Het album 'Salvation' is het debuut van de Belgische metalband DodenGod, het studioproject dat voortbouwt op Ascend-ency. O.m. dankzij verfijningen in het productieproces (opnames en mix) klinkt dit nieuwe materiaal minder als industrial metal als ‘Regression’, het laatste album van Ascend-ency. Minder ruw en minder koud. Tegelijk werden aan het recept van extreme/death metal nog meer elementen van doom en black toegevoegd. Allemaal samen verklaart dat de naamsverandering van Ascend-ency naar DodenGod, maar over het verhaal van de band verneem je later meer in het interview dat binnenkort op deze site verschijnt.
Als album is ‘Salvation’ een klein meesterwerkje. Behalve de betere studiotechnieken valt ook op dat dit duo gegroeid is inzake productionele visie (songopbouw, -volgorde, -keuze, duurtijd, eenvormigheid, …) en zeker in de arrangementen. Er komt al eens een stukje koor, een laagje synths of een strijkersintro voorbij zonder dat het stoort. Het agressieve gitaarwerk en de grunts voeren wel nog steeds de boventoon, maar soms zit de ijzeren vuist in een handschoen van velours. Het komt daardoor uiteindelijk harder aan dan dat je op het eerste gehoor verwacht. Prachtig ook hoe ze elk nummer volledig als DodenGod laten klinken. Je hoort wel vaag referenties naar andere metalbands, zonder dat je er per nummer een naam kan op plakken.
Ook de mix is met heel veel vakkennis gebeurd. De grunts en de cleane vocalen zitten mooi ‘vooraan’ in het geluid zodat je minstens de grote lijnen van de tekst vlot kan volgen. Terwijl bij vele studioprojecten meteen duidelijk is wat het hoofdinstrument is van de muzikant(en) achter het project, zit het evenwicht tussen de verschillende instrumenten hier mooi in balans.
Openingstrack “A Storm In The Emptyness” is meteen een schot in de roos: een flinke uppercut van agressieve en extreme metal die productioneel verpakt zit in die eerder vermelde zachte handschoen. Die lijn wordt aangehouden doorheen zowat alle tracks: heel stevige gitaren in dikke lagen over elkaar, maar toch heel verteerbaar. De sterkste nummers zijn behalve “A Storm In The Emptiness” nog “Angst”, “Banishment” en “Hewn In Stone”. Het vuurwerk komt zoals zo vaak op het einde van het feest: “Gates Of Nations” is een parel van bijna tien minuten.
‘Salvation’ van DodenGod maakt alle beloftes waar die deze band in zijn vorige gedaante al in zich had. Het lange wachten wordt beloond met een album dat op alle punten af is. Voor andere studioprojecten in de subgenres van de metal: dit is de lat waar je over moet.
Het gaat hier om de Duitse band Dew. Te vinden op het internet onder Thetruedew want er bestaat ook een gelijknamige Zwitserse band. Dit trio presenteert hier hun debuut via het Franse Pogo Records. Pogo Records is een DIY label en reeds 25 jaar bezig. Het is ontstaan uit een fanzine.
Dew brengt acht songs op hun debuut. Het is authentieke postpunk, opgenomen in het repetitiekot. Een trio waarvan ik verder niets weet of iets terug vind. Ik moet het met de muziek doen en die is ruw opgenomen op een DIY-manier waardoor alles live en punky klinkt. Zoals het eigenlijk hoort met zulke muziek. Je hoort echo’s van post-punk en wave uit de jaren 80 in hun muziek doorklinken. Vernieuwend klinkt het niet meteen maar het bevat de juiste attitude. Denk aan bands zoals The Fall, Swans, Gang of Four etc maar dan met minder middelen om alles op te nemen. Het gitaarwerk lijkt uit de wave en postpunk weggelopen. De zanger lijkt zich boos te maken en geeft zich volledig.
Het album bevat acht uitstekende songs (o.a. “Geist” en “Menschenfeind”) die de juiste mentaliteit en vibes uitstralen.
Mensen die houden van post punk bands en wat hardere wave bands uit de jaren 80 zullen dit waarschijnlijk wel weten te smaken.
Sedert meer dan 20 jaar draaien deze Italianen al mee in de muziek business. Met dit album zijn ze aan hun zevende studio album toe. Aan alles hoor je dat we hier van kwaliteit spreken. De productie en de mixing is van hoog niveau net als het spelniveau. Sommigen gaan het misschien wat te clean vinden. Dat zou kunnen. Maar inzake songschrijven staan hier enkele heel mooie dingen op. Wat wel een feit is, is dat je het album een aantal luisterbeurten moet geven alvorens het echt begint te leven en je de vele lagen in de nummers ontdekt.
Opener “Drenched” begint met synths in een ambient-achtige stijl. Vervolgens gaat de song over in een typische progressive metal stijl. Met mooie en gevoelige zang. Ook “Closer” is een beetje op dezelfde manier opgebouwd. Maar “Everything Goes” blaast mij echt van mijn sokken. De song start heel gevoelig met synths, vocals en piano en bouwt dan langzaam op met gitaar, percussie etc. Je voelt ze naar een climax toewerken op een manier zodat het niet te voorspelbaar wordt. Er komt ook nog mooie samenzang tussen de zanger en de backings voorbij. Een song dat af is. Een topsong.
Ook “Folding Paper Dreams” is heel goed en doet qua stijl wat aan Pineapple Thief of Porcupine Tree denken. Op het titelnummer vliegen ze er meteen in en is steviger werk dan de vorige tracks. Ze bevat enkele mooie gitaarriffs en doet wat aan de oude Queensryche denken. “Every Broken Piece of Me” begint terug wat atmosferisch en melancholisch om dan langzaam op te bouwen. Zo gaat dit album op en neer met mooi gitaarwerk, fijne percussie, goeie vocals en gitaarwerk.
Liefhebbers van dit genre ( van Porcupine Tree via The Long Escape tot Dream Theater) moeten niet twijfelen: dit is een topschijfje. Het doorstaat met glans meerdere luisterbeurten. Het biedt variatie en muzikale klasse.
Het studioproject Beauty In Chaos heeft een eerste single (“Storm”) klaar van het album ‘Finding Beauty In Chaos’. Op deze single doet o.a. Ashton Nyte van The Awakening mee. Beauty In Chaos is het project van Michael Ciravolo. Die speelt reeds 30 jaar bij Human Drama en zowat 20 jaar bij (Michael Aston’s) Gene Loves Jezebel.
De lijst met gastzangers en muzikanten voor het volledige album is indrukwekkend: Wayne Hussey van The Mission, Dead Or Alive en The Sisters Of Mercy, Simon Gallup van The Cure, Robin Zander van Cheap Trick, Al Jourgensen van Ministry en Revolting Cocks, Pete Parada van The Offspring, dUg Pinnick van King’s X, Ice-T van Body Count, Michael Aston en Dirk Doucette van Gene Loves Jezebel, Michael Anthony van Van Halen en Chickenfoot, Pando van A Flock Of Seagulls en Marc Danzeisen van The Riverdogs en Gilby Clarke.
Ondanks dat dit nummer duidelijk in de richting van de post-punk en gothic rock gaat, werden geen keyboards gebruikt. Wel werden gitaarpartijen gesampled en vervormd. Zo komt Beauty In Chaos op “Storm” uit bij een groepsgeluid dat diep geworteld is in de gothic rock van de jaren ’80. Denk aan Fields Of The Nephilim, Sisters Of Mercy, Modern English, Echo & The Bunnymen, A Flock Of Seagulls, …Ciravolo geeft niet aan of alle tracks in deze richting gaan. Wave en gothic voeren de boventoon op de lijst met gastmuzikanten, maar
Het is niet meteen duidelijk of Simon Gallup meespeelt op “Storm”, maar de baslijn trekt diepe voren door deze song zoals Gallup dat ook bij The Cure doet. De gitaar van Michael Ciravolo neemt je eveneens mee naar de donkere jaren ’80 en de stem van Ashton Nyte maakt het muzikaal helemaal af. Alleen de compositie kan niet boeien tot het einde en dat is jammer voor een project waarin zoveel talent aan bod komt. Aan de andere kant moeten we er wel rekening mee houden dat als we terugkijken naar de jaren ’80 dat we dan heel wat van die lang uitgesponnen tracks zullen tegenkomen.
“Storm” is alvast een veelbelovende single. Als de rest van het album minstens zo goed of beter is, wordt dit een mijlpaal in de gothic rock.
De ondertussen 71-jarige Patricia Lee Smith, beter gekend als Patti Smith bewijst al decennia lang dat zij meer dan alleen ‘The Godmother of Punk’ is. Haar veelzijdigheid is er één om u tegen te zeggen, want naast haar succesvolle muziekcarrière is Smith een gevierd poëet, een geëngageerde activiste en God weet wat nog allemaal. Maar goed, muzikaal gezien is er al meer dan genoeg stof om van te duizelen. Zo word Smith gezien als grondlegger van de punk in New York en mede door haar klassieke albums ‘Horses’ en ‘Easter’ behoort zij zonder twijfel tot de absolute rocksterren die deze planeet rijk is en was.
Een status die zich onder meer vertaalt in een plaats in de Rock and Roll Hall of Fame, een Polar Music Prize en de benoeming tot Commandeur in de Franse Ordre des Arts et des Lettres. De bewondering is dus groot, maar wat drijft een pensioengerechtigde rockgodin nog om driemaal een uitverkochte AB warm te laten maken, met de kans dat de hoge verwachtingen niet bij iedereen ingelost zullen worden? Het antwoord moeten we ergens zoeken bij een ongerepte overgave en de pure liefde voor de kunst van het woord en muziek. Wij waren Patti Smith vooral dankbaar voor dit optreden en wij waren ongetwijfeld niet de enigen.
Op de eerste avond van Smith’s verovering van Brussel was er een opvallende variatie aan leeftijden vertegenwoordigd. Een uitgesproken jong of oud publiek was er dus niet en dat doet nogmaals blijken dat haar muziek tijdloos blijft. De AB verwelkomde het viertal onder luid applaus en zonder veel rond de pot te draaien opent Patti Smith met het poëtische “Wing”, een nummer dat op haar album ‘Gone Again’ staat uit 1996. De indrukwekkende stem van Smith ging door merg en been en laat net dat één van de redenen zijn waar we voor gekomen waren. Dat Smith het activisme hoog in het vaandel draagt, is geen raadsel en dat maakte ze nogmaals duidelijk door haar nummer “Ghost Dance” op te dragen aan ‘al onze vrienden aan de Gaza strook’. Een sneer naar de heer Trump en zijn bedenkelijke erkenning om Jeruzalem tot hoofdstad van Israël te benoemen. “Ghost Dance” en zijn folkie karakter lieten ons even in de waan dat wereldvrede geen illusie is. Denk gerust aan Woodstock en je zal wel begrijpen wat we bedoelen.
Maar goed, na een goeie drie minuten beslisten we toch om van die illusie af te stappen, want met het rockende “Dancing Barefoot” zaten we terug volledig in de realiteit en zo kreeg Patti Smith de AB eindelijk volledig los. Een opvallend frisse en gedreven Patti Smith bewijst dat ze er als frontvrouw nog steeds staat. Er was natuurlijk ook ruimte voor een ferme streep poëzie, of wat had u anders verwacht. Zo las ze een stuk voor uit haar nieuwe boek ‘The New Jerusalem’, het voorlezen deed ze trouwens met een gebroken bril. Best wel hilarisch en iets waar ze zelf ook mee kon lachen. Niet veel later brengt de poëet in Smith ook een eerbetoon aan de Russische filmregisseur Tarkovsky. De afwisseling tussen songs en poëzie is eigenzinnig en experimenteel te noemen, maar wie daar om maalde, zat gewoon op het verkeerde optreden. Wat zou het haar ook kunnen schelen, want Patti Smith was vanavond gewoon de baas.
Op enthousiasme staat geen leeftijd, maar halverwege de show was het niet onbegrijpelijk dat Smith wat energie moest bijtanken in de coulissen. Haar band zag het moment schoon om zelf eens te shinen, maar dat wilde niet echt lukken. Op “People Who Died” van The Jim Caroll Band zat het publiek duidelijk niet te wachten. Wij waren blij dat dit intermezzo slechts één volledige cover aanhield, want we vreesden dat de schwung er zo wat uit werd gehaald. Met het geladen “Ain’t It Strange” trachtte Smith de draad terug op te pakken en dat lukte wonderwel.
Haar verbetenheid en overtuiging waren trouwens één van de troeven van deze performance. Dat was zeker ook het geval bij “Summer Cannibals”, een nummer die ze samen met haar ondertussen overleden man Fred ‘Sonic’ Smith schreef. Dat Smith haar man na al die jaren niet is vergeten, werd nogmaals duidelijk toen ze haar grootste hit “Because The Night” opdroeg aan hem. Even werd het gênant toen Smith’s stem tegenspartelde, maar ze herpakte zich zonder verpinken en zette de AB niet veel later in vuur en vlam. De hoogtepunten volgden elkaar daarna in sneltempo op, want met “Pissing In a River” en “Gloria” liet Smith ons oude punkhart sneller slaan en dat was al even geleden.
Na al dat geweld vond de band het welletjes. Vaarwel Patti Smith en tot straks. Na enkele minuten achter het gordijn realiseerde de band zich dat het leuker was op het podium dan ernaast. De lokroep van het zingende publiek moet daar zeker voor iets tussen hebben gezeten. “Gloria” weergalmde nog door de zaal toen Smith een verrassend intieme cover neerzette van “Can’t Help Falling in Love”. Nogmaals bedankt daarvoor, Elvis Presley zal je eeuwig dankbaar blijven. Afsluiten deed Patti Smith met “People Have The Power”, een krachtig statement die ons deed geloven dat er op 14 oktober wel veel zal veranderen.
Patti Smith bewees in de AB dat ze ook na 71 lentes nog relevant is als artieste. IJzersterke nummers dienen natuurlijk als basis. Maar opvallend blijft de overgave die ook live in haar nummers steekt. Dat maakt van Patti Smith nog steeds een must see in het overspoelde muzieklandschap. Daarnaast barst Smith van het charisma en zo weet ze ook met minder toegankelijke kunstvormen, als daar zijn poëzie, weg te komen voor een groot publiek. Zonder veel moeite en met veel gevoel voor humor en zelfrelativering bewees deze levende legende dat ze meer is dan haar verleden alleen. Een larger than life figuur die je nog zelden tegenkomt. Bedankt Patti Smith.
Setlist:
Wing - Ghost Dance - Dancing Barefoot - Summer Cannibals - Beds Are Burning - The New Jerusalem - Peaceable Kingdom - People Who Died - Ain’t It Strange - Tarkovsky (The Second Stop is Jupiter) - Because the Night - Pissing in a River – Gloria - Can’t Help Falling In Love - People Have The Power
Dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/patti-smith-13-08-2018/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Alcatraz Metal Festival 2018 – een overzicht van de driedaagse
Alcatraz Metal Festival 2018
Lange Munte
Kortrijk
2018-08-10 t/m 2018-08-12
Erik Vandamme en Frederik Lambrecht
Door de jaren is Alcatraz Metal Fest uitgegroeid van één dag festival in Deinze tot een volwaardig festival van drie dagen, en twee podia. Vorig jaar stonden we wat sceptisch tegenover die nieuwe wending. We stelden echter vast dat de intimiteit en gezelligheid, zo eigen aan Alcatraz Metal Fest, ondanks die groei, toch overeind is gebleven. Ook in 2018 was dit de voornaamste factor waardoor we weer over de streep werden getrokken. Bovendien staan er over drie dagen verdeeld toch heel tot de verbeelding sprekende metal tot hardrock kleppers als Status Quo, Dee Snider, Helloween, Behemoth en Dimmu Borgir ander veel moois op de affiche.
dag 1 - vrijdag 10 augustus 2018 - Pro-Pain raast opnieuw, de betere versie van Manowar - Venom Inc. en Amorphis uitmuntend!
Eén van de meest ondankbare taken? Een festival weekend openen. De meeste mensen komen net toe, hollen naar de kassa voor drank bonnetjes of zijn bezig met hun tent op te zetten op de camping. En toch was de SWAMP tent al heel goed gevuld voor Belgische trots Bark (****). Niet zo verwonderlijk. Bark heeft een ijzersterke live reputatie. Dit in grote mate dankzij de kruisbestuiving tussen tovenaars met riffs, een drummer die zijn drumvellen bedient alsof zijn leven daar vanaf hangt. Maar vooral een frontman/zanger die ondanks zijn kleine gestalte, grootheid uitstraalt van een imposante reus. En dan hebben we het zowel over zijn stem als zijn charismatische uitstraling op dat podium. Bark schudt dan ook, zoals we dat ondertussen van hen gewoon zijn, Alcatraz Metal Fest wakker door het brengen van een verschroeiende harde set, waarbij alle geluidsmuren prompt worden afgebroken. (Erik VD)
Na de wake-up call van Bark opende de Zweedse stoner/rock band The Quill (**) het hoofdpodium. Niet zo beukend als voorgaande band, maar meer een rustige mix van bands als Black Sabbath, Led Zeppelin en Soundgarden. De vocalen van frontman Ekwall waren een lust voor het oor, maar op zich was de muziek van deze band niet zo opzienbarend persoonlijk gezien. Ook het feit dat ik tijdig in de tent aanwezig was om één van mijn favoriete bands op deze planeet te aanschouwen – Pro-Pain – speelde niet in hun kaart. (FL)
‘Pro-Pain brengen de perfecte kruisbestuiving tussen metal en Hardcore in zijn meest pure zin, en dit zorgt voor een ware wervelstorm boven de festivalweide van Antwerp Metal Fest.’ schreven we over het aantreden van Pro-Pain (*****) op dat festival in 2016. We volgen de band reeds vanaf het prille begin, zagen hen meerdere keren aan het werk en stellen vast: Pro-Pain stelt nooit teleur. Dat is in grote mate dankzij het feit dat de band ondanks de grote successen altijd met beide voeten op de grond is blijven staan. Pro-Pain spreekt trouwens zowel de hardcore fan als de metal liefhebber aan. Maar het is dus de kruisbestuiving tussen klasse muzikanten en de impostante beer van een frontman die zijn publiek liefdevol omarmt om dan mokerslag na mokerslag uit te delen, waardoor de SWAMP stage heel vlug in vuur en vlam staat, dat ervoor zorgt dat ook nu het dak er compleet af gaat. (Erik VD)
Indien je aanwezig wou zijn op mogelijks één van de laatste shows van onze Belgen Diablo Blvd. (**), dan kon je vandaag niet om hun optreden heen. Vooral het feit dat Belgische bands steeds onderwaardeerd worden in de metalscène schopt zanger Alex Agnew tegen de schenen. Qua optreden was de show grotendeels vergelijkbaar met deze van op Graspop een kleine 2 maanden geleden. Muzikaal gezien niet zo bijzonder deze hard rock met blues en groove in verwerkt, maar de stem van Alex geeft mij nog altijd het gevoel dat ik naar Danzig aan het luisteren ben, en met een afsluiter als “Black Heart Bleed” bewijzen deze mannen toch dat ze een potje muziek kunnen maken. Feit is dat er toch heel wat volk stond te kijken, mede ook doordat er dus geen overlappingen zijn op Alcatraz, iets wat dezer dag nog heel uitzonderlijk is. (FL)
‘The Atomic Bitchwax, afgekort TAB, verwijst naar een song van Monster Magnet. De link naar de spacerockers is niet toevallig, want liefst twee derden zijn tewerkgesteld bij Dave Wyndorf. Het grote verschil tussen beide bands is echter het feit dat The Atomic Bitchwax volledig de richting kiest van de riff.’ Zo staat te lezen in de omschrijving over The Atomic Bitchwax (***1/2). We schreven in onze notities ‘riffen, riffen en nog eens riffen’. Want inderdaad daar draait het om bij deze band. De scheurende, soms ellenlange gitaar solo's snijden als een scherp scheermes in je vlees, waardoor je prompt begint te headbangen tot je hoofd dol draait. The Atomic Bitchwax dompelt de SWAMP Stage onder in een gezapig stonerrock sfeertje, en bezorgt de liefhebber van de ultieme riff dan ook de ene na de andere adrenalinestoot. (Erik VD)
Dat de gitaar ook bij Ross the Boss (***1/2) een belangrijke plaats inneemt is niet zo verwonderlijk. Als voormalige gitarist van Manowar werkte Ross The Boss mee aan de wellicht sterkste schijven van deze legendarische band, in de periode 1980 tot 1989 dus. Laten we alvast stoppen met vergelijken. Ross the Boss is geen Manowar en visa versa. Wat we wel voorgeschoteld krijgen is een gitarist die op zijn leeftijd nog niets van zijn vuurkracht heeft verloren. De man laat zich bovendien omringen door al even gedreven muzikanten. Zeg nu zelf. Bassist Mike LePond (Symphony X), drummer Kenny ‘Rhino’ Earl (eveneens ex-Manowar) en Marc Lopes blijken elk op hun eigen wijze een meerwaarde te vormen binnen het geheel.
Ross The Boss bracht op Alcatraz een speciale Manowar set, en deed de haren op onze armen recht komen van innerlijk genot. Wellicht niet op datzelfde hoge niveau als het origineel, maar wel met diezelfde vuurkracht waardoor je met de vuist in de lucht elk van die songs uit volle borst meebrult van begin tot einde. (Erik VD)
Na de droge mond van het meekwijlen met ‘Battle Hymns’ was het tijd voor een potje Grieks thrash metal. Enkele jaren geleden werd ik positief verrast door het tempo waarop deze mannen hun muziek live neerzetten en dus was ik er als de kippen bij om Suicidal Angels (***1/2) te verwelkomen in Kortrijk. Met reeds 6 studio albums op hun conto sinds 2001 – en waarvan ik fan ben van ‘Dead Again’ en hun laatste full-length ‘Division of Blood’ hebben ze dus ook al moeite om een setlist unaniem vast te leggen veronderstel ik. De old-school thrash deed de tent daveren en de overgave van de Grieken ging vlotjes over naar het publiek. Moshen, headbangen en crowdsurfing was overheersend, en dan vooral bij nummers “Bleeding Holocaust” en “Seed of Evil”! Ja, jonge honden die de kunst van thrash metal onder de knie hebben. (FL)
De heer Dee Snider (****) is sinds die legendarische concerten met Twisted Sister op vorige edities van Alcatraz Metal Fest een graag geziene gast geworden in Kortrijk. De man stelt zijn derde soloalbum ‘We Are The Ones’ voor. Maar het zijn toch voornamelijk die Twisted Sister songs die het publiek wakker schudden. Kleppers als “You can't stop rock'n'roll”, “I Wanna rock” en het weer tot oneindig uitgesponnen “We're not gonna take it”, worden van begin tot einde, van vooraan tot ver naar achter mee gebruld tot de kelen schor beginnen te worden. Dee Snider brengt uiteraard songs uit zijn nieuwste schijf, die eigenlijk in verlengde liggen van zijn eerder werk. Echter, niemand maalt daar om. De man is een klasse entertainer die perfect weet hoe hij zijn publiek uit zijn hand moet doen eten. Ook al gebruikt hij daarvoor gedoodverfde kwinkslagen of clichématige trucs. Er ontstaat wederom een wervelende rock tot heavy metal feest zoals je wellicht al veel hebt meegemaakt met een artiest als Dee Snider. Maar waar je nooit genoeg van krijgt. (Erik VD)
Het verschil tussen Venom Inc. (*****) en Venom? Daar waar we bij het aantreden van Venom vorig jaar toch wat op onze honger bleven zitten, waren we deze keer direct vertrokken voor een wilde rit over hobbelige wegen boordevol gevaren. Venom Inc. bestaat niet alleen uit klasse muzikanten. De imposante stem en uitstraling van zanger Tony Dolan (‘The Demolition Man’) doet de haren op onze armen recht komen. Of dat van angst is of puur innerlijk genot? , dat laten we in het midden. Gerugsteund door een al even verschroeiend uitpakkende gitarist Jeff ‘Mantas’ Dunn en mokerslagen uitdelende drummer Anthony ‘Abaddon’ Bray werden niet alleen songs gebracht uit het overal heel goed ontvangen debuut 'Avé'. Uiteraard mag een Venom klepper zoals “Black Metal” niet ontbreken, maar dit werd in tegenstelling tot de tot vervelens toe uitgesponnen versie van Venom vorig jaar, met zoveel vuurkracht gebracht dat er een aardbeving ontstond in de tent. Waardoor we even vreesden dat de vier ruiters van de Apocalyps Alcatraz letterlijk zouden verwoesten.
Kortom, Venom Inc. blies ons compleet omver, door het brengen van een oorverdovende set die niet alleen trommelvliezen deed barsten, maar ook de zon ondergaan en de duisternis neerdalen over de festivalweide. (Erik VD)
Om eerlijk te zijn ik stond toch wat sceptisch tegenover de komst van Status Quo (****1/2) op Alcatraz Metal Fest. Mede door het overlijden van Rick Parfitt vreesde ik eerlijk gezegd voor een flauwe solo set van Francis Rossi, boordevol Status Quo songs. Vanaf opener “Caroline” konden we die sceptische kijk op de zaak prompt in de vuilnisbak gooien. Met respect voor het verleden, hoor je een fris montere band op dat podium, die er duidelijk zin in heeft. Francis Rossi heeft zich bovendien laten omringen door muzikanten die de songs naar een hoger niveau optillen. De band straalt na een moeilijke periode enorm veel vitaliteit uit. Dat is ook te merken als kleppers gebracht worden als “Roll over lay Down”, “Whatever You Want” tot “Down Down”. Gezapige meezingers waarop wij als tiener wijdbeens stonden te headbangen en de teksten meebrulden, bij voorkeur tijdens het bespelen van een luchtgitaar. Diezelfde jonge uitstraling van toen spreidt de band anno 2018 weer tentoon. Achter de coulissen vernamen we dat er zelfs een nieuwe plaat zou uitkomen. Op basis van dit sterk optreden op Alcatraz, ziet de toekomst van Status Quo er in elk geval weer heel rooskleurig uit. Met een cover als “Rockin' all over the world” zet Status Quo die stelling nog wat meer in de verf. Pure klasse. (Erik VD)
Amorphis (****) is een Fins metal band die reeds sinds 1990 stevig aan de weg timmert. De muziek van Amporphis staat bol van atmosferische, complexe riffs. De band wist ons vorig jaar al te overtuigen op Graspop metal fest. We schreven over hun optreden ‘Gaande van Doom, Death tot heavy metal. Maar ook 'non-metal' invloeden vinden we terug in de muziek van Amorphis. Zonder meer zorgt dit ervoor dat een ruim publiek aan liefhebbers van eerder ingewikkelde riffs en drumpartijen overslag zouden moeten gaan. Het bleek in de Marquee in elk geval te zorgen voor een hoogstaand potje metal, waarbij de haren op de armen haast de gehele tijd rechtop kwamen te staan van puur innerlijk genot.’
Ook op Alcatraz Metal Fest zorgden ze voor een intensieve, donkere trip die recht in je hart boort, tot geen spaander geheel blijft van je ziel. Althans zo voelt die complexe, gevarieerde set nog het meest aan. 'Intensief tot het kwadraat’ schreven we in onze notities. Maw een tot de verbeelding sprekende optreden van Amorphis op SWAMP Stage. (Erik VD)
Brides of Lucifer (***1/2) sloot op de eerste festivaldag de mainstage af met een heel theateraal aanvoelende set, waar bekende songs in een tot de verbeelding sprekend kleedje werden gestoken. In grote mate dankzij de talentvolle zangpartijen van het Scala koor, die met hun engelachtige - of zijn het duivelse - stemmen de aanhoorder in diepe ontroering brachten. De enige voorwaarde is dat u zich als aanhoorder letterlijk laat meedrijven over die walmen van intense duisternis, zonder daar teveel bij na te denken. Daardoor kwamen we weer een beetje tot innerlijke rust na al die orkaanuitbarstingen van voorheen.
Wie echter een feestelijk einde wilde breien aan die eerste festivaldag, vóór de nacht in te duiken zal zich wellicht beter hebben kunnen vinden bij Bizkit Park (****) die met een snoeiharde set, boordevol knipogen en kwinkslagen nu-metal kleppers bracht op een zodanige hoogstaande wijze waarvan Limp Bizkit - die op zaterdagavond de mainstage afsloot - nog iets kon van leren. (Erik VD)
dag 2 - zaterdag 11 augustus 2018 - Orange Goblin de stonerkoningen - Municipal Waste in hoogste versnelling en Limp Bizkit de valse noot
Was de eerste festivaldag geëindigd met enkele stevige regenbuien, dan straalde de zon weer uitbundig op de tweede festivaldag van Alcatraz Metal Fest. Opvallend, als je het over de gehele dag bekeek kwam er wel wat volk opdagen. Maar de eigenlijke volkstoeloop kwam pas op gang naar de avond toe. Veel mensen kwamen duidelijk om Limp Bizkit aan het werk te zien. De band zorgt voor heel wat controverse. De meningen achteraf lagen dan ook uiteen.
Fozzy (*) bestaat blijkbaar uit een ex-worstelaar Chris Jericho en maakt radiovriendelijke rock…behalve het feit dat hij intens omging met het publiek (hij maakt een wandeling door het volk) en het feit dat hij zijn worstelkunstjes voortoonde door in de tentpilaren te kruipen was er niet veel soeps aan deze band voor mezelf, maar ja, smaken kunnen verschillen natuurlijk en hopelijk hebben de fans genoten. Op naar de volgende. (FL)
Het Spaanse thrash metal vijftal Crisix (***1/2) opent de SWAMP stage met een knaller van formaat. In onze regionen is de band nog niet zo bekend. Nochtans bracht Crisix recent zijn vierde album op de markt. Het leuke aan een band als Crisix is dat ze zich niet laten vastpinnen op één enkele muziekstijl, dat bleek al uit hun vorige albums en wordt op de nieuwe schijf verder gezet. Ook live krijgen we en bont allegaartje van uiteenlopende stijlen. Op het fundament van thrash metal wordt duidelijk verder gebouwd met invloeden uit metalcore. Echter horen we eveneens death metal en punk binnen de sound van Crisix.
Kortom, herkenbare Thrash metal riffs naar voor brengen, maar heel bewust niet binnen de lijntjes kleuren, dat is de rode draad van wat Crisix ons voorschotelt. (Erik VD)
Act Of Defiance (***1/2) timmert met zijn mix van thrash metal en speed metal, waar ze ook nog wat elementen death metal aan toe voegen, sinds 2014 aan de weg. De bandleden zijn niet aan hun proefstuk toe. 'We vinden ex-Megadeth dienaars Chris Broderick (gitaar) en Shawn Drover (drums). Na hun debuut hadden ze zich versterkt met de veelzijdige strot van Henry Derek en Shadows Fall-gitarist Matt Bachand op bas', lezen we op de website. Dat resulteert in verschroeiende riffs gebracht door klasse muzikanten die inderdaad weten met wat ze bezig zijn. Gelukkig staat die perfectie de spontaniteit niet in de weg, waardoor de eerste echte moshpits een feit zijn.
Kortom, Act Of Defiance brengt net als zijn voorganger een vooral heel gevarieerde set , en weigert zich eveneens vast te pinnen op één enkele muziekstijl. Het siert hen. (Erik VD)
Na twee gezapige, maar heel degelijke optredens in SWAMP stage was de tijd gekomen voor een eerste echt hoogtepunt. Orange Goblin (****) is een Stoner rock band bestaande uit stoere bonken, waarmee we eigenlijk liefst geen ruzie krijgen. De heren stormen door de tent als een meute losgeslagen bloedhonden die in een porselein winkel zijn terecht gekomen. Vanaf die eerste noot grijpt Orange Goblin zijn publiek bij het nekvel, en laat niet meer los tot er iedereen murw is geslagen. Met als resultaat dat de moshpits en crowdsurfers ons over de hoofden vliegen. Mokerslag na mokerslag deelt Orange Goblin uit, tot geen spaander geheel blijft van de tent. Nochtans bezorgt de vriendelijke frontman ons eveneens meermaals een glimlach op het gezicht , net door regelmatig grappige kwinkslagen uit te delen, naast die voornoemde mokerslagen. De band haalde eveneens een fan met een beperking op het podium die even mocht meezingen, waardoor ze plots in onze achting zijn gestegen.
Kortom, net door te schipperen tussen humor en het uitdelen van kopstoten, ontstaat een wervelend stoner rock feest, met massa crowdsurfers en dergelijke meer. (Erik VD)
Na het overlijden van Lemmy werd ook Motörhead ten Grave gedragen. Phil Campbell and The Bastard Sons (****) speelt zowel eigen werk als versies van nummers van Motörhead naar voor. Het meest opvallende is dat Phil Campbell and The Bastard Sons het rock gehalte, zo eigen aan Motörhead hoog in het vaandel blijft dragen, maar er zich niet gemakkelijk vanaf maakt door enkel covers te brengen van zijn voormalige band. Net door het combineren van lekker aanstekelijke eigen songs, met Motörhead kleppers , krijgt hij de handen dan ook moeiteloos op elkaar.
Besluit: Vooral draait Phil Campbell and the Bastard Sons een bladzijde om, met respect voor het verleden en het oog op de toekomst gericht. De fans van eerlijke rock-'n-roll van de meest pure soort, waaronder wij onszelf ook erkennen, genoten met volle teugen van deze rock show. (Erik VD)
Mr. Big (*), een grote naam uit de rockscene stond ook op de affiche geprogrammeerd. Maar om nu helemaal warm te lopen van zijn show, neen, daarvoor klonk hij niet overtuigend en zat er te weinig schwung in de muziek. Er werd uiteraard wel geslowd op zijn bekendste hits “To be with you” en de verrassende cover “Wild World” van Cat Stevens. Een optreden om vlug te vergeten. (FL)
Terwijl we de slechte smaak van Mr. Big wegspoelden begon het aardig vol te lopen in de Swamp stage voor Municipal Waste (****). Deze crossover op hard en snel tempo was een verrijking in vergelijking met sommige rock bands op de affiche. De eerste tonen van “Mind Eraser” zette de tent op stelten, nummer “You’re Cut Off” ontwaakte de zweetdruppels op ieders hoofd en het einde van “Born To Party” bevestigde dit topoptreden! Ondergetekende voltooide 8x de crowdsurfpoging en danste gedwee mee in het feest met “Terror Shark”, het snelle “Beer Pressure”, “Sadistic Magician” en voltreffer “Unleash the Bastards” waarbij velen het tempo van de circlepit niet overleefden. Hoedje af!! (FL)
Ooit was ik een enorme fan van het zogenaamde Female Voice metal genre. De laatst jaren krijg ik echter het gevoel dat ik die stijl wat ben ontgroeid. Als er één band is die ik tot op heden nog steeds een warm hart toedraag, dan is het Epica (*****) wel. Niet alleen wat platenwerk betreft, ook live weet Simone Simons en haar band me steeds koude rillingen en kippenvelmomenten te bezorgen. Ook op Alcatraz Metal Fest legt Epica de lat enorm hoog, en brengt een gevarieerde set naar voor waar kleppers “Sancta Terra”, “Unchain Utopia” en indrukwekkende afsluiter “Consing to Oblivion” niet mogen ontbreken.
Kortom, Epica slaagt erin om een symfonisch hoogstaand concert te spelen, omgeven van donkere intensieve walmen, op een zodanig hoogstaande en verschroeiend intense wijze, zoals we dat helaas te weinig tegen komen binnen dat typische Female Voice Metal gebeuren. Dat was in de beginjaren het geval, dat blijkt nog steeds in 2018 het geval. (Erik VD)
Bij het vallen van de duisternis is de tijd gekomen voor de donkere acts om ervoor te zorgen dat die poorten van de Hel weer eens compleet open gaan. Dimmu Borgir (****) laat de lichten letterlijk doven op de Prison stage. Hun symfonische black metal bezorgt je koude rillingen, het lijkt wel alsof we in een satanisch ritueel zijn terecht gekomen. De band brengt uiteraard oudere songs, maar plaatst ook de nieuwe schijf 'Eonian' in de picture. Frontman Shagrath vroeg of we klaar waren voor de Apocalyps. Die werd meteen ingezet door “ Progenies of the Great Apocalypse” waarbij alle registers nog eens werden open gegooid. Prompt verdween de zon achter de wolken, en hulde Alcatraz zich in complete duisternis en dan moest de echte Apocalyps nog komen. (Erik VD)
Liet Dimmu Borgir die Apocalyps ontstaan, dan deed Satyricon (*****) daar nog een paar schepjes bovenop. Het grote verschil met hun voorganger is dat Satyricon veel melodieuzer tot intensiever klinkt. Vooral de duivelse stem van Satyr (Sigurd Wongraven) die recht door merg en been gaat, drijft je, eens onder zijn invloed gekomen, tot absolute waanzin. Gerugsteund door muzikanten die net door die donkere melodieuze riffs de vier ruiters van die Apocalyps pas echt doen verrijzen, verlegt Satyricon dan ook een grens waar eigenlijk geen grenzen zijn binnen het donkere Black en aanverwant metal gebeuren. Zowel vocaal als instrumentaal voelt het aan alsof een griezelige klauw je meesleurt naar de diepste kelders van de hel, waar de vuurtongen je voetzolen likken.
Kortom, was de temperatuur op deze tweede festivaldag al vrij hoog, dan doet Satyricon door middel van opborrelende lava komende uit voornoemde Hel, het tot een absoluut kookpunt stijgen. Diep onder de indruk, keken we na dit optreden onze eigen demonen dan ook strak in de ogen, en bleven totaal van de kaart achter in de meest duistere hoek van onze ziel. (Erik VD).
Na al die duistere gedachten was een lekker feestje een welgekomen verademing. Voor het eerst op deze tweede festivaldag was de festivalweide echt goed vol gelopen tot ver naar achter. Limp Bizkit (**) trok ons in het verleden net door de charismatische houding van Fred Dust gecombineerd met aanstekelijke songs ook als niet fan van het genre telkens over de streep. Helaas op Alcatraz Metal Fest zorgde dat ellenlange geleuter tussen de songs ervoor dat we eerder een uit de hand gelopen talkshow voorgeschoteld kregen, dan een concert. Nochtans waren er voldoende leuke meezingers zoals “My Generation”, “Rollin'” en “Take a Look Around” die de ook ons deden opspringen. Eveneens al dan niet geslaagde covers deden ons enerzijds meezingen, anderzijds eerder de wenkbrauwen fronsen. De fans zal het echter worst wezen, want we zagen mensen van vooraan tot helemaal achteraan mee dansen, springen en compleet uit de bol gaan. Iets waar eigenlijk bijna geen enkele band is in geslaagd tijdens het weekend stelden we naderhand vast.
Kortom, Limp Bizkit bracht een concert dat zal zorgen voor heel uiteenlopende meningen. Ons kon Limp Bizikt deze keer echter niet overtuigen, doordat te focus iets teveel lag op ellenlang geleuter, en te weinig op de muziek zelf. Maar entertainment en een wervelend volksfeest, Dat kregen we dan weer wel voorgeschoteld. (Erik VD)
Het Italiaanse Ufomammut (****) brengt een eigenzinnige mix van doom, sludge, psychedelica en stoner. De heren hebben negen full-albums uit sinds hun opstart in 1999 zodat we ons aan een bloemlezing van hun werk mogen verwachten. Toen we de band zagen aantreden op Dunk!festival enkele jaren geleden schreven we daarover: ' De snoeiharde gitaar/drum uithalen, gecombineerd met uiteenlopende beelden op het scherm, zorgden voor een oorverdovende en hard einde van een geslaagde dag. De songs zijn heel langdradig van opbouw, gaan soms de trage Doom weg op, om dan als een slag in je gezicht uiteen te spatten.'
Ook op Alcatraz Metal Fest werd deze stelling nog wat meer in de verf gezet. Als ultieme slaapmutsje, kregen we dus vooral een uiterst donkere psychedelische trip voorgeschoteld. De perfecte, rustgevende afsluiter van deze tweede festivaldag dus, waarbij we geen geestenverruimende middel nodig hadden, om in hogere sferen terecht te komen. (Erik VD)
dag 3 - zondag 12 augustus 2018 - Alestorm feest erop los, Behemoth laat Dimmu Borgir een poepje ruiken en nostalgisch Helloween
Het gespreksonderwerp van de dag bleek dat optreden van Limp Bizkit op zaterdag. De pro en contra's vlogen in het rond. De meningen liggen tot op heden nog steeds ver uit elkaar. Dit geheel terzijde maken we ons op voor de laatste festivaldag. Er was toch opvallend meer volk komen opdagen dan op de twee vorige festivaldagen hadden we de indruk. Ondertussen was er ook een programmawijziging en zou Sepultura omstreeks 22u30 spelen op de SWAMP stage en werd Exhorder verplaatst naar de Prison Stage. Terwijl Helloween met hun tour 'Pumpkins United' twee uur het beste van zichzelf mocht geven tussen 22u en middernacht, om de deze festivaldag af te sluiten.
Dag 3 begon wat vreemd, een grote massa death metal fans stond samengetroept in de Swamp stage, om tot de conclusie te komen dat Pestilence pas na Orden Ogan zou optreden…de reden dus ook waarom de affiche werd aangepast. Soit, ik slofte naar Orden Ogan (*) en aanschouwde enkele minuten de Wild West Metal (what’s in a name??!!). Neen, dan nog liever de pogingen tot hanteren van instrumenten in de ‘Monster tent’ aanhoren hehe. Dusja, terug naar het begin, want Pestilence (***) stond deze keer wel paraat. Hollander Patrick Mameli is nog de enigste originele bandlid van deze death metal band met fusion en progressieve invloeden in verwerkt. Met hun recentste plaat ‘Hadeon’ – die goed door de media werd ontvangen – was dit voor de meeste toeschouwers een nieuwe kennismaking met deze band. Voor de ietwat oudere fans zullen topplaten ‘Consuming Impulse’ en ‘Testimony of the Ancients’ nog verdacht goed in hun geheugen gegrift staan. Duidelijk werd dit toen nummers “Dehydrated”, “Chronic Infection”, topper “Out of the Body” van hun 2e album werden gespeeld en “Subordinate to the Domination” en “Commandments” van hun debuutplaat de zaal wild maakten. Waarschijnlijk zullen velen ook hun wenkbrauwen gefronst hebben bij de kleine gitaarsteel die door de frontman werd gebruikt.
Niettemin, deze show smaakte naar meer. Een circlepit werd aanbevolen door de band, ondanks het – volgens hen – vroege ochtenduur. Geen probleem voor de meesten, want ik durf wedden dat ze al erger hebben meegemaakt ;-) (FL)
Op naar de volgende death metal band dan: Gruesome! (***1/2) Ooit begonnen als eerbetoon voor legendarische gitarist/zanger Chuck Schuldiner van de band Death, ondertussen al bezig met het creëren van eigen muziek in dezelfde stijl. Oké, een nummer van hun held mocht niet ontbreken, en wat voor één!! “Pull the Plug” werd door deze mannen als afsluiter gebruikt in hun setlist en de headbangers en luchtgitaristen hadden de tijd van hun leven! Maar zoals gezegd: ook eigen materiaal klonk in de gekende Death stijl en het was likkebaarden. Fans van deze muziek moeten zeker en vast een hun albums ‘Savage Land’ en ‘Twisted Prayers’ uit 2018 checken! Gitaartechnisch stond deze band pal en koppel daar de uitstekende strot van Matt Harvey aan en je hebt een dodelijk collectief. Oké, niet alles verliep op hoog niveau, maar toch chapeau om deze muziekstijl en herinneringen terug naar boven te brengen! (FL)
Volgende band stond paraat op het hoofdpodium en betrof een reünie van Exhorder (**1/2). Deze thrash band met een grote portie groove in verwerkt heeft in de beginjaren ’90 twee albums uitgebracht, maar in 1994 werd de stekker uitgetrokken. Voor sommigen zal deze band niet zoveel belletjes doen rinkelen (ja, ik ben erbij), maar blijkbaar waren velen paraat om een oorlog te starten in de pit. Als je natuurlijk van jezelf als band zegt: ‘hoe meer jullie drinken, hoe beter wij klinken’,dan ontbeer je toch zelfovertuiging. Iets wat helaas ook merkbaar was tijdens de show. Nee, helaas zijn er betere thrash bands met voldoende groove in hun spel. (FL)
De Ierse band Primordial (***1/2) brengt een mix van Celtic Folk en black metal. Als openingsact op de derde festivaldag is het uiterst moeilijk om een vermoeid publiek echt over de streep te trekken. Echter slaagt Primordial er wel in duistere walmen over de SWAMP stage te doen waaien, die mooi aansluiten bij de donkere afsluiters van de tweede festivaldag. Leuke act om nog een beetje langer in die atmosfeer te vertoeven , deze Primordial. De Folk elementen doen ons eerder denken aan sage en legendes uit volksverhalen. De meest in het oog springende bandlid is frontman Alan Averill die net door zijn tomeloze inzet en stem die eerder vernoemde sage en legendes letterlijk tot leven brengt, alsof mystieke wezens elk moment uit het niets om de hoek zullen verschijnen. Heel intens allemaal, maar we konden ons niet van de indruk ontdoen dat deze bijzonder aantrekkelijke Folk/Black muziek het best tot zijn recht komt in een intieme en donkere omkadering, en niet op klaarlichte dag. (Erik VD)
Tijd voor een aantal wild piraten feestjes. Alestorm (****) heeft de gewoonte om, met het verstand op nul, een wervelend feest te doen ontstaan. De festivalweide is prompt heel goed vol gelopen. De band heeft er, naar goede gewoonte, weer enorm veel zin in. Alestorm neemt zichzelf niet al te serieus, er is al genoeg miserie in de wereld. Een opblaasbare eend, kilts, piratenliederen en veel bier. Het werd ons allemaal voorgeschoteld. Alestorm zorgde voor een zee van crowdsurfers, en de eerste echte grote wall of death. Er ontstaat prompt een indrukwekkend Folk/powermetal feest zoals je niet vaak tegen komt. Na al die donkere acts van voorheen, was dit volksfeest een ware verademing. Zowel de band als de fans tot ver naar achter gingen dan ook compleet uit de bol. Een uur lang worden alle registers open gegooid, en zien we naderhand niet anders dan lachende gezichten richting bar of SWAMP stage wandelen. (Erik VD)
Het optreden van de Amerikaanse melodieuze death metal band The Black Dahlia Murder (***) is prompt een domper op de feestvreugde. De band brengt een chaotische, oorverdovende set naar voor, die recht door je hart boort. Door de bonkende drum en gitaar riffs, en daarop volgende onaards aanvoelende vocalen, ontstaat een kortsluiting in je hoofd die je tot waanzin drijft. Alsof je zonder medelijden tegen een muur van geluid wordt gekwakt, telkens opnieuw en opnieuw. Helaas gaat alles net iets te veel die monotone kant uit, waardoor de aandacht gaandeweg verslapt. Een beetje meer variatie had gerust gemogen. Maar de aanhoorder die zich gewillig laat hypnotiseren door die verschroeiende klanken, vertoeft wellicht in hogere en donkere sferen, ver verwijderd van de realiteit. (Erik VD)
Geef ons , wat de mens onderdompelen in duistere atmosferen betreft, echter maar de Poolse symfonische blackened/death metal gezelschap Behemoth (*****). De gedreven manier waarmee de band op klaarlichte dag de zon doet verdwijnen achter donkere, dreigende wolken is best indrukwekkend te noemen. Net door het voortdurend schipperen tussen harde en meedogenloze death metal en satanische Black Metal rituelen, zorgt Behemoth voor een intensieve totaalbeleving waardoor het angstzweet je op de lippen staat. Frontman Nergal onderging ondertussen een beenmergtransplantatie en overleefde leukemie, maar daar is niets van te merken. De frontman ontpopt zich tot een ware volksmenner die zijn gelovigen bekeert tot het ultieme duister. Keer op keer krijgen we koude rillingen dankzij die bijzondere demonische stem van Nergal. Gerugsteund door muzikanten die door al even verschroeiende klanken, letterlijk vuurballen op het publiek afschieten tot niemand meer overeind staat. Die vuurtongen van de Hel komen zelfs van alle kanten, het lijkt wel alsof Behemoth in een uur tijd die poorten naar die Hel nog maar eens volledig heeft open gegooid, en demonische wezens het prompt van de mensheid gaan overnemen. Veel intenser en donkerder zou het de rest van de dag en avond niet meer worden. Pentagrammen werden in brand gestoken, de heren hulden zich in Duivelse maskers, waarna het licht aan het einde van de tunnel pijn deed aan de ogen. Indrukwekkend.
De horens gingen vlak daarna in stilte in de lucht, als eerbetoon aan Phil B. die in 2013 overleed, vlak voor hij zou moeten optreden met Channel Zero. Een intens moment dat zorgde voor een krop in de keel, werd gevolgd door een al even indrukwekkend applaus. ! (Erik VD)
De Franse post metal act Alcest (***1/2) bracht uiteindelijk een beetje rust in ons hoofd. De dromerige, ingetogen manier waarop de band rond Neige je raakt hoort misschien niet thuis op een metalfestival. Maar Alcest slaat en zalft tegelijkertijd. En doet je door het brengen van melancholische klanken zweven over de vloer waardoor je onder hypnose gebracht, compleet één wordt met de omgeving. Na al die overdaad aan geweld van de laatste dagen kon Alcest ons tot gemoedsrust brengen, zonder ons in slaap te wiegen. Eerder door telkens die gevoelige snaar heel diep te raken. Een verademing deze Franse band, zoals we niet vaak tegen komen op een doorsnee metal festival. (Erik VD)
Het Zweedse In Flames (*****) ontstond in 1990 en zijn ondertussen uitgegroeid tot pioniers binnen het typische melodisch death metal. Ondertussen voegt de band ook groove metal en zelfs metalcore toe aan hun sound. Daar waar we in het verleden al de vaak te indruk hadden dat en monotone set werd afgeleverd, zit er anno 2018 veel meer variatie in de muziek van In Flames. Meer nog , de heel spraakzame frontman Anders Fridén ontpopt zich zelfs tot een klasse entertainer. In het verleden bleven we al te vaak op onze honger zitten door dat gemis van enige spontaniteit van zijn kant uit. Anno 2018 staat een band op het podium die enorm veel spelplezier uitstraalt. Dat heeft zijn uitwerking op het publiek, die nog maar eens totaal uit de bol gaat. Crowdsurfers vliegen in het rond, tot jolijt van Anders Fridén die de fans aanspoort tot nog meer bewegen en meebrullen.
Kortom, In Flames ontpopt zich meer dan ooit tot een sterk geoliede machine, die perfectie van bespelen van instrumenten en vocalen, combineert met hoge dosissen spontaniteit. (Erik VD)
Het Amerikaanse Cannibal Corpse (****) zijn actief sinds 1988 en uitgegroeid tot één van het meest toonaangevende death metal bands. De band blijft, ondanks gedoodverfde opvolgers aan de deur kloppen, stevig in het zadel zitten. Ook live is Cannibal Corpse niets meer of minder dan een oorverdovende geluidsmuur die alles en iedereen plat walst. Op Alcatraz zet Cannibal Corpse dat nog maar eens in de verf. De band doet niet aan lange bindteksten of strelen. Nee, vanaf die eerste noot zodanig rauw, verschroeiend en luid uithalen zodat je in een roetsjbaan richting putten van de Hel bent terecht gekomen, zonder de mogelijkheid om terug te keren op Aarde. Eens een mokerslag in het gezicht je treft, voelt een optreden van Cannibal Corpse aan alsof honderden bulldozer over je hoofd zijn gedenderd. Dat was circa dertig jaar geleden al het geval, dat is anno 2018 nog steeds zo. En daarvoor moet je wel heel sterk in je schoenen staan. Missie '’vermorzel SWAMP stage'’ geslaagd!
Alcatraz metal fest 2018 sloot af met een wel heel bijzondere show: Helloween Pumpkins United (*****). Op het podium stond niet alleen de huidige bezetting van Helloween. Ook voormalige leden zoals Kari Hansen en Michael Kiske waren aanwezig, wat dit optreden toch een unieke totaalbeleving maakt voor elke fan van Helloween. Die mooiste momenten waren dan ook als beide zangers hun stem samenvoegen met deze van huidige zanger Andi Deris. Dan ontstaat een onaards aanvoelende kruisbestuiving die ons een ware krop in de keel bezorgt. Gerugsteund door die typische gitaar en drum salvo's zo eigen aan Helloween, werd de perfectie voortdurend benaderd. Getuige daarvan een verdovende drum solo van Dani Loeble, die sinds 2005 de drumvellen bedient. De band grasduint in hun volledige oeuvre met een twee uur durende show. Dat lijkt best lang, en gezien de wat monotone aard van de power/heavy metal van Helloween, niet voor iedereen vol te houden. De liefhebber van langdradige solo's, hoge stemmen en songs die je met de vuist in de lucht meebrult tot het einde werden echter op hun wenken bediend.
Wijzelf genoten vooral van de hoge dosis spelplezier dat de heren etaleren op dat podium. De plooien lijken glad gestreken, dat blijk als je ziet hoe de drie voormalige zangers gebroederlijk elkaar aanvullen bij mening van die songs. “Are You Metal?” we bleven het naderhand nog schreeuwen toen we huiswaarts keerden. “Heavy Metal (is the law)”, “If I could Fly”, het zijn één voor één songs die ons terugbrengen naar onze jeugdjaren toen we daarop stevig stonden te headbangen. Elk van die songs werden met zoveel vuurkracht gebracht, dat we er prompt koude rillingen van kregen. De ene vuurpijl na de andere vuurpijl schiet Helloween op de massa af. De heel mooie beelden vormen daarbij trouwens een meerwaarde.
Besluit: Helloween Pumpkins United tour was een totaalspektakel van licht, beelden, riffs tot drum partijen zo eigen aan het genre power tot heavy metal dat ons doet terugkeren naar de jaren '80. Deze nostalgie trip was echter heel bijzonder omdat elk onderdeel van wat Helloween zo groot heeft gemaakt uit de doeken werd gedaan.
Na twee uur genieten tot de toppen van onze tenen., verlieten we met een brede glimlach de festivalweide nog steeds neuriënde “Are You Metal!”.
Setlist: Let Me Entertain You (Robbie Williams song) //Halloween //Dr. Stein //I'm Alive //Are You Metal? //Perfect Gentleman //Starlight / Ride the Sky / Judas (Kai Hansen medley) //Heavy Metal (Is the Law) //If I Could Fly //Pumpkins United //Drum Solo (Ingo Tribute )//Livin' Ain't No Crime (Partial) //A Little Time //Sole Survivor //Power //How Many Tears ///Encore:///Eagle//Fly Free //Keeper of the Seven Keys (partial) ///Encore 2://Future World //I Want Out
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/alcatraz-metal-festival-2018/
Organisatie: Alcatraz Music – Rock Tribune
Lokerse Feesten 2018 – DAG 9 - Gary Numan, Front 242… - Zwarte zaterdag met bands in vorm
Lokerse Feesten 2018
Grote Kaai
Lokeren
2018-08-11
Wim Guillemyn
De zwarte scene was afgezakt naar Lokeren voor o.m. de oerband van de EBM met name Front 242.
Gary Numan mocht de avond, voor een reeds aardig volgelopen plein, openen. Na jaren min of meer in de vergetelheid doorgebracht te hebben zit Gary Numan terug in de lift. Zijn sound is sedert enkele albums donkerder dan vroeger en ook meer industrial gericht. Een combinatie die samen met zijn unieke stem wel gesmaakt wordt. Vooral zijn laatste album ‘Savages’ is sterk. Het sterkste in jaren. Verleden jaar deed hij ter ere van zijn laatste album ons land reeds aan. Benieuwd of hij met dezelfde set zou afkomen.
Hij opende met “Everything Comes To This” uit het uitstekende album ‘Splinter’ uit 2012. Het was meteen duidelijk dat Numan er zin in had en energiek voor de dag kwam. Meteen daarop volgde “Fall” (een herwerkte song uit ‘Pure’ sessies) gevolgd door “Metal”. Een oud gediende uit 1979 van zijn onvolprezen ‘The Pleasure Principle’.
Zo zat de set goed in elkaar: nieuw werk afgewisseld met oud werk in een typisch modern industrial jasje gestoken. Natuurlijk kwam ook ditmaal zijn dochter Persia meezingen tijdens “My Name is Ruin”. Nogmaals blijkt dat dit een sterk nummer is die wellicht de tijd des tands zal weten te doorstaan. “Cars” en “Are Friends Electric” mochten ook niet ontbreken. Er werd op hoog niveau gemusiceerd en de visuals waren hier en daar anders dan tijdens zijn passage vorig jaar. Op de zang van Numan (intussen al 60 jaar) viel niets aan te merken zodat we ons soms wel afvroegen of er niets op band stond. Maar dat mocht de pret niet drukken.
Intussen stond het plein wel vol. Heel fans voor Front 242 waren naar Lokeren afgezakt. De pioniers van de EBM trekken nog steeds veel (vooral ouder) volk. Het was afwachten welke set ze gingen brengen en in welke versies. Want Front; dat kan een set met snedig versies, met enorm uitgerekte versies of met onherkenbare versies zijn.
Het moet gezegd zijn dat het er meteen bonk op was deze avond. Ze waren in vorm, snedig en heel dansbaar. Opener “Moldavia” vond ik heel sterk. De visuals waren ook heel goed. De set werd goed opgebouwd met weinig trage songs. “Body To Body”, “Religion”, “Funkhadafi” en “No Shuffle” passeerden de revue.
De climax van het optreden bestond uit “Headhunter”, “Im Rhythmus Bleiben” en “Welcome To Paradise”. Dit zorgde ervoor dat ze nog mochten terugkeren voor een bisnummer in de vorm van een fantastisch “W.Y.H.I.W.Y.G.”
Daarna mocht 2 Many DJ’s hun ding doen op het podium. Visueel zijn dit gewoon twee mannen achter een draaitafel. Maar het is geweten dat ze heel goed hun ding doen. Meer jongeren waren het plein opgekomen om te komen dansen. Zo ging de zwarte zaterdag na een geslaagde avond de nacht in …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2018/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2018 – DAG 8 – Kasabian – dEUS – Manic Street Preachers – Warhaus: dEUS rules!
Lokerse Feesten 2018
Grote Kaai
Lokeren
2018-08-10
Danny Feys
Het Belgische Warhaus kon dag 8 openen op de Lokerse Feesten , de band rond Maarten Devoldere van Balthazar en z’n vriendin Sylvie Kreusch. Van een leien dakje liep het niet niet. Het nog toekomende publiek bleef behoorlijk statisch en reageerde lauw op hun slome, sensueel prikkelende donkere muziek.
Met zijn diepe , slepende stem kreeg Devoldere het publiek niet op zijn hand. De sfeer was er eentje zoals het weer vanavond , grijs en kil. Enkel bij “Beaches” en “Memory” kregen ze de handen op elkaar. En op hun laatste nummer “Mad World” werd er wat meegezongen. Warhaus stond ietwat te vroeg geprogrammeerd . We hadden hier liever een Moulin rouge podium of een donkere kroeg om hun sound tot zijn recht te laten komen …
Daarna kwamen de Welshmen van Manic Street Preachers. Voor me persoonlijk een aangenaam, prettig weerzien na negen jaar. Ze hebben een nieuwe plaat uit , ‘Resistance is Futile’ , hun 13e intussen, die ze willen promoten aan het Belgische publiek . Manic Street Preachers houdt van live spelen in ons landje . Trouwens, voor James Bradfield en C° is het podium een tweede biotoop.
Ze begonnen met hun grootste “ Motorcycle Emptiness” . De hitmachine bleef op volle toeren draaien. De twee nieuwe nummers namen helaas de vaart wat uit het concert.
Maar het waren de herkenbare “A design for live” , “Tsunami”, “ Kevin Carter”, “You stole the sun from my heart” en de afsluiter “ If you tolerate this “ die luidkeels werden meegezongen.
Een concert in crescendo dat jammer genoeg na een uurtje was afgelopen. Het had wat meer mogen zijn want na 32 jaar zijn de Manics nog steeds top.
Hoofdact van de dag waren dEUS, hoewel ze niet afsloten … dEUS, één van de beste én na vanavond wel dé beste Belgische band! We zagen de band rond Tom Barmam al tientallen keren en ze waren vandaag beter dan ooit. De nieuwe gitarist , Bruno De Groote, deed zowel vocaal als muzikaal Mauro Pawlowski vergeten.
Anderhalf uur speelden ze snedig en strak. Tom en C° waren supergemotiveerd en enthousiast. We hebben ze nog anders gezien.
Vanaf het tweede nummer, “The architect” sloeg het vuur in de pan. De hoogmis ging door met een retestrak “Fell of the floor, Man” , het wondermooie ‘Instant street” , het duistere “Quatre Mains “ , vol ritmewissels, “ Little Arithmetics”, de meebruller “Hotel Lounge” en een nog steeds subliem en zwaar rockend “Suds en Soda”.
Hierna konden we even op adem komen want het was een rollercoaster van vijf kwartier van het beste wat België en ver daarbuiten aan rockmuziek te bieden heeft.
De bis werd ingezet door Tom alleen met “Roses” ; de afsluiter “Nothing really ends” moesten ze ironisch genoeghelaas wat vroeger afsluiten door een plensbui die het podium onderwater zette.
In oktober beginnen ze aan een nieuwe plaat en we kijken er reikhalzend naar uit.
Als afsluiter had Lokeren de uit Leicester afkomstige Kasabian geprogrammeerd. Groot in eigen land maar dat garandeert niet hetzelfde op het vasteland. Helaas voor hen was het terrein na de hevige regen koud en half leeg. Aan hen om dit te kunnen keren, wat helaas niet lukte …
Op het podium amuseerden zanger Tom Meighan en gitarist Sergio Pizzorno zich kostelijk met elkaar maar wij bleven des te meer letterlijk in de kou staan.
Het was maar bij de echt bekende nummers “Days are forgotten” en “Re-wired” dat er meegebruld werd. Maar om mee te klappen , zoals Tom tientallen keren vroeg, werd weinig gevolg aan gegeven .
Ze speelden routineus en tapten ietwat te veel uit hetzelfde vaatje op hun nummers. Het kon het publiek niet ontdooien. Met “Fire” brachten ze hun beste nummer waar we ons konden aan verwarmen , maar het was ook meteen het laatste.
Kasabian - Sterk in eigen land maar hier nog zeker niet.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2018/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2018 – DAG 7 – The Prodigy – Soulwax – ’t Hof Van Commerce: So you can dance!
Lokerse Feesten 2018
Grote Kaai
Lokeren
2018-08-09
Michaël Bultinck
De deuren van de Lokerse Feesten gingen open voor dag 7 en daarmee gingen ook de hemelsluizen open. Onstuimig herfstweer voor begin augustus met de troost in het achterhoofd dat de regen eigenlijk wel gekomen is. En om het helemaal goed te maken stond “’t Hof Van Commerce” geprogrammeerd als opener. Destijds vernieuwend, nu nog steeds marktleider en helemaal terug van nooit weggeweest.
… 20jaar … West Vlaamse hiphop gebracht door Buyse, Kowlier en 4T4. Niet mis te verstane teksten, een stevige beat, gekruid met een vleugje humor. Want dat maakt nu éénmaal ook deel uit van het product van ’t Hof. “Wen toch ook nooit sjance mee twere in Belgie, us playliste es utgelopen, …” dat is de spirit om de regen die met bakken uit de hemel valt te bestrijden. Terwijl alle moeite werd gedaan om de draaitafel droog te houden raasde de hit-machine door. Alle hits passeerden, en dat zijn er ondertussen heel wat.
Voor velen was ’t Hof dood en begraven maar niets is minder waar. Het klinkt vertrouwd maar zeker niet versleten. Drie topartiesten die lange tijd niet serieus werden genomen, verdienen ondertussen tonnen respect.
Hiphop viert nu éénmaal hoogtij dezer dagen maar ik ben benieuwd of de hedendaagse hiphopper er over 20 jaar nog zullen staan. Want vergeet niet: er is “NIEMAND GRODDER” dan ’t Hof Van Commerce!
Met de wind meegewaaid vanuit Gent recht op het podium van de Lokerse Feesten. Drie drums, synthesizers, drumcomputers, basgitaar,… kortom het podium was net groot genoeg voor Soulwax! Van het beste dat België te bieden heeft in de alternatieve dance-scene. Dat moet beschermd worden tegen weer en wind. De omstandigheden waren niet optimaal om hun nieuwste plaat ‘Essential’ voor te stellen maar ook dat hoort bij live shows. Een klassieker in het begin “No Drums” en één helemaal op het einde “NY excuse”. Daartussen één uur genialiteit zoals we dat al ruim 20 jaar kennen van Soulwax. Op het podium was het letterlijk zwart EN wit. Voor de doorsnede muziekliefhebber is dat ook zo bij Soulwax. Je bent ervoor of je vindt het maar niets. Wij zijn voor!
Tot zo ver de Belgische inbreng op dag 7 van de Lokerse Feesten wat het hoofdpodium betreft. Onder het motto: ‘wij zijn zo bizar als we eruit zien’, trekt The Prodigy nog eens op gang voor een reeks optredens. Keith Flint die volgend jaar 50 wordt met het eeuwige duivelskapsel en Keith Palmer (Maxim) met de al eeuwige witte schaduw rond de ogen. Samen met Liam Howlett vormen ze al bijna 30 jaar de meest extravagante Britse dansformatie die je kan denken. Een kat met negen levens want de carrière van The Prodigy is er één van toppen maar ook van dalen.
Telkens je denkt, nu is het definitief gedaan , zijn ze daar opnieuw. Blijven teren op die megasuccessen van de jaren ’90, plus de regelmaat van om de vijf jaar een nieuwe plaat, die evenwel nooit de successen kende van weleer. De laatste single met naam dateert van 2009 en is “Omen” waarmee ze de set begonnen. “Firestarter, “Voodoo People”, “Smack my Bitch Up” allemaal kregen ze een make over waardoor ze bijna onherkenbaar werden. Of het beter is? Nee. Is het vernieuwend? Ja. En daarmee baant The Prodigy zich een weg in het danslandschap van 2018. Gelukkig zijn er nog een paar vaste waarden die niet zullen verdwijnen. Flint heeft zich meer dan een uur staan opwarmen alsof hij de boksmatch van zijn leven tegemoet ging en Maxim ziet overal waar hij komt “Warriors”. Gelukkig is er op de Lokerse Feesten nog plaats voor een bisnummer, iets dat we in de huidige concertwereld jammer genoeg maar al te vaak moeten missen. Voor de grote fans onder ons, The Prodigy, 7 december, Vorst Nationaal!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2018/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2018 - DAG 6 – Punkrockdag: aardbeving verwoest Grote Kaai
Lokerse Feesten 2018
Grote Kaai
Lokeren
2018-08-08
Erik Vandamme
‘Aardbeving verwoest Grote Kaai op Lokerse Feesten'’ … Het zou een minder leuke titel kunnen zijn, maar is het deze keer niet. Traditiegetrouw organiseert de Lokerse Feesten naast de Metaldag ook een Punkrockdag. Deze keer stonden kleppers van formaat op de affiche als Suicidal Tendencies, Dropkick Murphys, Bad Relgion en Turbonegro. Elk van hen deed de aarde dan ook letterlijk daveren onder onze voeten, de ene wat meer dan de andere.
Deze punkrockdag 2018 op Lokerse Feesten gaat de geschiedenis als 'legendarisch' althans naar onze mening. Aan de vele reacties te zien en horen naderhand, waren wij niet alleen met die mening.
The Living End - Australische aanstekelijkheid die aan de ribben kleeft
Chris Cheney (Guitars/Vocals), Scott Owen (Bas) , Andy Strachan (Drums) vormen samen het Australische trio The Living End (***1/2). De band timmert reeds 25 jaar aan de weg. En heeft dus al heel wat ervaring in het vak. Op 28 september komt de nieuwste schijf, het 8ste album ondertussen, van The Living End op de markt. De Australische band gaat uitgebreid op tournee en houdt dus ook halt op Lokerse Feesten. Ze mogen deze punkrockdag openen met een pure punkabilly set, waarbij vooral de Contrabas een voorname plaats inneemt. De drie bandleden vullen elkaar blindelings aan en stralen, net als op de nieuwe schijf trouwens, enorm veel spelplezier uit. Door die dosis levenservaring te vermengen met de nodige jeugdige spontaniteit - frontman Chris spreekt zijn publiek voortdurend aan - worden ook wij over de streep getrokken. Echter is het eerder die bijzonder aanstekelijke combinatie tussen gitaar, contrabas en verdovende drums dat ervoor zorgt dat we de ene adrenalinestoot na de andere te verwerken krijgen, waardoor je prompt begint te heupwiegen. Want hierop stil staan is onmogelijk.
The Living End doet met andere woorden wat elke openingsact moet doen. Die lont aan het vuur steken, om de boel tot ontploffing te brengen. Missie geslaagd!
Suicidal Tendencies - Mokerslagen in het gezicht tijdens het voorhouden van een spiegel van de realiteit
‘Join the army’ (1987), ‘Lights … Camera … Revolution’ (1990) of ‘Suicidal for Life’ (1994). Het zijn één voor één platen die kunnen omschreven worden als ware klassiekers binnen het zogenaamde crossover gebeuren. Zonder schroom kunnen we Suicidal Tendencies (****1/2) dan ook omschrijven als 'levende legendes'. De band is ondertussen niet stil blijven zitten, en brengt nog steeds nieuwe klasse platen uit. Bovendien zijn hun shows nog altijd hoogstaande crossover feestjes, waarbij geen spaander geheel blijft van de zaal. Toen we de heren zagen aantreden op EMP Persistence tour 2017 schreven we daarover: ‘Ook Suicidal Tendencies legden de lat vanaf het prille begin enorm hoog. Ze lieten er bovendien geen gras over groeien, en razen door middel van loeiende riffs, duivelse vocalen en die snoeiharde drumsalvo's een hoge dosis adrenaline doorheen de menigte. Die, ondanks een lange dag, nog de energie vinden om een laatste keer een wild feest te laten uitbarsten. Ook deze band brengt geen routineuze set, de charismatische frontman spreekt zijn publiek voortdurend aan.’
Op Lokerse Feesten zien we een band die er zin in heeft, en vanaf de eerst noot iedereen bij de strot grijpt en niet meer los laat tot het einde. Mike Muir is bovendien een ware spraakwaterval die wijsheden verkondigt die niet alleen over hem gaan, maar over iedere aanwezige. Gerugsteund door top muzikanten, zoals drummer Dave Lombardo die een voorname rol speelt binnen de instrumentale omlijsting, mokerslag na mokerslag uitdeelt. Telkens dus tijdens het voorhouden van een spiegel, maar eveneens met de nodige dosis humor. De adrenalinestoten die de band uitdeelt zorgen dan ook voor heel grote mosh en circle pits . Op het einde mogen fans zelfs mee dansen en springen op het podium.
Om maar te zeggen, Suicidal Tendencies mogen dan veel jaren aan de weg timmeren, die vuurkracht van hun jonge jaren zijn ze gelukkig niet kwijt gespeeld. Integendeel zelfs. Voor het eerst ontstaat een aardbeving, waardoor een alles verwoestende tsunami ontstaat die alles om zich heen plat walst. Het zou niet de eerste zijn op deze avond. De band brengt bovendien op 17 september een nieuw plaat uit en beloofde nog terug te komen. Op basis van deze verwoestende oerknal, zien we daar nu al naar uit.
Turbonegro - Turbo, Turbo, Turbo sputtert een beetje
Turbonegro (***) mag dan een beetje de vreemde eend in de bijt lijken op deze affiche. De band brengt altijd een schare fans, getooid in typische Turbojugend vest. Die waren ook op Lokerse Feesten in groten getale aanwezig. Turbonegro heeft wellicht niet meer de impact op een ruim publiek, als weleer, maar kon toch op heel wat bijval rekenen. Vooral de eerste rijen gingen lekker uit de bol. Maar toch kregen we eveneens het gevoel dat het vet wat van de soep is. Voor veel mensen was dit optreden een gelegenheid om nog meer rond de bar te gaan vertoeven, met een frisse pint in de hand de toch wel hilarische show van deze Noren bekijken en beluisteren. Humoristisch en energiek was het zeker en vast. Maar ooit was Turbonegro een wervelstorm die opstak en alles plat walste. Anno 2018 is Turbonegro eerder een voortkabbelend beek geworden, waarrond het toch nog steeds fijn vertoeven is. De echte fans malen daar niet om, en dansen alsof hun leven ervan afhangt en brullen zich de longen uit hun lijf van begin tot einde van de set.
Bad Religion - De wilde rit over een roetsjbaan zonder eindpunt
Het was ons opgevallen dat de meeste punkrock fans toch naar Lokerse Feesten waren afgezakt om Dropkick Murphys aan het werk te zien. Echter kon ook Bad Religion (*****) op heel wat bijval rekenen. De band speelt hun set op het scherp van de snee, door middel van voornamelijk kort en krachtige songs waardoor de fans geen tijd hebben om op adem te komen. Die ene vuurpijl is nog maar afgeschoten, en daar volgt al een volgende. Door die monotone strakke lijn aan te houden bestaat het risico dat het gauw zou kunnen vervelen. Maar niet bij Bad Religion. Eens Greg Graffin en zijn kornuiten je in hun greep hebben, is er geen ontkomen meer mogelijk. Het is alsof je op een wilde roetsjbaan bent terecht gekomen, waar maar geen einde aan komt. Zonder oponthoud blijft Bad Religion beuken op de poort, worden alle registers gedurende dat 1 uur open gegooid tot niemand meer stil staat. Graffin doet niet echt aan bindteksten, de band laat die muziek voor zich spreken en zorgt voor een wervelend punk feest zoals we dat zelden meemaken. We bleven dan ook verweesd achter na deze woeste rit over hobbelige wegen, zonder eindpunt.
En dan moest het ultieme punkrock feest nog komen.
Dropkick Murphys - Iers/Amerikaans Folk feest dat zorgt voor een allesvernietigende aardverschuiving
Dropkick Murphys (******) had nog iets goed te maken. De laatste keer dat we de band aan het werk zagen leverde Dropkick Murphys een iets te routineuze set af om ons compleet over de streep te trekken. Vanaf opener "Captain Kelly’s Kitchen" steekt Dropkick Murphys zijn publiek in de achterzak en laat niet meer los tot het einde. "The Boys Are Back" werd als een voetbal hymne meegebruld van vooraan tot helemaal achteraan. Of de geluidsnormen werden overschreden? We vrezen van wel, maar niemand maalde daarom.
Ook bij de daarop volgende Folk rock songs "Sandlot", "Johny, I hardly Knew You", "Barroom Hero" en het overweldigende "Caught in A Jar" ging dat dak er telkens opnieuw compleet af. Dropkick Murphys liet zijn publiek geen seconde los. De crowdsurfers vlogen over de hoofden heen en er leek maar geen einde te komen aan het feest. Bij de bisnummers mocht tijdens "Kiss Me, I’m Shitfaced" een pak bevallige vrouwen op het podium plaats nemen om samen met de band deze song uit volle borst mee te brullen, en niet alleen een dansfeest voor maar ook op het podium te doen ontstaan.
Besluit: Meer dan een uur lang creëert Dropkick Murphys een oorverdovend volksfeest en doet De Grote Kaai op zijn grondvesten daveren tot er geen spaander geheel blijft van de het plein. Als kers op de taart voegt Murphys daar een AC/DC cover aan toe "Dirty Deeds Done Dirt Cheap .
Setlist: The Foggy Dew (Sinéad O’Connor song) //Captain Kelly's Kitchen //The Boys Are Back //Prisoner's Song //Sandlot //Johnny, I Hardly Knew Ya //Blood //Barroom Hero //Caught in a Jar //Buried Alive //The Wild Rover ([traditional] cover) //The State of Massachusetts //The Walking Dead //Paying My Way //First Class Loser //Worker's Song //Rose Tattoo //Going Out in Style //Out of Our Heads ///Encore:///I'm Shipping Up to Boston //Kiss Me, I'm Shitfaced //Dirty Deeds Done Dirt Cheap (AC/DC cover)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2018/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2018 - DAG 5 –Novastar - The Pretenders - Triggerfinger- Rock-'n-roll in de regen
Lokerse Feesten 2018
Grote Kaai
Lokeren
2018-08-07
Erik Vandamme
Snikheet was het op dinsdagavond 7 augustus. Net zoals dat al heel de zomer het geval is eigenlijk. Een mens snakt naar verkoeling, die zouden we krijgen in de vorm van een kort maar krachtige regenbui met donder en bliksem daarbovenop. Schade werd er niet vastgesteld maar die ene bui had wel een invloed op het verdere verloop van deze avond. Er was trouwens niet zoveel volk komen opdagen als op eerdere festivaldagen. Met Novastar, The Pretenders en Triggerfinger stonden nochtans grote namen binnen hun genre op de affiche, die rock-'n-roll heel hoog in het vaandel dragen. Een overzicht
Novastar (****)
Door onvoorziene omstandigheden hadden we Faces On Tv net gemist. We waren wel net op tijd om voormalige helden Novastar aan het werk te zien. Het was namelijk een tijdje geleden dat we van Novastar nog iets hadden vernomen, het leek zelfs alsof de band van de aardbodem waren verdwenen. De laatste tien jaar bleef het zelfs vrij stil rond Novastar na enkele eerder tegenvallende platen zoals 'Inside, Outside' (2014). Ondanks dat heeft Novastar altijd een bijzondere plaats in mijn hart blijven behouden. Alleen al door die twee magische concerten op Rock Werchter (2001 en 2004) en in 2006 op Crammerock. Met zijn nieuwe single “Home is Not Home” als voorloper van de nieuwe plaat ‘In The Cold Light of Monday’ die later dit jaar in de rekken zou moet liggen, lijkt Novastar zijn demonen te hebben overwonnen. Ook anno 2018 blijft Joost Zweegers net door zijn bijzondere warmhartige stem en uitstraling die gevoelige snaar raken. Vooral als Joost plaats neemt achter zijn piano, gerugsteund door zijn klasse muzikanten, krijgen we datzelfde kippenvelmoment als toen we de band zoveel jaar geleden zagen optreden. Bovendien straalt Joost na een moeilijke periode in zijn leven, weer enorm veel spelplezier en levensvreugde uit. Hij staat gewoon te stralen van geluk.
Besluit: Novastar zet door middel van een gezapige en aanstekelijke set de puntjes op de 'i'. We zien al uit naar de nieuwe plaat. Op basis van dit gezapige, magisch mooi concert lijkt Novastar - bij wijze van spreken - uit de doden te zijn opgestaan, klaar om de wereld weer compleet te veroveren en te ontroeren.
The Pretenders (*****)
Nog zo één van mijn voormalige helden kunnen we The Pretenders ook noemen. De band rond Chrissy Hynde straalt puur rock-'n-roll uit. Dat was in de jaren '80 zo, en dat blijkt nog steeds het geval te zijn. Dat zou later blijken. Die jaren '80 verliepen trouwens heel woelig door drugsproblemen binnen de band. Zo overleed gitarist Honeyman-Scot aan een overdosis in 1982, en ook Peter Farndon die net om zijn drugsprobleem uit de band was gezet, overleed in 1983. Maar The Pretenders zijn nooit bij de pakken blijven zitten, en steeds stevig begane wegen blijven bewandelen. Chrissy Hynde , de dame is ondertussen 66 jarige, blaakt ondertussen nog steeds van gezondheid. Op haar stem en typische rock uitstraling staat eveneens nog geen sleet. Het meest opvallende. The Pretenders stralen op Lokerse Feesten nog steeds even veel spelplezier uit als anno 1987, en dat is toch een enorm groot pluspunt aan deze band en dit concert. Lekker aanstekelijke songs als “Private Life”, “Back On The Chain Gang”, “Don’t Get Me Wrong” klinken dan ook nog steeds even fris en monter. Chrissy staat heel goedlachs op het podium, en spreekt haar publiek constant aan.
The Pretenders heeft ook een nieuwe schijf uitgebracht, ook daaruit worden songs gebracht die even goed worden ontvangen als de kleppers van toen. De stoere rock chick die Chrissy is, houdt daarbij de teugels stevig in handen. En toch geeft ze de klasse muzikanten van dienst voortdurend de gelegenheid zichzelf in de schijnwerpers te zetten, ook dat siert haar. Zo krijgen we een korte maar heel energieke drumsolo van de nog altijd uit de eerste bezetting afkomstige drummer Martin Chambers die ons best kon smaken. Maar ook de gitaristen van dienst betoveren ons met verschroeiende riffs, telkens opnieuw.
Besluit: Ook al trekt Chrissy anno 2018 nog steeds de meeste aandacht naar zich toe. Ze blijft ondanks al die successen enorm veel respect tonen voor haar entourage, mede muzikanten en fans. Ze slaagt erin met het grootste gemak iedereen tot voorbij de geluidstoren zonder enige moeite over de streep te trekken. Puurder dan dit kan rock-'n-roll niet zijn.
Triggerfinger (****1/2)
Triggerfinger had eerlijk gezegd bij ons nog iets goed te maken. Toen we de heren zagen aantreden op Rock Herk schreven we daar het volgende over: '' Menig gitaar riff klieft door je lijf als een botte bijl. Daarbovenop beschikt Ruben Block over een typische rock uitstraling, een stem die je murw slaat, en een charismatische uitstraling zoals je zelden tegen komt. Door het gemis van dat iets meer spontaniteit dan we van Triggerfinger gewoon zijn, bleven we ondanks alle positieve punten hierboven omschreven, helaas wel een beetje op onze honger zitten deze keer. Jammer."
Triggerfinger had er deze keer duidelijk wel zin in. Vanaf die eerste noot had de band niet alleen oog voor de verschroeiende instrumentale omkadering, eveneens sprak Ruben zijn publiek prompt aan. Helaas had Triggerfinger toen af te rekenen met de natuurelementen. Een kort, maar bondige, regenbui met alles erop en eraan dwong de band om het optreden stil te leggen.
Triggerfinger komt na die stortvlaag terug voor een akoestische set, maar ook dat lijkt dus niet te lukken. Bij gebrek aan de werkende muziekinstallaties besloot Block en de zijnen de circa 600 honderd die hard fans die nog overbleven te vergasten op een DJ set. Met twee laptops en Spotify kreeg Block en drummer Mario Goosens die circa 600 overgebleven fans - waaronder ikzelf - toch aan het dansen. Meteen verdient Triggerfinger daardoor een ster extra, net omdat ze hun fans ondanks die moeilijkheden niet in de kou laten staan. Triggerfinger straalt daardoor eveneens enorm veel rock-'n-roll uit. Het getuigt dan ook van pure klasse hoe de heren dit hebben aangepakt. Hopelijk zien we ze volgend jaar terug voor een full set.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2018/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Dee Snider voorstellen lijkt mij net zo overbodig als vertellen bij welke band Axl Rose of Bruce Dickinson zingen. Sedert 2002 waren ze met Twisted Sister terug op tournee met hun oude werk want nieuw werk kwam er niet. Dat oud werk ook door de jeugd (her)ontdekt en gesmaakt. Feit is dat na het Alcatraz optreden van 2016 in Kortrijk Twisted Sister op pensioen ging. Ze hadden het jaar voordien al hun drummer (A.J. Pero) verloren (dood in zijn slaap). Bij Dee was de goesting echter nog niet voorbij en zo zag dit album het levenslicht.
We moeten zeggen dat voor dit soloalbum van Snider niets aan het toeval heeft overgelaten. Hatebreeds vocalist Jamey Jasta deed de productie. Enkele bekende muzikanten hielpen mee aan het album zoals Mark Norton (Lamb of God), Howard Jones (ex-Killswitch Engage), Joel Grind en Nick Bellmore (Toxic Holocaust), Alissa White Gluz (Arch Enemy) en Charlie Bellmore (Kingdom of Sorrow).
Ik was vooraf wat sceptisch tegenover het album maar Dee Snider heeft mij toch positief weet te verrassen. Het album klinkt iets donkerder dan het meeste van Twisted Sisters werk en het klinkt vrij snedig. Het heeft toch wel wat moderne invloeden onder de huid meegekregen. Zo zitten er wat trash invloeden in het gitaarwerk. Voor de rest hebben we natuurlijk nog Snider zijn monumentale (en vrij herkenbare) stem en zijn vrij catchy refreinen. Dat alles maakt dat het album vrij aangename luistervoer is geworden. Oké, soms is het wat clichématig maar er zitten genoeg songs tussen die toch boven de middelmaat uitkomen. Het trashy “Running Mazes” of “Tomorrow’s No Concern” zijn vinnige stukjes metal. Het iets ingetogener “I Am The Hurricane” is ook goed geslaagd. Ook het titelnummer is genietbaar met zijn melodieuze gitaarlijnen en een refrein dat het waarschijnlijk goed zal doen tijdens optredens.
Met “For The Love of Metal” heeft Dee Snider in elk geval materiaal om terug mee op tournee te gaan. Hij slaagt erin om met zijn trashy elementen de Twisted Sister-sound te verjongen en te tonen aan de wereld waarom hij nog niet hoeft afgeschreven te worden.
Downpilot is in feite Paul Hiraga (Seattle). In 2015 trok ‘Radio Ghost’ (zijn vorig album) mijn aandacht. Het album bevatte veel weidse sfeer en enkele pareltjes van songs. Daarbij was er nog zijn stem die mij wat aan Joost Zweegers deed denken. Voor zijn zesde album is Hiraga wederom de Tapete-stal trouw gebleven.
Het album opent met “Your Supply” direct zonder enige vorm van intro. Meteen to-the-point. Melancholisch en melodieus klinkend samen met wat galmende gitaarklanken die de song aankleden. Op “Historian” gaat Hiraga meer richting rock. Rock dat wat aan de seventies doet denken. Niet slecht maar minder beklijvend dan de vorige of de volgende song. “We Just Come And Go” is een prachtige uitgebouwde song. Alles staat klopt aan de song. Mooie gebruik van verschillende instrumentaria en prachtige vocals. Ook “High And Guided” behoort tot zo’n beklijvende track. Met mooi gitaarwerk trouwens. Je vind op dit album nog enkele pareltjes terug zoals bv “Behind The Sea”. ‘This is the Sound’ is een warm en melancholisch album dat consistenter klinkt dan zijn voorganger.
Wie van sfeervolle en warme indie houdt en geen probleem heeft met songs die eerder een laidback tempo hebben zal met ‘This is the Sound’ aan zijn trekken komen. Paul Hiraga lijkt, afgaande op deze release, op het toppunt van zijn kunnen gekomen te zijn.
Wat begon als een idee aan de toog , mondt nu uit in een debuutalbum. Hoe snel kan het gaan in het leven? A Slice of Life begon oorspronkelijk met het brengen van The Cure nummers. Gaandeweg kwamen de eigen nummers erbij. De sound is een mix van o.a. The Cure, Joy Division en David Bowie. Het staat ook in hun statement: ze willen de postpunk, darkwave en new wave van de jaren 80 doen herleven.
Opener “Restless Gods” kenden we al van de demo-EP. Een nummer dat wat invloeden van o.a. David Bowie bevat. “Older” is jaren 80 postpunk. Denk aan Psychedelic Furs, The Cure… Een fijne song met een aanstekelijk refrein en een fijne gitaarlijn naar het einde toe. Alle nummers van hun demo-EP uit 2017 zijn hier aanwezig. Maar het geluid en de productie maakt dat de nummers hier op ‘Restless’ beter tot hun recht komen. De drums op “The Marionette” klinken stukken beter en voller. “Sweet Sin” is een energieke en aangename song. De stem en de tekst van Dirk Vreys lijkt wat op die van Iggy Pop. “Life As It Is” en “Feel Like Crazy” zijn melodieuze en catchy tracks. Op de fysieke cd staat er nog een bonusversie: “Liefde Is Oorlog”. Een uptempo track in het Nederlands gezongen. Dat geeft een beetje een andere twist aan de sound. Het doet meer aan de Belgische (garage)rock denken (en minder aan de new wave bands)zoals Aroma Di Amore, de vroege Noordkaap, Nemo… Het Nederlands is even wennen maar ik vind het wel een lekkere song.
Met ‘Restless’ slaagt A Slice of Life in hun opzet. Ze doen de new wave en postpunk uit de jaren 80 herleven. De invloeden zijn heel sterk aanwezig maar ze slagen er wel in goede en aanstekelijke songs te maken.
De productie vind ik ook meer dan ok. De zang is er, naar mijn bescheiden mening, op vooruit gegaan. Muzikaal hoor je dat ze een goed evenwicht hebben gevonden. Wie niet genoeg kan krijgen van de jaren 80 en houdt van donkere, melancholische muziek moet dit beslist eens checken.
Nederlands 
Français 
