Zwangere Guy – try-out – Vredesduif met een missie en een solidaire boodschap

Een van de Belgisch Brusselse fenomenen is Zwangere Guy zondermeer. Het bewogen leven, de rauwheid, het vloeken en stampen is nu meer omgebogen in indringende, gevoelige maatschappijkritiek en boosheid. Een vredesduif met een missie van ‘ Wie is Guy’ naar ‘Dit is Guy’! Potverdoemme!

Zwangere Guy, de dertig voorbij intussen, is het alterego van de Brusselse Gorik Van Oudheusden, die voor de opstart van z’n solocarrière, ruim vijf jaar terug , reeds hiphopbrokken maakte met het collectief Stikstof, samen met Jazz Brak. Beiden wierpen, aan een spervuur aan raps en dreigende sounds, een weerspiegeling van de Brusselse leefwereld en grauwheid in de schaal. Even kenmerkend waren die bezwerende, groovy, opwindende als lome, spaarzame, dreigende beats.
We horen het dus onmiskenbaar in de eigen ZG sound, die heel veel van zich afpraat, afbijt, aframmelt van wat hij allemaal in z’n levensrelaas heeft tegengekomen zowel in de Brusselse grootstad als in het familiare thuismilieu.
Een bewogen leven alvast, met gebalde vuist, de (g)rauwheid van de stad, de boosheid richting overheid en zijn strijd met verslavingen horen we telkens terug. In die vijf jaar van ‘Wie is Guy’, ‘Brutaal’ naar ‘Dit is Guy’ klinkt het nu gevoeliger, is het nu meer gericht naar zichzelf en de zin van het leven gravende ziel; hij is een vredesduif met een missie die mensen aan de zelfkant en probleemjongeren opnieuw kansen wil bieden, perspectieven in hun droom en werkelijkheid geven. Durven in gesprek gaan, spreken met de mensen, oog- en verbaal contact, wat doet de muziek met jou, het kleine in jou laten groot worden, … Een warm hart toebedelen aan iedereen staat hoog in het vaandel. En hij observeert verder, de blik op de wereld, het extremisme en de huidige politiek, die hem verdomd pijn, verdriet doet, én die allen een harde schop onder de kont verdienen. Dat horen we allemaal in een overtuigende stijl van uniek Brussels-Frans rollende raps. Hij kan ongelofelijk met woorden overweg, in dat eigen unieke Vlaams , de eigen ZG logica. Een putain Arno in rap-jas … ‘Dit is Guy’, energiek, vitaal, solidair, verbonden, spontaan, het hart op de juiste plaats, potgodverdoemme …
Hij is nu van de drank en drugs af en is veel kilo’s kwijt. Bovendien is hij trots op én dolgelukkig met dochtertje Zaza. Er is minder haat, en de liefde voor zijn familie blijft altijd heilig. Muzikaal meer zalvende sounds, minder gebeuk, een lager tempo , maar nog even boeiend, pakkend, indringend, intrigerend. Hij blijft volledig zichzelf, eerlijk, geloofwaardig van zich afbijten, hij rapt, zingt in de juiste drive en met het nodige spelplezier. Hij is dé man met een missie, het lichtpunt in de tunnel. Hij slaagt erin zijn publiek moeiteloos mee te slepen, op te zwepen, op te zuigen, te doen pogoën én te ontroeren, op te peppen. Het siert ‘em.
Zwangere Guy is groots geworden in die jaren. De kleine clubs lijkt hij ontgroeid, voorheen was de AB zelfs verschillende keren na elkaar uitverkocht, en hij moet nu zelfs met de nieuwe cd uitkijken naar de grote zalen als de ING Arena, maar blijft met beide voeten op de grond om dicht bij ZIJN publiek te zijn om zijn boodschap van kritiek en hoop door te geven.

Vanavond kon hij ons innemend warm omarmen, met z’n getatoeëerde lijf, met twee try-out concerten in de 4ad. Zijn West-Vlaamse vrienden (o.m. Brihang hier vanavond aanwezig) en Oostendse vrienden, de organisatie én wijzelf, het zijn allemaal lieve mensen, die het goed blijven menen. We krijgen allemaal dat goede, warme hart toebedeeld. Onszelf niet verliezen, kritisch zijn, er zijn voor de medemens en breder opkomen voor een warmere maatschappij.

Ze zijn met drie op het podium , waarbij de slepende synthsounds, spitsvondig uitgekiend, de spaarzame elektronische percussie, de drumbeats, de veelomvattende rapzang ondersteunen. In de beginfase worden we er, zachtmoedig-grimmig, op meebewogen met de nieuwe “DM5”, “Lege fles” en “Monkeymind”. Extraverter weerklinkt het met de ietwat forsere beats op de gekendere (reeds oudere) “1 uit de 1000”, “Beter leven” en “Gorik pt 1”, doorbraaknummer van z’n solocarrière . Muzikaal zijn er de intrigerende pianoloops, de dreigende grooves, de raps, verder die bepalende sfeer, de act; het weerspiegelt de toon, de ziel, de weerbarstigheid, de dynamiek. 
We gaan naar een deel twee van de set , met “Gorik pt II”, de huidige single , “Leven beter” en “Soms vraag ik me af”; de spaarzame, sobere sounds, loops, beats versus de blik op zichzelf en de wereld, de zelfontplooiing moeten ons sterker, weerbaar maken.
Het publiek draagt z’n idool op die manier bijna letterlijk op handen, hij is zelfs in z’n publiek te vinden, in een cirkel rond hem, met op zich gericht de smartphonelichtjes. Het geeft de sound, de act en het geheel nog meer zeggingskracht.
Het tempo wordt dan ook opgedreven naar een closing final in een set van een kleine twee uur. “Loin d’ici” dweept het publiek op, is een sneert aan de politiek, en die middelvinger wordt ons verder om de oren geslingerd op “Boksring” , “Vecht voor de papieren” en “Guttergang”. Het klinkt opwindend, heftiger en allerhande bijkomende geluidjes werken meeslepend, adrenalized. “Rien à foutre (RAF), “Papucho”, “Vous êtes zot” waren dan ook de juiste smaakmakers om zinderend de set te besluiten. Er waren een paar kinderen mee en samen met ZS werden zij, leuk-losweg, op handen gedragen want zij zijn de toekomst van onze maatschappij waar wij het goed moeten hebben.
Een boodschap die hij ons meedraagt, die getuigt van samenhorigheid, solidariteit, aangenaam amicaal van zich afbijtend, vingerwijzend, omarmend.

Een overtuigend sterke set van deze Brusselse rapper, die Brussel, België en de wereld als één close geheel bij zich wil houden … Klaar om elke club, groot of klein, met die solidaire boodschap te overweldigen! De ING Arena is gewaarschuwd!

Organisatie: 4ad, Diksmuide

Tourist LeMC - Een donkere reis met lichtpuntjes en een verjaardagstaart

Op donderdagavond 9 oktober vierde Tourist LeMC niet alleen zijn vijfde album, maar ook zijn 41ste verjaardag samen met een intiem West-Vlaams publiek.
Regelmatig weerklonk er een spontane ‘Happy Birthday’ uit het publiek, waarop Johannes gevat reageerde “Dat is weer een minuut langer dat ik mijn buik moet intrekken”.

De Antwerpse stadstroubadour schonk ons een mix van klassiekers en nieuw werk uit ‘Alles Onder Controle’. Johannes nam ons mee op een muzikale reis die rauwer en scherper aanvoelde dan zijn eerder werk. “Emoji Hooligan” en “Cocaïne” zetten meteen de toon: donkerder, kritischer, maar met een onderliggende humor die het geheel verteerbaar hield. De Antwerpse troubadour liet zien dat hij geëvolueerd is – niet alleen muzikaal, maar ook thematisch.
Zijn kenmerkende accent en poëtische teksten kwamen het best tot hun recht in nummers als “Spiegel”, “Mijn Stad” en het altijd ontroerende “Liefde Liefde” dat prachtig afgesloten werd met een saxofoonsolo. Daartussen verscheen Guusje, die de avond eerder opende, terug op het podium voor het duet “Sterrenwacht”, waarin Guusje en Tourist LeMC hun stemmen prachtig verweefden.
Bij het inzetten van het nieuwe nummer “Alles Kapot” grapte Johannes over de dagen van de week: “Throwback Thursday, vrijdag viskesdag en maandag, het is een alles kapot!”
Voor “Koning liefde” sprak hij de woorden: “Vanavond zijn wij de andere, vanavond zijn wij koningen van de liefde,” wat zorgde voor dat extra beetje verbondenheid. Het publiek was aandachtig, soms stil, soms meezingend, maar altijd betrokken. “We zijn niet echt vrij, als niet iedereen vrij is” een statement dat krachtig resoneerde in de zaal.
Vlak voor het laatste nummer voor de bis, vroeg Johannes het publiek om mee te werken aan een filmpje voor de schoolopdracht van zijn zoon. Terwijl hij het filmpje maakte, werd er een verjaardagstaart met kaarsjes binnengebracht. De taart viel bijna op de grond, maar werd op het nippertje gered en de kaarsjes netjes uitgeblazen.
De bisronde begon met “OLV”, waarbij het publiek de handen in de lucht stak en vol enthousiasme mee bad. Daarna volgden “Horizon” en “De ander”, waarmee de avond op een verbindende noot werd afgesloten.

Tourist LeMC bracht in Brugge niet alleen muziek, maar ook menselijkheid, humor en engagement. Zijn verjaardag werd een gedeeld feest, zijn muziek een meeslepende ervaring waarin hij zijn publiek meenam naar de rafelranden van het bestaan, maar hen ook liet zien dat er altijd licht is, zelfs in de donkerste hoeken.

Setlist: Emoji Hooligan, Cocaïne, En route, Spiegel, Niemandsland, Meester kunstenaar, We begrijpen mekaar, Wie, Sterrenwacht (ft. Guusje), Mijn stad, Liefde liefde, Alles Kapot, Deze nacht, Koning liefde, Voorbij, OLV, Horizon, De ander

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8683-tourist-lemc-09-10-2025?Itemid=0

Organisatie: Cactus Club, Brugge (ism Stricto Tempo)

Refused - Stomend afscheid van een iconische hardcore band

Refused is alweer aan een ‘farewell’ tour bezig, dit onder de ondubbelzinnige noemer ‘Refused Are Fucking Dead Tour’. Het is niet de eerste keer dat ze adieu zeggen tegen de fans, maar deze keer lijken ze het wel te menen. Als je weet dat de Zweedse hardcore band in een tijdspanne van 30 jaren amper 6 albums heeft uitgebracht, dan heb je snel door dat Refused meer op non-actief heeft gestaan dan op actief.
Dat ze er nu echt gaan mee stoppen is des te jammer na de overdonderende wervelstorm die we vandaag mochten ondergaan. Want als je net als ons je de energie, de goesting, de ongeremde spirit en het knetterende vuur van vanavond in l’ Aéronef hebt ervaren, dan stelde je alleen maar vast dat deze gasten nog lang niet zijn uitgezongen.
Hardcore, een term die ze zelf ook maar al te graag in de mond nemen, is overigens veel te eng om de muziek van Refused te omschrijven want dit is zoveel meer. Refused heeft alleszins wel de ongebreidelde vitaliteit en kwaadheid van het genre in de genen zitten, maar er zit heel wat meer variatie, inspiratie en eigenheid in dan bij de gemiddelde hardcore band. Het is niet zomaar rammen zoals bijvoorbeeld Speedway, de band die hier als eerste support act aantrad, maar veeleer avontuurlijke hardcore zonder oogkleppen zoals Fugazi, Quicksand, Drive Like Jehu of At The Drive In.

Het hoeft geen verrassing te zijn dat de Zweden voor een groot deel putten uit ‘The Shape Of Punk to Come’, met maar liefst 8 bruisende tracks uit deze all-time klassieker uit 1998. Onder meer de titeltrack en de gloeiende kanjers als “Liberation Frequency”, “Summerholidays vs Punkroutine”, “The Deadly Rhythm” (waarin een stukje “Raining Blood” was geslopen) en natuurlijk het explosieve “New Noise” deden het vuur hevig branden. Stuk voor stuk tracks die avontuurlijkheid en branie in de karaktervolle hardcore van Refused pompten. Daar tussenin graaiden ze in hun diepste verleden met striemende straight forward hardcore uppercuts als “Circle Pit” en “Pump The Brakes”.
Hun knalprestatie was vooral te danken aan de energie, de spontaniteit, het spelplezier en de drive. Die gasten voelden elkaar perfect aan en zetten een potig, immer brandend en bijwijlen verschroeiend concert neer. Hun gedrevenheid werkte bijzonder aanstekelijk. Dennis Lyxzen manifesteerde zich als een volbloed entertainer, een ophitsende frontman die het microfoonslingeren heeft geleerd bij Roger Daltrey (The Who), de kunst van het opfokken van een publiek bij zijn al even losgeslagen landgenoot Pelle Gunnerfeldt (The Hives) en de slingerachtige moves bij de jonge Mick Jagger en David Johansen.
Maar het was toch vooral gitarist Jon Brannstromm die verantwoordelijk was voor de hitsige en inspirerende sound, zijn gitaar deed de songs kraken, gieren en meerdere keren losbarsten.
Met daarachter een ijzersterke ritmesectie stond Refused garant voor een avondje stomende en van adrenaline doordrenkte hardcore.

Een zeer jammer geval dus dat net deze band er mee ophoudt. Het loopt op deze planeet immers vol met fossiele bands die al lang zijn uitgezongen maar toch koppig blijven doorgaan (vul zelf maar in dewelke, keuze genoeg). Het zijn ook altijd de verkeerde die er mee stoppen.

Ons ook niet ontgaan is de tweede support act, de Franse band Bleakness die stevige post-punkrock bracht met een eighties galm. Zowel The Cult als High Vis kwamen ons wel eens voor de geest. Aangename ontdekking, sterke live act.

Organisatie: Aéronef, Lille

Kasabian is nooit echt van de voorgrond verdwenen, maar de nieuwe single “Hippie Sunshine” is zo vrolijk en dansbaar dat we ervan gaan blozen elke keer we die horen, zelfs nu het wat frisser begint te worden.
Kasabian heeft al heel wat hits gescoord en behoort tot de grotere bands in de UK. Volgend jaar in juli zet deze Britse rockband zichzelf in de bloemetjes met een gigantisch concert in Finsbury Park, wat een nieuw hoogtepunt in hun carrière zal vormen.
“Hippie Sunshine” is het eerste voorproefje van hun aanstaande nieuwe album 'Act III'. Dat album, dat het negende album van de band wordt, verschijnt volgend jaar. “Hippie Sunshine” rockt hypnotiserend en is uitermate dansbaar en uptempo. In de geschiedenis van Kasabian plaats is deze eerder in het rijtje van singles als “LSF” en “Club Foot” dan bekendere hits als “Fire” of “Where Did All The Love Go”.
Het nummer gaat volgens frontman Serge Pizzorno over de rusteloze energie van hyperactieve mensen die moeite hebben om te vertragen en de realiteit onder ogen te zien en in plaats daarvan zoeken naar de illusie van ontsnapping. "Het legt het vluchtige moment vast waarop alles licht en grenzeloos aanvoelt, maar daaronder schuilt een diep gevoel van ontkoppeling, iets dat zowel mooi als tragisch is", zegt Serge.
Een fijne nieuwe single van een band die nooit echt weg geweest is.

https://www.youtube.com/watch?v=RHb-BPpZWoU