Na eerdere geslaagde en gesmaakte passages in de AB, Lotto Arena en op Pukkelpop, kwamen de Londense heren van Bear’s Den hun derde worp ‘So that you might hear me’, waarvan de release pas eind april is, promoten in het pittoreske Koninklijk Circus. Een beter zaal qua geluid , contact en intimiteit kunnen ze zich niet voorstellen …
Wat begon in 2012 als een trio van Andrew Davie, Kevin Jones en Joey Haynes., werd in 2016 herleid tot een duo (exit Joey op eigen verzoek), en is live een heuse groep van 6. Ze brengen gevoelige indiefolkrock en 70s retro, die neigt naar Mumford & Sons, Fleet Foxes maar toch een eigen identiteit en sound heeft. Ze hebben het hart op de juiste plaats , koesteren hun publiek en zorgen voor een samenhorigheidsgevoel met hun catchy , radiovriendelijk , sfeervol, warm materiaal, die een aangename groove hebben
Als opwarmer hadden ze Tusks mee, een groepje rond zangeres en electromuzikante Emily Underhill. Het was braafjes maar toch een boeiend half uurtje. Vooral de meer rockende nummers konden het al talrijk opgekomen publiek bekoren. Het was goed hoorbaar dat ze haar inspiratie haalde bij populaire groepen als The XX, London Grammar en James Blake. Deze dame heeft wat in haar mars en lijkt ons geen ééndagsvlieg.
Tien minuten voor het aangekondigd uur doofden de lichten al en mocht het uitverkocht KC de handen op elkaar slaan voor Bear’s Den. Netjes verdeeld op het podium, vooraan drie gitaristen naast elkaar op hun tapijt en drie achteraan , een gitarist, drummer en synths naast elkaar , op een verhoog.
Beginnen deden ze met het nieuwe “Fuel On The Fire”, die meteen aanduidde waar de nieuwe plaat naar toe gaat, uiterst genietbare, warme, sfeervolle kampvuurmuziek die je doet wegdromen én bij de keel grijpt. Het is een kleurrijke sound door de gitaren , tokkelende banjo , keys en trompet , die allemaal hun plaatsje hebben , zonder een geitenwollen sokkengevoel. En teksten om een traan bij weg te pinken. Iedereen kan zich wel ergens vinden in de aangrijpende songs.
De prachtige licht weergalmende stem van Andrew en z’n kenmerkend akoestische gitaar en banjo bracht de ganse zaal keer op keer in vervoering . Muisstil werd het. Andrew was verbaasd ; “you’re so quiet” liet hij zich een paar keer ontvallen. “Elysium” , “Fossils”, “Berlin” en “Hiding Bottels” bracht ons bij hun doorbraaknummer “Dew On The Vine”. Er werd duchtig meegezongen en geklapt, het deed deugd na die breekbaarheid. Beklijvend , intiem waren ook de twee akoestische nummers, “Sophie” brachten ze met hun vijf op een hoek van het podium, nog aangrijpender was “Blankets of Sorrow”, waarvoor ze met z’n drieën , enkel gewapend met gitaar en banjo in het publiek aan de PA postvatten. Een tranentrekkermoment.
We ervaren dat heel wat materiaal uit hetzelfde vaatje put en dezelfde opbouw lijkt te hebben. Het overgrote deel van het publiek trok zich dat niet echt aan en genoot met volle teugen van ieder nummer. De amicale uitstraling , de verhaaltjes en de songs waarborgen een goed gevoel .
Andrew verontschuldigde zich nog van het nu veel te lang durende belachelijk gedrag van de Britse politici in de Brexit. Zijn groep blijft liever bij Europa, dat was duidelijk.
Met hun nieuwe single “Laurel Wreath” combineren ze akoestisch gitaarwerk met zweverige keys, drums en blazers. Die gezapige opbouw bracht hen dicht bij The War on Drugs. Apotheose in de finale reeks “Above The Clouds Of Pompeii” en “Agape” . Iedereen veerde recht, danste , zong en klapte mee .
Bear’s Den laat je met hun muziek een ganse arsenaal van emoties los op één avond . De nieuwe plaat zal tegen de zomer intussen ingebed zijn, ze zijn dan te zien op Rock Werchter op de mainstage . In één van de tenten leek een betere optie , om hun intimiteit te waarborgen . Of wordt dan net de kaart van samenhorigheid getrokken en geoptimaliseerd …
Organisatie: Live Nation
Na de release van het derde album van Daughter, tevens een game soundtrack, bleef het verdacht stil rond de Britse band. Drummer Igor ging het afgelopen jaar op tournee met Ben Howard, maar ook Elena Tonra stond niet stil op muzikaal vlak. Eind vorig jaar kwam ze met haar eerste single “Romance” op de proppen en niet veel later bracht ze onder de naam Ex:Re haar gelijknamige solo debuutalbum uit. Dat kwam ze gisteren voorstellen in een uitverkochte Orangerie van de Botanique.
Wie dacht dat de muziek van Daughter al een deprimerend kantje had, had duidelijk nog niet geluisterd naar de muziek van Ex:Re. De plaat bestaat uit tien tracks die recht uit het hart komen en overduidelijk het resultaat zijn van een donkere en vooral pijnlijke break-up. Ook live hangt er een donkere, bijna deprimerende sfeer. Tijdens “My Heart” legde Tonra letterlijk haar hart en ziel in onze handen. Het publiek werd er duidelijk stil van en wist niet hoe ze moesten omgaan met de situatie.
Ondanks het deprimerende gehalte van de muziek wist Tonra toch op haar eigen manier een luchtige sfeer te creëren. In het begin van de set oogde ze nogal nerveus en was ze nogal schuchter op vlak van het toespreken van het publiek. Naarmate de set vorderde, viel die last van haar schouders. Af en toe wat ongemakkelijk, maar ze wist duidelijk waar ze mee bezig was en ze moest geen moeite doen om het publiek rond haar vingers te draaien. Ook haar band had ze duidelijk helemaal in de hand. Al was het vaak de drummer die met de show ging lopen. Zijn overenthousiaste manier van spelen, zorgde er bijna voor dat zijn bril van zijn gezicht viel tijdens “5AM”.
Het klinkt nu allemaal redelijk luchtig, maar het thema van de avond was wel degelijk iets minder vrolijk. Wanneer tijdens “Too Sad” een mannelijke backing vocal in het verhaal kwam, werd die break-up wel heel tastbaar. Vooral door het feit dat Tonra zonder gitaar in haar handen het nummer bracht, gaf ze zichzelf als het ware helemaal bloot aan het publiek. Ook het rustigere “New York” maakte duidelijk wat voor een moeilijke periode de zangeres achter de rug heeft.
“Romance” is misschien wel het meest opvallende nummer van de plaat wegens het lichte dansgehalte. Maar ook live vinden we die vibe terug tijdens “Liar”. Hierbij was het vooral de drummer die de lead nam en als een ware machine het nummer voortduwde. Het was een fijn contrast met wat er vooraf was gekomen.
Na een vijftigtal minuten hadden ze de volledige plaat gespeeld en nieuwe nummers hebben ze (nog) niet. Toch verschenen ze op het podium voor een bisronde. Daarvoor namen ze “Everybody’s Got To Learn Sometime” onder handen en wisten ze het volledig naar hun hand te zetten. Je zou bijna durven zeggen dat het een origineel Ex:Re nummer was.
Dat Daughter momenteel een afgelopen hoofdstuk is, is duidelijk. Dat kan natuurlijk ook liggen aan het feit dat Igor, de gitarist van Daughter, wel eens de reden kan zijn van het hele Ex:Re gebeuren. Tonra bewees gisteren nogmaals wat voor een voortreffelijke zangeres ze is, en dat ze geen enkele reden heeft om zo schuchter en bescheiden uit de hoek te komen, al is het natuurlijk iets dat haar zo typeert.
Wij zijn alvast benieuwd naar wat Ex:Re (of Daughter) de komende tijd nog allemaal te bieden heeft voor ons. Al hopen we natuurlijk niet dat Tonra daarvoor nog eens een break-up moet meemaken.
Setlist: My Heart - Where The Time Went – Crushing - I Can’t Keep You - New York - The Dazzler - Too Sad – Liar - 5AM – Romance - Everybody’s Got To Learn Sometime (The Korgis cover)
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
Wie op een doodgewone woensdagavond toch het gevoel wou hebben het weekend in te swingen, moest afzakken naar De Vooruit. De Gentse West-Vlamingen van Ertebrekers speelden er een echte thuismatch. Doorspekt met fantastische nieuwe songs van ‘Créme’, kon je alleen maar aan zon, zee, strand en mooie mensen denken. Laat die zomer maar komen!
“Gene vamos a la playa”, zong Jeffrey Jefferson nochtans in opener “Amanda”. Al hebben wij zelden zo’n dansbaar optreden meegemaakt als dat van de Ertebrekers. Van disco tot funk en soul, het ganse publiek bleef bewegen. De Japanse deuntjes van “Shimokitazawa” pikten de Ertebrekers waarschijnlijk op tijdens het Belgian Beer Fest in Nagoya vorig jaar. Steengoede plaat, grappig ook.
“’t Is niet omdat wij de Ertebrekers noemen, dat ons hartje nooit eens is gebroken”, liet Jeffrey Jefferson zich ontvallen. Een mooie oooooh kwam uit de zaal. Alleen had de frontman zich een beetje vergist van bindtekst. “Zoen woes nie an oes liestje oedn”, klonk het bij Flip Kowlier. Want voor “Ik Loate Los”, kwam “Paranoïa” nog.
Het was genieten van een topduo: de rap en de basgitaar van Flip, de zang en het constante opzwepen van Jeffrey. En eigenlijk is het een trio, want Peter Lesage zorgde voor de basis van het feestje op zijn keyboards. Goeie mix ook tussen platen van Otel en Crème, al was het onmogelijk dat je de voeten stil zou houden. Was het nu “Eva Mendes” of “Simpelweg”: de zaal bleef op temperatuur. Zelfs bij een rustiger nummer als “Jinzame Dagen” ontwaarden we even een Weense wals. En bij “Diepe Waters” werd zelfs een heuse soultrain opgezet. Jefferson ging voorop door heen de Balzaal.
Pas bij “In Theorie” merkte Flip Kowlier dat de gulp van zijn ‘spermajeans’ openstond. “Net als de VRT langskomt om te filmen. Koste gieder da nie zeggen?”, lachte hij het weg.
Tijd om mijn duivels te ontbinden, moet Peter Lesage gedacht hebben. Eerst nog wat stevige house droppen bij “Dief In De Nacht”, om daarna tijdens “De Zji” het tempo telkens opnieuw waanzinnig te gaan optrekken. Met bisnummer “Vandage” sloten De Ertebrekers een meer dan geslaagd optreden af.
Wij kunnen al niet meer wachten om aan de dijk een crèmetje te gaan lekken en een dansje te gaan placeren.
Setlist: Amanda - Mars - Shimokitazawa - Paranoïa - Ik Loate Los - Eva Mendes - Jinzame Dagen - Simpelweg - Diepe Waters - Kom Ter Bie - In Theorie - Woarom - Dief In De Nacht - De Zji
BIS: Vandage
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vooruit-gent/ertebrekers-03-04-19
Organisatie: Democrazy, Gent
Een beetje muziekliefhebber moet Kurt Vile om veel dankbaar zijn, niet in het minst het onbewuste duwtje in de rug aan het adres van jeugdvriend Steve Gunn die sinds zijn tijdelijk verblijf in Vile’s begeleidingsband The Violators gestaag uit de obscuriteit komt gekropen. Uit voorgaande albums ‘Way Out Weather’ (’14) en ‘Eyes On The Lines’ (’16) konden we reeds opmaken dat de in Brooklyn, NY residerende Gunn een onwaarschijnlijk getalenteerde gitarist is, maar nog dat tikkeltje branie mistte om ook als storyteller te imponeren. Maar kijk, op Gunn’s jongste worp worden we zodanig verpletterend op onze wenken bediend dat het een boute voorspelling waard is: een straffere liedjesplaat dan ‘The Unseen In Between’ komt in 2019 wellicht niet meer boven drijven.
Thurston Moore’s eerdere uitnodiging om de affiche van Sonic City 2017 te vervolledigen is Steve Gunn zodanig goed bevallen dat hij afgelopen woensdag alweer present tekende in Kortrijk tijdens de eerste van twee Belgische passages op zijn huidige clubtour. Vaste opener “Wildwood” is vanavond één van de weinige keren dat de Amerikaan teruggrijpt naar zijn back-catalogue waar de lang uitgesponnen psychedelische gitaartrips zo maar voor het oprapen liggen. Halfweg “Wildwood” krijgt Gunn’s driekoppige begeleidingsband al meteen een vrijgeleide om de lichtjes benevelde acidrock van The Grateful Dead even te doen herleven. Heel even maar.
De bedwelmende mist klaarde inderdaad al snel op wanneer vervolgens ‘The Unseen In Between’ integraal de revue passeert. In interviews laat Gunn uitschijnen dat hij op die nieuwe plaat niet louter en alleen als een left-of-center gitaarvirtuoos door het leven wil gaan die verhaaltjes verzint over fictieve personen of gebeurtenissen. De recente dood van zijn vader duwde hem langzaam maar zeker richting het type confessionele songwriter die persoonijke emoties in toegankelijke nummers weet te gieten. Zo refereert het innemende “Stonehurst Cowboy”, waarop Gunn duizelingwekkend straf soleerde op folkgitaar, naar het onuitwisbare verleden van vader Gunn als Vietnam veteraan en uiteindelijk diens definitieve afscheid: “Meet me at the square of joy, fixed star in the night. No more questions, I have your mind, safe and dignified”.
Een ander kenmerk van Gunn v2.0 is zijn groeiende fascinatie voor Angelsaksische folk. De melancholische ondertoon van ingetogen juweeltjes als “New Moon” en “Luciano” verraden dat er thuis bij de introverte Amerikaan een handvol platen van genrepioniers Bert Jansch, Nick Drake en John Martyn in de kast staan. De puike strijkersarrangementen die de transitie van studio naar podium niet overleefden moest je er zelf wel bij fantaseren.
Aan muzikale moodswings overigens geen gebrek daar in Kortrijk. De okselfrisse indiepop van de vooruitgeschoven single “Vagabond” klonk als het beste nummer dat The Go-Betweens tandem Grant McLennan en Robert Forster vergaten te maken. Het langzaam crescendo gaande “New Familiar” was zowaar nog een pak straffer, waarin Gunn & co hun melting pot van Indiase raga, southern rock en prog net niet lieten overkoken. Tijdens “Chance” moesten we zowaar spontaan denken aan de psychfolk van generatiegenoot Ryley Walker; achteraf aan de merch stand vertelde Gunn ons trouwens dat Walker een goeie maat is met wie hij regelmatig het podium deelt tijdens live improvisaties. Over vrije vorm gesproken, het op plaat zo sfeervolle kerstnummertje “Paranoid” werd in De Kreun bijna onherkenbaar hertimmerd tot een uit de hand gelopen repetitie van de embryonale Sonic Youth.
Ook in de encores niets dan hoogtepunten. Eerst vonden Gunn’s songwriter klasse en gitaarvernuft elkaar blindelings in een uitgebeende solo versie van “Morning Is Mended”. Dit was adembenemende cosmic folk van een buitenaards niveau dat we enkel kennen van ene Richard Thompson. Vervolgens mochten de drie muzikanten die gans de avond in de schaduw van Gunn hadden geopereerd hun veelzijdigheid etaleren tijdens het titelnummer van de ‘bescheiden doorbraakplaat’ “Way Out Weather” uit 2014; van americana naar freejazz en terug, een epische afsluiter volgens het boekje heet zoiets.
Kurt Vile zou zijn buddy wel eens vroeger dan verwacht opnieuw tegen het lijf kunnen lopen; op basis van wat we in Kortrijk voorgeschoteld kregen, niet langer als huurling, wel te verstaan.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Om zijn 25ste verjaardag als soloartiest te vieren, hield reggaeheld Alborosie dinsdag halt in Brussel. Feesten doe je niet alleen, moet Alborosie gedacht hebben want als voorprogramma mocht rijzende ster Marcus Gad van jetje geven.
Toen ik de AB betrad, rondde Marcus Gad juist zijn set af. De sympathieke zanger uit Nieuw-Caledonië had er duidelijk geen moeite mee gehad een gezellig gevulde zaal op te warmen. Rondom mij was een heterogene groep mensen met een voorliefde voor reggaemuziek innig aan het dansen op de met liefde doorspekte eindtonen.
Omstreeks negen uur, toen de muziektempel al aardig naar patchoeli en hennep begon te ruiken, zette Alborosies band de intro in. Altijd leuk wanneer drums en gitaarriffs effectief live gespeeld worden en geen deel uitmaken van een computerloop. Na de intro die niet veel langer moest duren, betraden de drie backing vocals de bühne alvorens de ster van de avond zijn opwachting maakte. Met een bos dreadlocks als scheepstouwen zo dik, verwelkomde Alborosie de joelende menigte om onmiddellijk “Poser” in te zetten. Een catchy keuze als opener, mét een boodschap: het lied stelt namelijk aanstellerij in doen en laten aan de kaak. Het leek wel alsof Alborosie hier een statement wou maken. Hoewel hij Italiaanse i.p.v. Jamaicaanse roots heeft, wil hij aantonen dat hij daarom niet minder rastafari is. “Living Dread” dat daarop volgde, onderstreepte mooi die gedachte.
Dat we bij Alborosie geen ellenlange diepgaande bindteksten moeten verwachten, werd al snel duidelijk. Een enkele keer kregen we de – voor de hand liggende – oproep mee dat we peace and love moesten verspreiden, maar verder volgden de hits elkaar vlotjes op. Even over de helft werden de spots gericht op de backing vocals om op interactieve wijze het publiek te entertainen met een eigentijdse versie van het legendarische “Jamaica Ska”. Een leuk intermezzo dat in tegenstelling tot bij veel andere optredens, niet geforceerd en obligatoir overkwam.
Een aangename verrassing volgde toen de begintonen van Metallica’s “The Unforgiven” klonken. Hoewel ik altijd sceptisch sta tegenover covers (omdat ik ze vaak creatief plagiaat vind) moet ik zeggen dat deze me wel uitermate kon bekoren. Alborosie probeerde namelijk niet het origineel te evenaren (wat uiteraard onmogelijk is) maar gaf er een unieke reggaetoets aan.
Naar het einde toe steeg een tsunami van enthousiasme op toen Alborosie “Kingston Town” inzette samen met Jo Mersa Marley, zoon van Stephan Marley en dus kleinzoon van, jawel, Bob Marley. The Italian Reggae Ambassador genoot zichtbaar van het meezingende en dansende publiek.
Alborosie bracht voor zijn verjaardagstournee een serieuze muzikale verjaardagspiñata mee naar de Ancienne Belgique gevuld met heerlijke hits, reggaeritme en een gelaten sfeer. Het moge duidelijk zijn dat niet enkel de marihuanadampen in de zaal dit feestje naar hogere sferen tilden.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/alborosie-02-04-2019
Organisatie: Skinfama ism Ancienne Belgique, Brussel
Moonshine Effect is een Griekse indie/dream pop band die reeds sinds 2015 aan de weg timmert. De band contacteerde ons dat ze begin dit jaar een nieuwe schijf hadden uitgebracht, 'Our Eyes Should meet'. We namen de schijf onder de loep en lieten ons gewillig meevoeren naar dromerige soundscapes die je eveneens terugvind in Griekse landschappen, waardoor deze plaat een heel visuele schijf is geworden.
Na een korte intro zijn we vertrokken met “Just before dawn”. Een song die je zowel vocaal als instrumentaal letterlijk hypnotiseert, en een gemoedsrust doet neerdalen in je hart. In tijden van zoveel woede en haat, kunnen we die positieve energie wel gebruiken. Elk van de songs klinken breekbaar als porselein, maar nergens wordt je daardoor in slaap gewiegd. Na “Charmin' Ligh”, “Hanging from a song” tot “Dreamers Parade” voel je door die weemoedige en melancholische aankleding je wegglijden naar heel andere oorden. Nee, bijster origineel is dat allemaal niet, maar zulke trips doen nog altijd deugd aan je hart.
Een gevoel dat trouwens bij elke songs terug wederkeert, waardoor eerder het totaalplaatje zo belangrijk is. En net dat laatst is dan ook zo bijzonder aan Moonshine Effect.
De band slaagt erin op die gedoodverfde, dromerige wijze je hart en ziel diep te raken op de volledige schijf, bij elke song opnieuw en opnieuw, tot je volledig verdooft, en zen geworden achter blijft. Dat is bovendien niet zozeer de verdienste van één bepaald element binnen de band, zowel instrumentaal als vocaal krijgen we een krop in de keel en kippenvelmomenten. Maar het is toch die bijzonder breekbare, kristalheldere stem van Jacqueline Chermille die uiteindelijk kan gezien worden als de kers op de taart om ervoor te zorgen dat je prompt alle negatieve gedachten uit je leven zult bannen.
Moonshine Effect laat dus niet helemaal in zijn kaarten kijken, en geeft de luisteraar de kans zijn eigen fantasie te laten werken. We raden dan ook aan alles opzij te leggen, met de koptelefoon op het hoofd je volledig van alles en iedereen af te schermen en deze plaat in zijn geheel op u af te laten komen. Letterlijk en figuurlijk. Maak daarbij het hoofd volledig leeg, en droom van adembenemend mooie - bij voorkeur Griekse - landschappen die je tot een intensieve gemoedsrust brengen, en waar je ook geen verklaring voor hebt.
Datzelfde effect heeft deze schijf namelijk ook op ons. Zowel vocaal als instrumentaal valt nergens een speld tussen te krijgen. Elke song ademt iets magisch mooi uit, dat je dus vooral terugvindt in de ogen van een kind - zoals op de prachtige hoes. Of in de natuur.
Eén ding is dus wel belangrijk, beluister deze schijf best in zijn geheel om dit effect te bekomen. Want hier wordt letterlijk een verhaal verteld dat begint met een 'intro', gevolgd door wonderbaarlijk mooie en magische momenten, en eindigt met een 'outro' die je nog maar eens totaal van de kaart achterlaat. In rust en diepe ontroering.
Tracklist: Intro 00:26 - Just before dawn 05:28 - Charmin' light 04:50 - Hanging from a song 04:05 - Dreamers parade 05:03 - Let's lose control 04:04 - It is your name that I use for a pillow 02:16 - Outro 00:44
Quentin Sirjacq is een Franse muzikant die reeds heeft bewezen grenzen te verleggen binnen het Modern klassieke genre. Na 'Far Islands and Near Places' in 2016 brengt de man nu zijn ondertussen vierde solo schijf uit. 'Companion' komt op de markt via Schole Records. Een potje minimaliserende percussie overgoten met klokkenspel, vibrafoon tot synthesizer en piano klanken. Dat is wat we voorgeschoteld krijgen.
Voor dit nieuwe album werkt Sirjacq samen met enkele van de beste muzikanten uit de Franse scene, zoals Julien Loutelier, Vincent Taurelle, Arnaud Lassus en Steve Argüelles. Het resulteert in een perfect pareltje boordevol bevreemdende percussie en piano die beklijft en aan de ribben kleeft. Het is net door dat elke schakel perfect aansluit op de volgende dat songs als “Variations”, “Carol”, “Dance” tot ”Will you be there” ook blijven hangen. Een weg die hij eigenlijk op zijn schijf blijft verder zetten. Sirjacq verlegde in het verleden voortdurend de grens binnen moderne klassieke muziek, zoals maar weinig hem dat hebben voorgedaan.
Ook op zijn nieuwste schijf is dat het geval. Dat hij zich laat omringen door klasse muzikanten zoals hierboven, zorgt er dan ook voor dat die perfectie voortdurend wordt overstegen.
Door telkens te schipperen tussen verstilde sferen en de lijn aftasten van oorverdovend de trommelvliezen aanvallen, zorgt de muziek van Sirjacq trouwens voor een hypnotiserende inwerking op de geest. Waardoor je prompt in een andere wereld terechtkomt, bedwelmd door het bijzonder veelkleurig klankenbord dat Sirjacq je aanbiedt. Best indrukwekkend en enorm gevarieerd.
Sirjacq is bovendien niet de man om binnen lijntjes te kleuren, hij houdt van improviseren met allerlei geluiden. Free Jazz, elektronische muziek, piano virtuositeit, verbluffende percussie. Het passeert elke keer de revue waardoor we voortdurend een oorgasme van jewelste te verwerken krijgen. Nogmaals, binnen heel intieme atmosferen maar ook door lichtjes oorverdovend uit te halen weet hij daardoor je hart diep raken, en ergens doet hij je dan ook wegzweven naar heel andere oorden. Ver verwijderd van de harde realiteit van het leven.
Besluiten doen we met een citaat uit de biografie: ''Elk nummer is een soort reis die begint op de ene plaats en eindigt in de andere, langzaam beweegt en zich ontvouwt door een mix van invloeden die op elkaar zijn gelaagd. Gamelan, Afrikaans polyritmiek, modern klassiek, free jazz, elektronische muziek of filmmuziek komt hier allemaal samen. Gebouwd op vele verschillende lagen van muzikaal denken en technieken, dit album is nog steeds zeer uniek, toegankelijk en mooi.'' Dat laatste is inderdaad de rode draad op deze volledige schijf geworden. Een boeiende reis doorheen uiteenlopende culturen en muziekstijlen gebracht op een veelzijdige en veekleurige wijze, die van begin tot einde aan je ribben kleeft.
Tracklist: Variations 09:17 Carol 05:54 Dance 05:54 Will you be there 05:09 Organum 05:49 Companion 06:46 Harmonium 05:33 Choral 03:51
Modern Klassiek/Electronics/Percussie
Companion
Quentin Sirjacq
Schole Records
De Zwitserse singer-songwriter Mario 'Moe' Schelbert is een begenadigde muzikant die door middel van zijn project Moes Anthill een veelzijdig muzikaal universum open maakt. Waarbij grenzen tussen fantasie en werkelijkheid worden overschreden. De band timmert sinds 2011 aan de weg en wordt omschreven als Neo-Folk/Americana. Echter is de band een label opkleven, hen tekort doen. We citeren even uit de biografie: ''De Zwitserse singer-songwriter Mario Moe Schelbert geeft ons een uniek inzicht in zijn veelzijdige muzikale universum door ons uit te nodigen om met hem mee te gaan op een magische ballonvaart. Van bovenaf richt hij onze blik op de Lost, the Uncomfortable en The Unbelievable, waarbij de grenzen tussen uiterlijk en realiteit vervagen.''
Met zijn nieuwste album 'Quitter' blijft Moe Anthill deze grenzen verder aftasten. “Retire, Restore!” geeft al de toon aan. Een song die eigenlijk alle kanten uitgaat, en zowel veelzijdig als veelkleurig klinkt. Ook dat laatste kun je letterlijk nemen. We herkennen namelijk alle kleuren van de regenboog in de daarop volgende songs “New Age”, “Everyone Gets a balloon”, “Yours in mine”. Eenvoudige songs die een glimlach op de lippen toveren, waardoor de zon in je hart gaat schijnen.
Moe Anthill mag dan met zijn beide voeten in het heden staan, de knipoog naar de psychedelica van de jaren '70 en folk muziek uit die periode, zijn trouwens heel opvallend. Luister maar naar het enorm aanstekelijke “No Name brass Band”. Deze song is een schoolvoorbeeld van hoe de band schippert tussen toegankelijke meezingers, maar daar heel subtiel enkele experimentele sausjes aan toevoegt waardoor je geen label kunt kleven op de muziek van Moe Anthill. Vervormde gitaren, bijzonder aanstekelijk drumwerk en het voortdurend de luisteraar op het verkeerde been zetten komen we ook tegen in daarop volgende parels als “Worthwile Waiting”, “Finding Stones” en “And Yet it Moves”.
Besluit: Country, pop muziek, folk invloeden, zelfs een streepje jazz, het passeert allemaal de revue op deze heel veelzijdige plaat. Moe Anthill laat zich niet in een hokje duwen maar wil een heel ruim publiek aan folk- en aanverwante liefhebbers aanspreken.
We raden de luisteraar dan ook aan al zijn zintuigen open te zetten voor deze knappe schijf, je komt oren en ogen tekort bij het horen en zien van zoveel uiteenlopende kleuren en geuren dat deze band op deze schijf aanbiedt. Bij voorkeur sluit je dan ook de ogen en laat je, door middel van enorm hypnotiserende klanken, wegdrijven naar heel andere al even kleurrijke oorden waarbij je zult dansen, dansen en dansen zwevende over de dansvloer.
Een plaat die je hart verwarmt, in deze donkere tijden de zon doet schijnen in het hart.
Tracklist: 1. Retire, Restore! 2. New Age 3. Everyone Gets a Balloon 4. Yours is Mine 5. Virtual World 6. No Name Brass Bands 7. Worthwhile Waiting 8. Finding Stones 9. And Yet It Moves 10. Quitter
Ter introductie van de nieuwste schijf van STADT halen we er even de biografie bij. We citeren: 'Waarom niet eens een live-album proberen? Opgenomen in de studio, in één take. Eens iets anders. Of een film? Een live-film misschien?'
Voor de heren van STADT aan de opnames van hun nieuwe album 'There Is-Nothing Twice' begonnen stond 'een plaat maken' niet bepaald bovenaan het to do-lijstje. 'Iets', wilden ze maken. Het werd uiteindelijk geen film, geen live-album, en toch ook weer wel. ‘Iets’ wat ze zelf omschrijven als twee gebundelde EP’s, waarvan één deel werd ingeblikt in hun Gentse homestudio, en één deel live werd opgenomen – en gefilmd! - in de voormalige televisiestudio’s van het Amerikaans Theater in Brussel.
In een recent interview deed de band dat wat meer uit de doeken. Lees het interview dat we hadden met STADT er nog even op na:
http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/73298-stadt-we-hopen-te-mogen-blijven-evolueren-als-band-en-dat-ons-publiek-daar-gewillig-in-wil-meegaan
STADT bestaat uit top muzikanten die ook binnen andere projecten hun kunnen hebben bewezen, maar vooral muziek leven i.p.v. bespelen of zingen. Het oneindig improviseren, grenzen verleggen en alle hoeken van de kamer uitgaan , vinden we dan ook terug op deze filmisch plaat. Als het de bedoeling was om het ook bij de audio opnames van 'Nothing Twice' ons het gevoel te geven dat we naar een film zitten te kijken, dan is STADT compleet in zijn opzet geslaagd. Al bij de eerste song “Broken People” troont STADT je mee in een bonte, kleurrijke wereld waar weemoed, melancholie en bevreemding hand in hand gaan. Wat opvalt bij die tweede song “Nothing Twice” is de zin om te experimenteren met klanken. Deels dreigend, deels dansbaar, deels melancholisch. Waardoor STADT ervoor zorgt dat je fantasie wordt geprikkeld. Inderdaad, het visuele keert ook terug in de audio opnames en dat is toch wel heel sterk.
De beelden kun je er dus best zelf bij bedenken, we vermoeden dat de film nog meer tot de verbeelding zal spreken. Maar door de variatie tussen up tempo en intimiteit beland je enerzijds op een wilde rollercoaster van het leven, om later in een roes te belanden waardoor een gemoedsrust over jou neerdaalt. Het voortdurend schipperen tussen die vele uitersten, het improviseren en voortdurend die grens aftasten tussen mysterieus, bedwelmende schoonheid en experimenteren tot het oneindige , is niet alleen de rode draad op deze plaat. Het zorgt ervoor dat we bij elk daarop volgende song op het puntje van onze stoel zitten te genieten van zoveel veelzijdigheid die ons een oorgasme bezorgt. Ook wij laten onze fantasie daarbij de vrije loop, en raden de luisteraar aan dit ook te doen.
Het kleurrijke palet dat STADT aanbiedt doorheen deze plaat zorgt ervoor dat je je nooit verveelt, integendeel.
Besluit: ‘We zijn verslaafd aan het nieuwe, wat we maken moet in beweging blijven' zegt de band in de biografie over de nieuwe schijf. Wel, in deze opzet is STADT met 'Nothing Twice' zeker geslaagd. Sausjes krautrock worden vermengd met snuifjes jazz en extra gekruid met psychedelische klanken. Echter, daar stopt het dus niet mee. De band blijft voortdurend in beweging op de schijf, verlegt steeds een andere grens en doet vooral aanvoelen dat hun einddoel nog niet is bereikt, integendeel. De band blijft zichzelf uitvinden, nieuwe bronnen aanboren en bewijst op deze plaat dat beeld en klank perfect kunnen samen gaan zonder dat je die beelden daadwerkelijk ziet. En dat laatste is nog het meest opvallende en positieve aan deze heel visuele schijf.
Broken People 03:58 Nothing Twice 08:56 Today's a Work Ages 03:29 Afraid of Being Fed Up 05:30 Amplified 06:48 Fluid is Grand 04:26 Thuissfeer 07:21 Daily Comment 02:32
Krautrock/Jazz/Psychedelica
There Is/Nothing Twice
STADT
Gentlepromtion
Radio Oorwoud is een bijzonder project rond muzikanten die absurditeit en humor in al zijn vorm en kleuren in de kijker willen zetten. De band doet dit bij voorkeur in de Nederlandse taal, wat zorgt voor een heel unieke inbreng binnen het geheel. “We mogen trots zijn op onze Germaanse taal” zei Guido Belcanto me ooit in een interview, een artiest die trouwens de Nederlandse taal steeds in de verf heeft gezet , vergelijkbaar met het Franse Chanson, en daarin grenzen weet te verleggen.
Radio Oorwoud is puur muzikaal bekeken wellicht niet vergelijkbaar met deze klasse artiest. Ze brengen echter zodanig veel absurditeit binnen hun songs, vaak over eenvoudige onderwerpen als de natuur, of het spelen van luchtgitaar. En gebruiken dus eveneens die Nederlandse taal als speeltuin en amuseren er zich blijkbaar kostelijk daarmee.
De songs zijn vrij kort, heel aanstekelijk en sluiten eigenlijk totaal niet op elkaar aan. Ook daarvoor kiest de band heel bewust binnen het concept. Het lijkt dan ook alsof er een bont verhaal wordt verteld, maar zonder begin of einde. Gewoon korte verhaallijnen op een gezapige, vaak grappige wijze. Over allerlei al even gezapige onderwerpen. Maar vooral boordevol absurde teksten die een glimlach op je lippen zullen toveren.
Met songs als “Kijk Omhoog”, “De moppenkast”, “Luchtgitaar”, “Kom Buiten” prikkelt Radio Oorwoud duidelijk de fantasie van de aanhoorder, op een bijzonder eenvoudige en kinderlijke wijze. Tussen de regels door, hoor je eveneens een band die duchtig aan het improviseren en experimenteren slaat. Tot het oneindige. Niet alleen met de Nederlandse taal, ook de klanken die op jou afkomen gaan tussen bevreemdend, natuurgeluiden, of gooien alle registers open , en doen een chaos ontstaan in je hoofd. Wederom, heel bewust uiteraard.
Besluit: Bij het beluisteren van deze klasse schijf raden we aan om, bij voorkeur met verstand op nul, u gewoon te laten meedrijven in die heel grappige en enorm absurde teksten over niet alle dagelijkse onderwerpen als “Pis, kak, Stink, Prot” bijvoorbeeld. Of “Pissepot”. Je moet er maar opkomen.
De dingen uit het dagelijkse leven worden op een zodanig gezapige wijze uitgelegd door Radio Oorwoud. Waardoor je als luisteraar prompt in een kleurrijke sprookjeswereld terecht komt. In circa 1 uur word je lam geslagen met allemaal van die grappige anekdotes. Vergelijkingen doen we niet aan, maar prompt doet het me denken aan die uitspraak van een grootmeester in absurditeit Frank Zappa ''Does Humor Belong to music?''
Radio Oorworm heeft in elk geval zeer goed naar Frank Zappa geluisterd want ze maken van diezelfde absurditeit een kunstvorm, zonder meer.
Setlist: Hey Ho Radio Oorwoud - Olifanten - Presentatoorn - Rare Dieren - Een tweede Poot - Vuil!Vuil!Vuil! - De Moppenkast - Kijk Omhoog - Een Eenzaam Familiefeest - Alleen Onderweg - Luchtgitaar - Egels of Death Metal - Boodschap ter bescherming - Kom Buiten - Het goede doel - Letterfreter - Pis Kak Stink Prot - Pissepot - Van Nature Tegennatuurlijk - Weg Met de natuur - De Manhoest - Propere lucht - Je innerlijke Flamingo - Klik Klik Klik - Een Lelijk nummer - Ze keek naar mij - Opgeruimd - Bommetjes - Flamingo to the left of me...
Experimenteel/Absurditeit
Radio Oorwoud
Vuil!Vuil!Vuil!
WWF
Wardrobe is het project rond singer-songwriter Johan Verckist. De man is een veelvraat binnen de muziekwereld, en hij heeft ondertussen voldoende watertjes doorzwommen. Voor het project Wardrobe laat hij zich omringen door al even gedreven top muzikanten. In 2017 bracht Wardrobe zijn debuut 'Crawling' op de markt. Waaruit bleek wat voor een virtuozen deze jongens toch zijn. We schreven daarover: '' Als in een oase van complete rust en zen, vertoeven we met veel plezier in de wereld die Wardrobe ons voorschotelt. We raden aan de plaat in één ruk te beluisteren, omdat dat weldadig gevoel van innerlijke rust je pas overvalt als deze plaat is afgelopen. Echter zijn elk van deze song onontgonnen parels van immens welbehagen, dat we met geen woorden kunnen omschrijven. Meteen is de eerste hartenbreker van een schijf, een feit."
De nieuwste langspeler kwam op de markt, 'Giving Up A Ghost'. Wederom een parel van een schijf, waar je ook hoort dat de band zijn eigen grenzen blijft aftasten en verleggen. De breekbaarheid, waar Johan ons met zijn bijzondere stem in het verleden ontroerde, blijft op nummers als “Armchair Critic”, “24 weeks” en “Someday” stevig overeind staan. Je hoort en voelt echter dat de bandleden allemaal, meer dan ooit, dezelfde kant opkijken. Bovendien schippert Wardrobe voortdurend tussen weemoedige, aanstekelijke en toegankelijke popdeuntjes die aan de ribben kleven. Maar vooral creëert Wardrobe een dromerig landschap, waarbij de zon altijd schijnt achter de wolken. Van enige duisternis is geen sprake. Van klef gedoe ook niet, gelukkig.
Wardrobe is anno 2019 die de grens tussen kitsch en alternatieve muziek bewust aftast, en daarmee wegkomt. Door deze aanpak kan Wardrobe een ruim publiek aanspreken van inderdaad alternatieve muziekliefhebbers die graag vertoeven in hoge sferen, zonder echter daarvoor teveel inspanningen te hoeven doen.
Eenvoud siert hen namelijk. Luister maar naar het bijzonder hartverwarmende “Back Droubles” waar Jan zijn zachtmoedige stem wordt gecombineerd met soundscapes die lichtjes de experimentele kant uitgaan. De dromerige aanpak, waarbij je hart wordt geraakt op een bijzonder plaats, vind je op de hele schijf terug.
Nee aan geluidsmuren afbreken doet de band niet, maar evenmin wordt het de aanhoorder te moeilijk gemaakt. Binnen die eerder vernoemde eenvoudige maar magische mooie omkadering wist Wardrobe ons in 2017 al te raken, anno 2019 doet de band er gewoon een paar scheppen bovenop.
Wardrobe sluit af met een gewaagde cover “Come back and stay” en doet dit op een zodanig intensieve manier dat die song nieuw leven wordt ingeblazen. Wederom blijft de band bewust op de lijn zitten tussen aanstekelijke pop muziek en alternatieve indie/dreampop die door je hart boort als een scherp zwaard.
Besluit: We houden van bands die blijven hun eigen grenzen verleggen, en dat is bij Wardrobe zeker het geval. Waren we al onder de indruk van het debuut, dan zet Wardrobe een stevige stap voorwaarts naar eeuwige roem in zowel dat typische pop wereldje, maar worden subtiel ook de rock liefhebbers - waaronder mezelf- over de streep getrokken.
Armchair Critic 04:25 24 Weeks 03:15 King Of Clay 02:57 Someday 03:31 Live Forever 04:29 Distance 03:45 Long Gone 05:04 Back Doubles 04:29 Off the Reel 02:56 Nothing's Ever Gonna Change 03:11 Ice Box Man 02:56 Come Back and Stay 04:33
Voor dit album kan Candlemass terug een beroep doen op de zanger van het eerste uur, met name Johan Langqvist. Die zong op hun debuut ‘Epicus Doomicus Metallicus’ uit 1986. Door de jaren heen zijn er al enkele vocalisten de revue gepasseerd. Songschrijver van dienst is nog steeds bassist Leif Edling. Die zit al sinds de start bij Candlemass. Drummer Jan Lindh en de gitaristen Johansson en Bjorkman draaien al bijna twintig jaar mee met de band.
Er zat maar liefst zeven jaar tussen dit en hun vorige album. ‘The Door To Doom’ is nummer twaalf en bevat acht tracks. Op het nummer “Astorolus - The Great Octopus” krijgen we een gastverschijning van niemand minder dan Tony Iommi (voor wie het nog niet wist: Black Sabbath). Met of zonder Iommi, het is een heel sterke track. Het hele album ademt terug die sfeer van hun eerste album uit en dat is volledig te wijten aan vocalist Langqvist. Die kan heel veel emotie en dramatiek in zijn zang steken en dat blendt heel goed met zware en logge riffs. Voor mij is deze terugkeer zeker een verbetering. Er zijn zeker nog geschikte vocalisten de revue gepasseerd zoals Marcolin, Lowe en Flodkvist. De passage van Thomas Vikstrom vond ik niet zo geslaagd. Alhoewel die een schitterende stem heeft (en mooie dingen laat horen bij Therion) kwam die niet zo goed tot zijn recht bij Candlemass.
Daarnaast is het materiaal ook opnieuw van een hoog niveau. “The Omega Circle” bijvoorbeeld kent een heel goede opbouw. Het is bijna progressieve doommetal. We krijgen een akoestische getinte intro met daarna een loodzware riff en die galmende stem. Halverwege komt er een versnelling om daarna terug stil te vallen waarbij het akoestische thema even terug om de hoek komt piepen. Zo kronkelt deze song van ene kant naar de andere. Machtig.
“Under The Ocean” kent een beetje een gelijkaardige opbouw. “Bridge of the Blind” is een kortere song en kreeg een akoestische gitaar als basis, met daarboven gevoelige zang en sologitaar. Een echte ballad. “Death’s Wheel” dat daarop volgt verbreekt meteen die sfeer met een vettige gitaar. Meteen komen ze to-the-point in dit uptempo nummer. Heel fijn gitaarwerk en een ingenieuze ritmesectie.
Candlemass blijft een topper in hun genre. ‘The Door To Doom’ is een album om duimen en vingers van af te likken. Het album is af en klinkt groots. Meer moet er niet van gezegd worden.
Een heerlijk genietbare set kregen we van Zach Condon en z’n brassband die met ‘Gallipoli’ een nieuw vijfde album uithebben en ruim anderhalf uur lang balanceerden tussen ontroering en opwinding.
Beirut - Ontroering en energie … sfeervolle liedjes allemaal, 23 in totaal met Oost-Europese en wereldmuziekinvloeden . In die indieBalkan gaan melancholie en feestelijke stemming samen. De vol klinkende , melodieuze trompet/schuiftrombone/blaaspartijenop z’n Goran Bregovics , de ukelele, de elektronica , het kenmerkend Farfisa orgel , de meerstemmige zangpartijen, en de indringende, dromerige, fluwelen vocals geven een herfstig kleurpalet aan het materiaal . Een straatorkest, die zigeunerpop , diskobar partizani en hitgevoeligheid samenbrengt . De songs hebben een kop , een staart en zijn kort en goed .
Openers “When I die” en “Varieties of exile” brengen ons meteen in de juiste stemming van een indiefolkBalkan sfeertje . De percussie geeft het ritme aan . Feeëriek , sprookjesachtig, speels huppelt het combo met de singles “Nonono” , “Santa fé” en “Postcards from Italy” , die sterk worden onthaald . Een goed gevuld Vorst geniet . De tango van Gotan Project kijkt om de hoek op “The shrew”. “Fener” houdt het op een flinke portie 70s psychedelica en discogrooves door de keys. Een nummer als “Peacock” roept het beeld op van de Lichtjes van de Schelde over een krakkemikkig caféetje.
Goed halverwege zijn we als de sterke single “Gallipoli” aan een “Riptide” en “Lanzlide” wordt gekoppeld. Daarna is de spanningsboog minder strak en kabbelt het geheel rustig voort, o.m. met een instrumental als “Corfu” zitten we gebaand in een filmisch decor die aan een Morricone doet denken . “Elephant gun” doorprikt dit eventjes . “Serbian cocek” voert ons naar een afsluitend dronkemans zigeunerfeestje waar de trompetten nog een laatste opdracht uitvoeren . “Nantes” brengt nostalgie , weemoed en luchtigheid samen en wuift de band uit.
Een aangenaam toetje wordt geserveerd, het subtiele “We never live here” en het filmisch poëtische “Gulag orkestar” besluiten een sfeervolle folkloreavond die intimiteit en uitbundigheid herbergt.
Organisatie: Live Nation
Het Duitse Nailed To Obscurity is een Melodieuze Death metal act die al sinds 2005 aan de weg. De band heeft door de jaren zijn stempel blijven drukken op dat typische Melodieuze metal gebeuren, maar is ook blijven evolueren in zijn sound. Daarvoor kunnen we enkel en alleen waardering opbrengen. Onlangs bracht Nailed To Obscuirty, zijn ondertussen vierde full album op de markt, 'Black Frost'. Je hoort een band die melancholie drenkt in duisternis, tot je tot bloedens toe wordt murw geslagen. Op een eerder langzame maar daarom niet minder meedogenloze wijze.
Gitaristen Volker Dieken en Jan Ole lamberti zorgen door hun verschroeiende aanpak voor het doen ontstaan van een doom sfeertje. Waarna een ijzingwekkende stem uit het duister je de ultieme doodsteek toedient. Het is niet alleen hoe deze schijf van start gaat met 'Black Frost' - waardoor je letterlijk naar dat donkere bos wordt gezogen door de hypnotiserende inwerking van die riffs en vocalen. Het is eveneens de rode draad op de volledige schijf geworden.
De vocale inbreng van Raimund Ennenga is daarbij een meerwaarde binnen het geheel om je naar de Hel door te verwijzen. Hij gromt, grunt , gaat clean tewerk en doet je oren letterlijk bloeden. Bij elke track voel je koude rillingen over je rug lopen, elke track is bovendien weer een nieuw hoogtepunt dat ons in hogere sferen doet belanden. Of eerder ervoor zorgt dat die wandeling door het donkere bos een Helse tocht wordt. Demonische wezens komen vanuit alle uithoeken je hart uit je vege lijf rukken. Je ziel verpletteren, tot je totaal verweest en waanzinnig geworden aan de rand van dat zelfde bos achterblijft.
Besluit: Nailed To Obscurity brengt anno 2019 een typische melodieuze Death metal plaat uit, boordevol donkere melancholie. Voegt daar enorm veel emoties en perfectie aan toe. Zowel vocaal als instrumentaal. Een intensief gevoel dat ons trouwens bij elke song opnieuw overvalt, waardoor er geen uitschieters en zeker geen teleurstellingen te vinden zijn op deze plaat. De volledige schijf is eigenlijk één en al uitschieter van formaat voor de doorsnee Melodieuze death metal fan. Die zich graag laat onderdompelen in die melancholische donkere atmosfeer die de band ons na al die jaren nog steeds aanbiedt.
Tracklist: 1. Black Frost 2. Tears Of The Eyeless 3. The Aberrant Host 4. Feardom 5. Cipher 6. Resonance 7. Road To Perdition
Nederlands 
Français 
