Met LOVED leveren de Australische discovirtuozen van Parcels hun derde studioplaat af, een persoonlijke en dansbare trip die de verschillende fases van een stormachtige zomerliefde doorloopt. Na het gelijknamige debuut Parcels (2018) en het ambitieuze dubbelalbum Day/Night (2021) kiest de vijfkoppige band opnieuw voor vernieuwing, dit keer met een losser en speelser geluid.
Al sinds hun oprichting in 2014 in het zonnige Byron Bay (en de daaropvolgende verhuizing naar het creatieve hart van Berlijn) staat Parcels bekend om hun unieke blend van 70’s funk, Franse elektro (met Daft Punk als vroegere studio-compagnons), en discogitaren die rechtstreeks uit de vinylbak van Studio 54 lijken te komen. LOVED borduurt voort op dat recept, maar voegt er een laag emotionele liefdesperikelen aan toe.
De rode draad doorheen het album is een wankele zomerliefde: het begint met vlinders in de buik (Summerinlove), maar eindigt met breekbare bezinning (Finallyover). Toch voelt het nooit zwaar – alleszins niet zwaarder dan het lezen van de songtitels waar de spatiebalk nog steeds kapot lijkt. De nummers klinken als herinneringen aan een vakantie die misschien pijn deed, maar waar je toch dankbaar op terugkijkt. Opener Tobeloved zet de toon met een warme baslijn, gevolgd door Ifyoucall, waarin de stemmen van Jules Crommelin en Patrick Hetherington, de belangrijkste songschrijvers van de plaat, mooi samenvloeien. De zoete stemvoering blijft een handelsmerk van de band, net als hun foutloos gevoel voor groove.
De productie, opnieuw in eigen handen, is deze keer minder gepolijst dan op voorgangers, maar dat is niet per se een nadeel. Op Yougotmefeeling en Leaveyourlove laat de band zich van hun dansbaarste kant zien, met ritmes die je moeiteloos de vloer op trekken. In Thinkaboutit, misschien wel het hoogtepunt, hoor je die collectieve chemie: het is kort, catchy en nét chaotisch genoeg om fris te blijven.
Wat LOVED vooral typeert, is het verhaal, een soort van coherent geheel waarin elke track een ander facet toont van iets wat had kunnen zijn.
Parcels speelt op 7 oktober in Vorst Nationaal – en als LOVED live net zo sprankelt als op plaat, wordt dat een avond om niet te missen.
Shame, Ebbb, Trix, Antwerpen op 29 september 2025 – Pics
Shame stormt binnen in Antwerpen! De Britse band kwam er in Trix hun opkomende album 'Cutthroat' voorstellen aan hun Belgische fans.
Shame heeft een nieuw album uit. Met 'Cutthroat' maakten ze naar eigen zeggen hun meest compromisloze, rauwe en geëngageerde plaat tot nu toe. Geproduceerd door Grammy-winnaar John Congleton (St. Vincent, Angel Olsen), knettert het album van woede, energie en spot.
De band, bestaande uit vijf jeugdvrienden, heeft zich intussen stevig aan de top van de Britse gitaarscene genesteld. Nog steeds twintigers, maar met tonnen ervaring en een onmiskenbare eigen stijl, klinkt shame op 'Cutthroat' scherper dan ooit: elektronica, rockabilly en indie hedonisme versmelten tot een explosieve cocktail.
Hun beruchte liveshows zijn direct, confronterend en zonder filter, maar altijd met hun kenmerkende gevoel voor humor en zelfrelativering.
"Onze shows zijn geen performance art," zegt frontman Charlie Steen. "Ze zijn direct, rauw en écht. Dat is altijd de kern van shame geweest."
Wie het zelf wil voelen, check gerust de pics …
(bron: Live Nation/Trix)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Shame
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8662-shame-29-09-2025
Ebbb
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8661-ebbb-29-09-2025
Org: Live Nation ism Trix, Antwerpen
Devils Rock For An Angel 2025 – Diversiteit troef - Een rollercoaster aan emoties
Ieder van ons is ooit wel geconfronteerd geweest met die vieze ziekte met een 'K'. Onder de naam 'Devils Rock For An Angel' werd het festival in 2015 opgericht ter ere van te vroeg overleden Celeste , amper 16 jaar jong, om haar ouders te ondersteunen die een fietstocht organiseerden in het kader van 'kom op tegen kanker' .
Ondertussen is het festival uitgegroeid tot een begrip, waarbij dus vooral de ondersteuning van dit Goede Doel centraal staat.
De tiende editie ging door op 19 & 20 september, twee dagen dus. Op de eerste avond traden o.a. Bleedskin, Milhaven en Fat Bastard aan.
Wij waren aanwezig op de tweede festival. Een dag met veel Belgische parels en bands die in die tien jaar op één of andere manier hun stempel hebben gedrukt op het festival Devils Rock For An Angel.
At The Front (****) mocht het festival openen en deed dat op een spijkerharde en meedogenloze wijze. De band brengt een mix van thrash en groove metal voor met sterke invloeden van bands als Machine Head. En daar kan nooit iets mis mee zijn. At The Front maakte er naar goede gewoonte niet teveel woorden aan vuil, en liet zijn muziek voor zich spreken.
Het opbouwen van een ondoordringbare geluidsmuur van gitaar en drumgeweld, en een bulderende stem vormden de rode draad. Gewoonweg de aanwezigen bij de strot grijpen, en doorgaan tot iedereen compleet murw is geslagen. Dat er van enige interactie met het publiek weinig sprake was, stoorde allerminst. Wat een uppercuts
Catalyst (***1/2) gooit het over een andere boeg. Met hun progressieve melodieuze death metal openen ze de donker muzikale poortjes. Aanstekelijke refreinen en een spraakzame zanger/frontman zorgen voor een huiveringwekkende set. "Wat een verschroeiende wervelstorm!" schreven we over hun optreden op Frietrock. Ook nu was het 'ondergaan'. Geen hapklare brok, maar een donkere wolk van verdoemenis en duisternis …
Nog meer melodieuze duisternis hoorden we bij Cathubodua (****1/2). Al klinkt de muziek van deze band toegankelijker. "Sprookjes van Grimm, met een lichtpuntje aan het einde van de tunnel” omschreven we hun stijl regelmatig, De combinatie van gevoelige vioolklanken en die intense vocals van zangeres Sara, die ons als een donkere elf omarmde, zorgde voor een trip in het sprookjesbos van tot de verbeelding sprekende wezens.
Het werd haast letterlijke uitgebeeld op het podium door een soort boomstammen die waren opgesteld tussen de muzikanten in. De band haalde muzikaal alles uit de kast met hun helende pijn-smart. Een aanpak die hen siert.
Eén van de grote pluspunten aan een festival als Devils Rock For An Angel is de muzikale diversiteit waarin ieder metal liefhebber zich kan vinden. Na een groovy start en het aanbieden van donkere paadjes, werd het tijd voor pure rock & metal uppercuts, zonder alteveel franjes.
Hunter (*****) brengt een oorverdovende set speedmetal met een hoek af. De zanger is op het podium gemaskerd met twee messen in zijn hand. Deze band bestaat uit één voor één doorwinterde muzikanten die verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn. Veel woorden eraan vuil maken doen ze dan ook niet. We krijgen verbluffende mokerslagen. Hunter drijft het tempo genadeloos op met een moshpit tot gevolg. Wat een tsunami.
Minder volk bij de sympathieke gasten van Primal Creation (****). We hoorden meesterlijke riffs, verbluffend drumwerk en er was de heel beweeglijke frontman die zijn stem schor schreeuwde en het publiek aanporde. Helaas ontbrak deels de connectie, op enkele headbangers na. Bijzonder jammer, maar kwalitatief zat het goed in elkaar en het spelplezier droop er van af. Wij waren alvast overtuigd.
Cult Of Scarecrow (*****) kreeg meer publiek voor zich, hun 'Doom' achtige aanpak sprak aan. Interessant waren de keys, een beetje verstopt achteraan het podium, door de klankentapijtjes. De toon werd verder gezet door de striemende gitaren en het drum geroffel. De zanger was goed bij stem, en zorgde voor een haast sacrale ingesteldheid die het donkere sfeertje compleet maakte. De traag op gang komende songs, kliefden. De registers werden open getrokken en het prikkelde de dansspieren. De donkere walmen overheersten bij Cult of Scarecrow en hun speelsheid en virtuositeit sierde.
Wie op heel wat bijval kon rekenen was Objector (*****). 'Bij elk optreden lijken ze steeds sneller te spelen dan voordien', vertelde me iemand. We zagen de band al verschillende keren en steeds overtuigden ze ons. Thrash metal pur sang. En ze spelen steeds sneller en meedogenlozer, alsof de duivel hen achternazit op een wilde rollercoaster richting Hel; ze sleuren hun publiek mee op die wilde rit.
Hier was het headbangen en de kenmerkende klankentapijtjes sierden.
DRAKKAR (****) was dan iets anders. Sinds 1983 bouwt DRAKKAR aan de weg binnen de Belgische heavy- en speedmetal, met een krachtige sound en intense optredens. Hoewel doorwinterd spelen ze met een speelsheid van jonge wolven. Opvallende verschijning is de beer van een frontman, met volle baard, die met zijn bulderende stem de grondvesten deed daveren. De muzikanten vullen aan , zonder verpinken. Een stomend setje zondermeer. Wat een geoliede machine.
Reject The Sickness (*****) is door de jaren heen uitgegroeid tot één van onze persoonlijke favorieten in de Lage landen. Ze zijn een band die donker, gruwel, angst en pijn kunnen uitbeelden om je eigen smart een plaats te kunnen geven. Guy Vercruysse schreeuwt zijn stem schor. De muzikanten porren hem aan. Een demonisch emotionele geladenheid ervaarden we.
Bittere ernst en humor vinden elkaar. Confetti vloog doorheen de zaal die de bekommernissen van elke dag even opzij plaatsen . Het deed deugd zoiets.
Tot slot nog de coverband Arrow (***) met mannelijke en vrouwelijke vocals. De band bracht een gros aan rock hits op aanstekelijke wijze als “Like A Huricane” en “Breaking the Law”.
Vrij leuk allemaal, surplus de combinatie van de vrouwelijke stem en het mannelijk gebulder die zorgde voor een unieke insteek. Een gezellige 'after party' dus …
Met dank aan Musika.be)
Organisatie: Devils Rock For An Angel
The Happy Fits brengen met ‘Lovesick’ een mix van positiviteit en glamrock naar Kavka Oudaan
Zondag ll stonden The Happy Fits op het podium van Kavka Oudaan in Antwerpen, voorafgegaan door Phoneboy. De zaal was niet helemaal uitverkocht, maar toch gezellig druk gevuld met voornamelijk tieners en twintigers. Het publiek was duidelijk klaar voor een avond vol frisse alt-pop met indie vibes, en kreeg precies dat.
Phoneboy mocht de avond openen en bracht een set vol sprankelende poprock, waarmee ze moeiteloos de zaal wisten op te warmen. Hun luchtige melodieën en jeugdige energie sloten perfect aan bij de sfeer die The Happy Fits later zouden neerzetten.
The Happy Fits – bestaande uit Calvin Langman (lead vocals, cello), Luke Davis (backing vocals, drums), Nico Rose (backing vocals, gitaar) en Raina Mullen (backing vocals, gitaar) – zijn momenteel op tournee om hun nieuwe plaat ‘Lovesick’ te promoten. Op dat album moest Langman de breuk van een lange relatie verwerken, en dat persoonlijke element gaf de liveset een extra lading. Toch straalde de muziek ook in Antwerpen vooral positiviteit uit: hun nummers weten zware thema’s te combineren met een aanstekelijke energie, waardoor ze perfect aansluiten bij een jong publiek.
Frontman Calvin Langman was de absolute blikvanger. Met zijn cello stevig omgesperd bewoog hij energiek over het podium en maakte hij er een show van die tegelijk charmant en indrukwekkend was. Zijn virtuoze spel en levendige performance gaven de songs extra kracht, terwijl Davis, Rose en Mullen met hun strakke begeleiding en samenzang zorgden voor een solide fundament.
Af en toe hoorde je zelfs glamrock-invloeden doorschemeren in de live-uitvoering van bepaalde nummers, wat het geheel een verrassende extra dynamiek gaf.
Hoewel Kavka Oudaan niet tot de nok toe gevuld was, hing er een warme, bijna feestelijke sfeer. The Happy Fits bewezen dat ze met hun frisse geluid en dynamische podiumpresentatie precies weten hoe ze hun doelgroep moeten aanspreken.
Het resultaat was een zondagavond vol glimlachen, meezingen en dansende schouders, een concert dat positiviteit uitstraalde en bij het jonge publiek nog lang zal nazinderen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
The Happy Fits
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8659-the-happy-fits-28-09-2025?Itemid=0
Phoneboy
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8660-phoneboy-28-09-2025?Itemid=0
Organisatie: Kavka Oudaan, Antwerpen
The Deep Dark Woods & Erin Rae – Een groovy avondje rond het kampvuur
We citeren uit de bio op de website van De Casino: ''The Deep Dark Woods is in zo'n twintig jaar tijd uitgegroeid tot een van Canada's beste folk-roots ensembles. Het hoeft dus niet te verbazen dat de band de ene na de andere award binnensleept in zijn thuisland (Best Roots Group, Ensemble of the Year, CBC's Great Canadian Songquest, …).
De subtiliteit en nuance van oprichter en frontman Ryan Boldt, die in de lijn liggen met iconen als Bob Dylan, Bert Jansch en Rick Danko, vertalen zich in donkere vocalen, zoete melodieën en rijke verhalen die wereldwijd gesmaakt worden. Met 'Broadside Ballads Vol. III' (2024) geeft het trio een vertrouwde melancholische warmte aan een verzameling traditionele folksongs die eeuwen en continenten omspannen.
Verwacht je aan nummers die de avond prachtig inkleuren wanneer de zon eenmaal onder is.''
In de Casino laten ze zich bijstaan door zangeres Erin Rae die ook het voorprogramma mag verzorgen met als bandleden de heren van The Deep Dark Woods. Het zorgt voor een 'groovy' avondje rond het kampvuur.
Een matig opgekomen publiek kon lekker dicht bij elkaar zitten, gezellig op een stoeltje al dan niet met een drankje, genietend van de klankenpracht en de vocale warmte.
Erin Rae (****) zet de toon van de avond. De speelse sound van folk/country zorgt net voor een warmhartige sfeer. De songs klinken aanstekelijk en hemels sferisch. De eenvoud siert. Het is net alsof we over een kabbelend beekje zweven, met de zachte gitaar riedels als klankentapijt als background. Erin Rae boeit en intrigeert door deze zachtmoedige aanpak. Ze heeft trouwens een bedwelmend mooie stem en spreekt haar publiek voortdurend aan.
Ze mag haar gitaar terug omgorden bij The Deep Dark Woods (****) waar zanger/gitarist Ryan Boldt het voortouw neemt. Erin is hier ook een meerwaarde. Het zorgt voor een voller en aangenaam in het gehoor liggende sound.
The Deep Dark Woods kan het best worden omschreven als een artistieke band die diepgaand werkt met stemmingen in hun composities. Gothic, Americana, gospel, bluegrass en strakke country-elementen komen bij The Deep Dark Woods samen in een poëtisch spannend en aanstekelijk geheel. De warme gloed van Erins muzikale aanpak en vuurwerk aan riffs valt hier ook te noteren. De warme stem van Ryan Boldt doet onderhuids denken aan Bob Dylan. De norse manier van performance laat hij gelukkig achterwege, eerder etaleert hij zich als een minzaam, charmant en charismatisch entertainer.
We zitten hier als het ware 90 minuten lang gezellig rond het kampvuur. Na de regulaire set, volgt nog een akoestisch momentje waarbij Ryan en Erin hun prachtige vocals ten samenvloeien. Mooi overtuigend.
De Canadese interpretatie van country kan misschien wat droog, somber zijn, maar The Deep Dark Woods biedt een intelligente, artistieke expressie die niet zonder scherpe kantjes is. Het samenkomen van hun brede, uiteenlopende rootssound is een pluspunt.
Het publiek gaf hen op het eind terecht een staande ovatie. We hebben écht genoten van deze aanstekelijke, 'groovy' sound rond het kampvuur, die ons leven relativeert ….
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
The Happy Mondays – Gelukzaligheid al van de zondag!
The Happy Mondays en The Gulps
Een warme gloed ervaarden op de 80 neo hippe Manchester sound van The Happy Mondays. Shaun Ryder, Bez en C° boden een zomers smiley gevoel die de morning after pil van een stresserende maandagse werkdag beter doet verteren. Niet voor niks de gelukzaligheid van een Happy Monday.
Het was aangenaam, leuk, nostalgisch deze belangvolle band van de late 80s early 90s terug eens aan het werk te zien. Ze bepaalden toen de Britpop scene samen met een Charlatans, Inspiral Carpets, Boo Radley, James en Stone Roses. Muzikaal de Manchester ‘rave’ scene. Een bezwerend, groovend, tintelend, aanstekelijk Britpop geluid die door repeterende ritmes, synthloops, P-funk en vette basses de dansspieren prikkelde en ons gemoedelijk in een ‘paddenstoelen-droomwereld’ bracht.
In die heerlijk vertoevende wereld verschenen een vijftal platen en talrijke EPs van de steeds glimlachende Happy Mondays, rond Ryder, Bez en C°. De ‘Hallelujah’ EP (end 80s) en ‘Pills ’n thrills & bellyaches’ uit 90 waren de absolute uitschieters. Trouwens, die plaat is nu net 35 jaar oud en werd vanavond in de spotlight geplaatst. Persoonlijk was het van die tijd geleden dat ik dit leuke collectief live nog aan het werk had gezien, ten tijde van Rock Torhout/Werchter. In die tijd klonk het lekker ‘niets moet - alles kan’, speels, ongedwongen, chaotisch geordend, soms niet van deze wereld , maar steeds met een niet aflatend enthousiasme om U tegen te zeggen. En de laatste keer dat ze hier waren was ook al 20 jaar terug.
Zovele jaren later blijft de band zo goed als in de vertrouwde bezetting, maar iets stijver, strammer, stroever. Het is nog steeds een heus leuk collectief , die nostalgisch die Man (d)chester golf deed opborrelen. Nieuw was de zangeres Razavi, Bez’ vrouw, die met haar heldere, indringende soul vocals een meerwaarde betekende in de songs.
Bez is en blijft de mascotte van het combo. Met zeven staan ze op het podium, die het publiek weet op te dwepen, op te zwepen met die typisch kenmerkende danspasjes, bezwerende armbewegingen en z’n maccara samba ballen spel. Sommige momenten werden we gekatapulteerd in die 80s raveclubbing, én we weten nu na al die jaren waar bands als Underworld, Meat Beat Manifesto, Black dog of The Aloof, die de Britrave uitdiepten, de mosterd vandaan haalden.
De anderhalf uur durende set klonk goed, aanstekelijk, energiek, dansbaar door die repeterende trance ritmes, loops, funky grooves en vette basses. ‘Pills ’n thrills’ stond centraal en af en toe werd er eentje tussenin gedropt van hun platen ervoor. Van de twee platen ‘Yes please’ en ‘Uncle dysfunktional‘, uitgebracht na die succestreffer, hoorden we niks. Nu dat hoefde niet, we kregen voldoende smaak- en dansmakers te horen.
Na de inleidende vocale pracht van de zangeres, alsof hier een musical zou worden opgestart, werd de rode loper gerold voor “Kinky afro”, een Happy Mondays bestseller, die ons meteen in de juiste stemming en drive bracht met die sprankelende piano/synthriedels en grooves. Bez kwam gezwind het podium op en wist het publiek voor zich te winnen met z’n huppeldepups en armbewegingen, iets minder zwierig dan voorheen , maar nog steeds met die positieve vibe en ingesteldheid. Hij dweept en zweept het publiek op, terwijl Shaun, ruim dertig kilo erbij, vermakelijk op het achterplan stond. De warme respons deed deugd en hij zelf zweefde lichtjes weg op die sounds. Qua stem klonk hij wat onvast, de neuzelig hogere vocals kon hij met de jaren niet echt meer aan, maar de vrouwelijke ondersteuning was helend in het Happy Mondays concept. In het begon beukte het iets teveel , maar gaandeweg de set klonk het homogener en gestroomlijnder.
Soms leken Bez en Ryder wel op die twee van de Benidorm Bastards of van de Muppets, een amicaal Statler en Waldorf , die niet zeurden, maar zich al lachend door de set loodsten.
Op “God’s cop” zette Shaun de zonnebril op en maakte heupwiegend enkele pasjes. De toon was definitief gezet. Aangenaam ontspannend leuk moest het allemaal zijn, en dat was net wat The Happy Mondays wouden. Een nostalgische avond beleven dus, met speels gezwind nummers.
Het publiek werd losweg meegesleept in hun muzikaal verhaal. De smileys verschenen op eenieders gezicht. “Donovan” volgde, de derde reeds van hun succesalbum, en werd bepaald door de dromerige, frisse, twinkelende, sprankelende popelektronica. Verderop dan die andere classics “Loose fit”, “Rave on” en oudje “Performance”, allen mooi uitgediept, die ons deden mijmeren naar die 90s kosmopolitan world. Interessant was die 70s psychedelica in die Manchester rave , ergens refererend aan de Ozric Tentacles.
Een muzikaal barstje hadden we middenin de set met de niet-direct hoogvliegers “Mad cyril” en “Bob’s yes uncle”.
Hoedanook, de songs kregen een sterke injectie door de bezwerende, groovende instrumentatie, de vrouwelijke vocale support en Bez bewegingen en danspasjes. Een closing final kregen we met de kleppers “Hallelujah”, “24h party people” en “Step on”, die iedereen deed moven door de funkende synthBritrock. Dat clubbing sfeertje zinderde nog even na met een overtuigend meeslepend “Wrote for luck” , die hier ademruimte bood aan hun instrumentatie.
‘Glad to be back’, het combo zwaaide ons enthousiast uit, het spelplezier droop er van af, van ‘niets moet alles kon’. The Happy Mondays gaven ons de boost om de maandagse professie met volle moed en een happy gevoel aan te vangen!
Ook de support, het Spaanse The Gulps, ook al met zes op het podium, zat een beetje op dezelfde muzikale lijn van The Happy Mondays, met name een happy feeling en party time verwezenlijken door aangename, opwindende, opzwepende electrorock, niet vies van wat vettige rock’n’roll en glam. De zanger leek even door de looks, de pasjes en de vocals op het godvergeten Dead or Alive uit de 80s. En met een tamboerijn erbij was het feest.
Ook bij hen amusement troef, een warmloper alvast!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Kristof Acke
The Happy Mondays
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8647-happy-mondays-21-09-2025?Itemid=0
The Gulps
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8648-the-gulps-21-09-2025?Itemid=0
Organisatie: Democrazy, Gent
L.A. Witch betovert een uitverkochte Trix Bar, onheilspellend en onweerstaanbaar!
Het was drummen geblazen in de Trix Bar, waar het optreden van L.A. Witch al de dag voordien volledig uitverkocht bleek. De kleine zaal was tot de nok gevuld, wat meteen de toon zette voor een intieme maar bruisende avond.
Voorprogramma Alpha Whale mocht de spits afbijten en deed dat met verve: de Belgische band bracht een stevige dosis garagerock met psych-invloeden, die het publiek snel warm kreeg en duidelijk in de juiste stemming bracht. Hun fuzzy gitaren en energieke performance bewezen dat ze moeiteloos hun plaats op dit podium verdienden.
Toen L.A. Witch vervolgens het podium betrad, werd de spanning die al in de zaal hing helemaal ingelost. Voor deze tour staan ze met een vierkoppige band op het podium: Sade Sanchez (zang en gitaar), Irita Pai (bas), Ellie English (drums) en als extra kracht op keyboard Clamart Tara Laura.
Het trio uit Los Angeles, aangevuld met deze nieuwe dimensie, liet vanaf de eerste noten horen waarom ze wereldwijd cultstatus genieten. Met gruizige riffs, dromerige zang, broeierige keys en een bezwerende ritmesectie trokken ze het publiek mee in hun karakteristieke geluid, dat balanceert tussen loom en onheilspellend, maar altijd onweerstaanbaar.
Het publiek liet zich meeslepen en bevestigde zo nog maar eens dat de vroege uitverkoop geen toeval was: L.A. Witch speelde in Trix Bar voor een zaal vol overtuigde fans.
Neem gerust een kijkje naar de pics
L.A. Witch
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8657-l-a-witch-27-09-2025?Itemid=0
Alpha Whale
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8658-alpha-whale-27-09-2025?Itemid=0
Organisatie: Trix, Antwerpen
Hooverphonic, ‘the magnificent tree’, 25Y, live with strings, Ancienne Belgique, Brussel op 26 en 27 september 2025 – Pics
LIVE-UITGAVE VAN ‘THE MAGNIFICENT TREE - LIVE WITH STRINGS’, 25Y
Het is vijfentwintig jaar geleden dat Hooverphonic ‘The Magnificent Tree’ uitbracht. Er verscheen een unieke uitgave van het album, waarop alle nummers live met strijkers zijn opgenomen. Ook geeft de Belgische band die dit jaar dertig jaar bestaat, twee jubileumconcerten in de AB in Brussel.
‘The Magnificent Tree’ - het derde studioalbum van Hooverphonic met Geike Arnaert als frontvrouw aan het stuur - was zondermeer een mijlpaal in hun oeuvre waardoor bovendien hun internationale carrière in een versnelling terecht kwam.
Zonder enige twijfel is ‘The Magnificent Tree’ Hooverphonic’s magnus opus. ‘The Magnificent Tree’ blijft dan ook tot op heden een tijdloze klassieker die de signature sound van de band weerspiegelt: pop pur sang maar fel geïnjecteerd door trip hop met orkestrale elementen.
Niet voor niets stond het album meer dan 2 jaar (!) in de Ultratop-albumhitlijsten. Met meer dan 340.000 fysiek verkochte exemplaren - en 165 miljoen streams er bovenop – is deze plaat overigens een van de meest succesvolste Belgische albums aller tijden.
Niet minder dan vier succesvolle singles werden dan ook uit de plaat geplukt: ‘Mad About You’, ‘Vinegar & Salt’, ‘Out of Sight’ en ‘Jackie Cane’.
Net daarom viert Hooverphonic hun dertigjarig bestaan en 25-jarige verjaardag van ‘The Magnificent Tree’ met een heruitgave die live is opgenomen in Istanbul tijdens hun internationale tour. ‘The Magnificent Tree - Live With Strings’ kwam net uit op deze 26ste september en de band trakteert dan ook hun fans op twee (uitverkochte) Rewind-concerten in de Ancienne Belgique, waar ze integraal ‘The Magnificent Tree’ brengen.
In 1995 zag Hooverphonic het levenslicht. Een jaar later brachten ze hun debuutalbum ‘A New Stereophonic Sound Spectacular’ uit. Na ‘Blue Wonder Power Milk’ (1998) volgde in 2000 het album ‘The Magnificent Tree’, met daarop één van hun grootste hits ‘Mad About You’. Het album betekende de internationale doorbraak van de band. Na ‘The Magnificent Tree’ volgden nog twaalf albums … Een muzikale carrière om U tegen te zeggen …
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8652-hooverphonic-26-09-25
Tryouts
De Casino, Sint-Niklaas maart 2025
Hooverphonic, ‘The Magnificent Tree - The 25th Anniversary (try-out)’ op 24 en 25 maart 2025 – Pics
Live 2023 De Casino, Sint-Niklaas
Hooverphonic - Terugblik op hun 30 jarige carrière, met een blik naar het nieuwer werk
Org: Backinthedayz ism Ancienne Belgique, Brussel
Transport Aerian – Samen met de reeks live shows, is de visuele kant één van de redenen waarom ik besloot om ‘Dark blue’ - Anniversary edition te maken. De composities nemen hierin een centrale en belangrijke plaats in
Ik leerde je kennen via Last.Fm en besprak haast al je releases, ook ‘Dark Blue’ in 2015. Hoe is het intussen?
Hamlet: Het is ironisch hoe trends veranderen, nietwaar? Destijds was het aantal luisteraars op Last.fm zelfs een geldig criterium om op Wikipedia te worden vermeld, en nu weet niemand meer wat Last.fm is! Tot nu toe gaat alles goed, ik ben blij dat ik weer met je kan praten!
Je bent met vele projecten bezig, hoe vallen die allemaal te combineren?
Hamlet: Voorlopig is Transport Aerian’s Darkblue, met de bijhorende audiovisuele liveperformances, het enige muzikale project waar ik me op focus. De tijd dat ik met meerdere bands tegelijk kon spelen ligt achter me – deels door het grotere aantal optredens, maar ook omdat ik momenteel bezig ben met enkele andere kunst- en academische projecten die niets met muziek te maken hebben – en ze houden mij enorm bezig.
Toch klopt het dat ik vaak verschillende projecten combineer. Dat heeft denk ik vooral te maken met het feit dat dit voor mij geen verplichting is, maar een manier van leven. Alles wat ik doe, doe ik met plezier. Als dat niet zo zou zijn, zou ik mijn activiteiten vervangen door iets anders – dat geldt ook voor commerciële projecten.
Een overzicht van hoogte- en dieptepunten?
Hamlet: Ik vind vooral de dieptepunten een heel interessante materie. Over hoogtepunten praat iedereen graag. Maar op een bepaald niveau van artiesten, namelijk de bands die het hoofd wat boven water kunnen houden, maar waar van de echte ‘hyperspace’ succes nog geen sprake – de middenklasse van muzikanten dus – blijken in competitie te zijn om luider dan hun peers te roepen hoe goed en positief alles is, terwijl feitelijk iedereen zich in dezelfde moeras bevind en bovenop de klein drempel van invloed is er een echte bloedbad uitstaat tussen veel artiesten en organisaties. Daarover wordt nooit publiek gesproken, en persoonlijk na 5 jaar van optredens en ratrace – die moet ik toch toegeven redelijk goed is gewest – had ik uiteindelijk een zware burn-out, en het was een van de redenen waarom Transport Aerian half jaar lang niet actief is geweest.
Dit interview gaat over de tiende verjaardag van ‘Dark Blue’; kun je even uitleggen waar het precies om gaat? Je werkte samen met bijzondere artiesten …
Hamlet: Wel, Darkblue bestaat dit jaar 10 jaar, en dat wilden we niet zomaar voorbij laten gaan. En ik had een idee om daarmee iets nieuws mee te doen, dat verder gaat dan alleen de muziek. Daarom werken we samen met de Griekse kunstenaar Fiobos Gkoubras, die in Antwerpen woont. Het plan was om het verhaal van Darkblue te visualiseren, en niet zomaar, maar als grafische improvisaties. Daarom hebben wij een aantal maanden geleden een project opgestart: een maand – een nummer. Fiobos leest eerst de teksten zonder naar muziek te luisteren, dan mag hij een tekening maken tijdens zijn eigen luistersessie en heeft allen maar de tijd van de lied. 3-4 minuten dus. Dan komt hij een week later terug en mag meer interpretaties maken, maar alles met beperkte tijd. Wij filmden deze improvisaties en publiceren ze op de blog op onze website: https://transportaerian.net/darkblue/
Tijdens de komende shows gaat hij tekenen live op podium, samen met ons als centrale stuk van de performance, terwijl hij de muziek en teksten op zijn eigen manier interpreteert. Zo krijgen de nummers meteen een visuele laag erbij. Het mooie is dat hij daarmee de thema’s van het album telkens opnieuw onderzoekt en de emoties en intensiteit van de muziek op een heel andere manier zichtbaar maakt. Ook zijn wij nu met een digiboek bezig, waar de muziek via QR codes beschikbaar zal zijn.
Muzikaal verandert er niet zo heel veel, nee? Waar liggen de verschillen tussen deze release tav ‘Dark Blue’ van tien jaar terug
Hamlet: wat album zelf betreft, is er absoluut niets veranderd. Het is een heruitgave van Darkblue van 2015. Wat wel absoluut nieuw is, is dat ten eerste was Darkblue in hun originele release enkel in VS uitgegeven, en deze verjaardag versie zal ook in EU beschikbaar zijn. Ten tweede – en het meest belangrijke component is …
Hoe belangrijk is de visuele omkadering; wat ga je er mee doen?
Hamlet: Het is essentieel. Samen met de reeks live shows, waar de composities een belangrijke tot een centrale plaats op het podium innemen, is de visuele kant één van de redenen waarom ik besloot om Darkblue Anniversary ‘edition’ te maken
Het is opnieuw een filmische plaat, poëtisch weemoedig. Is het de bedoeling iets te doen met visuele effecten zoals bij Film en TV series?
Hamlet: Geen plannen daarvoor. Een kunststuk is alleen maar mogelijk als het praktisch houdbaar is. Ik zie niet hoe ik deze project in Belgische (of zeg maar, Vlaamse) context van films en TV zou kunnen plaatsen.
Je gaat ook op tournee rondom deze release, had ik ergens gelezen? Vertel gerust
Hamlet: wij hebben nu inderdaad een reeks van optredens in België en Frankrijk, nu zijn wij ook met paar datums bezig in Nederland. Ik durf een reeks optredens geen tournee noemen, maar het is inderdaad een goede antraal shows in de kleinere, meer intieme en “luisterende publiek” georiënteerde clubs en kunstcentra. De dates zijn te vinden op onze website! De allereerste show komt naar Antwerpse Peperfabriek op 19 Oktober!
Welk publiek hoop je met de plaat te bereiken?
Hamlet: Een publiek dat luistert! Hoewel de live versie van Darkblue behoorlijk heavy is en goed past bij de optredens waarvoor we Skywound hebben ingezet, geniet ik toch veel meer van de zalen waar de interactie en het oogcontact met het publiek direct zijn. En we zijn hier om iets te brengen dat moet worden verteerd, niet echt materiaal om op te headbangen of, zoals het recentelijk een trend is, iets om naar te staren, je weet wel welke soort shows ik bedoel.
Je zit al vele jaren in de muziekwereld, maar een grote doorbraak is er nooit echt gekomen. Heb je er een verklaring voor?
Hamlet: Ik ben betrokken bij veel andere professionele activiteiten die ik enorm graag doe, en een plotselinge doorbraak in de muziek zou veel van mijn plannen in de war sturen. Ik ben altijd bezig geweest met muziek en ik was altijd redelijk zichtbaar, vooral in de progressieve rock-underground – denk maar aan onze feature in Prog magazine over Skywound of deze Darkblue, die in 2015 in de top 100 van progressieve albums van het jaar stond, maar voor mij was het altijd een kwestie van een evenwicht vinden tussen wat ik wil doen en wat eigenlijk tegen mijn plannen zou ingaan als we het bekeken vanuit het perspectief van tijdsinvestering-outcome balance. Ik zou zeker een groter publiek dan nu verwelkomen, en vooruitgang is noodzakelijk, maar ik heb nooit echt gedroomd van roem in de (Belgische) muzieksector – in tegenstelling tot het idee van “iets doen dat de ontwikkeling van de kunst ten goede komt”, maar dat zijn twee verschillende dingen. En hier komt het terug naar “alles wat ik doe, doe ik met plezier passage”. Het leven van een fulltime artiest is gewoonweg niet houdbaar en niet verenigbaar met mijn levensstijl.
Het grootste probleem van de hedendaagse muziekwereld is dat het aanbod de vraag vele malen overstijgt. Vanuit een marketingperspectief heeft het haast geen zin meer om muziek te maken of muzikant te zijn. Ik ken veel muzikanten waarvan je zou denken dat ze hun doorbraak al hebben gehad, maar achter de schermen werken ze zich kapot om rond te komen. Neem bijvoorbeeld enkele grotere metalbands waar leden vertrokken uit frustratie over de financiële kant van het verhaal – en dat gaat dus over de grote namen! Je kunt je wel voorstellen wat artiesten uit het middensegment allemaal moeten doorstaan. Ik ben van mening dat je er alleen volledig voor moet gaan als je bereid bent dat offer te brengen. Bovendien, zoals in elke andere carrière, hangt een doorbraak af van talloze factoren die op het juiste moment moeten samenvallen – vaak gestuurd door een paar grillige zakelijke beslissingen. Realistisch gezien is muzikant zijn een van de meest nutteloze dingen die iemand zichzelf kan opleggen. Helaas heb ik nog een paar dingen die ik graag wil publiceren, dus ik denk dat ik ermee door ga.
Naast de her-release van ‘Dark Blue’, wat zijn de verdere plannen ?
Hamlet: Mijn plan is om het Darkblue-project met een reeks optredens en presentaties op tour te houden tot de zomer van 2026. Daarna wil ik een nieuw hoofdstuk beginnen. Ik werk al enkele jaren aan een nieuwe plaat en, zoals bij al mijn projecten, zal die weer radicaal anders zijn – zowel qua klank en concept als in alles wat eromheen komt kijken. Ik mik voorlopig op de periode van laat 2026-2027, maar veel details kan ik daar nu nog niet over prijsgeven.
Ik heb al enkele interviews met jou gehad; zijn je doelen bereikt, of <at wil je nog nastreven?
Hamlet: Mijn oude literatuurleraar vertelde me ooit dat je in een creatief proces een solide plan nodig hebt en je daar ook aan moet houden. Dat is wat ik doe. Ik houd het realistisch. Ik maak muziek, en zodra het een product is geworden, zorg ik ervoor dat het zichtbaar is voor de mensen die het mooi zouden kunnen vinden. That’s just about it.
Het lijkt me een mooie anekdote om het gesprek af te sluiten; veel succes in alles wat je doet, uiteraard blijven we je op de voet verder volgen…
Agropelter - Ik componeer niet om miljardair te worden. Ik componeer om bij te dragen met originele, lonende muziek voor wie houdt van deze soort artistieke expressie
Agropelter is een Noors progressief rockproject, opgericht door multi-instrumentalist Kay Olsen. ‘The Book of Hours’ is het debuutalbum, dat in juli 2025 is uitgebracht. Het album combineert symfonische en klassieke progressieve rock met invloeden van componisten als Bach en Vangelis, met instrumenten als mellotron, Hammondorgels en cembalo.
Olsen speelt alle gitaren, bas en keyboards, met bijdragen van muzikanten als Jonas Reingold (fretloze bas) en Mattias Olsson (percussie).
We hadden een leuk gesprek over dit prachtige project, gingen dieper in op de creatie van deze plaat en spraken ook over de ambities en de toekomstplannen.
Je debuutalbum ‘The Book Of Hours’ is een instrumentaal progressief rockalbum. Vanwaar kwam de inspiratie voor dit werk?
Ja, dit album is volledig instrumentaal, een zeer bewuste keuze vanaf het begin. Ik denk dat de inspiratie voor het album uit mijn eigen hoofd en gedachten komt, samen met een verlangen om iets anders te doen. Ik wilde iets doen dat volledig vrij was van vooroordelen, beperkingen en verwachtingen. Ik heb gewoon muziek geschreven die ik zelf mooi vind, en ik heb geprobeerd mijn eigen geluid te creëren. Natuurlijk komt mijn inspiratie van veel geweldige bands, maar ik denk dat de inspiratie indirect kwam.
Waar komt de naam ‘Agropelter’ vandaan, waarom gebruik je niet je eigen naam?
Het is een angstaanjagend wezen dat naar verluidt in de donkere bossen van Maine in de VS leeft. Ik kwam achter het bestaan van het wezen toen ik onderzoek deed naar wat een ‘Squonk’ was – zoals in het klassieke nummer van Genesis, A trick of the tail. Wat me vooral aantrok in de naam, was dat er nog maar weinig informatie over te vinden was. Ik vind niet dat de muziek over mij moet gaan, dus een alias of een bandnaam past volgens mij goed.
Een van de artiesten die ik veel in je muziek hoor, is Vangelis...Kan je je hierin vinden? Welke artiest heeft de grootste invloed gehad op dit album?
Ik ben dol op Vangelis, vooral vanwege de enorme gelaagde synthesizers die zo typerend voor hem waren. Tijdens het schrijven van dit album ontdekte ik veel synthesizergeluiden, en enkele van de geluiden die ik mooi vond en die eruit sprongen, waren de jaren 80-geluiden die klonken als Vangelis. Het geluid op de plaat is daar natuurlijk door beïnvloed. Ik denk dat Eloy, Rachmaninoff en Terje Rypdal de artiesten waren waar ik tijdens het schrijven het meest naar luisterde. Ik denk dat het nummer Burial Mound een groot eerbetoon is aan Terje Rypdal tijdens zijn Blue-periode.
Naast progressieve metal zijn er enkele klassieke delen, alsook enkele epische momenten ... Is het een bewuste keuze om het op deze manier te doen?
Absoluut! Ik wilde helemaal geen metalgeluid. Daarom heb ik geen ritmegitaren in de arrangementen opgenomen. In plaats daarvan heb ik een A-100 Hammondorgel en veel Mellotron gebruikt als vervanging. Samen met klassieke instrumenten heeft dat echt invloed gehad op de orkestratie en het geluid van de plaat. Ik hou van het enorme geluidsbeeld en het dramatische effect van symfonieorkesten, dus ik wilde dat gevoel ook een beetje terug laten komen op het album.
Ik wil hier nog wat dieper op ingaan... Wat ik het leukst vind, is de balansoverweging van pure klassieke muziek en progressieve rock... Is het een bewuste keuze van werken?
Ja, ik denk dat rock en agressieve klassieke passages veel gemeen hebben. Voor mij draait het allemaal om dynamiek en expressie. Ik wil het beste van alle werelden, niets is voor mij taboe – als ik het leuk vind, komt het op de plaat!
Ik hoor er zelfs wat jazzy klanken (saxofoon?) in, nee?
Er was geen saxofoon, maar ik denk dat het album een sterke jazzinvloed heeft. Zoals ik al zei, Terje Rypdal was een sterke invloed, samen met de melodieuze interpretaties van John Coltrane. Ik hou van het geluid van het ECM-label, waar Rypdal veel platen heeft uitgebracht. Zeer stemmig en zeer typerend voor het Scandinavische jazzgeluid.
In de meeste recensies lees ik zaken als ‘Hoogtepunten zijn onder meer de meesterlijke mix van klassieke invloeden, ingewikkelde synthesizer- en orgelpassages, sterk muzikaal vakmanschap en goed geconstrueerde composities die als één klassiek stuk in plaats van als typische liedjes vloeien’.
Ik vind me hierin. Is het een bewuste keuze in je muziek of ben je in zekere zin op zoek naar het geluid dat het best bij je past? Hoe best?
Ik had echt niet gepland hoe dit album uiteindelijk zou klinken. Maar ik denk dat die uitspraak perfect samenvat hoe ik wil dat mensen het album beluisteren. Omdat ik instrumentale muziek schrijf, kan ik niet terugvallen op traditionele songstructuren, zoals couplet, refrein, couplet enz. Er moet een melodie of thema zijn om het nummer te dragen, zodat het mooi vloeiend verloopt. Het was gewoon logisch om de klassieke structuur van schrijven met terugkerende thema's en ideeën over te nemen. Ik heb door de jaren heen Mozarts Requiem tot in het extreme beluisterd. En ik vind die structuur voor albums erg mooi. Het zorgt voor een rode draad door het album, in plaats van losse nummers.
Muziek is altijd een beetje een emotionele zoektocht naar de persoonlijke ervaring van de muzikant. Bij jou ook?
Ik denk dat muziek zonder echte emoties uiteindelijk diepgang en betekenis mist. Deze composities geven een kijkje in mijn gemoedstoestand en wat mij op dat moment inspireerde. Ik heb het album niet geschreven met een duidelijke emotionele inspiratie, maar ik denk dat je indirect kunt horen wie ik ben.
Er zit ook iets filmisch in het album. Heb je er ooit aan gedacht om in de toekomst iets voor film of tv-series te doen?
Ik zou in de toekomst graag voor films of tv componeren. Mijn muziek of compositiestijl past daar goed bij, denk ik. Maar het zou iets moeten zijn dat me echt heel erg interesseert. Instrumentale muziek laat de beelden en de verhaallijn centraal staan, dus het zou voor mij niet zo'n grote aanpassing zijn om muziek voor films te maken.
Het is uiteraard niet de meest toegankelijke muziek; denk je niet dat het moeilijk zal zijn om een breed publiek te bereiken ? Hoe zien we het best?
Elke muzikant moet deze vraag zichzelf stellen wanneer hij aan een muzikaal project begint. Het schrijven van muziek met een brede commerciële aantrekkingskracht interesseert me totaal niet. Er moeten te veel compromissen worden gesloten op muzikaal vlak, en ik ben ervan overtuigd dat de kwaliteit daar enorm onder zou lijden. Ik componeer niet om miljardair te worden; ik componeer om bij te dragen met hopelijk originele en lonende muziek voor de mensen die echt van dit soort artistieke expressie houden.
Het is een instrumentaal sterk overtuigend werk. Ga je op tournee met deze plaat? Alleen of met een band?
Ik heb een paar verzoeken gekregen om op tournee te gaan en concerten te geven, maar ik heb geen plannen om in de nabije toekomst live te spelen. Maar ik sluit het niet helemaal uit.
Wat zijn je verdere plannen?
Ik ga beginnen met schrijven voor het tweede album, hopelijk begin 2026. Tijd is tegenwoordig zo'n probleem met kinderen en alles. Ik heb ook nog een aantal coole ideeën over die niet in The Book of Hours pasten en die verder uitgewerkt moeten worden. Blijf op de hoogte!
Wat is de grootste ambitie als muzikant? Is er een ‘doel’ dat je wenst te bereiken?
Ik denk dat het mooiste wat je kunt bereiken is om geweldig materiaal en albums uit te brengen. En natuurlijk geweldige gastmuzikanten aantrekken – ik heb misschien goed nieuws over dat laatste voor het volgende album!
Bedankt voor dit leuke gesprek, hopelijk kunnen we je ooit live zien met dit prachtige project.
Hartelijk dank voor je interesse in mijn muziek!
Better Lovers, ’68, Greyhaven, Kavka Oudaan, Antwerpen op 24 september 2025 – Pics
BETTER LOVERS (us)
By challenging each other to progress, Better Lovers challenge heavy music to move forward along with them. Driven by the same restless spirit and clear intention, this cohort of longtime musicians have rallied around a shared vision of creative fearlessness and relentless energy. Playing with a chemistry bordering on magic, the musicians-Greg Puciato [vocals], Jordan Buckley [guitar], Will Putney [guitar, producer], Steve Micciche [bass], and Clayton "Goose" Holyoak [drums]-naturally evolve on their 2024 full-length debut album, Highly Irresponsible. New York band Better Lovers (ex-members of Every Time I Die, Dillinger Escape Plan) will perform 'Highly Irresponsible', which is their debut album. If you like pure chaotic hardcore and metalcore this album delivers in buckets!
'68 (us) an American rock duo that formed in 2013.
The two-piece band features guitarist and vocalist Josh Scogin, formerly of the hardcore band The Chariot, and drummer named Nikko Yamada.
Greyhaven (us) - The band has magnified the scope of heavy music since emerging in 2013. The group transfixed audiences with Empty Black [2018] and This Bright and Beautiful World [2022], gathering streams in the tens of millions. Beyond praise from Revolver, KERRANG!, and more, New Noise Magazine professed, "Greyhaven have proven themselves as a force to be reckoned with in the post-hardcore and the heavy music scene at large with their latest release," and Blabbermouth applauded how "musicianship and eloquence are apparent." Throughout 2023, they assembled what would become Stereo Grief with producer Will Putney. Expanding on the EP, which takes inspiration from the classic short story And He Built A Crooked House by Robert A. Heinlein, Mills states,"The EP is a loose story of someone navigating existential fear relating to all life and all death on a grand scale through a multi-dimensional lens. I was inspired by a short story I read while we were tracking that sort of serves as a backdrop for what's going on in the lyrics. Overall, I feel like this is the best material we've written so far and it's only hinting at where we're going. We couldn't be more excited to release it with a new team behind us."
Neem gerust een kijkje naar de pics
Better Lovers
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8651-better-lovers-24-09-2025
'68
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8650-68-24-09-2025
Greyhaven
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8649-greyhaven-24-09-2025
Org: Kavka Oudaan, A’pen
Sigur Rós - Een goede tweede helft
In de Brusselse Bozar gaf het IJslandse postrocktrio Sigur Rós twee exclusieve concerten in samenwerking met het Noordpool Orkest, onder leiding van dirigent Robert Ames.
Twee avonden op rij, telkens in twee delen. Door werkomstandigheid kon ondergetekende enkel de tweede helft zien, die loonde zeker de moeite, maar raakte net niet de diepste snaar. Sigur Rós staat al meer dan drie decennia bekend om hun unieke sound: dromerige melodieën, een trage opbouw, en een spanning tussen fragiliteit en dreiging.
Die formule werd in Bozar aangevuld met de rijke klankkleuren van een veertigkoppig orkest. De band presenteerde voor de pauze werk uit hun volledige oeuvre, met een sterke nadruk op het recente album Átta, hun eerste studioalbum in tien jaar tijd.
Deel 2 was een esthetisch meeslepende show, gedragen door warme orkestraties en Jónsi’s etherische stem. De muziek stond centraal, en die klonk bij momenten betoverend mooi. Dit keer geen festivalbombast of spectaculaire visuals, maar een ingetogen, klassieke presentatie. Nummers als Vaka, Samskeyti en Skel dreven op traag pulserende strijkers en fijne details in koper en percussie. Jónsi’s falset stemde perfect af op de warme arrangementen, al leek hij bewust een stap terug te nemen. De focus lag minder op individuele expressie, meer op het collectieve geluid.
Toch bleef de avond wat steken in een sfeer van afstandelijke schoonheid. Het mocht misschien net iets meer gedurfder, net iets meer experimenteel, misschien ook wat meer gitaarnoise? De apotheose kwam er zoals verwacht met Sé lest en Hoppípolla, twee publieksfavorieten. Vooral Sé lest klonk fris en speels, met een zwierige finale waarin het orkest vrolijk los mocht gaan. Hoppípolla, nochtans altijd een hoogtepunt, verloor hier iets van zijn magie door een abrupte inzet en een rechttoe-rechtaan interpretatie. De band sloot af met het instrumentale Avalon, een verstilde coda die het publiek zachtjes de nacht in leidde.
Het concert in Bozar was ontegensprekelijk goed, technisch perfect en artistiek verzorgd tot in de puntjes. De minutenlange staande ovatie was dan ook oververdiend. Maar net in de perfectie school ook de zwakte.
Wie Sigur Rós voor het eerst zag, kreeg een fascinerende introductie tot een unieke muzikale wereld. Voor doorwinterde fans bleef er echter een klein gevoel van gemis hangen…
Organisatie: Live Nation
“So They Call” is de nieuwe single van Gutter Smell, het soloproject van frontman Bergy van de legendarische Belgische postpunkband Sovjet War. Het nummer is een pure punk-tirade op de politieke en dictatoriale machthebbers die overal ter wereld hun narcistische trekjes tentoon spreiden. Vaak wordt er naar hen gekeken met onderdanigheid en slijmerij, terwijl Bergy’s boodschap er een is van ‘fuck you, rot in smoke’.
In de song gebeurt dit alles met een korrel zout en met een glimlach. Dit is geen haatdragend statement om de boel nog meer op te hitsen, wel een dikke middelvinger die er op wijst dat macht vergankelijk is. De ernst van de situatie wordt niet onder de mat geveegd, maar humor en relativering voeren de boventoon. De langgerekte schreeuw op het einde is een leuke knipoog naar de Sex Pistols.
Goudi’s album ‘Oostende’ kreeg in 2022 een lovende review op deze website voor de mix van Oostends dialect in moderne, urban pop. Met daarna nog twee singles in het Oostends (“Tango” en “Blootvoets”) leek Goudi te werken aan een vervolg op dat album, maar hij veranderde het geweer van schouder en koos voor de taal van Molière op ‘Parfum de Vie’. Ook die jas zit hem als gegoten.
Goudi, dat is Pierre Goudesone van de vroegere newwaveband Flesh and Fell en nog wat andere projecten. Sinds enkele jaren klinkt Goudesone’s stem opvallend als die van die andere bekende Brusselse Oostendenaar, wijlen Arno. Met inmiddels nog wat meer patine op de stem voegen we daar Serge Gainsbourg aan toe.
Goudi toont zich zo de meester van de camouflage op zijn nieuwe album. Eerst incorporeert hij Jaques Dutroncq met een cover van zijn “Les Gens Sont Fous, Les Temps Sont Flous”, op een dreun die zou gepast hebben bij TC Matic. En is er een songtitel die nog beter de waanzin van deze huidige periode kan samenvatten? Ik dacht het niet. Ook al is die songtitel dan zelf al pensioengerechtigd. Als je dan toch covers brengt, dan is deze vondst wel geniaal.
Er staat nog een cover op Goudi’s album. “Il Pleut Sur Bruxelles” is Dalida’s ode aan Jacques Brel, nog zo’n monument waar Goudi al eens mee vergeleken wordt. Een tweede goede vondst en met een ‘oude’ songtitel die ook hier de huidige waanzin van de drugsoorlog in Brussel mooi omvat, of het zou over één van de andere plagen kunnen gaan die onze hoofdstad teisteren.
Er staan nog twee covers op dit album. Goudi covert Goudi. “Les Tallons à l’Envers” en “Parfum de Vie” zijn Franse vertalingen van “Wind in mijn Hart” en “De Tied” van ‘Oostende’. Ik had het niet meteen door, als ik eerlijk mag zijn.
“Comme d’Habitude” is dan weer geen cover van de wereldhit van Claude François (nog bekender als “My Way” in het Engels). Geen slechte song, maar vermoedelijk zal hij niet zoveel brokken maken als die Claude François indertijd. Dan komt titeltrack “Parfum de Vie” een stuk sterker voor de dag. Sensueel fluisterend gezongen door Goudesone en de Franse actrice Lubna Azabal over een moderne beat, als een update van Gainsbarre met één van zijn veroveringen. Lubna krijgt op dit album veel tijd en ruimte van Goudi en daarmee doet hij niemand te kort. Er staat nog schoon volk in de credits: Sabine Kabongo van Zap Mama, Jan Hautekiet, Axl Peleman en Hans Helewaut (Elisa Waut).
Muzikaal is het altijd sterk, op dit album. “Oooh Darling” is heerlijk kitscherig, maar zit heel degelijk in elkaar. Het volgende album van Goudi wordt blijkbaar opnieuw in het Nederlands/Oostends, maar ondertussen hebben wij toch hard genoten van deze vinyl-release.
https://musiczine.net/index.php/nl/item/87938-oostende
https://www.youtube.com/watch?v=quBeAXVuxfE
Nederlands 
Français 
