The B-52’s kwamen hun Belgische fans uitwuiven. Zo heel veel stonden ze hier niet op een podium, maar hun “Love Shack” behoort wel tot ons cultureel erfgoed. Of toch voor wie ergens tussen 45 en 65 jaar oud is. Hun sound is zo uniek dat geen enkele band in hun voetsporen is getreden, zelfs niet nu ze zelf met pensioen gaan.

Trapdoor Social mocht heel kort het publiek opwarmen. Daarvoor zetten ze meteen enkele jokers in, zoals een puike cover van Queen (“Don’t Stop Me Now”) en van “Feelin Good”, een song uit de sixties die bekend werd in versies van Nina Simone en recent nog Muse. Ze hadden ook een vierkoppige blazerssectie mee als aanvulling op de baritonsax van zanger Skylar Funk. Zolang hij alleen sax speelt, heeft het iets van Morphine, maar met de andere blazers erbij klinkt het eerder als Paul Simon op zijn ‘Graceland’. Trapdoor Social is heel hard bezig met het milieu, maar verpakt die boodschap graag in catchy en vrolijke rock. Zelfs al was dit maar een support act, hij smaakte naar meer.

Het concert van The B-52’s in de AB leek een valse start te krijgen. Voorprogramma Trapdoor Social bleef nochtans netjes binnen de voorziene speelduur. Daarna was het nog ruim drie kwartier puffen in een bloedhete AB voor The B-52’s zouden opdagen. Tien minuten voorbij de voorziene start van het optreden werd op het podium nog een extra monitor aangesloten en getest. Daarna duurde het nog vijf lange minuten vooraleer iemand doorhad dat er geen microfoons zaten in de statieven van Cindy, Fred en Kate. Voor een show van dit niveau leek dat allemaal toch wat amateuristisch.

Het ongeduldige publiek moest nog meer geduld hebben. De eerste concerthelft werden, op het vinnige “Private Idaho” na, vooral vullertjes afgevuurd, zoals “52 Girls”, in 1978 het B-kantje van “Rock Lobster”. Ook “Mesopotamia”, “Funplex” en “Legal Tender” werden enkel door de kenners op de eerste rijen enthousiast onthaald. We hadden elk van die nummers graag ingeruild voor het hitsige “Dirty Back Road”, dat schromelijk over het hoofd wordt gezien op deze afscheidstournee. Die lange aanloop was een beetje jammer want de stemmen van Cindy en Kate bleven het beste overeind in die net iets minder interessante eerste helft en zouden tekenen van verval laten optekenen zodra de hits er aan kwamen. Het zou onbetamelijk zijn hun leeftijden te openbaren, maar de jaren zijn gunstiger geweest voor Kate Pierson dan voor Cindy Wilson. Terwijl Cindy heel de show door nauwelijks bewoog, zette Kate het vaak op een enthousiast dansen en rondlopen. Of misschien speelde niet de leeftijd Cindy parten, maar wel haar heel nauw aansluitende pakje en het kapsel dat haar nog steeds een halve meter groter maakt. Fred was zijn olijke zelve en speelde voluit zijn rol als lichte stoorzender. De rest van de band speelde foutloos.
Het echte feest werd voorbij halfweg op gang getrokken met een heerlijke versie van “Roam”. Vanaf dan was het voor de fans dansen, meewuiven en feesten met “Party Out Of Bounds”, “Channel Z”, “Dance This Mess Around” en een lang uitgesponnen, maar ietwat tam gebracht “Love Shack”.
Daarvan werden niet enkel de refreinen maar ook alles daartussen luidkeels meegeschreeuwd door een volle AB. Cindy, Kate en Fred werden toch merkbaar een beetje stil van al dat oorverdovende enthousiasme bij de fans. Meezingen hadden ze verwacht, maar zoveel oprechte liefde voor één song, daar hadden ze niet op durven rekenen.
In de bisronde kregen de Belgische fans nog vurige versies van “Planet Claire” en “Rock Lobster”. De fans dansten en schreeuwden zo hard dat de band er een extra toegift bovenop deed. “Lava” wordt zo het definitieve orgelpunt voor The B-52’s in België.

Ze zullen gemist worden. In de AB toonden ze dat deze band er nog steeds staat. Je kon genieten zonder toegevingen en zonder dat je dingen met de mantel der liefde moest bedekken. Afscheid nemen in schoonheid, noemen ze dat.

Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel

Hellfest 2019 - Een geslaagde 14 e editie - Overzicht van de driedaagse
Hellfest 2019
Festivalterrein
Clisson (Fr)
2019-06-21 t-m 2019-06-23
Dylan Vanhaecke en Yentl Stée

Na een lange tocht vol gevaren, stokbrood en in de file staan in Parijs was het weer zover. Uw favoriet journalistenduo was terug aangekomen in Clisson om niet één, maar twee festivals te reviewen! Een waarlijk titanenwerk, maar dat zijn we dan ook. Bij aankomst leek jammer genoeg Frankrijk nog steeds vol met Fransen te lopen, maar we waren niet van plan om dat ons weekend te laten verpesten. Dat kunnen we perfect zelf! (Spoiler: aangezien we het fijn vonden konden we het blijkbaar toch niet).

Knotfest op 20 juni 2019 - Tot onze grote verbazing bleek er een ticket te hangen aan onze Hellfest perspas. Nogal vreemd aangezien we deze eigenlijk niet specifiek aangevraagd hadden en voor mij persoonlijk niet genoeg bands op de affiche stonden die ik wou zien om een perspas aan te vragen. We besloten dan maar om het toch een kans te geven en de bands die we goed vonden een review te geven. Echter na het opladen van onze bandjes bleek het cashless systeem helemaal nog niet op punt te staan met als gevolg dat Dylan zijn bandje geen geld bleek te bevatten, alhoewel hij deze zeker betaald had. Vervolgens werden we op een urenlange kruistocht gestuurd om er achter te komen dat er blijkbaar een hulppost was voor dit soort gevallen. Eenmaal we daar na lang wachten eindelijk konden vertrekken waren letterlijk alle bands die we nog misschien gingen reviewen al voorbij. Bands reviewen die ik al op album niet graag hoor is vrij nutteloos en ik had ook wat tijd nodig om ver genoeg van het podium weg te geraken voor Sabaton zou spelen. Een vrij valse start dus van het weekend en hopelijk geen voorteken voor de rest van het weekend. Van andere bezoekers kregen we te horen dat het allemaal best wel tof was, maar dat we blijkbaar niet de enigen waren met cashless-problemen. (Yentl)

dag 1 - vrijdag  21 juni 2019
The Rumjacks - Als ik de opportuniteit heb mijn dag te starten met wat zotte Australiërs bezig te zien op een heerlijk Ierse vibe (Prachtige combo), dan kan ik hier onmogelijk nee tegen zeggen; al is het maar als opwarmer voor Dropkick Murphys die later vandaag op de agenda staan.
Wat feest was wel nodig na gisteren (Knotfest) de dag te mogen starten met een kruistocht doorheen, overheen & onderheen het volledige festivalterrein om mijn ‘gepatenteerde’ d ysfunctionele Cashless bandje (Ik was wel degelijk Cashless hierdoor!) aan de praat te krijgen en toegang te hebben tot het rijke gamma verfrissende dranken & eten. Zeg nou zelf, een kruistocht waarbij drie bands gemist worden moeten doorstaan zonder verfrissende pint is wel degelijk Hells..  \m/ Hellfest! \m/
Echter startte deze dag meteen goed met een halve liter fris bier & de mannen van The Rumjacks die ondanks hun vroeger uur (12u15) en een korte speelduur van een goeie 30 minuten het publiek volledig wisten mee te krijgen.
De Warzone was overigens op dit uur al volledig gevuld en iedereen sprong zeer happig op en neer mee met de vrolijke Ierse tunes die deze band op ons losliet onder het fel brandende zonnetje. 
Ontsnappen was geen mogelijkheid meer, niet dat we dat zouden willen natuurlijk, maar met deze barrière aan springende mensen was het onmogelijk hier nog weg te geraken. In de verte zie ik de Bar van de Warzone.. Mijn beker fris bier waar ik het optreden mee startte is veranderd in een beker met een bodempje lauw bier..;  Een man met een overvolle kan wijn spreekt me aan (Lees; Doet alles wat hij kan om zich duidelijk te maken doorheen de muziek). Bij elke sprong die de man maakt zie ik een kluts wijn de dorre grond bevochtigen, hij geeft me een teken en wijst naar mijn beker; Ik twijfel geen seconde en giet het klikje lauw bier naar binnen. Tot mijn verbazing giet de nobele man mijn (Halve liter) beker volledig vol met frisse witte wijn, mijn dank is groot.
Een korte set van een half uurtje heeft als een van de enige voordelen dat nummer na nummer aan hoge snelheid op je afgevlamd wordt zonder al te veel pauzes tussen de nummers & dat het meteen ook wel de gekendere/beste nummers zijn.
Dit gepaard met het publiek die lekker mee ging met de show was voor mij alvast een goeie start van wat hopelijk nog vele goeie optredens mogen worden over de komende dagen. (Dylan)

Met een nog vrij zure smaak van Knotfest de vorige dag begon Hellfest dan nu eindelijk echt. Ik moest mezelf jammer genoeg teveel motiveren na die valse start van de dag ervoor waardoor Cult Leader de eerste band van de dag werd. Cult Leader is voornamelijk gekend als verderzetting van de legendarische metallic hardcore band Gaza en dat klopt ook wel gedeeltelijk. De smerige mix van crust punk, hardcore en sludge die hen kenmerkte komt ook duidelijk voor bij Cult Leader. Ze zijn echter niet gewoon dezelfde band met een andere naam en alhoewel de sound overeen komt is Cult Leader een geheel unieke band. Er ligt een pak meer nadruk op agressie en de rauwe mix van punk en black metal neemt hier een veel grotere rol in. Live komt dit zeker goed over, maar echt veel reactie uit het publiek kwam er niet en het bleef ook vrij rustig alhoewel er toch genoeg vuist in de muziek zit om enkele van je vrienden de EHBO in te helpen. (Yentl)

Trollfest - Chaos in een fles, vanaf de band op het podium kwam, was het al duidelijk; Het wordt een ware carnavalsshow met alles erop en eraan; Gekleed als prinsesjes & een trollenkoning met een kroon van ballonnen kwamen ze op. Alles wat een carnavalshow nodig moet hebben was aanwezig;
Opblaaspoppen, strandballen, wat Britney Spears (Incl. roze lichtshow & Barbie Led gitaar!  - Very Toxic indeed!), een T-Rex die al crowdsurfend duelleert met een nest Pickachus met als backup nog wat eenhorens er tussen, een verdwaalde banaan die als een zot rondrent, wat prei die in het rond vliegt, ik kan blijven doorgaan..; 
Kortom: Het publiek had zich voorbereid & dat was zeker te zien. Als chaos, gebotteld in een fles ging het publiek te keer, als oliedruppels die rond spetteren in een hete pan..
Het publiek, beroofd van alle controle , sprong als zotten alle kanten uit. Na ongeveer 3/4de van de speelduur was in de bescheiden Temple Area een ware carnavalsstoet uitgebroken die niet meer te stoppen was; Iedereen werd er in meegesleurd & in opgezogen, alsof een zwart gat gekleed in een prinsessenjurk dirigent aan het spelen was; 
Zo schuimde deze oceaan van mensen heen en weer, tot op het allerlaatste moment. Waarbij de grote meute traditioneel in een massieve Conga van 4 rijen breed als een slang in het rond kronkelde, de volledige tent door. Steeds meer mensen werden geabsorbeerd, tot deze gigantische Ouroboros uiteindelijk de tent verliet & de gloeiende zon tegemoet marcheerde. (Dylan)

My Sleeping Karma - Het zonnetje brandt nog stevig in de lucht; In de valley kom ik binnengewandeld voor de mannen van My Sleeping Karma; ze geven elkaar nog een omhelzing & groeten ze het publiek, de heren bemannen hun posities & beginnen er aan. Van start tot eind word ik vastgegrepen door de vibes. Even de ogen sluiten en wat relaxen, precies wat ik nodig heb om even af te koelen. Melodisch gaat de muziek heen en weer in mijn hoofd, of is het mijn hoofd die heen en weer gaat op deze psychedelische  melodieën? Wat was ik alweer aan het denken? Welk jaar is dit? De 70s? Is mijn bier alweer op? Hoezo laatste nummer!? Voor je het weet is de tijd op en hoor je de mannen afscheid nemen van het publiek.. Jammer van de korte speeltijd, zeker met dit soort muziek die wel wat aan de tragere kant lekker mellow gespeeld wordt.. (Dylan)

Wat past er perfect op een zwoele, zonnige vrijdagnamiddag op de Warzone omringtd door de geur van illegaal ruikend brandend plantenmateriaal en bier die zo schraal is dat het een mirakel is dat het wel legaal is? Juist, Ska! Die werd geleverd door The Interrupters en dit deden ze uitstekend. Alhoewel hun invloeden lijken te bestaan uit letterlijk iedere uitgemolken ska en melodieuze punk-band en ze ook niet echt iets nieuws doen slagen ze er op één of andere reden in om een ska-kunstwerk te boetseren waarop zelfs deze uiterst kritische journalist blij staat te dansen alsof ik spontaan iets op te rapen heb. Echt memorabele momenten behalve publieksfavoriet “Take Back The Power” was er niet echt, maar dat wil niet zeggen dat er een tekort was aan kwaliteitsmomenten tijdens de set, eerder een overvloed. (Yentl)

All Them Witches - Een van de bands waar ik persoonlijk echt naar uitkeek (niet dat er niet genoeg andere goeie bands spelen, maar het werd ECHT nodig tijd dat ik All Them Witches eens live zag). Zeker na deze meermaals nipt te moeten missen op andere festivals… Het risico van hoge verwachtingen is natuurlijk dat deze niet altijd voldaan zullen worden.. De mannen van All Them Witches hebben me echter weten te plezieren met alles waar ik me echt op verheugde; Lekker fuzzy gitaar werk, overgoten met een goeie bass & drumslagen die je gewoon een instant mellow feeling geven. Dit ‘Made in the USA’ trio slaagde er echt in om een geweldige feel af te geven aan hun publiek die met wat deed denken aan een high quality jamsessie waarin zonder al te veel gedoe dikke stevige tracks neergelegd werden waar ik zonder problemen lekker kon in verdwalen.. .Ben ik nu weer in de 70s? Of is dit de 60s? Zag ik net Jimi Hendrix langs me wandelen? 
Deze show had echt veel weg van een zalige jamsessie, die jammer genoeg maar van korte duur was.. Net daardoor kwam het einde nog harder aan, het voelde alsof het nog maar net bezig was, dit mocht echt uren duren voor mij.. Ik zat volledig in de vibe..
Wederom botsen we op het struikelblok dat bands zoals dit gewoon niet genoeg hebben met minder dan een uur speeltijd… Overigens speelt de band sinds vorige jaar (2018) zonder keyboardist, jammer dat ik ze nooit kunnen zien heb als 4-koppige band, maar dit trio stelde me alvast zeker niet teleur.In het kort: Lekker stevige funky vibes om met je gedachten in te verdwalen zonder al te veel show; die jammer genoeg iets te kort duurde naar mijn mening; Zeker voor herhaling vatbaar, met een wat langere set hopelijk.. ;) (Dylan)

Over het algemeen zijn parodiebands met ludieke teksten nogal flauw indien je de taal niet vloeiend spreekt. De humor mag dan briljant zijn, de muziek is meestal net iets minder waardoor je echt niet snapt waarom iedereen zich zo aan het amuseren is. Bij Ultra Vomit ligt dit toch net iets anders. Aan een genre houden ze zich niet, ze spelen gewoon ieder nummer een ander en dit allemaal lekker in het Frans. Echter is het op muzikaal vlak alleen al zo strak gespeeld dat de nummers geen kennis van de Franse taal vereisen. Het kan alleen wel even schrikken zijn moest je om één of andere reden een sterk emotionele band hebben met één van hun nummers om dan te ontdekken dat het gaat over boterkoeken of levende eenden verzamelen. Zoals wel vaker het geval is met Franse bands zijn ze in het buitenland zo goed als onbekend, maar op Hellfest staan ze voor een propvolle mainstage. Iedereen kent hun nummers en brult luidkeels mee (zelfs ik in mijn gebroken gebrabbel met af en toe een Franse klank). De band zelf zijn geboren showbeesten en zetten moeiteloos een mainstage naar hun hand alsof het een groep eenden is die ze verzameld hebben. (Yentl)

Dat black metal een controversieel genre is weet iedereen en al zeker met de stortvloed aan muzikanten in het genre die net ietsje te enthousiast over WOII zijn. Echter zo goed als iedere muzikant in het genre zal Venom aanwijzen als één van hun grootste invloeden. Letterlijk de eerste gedachte die door m’n hoofd ging tijdens dit optreden was wat voor gigantische mentale bokkesprongen je wel niet moet maken om van een bende punkers in strakke leren pakjes die zichzelf allesbehalve serieus nemen naar ‘ik denk dat een witte, autoritaire ethnostaat een goed idee is en deze mensen zien er uit als de perfecte inspiratiebron om er muziek over te maken’ te gaan. Na deze politieke rant wil ik er graag op wijzen dat Venom dus uiteraard fantastisch was. Op album worstelen ze nogal vaak (en al zeker bij de nieuwere albums) om boven de middelmaat uit te komen. Live zijn deze nummers echter van een heel ander kaliber en sta je niet gewoon te wachten op die drie nummers die je wel wou horen, maar ga je gewoon volledig los! (Yentl)

Uncle Acid and the Deadbeats op hetzelfde moment plaatsen als Possessed neem ik als een persoonlijke aanval van Hellfest op mij en ik moet zeggen proficiat jongens, je hebt me gekwetst met deze pijnlijke keuze die ik moest maken. Ter troost was er wel een magische route in een overvolle valley tent recht naar de eerste rij die niemand anders leek te zien waar ik een ronduit magische show meemaakte. Dat ze live goed zijn wist ik al, maar dat ze alleen maar beter worden is een openbaring. Helaas begon de vermoeidheid al wat in te slaan en heb ik het grootste deel van de set zittend moeten doorbrengen. Dit verminderde echter niets aan het genot die ik beleefde door ze live te horen spelen. Ik heb uiteindelijk slechts 10 minuten zitten wenen omdat ik Possessed niet heb gezien, een nieuw persoonlijk record! (Yentl)

Other bands play, Manowar leaves! Aangezien er maar weinig bands zijn aan wie ik een grotere hekel heb dan Manowar moet ik dus zeggen dat ik heel tevreden ben dat ik ze niet moest horen. Sabaton helaas wel en alhoewel ik ze muzikaal absoluut afschuwelijk vind , moet ik hier toch even m’n respect neerpennen. De dag ervoor mochten ze al spelen op Knotfest waarbij de frontman z’n stem kwijt was. De volgende dag besloot Manowar om naar huis te gaan (ik zeg niet dat jullie gecancelled hebben, klaag me aub niet aan) en Sabaton nam netjes hun plaats in. Dergelijke zaken verdienen alleen maar applaus en dit is letterlijk de enige keer dat je me iets positiefs over Sabaton zal horen zeggen dus koester dit moment. (Yentl)

Gojira - Gojira; De Franse trots - En dat was alvast zeker duidelijk, als afsluiter aan het thuisfront mochten deze Franse legendes de eerste dag van Hellfest eindigen; Niet veel bands hebben een connectie met hun landgenoten die even krachtig en intens is als die van Gojira.
Dit is ook de eerste echt harde band die ik vandaag bezichtig, na vele uren in de Valley door gebracht te hebben, schuilend van de zon en mellow weg aan het smelten begeleid door de goeie bands die daar speelden. Het is ondertussen de laatste show van de dag, dus het is al heerlijk koel over de volledige festivalweide, de sfeer zit er goed in, de gesneuvelde soldaten die de zon/drank niet meer aan konden eerder vandaag zijn herrezen; Dit is HET moment van de dag, voor zeer veel mensen hier.
De duisternis en de typerende decoratie van Helffest (veel vuur), zet een ideale setting voor deze ‘Enfants Sauvages’, en wild gaan ze zeker, net als het publiek!
Gojira is een van die bands die ondanks dat ze agressief klinken, boodschappen voortbrengt met een nut, een groot nut… Iets wat soms moeilijk te vinden is in hedendaagse muziek… Waaronder de prominente bezorgdheid om de natuur & het milieu.. En het verbaast me hoe passievol hun fans hier mee om gaan, is het omdat een groot deel van hun fans Frans is & deze een betere connectie hebben met de natuur/Frankrijk meer natuur heeft dan andere plaatsen? Of is het gewoon verdomd goede muziek met lyrics van hoog belang? Hoe dan ook, de harde riffs die deze band onze richting uit smijt klinken goed & het is tijd om te headbangen! 
Wat ook duidelijk is is de sterke vertegenwoordiging van Sea Shepherd, waar Gojira ook mee samen werkt; (Still waiting for that Sea Shepherd EP!)
Gojira was al weer even geleden dat ik ze zag, maar zoals altijd beloofde het weer een goede show te zijn; Een waardig afsluiter van deze eerste dag van Hellfest; 
Op naar de afterparty! ;) (Dylan)

dag 2 -zaterdag 22 juni 2019
Skindred - We weten allemaal hoe het voelt om een band te willen zien, die veel te vroeg speelt.. Zeker als de vorige avond een late avond (vroege ochtend?) was… Dit was ‘m voor mij, die band waarvoor ik mezelf richting de festivalweide moest slepen; Skindred. Nog net op tijd voor de opkomst kom ik richting de Mainstage geslenterd, ik hoor de Star Wars tune die de spanning laat opbouwen & ze beginnen eraan; Net op tijd zeg ik tegen mezelf.
Als tweede nummer krijgen we al meteen een van de nummers waarvoor ik kwam te horen; “Ratrace”. Gevolgd door een vlaag van snelle nummers, de band weet het tempo er in te houden & het publiek gaat er net zo hard in op. Net zoals gisteren brandt de zon hevig & nu we aan de Mainstage staan voel ik hem wel degelijk; gelukkig heb ik vorige avond een Havana hoedje bemachtigd die me wat beschermd tegen deze fel brandende bol hoog in de lucht.. Nu nog iets fris vinden om te drinken..
Deze band weet als geen ander een unieke sound te creëren die heavy metal met Reggae & nog een mikmak aan andere invloeden samensmelt tot een geheel die mij zeker kan smaken. (Net als die heerlijke gesmolten Raclette kaas broodjes.. Ik heb ontbijt nodig..)
Echter ook weer de korte duur van een half uurtje is iets te kort naar mijn mening; Maar desondanks een geslaagd optreden; Die zoals al sinds 2011 traditioneel geëindigd werd met de “Newport Helicopter”! (Dylan)

Wat gebeurt er als je crust punk, black metal en old school death metal mengt? Juist dan krijg je Mantar! Met een sound die smeriger is dan het zweet van een 40-jarige Fransman die al een hele week in het vuil ligt rond te rollen bij temperaturen van boven de 30 graden , mochten ze me als eerste band van de dag mij wakker kloppen. Ondanks de veel te hoge temperatuur in de Valley zette Mantar een ijzersterke set neer en bleef er dan nog eens vrolijk bij. Ten slotte was er ook een verrassing, Mantar is blijkbaar niemand minder dan Manowar! Althans dat beweert de band zelf en ook dat ze beter zijn dan Manowar. Het lijkt absurd, maar heb je ooit Manowar en Mantar op hetzelfde festival zien spelen? De bezoekers van Hellfest alvast niet. (Yentl)

Ken je dat gevoel waarbij je willekeurig een band gaat checken die je nog niet kende en deze zo fantastisch is dat je teleurgesteld bent dat je niet meer drugs meegenomen hebt? Zonee dan ben je in tegenstelling tot mij waarschijnlijk een verantwoordelijke persoon met zelfrespect en/of heb je Punish Yourself nog niet live gezien. Dat er wel eens gedanst mag worden in the temple tussen al de veel te stoere trve kvlt black metal is al eventjes geweten, maar Punish Yourself besluit om dat dansen netjes in te wisselen voor hakken en stampen alsof je leven er vanaf hangt. Fluo corpsepaint, industrial beats, beenharde riffs en steenslijpers! Deze band had het allemaal en ze deden het ronduit fantastisch. Ik zou graag eens vriendelijk aan Hellfest voorstellen om een aparte tent met alleen maar dergelijke bands want zo eventjes wat feest tussendoor is echt te weinig. (Yentl)

Sham69 - Hier staan we weer in een overvolle Warzone, deze x voor Sham69; Oude rotten die ons wat echte Punk Rock gaan brengen! De geschiedenis die deze band heeft is al genoeg reden om ze in het echt te gaan bekijken, maar de muziek is nog eens lekker ook, met een heerlijke oude Britse Rock feel. Die feeling waardoor je instant 10% rebelser wordt.. Over rebelleren gesproken, gaan we niet rebelleren tegen die bier prijzen? Nee? Dan maar weer tegen het systeem…
Een stevig Punk Rock uurtje mag wel eens als afwisseling tussen al de rest; Sham geeft me overigens wel wat nostalgie, de tijd dat ik met een hanenkam rondliep is zeker al enige tijd geleden, maar het blijft toch wat in je zitten.. ;)
Van in het begin zie je al dat de trouwe fans helemaal vooraan staan, zwaaiend met Engelse vlaggen & natuurlijk een Anarchy vlag ertussen, hoe kan het ook anders…  Zoals te verwachten brandt de zon nog steeds (18u35-19u35), het is momenteel een goeie 30°C & toch staan al de echte punkers ready for action in hun leren Jack & hanenkam hoog in de lucht, dit zal waarschijnlijk de sterkste concentratie aan punkers zijn die we dit weekend tegen zullen komen. Even een uurtje meeschreeuwen met Sham; Weg met het Racisme! Weg met het Kapitalisme & Weg met het dure bier! ;) (Dylan)

Candlemass - Candlemass, nog een van de weinige bands die ik ECHT moest zien deze editie; Voor mij de eerste kans om ze eindelijk eens live te zien.  Candlemass is overigens een band waar ik zelf al jaren naar luister en waarvan ik niet kan ontkennen een grote fan te zijn. Met een mooie mix van oude en nieuwere nummers was er voor elk wat wils. De Altar tent was mooi gevuld en nagenoeg iedereen kende de teksten; Er werd met elk nummer stevig meegezongen & dit creëerde een geweldige sfeer van broederlijkheid in de tent doorheen het volledige optreden. De gezamenlijke zang begeleid door het geweldige gitaarspel maakte dit echt een van de beste optredens voor mij tot nu toe.. (Nogmaals, grote fan..). Bij elk nummer was het duidelijk na 5 seconden dat iedereen die aanwezig was de nummers door en door kende, een zeer loyaal publiek. En vooral, een zeer geslaagd optreden die gelukkig toch wel een uurtje duurde, toch tenminste de minimum voor mij; Het mocht zeker nog een half uurtje extra geweest zijn, maar we kunnen niet alles willen hé. De pure kracht die deze mannen uit hun sound krijgen valt bij mij echt woorden te kort om deze te beschrijven.. Maar we moeten het toch proberen.
Pure duisternis, opgevist uit de put der verdoemenis van het zwarte woud, gemengd met het zwartste zwart dat te vinden was in de bossen der wanhoop toen deze grondleggers Doom letterlijk creëerden…
Of korter gezegd: Epic Doom Metal, beter gekend als “Epicus Doomicus Metallicus”.
Waar heb ik dat al eerder gehoord..? Sinds 2018 is Johan Längqvist terug als zanger (Gekend van het debut album ‘Epicus Doomicus Metallicus’ (1986)) & er werd eerder dit jaar een nieuw album gereleased (‘The Door to Doom’ (2019)).
“-The circle is closed, Johan is back!” In de gaten houden zou ik zeggen, wie weet wat we nog meer kunnen verwachten na 35 jaar.. ;). (Dylan)

Eindelijk kon ik The Ocean voor het eerst zien. Deze Duitse relatief rustige band met de meest boze en actieve frontman die er bestaat bij dit soort muziek was zo één van die bands die ik letterlijk iedere keer miste, ook al spelen ze best wel nog veel. Ook Hellfest was bijna een misser aangezien ik in de verkeerde tent stond. Ik had echter echt geen zin in Candlemass dus ben ik alsnog in de Valley aangekomen. Alhoewel ik erg uitkeek naar de band eindelijk eens te zien , vond ik de show een beetje teleurstellend. De drukkende hitte maakte het natuurlijk moeilijk voor zowel band als publiek om zich voor de volle 100% te geven en de band slaagde er ook niet in om deze hittemuur te doorbreken. Er is niet echt iets op te merken op de set of de muziek, die was goed. De omstandigheden maakten het helaas gewoon moeilijk om er ten volle van te kunnen genieten. (Yentl)

Het moest er een keer van komen en het heeft best nog lang geduurd. Ik moet minstens 1 keer per festival wenen en meestal meerdere keren. Tot zaterdagavond was er echter nog geen enkele band geweest die me de kans gaf om te tonen wat voor gevoelige jongen ik wel niet ben. Envy had dit blijkbaar door en compenseerde dit door me bijna hun gehele set te laten wenen. Slechts 30 seconden bleven m’n ogen droog en dat was omdat ik nog niet in de Valley was toen ze begonnen. Dromerige post-rock met een stevig emo-scheutje en zachte gesproken vocals werden vlotjes afgewisseld met plotse uitbarstingen aan vlijmscherpe agressie die dicht bij emoviolence aanschurkte en een hele rollercoaster aan emoties werd netjes door hun set gejaagd. Ik kan ze moeilijk als iets anders dan fenomenaal beschrijven en dat is enkel omdat er geen woorden bestaan die voldoende uitdrukken hoe goed het wel niet was. Het publiek dat nog lang om meer bleef schreeuwen ook al waren ze al duidelijk al het materiaal aan het afbreken deelde die mening waarschijnlijk ook. (Yentl)

The Adicts - Back to the Warzone! Deze x voor oude bekenden die ik op mijn vorige bezoek hier (enkele jaren terug) ook mocht bezichtigen; The Adicts!
Ondertussen was de avond al gevallen & was de bijhorende verkoeling wederom zeer welkom; Nu de avond was gevallen was het ook al wat praktischer om snel achter de Warzone richting Kingdom of Muscadet een half litertje heerlijke wijn te halen, deze zal nu de zon onder is tenminste niet spontaan beginnen koken in minder dan 5 minuten; Perfect om een uurtje met The Adicts door te komen.
Gekleed zoals we niet anders kunnen verwachten van The Adicts (wat zou dat een shock zijn, The Adicts zonder hun witte plunjes & Keith zonder Joker make-up?) word het optreden toepasselijk afgetrapt; Let’s Go.
Van start tot eind is het een feestelijke bedoening met confetti & slierten die in het rond vliegen en worden we getrakteerd op oude plaatjes waarop je onmogelijk stil kan blijven staan; Frontman Keith ‘Monkey’ Warren gaat er ook volledig voor, het is duidelijk waar de bijnaam Monkey vandaan komt als we dit showbeest bezig zien op het podium; Op het einde krijgen we nog een absurde hoeveelheid strandballen op ons afgeworpen met de mooie boodschap “You never walk alone”, prachtige met de feestelijke, zeer broederlijke sfeer die hier momenteel de Warzone overspoelt; Het einde is aangebroken; we zingen nog met z’n allen even “Bring me Sunshine” als afscheid.. (Déjà vu?)
Het reuzenrad die rechts van het podium te zien is draagt zeker en vast bij aan deze vrolijke sfeer; Ik had deze mannen al enkele keren aan het werk gezien (allen zeer goede shows overigens), maar dit was toch de beste show die ik tot nu toe van onze Jokers mogen zien heb. (Dylan)

Ik herinner me Architects nog als beginnend bandje die net hun tweede album vol aan mathcore aanleunende metalcore had uitgebracht terwijl ze opener waren op Never Say Die. Aangezien ik nu niet exact een oude man ben is dit eigenlijk nog relatief recent en ze zijn in minder dan 10 jaar opgeklommen tot een headliner positie op Hellfest voor een afgeladen vol podium. Hun naam stond dan wel kleiner dan die van Kiss op de affiche, maar blijkbaar stoort het hen enkel als Parkway Drive een grotere plaats krijgt want in tegenstelling tot Jera werd Hellfest niet door hen gecancelled! Alhoewel het raar is om een bandje die ik voor amper 100 man heb zien spelen plots als headliner te zien moet ik zeggen dat ze die positie met de volle 100% verdiend hebben. Muzikaal is de band een stuk diverser geworden en ze mengen hun metalcore met een stevige experimentatiedrift. In tegenstelling tot veel genre-collega’s slagen ze er in om zachtere en zelfs meer poppy stukken in hun muziek te weven zonder een derderangs cockrockband te worden. Ik had wel graag wat meer nummers van ‘Lost Forever/Lost Together’ en ‘Daybreaker’ gehoord, maar dat is louter persoonlijke smaak. Er was geen enkele fout in hun set te bespeuren en ze wisten een professionele en gedreven show neer te zetten. Wat onverwacht, maar zeker welkom bracht de band een hoopgevende boodschap tussen twee nummers door waarbij ze meer zichtbaarheid gaven aan zelfmoord bij jongvolwassen mannen en spoorden ze mensen in het publiek aan die zwarte gedachten hadden om zeker hulp te zoeken en dat ze nooit alleen zijn. Aan sommige blikken in het publiek te zien waren er wel mensen die dit nodig hadden. (Yentl)

Les Bal des Enragés - Het is alweer zover, de laatste bands van de tweede dag Hellfest zijn aan de beurt.. Wat vliegt de tijd hier toch snel voorbij..; Het was een lastige keuze tussen 3, zeer gevarieerde, maar 3 zeer waardige afsluiters (Architects, The Sisters of Mercy & Le Bal des Enragés).
Uiteindelijk besloot ik mijn Warzone spree maar verder te zetten en naar Le Bal des Enragés te gaan; Dat deze op een steenworp van de wijnbar (The Kingdom of Muscadet) speelden had zeker een factor in deze beslissing. (When in France, Do as the French Do?) 
Zoals ik al eerder geobserveerd had bij Gojira dragen de Fransen een grote trots voor bands van eigen bodem; Dit was wederom duidelijk zichtbaar bij Les Bal des Enragés: Een Franse band, bestaande uit leden van andere succesvolle Franse bands (Tagada Jones, Loudblast, No One Is Innocent, ..) die geregeld samen komen om een Franse Super All-Stars band te vormen. Sommigen van hun stonden eerder deze editie al op de podia, maar ze gaan er nog steeds met volle kracht voor!
Een goed dozijn aan artiesten op het podium die alles wat ze hebben geven om hier een stevig feestje van te maken met een groot gamma aan covers van verschillende bands, heen en weer aan het rennen over het podium met zo velen, elk nummer verandert de Line-Up; het lijkt op een chaotische circusshow waarin iedereen het beste van zichzelf geeft. Hit na hit word op het publiek afgevuurd, allen covers van topnummers uit verschillende genres, waar iedereen toch de tekst van kent alsof ze in het hoofd geëtst is; KLASSIEKERS.
Er zat werkelijk voor elk wat wils in deze show; System of a Down, Sepultura, Metallica, Joan Jett, Trust (Franse Super band bestaande uit leden van Franse bands die een Franse band covered met een nummer in het Frans in Frankrijk? Het publiek verliest alle zelfcontrole bij het nummer Antisocial..), AC/DC, etc..
Naar mijn mening een prachtige manier om deze avond af te sluiten; Laten we hopen dat morgen ook een succesvolle dag mag zijn, het weerbericht geeft alvast een stevige 33°C aan momenteel. (Dylan)

dag 3 - zondag 23 juni 2019
Alhoewel ik mijn stinkende best deed slaagde ik er niet in om op tijd uit m’n tent te geraken voor Insanity Alert en Municipal Waste. Dit is duidelijk geen teken dat ik wat verantwoordelijker moet zijn, maar wel dat Hellfest moet stoppen met dergelijke bands zo vroeg op de dag op de mainstage te zetten! Een schande is het! Desondanks de doelgerichte sabotage van Hellfest ben ik er wel in geslaagd om bij Employed to Serve op te dagen. Zij spelen vrij brute metalcore en alhoewel de band heel wat enthousiasme toonde terwijl ze in het equivalent van een oven aan het spelen waren was het muzikaal toch allemaal net iets te gewoontjes. De nummers waren vrij inwisselbaar, maar op zich niet slecht. Mogelijks in meer menselijke omstandigheden zou dit een stuk beter geweest zijn. (Yentl)

Na Employed to Serve begon ik mysterieuze fysieke symptomen te krijgen. Moeite met taal, verlamming aan de linkerkant van m’n lichaam en een afzakkend gezicht. Overduidelijk de symptomen van een acuut slamtekort! Gelukkig begon net Devourment om me een broodnodige injectie te geven want in de EHBO bakten ze er niets van, die gingen me al naar het ziekenhuis brengen en waren wat aan het brabbelen over hartinfarcten en hersenschade en nog meer nonsens. Devourment wist dit veel efficiënter op te lossen door gewoon me de kop in te slaan met het muzikale equivalent van een woeste neanderthaler waardoor die hersenschade die ik eerder opliep een stuk minder opviel. Ze worden als één van de belangrijkste grondleggers gezien van het slam-genre en tegelijk ook één van de beste bands in het genre. Hakkende loodzware riffs en een pruttelende beerput vermomd  als mens aan de microfoon was hetgeen ze voorschotelden. Er werd ook eventjes tijd vrijgemaakt om in te gaan op de diepere betekenis van hun nummers, het is is immers moeilijk om de lyrics te verstaan als de zang nauwelijks als taal kan benoemd worden. Hun muziek gaat blijkbaar over moord en iedereen vermoorden! Een absolute verrassing die niemand had zien aankomen. (Yentl)

Wiegedood - Wiegendood, Black Metal van eigen bodem! En dan heb ik het niet over deze dorre, uitgedroogde Franse grond, maar over echte Vlaemsche grond! Bestaande uit artiesten die zelf elk al succes vergaard hebben met hun andere bands (Zanger/gitarist Levy Seynaeve gekend van Amenra & Hessian, Gitarist Gilles Demolder van Oathbreaker, drummer Wim Coppers van oa. Rise and Fall & The Rott Childs).
Moest je denken “Huh? Geen bassist..?” Dat klopt, deze band heeft geen bassist & als je dit trio aan het werk hoort dan mis je die ook niet echt; Iets wat toch redelijk uniek is. Maar als het werkt, dan werkt het en qua sound zit alles zeker en vast goed bij deze niet onervaren muzikanten. 
Ondanks dat er langs de zijkanten van de Temple Area een felle gloed zonlicht binnen lekt & het kwik zonder problemen de 30°C overstijgt bleef dit een intens duistere trip van een klein uurtje waarbij ik even kon wegdromen.
Wiegedood (& de andere bands van de bandleden) hebben het recent ook serieus druk gehad met tours die alle hoeken van de wereld langsgaan & in 2018 brachten ze nog de derde installatie van hun album trilogie uit: ‘De Doden Hebben Het Goed III’. De albums zijn overigens ook een eerbetoon aan † Florent ‘Floky’ Pevée, goede vriend & toenertijd mede band lid van Wim Coppers in The Rott Childs die overleed in 2013. (Dylan)

Anthrax - Tijd om nog eens richting de Mainstages te gaan om wat echte grondleggers te aanschouwen die mede verantwoordelijk waren voor de Speed & Thrash Metal scene van de 80s. 
Kunnen we niet missen dus; zeker met dat niemand weet hoe lang precies we nog zullen kunnen genieten van de oude pioniers die talloze bands beïnvloed hebben met hun rauwe sound. Ze worden geleidelijk aan toch steeds zeldzamer. Het is lekker druk aan de Mainstage maar er is toch nog genoeg ruimte om relatief vlot richting de bar te kunnen gaan zonder al te lang vast te zitten, handig aangezien het weerbericht er knal op zat en het dik boven de 30°C is. Gelukkig is er vandaag in tegenstelling tot de vorige dagen wel wat bewolking die de schroeiende zon regelmatig even blokkeert en een heerlijk gevoel van verlossing met zich mee brengt; Geweldig aangezien het er bij deze Oldschool Thrashers best snel en hard aan toe gaat; Zeker richting het einde nadat er tijdens “Wardance” een oproep gedaan werd wat meer te bewegen aangezien Charlie Benante (drummer) vond dat het publiek wat actiever mocht zijn (“Fuck die 30°C+, wij geven ook het beste van onszelf op het podium!” Zie ik hem al denken..) & gelijk gaf ik ze, het is godverdomme de laatste dag van deze heerlijke ervaring; Hellfest loopt langzaam op zijn eind, we zijn halverwege de derde dag.. Maar er spelen zeker en vast nog wat goeie bands om ons hier nog niet al te druk om te maken.. Denk maar aan het andere medelid van ‘the Big Four’, Slayer, die om 23u het Thrash spektakel voortzet voor ons. (Dylan)

Eindelijk kon ik m’n fout van jaren terug recht zetten, Acid King was immers terug op Hellfest! Dit keer was er geen super edgy black metal over zelfverminking en zelfmoord op hetzelfde moment dus ik kwam niet in verleiding om terug een slechte beslissing te maken. Eventjes voor aanvang had ik me al helemaal vooraan weten te installeren en was van het begin tot eind in een complete trance! Nu zou je kunnen zeggen dat ik misschien toch beter naar de EHBO-mensen geluisterd had en ik eigenlijk in een lichte coma aan het raken was, maar dan had ik Acid King niet kunnen zien! Dit keer waren er ook geen technische storingen aanwezig die roet in het eten kwam smijten zoals op Desertfest en Acid King kon dus het beste van zichzelf geven. De drukkende warmte maakte de set alleen maar intenser en heviger. Toch had ik het gevoel dat het een pak beter kon wat me alleen maar doet uitkijken naar een volgende show! (Yentl)

Snel! Als je naar de affiche van Hellfest kijkt bij welke band schat je de kans het grootst dat er een a-capella saxofoon solo die langer duurde dan de meeste nummers van de band gaat plaatsvinden. Dacht je hierbij automatisch aan Nasty? Dat is behoorlijk vreemd, maar ook nog eens juist want die was er wel degelijk! Verder trok Nasty zich niet veel aan van de warmte en ze besloten gewoon eventjes beatdown te spelen die zwaarder was dan de hitte. Het publiek ging hier op in en gedurende de gehele set was er een vrij stevige pit (voor Franse normen dan toch, ik ken lauwe botervlootjes die harder aankomen in een pit). Ze gingen voor een diverse nummerkeuze waarbij hun gehele discografie aan bod kwam en mijn persoonlijke favoriet, hun anti-fascistisch anthem ‘Zero Tolerance’ was ook aanwezig. Tot ruim na hun set liep ik nog ‘Zero tolerance! Always anti-fascist’ te roepen. (Yentl)

Tot mijn verbazing zag ik dat ik The Young Gods had aangeduid op mijn schema. Ik had geen flauw idee wat voor band dat was en ik kon me ook niet herinneren dat ik ze snel eens opgezocht had. The Refused speelde er ook na en ik wou echt wel een goed plaatsje hebben aan de Warzone voor die zou vollopen. Toch besloot ik om ze een kans te geven en dit was één van de betere beslissingen in m’n leven. De band bleek dan misschien wel allesbehalve jong te zijn en is blijkbaar een legendarische industrial band die al meer dan 20 jaar rond zwerft. Muzikaal deden ze me denken aan een ruigere versie van Swans en ze hadden absoluut geen enkel probleem om een heel divers assortiment aan genres tot een coherent geheel samen te weven. Ik schaam me eigenlijk best wel dat ik geen flauw idee had wie ze waren. (Yentl)

Op één of andere manier ben ik vrij vlot vooraan kunnen glippen op de Warzone zodat ik een mooi plaatsje had voor Refused. Mogelijks heb ik wel enkele toeschouwers omver geramd, maar dat weet ik niet meer dus dat telt niet. Refused besloot om alle stoppen uit de kast te trekken en me op slag verliefd te laten worden, de frontman stond in een prachtig blinkend pak met een rood-zwarte ster op z’n borst voor een propvolle Warzone luidkeels te verkondigen dat het kapitalisme met de grond gelijk gemaakt moet worden. Eigenlijk hadden ze op dat moment al kunnen stoppen, ik had geen muziek meer nodig want het was al perfect. Refused wees me hier vervolgens op m’n fout door één van de beste sets te spelen die ik ooit heb mogen ervaren. Alles van geluid tot publiekssfeer zat perfect en het grootste deel van de Warzone veranderde al snel in een permanente mosh-pit die bedolven werd onder een niet aflatende stroom aan crowdsurfers. Voor mensen die het moeilijk hadden om tussen hen en Slayer te kiezen werd er ook gedacht. Het enige dat iedereen wou horen van Slayer, namelijk het begin van “Reign in Blood” werd netjes door Refused gespeeld op het moment dat Slayer op de mainstage dat nummer had ingezet. Het meest optimistische beeld die ik had van een Refused show kwam niet eens in de buurt van de waanzin die zich daar afspeelde. Alhoewel ik eigenlijk nog Deicide en Tormentor ging bekijken , besloot ik om na deze show ze te skippen. Onmogelijk dat ze nog maar aan de enkels zouden komen van wat ik net ervaren had dus ging ik toch enkel maar teleurgesteld zijn. (Yentl)

Slayer - Slayerrrrr! Momenteel bezig met hun ‘Final World Tour’, is dit hoogstwaarschijnlijk de laatste keer dat ik ze Live zal zien, het is duidelijk dat veel mensen deze gedachte hadden want het publiek is duidelijk overenthousiast, de mannen van Slayer dropten overigens ook een massieve show op ons die zeker en vast waardig was als laatste Franse show. Het geluid zat super; De brandende effecten op de achtergrond en het vuur van het festivalterrein zelf vormden een mooi gloeiend geheel overal rond om ons heen.
Ik had Slayer al meerdere keren live gezien, en ik moet toegeven dat ik ze ongeveer even veel keer goed vond als slecht (ik bereid me al voor op de molotovs die naar m’n kop geslingerd gaan worden voor deze uitspraak).. Het blijft uiteraard Slayer maar bij sommige optredens had ik een iets te geforceerd gevoel bij hun show, deze was echter zeker geslaagd. Een dikke sfeer bom die eindigde met een vuurwerk show als afscheid; Het einde van Hellfest is nu ook wel erg dichtbij aan het komen.. Des te meer reden om er nog voor een laatste x een stevig feestje van te maken en de longen leeg te roepen: SLAYERRRRR!!!
Tom Araya spreekt het publiek nog even toe met de woorden:  “I want to thank you for sharing and spending al your time with us all these years, thank you.
Thank you very much, thank you very very much, im gonna miss you guys. Au revoir.”
Adieu Slayer, hoor je doorheen het publiek galmen. (Dylan)

Tool - Het is zo ver, het moment is aangebroken, de laatste band van de dag betreedt het podium van de Mainstage & het is niemand minder dan; Tool! Zeker het bezichtigen waard als afsluiter van deze laatste dag Hellfest. Het optreden gaat meteen van start met een komische toon:
“Greetings Middle-earth, an honour to join you at Elf-Fest! Will you join us on our quest? Will you join us!?” “Just kidding, we’re just gonna play songs.”
& Inderdaad, dat is precies wat ze doen; wat lekkere songs uit hun arsenaal voor ons spelen terwijl de visual art waar Tool zo gekend voor staat rondom hun zichtbaar was. Startende met het iconische nummer “Ænima” word meteen de juiste sfeer gezet voor de rest van dit memorabele spektakel. Het is makkelijk jezelf te laten gaan met deze heerlijk absorberende muziek & als dat niet genoeg is helpen de intense visuals zeker en vast! 
“You must’ve been High! High! High! Hiiiigh!
Nou.. Dat was voor velen alvast het geval, en als dat nog niet zo was ging het niet lang meer duren.. Overal rond me heen werden er jointjes bovengehaald & aangestoken op dit nummer (“The Pot”, voor de mensen die nog niet mee waren), alsof iedereen eentje had klaar zitten speciaal voor dit moment. De unieke sound van Tool vloeide over de festivalweide alsof een sluis opengezet werd; Een golf pure muzikale emotie die over ons uitgestort word. Je voelt gewoon hoe persoonlijk & emotioneel deze nummers zijn voor zanger Maynard James Keenan, die overigens zoals altijd nederig met de rest van zijn crew achterin blijft; De spotlight is niets voor deze zelfbewuste man die weet dat hij zichzelf niet al te serieus hoeft te nemen.. We zijn allemaal maar mensen & het gaat hier inderdaad om de muziek.
Prachtige afsluiter voor deze editie van Hellfest, het was al 12 jaar geleden dat Tool nog eens in Frankrijk speelde & ze hebben werkelijk alles gegeven die ze hadden, een zalig optreden. Ik ben zeker niet de enige als ik zeg dat ik met groot genot uitkijk naar hun nieuwe album (5de studio album & de eerste in 13 jaar) die momenteel geplande staat voor release op 30 augustus 2019! 

Het was een geweldige ervaring maar Hellfest 2019 zit er helaas officieel op; Gelukkig is er in de VIP zeker en vast nog een feestje gaande; Tijd voor wat potjes ™JägerJenga! Zij die ze zullen drinken groeten u. (Dylan)
Dat was het dan weer voor Hellfest dit jaar, er waren terug frustrerende momenten (kuch knotfest kuch), brak Frans bier en onmenselijke hitte. Echter blijft dit naar onze mening één van de beste grote metalfestivals in Europa waarbij je in tegenstelling tot sommige concurrenten echt wel merkt dat dit festival door vrijwilligers wordt georganiseerd met een liefde voor de muziek in plaats van een bedrijf die voornamelijk het oogmerk heeft op winst. Hierdoor vallen er al wel eens organisatorische flaters, maar het festival heeft ook een uniek en oprecht gevoel. Salu Hellfest, als alles goed loopt zie je ons volgend jaar weer terug! (Yentl & Dylan)

Neem gerust een kijkje naar de pics
Hellfest - http://musiczine.net/nl/foto-s/festival/hellfest-2019.html
Knotfest - http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/knotfest-france-20-06-2019.html

Organisatie: Hellfest, Clisson