Parcels - Van intimiteit tot euforie
De Australische band Parcels kwam hun nieuwe plaat voorstellen in Vorst Nationaal. De zaal was, zoals een dag eerder aangekondigd, uitverkocht. Het middenplein stond goed vol, de zitplaatsen op de eerste tribune waren stevig bezet, enkel de bovenste ring was afgesloten met een donker gordijn.
Waar het drie jaar geleden in een uitverkochte AB nog broeierig heet was, hing er nu aanvankelijk een fris herfstgevoel in de lucht – maar dat veranderde snel.
Parcels werd opgericht in 2014 in het Australische Byron Bay en bestaat uit Louie Swain (toetsen, zang), Patrick Hetherington (toetsen, zang), Noah Hill (bas, zang), Jules Crommelin (gitaar, zang) en Anatole “Toto” Serret (drums, zang). Inmiddels is de band gevestigd in Berlijn, waar ze hun herkenbare mix van funk, disco, pop en westcoast-harmonieën verder verfijnden.
Hun doorbraak kwam er in 2017 toen Daft Punk hun single “Overnight” produceerde – een samenwerking die hun sound definitief op de kaart zette. Met hun recent verschenen derde album ‘LOVED’ bewijst Parcels dat ze nog steeds evolueren, met een warme, groovende en emotioneel gelaagde sound.
De avond werd geopend door The Zenmenn, een trio uit Berlijn bestaande uit Magnus Bang Olsen (keyboards), Jonathan Reiter (bas) en Ben Anderson (drums). De band bracht een soort new age easy listening, hier en daar gekruid met oriëntaalse invloeden en een snuifje smooth jazz. Het geheel balanceerde ergens tussen ironie en ernst — “als het serieus was, zou het niet grappig zijn”, zo leek de ondertoon. De drummer, met hoed, sjaal en zonnebril, zag eruit alsof hij rechtstreeks uit een tropische loungebar was komen aanwaaien, terwijl Magnus met een Australische cowboyhoed en een zwaar Duits accent zijn Casio-keyboard om de nek hing voor een nummer over een Chinees restaurant, getiteld ‘Ming Dynastie’.
De muziek had zo kunnen dienen als soundtrack van een cheesy jaren tachtigfilm. Tegen het einde begonnen enkele hoofden te knikken — deels op het ritme, deels uit verveling — maar de sfeer bleef gemoedelijk.
Parcels opende de set op theatrale wijze: in het donker verscheen op het scherm een videoprojectie waarin de band te zien was in hun repetitieruimte, spelend met een sequencer. Terwijl het beeld verder liep, namen de vijf bandleden één voor één hun plaats op het podium in. Zodra de eerste noten van “tobeloved”, de opener van hun nieuwe plaat ‘LOVED’, klonken, steeg de temperatuur in de zaal voelbaar.”ifyoucall” volgde naadloos, en met het vertrouwde ”overnight “was het ijs volledig gebroken.
De set was zoals steeds tot in de puntjes opgebouwd: een evenwichtige afwisseling van dansbare grooves en intieme momenten, waarbij ‘LOVED’ de rode draad vormde. Zo goed als elk nummer van het nieuwe album kwam aan bod. Tijdens “summerinlove” verscheen er zelfs een live kiss cam die koppels in het publiek in beeld bracht – een knipoog die perfect paste bij de romantiek van de song.
Op een rustpunt in de set schoof de band naar de voorkant van het podium voor “leaveyourlove”, waarbij de drummer even de camera zelfs even overnam. Parcels beheerst het spel van gimmicks zonder het te overdrijven: kleine visuele en performance accenten die ervoor zorgen dat de show nooit statisch wordt. Ook de belichting speelde een hoofdrol – voortdurend werd er gespeeld met licht en schaduw, met projecties boven de band en bewegende spots die de muziek versterkten.
Halverwege zette “thinkaboutit” opnieuw het tempo hoger, een onweerstaanbare oorwurm die meteen gevolgd werd door het publiekfavoriet “tieduprightnow”, dat de zaal helemaal deed meedansen. Naar het einde toe klonk het gevoelige “once”, met Magnus Bang Olsen van het voorprogramma op slide guitar, een onverwacht maar geslaagd duetmoment dat het publiek even stil kreeg.
De reguliere set werd afgesloten met een uitgesponnen tranceversie van “tobeloved”, waarin de band minutenlang bouwde aan een climax. Voor de bisronde kwamen de vijf nog één keer terug, met het prachtig ingetogen “finallyover”, waarbij Jules Crommelin zittend op de rand van het podium de song bijna fluisterend inzette. Een intiem slotakkoord na een show die perfect balanceerde tussen energie en emotie.
Parcels bewees opnieuw dat ze niet enkel meesters zijn in harmonieën en groove, maar ook in het creëren van een totaalervaring. Hun liefde voor detail – in klank, beeld en ritme – maakt elk optreden meer dan een concert: het is een zorgvuldig geregisseerde viering van muziek, warmte en verbondenheid.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Parcels
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8676-parcels-07-10-2025?Itemid=0
The Zenmenn
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8679-the-zenmenn-07-10-2025?Itemid=0
Organisatie: Live Nation
Rejection Ratio is een Rotterdamse gitaarband die recent een single losliet op de wereld. “Love Is Like Heaven” is diep geworteld in de jaren ’80, met een ritme dat hier en daar wat stuitert in plaats van mooi in de maat te lopen, zoals bij TC Matic en Talking Heads, maar dan nog wat anders.
Zangeres Nelly klinkt ook al zoals niemand anders, of misschien een beetje als Siouxsie and the Banshees, Face Your Fears, Rosegarden Funeral Party, Polly Panic, Anna Domino of The Girl Who Cried Wolf.
Deze single weet te intrigeren en doet ons benieuwd uitkijken naar meer materiaal. Bring it on!
https://www.youtube.com/watch?v=WxCC0XgUTEY
Oh Doom! Is geen doommetalband, ondanks de bandnaam. Het is een postrock-band uit de UK die naar eigen zeggen luide, trieste, melancholische muziek brengt, met hints van shoegaze en posthardcore. Vorig jaar hadden ze de EP ‘I Fear This Is The End’ uit en dit jaar is er de Bandcamp-single “This Is Not Home” van bijna acht minuten.
Hoewel ze eerst de EP uitbrachten, is “This Is Not Home” het eerste nummer dat de band samen componeerde. Het is ook de vaste setafsluiter en één van de lievelingsnumemrs van de band. Het paste evenwel niet bij de andere nummers van de EP. Inhoudelijk gaat het nummer over het verdwenen comfort in een relatie. Over het feit dat je iets zal moeten oplossen om die comfortabele relatie te kunnen behouden/terugvinden.
Muzikaal is er een mooie balans tussen kwetsbaarheid (eerste kwart) en de intense en overdadige emotie die daarop volgt. Ze bouwen netjes de spanning op, zonder dat je er erg in hebt. De distortion in de (tweede) atmosferische break is knap gedaan. De mix van zachte etherische zang en het militante hardcore-refrein in de outro is dan de kers op de taart. Een knap nummer dat elke seconde van de bijna acht minuten waard is.
https://ohdoom.bandcamp.com/track/this-is-not-home
Days of Ray is een nieuwe band uit het Gentse. De stam waarop deze nieuwe plant geënt is, heeft zijn wortels bij The Candy Dates, The Office, Gorky en Fragment. Hun eerste EP heet toepasselijk ‘Here We Are’ en bevat radiovriendelijke Beatles-pop.
Er zit uiteraard meer in dan de Beatles. De referenties die bij ons opkomen zijn onder meer The Kinks, Ben Fold’s Five, Nomden (en The Analogues), Novastar en The Bet. Heel catchy, poppy en gepolijst, maar ook songs die met veel vakmanschap en liefde voor het metier gesmeed zijn.
“Top Of My List” en “Good To Know You’re Here” zouden in een rechtvaardige wereld niet van de radio te branden zijn (Willy, Radio 1 en 2, …). “Dear Elisabeth” en “Sea Of Tranquility” zijn meer luisterliedjes. Het dromerige en ietwat melancholische “San Francisco” doet ons wegdromen.
Het is lang geleden dat we nog zo’n degelijke en tegelijk authentieke popsongs te horen kregen.
https://www.youtube.com/watch?v=fUI4MSA86m4
A Bit Grumpy doet mij inzake bandnaam terugdenken aan à;GRUMH..., de synthwaveband uit Charleroi uit de jaren ’80.
Muzikaal is A Bit Grumpy daar een serieuze update van met morsige, gruizelige EBM en elektroclash of noem het melodieuze grunge-elektro. Er is vervormde zang, vervormde bas, vervormde gitaar en een laptop voor de beats. Het klinkt allemaal heel fluïde, donker en met een heel grove korrel opgenomen. Die vervormde ruwheid of het heel bewuste ongepolijst en ongrijpbaar zijn wordt zowat als een extra bandlid ingezet.
De heel militante titeltrack “Not Cool” is voor mij het hoogtepunt. “Noisy Head” en “Constellation” hebben de sterkste referenties naar de jaren ’80.
De formule of noem het het muzikale concept van A Bit Grumpy kan overtuigen op deze EP. Voor een full album kan er misschien toch wat meer variatie toegevoegd worden. Benieuwd in welke richting dat dan gaat.
Dance/Elektro
Not Cool EP
A Bit Grumpy
https://www.youtube.com/watch?v=zhYLqjbZgFI
Linz De Strooper is reeds tien jaar de frontman van de metalcoreband If I May. Daarmee tourde hij in België, Nederland, Duitsland en de UK en dit jaar organiseerden ze nog hun eigen MayFest. Maar Linz voelde al enige tijd de nood om zijn eigen muzikale verhaal te vertellen. Dat doet hij nu als OAKN.
Muzikaal gaat dit solo-verhaal meer naar indie folk met een duidelijke melancholische toets. Inhoudelijk sluiten de thema’s van OAKN misschien wel nog aan op die van If I May, maar met een intiemere en kwetsbaardere benadering, met meer tijd en plaats voor zelfreflectie. Mogelijk is het Nederlandse I Am Oak een inspiratie geweest, zowel voor de naam als voor de muzikale aanpak.
https://www.youtube.com/watch?v=zAtipucQn9g
‘True Crimes’ is een bijzonder leuke EP van het Belgische gothrockband Lovelorn Dolls. En de titel dekt de lading helemaal, want alle tracks gaan over echt gebeurde misdaden.
Het thema is zowel de sterkte als de zwakte van deze EP. De sterkte is dat het gaat over bekende, Amerikaanse verhalen: Black Dahlia, de Zodiac Killer, JonBenét Ramsey, … Wie een beetje bekend is met de donkerste kantjes in de geschiedenis van de Verenigde Staten, heeft al wel eens een boek gelezen of een film of docu gezien over deze misdaden. Dat de luisteraars deze verhalen al kennen, helpt bij het begrijpen van de lyrics en je hebt als band met deze onderwerpen een groot bereik want alles wat in de Verenigde Staten gebeurt, verspreidt zich over de hele wereld.
Tegelijk is de invulling van het thema een zwakte: nog maar eens die bekende, Amerikaanse moordpartijen opvoeren. Er zijn nochtans in eigen land genoeg sinistere moorden gebeurd waarmee je rond hetzelfde onderwerp zou kunnen werken. Als luisteraar – internationaal of uit ons land - zou ik het interessanter vinden als een band zijn eigen, lokale lugubere onderwerpen zou opvoeren in de lyrics. Maar misschien komt het dan wat te dichtbij en wordt het te persoonlijk.
Wat levert het thema muzikaal op? Muzikaal is dit Lovelorn Dolls op zijn best: donker, gothic, veel tijd en ruimte voor de zweverige, atmosferische synthlaagjes, de wissel tussen de lieflijke en haunting vocalen van Kristell, … Een beetje tussen Marilyn Manson, Vlad In Tears en Midnightmares in.
Nieuw is dat het duo uitgebreid is met een vaste gitarist: Eric Renwart. Hij werkte al in de studio met onder meer Little Axe en Do Or Die. Op “Velvet Little Voice” mag hij schitteren met een leuke solo. Op de andere tracks is hij ook wel te horen, maar is hij misschien iets minder aanwezig. Mijn persoonlijke favoriet is “Dahlia Bleeds”, met de agressieve gitaarlijnen die aanvankelijk wat verstopt zitten, maar toch een extra dimensie toevoegen.
https://www.youtube.com/watch?v=-OEgE0XEoG8&t=4s
Desert Voodoo - Improvisatiesessie als kunst
Even meegeven - Uit de rokerige gloed van de wekelijkse Voodoo Sessions in Café Des Arts (Berchem) rijst Desert Voodoo, een nieuwe impro-jazzband die even ongrijpbaar als onweerstaanbaar is. Het project, geleid door bassist Frederik Madou, ontstond uit pure muzikale chemie tussen gelijkgestemde zielen en groeide uit tot een broeinest waar avontuurlijke klanken en onvoorspelbare grooves naar de voorgrond treden.
Voor deze editie strikt Madou niemand minder dan Manon Gogos, Éric Thielemans en Bram Weijters: een line-up die garant staat voor een zinderende kruisbestuiving van stijlen. Verwacht geen platgetreden paden, maar een bezwerende trip langs jazz, avant-garde, elektronica en spontane composities.
On stage - Frederik Madou (contrabas), Bram Weijters (toetsen), Eric Thielemans (drums) en Manon Gogos (zang). Het resulteerde in een avontuurlijk boeiend jazz/avant-garde concert!
"Het is eigenlijk een spin off van de wekelijkste Voodoo Sessions die bassist Fre Madou in het Antwerpse Café des arts speelt en programmeert. Improvisatiesessies met een pool van wisselende muzikanten, en deze bezetting is daar één van de verschijningsvormen van!", zei Bram ons er in een chatbericht naderhand over. En dat straalde dit optreden dus ook uit, een regelrechte improvisatiesessie die op speelse wijze naar alle hoeken en kanten uitdraait. Zowel wat muziekstijlen etaleren betreft, als de manier van brengen wordt de luisteraar constant op het verkeerde been gezet. Uiteraard zijn er die typische groovy saxofoonlijnen die zangeres Manon uit haar instrument tovert. Haar zanglijnen doen ons eveneens denken aan de jazz zangeressen uit de jaren '50 tot '60.
Frederik voegt er gestroomlijnde contrabas geluiden aan toe, maar ook hij verlaat vaak de comfortzone en durft grenzen verleggen. Bram van zijn kant kennen we als een veelzijdige pianist, en past daarom perfect in het plaatje door zijn diverse aanpak. Terwijl drummer Eric Thielemans zijn cimbalen zacht streelt, én erop tekeer gaat alsof hij demonen te lijf gaat.
Om maar te zeggen, in die negentig minuten, zonder enige pauze, gaan we van intimiteit naar weerbarstigheid, tot een eerder experimentele insteek met een hoek af. Alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Het deel van het publiek die zich gewillig laat meevoeren over die woelige baren van de zee, geniet hiervan met volle teugen. Het is knap hoe het gezelschap binnen die eerder chaotische aanpak toch een lijn weet te trekken, waardoor de trein niet ontspoort.
Als ware acrobaten paraderen de heren en dame doorheen de set, en durven links en rechts ook nog verrassende wendingen aanbieden waardoor het steeds opnieuw boeit! De spanning opdrijven, tot de climax van geluidsnormen overschrijdend gedrag is bereikt, om dan weer over te schakelen naar een intiem moment tussen hen en het publiek.
Een improvisatiesessie als kunst, was duidelijk de teneur van dit concert. Maar om te zeggen dat Desert Voodoo gewoon een veredelde jamsessie met publiek organiseerde in De Casino is hen tekort toen. Er is wel degelijk enige interactie met de aanwezigen, door hen mee te nemen op die reis door hun klankenspectrum. Na negentig minuten intensief de uiteenlopende paden van jazz, avant-garde en experimentele improvisatie muziek te verkennen, kreeg het gezelschap dan ook een welverdiend en stevig applaus.
Of hier nog een vervolg op komt? Het is koffiedik kijken, maar dit smaakte zeker naar meer…
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Rock Werchter 2026, van 2 juli t-m 5 juli 2026 - The Cure eerste headliner Rock Werchter 2026
De iconische Britse band sluit het festival af op zondag 5 juli
De ticketverkoop start op vrijdag 21 november
Rock Werchter, dat in 2026 plaatsvindt van donderdag 2 juli tot zondag 5 juli, kent zijn eerste headliner. The Cure zal het festival op zondagavond afsluiten. Sinds hun eerste passage in het Festivalpark in 1981 heeft de iconische Britse band meerdere en vooral legendarische concerten op Werchter gespeeld. Weinig bands slagen erin om al bijna vijf decennia relevant én geliefd te blijven. The Cure blijft generaties aanspreken en inspireren. Het is een zeldzaam fenomeen in de muziekwereld. Op zondag 5 juli sluiten ze Rock Werchter 2026 af met een groots, genereus en ongetwijfeld intens concert.
Rock Werchter 2026 vindt plaats in het Festivalpark in Werchter van donderdag 2 juli tot zondag 5 juli. De ticketverkoop start op vrijdag 21 november om 10 uur. Pre-registreren -goed voor eerdere toegang tot festivaltickets- kan vanaf vandaag. Meer namen voor Rock Werchter 2026 worden binnenkort bekendgemaakt.
Blijf op de hoogte via rockwerchter.be.
The Cure, uit Crawley in het Engelse Sussex, stond voor het eerst op een podium in 1978. De doorbraak volgde in 1980 met het album 'Seventeen Seconds', waarop de hit "A Forest" staat. De band speelde tot op heden meer dan 1.800 concerten en bracht meerdere films en boeken uit. In 2019 werd The Cure opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame. Van hun hand zijn klassiekers zoals "Boys Don't Cry", "A Forest", "Inbetween Days", "Just Like Heaven", "Lullaby" and "Friday I'm In Love" evenals enkele van de meest invloedrijke albums uit de moderne popgeschiedenis: 'Seventeen Seconds', 'Pornography', 'Kiss Me Kiss Me Kiss Me', 'Disintegration' en 'Wish'. Eind vorig jaar keerden ze terug met hun eerste nieuwe album in zestien jaar: 'Songs of a Lost World', dat overladen werd met lovende kritieken. Met 'Mixes of a Lost World' volgde dit jaar een prachtig remixalbum. In de afgelopen 47 jaar heeft de band in totaal 13 leden gehad. In 2026 zullen vijf van hen op het podium staan: Robert Smith (zang en gitaar), Simon Gallup (bas), Jason Cooper (drums), Roger O'Donnell (toetsen) en Reeves Gabrels (gitaar). Weet meer via thecure.com.
Over Rock Werchter: Het grootste muziekfestival van België vindt in 2026 plaats van donderdag 2 juli tot en met zondag 5 juli in het Festivalpark in Werchter. Rock Werchter maakt er een erezaak van om elk jaar weer met de beste en meest boeiende line-up uit te pakken. Rock vormt de solide bodem voor een eclectisch programma dat niet in hokjes denkt. Gevestigde waarden versus nieuwe talenten. Op Rock Werchter kan en mag dat. Rock Werchter is een unieke belevenis. De line-up is steeds van wereldklasse, de omstandigheden uitmuntend, het festivalgevoel omnipresent. Rock Werchter is een meermaals bekroonde, internationale topper. Het festival staat met stip in de agenda van elke muziekliefhebber.
Weet meer over Rock Werchter via www.rockwerchter.be
Mimi Webb, ‘Confessions Tour’, La Madeleine, Brussel op 5 oktober 2025 - Pics
De Britse singer-songwriter Mimi Webb onthult 'Confessions', een brutaal eerlijk tweede album, gevolgd door een gelijknamige tour. In België hield ze halt in La Madeleine. De perfecte setting als achtergrond voor een avond vol meeslepende, emotionele pop van Mimi Webb.
Of je nu aan het bijkomen bent van een gebroken hart, je verdriet wil wegdansen of simpelweg gelukkig bent, Mimi Webb heeft een anthem voor elke gelegenheid. Geïnspireerd door Amy Winehouse, Emeli Sandé en Sam Smith schreef ze haar eerste nummers op 13-jarige leeftijd.
In 2021 brak ze door met de EP 'Seven Shades of Heartbreak'. Singles als "Good Without" en "Dumb Love" bereikten de Top 15 van de UK Singles Chart.
Haar debuutalbum 'Amelia' verscheen in 2023, bereikte de Top 5 van de UK Albums Chart en de bevatte de hit "House On Fire".
Naast wereldwijde headliner tournees trad Mimi Webb ook als support op voor de Jonas Brothers, Tate McRae en Benson Boone. Ze speelde op Amerikaanse festival podia zoals Lollapalooza en Governors Ball, maar ook op Britse en Europese festivals zoals Reading, Leeds, Mad Cool, Pukkelpop, Rock Werchter en vele andere.
Met meer dan een miljard streams, uitverkochte shows en lovende kritieken kiest Mimi Webb nu voor een intiemere aanpak. Van 'Confessions' kregen fans al een eerste voorproefje met het aanstekelijke "Mind Reader", een samenwerking met Meghan Trainor. Het is vooral haar nieuwste single "Love Language" die haar persoonlijke visie onthult.
(bron: Live Nation)
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8675-mimi-webb-2025-10-05?ltemid=0
Org: Live Nation
Cabaret Vert 2026 – 20 aôut - 23 aôut 2026 - Nick Cave & The Bad Seeds, 1er nom de la 20e édition du Cabaret Vert
Parce que nous frémissons déjà d'impatience de fêter la 20e édition du festival, Cabaret Vert reprend la parole ce jour pour annoncer la venue d'un artiste mythique : NICK CAVE & THE BAD SEEDS, pour la 1e fois à Charleville-Mézières, avec un show de plus de 2h qui promet déjà d'être grandiose !
Le musicien reconnu pour son univers sombre, lyrique et profondément émotionnel s'impose dès les années 1980 avec The Birthday Party, groupe post-punk abrasif au son chaotique et violent. Il fonde ensuite Nick Cave & the Bad Seeds, formation prolifique mêlant rock, blues, gospel et ballades ténébreuses. Leur discographie, riche et variée, explore des thèmes comme l'amour, la foi, la violence et la rédemption. Des albums comme Murder Ballads, The Boatman's Call ou Ghosteen témoignent de cette évolution artistique, passant du punk rageur à une musique plus introspective et épurée. Cave est aussi un parolier exceptionnel, reconnu pour l'écriture dense, poétique et souvent biblique de ses textes. Sa voix grave et habitée, son jeu de scène théâtral et son sens du drame musical en font une figure unique du rock. À travers les décennies, il a su se renouveler sans perdre sa singularité.
Avec une performance de 2h30, rarissime sur un festival, Nick Cave entouré de ses fidèles Bad Seeds, va, sans aucun doute, envoûter le public du Cabaret Vert. 2h30 de poésie pure, pendant lesquelles l'artiste australien livrera une prestation d'une intensité rare qui vous emportera dans ses torpeurs et ses espoirs...
Soyez au rendez-vous de cet événement exceptionnel le vendredi 21 août 2026 à Charleville-Mézières.
? CABARET VERT ?
? Du 20 au 23 août 2026 ?
? Charleville-Mézières / Ardenne ?
• 20e édition •
Live Is Live 2026 – met Nick Cave & The Bad Seeds!
NICK CAVE & THE BAD SEEDS KOMEN NAAR MIDDENVIJVER PARK
Na Iron Maiden kondigen we vandaag een absolute wereldsensatie aan. Op zondag 28 juni staat niemand minder dan Nick Cave & The Bad Seeds op het hoofdpodium in Middenvijver Park Antwerpen. Een exclusieve headlineshow die nu al legendarisch belooft te worden.
Maar er is meer! De volledige verdere line-up die dag zal gecureerd worden door Nick Cave & The Bad Seeds zelf. Verwacht dus een zorgvuldig opgebouwd programma, handgeplukt door een van de meest visionaire en intrigerende bands ter wereld.
Nick Cave & The Bad Seeds staan bekend om optredens die het publiek volledig meesleuren in een donkere, extatische roes. Hun jongste album Wild God bevestigde hun status als grensverleggende band: internationaal bejubeld, in de hitlijsten van half Europa, en aanleiding tot een tour die overal uitverkocht was. Tijdens Live is Live 2026 brengen ze een avondvullende set die hun veertigjarige carrière eer aandoet - van klassiekers tot meeslepende nieuwe songs.
Wie er al eens bij was, weet: een concert van Nick Cave & The Bad Seeds is geen optreden, het is een ritueel.
Live 2024 Nick Cave & The Bad Seeds – Een langgerekte set bol van Romantiek, Dramatiek en Apocalyps
Op zondag 28 juni verandert Middenvijver Park in een betoverende arena. Eerst met een line-up die het stempel draagt van Nick Cave & The Bad Seeds, daarna met hun eigen intens, allesoverheersend concert.
Dit wordt geen gewone festivaldag, maar een ervaring die onder je huid kruipt en je nooit meer loslaat.
Nick Cave & The Bad Seeds. Een andere dimensie. Live is Live 2026 op zondag 28 juni 2026, Middenvijver Park, Antwerpen.
Praktische info
Datum: zondag 28 juni 2026
Locate: Middenvijver Park, Antwerpen
Tickets: beschikbaar vanaf 11 oktober om 10u via liveislive.be
Tickets zullen snel gaan: vorige week was hun pas aangekondigde show in Brighton binnen no-time uitverkocht. Zorg dat je jouw plek veiligstelt!
Meer namen volgen binnenkort.
www.liveislive.be
www.fkpscorpio.be
mclusky - Luider, scherper en koppiger dan ooit
De Cactus Club in Brugge vanavond helemaal in het teken van rauwe gitaren en bijtende energie. Bij het binnengaan vroeg ik aan een medewerker van de club hoe de ticketverkoop verlopen was, en tot mijn verwondering bleken er minder dan tweehonderd tickets verkocht in voorverkoop. Wellicht had het feit dat mclusky enkele dagen voordien nog in Trix in Antwerpen stond er iets mee te maken, en ook dat ze vorig jaar op Leffingeleuren te zien waren, en eerder dit jaar nog op Les Nuits Botanique.
Toch was de zaal tegen aanvang mooi gevuld en hing er die typische geladen sfeer die alleen ontstaat wanneer een publiek weet dat het iets bijzonders te wachten staat.
Het voorprogramma werd verzorgd door No Prisoners, een band die ik nog maar recent aan het werk zag op Leffingeleuren. Hun set was opnieuw een shot pure no-nonsense punkrock, strak, maar met een opvallend vleugje glamrock dat vooral tot uiting kwam in de geblondeerde frontman. De band speelde met overtuiging en zonder franjes, precies zoals het hoort. Op een bepaald moment gooide de drummer een mentos het publiek in, die – tot mijn lichte verbazing – recht in mijn richting vloog. Ik heb hem gewoon opgegeten. Zo’n onverwacht detail dat perfect past bij de charme van deze band: ruw, ongepolijst en met een knipoog.
Daarna was het tijd voor mclusky. Ik ben al jaren fan van deze Welshe noise rockers. De eerste keer dat ik ze zag was in 2002 op Pukkelpop, toen ‘mclusky do dallas’ net uit was. Dat album, met iconische nummers als “lightsabre cocksucking blues”,”to hell with good intentions” en “alan is a cowboy killer”, heeft voor mij nog altijd iets magisch. Tot mijn grote vreugde stonden die nummers ook nu weer op de setlist. Het was alsof de tijd even had stilgestaan, al is de band sindsdien natuurlijk stevig geëvolueerd.
Toen ik ze in 2004 opnieuw op Pukkelpop zag, was Jack Egglestone net de nieuwe drummer. Hij zit er nog steeds bij, en zijn spel is krachtiger dan ooit. De bas wordt tegenwoordig verzorgd door Damien Sayell, die in 2015 toetrad nadat de band in 2005 een lange pauze had ingelast.
Op het podium viel meteen op dat de drummer de laatste jaren achter plexiglas speelt, en dat Falco bijna het hele optreden met extra gehoorbescherming zingt – van die grote oorkappen die op een koptelefoon lijken. Dat is geen modegril: Falco kampt al langer met tinnitus, een kwaal die bij hem behoorlijk ernstig is geworden. Toch weerhield dat hem er niet van om met dezelfde intensiteit en overgave te spelen als twintig jaar geleden. Zijn stem klonk nog steeds even scherp en giftig, en zijn humor bleef vlijmscherp.
De show in Brugge stond vooral in het teken van hun recente plaat ’the world is still here and so are we’, die eerder dit jaar verscheen op Ipecac, het label van Mike Patton – toevallig nog een andere held van mij. Van dat album kwamen onder meer ‘unpopular parts of a pig’ ‘people person’ en ‘way of the exploding dickhead’ voorbij, nummers die live minstens even strak en fel klonken als de oudere klassiekers.
Het nieuwe materiaal klonk bijzonder overtuigend en toonde dat mclusky nog steeds barst van de creativiteit. De band speelde met een intensiteit die deed vermoeden dat er in al die jaren niets van hun scherpte verloren is gegaan. Falco liet tussen de songs door zijn droogkomische zelf horen, scherp als altijd maar met een zekere warmte die alleen maar groeit naarmate de band ouder wordt.
Na de show vertelde Falco dat ze momenteel al een opvolger voor ‘the world is still here and so are we’ aan het opnemen zijn, en dat die volgens hem iets toegankelijker zal klinken. Hij benadrukte dat deze nieuwe plaat-in-wording het beste werk bevat dat ze in jaren hebben gemaakt.
Als het concert in de Cactus Club daar een voorbode van was, dan staat er iets groots te komen. mclusky bewees nog maar eens waarom ze een van de meest intrigerende en compromisloze bands uit het Verenigd Koninkrijk blijven: luid, scherpzinnig, en nog altijd met die heerlijke chaos die perfect balanceert op de rand van genialiteit.
Setlist: lightsabre cocksucking blues - without msg i am nothing - collagen rock - what we've learned - unpopular parts of a pig - you should be ashamed, seamus - kafka‐esque novelist franz kafka - way of the exploding dickhead - she will only bring you happiness - autofocus on the prime directive – chases - alan is a cowboy killer - the battle of los angelsea - people person – whoyouknow - to hell with good intentions
Neem gerust een kijkje naar de pics
mclusky
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8672-mclusky-04-10-2025?Itemid=0
No Prisoners
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8673-no-prisoners-04-10-2025?Itemid=0
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Sons of Ra – Vanuit mijn perspectief draait het allemaal om vertrouwen hebben in een proces van ontdekking door middel van experiment, terwijl ik trouw blijf aan mezelf als componist. De muziek zou niet op deze manier tot stand zijn gekomen zonder het pad dat we hebben afgelegd om er te komen
Het album ‘Standard Deviation’ van Sons of Ra is een intense, complexe mix van heavy progressieve rock, jazzfusion, avant-garde en mathrock, geprezen om zijn instrumentale bekwaamheid en creatieve genre-fusie. We benadrukken het unieke geluid van het trio, dat elementen van jazzlegendes en moderne stijlen verwerkt in strak gestructureerde nummers, waardoor een krachtige, experimentele en soms uitdagende luisterervaring ontstaat.
Als liefhebber van experimentele muziek, jazz en alles wat met rock te maken heeft, werden we snel getriggerd.
Tijd voor een fijne babbel over de plaat, het project en de toekomstplannen.
De band is twintig jaar geleden opgericht. Hoe is het project en de keuze voor de naam Sons Of Ra tot stand gekomen?
Erik Oldman: Keith Wakefield (bassist/tenorsaxofonist) en ik werkten samen en jamden op oude jazzstandards en schreven een paar nummers voor akoestische gitaar en bas. We zaten allebei tussen twee projecten in en traden informeel op in bars in de stad. Mijn kamergenoot van toen vroeg me om een groep samen te stellen om te improviseren op een reeks elektronische beats die hij had opgenomen. Hij had op het laatste moment een invaller nodig voor een maandelijkse showcase voor elektronische muziek die hij hier in Chicago produceerde. Dus belde ik Keith en een collega die elektrische viool speelde, die een vergelijkbare interesse en achtergrond had met jazzfusion en improvisatie, om het ensemble voor de show compleet te maken. In die tijd raakte ik echt bekend met het werk van Sun Ra, met name zijn vroegere opnames. Mijn kamergenoot en ik waren op zoek naar een naam voor de groep. Hij stelde deze naam voor en iedereen vond hem goed.
Twintig jaar is een hele tijd. Wat zijn de grootste veranderingen in al die jaren (in positieve en negatieve zin)?
EO: Dit project heeft tijdens zijn actieve fasen veel verschillende bezettingen en richtingen gekend. Het begon eigenlijk meer als een middel voor experiment en improvisatie. Onze eerste live drummer kwam uit de jam band scene, maar speelde ook in jazz- en orkestbands, dus jazz is altijd een constante factor voor ons geweest. Improvisatie is altijd een belangrijk element geweest. Dit was een tijdlang een nevenproject van onze respectievelijke rock- en metalbands, dus de invloed van heavy muziek was altijd aanwezig. Het grootste probleem waar we mee worstelen, is de balans tussen wat we spelen als rockmuzikanten en hoe we denken over het schrijven met onze respectievelijke ervaringen met jazz. Dat is zowel goed als slecht voor ons geweest in die zin dat we vanuit het oogpunt van boekingen en marketing niet volledig tot een van beide genres behoren. Het voordeel van dat paradigma is dat we onderweg een heleboel coole bands hebben ontmoet die ook meerdere genres bespelen. Ik heb het gevoel dat we eindelijk een geluid hebben gevonden met het materiaal dat bestaat uit “Tropic of Cancer” en “Standard Deviation”. Keiths herontdekking van de tenorsaxofoon heeft daar echt een rol in gespeeld, maar voor mij was het andere opvallende aspect dat ik me echt kon verdiepen in het componeren, waarbij ik gebruik maakte van technologieën met synthesizers en looping. Daardoor kunnen we ons geluid aanzienlijk uitbreiden.
Zijn er elementen die je anders zou doen, nu je weet wat je nu weet?
EO: Vanuit mijn perspectief draait het allemaal om vertrouwen hebben in een proces van ontdekking door middel van experimenteren, terwijl ik trouw blijf aan mezelf als componist. De muziek zou niet op deze manier tot stand zijn gekomen zonder het pad dat we hebben afgelegd om daar te komen. Ik weet niet zeker wat een ander resultaat zou zijn, dus ik denk niet dat ik iets anders zou doen.
Michael Rataj: Ik kwam later in beeld in die 20-jarige relatie, dus op een vreemde manier was het feit dat ze nog steeds aan het jammen waren, de reden dat ik bij de band kon komen, ook al wilden ze alles versnellen.
De band is beïnvloed door jazzlegendes als Carla Bley en John Coltrane, maar daarnaast hoor ik ook veel rock en metal in de muziek. Hoe vinden jullie de perfecte combinatie in die stijlen?
EO: Alle stukken van andere componisten die we op dit album hebben geïnterpreteerd, hebben ons als muzikanten echt geïnspireerd. De rock- en metalkant van hoe we schrijven en optreden is intuïtief. We denken er niet echt over na.
MR: Ik heb mijn vaardigheden opgedaan door te drummen in punk- en metalbands, maar ik heb altijd van jazz gehouden. We hadden de juiste groep vrienden nodig die jazz en rock ten volle konden waarderen om die weg in te slaan. Ik heb van nature een zwaardere hand, dus in die zin bepaalt dat het grootste deel van mijn spel, en door de dynamiek daarin te vinden, ontstaan sommige geluiden.
Wie zijn jullie grootste invloeden?
EO: Er zijn zoveel artiesten die mijn manier van componeren en spelen hebben beïnvloed. Het bijzondere aan deze band is dat we allemaal uit verschillende hoeken komen, en dat vertegenwoordigt voor mij echt het idee van wat ‘fusion’ inhoudt. Ik beperk me tot de mensen die mij persoonlijk echt hebben geraakt: Igor Stravinsky, Chick Corea, Miles Davis, Robert Fripp, Sonny Sharrock en Chucho Valdes.
Over het nieuwste album ‘Standard Deviation’ … Er zijn verschillende gastartiesten op het album te horen. Wat hebben zij bijgedragen aan het geluid van dit werk en hoe hebben zij bijgedragen aan de composities?
EO: Ze hebben allemaal een specifieke smaak toegevoegd aan de stukken waarop ze hebben gespeeld. De contrabasdrone van Stephen Reichelt vormt echt de basis voor wat het openingsnummer van ‘Disintegration’ is geworden. Het percussiewerk van Paul Abella paste heel goed bij zijn bijdrage aan ‘Upstart’, ‘Intrepidation’ en ‘Vashkar’. Isaiah Sanderman gaf ons echt een geweldige avant-gardistische referentie voor ‘Upstart’ en een solide, Latijns-Amerikaans geïnspireerde uitvoering voor zijn solo in ‘Intrepidation’.
Hoewel de gitaar het belangrijkste instrument op dit album lijkt te zijn, ervaar ik het mooi samengaan met de andere instrumenten. Hoe zijn jullie op het idee voor dit album gekomen?
EO: Keith en ik wilden teruggaan en de meer jazzy kant van onze roots als muzikanten verkennen, vooral sinds hij met de tenorsaxofoon is gaan spelen. We wilden ook een aantal nummers hebben die we als band met Mike hadden geschreven. Hij wilde wat meer funky dingen toevoegen, en we hebben ook meer naar zijn achtergrond verwezen met meer wiskundige/ruige/hardcore-achtige dingen. Die nummers – “Don't Know Yet” en “Outside Looking In” – zijn echt representatief voor waar onze interesses en capaciteiten liggen. Ik zie dit album dus meer als een showcase.
In sommige nummers als “Don't Know Yet”, is er meer een experimenteel aspect in het begin. Is het een richting die jullie in de toekomst wensen in te slaan, de ‘meer experimentele muziek’?
EO: Het is zeker een facet van wat we doen. We zijn vanaf het begin al experimenteel
geweest.
Ik vind het leuk hoe jullie epische riffs in improvisatie verwerken, wat je alleen in jazz tegenkomt. Een bewuste keuze?
EO: Het is vrij onbewust en een tweede natuur, meer intuïtief dan bewust.
Hoe zijn de reacties op het album tot nu toe?
EO: Het lijkt erop dat mensen het erg leuk vinden! We hebben geweldige recensies gekregen.
Het maken van een instrumentaal album is een risico, omdat je hiermee geen ‘breed’ publiek kunt aanspreken; of heb ik het mis …o f is dat niet jullie ambitie?
EO: Helemaal niet, we maken muziek voor onszelf.
Wat voor publiek wil je echt bereiken met je muziek?
EO: Mensen die graag uitgedaagd worden door de muziek waar ze naar luisteren.
Ik neem aan dat je al een aantal liveoptredens hebt gedaan, zijn er plannen voor toekomstige liveoptredens? (kom aub naar België – het beste bier ter wereld!)
EO: We kunnen kleinere tours doen door het midden en oosten van de Verenigde Staten. Het wordt steeds moeilijker voor bands om te toeren, vooral voor kleinere bands zoals wij. Mijn droom en doel is om in Europa te komen spelen. Als er een promotor is die ons kan helpen met de financiën en logistiek, komen we graag naar Europa! Een paar van ons in de band zijn bierliefhebbers, dus dat zouden we erg leuk vinden!
Wat zijn de verdere plannen?
EO: We hebben nog een paar optredens hier in het middenwesten van de VS om het jaar af te sluiten. Volgend jaar komen we weer naar het oosten van de VS en hopelijk spelen we op een paar festivals. We gaan ook aan het vervolgalbum werken.
Na al die jaren hoef je niets meer te bewijzen, ik denk dat jullie doelen al zijn bereikt... Of zijn er nog ambities of doelen die je na al die jaren wenst te bereiken?
EO: Ik zou graag in Europa, Zuid-Amerika en Japan willen spelen.
Welkadvies zou je jonge artiesten willen geven die muziek maken met geluiden zoals die van jullie?"
EO: Ga er gewoon voor en doe het.
Bedankt voor dit leuke interview. Hopelijk zien we jullie binnenkort in België of Nederland
Nederlands 
Français 
