Live Nation concert - Interpol & Bloc Party
EU Co-headline Tour
Op woensdag 18 november 2026 in Vorst Nationaal, Brussel

Twee grootheden uit de alternatieve rockwereld bundelen hun krachten! Interpol en Bloc Party kondigen hun gezamelijke EU Co-headline Tour aan, een uitzonderlijke reeks concerten die op woensdag 18 november 2026 halt houdt in Vorst Nationaal in Brussel. Een unieke avond waarbij twee iconen elkaar ontmoeten, tot grote vreugde van de vele fans.

Interpol, opgericht in New York in 1997, groeide uit tot een van de meest invloedrijke bands van zijn generatie. De kenmerkende, duistere maar stijlvolle sound van de band hertekende het alternatieve rocklandschap van de vroege jaren 2000. Met cultalbums als 'Turn On The Bright Lights' en 'Antics' (dat vorig jaar zijn twintigste verjaardag vierde), en klassiekers als "Slow Hands" en "Evil", weet het trio zijn publiek wereldwijd nog altijd te betoveren met hun hypnotiserende melodieën en de donkere stem van Paul Banks.

Aan de andere kant van de Atlantische oceaan belichaamt Bloc Party dan weer de energie van de Britse indiescene. Sinds 'Silent Alarm' (2005) tot 'Alpha Games' (2022) toe combineert de band rond Kele Okereke punkvibes, scherpe gitaren en gevoelige pop tot een sound die tegelijk krachtig en emotioneel is.

Interpol en Bloc Party samen op één podium zien, dat is een unieke kans. Het wordt een ontmoeting tussen twee complementaire werelden: New Yorkse introspectie en Londense vurigheid. Een avond die je als liefhebber van indierock en intense liveoptredens niet mag missen. Afspraak op 18 november in Vorst Nationaal!
TICKETPRIJZEN (inclusief servicekosten en mobiliteitsbijdrage):
€58,12 - Staand middenplein.
€68,20 - €58,12 - €51,40 - €46,92 - Genummerde zitplaatsen.

www.livenation.be

Pro-Pain + guests, DVG Club, Kortrijk op 31 oktober 2025 – Pics

Hij ontsnapte in 2017 ternauwernood aan een moordaanslag in Brussel, maar dat belet Gary Meskil niet om met de regelmaat van de klok voet op Belgische bodem te zetten. Met meer dan dertig jaar en ontelbaar veel optredens op de teller mogen we Pro-Pain een klassieker in het hardcore/punk/metalgenre noemen.
Hun debuutalbum ‘Foul Taste of Freedom’ zorgde in 1992 al snel voor een fanatieke aanhang en die is al die jaren trouw aan de zijde van de band gebleven, ondanks de talrijke veranderingen in de line-up. Alleen Meskil bleef onverwoestbaar op post en laveerde met zijn vakkennis zijn troepen album na album doorheen de woelige wateren van de business. Pro-Pain moet je ook en vooral live zien. Stomend en to the point. En zo hoort dat ook.
Nu in de DVG Club , al 3x op Alcatraz en in 2026 opnieuw!
(bron: Alcatraz)

Neem gerust een kijkje naar de pics
Pro-Pain
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8783-propain-31-10-2025?ltemid=0

STTB
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8784-sttb-31-10-2025?ltemid=0

Lost Baron
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8785-lost-baron-31-10-2025?ltemid=0

Low Life
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8786-low-life-31-10-2025?ltemid=0

Org: DVG Club, Kortrijk (+ Pro-Pain)

Festival Dranouter luidt alarmbel: fiscale druk bedreigt culturele vzw’s

Vzw Dranoeter schreef een open brief die vandaag in De Standaard te lezen staat. Deze vzw, die vooral bekend is van Festival Dranouter, waarschuwt voor de toenemende fiscale druk op culturele organisaties. “Culturele vzw’s zoals die van ons worden door de fiscus geviseerd om, met terugwerkende kracht, vennootschapsbelasting te betalen,” zegt directeur Bavo Vanden Broeck. Momenteel loopt een rechtszaak in beroep om te bepalen of deze terugwerkende toepassing terecht is. Vzw Dranoeter roept beleidsmakers op om de maatschappelijke waarde van culturele vzw’s ook fiscaal te blijven erkennen. “Als culturele vzw’s als commerciële bedrijven worden behandeld, dreigt eenheidsworst. De diversiteit, het experiment, de unieke identiteit en de sociale meerwaarde van vzw's zoals vzw Dranoeter staan op het spel – dat is een verlies voor artiesten én het publiek.”

Wil je onze organisatie een hart onder de riem steken en een signaal geven aan beleidsmakers? Dan kan je de post van Festival Dranouter die op onze socials staat, liken, delen of erop reageren.

“Onze situatie is jammer genoeg geen geïsoleerd geval, maar maakt deel uit van een bredere evolutie waarbij culturele vzw’s systematisch als bedrijven worden benaderd door de fiscus,” zegt Bavo Vanden Broeck van vzw Dranoeter, bekend van Festival Dranouter. “Die logica miskent volledig de aard en het doel van culturele organisaties. Onze zogenaamde winst vloeit immers niet naar aandeelhouders, maar rechtstreeks terug naar de samenleving.”

Non-profit als motor van cultuur
Het bekendste project van vzw Dranoeter is Festival Dranouter, waarmee de organisatie jaarlijks 55.000 muziekliefhebbers enthousiasmeert voor een onvergetelijke muziekvakantie met een uiteenlopende line-up, uniek in het Vlaamse festivallandschap. Festival Dranouter 2026 wordt de 52ste editie van het grootste festival in West-Vlaanderen, dat sterk inzet op toegankelijkheid, sensibilisering, duurzaamheid en familievriendelijkheid. De organisatie slaagt er tot nu toe nog steeds in om onafhankelijk te werken, en zonder structurele subsidies. Jaar na jaar worden de inkomsten van het festival opnieuw geïnvesteerd in artistieke en maatschappelijke projecten waar vzw Dranoeter haar schouders onder steekt.
"Met vzw Dranoeter stellen we steeds sociale en culturele doelen voorop", vertelt directeur Bavo Vanden Broeck. "Dat vertaalt zich bijvoorbeeld in Lions BAD Festival, ons festival voor mensen met een beperking en kansengroepen. Of muzieklessen voor wie beperkte middelen heeft, begeleiding en kansen voor jonge artiesten, investeringen in de ontwikkeling van folk en muziek in Vlaanderen en ga zo maar door."

waardevolle samenwerkingen
"Ook via samenwerkingen en lokale partnerschappen wil vzw Dranoeter haar maatschappelijke rol versterken", stelt Vanden Broeck. "Zo bieden we mensen in kansarmoede een echte festivalervaring aan. In deze samenwerking voorzien we zelf korting op festivaltickets voor wie het financieel moeilijker heeft. Personen met een taakstraf krijgen bij ons de kans om hun opdracht uit te voeren tijdens de opbouw of afbraak van Festival Dranouter. Daarnaast betrekken we graag verenigingen en jeugdbewegingen uit de buurt bij onze activiteiten, zodat zij hun clubkas kunnen spijzen door mee te helpen. Jongeren uit leer- en groeitrajecten bij instellingen uit de buurt krijgen bij ons de kans om mee te draaien in een echte werkomgeving, ervaring op te doen en hun talenten te ontwikkelen."
"Onze ‘dividenden’ keren we niet uit aan aandeelhouders – die hebben we niet. Alles wat we verdienen vloeit rechtstreeks terug naar de samenleving. Onze vzw werkt als motor van cultuur en gemeenschapsvorming", benadrukt Vanden Broeck. “Elk project, elke samenwerking en elke investering van vzw Dranoeter is een stap vooruit voor mens en muziek in Vlaanderen.”

Financiële impact op maatschappelijke projecten
Als de vennootschapsbelasting met terugwerkende kracht wordt toegepast, betekent dit voor vzw Dranoeter een financiële aanpassing die meteen voelbaar is in de werking. Concreet: minder middelen voor maatschappelijke projecten, minder investeringsruimte voor jonge artiesten en minder middelen voor diverse sociaal-artistieke projecten. Een goed voorbeeld is het zesde podium van Festival Dranouter: het Buskerpodium. Op dat podium busken beloftevolle, lokale bands ten voordele van De Muziekbank, een sociaal project van Streekfonds West-Vlaanderen dat muzikaal en artistiek talent ondersteunt bij kwetsbare kinderen en jongeren in West-Vlaanderen. Dergelijke engagementen dreigen onder druk te komen staan.
De fiscus redeneert dat een vzw die activiteiten organiseert die ook door commerciële spelers worden aangeboden, op dezelfde manier belast moet worden. Die logica is volgens vzw Dranoeter kortzichtig en gevaarlijk, want ze negeert de maatschappelijke en culturele meerwaarde die vzw's in de cultuursector realiseren.

 Op het Buskerpodium tijdens Festival Dranouter 2025 busken beloftevolle, lokale bands ten voordele van De Muziekbank, een sociaal project van Streekfonds West-Vlaanderen dat muziek toegankelijk wil maken voor iedereen.

Gevaar voor culturele diversiteit en de sector
“Mocht het verdict in het nadeel van vzw Dranoeter uitvallen, dan komt de veelkleurigheid van Festival Dranouter en onze werking in het gevaar én wordt er een gevaarlijk precedent geschapen. Dan komen diverse andere organisaties ook in het vizier en dreigt er een culturele eenheidsworst. Dan verdwijnt de ruimte voor het fragiele, het experiment, de onbekende band of het theaterstuk dat niet meteen een kassasucces garandeert. Dat is dodelijk voor de artistieke durf die de cultuursector nodig heeft,” waarschuwt Vanden Broeck.
"Zo gaat niet alleen artistieke vrijheid verloren, maar ook de verbindende kracht en de maatschappelijke relevantie die culturele vzw’s mee helpen vormgeven. Met andere woorden: een negatief verdict zou de bijdrage die culturele vzw's creëren aan het maatschappelijk weefsel helemaal ondermijnen." Het gaat dus niet alleen over Festival Dranouter. Wanneer de fiscus culturele vzw’s systematisch als commerciële bedrijven behandelt, komt de hele sector onder druk te staan – van kleine clubs en verenigingen tot grote festivals.

Oproep aan beleidsmakers
Vzw Dranoeter roept beleidsmakers op om de maatschappelijke waarde van culturele vzw’s fiscaal te blijven erkennen. “Wij vragen dat culturele vzw’s die aantoonbaar hun inkomsten volledig herinvesteren in hun maatschappelijke missie, fiscaal erkend blijven als non-profitorganisaties, en dus niet gelijkgesteld worden met commerciële bedrijven,” aldus Vanden Broeck.

Vzw Dranoeter gaat ondertussen verder met de organisatie van Festival Dranouter 2026, dat plaatsvindt van 7 tot en met 9 augustus 2026. Maar de organisatie benadrukt dat het brede maatschappelijke werk rond haar werking, het festival en de avontuurlijke line-up onder druk komen te staan als deze fiscale koerswijziging wordt doorgezet.

www.festivaldranouter.be

Dressed Like Boys - Hartstochtelijke droom

In volle ontbolstering groeit Jelle Denturck – beter bekend als Dressed Like Boys – uit tot een totaalartiest. Waar hij ooit zijn eerste stappen zette bij Protection Patrol Pinkerton en zijn wilde energie ontketende bij DIRK, toont hij nu zijn meest authentieke zelf. Met zijn soloproject verkent hij de grenzen tussen melancholie en hoop, tussen kwetsbaarheid en kracht.
Na een zomer vol concerten, met Pukkelpop als hoogtepunt, stond hij vanavond in een bijna uitverkochte Ancienne Belgique om zijn langverwachte debuutplaat eindelijk voor te stellen.

De aftrap was voor het Antwerp Queer Choir, een dertigtal zangers die de zaal in een mum van tijd inpakten. Hun enthousiasme, gedragen door piano en cello, was aanstekelijk. De set begon met Robyns “Dancing on My Own” en vloeide moeiteloos over in “Smalltown Boy” van Bronski Beat – twee nummers die meteen de toon zetten: fier, krachtig, open.
In hun eigen nummer “Some Parts Heal” lieten ze zien dat ze meer zijn dan een koor: dit was een groep mensen met iets te zeggen. De zang was raak, de tekst eerlijk, de uitstraling vol warmte. Met “Christine” brachten ze een subtiel eerbetoon aan queer-icoon Will Ferdy, waarin hun verschillende stemkleuren prachtig samensmolten. Het breekbare “When the Party’s Over” van Billie Eilish deed de zaal verstillen, waarna afsluiter “Pink Pony Club” de energie weer deed oplaaien. Wat een heerlijke, trotse opener.
Toen Jelle daarna het podium opkwam, keurig in beige wit kostuum, was de sfeer al perfect in balans tussen ontroering en verwachting. Hij ging rustig zitten achter de vleugelpiano, glimlachte even, haalde diep adem – en begon aan “Questions”. De eerste noten waren voorzichtig, maar zijn stem klonk meteen vol overtuiging. Een nummer over moed, twijfel en keuzes, dat hij zong alsof het enkel voor dat moment bestond. Er was iets ontwapenends aan hoe hij speelde: gecontroleerd en toch broos.
Vanaf “Finger Trap” kwam zijn vierkoppige band erbij, samen met vier leden van het Antwerp Queer Choir. Het geluid werd voller, rijker. “Healing” bracht gelaagde harmonieën en een subtiele gitaarsolo die elegant door de melancholie sneed. Tussen de nummers door sprak Jelle met openhartige rust. Al glimlachend vertelde hij dat hij in een droom beleeft dat plots weleens gedaan kan zijn.
Die dromerige sfeer zette zich verder door in “Our Part of Town”, waarin hij zijn roots eerde. De song begon experimenteel, bijna progrockachtig, maar ontplooide zich tot een weelderige wals waarin geluk en nostalgie elkaar vonden. De glimlach van de bandleden sprak boekdelen. Daarna barstte “Agony Street” los: Jelle liet de piano even achter zich en ontpopte zich tot een geboren frontman. Hij grapte dat hij crowdsurfen met een vleugelpiano ‘niet volledig uitsloot’, maar de speelsheid werkte aanstekelijk. Het publiek lachte, danste, leefde mee. Het contrast met het daaropvolgende “Lies” kon nauwelijks groter zijn – Jelle deze keer met gitaar, zijn stem breekbaar en oprecht. Een lied over het goedmaken van oude leugens, gezongen met zoveel eerlijkheid dat de zaal het precies kon voelen.
Halverwege de set groeide “Pinnacles” uit tot een sonisch hoogtepunt, met langgerekte gitaarsolo’s en een intens crescendo. Daarna mocht het Antwerp Queer Choir aansluiten voor “Nando” en “My Friend Joseph”, twee nummers waarin alles samenviel: muzikaal, thematisch en emotioneel. Hun samenzang vulde de zaal met warmte, en de glimlach van Jelle sprak boekdelen – dit was zijn familie, op het podium én in de zaal. Het was een feest van herkenning en aanvaarding, een moment van licht in een wereld die dat soms vergeet.
Dan sloeg de sfeer om, maar niet zonder reden. Met “Gregor Samsa”, opgedragen aan zijn overleden moeder, haalde Jelle even van streek – niet om te imponeren, maar om los te laten. De spanning in zijn stem, de aarzelende pianotonen en de stilte tussen de woorden maakten het nummer verpletterend mooi. Geen groot gebaar, geen theatrale emotie, maar pure menselijkheid. Even slikken, ook voor hemzelf.
De bisronde begon met “And Then I Woke Up”, een nummer dat hij solo bracht, zichtbaar ontroerd. Daarna volgde “Pride”, zijn ingetogen maar krachtige reactie op de gewelddadige feiten in de Gentse Overpoort. Geen woede, wel verdriet, en vooral hoop.
Voor de finale kwam iedereen nog één keer samen op het podium: band, koor en cellist. “Stonewall Riots Forever” deed de zaal ontploffen – een hymne van trots, strijdlust en liefde, gezongen met vuur en overtuiging. Het publiek, voldaan van geluk, applaudisseerde minutenlang.

Dressed Like Boys bracht in de AB een avond die verder ging dan muziek. Dit was een concert over eerlijkheid, aanvaarding en de moed om jezelf te zijn. Jelle Denturck liet zien dat zijn kwetsbaarheid geen zwakte is, maar zijn grootste kracht. Hij zong met zijn hart op de tong en een dankbaarheid die je onmogelijk kon negeren. Het voelde alsof hij eindelijk thuiskwam – en ons daar allemaal mee naartoe nam.

Setlist: Questions - Finger Trap - Healing - Our Part of Town - Agony Street - Jaouad - Lies - Pinnacles - Nando - My Friend Joseph - Gregor Samsa — And Then I Woke Up - Pride - Stonewall Riots Forever

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel