In 2013 kocht ik ‘Sistrionix’, de debuutplaat van Deap Vally, en dat was niet meteen mijn meest briljante aankoop want het ding verdween al snel in de achterste regionen van mijn collectie. Een derderangs versie van The Kills of zoiets, dacht ik toen. Ik was ze allang vergeten maar plots komen ze dan naar De Zwerver, een ideale stek voor een avondje zweterige rock-‘n-roll en kan ik het toch niet laten om even poolshoogte te nemen. Wie weet gaf dit live misschien wel meer vonken (hun twee passages op Dour bleven trouwens niet onopgemerkt) en anders zat ik me toch maar suf te staren naar dat eindeloze voetbal op TV …
Ik moet toegeven dat ik met een zekere negatieve vooringenomenheid in De Zwerver arriveerde en toen de twee dames uit Los Angeles eraan begonnen leek die alleen maar bevestigd te zullen worden. Wat was dat schrikken. Lindsey Troy zong alsof ze bij een seventies hardrockband solliciteerde terwijl de tweede stem van Julie Edwards zo expressieloos klonk dat ze zelfs op een vrij podium door de mand zou vallen. Tot overmaat van ramp leken de twee naast elkaar te spelen terwijl hun technische bagage, zowel op gitaar als drums, niet bepaald indrukwekkend was. Nadat ze wat overmoedig Jimi Hendrix als openingstune door de boxen hadden laten schallen mocht er van de gitaar van Lindsey Troy toch wat meer verwacht worden. Op haar best kwam ze in de buurt van Jack White maar dat kwam dan vooral door de klankleur want met White, één van de meest geïnspireerde gitaristen van de jongste jaren toch, zal ze zich nooit kunnen meten. Hé, tot zover het slechte nieuws!
Want na die desastreuze start herpakte het duo zich wonderwel en kreeg het volgepakte café alsnog een stomende set te degusteren. Een gezonde ‘riot grrrl’ attitude en voldoende power waren daarvan de belangrijkste ingrediënten. Het deed me wat denken aan The Runaways, een groep waarvan ik evenmin de platen lust maar die me, in een wel erg ver verleden, toch konden charmeren op het podium.
Naarmate het optreden vorderde werd de sound steeds hechter en bleken ook de songs van betere makelij te zijn. Vooral diegene die als nieuw werden aangekondigd lieten de oudere nummers, die ik ken van die eerste plaat, wat verbleken.
Het bleef een wat vreemde mix van fris klinkende garagerock, zoals we die ook van de Yeah Yeah Yeahs kennen, en het bombastische geluid van seventies hardrock/powerpop bands maar uiteindelijk werkte het wel.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Het interview heeft wat voeten in de aarde, een subtiele verwijzing naar de single “Dag zonder schoenen”.
Na tien mails met het management prikken we eindelijk een datum. “Dit lijkt op Mick Jagger allures,” zeg ik lachend. “Hopelijk vertonen we geen uiterlijke kenmerken,” repliceert Wannes. Geen slecht woord over The Stones, maar zijn ouders hebben hem genoemd naar Wannes Van de Velde.
Het Zesde Metaal werd opgericht in 2005. Knack riep de debuut-cd ‘Akattemets’ uit tot meest onderschatte plaat van 2008. ‘Het kan verkeren,’ voorspelde Bredero want ondertussen zijn twee gouden platen een feit.
Ik toon hem een exemplaar van de Gintergazet en voeg eraan toe dat het interview nadien een eigen leven leidt via muziekwebsites als Musiczine. Jean-Marie Aerts genereerde zo 1 300 extra lezers en Cockney Rebel meer dan 1 700. Beeld je in, dat zijn 35 autobussen. “Dan gaan wij voor 2 000,” antwoordt hij kurkdroog.
Zijn groep Het Zesde Metaal krijgt wat mij betreft de Nobelprijs voor meest originele groepsnaam. Je kunt het de best geoliede band van het moment noemen. Het zijn stuk voor stuk supermuzikanten en het klikt. De camaraderie kan je van hun gezicht lezen. Het geheim? Ik vermoed dat ze na ieder optreden samen onder de douche staan. Zo belanden we naadloos bij de ecologische klassieker van André Van Duin: ‘Samen in bad. Ja, gezellig is dat. Het brengt je aan de kook en spaart nog water ook… ‘
Om de ijsbreker van wal te laten, haal ik een cd van onder het stof.
Herinner jij je Old Dog Yet?
Waar heb je dit op de kop getikt? Tjonge, dat was mijn allereerste cd. Ikzelf aan de elektrische piano en op zang. Eigen Engelstalige nummers, een instrumental en twee covers: ‘Hallelujah’ van Leonard Cohen en ‘Suds & soda’ van dEUS. Inderdaad, een sobere pianoversie. Ik herinner me niet dat Tom Barman me ooit bedankt heeft.
Ik zie je zelden nog achter de toetsen zitten
Na mijn studies aan Studio Herman Teirlinck ben ik overgeschakeld van piano naar gitaar. Dit laatste instrument heeft minder barrière, je kunt meer bewegen. Het is een goedkope oplossing. Voor € 200 heb je al een redelijke gitaar.
Wanneer ben je overgeschakeld naar het West-Vlaams?
Ik kan je dat exact zeggen. Augustus 2001 toen ik Flip Kowlier bezig zag op het folkfestival van Dranouter. Eigenlijk kon je me al een figuurlijke Obelix noemen die in een vat Willem Vermandere gevallen was. De overdosis Vermandere die ik kreeg in mijn jeugd en de invloed die hij had, is gewoon niet te schatten. Ik ben niet de nieuwe Willem. Dat is nooit mijn ambitie geweest. Maar als ik een deel van zijn oeuvre opzet, denk ik altijd: “Dit is zo goed gemaakt, zo goed geschreven. Een taalvirtuoos.” Dat wordt onderschat. Maar Kowlier trok me over de streep.
Droom je van een internationale carrière?
Dat is mogelijk, zelfs in het West-Vlaams. Neem nu de IJslandse groep Sigur Ros. Je verstaat geen fluit van hun teksten en toch breken ze wereldwijd door. Om het internationaal te maken, moet je meer moeite doen. Het is geen noodzaak voor mij. Je bent dan veel meer onderweg, weg van thuis. Op de koop toe zit ik de laatste tijd om geen werk verlegen, integendeel.
Eigenlijk ben je begonnen als cabaretier
Dit project ontstond in De Kreun in Bissegem, samen met Dries Helsen. Als duo wonnen we de publieksprijs op Humorologie 2002. Mijn eerste nummer in het West-Vlaams, ‘Cowboy en Indiaan’, dateert uit die periode. Vier jaar lang traden we op als Wannes en Dries. In principe mocht je aan de Studio Herman Teirlinck niet optreden na de lesuren maar ze lieten het oogluikend toe. Na die vier jaar moesten we een nieuwe voorstelling maken om af te studeren. Er waren allerlei regeltjes: dit en dat mocht niet. Daarbovenop had je de dwang van de lach. Toen besloot ik om volop voor de muziek te gaan.
In De Kreun heb ik ooit een cursus djembé – je weet wel, zo’n Afrikaanse vaastrommel die aardig op de zenuwen kan werken - gevolgd. Vergeet niet te noteren dat ik naast acteur, scenarist, zanger, toetsenist en gitarist ook een gediplomeerd djembé-speler ben.
Naast muziek en teksten schrijf je mee aan scenario’s
Inderdaad, ik was coscenarist voor de succesvolle serie Bevergem. Bart Vanneste alias Freddy De Vadder geloofde keihard in het opzet. De kans dat dit tot een goed einde kwam, was miniem. Het werd uiteindelijk een fantastisch proces en op de koop toe een succesverhaal. Ik speelde Wantje, een onzekere wijkagent. Wist je dat het onbekende woord ‘nurfen’ dat in de reeks gebruikt werd, het tot het meest gegoogelde woord van 2015 schopte. Er komt helaas geen vervolg op de serie. De spontaniteit zou verdwenen zijn.
Momenteel schrijf ik aan een nieuwe tv-reeks. Daar mag ik nog niks over vertellen.
Is een zekere filantropie je niet vreemd?
Eén van de nummers op ‘Calais’, ons laatste album, draagt de titel ‘Onderbemand’. Ik schreef het nummer voor Buddywerking Vlaanderen, waar ik peter van ben. Deze werking koppelt vrijwilligers aan mensen met een psychische kwetsbaarheid, om hen uit hun sociaal isolement te halen. Een buddy is geen wonderdokter, wel iemand die z’n hand uitsteekt en zegt: “Laten we met z’n tweeën iets doen”. Dat verandert levens, zowel dat van de vrijwilliger als dat van de persoon met psychische problemen. Beiden hebben iets aan de Buddywerking, ze maken elkaars leven waardevoller.
Ik citeer hierbij graag professor Dirk De Wachter. ‘Hoog gevoeligheid vormt niet het probleem maar veeleer ongevoeligheid.’ Onze maatschappij is niet aangepast aan mensen met psychische aandoeningen
Laten we het hebben over ‘Ploegsteert’, jouw succesnummer bij uitstek
Ik schreef dit nummer in opdracht van het Wielermuseum in Roeselare. Ze vroegen aanvankelijk om ‘My way’ van Frank Sinatra te coveren, het favoriete nummer van Frank Vandenbroucke. Ik maakte een nieuw lied gebaseerd op zijn biografie. Lach niet, naast djembé speler was ik ooit Belgisch kampioen triatlon. Ik moest vaak trainen en zo heb ik Frank persoonlijk gekend. Tijdens zijn trainingen in het zwembad van Menen kwam VDB vaak meezwemmen.
Je zou kunnen stellen dat Frank aan een bipolaire stemming leed. Het was alles of niks, komen of gaan. Hij bleek zeer bevlogen in zowel goede als slechte dingen. Je moet eens zijn biografie lezen: ontroerend door de openheid en het zelfinzicht.
‘Ploegsteert’ is op één avond geschreven. Het moment dat ik de zin bedacht ‘Ge waart nog kind, ge ving nog nie veel wind’, dacht ik: “Wow, nu ben ik vertrokken.”
Het nummer slaat aan want 16.500 Radio 1-luisteraars stemden erop en zo werd het koploper in de ‘100 op 1’. Mijn pensioen lijkt verzekerd.
En zeggen dat we het nummer eerst niet op de plaat zouden zetten…
Hoe ga je te werk?
Ik zet me aan de piano of neem mijn gitaar en begin te improviseren. Ik neurie of zing en laat de woorden komen. Ik laat alle remmen los en ga erop door. Eigenlijk ga ik op zoek naar het kind in mezelf. Zo kom je op dingen die je niet met je verstand bedenkt maar met gevoelens. Ik zat eens aan de piano met mijn neefje van 3 jaar op mijn schoot. Het was verbazingwekkend hoe hij meedeed. Hij heeft nog geen enkele filter. Zoals Picasso zei: ‘Ieder kind is een kunstenaar. De moeilijkheid is er een te blijven als je groot wordt.’
Ik denk hierbij aan het nummer ‘Ier bie oes es ‘t goed’. Dat is gelijk een beeldhouwer met een stuk steen. Het zit erin, nu nog kappen. Zo kwam de zinsnede ‘Zoe ze gediend zin met een kartje?’ als een spontane vondst.
Mijn parrain heette Henri en had van die menten voor de asem. Als hij er eentje nam, kon hij die na twee uur van onder zijn tong halen. Vertel eens over jouw ‘Arrie’.
Eigenlijk heette hij ook Henri maar iedereen zei Arrie. Hij was niet mijn peter maar mijn directe buur. Wij woonden in nummer 16, hij in 14. Eigenlijk zat er nog een bewoner tussen op 15. Dat was aan de overkant. Zoals wel meer voorkwam in deze streek was Arrie vlasbewerker. Een intelligente man die niet gestudeerd had. Zeer godsvruchtig. Hij deelde in de kerk de boekjes rond en stak de kaarsen aan. Ik was de zoon die Arrie nooit gehad had. Een wijze mens. Als hij over iemand niks goed kon zeggen, dan zweeg hij er liever over.
Toen ik aan de Erasmushogeschool studeerde, werd Arrie opgenomen in de kliniek. Door mijn studies had ik niet veel tijd om afscheid te nemen. Maar ik heb een liedje voor hem geschreven dat hij nog gehoord heeft voor zijn dood.
Krieg ik nu min mente voor den asem
'k Zitte zonder van mie 't haasten.
De laatste keer ip strate a' j' mie nie herkend.
Ik zeie ‘Dag Arrie’. Gie zei ‘Wien es die vent?’
Dat lijkt me een mooi verhaal om af te ronden. Een laatste vraag: wat heb je gedaan met de twee gouden platen?
Eentje hangt boven de vier wasmanden in het waskot omdat ze past bij de kleurtinten. De andere zit nog in de verpakking.
Met nummers als ‘Naar de wuppe’, ‘Calais’ of ‘De vrede’ kan je Het Zesde Metaal een ethisch verantwoorde groep noemen. Ze staan achter het goede doel, drinken koffie van de Wereldwinkel en… douchen samen. Al was het maar voor het milieu.
Pics homepag – Pieter Verhaeghe
Het Zesde Metaal
voorprogramma: Higher Octane
vrijdag 6 juli 2018 om 20 uur
toegang € 5
info 059 27 98 71 of Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
www.gistel.be
Carlos Santana live op het podium en dat op een vrijdagavond in het Antwerpse Sportpaleis! Een evenement dat ik zeker niet mocht missen. De sound van Mister Santana is zo uniek dat zijn muziek uit de duizend wordt herkend. De meesten zullen zeggen: “Leeft die dan nog?”, maar niets is minder waar! Deze artiest gaat al zolang mee in de muziekbranche dat mensen hem ouder schatten. Toch werd deze Carlos Santana ontdekt op jonge leeftijd en was hij slechts 22 jaar toen hij zijn eerste Woodstock festival mocht bijwonen. En tot op heden is hij nog steeds één van de meeste invloedrijke artiesten. Jaja, Antwerpen werd een paar graden warmer tijdens de latino vibes van Carlos Santana.
De meester zelve begon direct aan zijn set. Zonder veel intro aankondigingen startte hij zijn hitnummer “Jingo”. De zwoele sfeer van latinovibes entert de zaal en het publiek begint automatisch te glimlachen. In het begin was de geluidskwaliteit minder, maar werd na 15 minuten goed opgelost door de PA. Zo kwamen de gitaarklanken en zangstemmen niet goed over vanwege een overload aan bas en percussie. Naderhand was de kwaliteit top.
Carlos Santana zelf is een koele kikker. Hij straalt niet zoveel sfeer of enthousiasme uit, maar hoeft dit ook niet te doen. Hij doet niet aan overacting en geniet op het podium van zijn andere 8 medemuzikanten. Overigens veel respect aan de mannelijke backings, de djembe-muzikant en zijn echtgenote/drumster Cindy Blackman. Deze dame gaf een solo om van te kwijlen! Gewoon subliem! Normalerwijs hou ik niet van drumsolo’s maar deze dame bracht leven in haar ritmesectie. Een solo van zo een 10 minuten waarbij heel het publiek laaiend enthousiast van werd!
Overigens is het Belgisch publiek geen makkelijke doelgroep om voor te spelen. In het begin leek het eerder een kamerconcert dan een ‘wannabe’ Woodstock beleving. Natuurlijk werd er geapplaudisseerd, maar rechtstaand dansen was zeker niet aan de orde. Dit had Carlos Santana door en gaf dan ook soms hints als “Let it out! Don’t have fear”. Gelukkig begreep een dame deze boodschap, die zich meer naar Santana begaf in tegenspraak van de security. Even een kleine discussie met Santana en er stond zo’n 300 man te dansen vooraan het podium. Eindelijk!
Het publiek werd echt wild van enthousiasme. Ze zongen luidkeels, fotografeerden hun gitaarheld en dansten gelijk crazy. Eindelijk kwam de sfeer los! Je zag ook onmiddellijk een andere prestatie van de muzikanten. In het begin deed niemand mee met hun energie, maar nu deed iedereen mee, waarbij ook de rechtstaande bezoekers op de tribunes. Carlos Santana was geslaagd in zijn missie en liet het publiek de vrije loop in hun ‘voodoo-energie’.
Kortom, het was weer een geweldige editie in het Antwerpse Sportpaleis. De sfeer kwam traag op gang, maar werd alsnog herboren. Ondanks dat Carlos Santana een dagje ouder wordt, blijft zijn sound uniek, krachtig en toonvast. Natuurlijk zijn de gitaarsnufjes niet meer zo makkelijk als vroeger, maar ik heb er 100% van genoten. Altijd leuk om zijn wereldhits als “Oye como va”, “Black Magic Woman” en “Samba Pa Ti” live te bewonderen.
Ik zou zeker en vast niet meer aarzelen als je fan bent van latinosounds en van Carlos Santana. Maar alvast een tip, begeef je maar onmiddellijk vooraan.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/santana-22-06-2018/
Organisatie: Greenhouse Talent
Neoklassiek, Folk en een streepje postrock. Dit is hoe het gezelschap Zura Zaj uit Gent zichzelf omschrijft. Via het Luikse label homerecords.be bracht Zura Zaj zijn debuut 'Small Obstacles' op de markt. De band profileert zich als 'huiskamermuziek'. En dat is inderdaad ook een sfeer die wordt gecreëerd op deze schijf. Zoals in een rustige omgeving in je eigen huiskamer zonder het geluid van voorbijrazende auto's, draaiende machines en stressvolle taferelen om je heen, kom je in jouw eigen huiskamer namelijk nog het best tot rust. Niet? Lieze Van Herzeele (viool), Jonathan Baltussen (French Horn), Gowaart Van Den Bossche (gitaar en percussie) brengen bij elke song betoverende mooie klanken naar voor die een diepe indruk nalaten. Telkens opnieuw.
Volgens de biografie op bandcamp timmert dit trio al circa tien jaar aan de weg en dat is ook te merken. De innerlijke rust van viool, gecombineerd met hoornklanken komende uit het Hemels paradijs en percussie en gitaar waarbij nooit geluidsmuren worden gesloopt, maar harten des te meer. Ze verraden meer dan eens dat Zura Zaj niet aan zijn proefstuk toe is. Door die jarenlange ervaring vinden de bandleden elkaar dan ook voortdurend blindelings. Dit resulteert uiteindelijk in dit sprankelend tot magisch mooi debuut, dat ons van begin tot bitter einde met verstomming slaat.
‘Small Obstacles’ is dan ook een langgerekte rit geworden over wegen boordevol innerlijke rust tot zachtmoedigheid, die je bedwelmd en tot complete 'zen' brengt. Dit trio pint zich bovendien totaal niet vast op één muziekstijl en slaat voortdurend aan het experimenteren en improviseren. Vandaar de subtiel verwijzingen naar Jazz, die we terugvinden in sommige biografie. Dit dus allemaal zonder die trommelvliezen te doen barsten of geluidsmuren op te trekken. Maar eveneens zonder je in slaap te wiegen uit verveling.
Besluit: Valt het u op dat we geen enkele songs hebben vernoemd? Dat deden we heel bewust. En dat kunnen we ook niet genoeg herhalen. Deze schijf moet je dus eerder in zijn totaliteit zien, beluisteren en beleven. Gebruik hiervoor dan vooral al je zintuigen. Het gehoor om die wonderbaarlijke klanken op te vangen, de ogen - bij voorkeur gesloten - om magische kleurrijke beelden op te roepen. En 'het gevoel' om de koude rillingen en de warme gloed letterlijk over je rug te voelen lopen. Want ‘Small Obstacles’ is dus vooral een plaat die je moet voelen en niet enkel beluisteren. Zura Zaj verstaat die unieke kunst om hun muziek zodanig op te bouwen dat je letterlijk onder hypnose wordt gebracht en weggevoerd naar een eigen diep verborgen hemels paradijs, waar percussie , viool en hoorn je tot een innerlijke rust brengt waaruit je niet meer wil ontsnappen. Meer nog, niet kunt ontsnappen. Want door de intensiviteit van elk van die instrumenten, word je meegezogen naar een onontgonnen prachtige, mooie wereld.
Tracklist: Exhale 04:11 Landfall 07:30 Eastbound 04:35 Nigh 03:07 Acres 03:12 Atoll 04:49 Tide 01:55 Still 02:17 Ever 01:22 Alight 03:48
Doorheen de jaren hebben we Psy'Aviah zien uitgroeien tot een begrip binnen het elektronische muzieklandschap. Yves Schelpe is een bezige bij, stilzitten is niet aan hem besteed. Zo kwam in het begin van jaar een nieuwe schijf uit ‘Lighflare’. Waarover we schreven:''Psy'Aviah levert anno 2018 de perfecte elektronische muziek schijf af. Enorm dansbaar, emotioneel, lekker aanstekelijk tot bevreemdende schoonheid en weemoedige songs met een eerder duister kantje. Je vindt het allemaal terug op ‘Lightflare’. Kortom. een aanrader voor de globale liefhebbers van elektronische muziek in de enorm brede zin van dat woord.
We zijn nog maar net bekomen van dit pareltje van een schijf en daar is Yves al met een ander meesterwerk. ‘Looking For the Sun’ is een EP boordevol fijne remixen, uitgebracht via Alfa Matrix. Waarop Psy'Aviah begane wegen verder bewandelt, en eigenlijk net niet, maar vooral zijn eigen grenzen verder aftast.
De rode draad op deze EP zijn eigenlijk remixen rond steeds dezelfde songs. Zo komen we ‘Looking for the Sun’ in verschillende gedaantes tegen. Waardoor het wel lijkt alsof die ene song telkens een ander leven gaat leiden. Dat is uiteraard weer eens te danken aan de artiesten waar Yves mee samenwerkt. Zonder afbreuk te doen aan zijn eigen inbreng uiteraard. Van dansbaar gaat het over naar eerder melancholisch tot vaak meer atmosferisch. Elke keer krijgt die song net door die bijzondere samenwerking dus vooral een heel eigen gezicht mee, wat deze EP dan weer zo bijzonder aantrekkelijk maakt.
Ook bij “No More Heroes”, “Anchor Down” tot “Plan B”, waaraan Kyoko Baertsoen haar prachtige stem ontleent, blijft Yves grenzen van elektronische muziek verder aftasten tot het oneindige. Het verwondert ons ook nu weer hoe Psy'Aviah ondanks steeds opnieuw gebruik te maken van diezelfde ingrediënten, je heel subtiel, door middel verrassende wendingen, een enorme zin voor improviseren en experimenteren op het verkeerde been zet. Dit zorgt ervoor dat ‘Looking For the sun’ wellicht een aanvulling is van wat de man ooit heeft voorgedaan, of net niet. Omdat je bij elke song, na elke luisterbeurt opnieuw ontdekkingen doet.
Als er één groot verschil is met de eerder uitgebrachte schijf, die een donker kantje liet zien en horen van Psy'Aviah, dan klinkt deze EP positiever en zonniger. Ook al blijven melancholie en weemoedigheid nog steeds stevig overeind staan. Ook dat is weer te danken aan de bijzondere stemmen die een meerwaarde vormen binnen het geheel. “No More Heroes” (ft. Saydi Driggers) is daar een mooi voorbeeld van. Pijn en geluk worden hier nauw met elkaar verbonden. Net als in het leven is er uiteraard een dunne lijn tussen beide. Ook dat wordt op deze EP telkens uit de doeken gedaan. Maar evengoed gaat het er enorm dansbaar een vreugdevol aan toe zoals bij de remix van “Looking For The Sun” (ft. Lumí) (French Skies remix)
Besluit: Psy'Aviah brengt voor de zoveelste keer een parel van een schijf uit, waaruit dus vooral de drang naar zichzelf blijven heruitvinden tot het oneindige de eeuwige rode draad vormt in zijn werk. Als er één groot verschil is? Dan is het vooral dat de zon schijnt achter de wolken. Deze EP is dan ook gewoon uit het dagelijkse leven van ieder van ons gegrepen. Maar vooral bewijst Psy'Aviah dat het eindpunt nog niet is bereikt. De drang naar zichzelf heruitvinden, experimenteren en improviseren tot het oneindige blijft dus ook nu weer stevig overeind staan, wat ons doet uitzien naar meer veelzijdige, kleurrijke parels in de nabije toekomst. Want de inspiratie van Yves is bijlang nog niet opgedroogd, dat bewijst hij op deze EP uitvoerig.
Tracklist: Looking For The Sun (ft. Lumí) 04:32 Plan B (ft. Kyoko Baertsoen) 03:41 Looking For The Sun (ft. Lumí) (KG Project "radio edit" remix) 04:35 Plan B (ft. Kyoko Baertsoen (11grams remix) 05:05 The Great Disconnect (ft. Marieke Lightband) (radio edit) 04:22 No More Heroes (ft. Saydi Driggers) 03:30 Anchor Down (ft. Anewta C) 04:59 The Great Disconnect (ft. Marieke Lightband) (I:Scintilla remix) 04:25 Looking For The Sun (ft. Lumí) (KG Project "extended club edit" remix) 07:43 Looking For The Sun (ft. Lumí) (Nord Horizon "extended vocal" remix) 07:25 Looking For The Sun (ft. Lumí) (French Skies remix) 05:28 Looking For The Sun (ft. Lumí) (SD-KRTR remix) 04:12 Plan B (ft. Kyoko Baertsoen (Kilmarth remix) 04:58 Looking For The Sun (ft. Lumí) (KG Project "extended club edit - dub version" remix) 07:42 Looking For The Sun (ft. Lumí) (Nord Horizon "extended - dub edit" remix) 07:24 Looking For The Sun (ft. Lumí) (French Skies "dub edit" remix) 05:28 In The Sound (ft. Michael Evans) – Bandcamp Exclusive Track 03:13 In The Sound (ft. Michael Evans) (Incite remix) – Bandcamp Exclusive Track 03:29 Looking For The Sun (ft. Lumí) (Stableform remix) – Bandcamp Exclusive Track 05:06
Ook aan te kopen en beluisteren via: https://alfamatrix.bandcamp.com/album/looking-for-the-sun-ep
Gris-de-lin is een multi-instrumentalist die naast het bespelen van een uitgebreid palet aan instrumenten, eveneens over een bijzonder heldere en bedwelmende stem beschikt. De artieste bracht eerder dit jaar haar debuut ‘Sprung’ op de markt via BB*Island. Twee songs op deze schijf “Ghost” en “Birthday” werden eerder op de markt gebracht in eigen beheer op 7" single. Dat is dus blijkbaar niet ongemerkt voorbij gegaan. Gris-de-lin laat zich bovendien begeleiden door al even begenadigde muzikanten die hun bijdrage leven aan dit sprankelende debuut. Zo verleent Bob Ellis (PJ Harvey/Anna Calvi) zijn medewerking als drummer aan enkele tracks op deze schijf. Maar het grootste deel van de instrumentale inbreng doet deze jongedame dus vooral zelf. En dat is toch heel bewonderenswaardig te noemen.
Vanaf die eerste song “You Ghost” neemt Gris-de-lin je mee op een adembenemende mooie trip, in vooral zonnige landschappen. De jongedame bespeelt niet alleen saxofoon tot gitaar als een virtuoos, vooral haar bijzondere stem, voelt aan als een zalf die elk hart en zielspijn probeert te verzachten. Zonder meer beschikt Gris-de-lin over die uitzonderlijk gave je letterlijk te hypnotiseren. Ik ben een heel grote fan van bijvoorbeeld Anna Calvi, en herken veel van Calvi haar stem en uitstraling in deze van Gris-de-lin. In elk geval hebben songs als “Birthday”, “The Kick”, “Sprung” tot “Marching” diezelfde verdovende en intensieve inwerking op mijn gemoedstoestand. Zoals de muziek en stem van een artieste als Calvi dat ook heeft. Maar daar houdt het niet mee op.
Breekbaar als porselein, maar krachtig genoeg om niet over haar heen te laten lopen. Het is de rode draad doorheen de gehele schijf. Gris-de-lin betovert je enerzijds door die wondermooie, sprankelende sax tot gitaar inbreng, en bezorgt je eveneens die ultieme krop in de keel door een vocale aankleding die ontroert en je wegvoert naar verre onontgonnen oorden. Naast de toegankelijke manier van zingen en spelen, zijn elk van de songs bovendien omgeven door walmen van eerder donkere melancholie. Echter zonder teveel te dreigen. Maar net genoeg duisternis om je rillingen tot de bot te bezorgen. Uiteraard kom je in die typische Alt-Folk nog wel vaker zulke artiesten tegen. Maar telkens zo een artiest je letterlijk diep raakt, in vervoering brengt en compleet van de kaart achter laat in de hoek van de kamer, kunnen we daar nooit genoeg van krijgen.
Besluit: Gris-de-lin treedt met dit sprankelende mooie debuut ‘Sprung’, boordevol songs die gevoelige snaren diep raken, in het voetspoor van veel al even indrukwekkende artiesten. Ooit dus wel ergens voorgedaan.
Maar net door het combineren van instrumentale virtuositeit, zich laten omringen door al even gedreven muzikanten, en die verdomd indrukwekkende mooie stem, die je in diepe trance doet belanden, is deze artieste een enorm grote aanwinst binnen dat aanbod.
Ze kan, mits de juiste begeleiding, uitgroeien tot een grote naam binnen de alt-folk, blues tot post rock scene. Zonder meer is ‘Sprung’ dan ook een hartverwarmend debuut geworden, waarbij je enerzijds met een krop in de keel een traan wegpinkt maar anderzijds een glimlach op je lippen verschijnt, die je totaal verweesd achterlaat.
Tracklist: Your Ghost 03:57 Birthday 04:16 The Kick 03:15 Muhammad Ali 02:58 Sprung 04:23 Reprise 00:59 Dead Wife 04:18 Russian Korg 00:31 Marching Band 04:08 I'm The King 04:02 Underground 02:46
Ditmaal moeten we ons naar Genk begeven voor de band Barabbas. Barabbas bestaat uit vier veteranen die al vele watertjes hebben doorzwommen om in 2013 met een eerste split-EP voor de dag te komen. Zelf noemen ze Mastodon, Firebird, Queens of the Stoneage en Black Sabbath als invloeden . De riffs zijn wel geïnspireerd door Black Sabbath. Maar dat geldt natuurlijk voor duizenden bands in het zwaardere genre. Opener “Goldstone” klinkt zwaar, wat loom en doet dan ook aan eerder genoemde band denken. Op “Sister” gaan ze een versnelling hoger spelen en doen ze wat denken aan Prong of Danzig. Nu ga ik stoppen met te vergelijken en me op Barabbas zelf toespitsen. “Sister” vind ik echt wel te smaken. Een vinnige track met de nodige ‘f.. you’ - attitude. Zo staan er nog wel enkele nummers op. Op “Guy Tells Us How To Make An Omelet” is de tekst een uitleg hoe je een omelet moet maken. Het is een dunne lijn, tussen ironie en belachelijkheid, die ze hier bewandelen.
Ze weten hoe een song in elkaar te zetten, de sfeer en grooves zitten goed. De plaat is best genietbaar maar alleen is niet alles altijd even origineel. We krijgen nogal wat clichématige riffs te horen.
Een debuut dat er mag zijn maar hopelijk toont hun volgende worp nog wat meer eigenheid en originaliteit.
Een kwartet bestaande uit muzikanten die o.a. gitaar, bas, drum, zang, orgel, clavinet en prophet 5 bespelen. Wat moet dat geven? Moeilijk te zeggen maar als we erbij vertellen dat je moet denken aan een combinatie van Robert Wyatt en Syd Barret melodieën in een fusie met grooves en sounds uit de jaren 70 die neigen naar progrock bands zoals Camel, Caramel, Soft Machine of Gentle Giant dan weet je al welke richting hun muziek hier uitgaat. Met name echte prog rock met invloeden uit de rock en wat uit de jazz. Het geheel heeft een seventies sound en klinkt ook soms wat dromerig. Je zou kunnen zeggen dat één of ander instrument de hoofdrol speelt. In eerste instantie zou je zeggen dat het de toetsen zijn. Maar bij nadere beluistering speelt elk instrument wel op de één of andere manier zijn hoofdrol. De drums zijn stuwend en dwingend, de bas heel verhalend en melodieus, de toetsen heel karakteristiek en de gitaren kleuren het geheel in. De zang is eerder ondersteunend. Wie houdt van eerder genoemde bands uit de prog-geschiedenis, moet dit ook eens uitproberen want dit zijn hier wel vier klassevolle muzikanten die lijken weggelopen te zijn van Woodstock of iets gelijkaardigs. Mooie smaakvolle cover ook trouwens.
Yakchal is een Brussels trio dat instrumentale post-rock maakt, bestaande uit een drummer, bassist en gitarist. Daarmee weet je al een beetje aan wat je je mag verwachten. Nog niet alles natuurlijk maar geen paniek zelf weet ik er ook niet heel over. De bandleden luisteren naar de namen Davide, Ema en Paolo waardoor ik, mede door de groepsfoto, vermoed dat ze buitenlands bloed (of DNA) door hun aderen hebben stromen.
Muzikaal klinken ze als post rock. Hun vier songs op dit EP-tje, wat tevens hun debuut is, zijn atmosferisch en kennen een opbouw dat wat aan de getijden van de zee doet denken; namelijk het opkomen en wegtrekken van het water. Ik hoor fijn drumwerk en percussie, de bas brengt warmte in de songs en de gitaar kleurt en brengt sfeer. Het EP-tje werd vorig jaar live opgenomen op een zaterdagnamiddag in Saint-Gilles te Brussel. Michel Meulemeester stond in voor de opnames en de mixing.
‘00+5399+xo’ is een klein pareltje dat aangenaam luistervoer is. Ze treden ook live op. Onlangs in Elsene op het feest van post rock muziek en eind juni in Bergen. Een band in het genre om te volgen.
Eerlijk gezegd had ik nog nooit van deze artieste gehoord toen ik dit in mijn postbus kreeg. Mai Khoi is een Vietnamese popster én activiste die de communistische overheid uitdaagt met haar kritiek rond de mensenrechten in het land. Ze is ook een voorvechtster voor vrouwenrechten en heeft uitgesproken meningen rond sexualiteit. Ze werd dan ook jaren verbannen om live op te treden in haar eigen land. Ze ontmoette Barack Obama, toerde reeds de wereld rond en won in 2010 de award voor beste song in Vietnam. Op ‘Dissent’ staan twaalf liedjes gezongen in het Vietnamees. De liedjes werden live opgenomen gedurende 2016 en 2017 tijdens geheime optredens in Phùsa Lab (een theater). Ik vermoed dat dit zonder publiek was. Daar is in elk geval niets van te merken op de plaat.
Muzikaal klinkt alles dit keer toch als vrij rebelse pop of als een singer songwriter. De angel zit hem vooral ook in de teksten die gaan over heropvoedingskampen, vrijheidsbeperking. Alhoewel ik de taal niet spreek voel je de frustratie toch in de zang. Luister maar eens naar song twee “Chung Toi Muon (We Want)” of “Chuyen Xe” dat een beetje klinkt als de Vietnamese versie van Patti Smith. Naast akoestische gitaar horen we ook saxofoon, traditionele fluit en percussie. Op “Cuffed in Freedom” komt Anna Högberg zingen (in het Engels). Dat geeft een lichtjes andere vibe. Het urgente is er wat uit maar door de samenzang krijg je toch weer wat vuur in de song. Andere nummers klinken dan weer heel melancholisch. Voldoende variatie aanwezig dus.
‘Dissent’ verrast mij aangenaam. Haar vorig werk vond ik na beluistering nogal poppy geproduceerd en een kruising tussen Céline Dion en Lady Gaga. Maar ‘Dissent’ blijkt eerder een Vietnamese variant van blues, soul en singer-songwriterschap te zijn. Een apart plaatje maar de moeite waard om te ontdekken (als je wat open minded bent).
… Met de ogen dicht waan je je bij Bob Marley, Prince, ... Lenny Kravitz, ach ja we zijn bij de laatste ! Bovenaan in het midden van het podium start Lenny en groep met “Fly Away” en dat is wat we 2 uur lang zullen doen, met een afwisseling van wereldhits uit een carrière van alweer 30 jaar !! “Dig In” en “Bring It On” brengen ons naadloos bij de cover van The Guess Who : “American Woman”; hij kijkt de menigte toe, schudt heel hard met zijn weelderige rastakapsel en ziet dat het goed is.
Alle vrouwen, waarvan vaak de partner mee moest , had ik de indruk, keken terug en zagen dat het zeer goed was. Nu zijn we voor echt vertrokken voor een strakke set in een net niet helemaal uitverkocht Sportpaleis.
Het podium was een goeie 25 meter naar voor geschoven zodat we precies in een mini-Sportpaleis stonden. De sfeer is Jamaicaans bij momenten en daarom is het ook niet verwonderlijk dat “Get Up Stand Up” van Bob Marley eraan komt. Lang uitgesponnen allemaal maar een perfecte sfeer, er wordt heerlijk heen en weer gewiegd door iedereen. “It's Not Enough” wordt gevolgd door een morele vraag van Lenny ‘over de wereld en wat er eigenlijk aan het gebeuren is’ … maar ja, we kunnen niet echt antwoorden allemaal ...
“Low” weerklinkt dagelijks op de radio tegenwoordig en is echt Lenny Kravitz zoals we hem liefst hebben, met een mooi oprecht nummer.
Om ons een allemaal goed in de ogen te kijken , gaat de zonnebril er af , en ja de dames laten hem duidelijk weten dat hij ook zonder ‘cool’ is !! ‘Cool’ is precies een woord dat voor hem is uitgevonden !
“It Ain't Over 'Till it’s Over”, “Can't Get You Off My Mind” en “Believe” volgen elkaar mooi op, veel gitaar maar toch niet te lang en te veel... Bij “I Belong To You” nemen velen in het mini-Sportpaleis dit persoonlijk op, al vele jaren denk ik.
Deze week kreeg Lenny nog te horen dat zijn acteercarrière voorlopig blijft bij ‘The Hunger Games’ en ‘Precious’; graag wou hij een rol in de tv-serie ‘Big Little Lies’ maar omwille van zijn huidskleur vinden de producers het moeilijk om hem een rol van schurk te laten spelen. Jammer want hij zou dit graag gedaan hebben, zijn dochter Zoë was immers al te zien in de eerste seizoen van deze serie. Deze gegevens even terzijde !
“Always on the Run” en “Where are We Runnin'?” volgen elkaar mooi en strak op, het voelt alsof we ons aan het opwarmen zijn voor de finale. Met het nummer van de vorige plaat, “The Chamber” kan er goed gerockt worden, de hele band laat zich dan ook goed gaan, het klinkt een beetje speciaal, een combi van rock met heel veel bas.
De band is dan ook heel goed afgestemd op elkaar, mooi worden ze 1 voor 1 voorgesteld: uit het oog springt toch wel Gail Ann Dorsey, de sessiemuzikant van o.a. Bryan Ferry, Tears for Fears, The Indigo Girls, Khaled en Skin (van Skunk Anansie), dit is niet alles, de laatste 10 jaar van David Bowie's carrière werkte ze voor hem ! Sinds 2012 is ze steeds mee op pad en op plaat met Lenny Kravitz.
Hier komt ook het moment dat hij als een klein en zeer gelukkig kind heel gek begint rond te lopen in het publiek, vooraan van links naar rechts , en dan ook nog ondertussen handtekeningen uitdeelt … en ja voor mij stond een dame die zonder nadenken haar borst ontbloot ; Lenny tekent met een grote glimlach … iedereen gelukkig !
Als 3 laatste nummers komen mooi achter elkaar “I'll Be Waiting”, “Let Love Rule” en “Are You Gonna Go My Way”, de enige vraag die ons nu nog rest is : Zet hij 's avonds voor het slapengaan dat kapsel af of is het echt ?
Leuke sfeer, het dak ging er niet helemaal af maar het is een rasartiest met een topband met 30 jaar archief aan goeie en vaak nostalgische nummers ! Niemand moet met de Taxi naar huis want “Mr. Cab Driver” hebben we niet gehoord.
Voor u beleefd, gehoord en gezien …
Neem gerust een kijkje naar de pics van de gig in Rockhal Lux 23 juli 2018
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lenny-kravitz-23-07-2018/
Organisatie: Live Nation
Antwerp Music City 2018 - Surya//Onrust// RZMNR - De 'Underground' leeft!
Antwerp Music City 2018
Antwerp Music City
Antwerpen
2018-06-14
Erik Vandamme
Naast Sportpaleizen, Vorst National tot Rock Werchter en Pukkelpop of dergelijke meer bloeit er ook iets in de 'underground' van het muziekgebeuren. Veel bands die kwalitatief bekeken totaal niet moeten onderdoen voor de grote namen binnen hun scene, vinden tegenwoordig nog moeilijk zalen of plaatsen waar ze zichzelf kunnen tonen aan hun fans. Gelukkig zijn er goed verstopte zalen als Antwerp Music City, die deze bands een plaats geven op hun affiche. Ze zijn niet de enige, maar ze worden helaas dus heel zeldzaam. Nochtans stellen we na ons bezoek aan Antwerp Music City op donderdag 14 juni vast, de Underground leeft. Meer dan ooit! Op het programma het betere donkere en zware post tot andere sludge metal met Surya, Onrust en RZMNR.
RZMNR, Stevige stoner met een hoek af? Een stelling die blijkt te kloppen als een bus
Het had niet veel gescheeld of we waren er zelfs niet geraakt. Wegens een vermoedelijk gaslek was de straat naar Antwerp Music City compleet afgesloten. Gelukkig waren enkele bereidwillige leden van Onrust zo vriendelijk me op te zoeken, en de weg te wijzen langs één van de zijstraten. RZMNR was net aan zijn set begonnen. "Instrumentale stoner" Of "Stoner met een hoek af'' zo omschrijft de band zichzelf op de facebook pagina. RZMNR is een vrij jonge band dat sinds 2016 de Vlaamse wegen onveilig maakt. Door middel van strakke gitaar en drumpartijen, die voortdurend in overdrive lijken te gaan, pakken de heren het publiek zonder veel moeite in. Veel woorden worden daar niet aan vuil gemaakt, de heren laten vooral de muziek voor zich spreken.
RZMNR lijkt me echter ook een band die nog kan groeien. Dat bleek op het einde van de set, toen alle registers plots compleet werden open gegooid. Verschroeiende riffs en drum salvo's als een plots opstekende wervelstorm , deden de trommelvliezen barsten. Prompt werd een geluidsmuur opgebouwd, die Antwerp Music City uiteindelijk voor het eerst deze avond op zijn grondvesten deed daveren. Een gewaarwording die we eigenlijk graag wat meer hadden ervaren tijdens de toch voor de rest vrij monotoon opgaande set.
Echter, wat we dus wel te zien en horen kregen is een band die potentieel heeft om binnen stoner - met inderdaad een stevige hoek af - heel hoge ogen te gooien naar de toekomst toe. Daarover bestaat op basis van dit stevige en strak optreden van deze heren in Antwerpen geen enkele discussie.
Onrust: De putten van de hel compleet open zetten!
Plots stond Antwerp Music City overvol voor Onrust. Zo verwonderlijk is dat niet. Deze sympathieke band heeft ondertussen al heel wat water doorzwommen. En ondertussen zijn stempel gedrukt op de 'underground' post metal en aanverwant gebeuren. De doorbraak naar een heel ruim publiek is er vooralsnog niet echt gekomen. En toch, deze jongens bewezen al meerdere keren dat ze totaal niet moeten onderdoen voor de grote namen binnen post metal/ sludge metal en aanverwante. In april van dit jaar bracht Onrust eindelijk zijn debuut ‘Oogst’ op de markt. We schreven daarover: ''Song na song bezorgt Onrust ons op dit debuut rillingen tot op het bot. Telkens opnieuw voelen we ijskoude klauwen uit de Hel ons de strot dichtknijpen, en glijden langzaam maar zeker af naar die meest duistere kant van onze ziel. Dat zijn allemaal ingrediënten die ooit wel eens zijn voorgedaan. Maar Onrust brengt het allemaal op een zodanig hoog niveau, dat we vanaf de eerste tot de vierde luisterbeurt compleet overslag gaan."
Hoe dat live klinkt: nu die putten van de Hel gingen nog maar eens compleet open. Onrust brengt vooral een gevarieerde set, waarbij door uiteenlopende tempowisselingen naar voor te brengen, al even uiteenlopende emoties worden aangesproken. Onrust doet ook niet aan veel bindteksten, maar spreekt zijn publiek al iets meer aan dan zijn voorgangers. Niet dat dit een must is. Ook deze band laat de verschroeiende muziek voor zich spreken. De grote meerwaarde is dat op dat geïmproviseerde podium - want eigenlijk stonden de instrumenten gewoon op de grond opgesteld - top muzikanten staan te spelen die tovenaars zijn met klanken. Gerugsteund door de frontman zanger die met een ijzingwekkende blik boordevol opgekropte woede, zijn frustraties voortdurend uitschreeuwt.
Nochtans werd die vocale aankleding in het begin van de set iets te vaak overklast door de instrumentale aankleding, een euvel waarop de zanger zelf geen vat heeft. Naarmate de set vorderde , lukte het alsmaar beter om met zijn grunts en growls ook boven de instrumentale aankleding heen te komen. Het meest indrukwekkende aan Onrust is dat de band dus voortdurend schippert tussen intieme momenten, waarbij de cleane vocale aankleding al minstens even dreigend klinkt, en oorverdovende climaxen, die recht doorheen je hart boren als vlijmscherpe messen.
Net ons door elkaar schudden, nog eens goed de hersenpan bewerken en de ziel doormidden scheuren, komen we prompt in een diepe trance terecht. De intensieve aanpak verdooft je dus enerzijds, bezorgt je koude rillingen tot zelfs een krop in de keel. Anderzijds worden mokerslagen uitgedeeld die aanvoelen als het geroffel van donder en bliksem, de voorbode van een opkomende zomerstorm. Willen of niet, je wordt uiteindelijk zonder medelijden meegesleurd naar uw eigen persoonlijke Hel.
Besluit: Onrust legt die lat van begin tot einde van de set, zowel vocaal als instrumentaal, zodanig hoog dat we compleet van de kaart uiteindelijk onze eigen demonen met het angstzweet op de lippen strak in de ogen kijken. Ja, ooit wel voorgedaan. Maar zo intensief als de manier waarop Onrust dit doet? Nee, dat komen we ondanks ons ellenlang parcours van bezoeken van concerten en festivals niet elke dag tegen.
Surya: De schoonheid en de lelijkheid van mens en natuur, in klank en beeld gebracht
Ter introductie van de Engelse band Surya citeren we even de Engelstalige intro over deze band op de facebook pagina: "The music is a mix of heaviness and subtle sonic landscapes, ugliness and beauty. Earth, Water, Air and Fire- all in it's eternal dance of creation and destruction. Surya is about bringing light through understanding the darkness." Inderdaad blijkt dit dan ook de rode draad doorheen het concert van Surya in Antwerp Music City. Donkere walmen van intensieve muziek, met beelden over aarde, water lucht en de mensheid worden voortdurend geprojecteerd waardoor zowel oog als oor worden aangesproken. En uiteindelijk alle zintuigen. Want de experimentele soundscapes zorgen ervoor dat je eens onder hypnose gebracht, wordt doorverwezen naar onaardse wegen, ver buiten de realiteit. En toch verbonden daarmee, door die heel herkenbare beelden op het scherm.
Surya bestaat uit muzikanten die dus de kunst verstaan om, door middel van deze samensmelting van beeld en klank, te spelen met emoties van de aanhoorder. Onophoudelijk worden drumsalvo's op de luisteraar afgevuurd die wel lijken te komen uit de putten van voornoemde hel. Zonder enig medelijden wordt het tempo opgedreven tot al even Helse climaxen, waarbij de riffs klieven door je hart en de vocale aankleding je ziel doormidden scheurt. Ook al gaat alles wat de monotone kant op, net door beeld en klank zo mooi te laten samensmelten stoort dit totaal niet. Integendeel zelfs. Je blijft geboeid luisteren en kijken, maar vooral genieten.
Besluit: Surya laat de meest donkere en ijzingwekkende zijde van natuur en mens samensmelten met het mooiste en meest tedere, binnen een set die je voor het laatste op deze avond confronteert met jouw eigen innerlijke gemoedsrust, maar ook die demonen die jou het leven zuur maken. Spelen met emoties? Het is dus niet alleen de rode draad in dat optreden van Surya. Het blijkt de ultieme rode draad te zijn van deze boeiende avond.
Organisatie: Ondergronds - https://www.facebook.com/ondergrondsvzw/
Rostam Batmanglij, voormalig lid van de band Vampire Weekend, stelt zijn eerste solo album ‘Half-Light’ voor. ‘Half-Light’ is released in september 2017, maar kreeg tien jaar eerder al vorm. Op de nummers heeft Rostam dus lang gebroed met als resultaat dat het album tekstueel en muzikaal een inkijk geeft in zijn leven. Je kan de sound vergelijken met een smaakvolle gemixte soep. Zo bevat het veel verschillende stijlen, thema’s en instrumenten die uiteindelijk geblend zijn tot nummers. Dit met als resultaat dat ik geen naam kan plakken op de soep en laat dat nu het geheim zijn van onze chefkok Rostam. Hij doet zijn zin, test de grenzen van zijn ingrediënten en zichzelf.
Voor het optreden heeft Rostam drie strijkers, één cellist en één drummer mee. De strijkers en cellist zitten in een halve cirkel aan zijn rechterkant en de drummer links waardoor Rostam in volle glorie het midden inpalmt. De mooie Rotonde is net half gevuld waardoor het publiek de keuze had om te dansen op het middenplein of zittend te genieten op de tribune. Een betere setting voor een concert in deze zaal kan je niet hebben.
Rostam opent, onder luid gejuich van een select groepje superfans vooraan het podium, met het nummer “Don’t Let It Get To You”. Direct een levendig nummer dat ervoor zorgt dat menig zitplaatsen worden ingeruild voor een plaatsje op het middenplein. Een mooie opwarmer die doet verlangen naar meer… Het nummer “Sumer” volgt waarna Rostam ongemakkelijk vraagt of er Persians zijn in de zaal. Niemand snapt het mopje tot “Wood” klinkt. Een nummer waar hij duidelijk zijn inspiratie gehaald heeft bij de Perzische muziekstijl. Dit is Rostam zijn humor die nog enkele keren terugkomt. Het geeft toffe tussendoortjes en maakt hem een heel sympathieke artiest die graag binding maakt met zijn publiek. Ook het enthousiasme van zijn strijkers draagt veel bij aan de show. Deze beweging volop mee op de beats van de nummers. Kostelijk om te zien!
De show is een mix van allerlei soorten stijlen zoals we hem kennen. Van een geslaagde cover van Nick Drake’s “Pink Moon” tot een van zijn oudere nummers uit 2009 “It’s Not My Fault” dat naar mijn mening totaal niet in zijn show past. We horen harde beats, hiphop, reggae, dromerige ritmes en tot slot ook een monsterlijk stemeffect waarmee hij een onverstaanbaar politiek pleidooi opvoert.
Maar goed. Het is duidelijk. Ik ben fan van de performers en het album maar helaas kan ik dit niet zeggen van mijn live ervaring Rostam in de Botanique. Het geluid laat te wensen over waardoor de muziek chaotisch klinkt. Het zijn ook zoveel geluiden door elkaar en dat wordt dan snel lawaai. Ik heb niet de mooie evenwichtige nummers van het album gehoord, maar Rostam zijn stem die te luid staat en duizend andere geluiden die één soep worden. Het neemt de sfeer van vele nummers weg en maakt de show langdradig. Ook de zanglijnen van Rostam zweven live niet even mooi op het ritme als op zijn album.
De strijkers zijn voor de ‘live ervaring’ een meerwaarde en essentieel in bepaalde nummers, maar helaas worden deze de hele show links gelaten en mogen ze slechts in de bis enkele seconden hun kwaliteiten tonen. Echt een gemiste kans.
Nu en dan worden er beelden geprojecteerd op het scherm, maar hier kan ik niet altijd de meerwaarde van vatten. Het is een leuke extra, maar mijn vraag is: waarom?
Samenvattend is Rostam zijn album top, dit moet je zeker luisteren, maar na zijn optreden kan ik hem niet aanraden als live ervaring. Ik heb mensen zien vertrekken, maar ook mensen die dat niet konden stoppen met roepen voor meer.
Setlist: Don’t Let It Get To You(Reprise), Sumer, Wood, Bike Dream, Youn Lion, Never Going To Catch Me, EOS, Its Not My Fault, Rudy, When, Half-Light, Gwan; Biss: In A River, Pink Moon, Don’t Let It Get To You.
Organisatie: Botanique, Brussel
Tijdens onze zoektocht naar nieuwe parels, stoten we soms op positieve recensies van gewaardeerde collega's, die ons dan ook benieuwd maken naar het wat, hoe of waarom. Zo kregen we al meerdere lovende recensies te lezen van het debuut ‘High Priestess’ van High Priestess. Dit vrouwelijk trio, afkomstig uit Californië, timmert pas sinds twee jaar aan de weg. Na een demo, die eveneens overal goed werd ontvangen, in 2017, bracht de band via Ripple Music eindelijk een debuut op de markt.
Binnen de Psychedelisch Doom Metal zien we ondertussen door het bos de bomen niet meer. Deze dames weten ons echter vanaf die eerste song “Firefly”, die afklokt op meer dan tien minuten, al compleet van de kaart te spelen. Naast de trage, zo typische doom metal riffs is het de cleane vocale aankleding die daarbij het meest opvalt. We halen prompt bands als Black Sabbath voor de geest bij opvolger “Despice”. Een weg die de band blijft verder bewandelen bij opvolgers “Banshee”, “Take the Blame”. Meesterlijke riffs die je koude rillingen bezorgen, met daarbovenop een boeiende stem die wellicht wenkbrauwen zal doen fronsen bij sommige doom metal liefhebbers. Maar net daardoor ervoor zorgt dat dit geen zoveelste doom act is in een lange rij.
High Priestess is eerder een Psychedelisch Doom band die durft buiten de lijntjes van deze muziekstijl te kleuren, zonder al teveel af te wijken van het origineel, waardoor liefhebbers van typische Doom over de streep worden getrokken. Maar vooral de avonturier in ons, die op zoek is naar nieuwe ontdekkingen binnen een muziekstijl nog het meest overslag gaat. Daardoor klinkt High Priestess net vrij uniek en vernieuwend binnen dat genre. Ook bij daarop volgende Doom kleppers als “Mother Forgive Me” en “Earth Dive “ blijkt dit toch de grootste rode draad in het geheel te zijn.
Besluit: High Priestess is net , door totaal niet binnen de gedoodverfde lijnen van het doom metal gebeuren te kleuren, dan ook één vrij originele parel te noemen binnen die muziekstijl. Daar waar veel bands gewoon de begane wegen tot soms vervelens toe blijven bewandelen, durft deze vrouwelijke Psychedelisch Doom band daar eerder iets uniek aan toe te voegen, waardoor wellicht de meningen wat uiteen zouden kunnen liggen. Wie echter houdt van avontuurlijke uitstappen binnen het Doom gebeuren , zal zeker vallen voor die combinatie tussen hemelse riffs met een vocale aankleding die je de krop in de keel, tot koude rillingen bezorgt.
‘High Priestess’ is dan ook een grensverleggende schijf geworden. Deze band slaat voortdurend aan het experimenteren en improviseren. En vindt daardoor de muziekstijl Doom en Psychedelische doom opnieuw uit. We voorspellen hen om die reden dan ook een gouden toekomst binnen dat typische Doom en aanverwant gebeuren.
Tracklist: Firefly 10:12 Despise 08:04 Banshee 04:08 Take the Blame 06:36 Mother Forgive Me 05:04 Earth Dive 06:40
Nederlands 
Français 
