De Leuvense band Black Sun staat voor grommende, grungy desertstoner met een zanger die het midden houdt tussen Tom Waits en Nick Cave. Dat is een huwelijk dat de mooiste kinderen oplevert als de songs enige vaart krijgen en de aandacht afgeleid wordt van die rauwe brombeer, zoals op “Angel In Grey Clouds” en “The Backyard”. In rustiger tracks wil het ook al eens lukken, als zanger Tijs zich wat inhoudt, zoals op “Lost In A Dream” en “Alone”. Zelf gebruiken ze termen als romantic doom en metallic blues om hun muziek te omschrijven en ook die vlaggen dekken de lading.
Black Sun bracht sinds 2016 elk jaar een volledig album uit en dat is misschien wat te ambitieus. De muzikanten zetten bij elk album wel een stap vooruit en de zanger vindt telkens net iets beter zijn plaats in het groepsgeluid, maar inzake compositie en lyrics trappelt deze band een beetje ter plaatse. Ook de productie is rommelig. Het knalt niet en het klinkt niet vet genoeg. Met een strenge hand die deze Black Sun door hun volgende opnames loodst, komen ze misschien in de buurt van een bluesy Soundgarden of een donkere, kwetsbare versie van Monster Magnet of ASG.
Het akoestische “Sunrise” zou een eye-opener moeten zijn voor Black Sun. Zo lang de versterker op 11 en het fuzzpedaal ingedrukt staan, blijft het zoeken naar het juiste evenwicht, maar met die akoestische gitaar klopt het plaatje met die brommende blues-stem plots helemaal. Meer van dat!
Laten we eerlijk zijn: om Bill Withers te coveren moet je balls hebben. José James, die van tevoren steeds had geopperd ooit het oeuvre van Marvin Gay te willen coveren, koos onverwachts toch voor Bill Withers. Verrassend en stoer, maar hoe bracht hij het er van af? Het is hem op het lijf geschreven!
Het begin was meteen al raak: “Ain’t no sunshine when she’s gone” op akoestische gitaar door José James ingeleid. De sfeer was gezet. Waar Bill Withers 28 keer “I know” herhaalt, gaf José James zijn eigen toets aan dit nummer door hetzelfde te doen met “Ain’t no, ain’t no, ain’t no…”. Meteen daarna kwam de herkenbare “Grandma’s Hands”, wat de meesten onder ons wel zullen herkennen als de intro van “No diggity”. Tijdens dit nummer werden we verwend met een ongelooflijke orgelsolo en een solo van de gitarist die je deed denken aan de stijl van David Gilmour tijdens Pulse. Ook José James liet zich even gaan door onverwacht te beginnen beatboxen. Al die extra’s maakten dit optreden van meet af aan tot een ontzettend funky spektakel. Nadien kwam de ene hit na de andere: “Who is he and what is he to you”, “Use me” en uiteraard “Lean on me” met een formidabele solo van de pianist. Het was zo adembenemend dat je jezelf afvroeg waarmee de tweede helft van het programma gevuld zou worden.
Het werd even stil en José James richtte zich tot het publiek om over Bill Withers te vertellen. Hij brak pas door op zijn 32ste en veel van zijn hits schreef hij op akoestische gitaar tussen zijn shifts bij de Weber Aircraft-fabriek, waar hij toiletpotten voor Boeing 747’s in elkaar schroefde. Hij had er dan al negen jaar bij het Amerikaanse leger opzitten én een korte baan als melkboer. Zijn gitaar kocht hij nadat hij soulzanger Lou Rawls er vrouwen mee had zien verleiden. Voor José James was Bill Withers een man van het volk die een tijdloze stempel op de soul heeft gedrukt en hij was trots om hier een nieuwe generatie opnieuw van te mogen laten proeven of in de woorden van José James “the message of Bill to the people”.
Terwijl de muzikanten een pauze namen, leidde de drummer het tweede gedeelte in met een solo van jewelste. Onmogelijk om stil te blijven staan op zo’n ritmes en de overgang naar “When I’m kissing my love” verliep dan ook bijzonder funky. Het hele zachte “Hello like before” brak die sfeer even, maar zonder dat het stoorde en het was de ideale aanloop naar “The same love that made me laugh”, ook bekend(er) in de versies van Diana Ross en Al Jarreau. Met de woorden “this is for the ladies” kondigde José James “Just the two of us” aan en vervolgens het bijzonder vrolijke “Lovely day”. Hij is een charmeur pur sang met alle recht van spreken. Zijn performance en interactie met de overigens geweldige muzikanten op het podium getuigde van grote klasse. Door voor de bisnummers terug te grijpen naar zijn eigen nummers “Trouble” en Come to my door” sloot José James af in stijl.
De artiesten slaagden erin de AB anderhalf uur om te toveren tot een levendige Soul Temple en de krachtige stem van José James tezamen met zijn overtuigende attitude maakte deze hommage puur en geloofwaardig. Het blijft me verbazen dat concerten zoals deze niet uitverkocht zijn, maar waarschijnlijk is dat te wijten aan het feit dat de naambekendheid van Bill Withers totaal niet in verhouding staat met de bekendheid van zijn nummers. Het publiek was daar alleszins niet rouwig om. Je beleefde alles van zo dicht bij mét voldoende ruimte om te dansen, wat maakte dat je nog dubbel zoveel kon opgaan in de muziek. Dus José beloof ons dat je zo blijft verder doen en twijfel niet over Marvin Gay!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Wie zin had in een stevige portie feels op één van de laatste zomeravonden in Het DOK, moest zondagavond bij het concert van Amen Dunes zijn. Een gezellige bunker, aangevuld door een tribune en net genoeg staanplaats dat iedereen gezellig tegen elkaar kon keuvelen.
Amen Dunes bewees eerder dit jaar nogmaals dat hij een van de interessantste artiesten van het moment is. Met zijn album ‘Freedom’ presenteerde hij een plaat die zeer pittoresk en warm was. Een ideale plaat om het DOK mee in te palmen.
En dat lukte vanaf minuut 1. McMahon begon zijn set met “Saturdarah”. Een nummer met een zeer afwisselend timbre, dat je meteen deed wegdromen en je raakte tot in het diepste van je hart.
Amen Dunes zijn set was niet enkel rustig. Ook kwamen er af en toe wat groovy stukjes naar voor, die het publiek met kleine pasjes deed dansen. Niet vaak, want merendeels van de set bestond uit rustige nummers die eerder gemaakt waren om uw lief eens goed op vast te pakken, dan te dansen. Dit vooral tijdens het moment waarop Amen Dunes “Swim Up Behind Me” en “Freedom” achter elkaar speelde.
Afsluiten deed McMahon wel met iets meer uptempo nummers. “Calling Paul The Suffering” en “Believe” zijn één van zijn bekendere songs en dat was ook te merken aan de hier en daar meezingende mensen.
Amen Dunes bewees in Het DOK live even moeiteloos als op plaat onder de huid te kunnen kruipen en vervolgens lang na te zinderen. Al voelde de avond door de spaarzame setduur toch ietwat onvolmaakt. Met als artiest zo een catalogus, kon deze set toch net iets langer duren. Voor de rest hoor je ons niet klagen!
Organisatie: Democrazy, Gent
Als een band tegenwoordig zijn nieuwste album voorstelt, hoort daar steeds een heus feestje bij, waarbij bevriende bands en artiesten worden uitgenodigd. Ook op de CD voorstelling van Crowsview hun debuut 'Lost Resistance' komen een rits aan bands dat feestje opvrolijken, waardoor een hardcore tot aanverwant gebeuren ontstaat, waarbij geluidsmuren telkens opnieuw worden verpulverd.
Een ondankbare taak op zo een avond, is die avond openen. Sentre (*****) doet een nieuwe wind waaien in het metal/hardcore gebeuren. Dit viertal brengt een melodieus hardcore/metal stijl naar voor die als een mokerslag in je gezicht terecht komt, telkens opnieuw. Hierop stilstaan is dan ook onmogelijk. Sentre legt de lat enorm hoog en straalt een zelfverzekerdheid uit die we tegen komen bij gerenommeerde bands binnen het genre met ongeveer twintig jaar op hun teller of zo. Het is dan ook bijzonder jammer dat door de geluidsmix, die vooral in het begin van de avond niet altijd even goed zat, een brij van lawaai ontstaat die de kwaliteit dat de band naar voor brengt naar beneden haalt. Maar aan de schitterende prestatie die Sentre aflevert op dat podium? Daar hebben we niets aan op te merken.
Besluit: Het aanstekelijke enthousiasme waarmee de heren op het podium staat zorgt er dan ook voor dat de boel ontploft, en het startsein wordt gegeven voor een avond boordevol muren die omver worden geblazen, tot daken die er compleet afgaan. Sentre is dan ook een band om, naar de toekomst toe, in het oog te houden.
De poorten van de Hel op een kiertje zetten tot het bouwen van een typisch hardcore feestje, pure sang
Bij de iets meer donker klinkende act van Worship (***1/2) is dat geluid al iets beter. Bij Worship ligt de focus vooral op de vocale aankleding. Die bulderende stem bezorgt ons gegarandeerd koude rillingen tot het bot. De verschroeiende hardcore dat Worship naar voor brengt doet De verlichte Geest dan ook op zijn grondvesten daveren, echter doordat alles iets te nadrukkelijk diezelfde strakke lijn blijft uitgaan, verslapt de aandacht gaandeweg een beetje. De band straalt echter wel enorm veel ervaring binnen de scene uit, en dat is niet zo verwonderlijk. Worship bestaat namelijk uit ex-leden van o.a. The Boss, Black Haven en Spirit of Youth. Die jarenlange ervaring heeft hen windeieren gelegd zo blijkt.
Besluit: Worship gaat als een losgeslagen sneltrein tekeer, en raast over de hoofden heen tot geen spaander geheel blijft. Enkel het feit dat in de set dus iets te weinig variatie zit, zorgt ervoor dat we wat op onze honger blijven zitten. Potentieel om door te breken naar de hogere regionen binnen het hardcore tot aanverwant gebeuren heeft Worship echter wel, daar bestaat geen discussie over.
En daar zit het grote verschil met de volgende act Lost Baron (*****). Deze band balanceert voortdurend tussen dat uitdelen van mokerslagen en, door middel van eerder gestroomlijnde tot melodieuze vocalen en riffs, de aanhoorder rustmomenten aan bieden. Lost Baron doet dus eveneens die aarde onder de verlichte geest op zijn grondvesten daveren, maar brengt zodanig veel melodie en variatie naar voor dat je als aanhoorder van het kastje naar de muur wordt gestuurd. Het ene moment bezorgt die verschroeiende vocale aankleding, waarbij de poorten van de Hel prompt op een kiertje staan, je kippenvelmomenten. Waarna oorverdovende riffs en drumsalvo's aanvoelen alsof je hersenpan letterlijk wordt ingeslagen. Waanzin, pure waanzin straalt deze band zowel instrumentaal als vooral vocaal uit,, waardoor je als aanhoorder in een wervelstorm terecht komt, waaruit ontsnappen onmogelijk is. Eens de wind is gaan liggen blijft er een ware ravage over, niet alleen in de zaal maar ook in je hoofd na zoveel oorverdovende mokerslagen die je alle kleuren van de regenboog laten zien en horen.
Nog steeds diep onder de indruk van de vorige wervelstorm, krijgen we prompt een volgende in het gezicht geduwd. Minded Fury (****) laat er geen gras over groeien. Gestuwd door een bewegelijke frontman, gaat de band als een bulldozer over de hoofden heen. Eens die eerste mokerslag uitgedeeld, blijft de band gewoon door razen tot niemand meer stil staat en een prompt menig wilde mosh en andere taferelen ontstaan in De Verlichte Geest. Dat de heren van Minded Fury en Crowsview gezworen vrienden zijn, het staat in de sterren geschreven. Kevin Rouserez mag dan ook zijn kunsten komen vertonen, vooraleer hij dat bij Crowsview later op de avond nog eens gaat overdoen, waardoor het dak er , mede door het wild om zich heen slaand publiek, er zelfs compleet af vliegt.
Besluit: In onze notities schreven we. ''Minded Fury brengt een soort agressie naar voor waardoor geen oorlog uitbreekt, maar eerder een old school hardcore feest dat niemand onberoerd laat''. Wederom werden die geluidsmuren afgebroken. Nadat deze wervelstorm, die trouwens zijn naam niet heeft gestolen, alles plat heeft gewalst.
Op naar een verschroeiende finale, die De Verlichte Geest in een ravage achterlaat
Deze avond gaat duidelijk in stijgende lijn, wat het afleveren van kwaliteit betreft. En dan moeten de headliners nog komen. Die My Demon (****) tapt uit een heel ander vaatje. Zet een band als Lost Baron die poorten van de Hel op een kier, dan doet Die My Demon die volledig open zwaaien, door een set te brengen waarbij Hardcore elementen gedrenkt worden in een donkere doom atmosfeer. Het lijkt wel of alle demonen op het publiek worden losgelaten, door middel van verschroeiende duistere vocalen en instrumentale inbreng die aanvoelt als het ontstaan van de Apocalyps, het einde der tijden.
Besluit: De band heeft heel wat jaren ervaring op de teller staan, want was redelijk succesvol in de periode 1999 tot 2006. Die My Demon is aan een comeback bezig waarmee ze bevestigen weer klaar te zijn om de wereld compleet te veroveren door het ontstaan van een Hardcore feest, binnen een heel donkere en waanzinnige omkadering, die de haren op onze armen doet recht komen, of dat van pure angst of intens genieten is? Dat laten we in het midden.
Op de facebook pagina van het evenement stond ondertussen SOLD OUT. Ondanks de goed gevulde zaal, was daar tot op heden nog niet echt veel van te merken. Echter, als Crowsview (****1/2) zijn set inzet, staat De Verlichte Geest tot volledig achteraan gevuld. Er was geen doorkomen meer aan. De band voelt aan dat ze hier een thuismatch spelen, en trekt alle registers open.
Crowsview is trouwens een band die je, puur muzikaal, niet in een hokje kunt en mag duwen. Het is namelijk de band tekort doen. Dat blijkt al uit een eerste luisterbeurt van hun debuut, dat wordt live nog meer in de verf gezet. Net door een bonte variatie aan uiteenlopende muziekstijlen naar voor te brengen, ga je prompt headbangen, ontstaat een al even gevarieerde mosh pit, en grijpen donkere klauwen je bij de strot tot je compleet murw bent geslagen. Er is dus niet alleen in de zaal geen doorkomen aan.
Crowsview biedt een zodanig gevarieerd pakket aan, dat je gewoon wordt meegesleurd in de draaikolk van metal tot hardcore mokerslagen, tot je niet meer recht staat en eveneens jouw demonen strak in de ogen kijkt.
Besluit: Net dat aanbieden van een wijds pakket aan emoties aan zijn publiek, zorgt ervoor dat Crowsview een bijzondere parel is binnen het metal tot hardcore gebeuren, die een ruim publiek aan liefhebbers van, laat ons maar zeggen, het hardere muziekgebeuren over de streep moet kunnen trekken. Hoeven we erbij te vertellen dat we na deze ultieme kers op onze taart verweesd achterblijven in een donker hoekje van de kamer?
De zaal was eigenlijk zo goed als leeg gelopen, maar de nog aanwezige fans kregen nog maar eens een lekker old school hardcore feest aangeboden als extra kers op de taart. No Second Chance(****) is een Engelse Hardcore band van de oude stempel, rammen en blijven rammen tot alles compleet plat is gespeeld. De heren laten er inderdaad geen gras over groeien, en razen als wilden doorheen de zaal alsof hun leven er van afhangt. De moshpits, of toch het paar dat er nog overblijft, worden er zelfs wat wilder door waardoor tafels omver worden geduwd en zelfs de muur in de zaal er bijna moet aan geloven. Veel woorden maakt No Second Chance er niet aan vuil, dat hoeft niet uiteraard. De heren houden de teugels stevig in handen, en laten ons na een klein drie kwartier totaal verweesd achter.
Missie ‘het doen uitbreken van de Hel in Roeselaere’ geslaagd. De avond kom met een knal van formaat afgesloten worden.
Algemeen Besluit: Hoewel alles op deze avond duidelijk draaide rond deze CD voorstelling van Crowsview, die een diepe indruk heeft nagelaten op ons, stellen we toch vast dat hardcore nog steeds springlevend is, en dat mag je letterlijk nemen. Vooral ontketent de meeste bands een oorlog, waarbij geen doden of gewonden vallen, maar een feestelijke stemming ontstaat al dan niet met een donker randje, waardoor we met een brede glimlach, en krop in de keel huiswaarts keren na een geslaagd avondje hardcore en aanverwant.
Organisatie: Crowsview + De Verlichte Geest, Roeselare
Crowsview + No Second Chance + Die My Demon + Minded Fury + Lost Baron + Worship + Sentre
Het Japanse duo Gargle timmert sinds 2011 aan de weg. De muziek van Gargle omschrijven is bijzonder moeilijk. Streepjes Ambient, postrock en Doom elementen worden versmolten tot een donker en intensief geheel. Gargle voegt daar bovendien Oosterse atmosferen aan toe, die ons terugbrengen naar mythes en sage uit de Oosterse cultuur. Waardoor deze band toch een heel bijzonder interessante parel kan genoemd worden, om te koesteren. Gargle bracht een gloednieuwe schijf uit via Fluttery Records. 'Wading In Shallow Waters'.
'Waden in ondiep water'? Die titel kun je ook letterlijk nemen. Want dat is de rode draad. “Morphine” is alvast een rustgevende opener die, gehuld in donkere atmosferen bovendien die typische kenmerken van een mysterieuze Aziatische wereld - voor velen onder ons ontgonnen gebieden - uitademt.
En dan zijn we vertrokken voor wat letterlijk kan gezien worden als een lange wandeling waarbij verdovende ambient klanken worden gecombineerd met dreigende elektronische soundscapes tot typische postrock elementen opbouwende naar een verschroeiende climax. Hierbij worden echter niet zozeer geluidsmuren opgetrokken, maar eerder wolken die de zon verduisteren waardoor het aanvoelt alsof demonische wezens uit een spookachtige wereld je begeleiden tijdens je wandeling doorheen het dat typische Oosters landschap.
Jun Minowa en Satoshi Ikeda verstaan echter eveneens de kunst om die toch wel donkere achtergrond, net heel kleurrijk te maken. Het is zoals het bewonderen van een schilderij, waarbij je in eerste instantie niet goed weet wat je er eigenlijk moet van maken. Maar eens je de vele uiteenlopende kleuren nader onderzoekt, zie je toch enige structuur daarin. Picasso was daar een meester in.
Ook Gargle weet door middel van bijzonder vreemd aanvoelende klanken de aanhoorder voortdurend op dat verkeerde been te zetten, wat deze schijf dan ook bijzonder aantrekkelijk maakt voor de aanhoorder die houdt van eerder avontuurlijke trips in het muzieklandschap.
Besluit: Bij elke song op 'Wading in Shallow Waters' wordt voortdurend buiten de lijntjes gekleurd, net die drang naar experimenteren met uiteenlopende vreemd aanvoelende geluiden, trekt ons nog het meest over de streep. Voeg daar die typische Oosterse elementen aan toe, en je krijgt een adembenemend mooie plaat voorgeschoteld die ook geen gemakkelijk stuk vlees is om te verorberen. Het vergt enige inspanning, en zelfs meerdere luisterbeurten, om je weg te vinden in de wirwar aan klanken en verrassende soundscapes die Gargle tevoorschijn tovert. Het is hierbij vooral de bedoeling een bepaalde stemming te creëren die het midden houdt tussen aangrijpende duisternis, de aanhoorder verdoven en toch een eerder kleurrijke palet aan te bieden dat je tot een zekere gemoedsrust brengt, maar ook in angstzweet doet ontwaken na deze vreemd aanvoelende droom.
Tracklist:
Morphine (2:59)
Hibernation (5:58)
Ephemeral Light (5:17)
Desert Bloom (7:28)
A Prelude to Nightfall (4:02)
Lost in Oblivion (7:32)
Faded Signs (3:00)
Distanced (7:41)
December (3:15)
Vooraleer de nieuwste plaat 'The Golden Moth' te bespreken van Dark sarah keren we teven terug in de tijd. Dark Sarah is het project rond de klassiek geschoolde Heidi Parviainen. Met ‘Behind The Black Veil’ (2015) stelde Dark sarah het eerste luik van den trilogie voor. Het verhaal gaat over Sarah die wordt verlaten aan het altaar. Het werd een heel filmische plaat waar de persoon Dark Sarah volledig uit de doeken werd gedaan. Tijdens het tweede album '‘The Puzzle’ werd het verhaal verder uitgewerkt, en nu is er dus het derde deel van dit heel boeiende en sprookjesachtig drieluik.
We gaan het hele verhaal niet uit de doeken doen, … aan de luisteraar om het te ontdekken. Het loont zeker de moeite. De sfeer die Dark Sarah in dit derde luik steekt is dat van een wild avontuur, waarbij je best uw fantasie de vrije loop laat. Dat was in de twee eerste delen al het geval, dat wordt nog maar eens in de verf gezet. Elk van de songs ademt spanning uit. Het gevaar loert op elke hoek, de overwinning ook. Het is een voortdurend heen en weer geloop tussen licht en duisternis. Tussen angst, vertwijfeling en vreugde taferelen.
Dark Sarah weet dus ook nu weer een heel filmische sfeer te creëren , laat zich omringen door geweldig sterke muzikanten. Maar gooit vooral haar heldere stem in de strijd om je tot tranen toe te bedwingen. De mythische wezens die we ons voor de geest halen zijn meestal diezelfde wezens die je tegenkomt in moderne sprookjes. Van lieve draken, tot piraten en weerzinwekkende wezens die het niet zo goed menen met het hoofd personages. Het komt allemaal voor in dit prachtig verhaal.
Songs als “Sky Sailing” klinken breekbaar als porselein en bezorgen je een krop in de keel, terwijl we tijdens “Pirates” letterlijk het gevecht om leven en dood aangaan. Dit blijkt ook de rode draad in dit derde luik te zijn. De apotheose, het eindpunt met “The Gate of Time” laat toch zien en horen dat het einde van dit project niet is bereikt. Alsof er nog een verhaal volgt? Dark sarah zit duidelijk boordevol ideeën die ze kan en wil uitwerken. Wordt vervolgd.
Besluit: Deze Symfonische metal plaat laat een wereld open gaan die ons terug brengt naar onze kindertijd, zonder echter kinderachtig te klinken. Het verhaal wordt verteld naar volwassenen toe die geboeid zullen luisteren en genieten van zoveel fantasie dat Dark Sarah tentoon spreidt. Binnen een boeiende en filmische omkadering stijgt de spanning telkens tot een hoogtepunt. De ene climax is nog maar pas voorbij, of daar volgt een volgende. Alsof je op het puntje van je stoel de avonturen van Dark Sarah en haar gevolg op de voet volgt, zo kleedt de band muzikaal de plaat in.
Kortom, Dark Sarah biedt een heel spannend sluitstuk, van een boeiende trilogie die je best in zijn geheel beluistert om het echt goed te begrijpen. We raden de aanhoorder dan ook aan om, indien je die nog niet bezit, toch ook die eerste twee platen aan te schaffen om mee te zijn met het verhaal.
Tracklist:
De Amerikaanse Death Metal band Skinned ontstond in 1995 en heeft ondertussen ruimschoots zijn stempel gedrukt op Death Metal. De band heeft wat moeilijkheden moeten doorspartelen, maar staat anno 2018 nog steeds als een huis. Eerder dit jaar bracht Skinned een gloednieuwe plaat op de markt 'Shadow Syndicate'. We gaven ze enkele luisterbeurten, en stellen vast dat er nog geen sleet staat op de vuurkracht van deze Amerikanen.
Vanaf die eerste vuurbal “Wings of Virulence” blijkt reeds dat Skinned inderdaad vlijmscherp kan uithalen. Na de ene mokerslag volgt een andere in de vorm van “As Their Bodies Fall”. Ook al bezorgen de rauwe, oorverdovende grunts ons eveneens, het zijn eerder die verschroeiend hete riffs gecombineerd met razend snelle drum salvo's die ons nog het meest over de streep trekken.
Songs als “We Are The end”, “BLack Rain” , “Hollowed Earth” boren vooral daardoor dan ook doorheen je hart als een vlijmscherp zwaard. Echter, het voornaamste pluspunt is dat Skinned bewijst dat jarenlange dienst niet hoeft te resulteren in het leveren van een routineklus.
De enige kanttekening die we daarbij wel zouden kunnen zetten. De band blijft bewust hangen binnen de comfortzone van de death metal, hoewel ze links en rechts linkt aan Black Metal; helaas wordt het niet verder uitgewerkt. En dat is op zich heel jammer. De fan die na al die jaren had gehoopt dat Skinned ook eens buiten de lijntjes zou kleuren, zal wellicht ontgoocheld zijn. De doorsnee death metal liefhebber, die dweept met alles wat het genre aangaat zal echter prompt watertanden bij duivelse songs als “Led To The Trains” , “Angel’s Haarp” tot “In the Mist of Dawn”. Eén voor één typische Death metal kleppers waardoor je, door zowel de vocale als instrumentale inbreng, koude rillingen over je rug voelt lopen.
Besluit: Skinned brengt met 'Shadow Syndicate' een ijzersterke Death Metal schijf uit? Waarmee ze na circa 23 jaar nog steeds hun stempel drukken op het muziek gebeuren. Het is alleen een beetje jammer dat de band met die paar subtiele black metal uitstapjes, die naar boven komen, niets meer heeft gedaan. Echter, zal de doorsnee liefhebber van het genre daar geen boodschap aan hebben. De Death metal fan die op zoek is naar een perfect ineen gebokste schijf, mag deze nieuwste parel zonder verpinken aanschaffen.
Tracklist:
De Spaanse band Slap Guru bracht in 2016 een parel van een debuut uit met 'Cosmic Hill'. Een schijf die vooral in psychedelische rock middens heel goed werd ontvangen. Ondertussen speelde Slap Guru vooral veel concerten in Spanje en Italië en deelde het podium met grote bands binnen de scene zoals Morpheus. Met hun tweede schijf 'Diagrams Of Pagan Life' wil Slap Guru ook die stap voorwaarts zetten om de gehele wereld te veroveren. Door middel van deze aanstekelijke, naar jaren '70 refererende Psychedelische rock, met blues en stoner invloeden, zou dat wel eens kunnen lukken.
Volgens de biografie van de Slap Guru deelden de bandleden reeds in andere projecten het podium met elkaar, en dat is ook te merken. Vanaf die eerste song hoor je duidelijk dat de heren elkaar blindelings vinden. Eveneens loeit het spelplezier voortdurend uit de boxen, en krijg je een kleurrijke schijf voorgeschoteld die je van begin tot einde een glimlach op het gezicht bezorgt. De positieve energie die uitstraalt van songs als “Diagrams of Pagan Life”, “Into the gloom”, “To forget is to forgiven” zijn daar dan ook het levende bewijs van. De zon schijnt voortdurend boven de wolken, zonder al te klef te gaan klinken.
Slap Guru grasduint bovendien door een rijkelijk verleden toen psychedelische muziek hoge ogen gooide, de jaren '70 dus, maar klinken daardoor niet gedateerd. Integendeel. De songs klinken allemaal fris en monter, alsof die jaren '70 opnieuw zijn begonnen. En dat laatste trekt ons nog het meest over de streep.
'Diagrams of Pagan Life' is bij voorkeur een plaat voor fijnproevers die houden van die muziek uit die gouden tijden, maar ook met beide voeten in het heden staan. We laten ons gewillig hypnotiseren door de bedwelmende klanken bij “Earth Cycle's”, “The Same old way” en eigenlijk de volledige schijf. En dit zonder gebruik te maken van geestenverruimende middelen. Dat is zelfs niet nodig, want deze muziek heeft een zodanig intensieve uitwerking op je gemoed, waardoor je prompt begint te zweven over de dansvloer tot de vroege uurtjes.
Besluit: Brengt Slap Guru iets nieuws onder de zon? Nee, het is al zoveel voorgedaan. Maar de heren brengen wel degelijk een technisch enorm hoogstaande, spontane schijf uit die aan onze ribben kleeft. Bovendien bestaat deze Spaanse band uit top muzikanten die allen dezelfde kant uitkijken waardoor een soort magie ontstaat, die we niet elke dag tegen komen. Liefhebbers van de betere blues, Stoner tot Psychedelische muziekstijl kunnen deze schijf dan ook zonder te twijfelen aanschaffen, Slap Guru is wellicht een zoveelste topper binnen die muziekstijl. Maar eentje om te koesteren.
Tracklist:
Het Italiaanse Fading Rain is nog niet helemaal uit de startblokken vertrokken of ze hebben al te maken met een grote tegenslag. Zanger Pierpaolo Romanelli overleed onverwachts in januari ten gevolge van een hartinfarct. Hun debuut ‘Let The Silence Begin’ geldt dan ook als een soort testament en eerbetoon aan de zanger. Gedurende de lente van 2017 werd dit album opgenomen. En dus vlak voor de release ervan in de lente van 2018 gebeurde het noodlot. De leden willen dit album kost wat kost verspreiden ter nagedachtenis van Romanelli.
We horen hier toegankelijke postpunk en darkwave met breed uitwaaierende vocals. Die vocals geven het een beetje een episch karakter. Ook muzikaal zijn ze geëvolueerd ten opzichte van hun EP. Luister maar naar het donkere en snijdende “Collapse”. Een knalnummer. Opener “The End Is Near” is meer traditionele gothic en darkwave. De melancholiek in de stem van Romanelli trekt het nummer naar eenzame hoogtes. Wat een fijn en catchy refrein zeg. “Crystal Tears” begint met een uitgebreide en lange intro waarin een donkere, desolate sfeer wordt opgetrokken. Daarna neemt de song een andere wending qua tempo en sfeer. Met zijn lengte van bijna acht minuten kan je haast spreken van proggothic ipv progrock. Op “Until The New Sun” gloort in de verte een sprankeltje hoop.
Zo krijgen we negen van die heerlijke donkere en melancholische songs. Jammer dat ze Romanelli in de toekomst gaan moeten missen. Hij heeft een fijn stemgeluid en klankkleur. Maar de toon is gezet en Fading Rain liet weten intussen verder te gaan met een andere zanger. We hopen op een waardige opvolger die hun muziek weet te vatten en uit te dragen.
In 2015 hadden ze een fijne EP uit genaamd ‘Winter Ballads’. Hun eerste volwaardig album lost de verwachtingen die de EP in zich had volledig. Wie van melancholie, somberte en wave houdt weet weeral waar naar luisteren.
Muziek is iets universeels en past niet binnen hokjes. Jazz en experimentjes kunnen erg leuk , creatief zijn, zeker als ze dan nog wat stijlen en elementen uit andere genres in hun muziek toevoegen …
Dit is het geval met Beady Bell. Een ferme stem en de songs zijn van een flinke scheut soul en funk voorzien. Luister maar eens naar opener “Mercy”. Fijne groove van de bas, leuk jaren 70 orgeltje en catchy, ritmische zanglijnen. Alles is live opgenomen met originele en oude instrumenten.
Het album is voor haar een eerbetoon aan haar grote helden zoals Stevie Wonder, Marvin Gaye, Donny Hathaway etc…
De organische vibe en live gevoel van op haar vorig album ‘On My Own’ uit 2016 werd hier nog verder doorgetrokken en op punt gezet. Dat levert kwaliteit op. Met veel fijne songs zoals “I Run You Ragged” of “Traces” (waar Stevie Wonder in ronddwaalt).
Ik hoor vooral veel soul, R&b en grooves in de muziek tav de jazz. Daarnaast ook melodie. Een klasse dame die Beady Belle.
Radka Toneff was een Noorse jazz vocaliste die haar debuut uitbracht in 1977. Ze bracht in totaal drie albums uit. ‘Fairy Tales’ was haar derde en laatste album dat ze uitbracht kort voor haar tragische dood in 1982. Het was een samenwerking met de Amerikaanse pianist Steve Dobrogosz. Het is de best verkopende jazz plaat in de geschiedenis van Noorwegen. Dit samen met haar zelfmoord (waarover de meningen nogal verschillen) maakte dat in eigen land haar ster bleef rijzen.
Voor deze re-issue werden de opnames opgefrist en in de beste kwaliteit (hybrid SACD) remastered. Het was voor die tijd al van een superbe sound voorzien. Gespeeld en opgenomen in de Grieg Hall. Dat klinkt na die behandeling natuurlijk heel helder en nog dichter bij de luisteraar. Je zal zeggen jazz? Wat gaan we horen? Gejank, jingel/jangel, Adhd ritmes… Nee toch niet hoor. Het zijn tien dromerige en sprookjesachtige (vandaar de titel) liedjes. Intimistisch, rustig en puur. Met enkel piano als begeleiding.
”The Moon is a Harsh Mistress” is een heerlijk warme opener. Op “Lost in the Stars” hoor je haar magnifieke stem volledig tot zijn recht komen. Haar stem doet mij qua klankkleur een heel klein beetje aan Sofie Verbruggen denken (o.a. ex- Trinity en daarnaast bekend van haar jazz repertoire).
Je houdt van luisterliedjes en je laat je niet wegjagen door de term jazz? Dan moet je dit eens uitproberen.
In Oud-Turnhout, vlakbij de snelweg, ging in het laatste weekend van de schoolvakantie het evenement Frietrock door. Dit gratis festival is aan zijn tiende editie toe. Alles staat in het teken van zoveel mogelijk - hoe kun je het raden - frieten verkopen voor het goede doel. Een goed doel dat we uiteraard graag steunen, en waar toch ook wat publiek op afkomt gespreid over die drie dagen. De perfecte manier trouwens om het nieuwe schooljaar met een goed gevulde buik en de nodige moed in te zetten.
vrijdag 31 augustus 2018 - De Belgische metal scene onder de loep genomen
Op vrijdagavond besloten we, binnen een eerder beperkte omkadering, al eens die sfeer te gaan opsnuiven. Wegens werk en andere omstandigheden arriveren we te laat om The Rabids en Mengelmoes aan het werk te zien. Royce was ondertussen aan zijn set bezig. De metalcore dat de band naar voor brengt gaat erin als zoete broodjes. De bewegelijke frontman en muzikanten van dienst doet er alles aan om het publiek aan te zetten tot mee bewegen. Helaas gaat het iets teveel diezelfde strakke lijn uitgaan, waardoor we na een tijdje afhaken en dus wat op onze honger blijven zitten. Echter potentieel om potten te breken binnen het metalcore en aanverwante gebeuren? Dat heeft Royce zeker en vast, zoveel is duidelijk.
Puurder dan dit kan Thrash Metal niet zijn
Een band die al meerdere keren heeft bewezen sterk in zijn schoenen te staan binnen hun genre is Objector. We hadden naderhand een goed gesprek met Stef Wouters - meer daarover in een volgend artikel - waaruit blijkt dat de band klaar is om een nieuwe bladzijde om te draaien. Op Frietrock zet Objector nog maar eens de puntjes op de 'i'. Door het brengen van een technisch hoogstaande set, waarbij we streepjes Megadeth tot Slayer of de betere Duitse tot Amerikaanse Thrash metaldoor de boxen horen loeien. Vernieuwend of origineel is dat niet. Maar bij eerdere passages van Objector was ons al opgevallen dat de heren niet moeten onderdoen voor de grote namen binnen hun genre. Ook nu krijgen we een hoogstaande performance voorgeschoteld, waarbij technisch hoogstaand vernuft wordt gecombineerd met het uitdelen van mokerslagen en kwinkslagen. Daardoor ontstaat prompt een hoogstaand thrash metal feest, waardoor dat dak er compleet afgaat. Aan de concertpromotors op zoek naar een typische, old school thrash metal band die kwaliteit brengt van eenzaam hoog niveau. Dit advies. Boeken die handel!
Ook Fat Bastard gaat op diezelfde elan door als zijn voorganger op het andere podium. De imposante frontman grijpt je vanaf de eerste noot bij de strot, en gaat zijn publiek bovendien letterlijk opzoeken. Fat Bastard combineert pure opbouwen van een geluidsmuur waar geen doorkomen mogelijk is, met humor en kwinkslagen. Fat Bastard brengt volgens zijn facebook pagina ‘Hard driven Rawk 'n Roll Power’. Dat laatste is inderdaad de rode draad in dit optreden van Fat Bastard. De adrenalinestoten die Fat Bastard voortdurend uitdeelt, daarop kun je gewoon niet stil staan. Kortom, pure onversneden rock'n Roll brengen vanuit het hart. En vooral jarenlange ervaring combineren met zodanig veel spontaniteit en spelplezier zodat het dak er voor de tweede keer op rij volledig afgaat. Dat schotelt deze sympathieke band, onder leiding van een heel charismatische frontman, ons voor bij het vallen van de duisternis.
Bij het vallen van de duisternis, gaan de poorten van de Hel compleet open
Die duisternis past dan weer perfect bij een band als Exoto. Zorgden vorige bands voor een eerder feestelijke stemming, dan gaat bij Exoto prompt die poorten van de Hel open. Niet dat we werden onder gedompeld in een depressieve atmosfeer, maar de eerder donkere omkadering waarmee Exoto je om de oren slaat, bezorgt je koude rillingen die het midden houden tussen angst, en dankzij die oorverdovend aanpak, je compleet murw slaan. Dat is niet enkel de verdienste van mokerslagen uitdelende muzikanten. De bonkige frontman verscheurt de aanhoorders met zijn rauwe, demonisch aanvoelende stem, waardoor je koude rillingen over je rug voelt lopen, die je totaal verweesd achterlaten in de donkerste hoek van de kamer.
We sloten deze eerste geslaagde avond af met een top thrash metal optreden van Leave Scars. De band, ontstaan in 2005, bestaat uit bandleden van D.O.A., Sanitarium en Hard Resistance. In eerste instantie opgericht als zij project, is Leave Scars ondertussen uitgegroeid tot een volwaardige act die ruimschoots zijn sporen heeft verdiend. Leave Scars levert dan ook de perfecte set af om onze eerste avond met een knaller van formaat af te sluiten. Hier valt geen speld tussen te krijgen, net zoals Objector, zie je bovendien een band die totaal - we gaan het nog eens herhalen - totaal niet moet onderdoen voor de grote namen binnen het genre. Kortom, Leave Scars is het levende bewijs dat er in ons kleine landje voldoende heel sterke thrash en andere metal bands rondlopen die eigenlijk veel meer aandacht verdienen binnen dat metal wereldje dan ze nu krijgen.
zaterdag 1 september 2018 - Vrouwen aan de macht!
Een opvallende vaststelling op de tweede festivaldag van Frietrock. Iedere band zet zijn beste beentje voor om zich van hun beste kant te laten zien aan het metalpubliek. Voor sommige onder de fans wellicht een eerste kennismaking. Een eerste indruk is namelijk heel belangrijk.
Zo waren we al onder de indruk van de instrumentale virtuositeit van Atomic Vulture.
Over 'Stone of the Fifth sun' de laatste schijf van Atomic Vulture, schreven we: ' Met een kloppend hart onderga je die hallucinerende trip telkens opnieuw en opnieuw, zo verslavend zijn de riffs en drum salvo's. En dat is dan weer het grote pluspunt aan deze schijf, je krijgt er maar niet genoeg van.'
De belangrijkste voorwaarde om het echt te begrijpen, is je gewillig laten meedrijven over die psychedelische klanken tot je in een trance terecht komt. Helaas had Atomic Vulture reeds in het begin van hun korte set af te rekenen met enkele technische problemen, die werden recht gezet met enkele kwinkslagen. Maar haalden helaas ook de draai uit het concert. En toch werd alsnog de doos van Pandora open gemaakt, waardoor we alsnog onder invloed werden gebracht door dat oorverdovende tot het intens aanvoelende klankenbord dat Atomic Vulture ons aanbood. Kortom, wie houdt van instrumentale muziek, met psychedelische invloed, kunnen we deze band dan ook enorm aanraden.
Duistere walmen, op klaarlichte dag
Eén van de absolute hoogtepunten van deze tweede festivaldag kwam echter al vrij vroeg in de namiddag Hudič met Deze Doom/black metal band, getooid in pij en andere eerder occulte attributen, zorgt voor een totaalbeleving waarbij de duisternis letterlijk neerdaalt, zelfs op klaarlichte dag. Dit onder begeleiding van muzikanten die donkere walmen uit hun instrumenten toveren. Als klap op de vuurpijl dwaalt de enorm beweeglijke frontman uiteindelijk in zijn pij rond tussen het publiek, en gaat met bebloede lippen, als een demonisch wezen met een ijzingwekkende blik die je koude rillingen bezorgt, de confrontatie met de fans aan. Waardoor je wegzinkt in diepe duistere gedachten, tot de poorten van de Hel weer eens compleet open zwaaien. En je prompt, letterlijk zelfs door de bijzondere manier waarop de frontman zijn publiek opzoekt, verstart en jouw demonen strak in de ogen kijkt. Met het angstzweet op de lippen, of eerder de confrontatie met open vizier aangaande? Dat laten we in het midden. Het is vooral allemaal even aangrijpend wanneer ijzingwekkende klauwen je de adem ontnemen, een krop in de keel bezorgen en uiteindelijk totaal verweesd achterlaten. Want dat is wat Hudič daadwerkelijk met ons doet tijdens die half uur vertoeven in donkere gedachten.
Bands een kans geven zich te tonen op een podium. De echte rode draad doorheen het geheel
Bij veel bands lag alles iets te nadrukkelijk op diezelfde lijn, waardoor de aandacht al te vaak verslapte. Maar toch stellen we bij elk van hen eveneens enkele opvallende elementen vast waardoor we dan weer kunnen besluiten dat er zeker en vast potentieel naar de toekomst toe inzit. Echter is het vooral de bedoeling van de organisatie om jonge of minder bekende bands podiumkansen te geven. Ook daarvoor kan de organisatie van Frietrock op onze waardering rekenen.
Zo waren we onder de indruk van de combinatie tussen waanzinnige grunts en cleane vocals die Slaughter The Giant naar voor bracht. Het zorgde voor een vrij gevarieerde set, die je van begin tot einde murw sloeg. Mokerslagen werden eveneens uitgedeeld door bands als Generation 48, Goreforce 5, Waves of Decay tot Tear it Down. Eén voor één bands die ondoordringbare geluidsmuren optrekken, en daardoor de aarde op zijn grondvesten doet daveren. Elk van deze bands bezorgden ons wellicht nog niet de ultieme adrenalinestoot om ons volledig over de streep te trekken, maar potentieel om ooit potten te breken? Dat merken we bij ieder van deze bands dan weer wel op.
De zoveelste bevestiging
Primal Creation hoeft ons ondertussen niets meer te bewijzen. De heren moesten later in de avond nog op een andere locatie aantreden, en brachten dus een korte en bondige set. Waarbij helaas een iets meer routineuze werk werd afgeleverd, dit ondanks het feit dat de charmante frontman wel degelijk zijn publiek aansprak. We hebben de band al in betere doen geweten, maar de omstandigheden waren ook niet zo gemakkelijk, omdat de heren dus o.a. nog moesten aantreden later op de avond. En toch. Primal Creation bewijst ons voor de zoveelste maal wel degelijk een goed geoliede machine te zijn, die de soort verschroeiende, technisch enorm hoogstaande thrash metal brengt dat aan de ribben blijft kleven. Zelfs in toch wat moeilijkere omstandigheden bezorgen ze ons daardoor alsnog weer dat kippenvelmoment waardoor we alsnog over de streep worden getrokken.
Vrouwen aan de macht!
We schreven het al ’Vrouwen aan de macht’ op deze tweede festivaldag. Met voorop Solitude Within die door middel van een sprankelende, sprookjesachtige performance de rust deed neerdalen in ons hart. Zonder ons in slaap te wiegen echter, maar net door gevoelige snaren op een gevarieerde wijze enorm diep te raken. Dat is natuurlijk de grote verdienste van een frontvrouw die over een heldere stem beschikt, komende uit het Hemelse paradijs. Gerugsteund door top muzikanten, die eveneens je hart doorboren. De band mag dan een typisch ‘female fronted metal'’ brengen, maar mogen we toevoegen aan de rits grote namen binnen die muziekstijl, betoverd door zoveel schoonheid, werden we er even stil van.
Pictura Poesis doet nog maar eens die poort van voornoemde Hel open gaan. Door het brengen van een oorverdovende, strakke en ijzersterke performance die me vaag wat doet denken aan Arc Enemy. Echter met iets te weinig variatie, om ons compleet te bekoren. Maar de oorverdovende mokerslagen, die door middel van verschroeiende vuurballen in ons gezicht terecht kwamen, bliezen ons dus wel degelijk compleet omver.
Sariola is een Duitse band, met een frontvrouw die charisma uitstraalt en bovendien een opvallend knappe verschijning blijkt te zijn die menig mannenharten sneller doet slaan. Schipperend tussen duisternis en licht, biedt deze band ons het vagevuur aan om weer op adem te komen.
Ook de frontvrouw van The Guardian is een heel opvallende verschijning op dat podium, die haar publiek voortdurend opjut om mee te brullen en dansen. Deze band heeft al heel wat jaren op de teller staan, en weet daardoor perfect hoe ze een publiek moeten inpakken. Hoewel eerder de verschroeiende muzikale omlijsting ons meer kon bekoren., kun je niet voorbij aan Ginny Claes haar aangeboren charisma. Net dankzij die uitzonderlijke uitstraling doe The Guardion inderdaad de fans zonder enige moeit uit haar hand eten.
Afsluiten met twee kleppers van formaat
Afsluiten doen we met twee kleppers van formaat. Helaas moest Fractured Insanity onverwacht hun komst naar Frietrock cancelen. Gelukkig werd in Reject The Sickness een volwaardige vervanger gevonden. De band laat er geen gras over groeien, en trekt alle registers van begin tot einde compleet open. Als een razende wervelstorm gaat Reject The Sickness tekeer, tot niemand meer stil staat in die kleine tent. Zonder meer worden we dan ook compleet omver geblazen.
Temptation of the weak voegt daar op het andere podium gewoon nog een paar stevige scheppen bovenop. Ook deze band laat er geen gras over groeien, en doet zowaar enkele stevige moshpits ontstaan. De beweeglijke frontman doet, mede door zijn enorm charismatische uitstraling, er uiteindelijk het dak compleet afgaan.
zondag 2 september 2018 - Van duistere sprookjes, naar gebalde rock muziek tot het vagevuur
Op de derde festivaldag was er opmerkelijk minder publiek komen opdagen, vermoedelijk wegens de eerste schooldag op maandag. Wat ook de reden mag zijn. De aanwezige rock en metal fans lieten dat niet aan hun hart komen, en genoten wederom van de gezelligheid, de zon en de aantredende bands. De rode draad doorheen het aanbod op deze laatste festivaldag? Duistere sprookjes, gebald rock muziek, en het vagevuur.
Breakfast At Midnight bracht recent een eerste EP op de markt, waarmee ze aangeven de wereld te gaan veroveren op een verschroeiende wijze. Zonder opkijken. We schreven daarover 'Breakfast At Midnight levert met deze EP vooral een visitekaart af waarmee ze een heel ruim publiek aan grunge, stoner en rock liefhebbers kunnen aanspreken. Naast de perfectie straalt de plaat bovendien enorm veel spelplezier uit, die ons doet vermoeden dat eens op het podium dit zal zorgen voor een groovy en wervelend rock feest. Kortom, een aanrader deze band en EP voor de rock liefhebber die open staat voor veel stijlen, kleuren en geuren’. En wat blijkt? Inderdaad, eens op dat podium, ontstaat een wervelstorm aan drum en gitaar tot vocale oerkracht waardoor we van begin tot einde compleet van onze sokkel worden geblazen. Breakfast At Midnight gaat in een razend tempo over de hoofden heen, tot geen spaander geheel blijft van de festivalweide. Voor een ruim publiek aan rock liefhebbers had dit zeker gezorgd voor menig mosh en andere pits. Het publiek genoot zichtbaar, maar ook redelijk onbewegelijk. Echter speelt Breakfast At Midnight een set alsof zijn leven ervan afhangt, en staat te spelen voor een overvolle festivalweide. Daardoor laat de band dat dak er dus meerdere malen compleet afgaan zo vroeg in de namiddag. Pure klasse!
Poseydon brengt sinds de jaren '90 furieuze thrash/death metal. Echter bleven ze vele jaren hangen in de underground. Pas medio 2006 begon ook een ruimer publiek deze sympathieke band uit het Waasland beter te leren kennen. Vooral toen ze mochten deelnemen aan W.O.A. Battle in 2011. ‘Cold World’, datzelfde jaar op de markt gebracht, liet een volwassen band horen. Dit album heeft zeker deuren geopend naar een veel ruimer publiek. Vijf jaar later levert Poseydon een gloednieuwe schijf af, ‘Masterpiece’. Op die schijf viel vooral de kruisbestuiving tussen death metal en thrash metal invloeden ons nog het meest op. Anno 2018 staat een heel goed geoliede machine op dat podium, waarbij de bandleden dezelfde richting uitkijken. Bovendien schippert Poseydon nog meer dan ooit tevoren tussen die typische Death metal en pure thrash metal, waardoor we een gevarieerde set voorgeschoteld krijgen die je enerzijds doet headbangen maar anderzijds bezorgt de donkere atmosfeer je koude rillingen tot de bot. Poseydon zorgt daardoor voor de ene na de andere adrenalinestoot, en dat is dus niet de verdienste van één muzikant of zanger binnen de band. Nee, het is duidelijk dat dit anno 2018 de verdienste is van de samensmelting van de verschillende elementen binnen de band. Waardoor we Poseydon ons de perfecte Death/thrash metal set voorschotelt, waar inderdaad geen speld valt tussen te krijgen.
BEUK is een Nederlandstalige rock band die met het album ‘Strak Plan’ een bommetje lieten vallen. Uiteraard profiteert BEUK van het feit dat Nederlandstalige Rock boomt de laatste tijd. Maar deze plaat bevat aanstekelijke 'recht toe recht aan' rock deuntjes, die wel degelijk aan de ribben blijven kleven. En daar is nooit iets mis mee. Toen we de heren zagen aantreden in Kinky Star medio 2017 schreven we daarover 'BEUK heeft zijn naam niet gestolen. Als je op zoek bent naar een potje onversneden rock muziek, zonder scrupules, dan ben je bij BEUK op het juiste adres. Muzikaal laten ze wat het midden tussen het betere Nederpop met een knipoog naar bands als Motorhead tot zelfs een streepje De Kreuners’. De band heeft er duidelijk zin in, en speelt een set alsof de weide boordevol dol enthousiaste rock fans staat. De lat wordt dus heel hoog gelegd. BEUK zou beuk niet zijn als ze vele tonnen energie en humor in hun muziek zouden stoppen, waardoor een wervelend puur rock feest ontstaat. Maar je kunt ook niet voorbij aan de virtuositeit van de gitaristen, die tovenaars met klanken blijken te zijn. Bovendien deelt de drummer van dienst mokerslagen uit, zoals enkel topdrummers dat kunnen. Nee, BEUK moet het niet hebben van overdreven poses, maar brengt ook nu weer die typische recht to recht aan rock muziek, die je de ene na de andere adrenalinestoot bezorgt. Dat de band ook ernstig kan zijn blijkt bij de song “Hel van de planeet” een gloednieuwe single, opgedragen aan de gesneuvelde soldaten tijdens de eerste wereldoorlog in de loopgraven van de Westhoek. Kwestie om dat nooit te vergeten.
BEUK bezorgt ons een lach, een traan en kippenvelmomenten bij de vleet. We brulden de songs uit volle borst mee, bouwden een stevig rock feest en headbangen tot ons hoofd dol draait. Missie geslaagd mijne heren!
Cathubodua is een symfonisch metal band uit Leuven, die sinds 2013 aan de weg timmeren. Deze band afschilderen als een typische 'Female Fronted' band is hen alvast enorm tekort doen. Er zitten enorm veel Folk tot occulte elementen in hun muziek. Die je doen denken aan donkere mystieke wezens uit de donkere bossen. Niet alleen benadert Sara Vanderheyden inderdaad die stem van Simone Simons van Epica akelig dichtbij. We waren bovendien onder de indruk van het aangrijpende viool en strijkers spel van Katrien van den Hurk, die je door deze magische inbreng nog meer hypnotiseert en wegvoert naar de diepste duistere gedachten. Gerugsteund door klasse muzikanten die bedwelmende klanken uit hun instrumenten toveren, die je nog meer in die donkere atmosferen onderdompelen, voelt het optreden van Cathubodua aan als vertoeven in sprookjesachtige bossen, waar eerder vernoemde mystieke wezens tot de verbeelding van de aanhoorder werken. Best indrukwekkend deze performance, omgeven door walmen van diepe duisternis.
We blijven nog even diezelfde sferen met Anwynn. Bij deze band is het meest opvallende element de kruisbestuiving tussen bedwelmend keyboard klanken, en de bulderende growls van zanger McBouc met eerder cleane, maar daarom niet minder donkere, stem van Eline. Die zich op het podium profileert als een duistere priesteres die elk van de aanwezige hypnotiseert en meevoert naar de diepste krochten van de Hel. Anwynn brengt een heel vol geluid naar voor, dat trouwens alle kanten uitgaat. Eerder verdovende onderdelen worden verpulverd onder geluidsmuren die wezens van voornoemde Hel prompt doen herrijzen. Anwynn legt daarbij de lat telkens enorm hoog, en zorgt voor walmen van pure duisternis die je in een diepe trance doen belanden waaruit ontsnappen onmogelijk is. Deze band timmert trouwens al veel jaren aan de weg, maar gaat nog steeds even spontaan tekeer als voorheen. Bovendien mag Sara van Cathubodua haar bijzondere stem en uitstraling nog eens uitlenen tijdens de set van Anwynn. Zonder meer waren we nu compleet 'zen' geworden door deze twee bijzonder duistere bands. Die door hun typische donkere occulte show, je als het ware hypnotiseren.
Tijd voor een potje pure rock muziek om terug tot de realiteit te komen? Epitome wordt als volgt omschreven op zijn facebook pagina, we citeren, '' Epitome is een interactieve, down to earth band met een vette knipoog naar het hardere genre.'' Laat dit nu ook de rode draad zijn in dat strakke optreden van deze band uit Sint-Katelijne-Waver. Eens vertrokken ontstaat een wervelstorm, die niet meer stopt tot het einde van de show.
Helaas, ondanks de bijzonder strakke aankleding, gaat alles net iets te nadrukkelijk diezelfde lijn uit om de volledige set te blijven bekoren. Echter, kun je op deze aanstekelijke rock muziek totaal niet blijven stil staan. De ene adrenalinestoot is nog maar verwerkt, en daar volgt een andere. Wie zich gewillig liet meevoeren over die mengelmoes van drums en riffs, zal wellicht enorm hebben genoten en staan headbangen tot zijn of haar hoofd dol draait. Wij bleven echter een beetje op onze honger zitten.
Wegens werkomstandigheden de volgende ochtend, sloten we dit bijzonder gezellig weekend Frietrock af met Chalice. De uit Kortrijk afkomstige band combineert Death Metal met Thrash tot Black Metal invloeden. Naast een intimiderende frontman die met een stem als een bulldozer over ieders hoofd dreigt heen te walsen, kan je niet voorbij aan de snoeiharde instrumentale omlijsting. In het verleden zorgde dit voor een gevoel alsof je vertoeft in het vagevuur, het gebied tussen Hemel en Hel. De imposante frontman, getooid in bloederig masker en overhemd, klauwt als een waanzinnige demon om zich heen alsof hij de aanwezigen één voor één gaat verscheuren. Maar transformeert even goed tot een gezapige en humoristische verteller. Het doet me denken aan Dr. Jeklyll and Mr. Hyde. De man ging van het ene uiterste naar het andere alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Uiteraard is Chalice veel meer dan enkel de frontman van de band - die toch de meeste aandacht naar zich toetrekt. De virtuositeit van de gitaristen zorgen ervoor dat de haren op onze armen recht komen. Of dat van genot is of pure angst? Ook dit laten we in het midden. Maar Chalice brengt in elk geval een gevarieerde set naar voor, die duisternis en licht perfect verbindt tot een logisch geheel... Het vagevuur van het leven.
Besluit
Deze gedroomde afsluiters van drie gezellige festivaldagen boordevol leuke ontdekkingen die ons hoopvol doen uitzien naar de toekomst toe, zorgden ervoor dat we met een goed gevoel vanbinnen huiswaarts konden keren. Met die gedachte in het achterhoofd. "Wat als het hoogtepunt van een festival, eigenlijk het evenement zelf is". Want het werd ons o.a. al vrij duidelijk dat dit een heel kindvriendelijk festival is. Er is een kinderhoek voorzien, een springkasteel en kinderen genieten - met gehoorbescherming - van de vele optredens. Terwijl de ouders aan de toog genieten van een frisse pint of een frietje steken. Eveneens de 'crash corner' is voor diezelfde ouders een aangename hoek om te vertoeven. Deze is voorzien van zetels die doen denken aan een woonkamer.
Op het terrein zelf zijn twee kleine podia opgebouwd, enerzijds een opblaasbaar podium. Anderzijds een klein podium in de tent daar vlakbij. Overlappingen en lange wandelingen naar de verschillende podia zijn er niet. Het doet wat denken aan Antwerp Metal Fest, in het klein, dit festival. De optredende bands krijgen - zoals we eerder aangaven - dus vooral de kans om zich eens te tonen op het podium. Velen van hen hebben dan ook heel wat potentieel, anderen zullen nog wat meer boterhammen met spek en eieren moeten eten.
Echter draait het bij Frietrock dus vooral om het totaalpakket. Die gemoedelijke, uitnodigende sfeer waar iedereen dezelfde richting uitkijkt. Waar je kunt headbangen en genieten van de concerten. Of je beschouwt de muziek als een aangename achtergrond bezigheid tijdens het keuvelen tussen pot en pint? Ook dat kan allemaal. Het maakt dit festival ook een bijzonder aangename plek om met je gezin te vertoeven. De enige voorwaarde is wellicht dat je toch een beetje fan moet zijn van het aanbod rock, punk tot metal.
Kortom, Frietrock is duidelijk een familiefestival. Er heerst een gemoedelijke sfeer, een intieme tot gezapige gezelligheid die je niet al te vaak meer tegen komt. De organisatie heeft alles in het werk gezet om de muziekliefhebber en zijn gezin drie dagen lang te entertainen en verwennen. En slaagt met brio in zijn opzet, ook na al die jaren.
Met dank aan Musika www.musika.be
Organisatie: Frietrock
‘Salvation’ is het debuutalbum van DodenGod, de extreme metalband die een doorstart is van Ascend-ency. Het laatste album van Ascend-ency dateert van 2011. Waarom heeft het nieuwe zo lang op zich laten wachten?
“We zijn kort na het laatste album van Ascend-ency, in 2012 en 2013, begonnen aan wat oorspronkelijk gewoon de opvolger van ‘Regression’ onder de naam ‘Ascend-ency’ zou worden. In 2015 waren we eigenlijk reeds klaar en zijn we beginnen onderhandelen met verschillende labels. Het Belgische Shiver Records, dat ‘Regression’ uitgebracht had, was het eerste label waar we mee gepraat hebben. Daarna volgden er nog een paar en uiteindelijk zijn we terechtgekomen bij het Britse Antitheus Productions. Ondertussen waren we tot de conclusie gekomen dat het nieuwe album op een aantal punten een breuk vormde met het eerdere werk. Het is muzikaal minder industrial metal en nog meer een mix van black, death en extreme metal. De daaruit volgende beslissing om de bandnaam te veranderen heeft het hele proces nog wat meer vertraagd”, vertellen Yvs en Svn van DodenGod.
Samen met de nieuwe bandnaam staan er op Salvation nog een pak referenties naar religie, in de teksten en in de muziek. Was dat het centrale thema voor het album?
“Religie heeft mij altijd gefascineerd. Ik hou wel van de verwoordingen uit het oude testament. De verhalen die daarin staan waren de horrorfilms van hun tijd. En de manier waarop dat boek geschreven is, is gewoon briljant. Als je deze dan toepast en aanpast naar wat je als tekstschrijver wil zeggen, dan heb je een schat aan prachtige dingen ter beschikking. Wat ik in de lyrics wil zeggen, is voor mij heel belangrijk, maar dat hou ik liever voor mezelf. De luisteraar moet dat zelf uitzoeken en interpreteren. Dit is ook de reden waarom de teksten niet in het boekje staan”, zegt Svn.
Welke betekenis zit er achter de naam DodenGod?
“Veel van mijn teksten handelen over de dood. Het is een onderwerp waar ik al sinds mijn jeugd door gefascineerd ben. Elk geloof en elke cultuur heeft wel een eigen interpretatie van de dood en alle heidense culturen hebben wel een godheid die verantwoordelijk is voor ‘de volgende stap’. Het is iets wat ons allemaal vroeg of laat overkomt”, duidt Svn.
Aan Salvation kan je nauwelijks nog horen dat het een studioproject is van slechts twee mensen. Hoe hebben jullie dat voor elkaar gekregen?
“Het is een hele evolutie geweest sinds de eerste demo-opnames van Ascend-ency. Die hebben we in 1997 en 1998 opgenomen door alles live te spelen in een homestudio en op te nemen op amper vier sporen. Vanaf 2001 zijn we met computers gaan werken en voor ‘Salvation’ hebben we met de beste programma’s kunnen werken en productioneel alles uit de kast gehaald. Het kost wel wat moeite om dat technisch allemaal onder de knie te krijgen, maar het resultaat mag er zijn. Deze band heeft nooit beter geklonken dan op ‘Salvation’. We hebben een vaste rolverdeling in DodenGod. Svn doet de lyrics en de zang en de mix, de mastering en het programmeren van bv. de drums, terwijl ik mij met alle instrumenten bezig hou en feedback geef over de mix en dergelijke. We voelen elkaar daar na al die jaren samenwerken ook goed in aan”, weet Yvs.
Bij Ascend-ency hadden jullie bij elke opname één of meer gastmuzikanten. Voor ‘Salvation’ hebben jullie alles zelf ingespeeld?
“Daar zit geen groot plan achter. Ik heb me, eerder toevallig, een basgitaar gekocht en heb dat instrument vrij snel onder de knie gekregen. Zo komt het dat we deze keer geen gastmuzikanten nodig hadden. Mogelijk werken we voor een volgend album met een ‘echte’ drummer en een gast-bassist. We beginnen altijd met een wit blad”, stelt Yvs.
De volgende samenwerking tussen jullie beide zal niet noodzakelijk onder de naam DodenGod zijn. Wat hebben jullie nog meer in petto?
“Met ons andere project, onder de naam SulphurSworn, brengen we old-school Zweedse deathmetal in de stijl van Grave, Entombed en Dismember. De opnames zijn klaar, maar we zoeken nog een label. Svn werkt nog aan nieuw materiaal van o.m. Thronum Vrondor en heeft nog eigen projecten als Aeons of Old (doom) en iets met ambient. Zelf werk ik onder de naam Toxic Veins samen met Pieter van Chalice aan een album met crossover-thrash, zoals die van DRI. We hebben al twaalf nummers, maar die moeten nog afgewerkt worden. Met Larz van Rompu van het vroeger Leech 54 en Death’s Bride werk ik aan logge oldschool-deathmetal. Het thema daar is WO II en de bandnaam is Reigersvliet. Ten slotte wil ik zelf nog een album met donkere new wave opnemen dat in de richting van de Sisters of Mercy zal gaan. Het leuke is dat het allemaal studioprojecten zijn, waardoor er minder druk is. We kiezen zelf waaraan we vandaag of morgen verder willen werken”, stelt Yvs.
Voelen jullie geen drang om de nummers van ‘Salvation’ live te brengen?
“Dat zouden we op zich wel graag doen, want we hebben er alle vertrouwen in dat er een publiek voor bestaat. We hebben beiden in allerhande bands gezeten die wel live speelden. Maar het ganse voortraject van live spelen – het repeteren, het zoeken van optredens, … - dat is er op dit moment te veel aan. Met een band de baan op gaan zou ons ook niet veel verder brengen dan België en misschien de buurlanden, terwijl het publiek voor deze extreme metal wereldwijd verspreid zit. Dan is het beter om de aandacht volledig op de promotie door het label te zetten. Een label heeft doorgaans een groter bereik dan wat je als live-band kan bereiken”, besluiten Yvs en Svn.
Het najaarsconcertseizoen in de Botanique werd afgetrapt met een Amerikaanse solo-artieste. Julien Baker heeft haar tweede plaat uit op Matador, ‘Turn out the lights’, en die werd overal goed ontvangen. Haar nummers zijn grotendeels autobiografisch, en haar teksten zijn donker maar scherp.
We waren verrast dat de Orangerie zo goed gevuld was voor een vrij onbekende artieste.
Julien Baker speelde vijf kwartier grotendeels solo, op een paar nummers werd ze begeleid door een violiste, maar verder deed ze het zonder drums, enkel op elektrische gitaar en keyboards, waarbij ze slim gebruik maakte van een aantal pedalen om loops op te bouwen. Het geluid was dus zeer minimaal, maar toch wist Julien Baker de hele tijd te boeien: die minimale bezetting kan vaak heel eenvormig worden, maar Julien had een aantal troeven: een heel trefzeker zang met soms stevige uithalen en tonnen ervaring van in de tijd dat ze bij haar band Forrister speelde, een indie-rock band ergens tussen de vroege Bon Iver en Daughter. Het was dus een optreden met bakken sfeer, door de slimme ruimtes tussen de noten. We zijn er nog altijd niet uit welk genre dit nu was, Baker wordt dikwijls als folk gecatalogeerd, maar dat was het zeker niet, je kan het Duyster-muziek noemen, het straalt eerder een sfeer uit dan dat het door een genre gedefinieerd wordt.
Ze maakte in ieder geval een sterke beurt, het stond als een huis, en was bijvoorbeeld een stuk overtuigender dan bijvoorbeeld Snail Mail, die we op het OLT Rivierenhof aan het werk zagen.
Een tip: check Youtube waar ze samen met The National “Fake Empire” brengt.
Setlist: Appointments - Funeral pyre - Shadowboxing -Happy to be here -Sprained ankle -Blacktop -Rejoice -Televangelist -Everything -Hurt less -Go home -Something -Sour breath -Turn out the lights
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
