Sleep - Een oerknal, die ons met een dubbel gevoel achterlaat'
Sleep
Ancienne Belgique
Brussel
2018-05-27
Erik Vandamme
Sleep worden niet helemaal onterecht de grondleggers genoemd van het doom metal genre. Sleep bracht begin jaren '90 inderdaad enkele baanbrekende platen uit. Zoals ‘Sleep's Holy Mountain' en 'Dopesmoker'/'Jerusalem’.
Toen ze vorig jaar aantraden op Alcatraz Metal Fest was dat niet gewoon een mokerslag in het gezicht, over de drie dagen bekeken leverde Sleep één van de - naar mijn mening - beste concerten van Alcatraz Metal Fest 2018 af. We schreven daarover: "Live is een optreden van Sleep een oorverdovende mokerslag, die je niet zomaar verweest achterlaat. Vergelijk het eerder met een aardverschuiving, een muur van geluid dat op jou afkomt. Inderdaad bleek Sleep ook live grenzen te verleggen binnen het doom gebeuren. De slome maar loeiende harde gitaar en drum klanken gingen letterlijk door merg en been. Prompt voelden we ons wegdrijven naar wederom die verre, eerder donkere, oorden in onze ziel. Waar demonische wezens ons hart wilden verbrijzelen tot onze ziel vermorzelen."
Sleep zet op zondag 27 mei, in een al maanden op voorhand, snikhete Ancienne Belgique een verschroeiende set neerzetten. Helaas bleven we eveneens toch een beetje op onze honger zitten.
"Bij elke lang uitgesponnen song zagen we mensen hevig headbangen en in een diepe trance bewegen alsof ze onder hypnose waren gebracht door die onaards aanvoelend gitaar en drum salvo's die de heren van Sleep uit hun instrumenten toveren."
Nochtans legt de band de lat heel hoog door na een oerknal van een intro. Waarna op diezelfde elan wordt doorgegaan, om voor het eerst maar niet voor het laatst de trommelvliezen te doen barsten. Dit tijdens een lang uitgesponnen “The Sciences”. Prompt worden alle registers open gegooid. Als de ene mokerslag nog maar pas is verwerkt, krijg je namelijk een andere kopstoot vlak in het gezicht. Net door typische Doom elementen - bij bepaalde songs meenden we op een concert van Black Sabbath te staan - combineert met verdovende Stoner huzarenstukken. Valt er puur muzikaal en vocaal bekeken inderdaad geen speld tussen te krijgen. Ook bij daarop volgende kleppers als “Holy Mountain”, “Sonic Titan” kwamen we telkens met een knaller van jewelste tegen een muur van geluid terecht, en bleven totaal verweesd achter. Het zou de rode draad vormen doorheen de volledige set.
https://www.youtube.com/watch?v=ABT6_UzkyQ8
En toch bleven we dus een beetje op onze honger zitten. De lange pauzes tussen elke song haalden helaas telkens opnieuw de drive uit het concert. Ook al werd die gevolgd door een allesverwoestende wervelstorm, die je compleet murw slaat. We hadden ook gehoopt op een wervelende set van twee uur, zonder pauze.
Helaas was er dus wel een pauze van tien minuten voorzien. Op zich is dat geen probleem uiteraard, want we kregen dorst van de hitte in de zaal, en het hevig headbangen doorheen dat eerste uur hielp daar ook niet bij.
Echter, de orkaanuitbarsting van begin tot einde, die ons op Alcatraz Metal Fest doorheen schudde waardoor we dat veertien dagen daarna nog steeds voelden doorheen ons lijf, werd door die pauzes telkens opnieuw iets te abrupt afgebroken. Hoewel die rustmomenten je de tijd gaven om even tot rust te komen, bleek dit toch een klein minpunt aan dit voor de rest oorverdovend tot verschroeiend concert.
"Door wederom een abrupt einde, bleven we dus enerzijds wat verweesd achter, maar ook met dat gevoel. Hier had meer ingezeten dan er echt is uitgekomen."
https://www.youtube.com/watch?v=V89JtjisHr4
Echter, het grootste deel van de aanwezigen maalden daar niet om. Bij elke lang uitgesponnen song zagen we mensen hevig headbangen en in een diepe trance bewegen alsof ze onder hypnose waren gebracht door die onaards aanvoelend gitaar en drum salvo's die de heren van Sleep uit hun instrumenten toveren.
Want eerlijk is eerlijk, de muzikanten van dienst blijken ook na al die jaren nog steeds letterlijk je bij de strot te grijpen, waardoor je op je benen staat te trillen van zoveel intensiviteit die op jou afkomt.
Bovendien is de inbreng van drummer Roeder (Neurosis) die sinds 2010 Chris Hakius verving, die op zijn buurt de band na de reünie in 2009 verliet, een meerwaarde binnen het geheel. Door samenvoeging van al die elementen komt Sleep er dan ook gemakkelijk mee weg dat er bijvoorbeeld geen of weinig interactie is met het publiek.
Na een meer dan overdonderende finale met het onvolprezen “Dragonaut”, een song die de meeste bijval kreeg van het publiek, waardoor dat het dak van Ancienne Belgique er uiteindelijk compleet af ging, kregen we als kers op de taart nog een al even verschroeiend aanvoelende ingekorte versie van “Dopesmoker” over ons heen. Een song die in normale omstandigheden circa twintig minuten duurt per onderdeel van één uur, werd ingekort tot circa vijf minuten of iets meer … door wederom een abrupt einde.
Bleven we dus enerzijds wat verweesd achter, maar ook met dat gevoel. Hier had meer ingezeten dan er echt is uitgekomen.
"Je blijft telkens totaal verweesd en buiten adem achter, na een kleine twee uur staan headbangen voelen de nekspieren dan ook pijnlijk aan. "
Besluit
Sleep bewijst in Ancienne Belgique wat Doom/Stoner betreft , nog steeds onvolprezen koningen en keizers te zijn. De heren soleren op zodanig eenzaam hoog niveau, dat je van de ene mokerslag naar de andere wordt doorverwezen, telkens de riffs doorheen je vege lijf klieven als botte bijlen, en je letterlijk gehypnotiseerd wordt door zoveel intensiviteit. Het voelt het aan alsof je in een diepe trance terecht komt, ver verwijderd van de harde realiteit, en niet alleen jouw demonen strak in de ogen kijkt.
Je blijft telkens totaal verweesd en buiten adem achter, na een kleine twee uur staan headbangen voelen de nekspieren dan ook pijnlijk aan.
De stille momenten tussen de songs, het ontbreken van bindteksten, de wat ingekorte set en die pauze zorgt er echter voor dat we dus toch een beetje op onze honger bleven zitten.
Of waren onze verwachtingen net iets te hoog gespannen? We veronderstellen dat de meningen hierover heel verschillend zullen zijn.
In elk geval, de aanwezigen lieten dit alvast niet aan hun hart komen.
Want we zagen naderhand niet anders dan blije, bezwete gezichten na deze verschroeiende orkaanuitbarsting bij hoogzomer, die Sleep doorheen de Ancienne Belgique joeg, tot geen spaander van de zaal geheel bleef.
Setlist: Moon Landing Radio Transmission
Set 1 The Sciences - Marijuanaut’s Theme - Holy Mountain - The Clarity - Sonic Titan *
Set 2 Aquarian - Antarcticans Thawed - The Botanist - Dragonaut
Encore: Dopesmoker
Met dank aan Snoozecontrol http://www.snoozecontrol.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Moaning - Echo’s van de jaren negentig hardcore
Moaning
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
Nick Nyffels
Hoe zou het nog zijn in de Amerikaanse underground? Goed, op basis van twee nieuwe bandjes die we zondagavond in de AB Club aan het werk zagen.
Bodega komen uit Brooklyn, hun debuut ‘Endless scroll’ komt volgende week uit en is geproduced door Austin Brown, de lange van Parquet Courts. Bodega, drie meisjes en twee jongens, worden als artrock of postpunk gecatalogeerd, maar wij hoorden toch iets anders: stevige collegerock met een politieke en maatschappijkritische inslag, een beetje punk, DIY-ethiek met veel scheurende gitaren, en dubbele percussie, waarbij frontvrouw Nikki Belfiglio het voortouw nam, en als ze niet drumde, wilde danspasjes ten berde spreidde. De zang werd gedeeld met gitarist Ben Hozie en als hij zong waren de gelijkenissen met Parquet Courts overduidelijk. Verder deed deze band ons ook denken aan Priests, al komt dat punkbandje dan uit Washington DC.
Van de andere kant van de USA komen Moaning, dit trio komt uit LA, en hebben hun debuut uit op Sub Pop records. Zanger Sean Solomon ziet er piepjong uit, maar was al tien jaar actief in verschillende bandjes voor hij met Moaning begon. Op basis van de plaat catalogeer je deze band ergens tussen postpunk (Interpol, Preoccupations) en shoegaze, maar hun liveklank ging het meer gaan zoeken in de melodieuze Amerikaanse hardcore punk van de jaren negentig: Fugazi, Shellac, Rival Schools en Quicksand: het recept is dus duidelijk, veel tempowisselingen op drums en bas, met een gitaar die daar door scheurt.
Het minpunt van deze band is toch wel de zang van Solomon, hier geen brulboeizang als bij Metz, de drummer had trouwens een t-shirt aan van die band, maar de fluisterzang van Solomon had te weinig melodie.
In Limburg zijn ze zot van dit soort bandjes, ze staan dan ook op vrijdag 17 augustus op Pukkelpop op het Lift-podium, wat de juiste plaats is voor dit debuterend bandje. Zo verpletterend als bijvoorbeeld Shame of Metz zijn Moaning nog niet, maar geef ze wat tijd en het komt wel in orde.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Brussels Jazz Weekend 2018 - Boggamasta & Glü – Brussels Jazz Weekend
Brussels Jazz Weekend 2018
Ancienne Belgique
Brussel
2018-05-26
Erik Vandamme
In het weekend van 25, 26 en 27 mei gaat het evenement Brussels Jazz Weekend door, op verschillende locaties rond en op de Grote Markt. Wij gingen de bijzondere sfeer gaan opsnuiven op zaterdag 26 mei. Een zonovergotene, snikhete dag die enorm veel volk lokte. Terwijl bands als Philip Catherine Quartet en Delv!s die grote markt liet vol lopen, en artiesten als Boucan in Bonnefooi het dak er deed afgaan, Of Stéphane Mercier 4tet bedwelmende klanken doorheen the Music Village joeg, was vanavond de AB niet echt vol gelopen. Maar daar malen zowel de bands als aanwezigen niet om. Wat we voorgeschoteld kregen waren twee bands die kleurrijke, experimentele muziek naar voor brengen. Met veel humor maar ook enkele donkere walmen van intensiviteit. Waarbij improviseren en het aanspreken van alle zintuigen, de rode draad vormde . Met Boggamasta en Glü stonden dan ook twee bands op het podium die we niet per se in dat keurslijf Jazz zouden durven onderbrengen. Het is hen zelfs tekort doen.
Boggamasta: Grensverleggend, kleurrijk pallet boordevol Humor en Absurditeit
Absurditeit met sausjes Jazz en aanverwante? Dat is het gedoodverfde ingrediënt waarmee Boggamasta ons circa één uur en dertig minuten om de oren slaat. Boggamasta is het project rond David Bovée , die met geschifte zangpartijen het publiek gemakkelijk inpakt. Bovendien ontpopt hij zich eveneens tot een multi-instrumentalist door o.m. zijn betoverende klarinet spel. Samen met Peter Vermeersch, die met zijn rauwe en vervormde stem en ruw gitaarspel, zich eveneens ontpopt tot een klasse entertainer, trekt hij dan ook de meeste aandacht naar zich toe.
Echter houdt het daar niet mee op. Dit gezelschap bestaat uit niet minder dan zestien leden. Op een rijtje: David Bovée (electric guitar, vocals & electronics), Peter Vermeersch (bassclarinet, vocals & electronics), Pierre Vervloesem (electric bass), Kristof Roseeuw (double bass &violin), Peter Vandenberghe (keyboards & piano), Teun Verbruggen (drums & drumpads), Wim Segers (percussion), Berlinde Deman (tuba & vocals), Benjamin Boutreur (alto sax), Michel Mast (tenor sax), Bruno Vansina (baritone sax & flute), Bart Maris (trumpet), Thomas Mayade (trumpet), Peter Delannoye (trombone), Marc Meeuwissen (trombone), Marti Melià (tenor sax).
Hoewel beide heren dus eerder op de voorgrond staan en de aandacht naar zich toe trekken, is het echter net de kruisbestuiving tussen elk van de bandleden dat ons het meest over de streep trekt. Is het nu de verdovende tenor sas, trompet, trombone of tuba klanken., die hun plaats krijgen in de schijnwerpers, maar ook door hun al bijzondere vocale inbreng ons met verstomming slaan. Of die lekker aanstekelijke drum salvo's tussen Teun en Wim, die een spelplezier uitstralen zoals we zelden tegen komen. Of het wervelende piano spel van Peter, die met dat instrument improviseert tot het oneindige.
Telkens haalt Boggamasta het onderste uit de kan om zijn publiek te bedwelmen, te betoveren en in vervoering te brengen, door het brengen van een bevreemdend aanvoelende soort Jazz en aanverwante, waar experimenteren tot improviseren tot het oneindige de rode draad vormt doorheen het geheel. Zoals we weten is bij een ketting elke schakel even belangrijk, als één schakel ontbreekt, is die ketting niet meer compleet. Dat blijkt dus ook bij Boggamasta het geval te zijn. Elke drum salvo of keyboard aanslag, tot vocale inbreng, past perfect in het plaatje. Elke schakel is bovendien even belangrijk binnen dit project.
Gelukkig zorgt die perfectie niet voor een gevreesde routineklus. Integendeel zelfs! En ja daar zetten we een uitroepingsteken achter. Want het spelplezier en de spontaniteit vloeit uit elke vocale en instrumentale inbreng, waardoor de aanwezige - die eerst wat onder de indruk was van zoveel absurditeit - prompt mee gaat dansen en deinen tot het oneindige.
Boggamasta kreeg op het einde van de set dan ook een warm, en dik verdiend applaus na het afleveren van een grensverleggende set waar Jazz, improviseren, Humor en absurditeit binnen een kleurrijke omgeving, hand in hand bleken te gaan.
Glü: Een optreden waarbij alle zintuigen en emoties ten volle worden aangesproken, tot het oneindige
Ter introductie van Glü citeren we even uit de introductie die staat te lezen op de website van Ancienne Belgique:'Raw diamond discovered in Brussel's underground scene, GLÜ is a hybrid electronic machine. Connected by kilometers of cables, four musicians and a Vj brew electronic, drum&bass & break-core into a living world... To be heard. To be seen. To be felt.' Dat laatste blijkt te kloppen. Een optreden van Glü moet je vooral zien, horen en voelen. Want alle zintuigen en emoties worden vanaf de eerste tot de laatste noot aangesproken. De bandleden maken er niet veel woorden aan vuil, maar laten de hypnotiserende klanken voor zich spreken. Enerzijds worden geluidsmuren gesloopt, door het creëren van een oorverdovend klankenbord. Anderzijds, door daarbij tot de verbeelding sprekende beelden op het scherm te tonen, word je letterlijk meegezogen in de bijzonder kleurrijke wereld die Glü je meer dan een uur lang aanbiedt.
Glü brengt een potje trance, Drum'n'bass tot triphop. Dat, in zekere mate, ligt ver verwijderd van het aanbod Jazz. Maar net doordat die muziekstijl tegenwoordig zo veelzijdig is geworden - kijk maar naar een band als STUFF. – zijn ze net nauw verbonden met die muziekstijl. Dat die Jazz echter nog steeds, heel subtiel, terugkeert in de sound van Glü, is ook niet verwonderlijk. Omdat oprichters Martin Daniel en Dorian Palos een verleden blijken te hebben in dat genre. Met dit project gaan de heren, gerugsteund door al even begenadigde muzikanten, eerder duchtig aan het experimenteren met elektronische klanken. Net als bij hun voorgangers, vormt ook hier improviseren tot het oneindige een rode draad doorheen het geheel.
Dit wonderbaarlijke spel tussen klank, beeld en oorverdovende drum'n'bass deden dan ook elk van de aanhoorder wegzweven naar onaardse oorden. Sommigen dansten alsof ze onder invloed waren gedreven van dat vaak oorverdovende klankenbord tot waanzin . Anderen stonden in diepe gedachten te genieten, en bleken eveneens naar andere oorden te zijn doorverwezen. Wij gingen prompt neerzitten, om met de ogen gesloten die betoverende tot oorverdovende klanken compleet op ons te laten inwerken. Waardoor we heel even - of toch meer dan een uur lang - volledig buiten onszelf waren getreden. In zoverre zelfs dat we in een staat van diepe trance terecht kwamen, waaruit we niet meer wilden ontsnappen. Pas toen een bezorgde security me kwam vragen of alles in orde was, kwam ik weer terecht in de bewoonde wereld.
Dat Glü het zichzelf niet gemakkelijk maakt, merkten we ook. Maar eens gegrepen door die indrukwekkende samensmelting tussen klank en beeld, is inderdaad geen weg terug meer mogelijk. Na deze avond waar alle zintuigen ten volle werden aangesproken, gingen we nog even de gezellige sfeer opsnuiven op de omstreeks 23u nog steeds goed vol gepakte Grote Markt. Om vast te stellen, dat dit project Brussels Jazz Weekend, duidelijk een schot in de roos is geworden. Voor herhaling vatbaar, en geheel gratis!
Ook vandaag (zondag 27 mei) gaat op verschillende plaatsen nog steeds concerten door onder de noemer '’Brussels Jazz Weekend'’. Voor een overzicht van het aanbod, verwijzen we jullie graag door naar de website: http://www.brusselsjazzweekend.be/index.php
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Wacken Battle Belgium 2018 – België stuurt Behind Bars naar Wacken
Wacken Battle Belgium 2018
Zaal Volkskring
Zingem
26-05-2018
Filip Van Der Linden
Wacken Open Air in Duitsland geldt als één van de grootste metalfestivals ter wereld. Naast o.m. Nightwish, Judas Priest, Helmet en Solstafir staat ook de jonge Belgische hardcoremetalband Behind Bars op de affiche van Wacken. De band uit Geel won zopas de finale van de Belgische Wacken Battle in Zingem en mag zich begin augustus meten met de winnaars uit tientallen andere landen. In een spannende finale haalde Behind Bars het van Our Hate, Signs Of Algorithm, Innervate en Turbowarrior Of Steel. Violent Sin moest verstek geven voor de finale.
De Wacken Battle is voor Belgische bands die niet bij een label zitten nog steeds de beste kans om op Wacken Open Air te kunnen spelen. Voor heel wat bands was het de start van het internationale luik van hun carrière. De wedstrijd werd reeds gewonnen door Powerstroke, Trouble Agency, Carrion, Speed Queen en Evil Invaders. Die laatste band mocht toen evenwel niet aantreden omdat ze tussen het winnen van de battle en het spelen op Wacken een platendeal getekend hadden. Evil Invaders staan dit jaar overigens wel gewoon op Wacken, net als Diablo Blvd (Alex Agnew) en Spoil Engine.
Dit jaar waren er opnieuw meer dan 100 metalbands die hun kans waagden voor de Belgische Wacken Battle. Na de halve finales waren er nog zes finalisten. Voor die finale was het net als vorig jaar opnieuw snikheet in zaal Volkskring in Zingem.
Signs Of Algorithm mocht om 18 u als eerste band aan de bak voor een setje stevige metalcore. Je merkt meteen dat deze band een goed geoliede machine is die veel in binnen- en buitenland speelt, maar in Zingem sloeg de vonk niet meteen over naar het publiek. De band ging er nochtans vol voor en haalde alles uit de kast.
Voor de West-Vlaamse thrashers van TurbowarriorOf Steel was het omstreeks 19 u misschien nog wat vroeg op de avond. Hun turbo-thrash lijkt eenvoudig omdat ze – door het vele spelen - alle songs zo goed in de vingers hebben. Het is een hele kunst om een song zo catchy en meezingbaar te componeren en te brengen, maar dat zie je er niet altijd aan. Het trio amuseert zich steevast op het podium en dat wist het publiek te waarderen.
De melodische deathmetalband Innervate komt uit Heist-op-den-Berg. Met shirts van Insomnium en At The Gates was meteen duidelijk waar zij de mosterd gehaald hebben. Innervate deed verdienstelijke pogingen om hun set toegankelijk te maken voor een breed metalpubliek, maar deathmetal blijft natuurlijk, net als bv. black- en extreme metal, een subgenre dat het niet makkelijk heeft in dergelijke battles.
Our Hate is een relatief jonge band, maar de leden hebben duidelijk al meer jaren op de teller dan die van de andere bands in Zingem. Our Hate bracht een venijnige mix van metal en hardcore, met heel veel energie en een verbeten trek op de gezichten.
Behind Bars was die avond al de derde band met een mix van hardcore en metal. Ondanks de hitte, het late uur en het goeddeels uitgeputte publiek was er nog veel beweging op en voor het podium. Behind Bars werd in Zingem de verdiende winnaar, al kunnen we moeilijk duiden waar ze precies het verschil maakten.
Organisatie: Vzw RTP
Louane - Franse electro-pop voor de (aller)jongsten
Louane
Vorst Nationaal
Brussel
2018-05-25
Eva Coudyzer
Louane Emera, kortweg Louane, is de artiestennaam van Anne Peichert, een 22-jarige Noord-Franse zangeres die vooral bekend werd door haar deelname aan The Voice. Een jaar na haar deelname speelde ze al de hoofdrol in La Famille Bélier, een tragikomedie over een familie doofstommen waaruit de getalenteerde dochter probeert te ontsnappen om het te maken in de muziekwereld. In 2015 ontving Louane hiervoor een César in de categorie meilleur espoir féminin. Haar eerste plaat ‘Chambre 12’ werd in Frankrijk het best verkopende album uit 2015. In 2017 jaar lanceert ze haar tweede album ‘Louane’ waarmee ze nu de zalen rondgaat, en waarvoor o.a. Loic Nottet een nummer voor schreef.
Een rijzende ster in Frankrijk dus, én ook favoriet van Belgische wielrenner Philippe Gilbert, maar haar deelname aan The Voice levert haar toch vooral minderjarige fans op: het merendeel van het opgedaagde publiek bestaat uit kinderen met in hun kielzog mama en papa. Strak op tijd valt het grote doek op het podium en verschijnt Louane– onder luid en hoog gekrijs – tegen een enorme hologram van de maan. Ze gaat van start met “No Secrets” en “Tourne”, pop-nummers waarin af en toe een valse noot klinkt. Zijn het de zenuwen?: Louane vertelde dat ze genomineerd is voor Chanson de l’année , een populaire tv-programma op TF1, en dat er voor die gelegenheid beelden worden opgenomen tijdens het concert in Vorst.
“On était beau” combineert een Afrikaans ritme met electro-vibes, “Blonde” schreef Louane toen ze zich als tiener slecht in haar vel voelde en ze regelmatig een ‘blonde’ opstak en een biertje nuttigde. “Lego” en “Chambre 12” maken gebruik van veel ‘aaahs’ en ‘oohs’, zodat meezingen niet te moeilijk wordt gemaakt. “Avenir” brengt Louane akoestisch, terwijl “Midi sur novembre” traag begint maar dan explodeert in een disco-fuif.
“Jour 1”, uitgegroeid tot de hymne van de jeugd in Frankrijk en Wallonië, wordt luidop meegezongen en tekent voor één van de highlights van een avond die wordt gekenmerkt door een opeenvolging van quasi identieke popnummers, waarop de knappe Française uitbundig staat te dansen.
Rustpunten zijn er met het mooie “Si t'étais là” op piano. Het nummer gaat volgens de zangeres over ‘algemeen gemis’, maar wordt in de media vaak in verband gebracht met de dood van Louane’s ouders die allebei overlijden net op het moment dat Louane haar eerste successen boekt. Ook de cover “Un homme heureux” van William Sheller brengt wat intimiteit in de broeierige zaal.
Louane is met haar catchy synthpopnummers momenteel de populairste en meest gedraaide aller zangeressen in Frankrijk, de ‘Ellie Goulding van Frankrijk’. De stem en de présence heeft ze alvast, net als een geweldige backoffice van producers en bekende namen die voor haar songs schrijven. Nu nog afwachten of ze blijvend haar stempel kan drukken, want zoals zoveel exponenten van tv-formats blijkt dergelijk succes vaak van korte duur.
Organisatie: Live Nation
Hidden Trails + Colour Haze - Freaky psychedelica en ongeremde gitaren
Hidden Trails + Colour Haze
Muziekodroom
Hasselt
2018-05-25
Sam De Rijcke
Hidden Trails is een beetje een buitenbeentje in de Belgische rockmuziek, ze zijn mijlenver verwijderd van de populaire elektro-kitsch à la Oscar en andere wolven, en ze springen ook niet op de trein van rechttoe rechtaan luide gitaarbandjes als Sons, Equal Idiots of Teen Creeps.
Hidden Trails begeeft zich immers in een door lsd aangetast straatje van psychedelische rock, een plaats waar songs niet hoeven in een keurslijf van maximum vier minuten gewrongen te worden en waar gitaarsolo’s een vrijgeleide krijgen. Daarom is deze band, die ontstaan is uit de restanten van Hypnos 69, steeds een goed bewaard geheim gebleven. Ze spelen een soort muziek die helemaal niet past in de playlists van StuBru, het strookt niet met de jingles, de reclameblokken en het oeverloos gelul van de presentatoren. Bij Radio 1 zit men dan weer te weinig aan de paddenstoelen om dergelijke bands een kans te geven.
De passage in de Muziekodroom is pas onze eerste kennismaking is met Hidden Trails, vergeef het ons. We zijn in ieder geval sterk onder de indruk van de freaky songs met een prog-randje, een hallucinogene Pink Floyd toets en een hoop schitterende en zweverige gitaarsolo’s. Wij lusten hier wel pap van, wij houden met name ook van Weedpecker, Motorpsycho en Crippled Black Phoenix.
Hidden Trails krijgt een uur lang de mogelijkheid om hun kunsten te tonen, en daar maken ze gretig gebruik van. Enig minpuntje vanavond is dat de vocals er maar wat flauwtjes doorkomen, voor zover dit belangrijk is in dit genre. Daardoor komt de nadruk nog meer op de fantastisch gitaaruithalen van Jo Neyskens te liggen, en die zijn om van te smullen. Heerlijke gitarist, heerlijke band, wij gaan ons verdiepen in hun album ‘Instant Momentary Bliss’ en hopen van u hetzelfde.
Al even onhip bij populaire radiozenders is Colour Haze, een Duitse band die de door Kyuss ontworpen stonerrock hoog in het vaandel draagt en die live nog een stuk uitvergroot via minutenlange gitaarsolo’s, splijtende riffs en glooiende rustige passages. Met bovendien een heus kleurenspectrum op de achtergrond en wat heerlijk gerstenat binnen handbereik vertoeven wij zo algauw in een trance-modus. Denk bij Colour Haze qua sound gerust in de richting van Motorpsycho of Causa Sui, wij doen het ook. Maar denk vooral aan een jam-interpretatie van Kyuss ten tijde van ‘Welcome To Sky Valley’ (en vraag u tegelijkertijd eens af waarom een geniaal gitarist als Josh Homme nu zo zit te klooien op die laatste drol van QOTSA terwijl hij destijds de meeste geniale stonerrock uit zijn gitaar toverde).
Op de laatste Colour Haze plaat ‘In Her Garden’ zijn er wat strijkers en blazers binnengeslopen en die staan daar trouwens mooi op hun plaats, maar live gaat het er in de aloude bezetting gitaar-drums-keyboards-bass wat steviger en rauwer aan toe. De ritmesectie zorgt voor een solide groovy onderbouw en de keyboards creëren een knoert van een seventies sound, maar natuurlijk is het de gitaar die hoofdrol wegkaapt. Virtuoos van dienst is Stefan Koglek, een freak die geregeld de Jimi Hendrix in zich loslaat en die vervolgens inlijft bij Black Sabbath en Hawkwind. Live zijn de gitaarpartijen nog iets meer freaky, de riffs nog een stuk vetter en de songs nog een pak langer dan op de albums. En dat wil wat zeggen, want hun platen lopen zo ook al over van ontspoorde vette psychedelica en uitgesponnen stoner-songs met hoog acid-gehalte. Kun je nagaan.
Colour Haze, geen spek voor ieders bek. Wel voor de onze.
In Duitsland vind je wel vaker dit soort uitfreakende psychedelische rock, een band als Samsara Blues Experiment bijvoorbeeld mag je gerust in één adem noemen met Colour Haze. Meteen onze tip voor het najaar : Samsara Blues Experiment staat op 17/11 in Le Magasin 4. U mag eens raden wie de support act verzorgt. Yep.
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
Ons ticket voor het concert van Katy Perry lag al een jaar in de schuif te wachten. ‘De Witness Tour’ die 115 show bevat in alle uithoeken van de wereld. Het is haar manier om 10 jaar Katy Perry te vieren en ook om haar nieuwe album die ze de naam van haar tour gaf voor te stellen.
We hebben het even opgezocht, het was in 2009 dat Perry geprogrammeerd stond op Rock Werchter. Hetzelfde jaar dat ook Lady Gaga op de affiche stond. En kijk, zo veel jaar later zijn beide dames toonaangevend wat de hedendaagse hitlijsten betreft.
Het is al lang meer dan de zang alleen. Het is een totaal entertainment geworden. Aan fantasie geen gebrek. Een ledwand in de vorm van een oog die knipoogde naar ons, alsof ze wou zeggen dat alles in orde kwam. De zee die open ging en daar kwam ze neergedaald uit de lucht. Klaar voor bijna twee uur spektakel dat niet altijd een even hoog niveau kon aanhouden.
Als we basket willen zien gaan we wel eens naar de zaal naast het Sportpaleis en een haai, tja die komen we liever niet tegen. Ondertussen draaide de hit-machine rustig door want vergis u niet, Katy Perry heeft de laatste jaren heel wat leuke singles op ons losgelaten. “Dark Horse”, “Teenage Dream”, Hits en Cow alias “Hot ’n cold”, “California Gurls” en “I Kisses a Girl” kregen we in één rechte lijn.
En daartussen nog “Chained to the Rhythm”. Wie die clip heeft gezien kon al vermoeden waar we gingen terecht komen, jawel in het decor van de Efteling. Dat terwijl de synchroon dansende dames aan de zijde van Katy ons deden denken aan de Moulin Rouge. Mooie combinatie. En neem er nog een vleugje Cirque du Soleil bij. Bij momenten vliegend door de hemel van het Sportpaleis. Bij “Wide Awake” maakte ze een baan rond de aarde op een vliegende planeet. Aan hoogtevrees ook zeker geen gebrek.
Na de vierde kostuumwissel ging het richting finale met “Part Of Me”, “Roar” om af te sluiten, letterlijk met “Firework”. De liefde voor extravagante outfits zijn overduidelijk, net als de sfeer die gecreëerd wordt rond de figuur ‘Katy Perry’. Ze ging niet met de billen bloot, figuurlijk dan want laat nu haar mooi stel benen één van haar handelsmerken zijn.
Was dat allemaal niet te bloot voor wat ons opviel, toch wel een heel jong publiek? Vier kostuumwissels, grote nepflamingo’s, wandelende tv’s, een spelletje basket, een haai die de show probeerde te stelen, een enorm stel lippen, een angstaanjagende tijger, heen en weer geslinger doorheen het decor. Het was me wat. Daarom een speciale vermelding voor de vele krachten achter de schermen die alles strak getimed toch tot een goede einde hebben gebracht. Muzikaal ontplofte het niet. Alle hits bleven overeind, soms licht herwerkt, iets meer ingetogen. Laat dat nu het verschil zijn van de beginperiode van Katy Perry, toon de jonge dames hip waren als ze een “Cherry Chapstick” in hun zak hadden.
We hebben al heel wat vrouwelijk geweld gehad de afgelopen maanden in de Antwerpse zalen, deze kon niet ontbreken. California gurls we're unforgettable!
Organisatie: Greenhouse Talent
Eén van de best bewaarde geheimen binnen het post-metal tot aanverwant gebeuren in ons land? Dat zouden we Onrust zeker kunnen noemen. Live trok Onrust ons al enkele keren over de streep. Zo schreven we over hun aantreden op Antwerp Metal Fest 2016 het volgende: ''Vroege vogels konden alvast genieten van een donkere trip doorheen de marquee. Onrust hun muziek omschrijven is wat moeilijk. We horen invloeden van sludge metal - vooral door de hartverscheurende vocalen. We menen ook wat Black Metal invloeden te ontdekken binnen de sound, tot pure post metal. In elk geval kregen we met Onrust een mengelmoes van donkere intensiviteit voorgeschoteld.'' In april van dit jaar bracht Onrust eindelijk zijn debuut op de markt. We gaven ‘De Oogst’ enkele luisterbeurten en lieten ons gewillig wegglijden naar de meest donkere zijde van onze ziel.
Met songtitels als “Verderf”, “Eindig”, “Het lege Geloof”, “Beschadigd”, weet je al dat het hier niet zal gaan over lange wandelingen door weidse landschappen, boordevol rozengeur en maneschijn. Vanuit de eerste dreigende intro, voel je eerder aan dat de schijf eerder veel frustratie, pijn en woede uitstraalt. Onrust haalt doorheen de hele schijf dan ook het onderste uit de kan om je koude rillingen te bezorgen, waarna je prompt uw demonen strak in de ogen kijkt. Zonder meer is dat de verdienste van vlijmscherpe riffs die als vlijmscherpe messen doorheen je hart boren, drumsalvo's die de putten van de Hel doen open gaan. En hartverscheurende growls , komende vanuit diezelfde putten van de Hel, die door merg en been gaan, alsof het einde der tijden nu is aangebroken.
Nee, Onrust vindt geen nieuwe muziekstijlen uit. Ze doen ook wat andere bands al jaren hebben voorgedaan binnen dat typische post metal en aanverwante genre. Maar Onrust verpulvert wel op een zodanig hoogstaande wijze je hersenpan, en drijft de aanhoorder door deze aanpak tot complete waanzin. Zoals het hoort eigenlijk, binnen datzelfde genre. Als je na elke song telkens opnieuw een krop in de keel krijgt, het angstzweet je op de lippen staat en een oorverdovende adrenalinestoot tot mokerslag je de uiteindelijke doodsteek toedient? Dan is de band in hun opzet geslaagd. Onrust moet om die reden dus zeker niet onderdoen voor enige grote band binnen het genre, integendeel zelfs. Dat bewees Onrust ondertussen uitvoerig op het podium. Dat zet de band met deze knaller van een schijf ‘De Oogst’ nog meer in de verf.
Besluit : Song na song bezorgt Onrust ons op dit debuut rillingen tot op het bot. Telkens opnieuw voelen we ijskoude klauwen uit de Hel ons de strot dichtknijpen, en glijden langzaam maar zeker af naar die meest duistere kant van onze ziel. Dat zijn allemaal ingrediënten die ooit wel eens zijn voorgedaan. Maar Onrust brengt het allemaal op een zodanig hoog niveau, dat we vanaf de eerste tot de vierde luisterbeurt compleet overslag gaan. Zonder meer heeft dat jarenlange optreden, wikken en wegen zijn vruchten afgeworpen. De band is met ‘De Oogst’ dan ook duidelijk klaar voor die grote stap voorwaarts. En anno 2018 compleet klaar is om binnen het typische post metal tot aanverwant genre eindelijk zijn dubbel en dik verdiende plaats in te nemen tussen de grote namen binnen de donkere sludge, post en andere metal scene.
Tracklist:
1. Intro (1:07)
2. Verderf (5:32)
3. Progeria (7:25)
4. Eindig (6:28)
5. Het Lege Geloof (6:26)
6. Beschadigd (5:18)
7. Het Nest (8:05)
8. Onrust (6:52)
9. The Outcast (8:27)
De uit Finland afkomstige band Egokills wordt vaak bestempeld als 'Hippiemetal'. Wat dat ook moge zijn. Hun muziek klinkt enerzijds aanstekelijk en groovy. Vaak liggen de lettelijk uit het leven gegrepen teksten zwaar op de maag. Maar vooral brengt Egokills een filmisch pallet boordevolle kleurenpracht naar voor binnen hun muziek. Tussen medio 2014 en 2016 liet Egokills voor het eerst van zich horen met het debuut ‘Creation’ (My Fate Music 2014 / Massacre Records 2016). Dit is dus eigenlijk een vrij jonge band. Vergist u echter niet. Elk van de bandleden bij deze Finse band heeft heel wat water doorzwommen. Die ervaring in bespelen van hun instrumenten, en vocale levenservaring. Je hoort het ook terug in de muziek van Egokills. Via My Fate Music/RecordJet/Soulfood komt het gezelschap met ‘Mellowhead’ op de proppen. Waarbij de grote variatie aan stijlen en tempowisselingen de rode draad vormt doorheen het geheel. Er is echter veel meer aan de hand dan alleen dit.
”This is an album about how hard it is to take it easy in this roller-coaster called life”, zegt drummer Viho Rajala over de nieuwste schijf. Nu, dat horen we geregeld terugkomen in de songs. Emoties, frustraties, pijn tot woede , het wordt ons zowel vocaal als instrumentaal voortdurend door de strot geramd. Maar nergens gaat het de depressieve tour op. De band uit zijn frustraties, maar voegt daar een hoge dosis zelfrelativering aan toe. Vanaf die eerste aanstekelijke song “Nibiru” worden we geconfronteerd met die veelkleurigheid waarvan eerder sprake. Een veelkleurigheid die ervoor zorgt dat je van begin tot einde gekluisterd blijft zitten luisteren en genieten van deze prachtschijf.
Hoewel de band dus een wijds pallet aan muziekstijlen voorschotelt, verzand het nergens in een chaotische brij. Integendeel. Het lijkt wel alsof die tempowisselingen, veel uiteenlopende uitspattingen en de inbreng van verschillende muziekstijlen logisch in elkaar vloeien alsof dat gewoon zo hoort. Ook op de daarop volgende songs als knaller van formaat “Hollow Promises”; Of de naar Bluesrock ruikende White Flags hoor je duidelijk dat Egokills zich niet vastpint op één muziekstijl. Het bewijst bovendien dat deze band heel bewust niet binnen de lijntjes kleurt, wat ons nog meer over de streep trekt.
Door deze avontuurlijke aanpak kan trouwens een heel ruim publiek aan rock, metal en aanverwante worden aangesproken. Egokills is zo een band dat je niet kan labelen, zodat een alternatief muziekfan die houdt van buiten de lijntjes kleuren prompt overslag zal gaan. Echter klinkt de band op deze schijf eveneens aanstekelijk en toegankelijk genoeg om ook de doorsnee rock fan te bekoren.
Besluit : ”This album is a lot more personal and more melodic than the debut. And it contains eight songs because no more is needed”, zegt zanger Janne selo over ‘Mellowheads’. Net doordat het zo een heel persoonlijke plaat is geworden, vertelt Egokills niet alleen zijn eigen verhaal, maar ook dat van u en mij. Gewoon uit het leven gegrepen dus. Want het leven bestaat eveneens uit vallen en opstaan, bonte kleuren vol geluk en donkere tijden. Chaos overheerst vaak. Maar eens je enige structuur hebt gevonden binnen de chaos van het leven, ontstaat iets magisch waardoor je een beter mens kan worden. Laat net dit de voornaamste rode draad, tot levensles, zijn die Egokills wil meegeven aan de aanhoorder en fans. ‘Mellowheads’ is dan ook een emotionele plaat, waarbij deze Finse band zijn eigen grenzen aftast en zelfs verlegt. Maar vooral bewijst Egokills hier van enorm veel markten thuis te zijn. Met deze veelkleurige schijf kan het dan ook nog alle kanten uit met de band, wat ons dan weer doet uitzien naar meer in de toekomst. Een toekomst die er op basis van deze klasse schijf, meer dan rooskleurig uitziet. Want na regen, komt altijd zonneschijn.
Tracklist:
Rat Scabies, de co-oprichter van legendarische punk iconen The Damned, bracht een eerste solo album op de markt, via Cleopatra Records. Rat Scabies laat zich daarbij omringen door muzikanten en vocalisten die zijn muziek naar een hoger niveau tillen. Maar het meest opvallende, wie had gedacht dat Rat Scabies gewoon zou voortborduren op wat hij ooit heeft gedaan bij The Damned komt bedrogen uit. Echter, net dit trekt ons nog het meest over de streep. Wij houden nu eenmaal van artiesten die net niet de gemakkelijkste weg kiezen, en durven hun eigen grenzen af te tasten en verleggen.
Rat Scabies blijft zijn roots trouw, maar durft ook flirten met een uiteenlopend pallet aan muziekstijlen, gaande van jazz - jawel - over streepjes blues, naar lekker energieke rock songs. Het is enkel een tip van de sluier binnen dit enorm gevarieerde aanbod. Elk van de songs ademt iets heel totaal anders, dan de voorganger. Waardoor Rat Scabies u voortdurend op het verkeerde been zet. Experimenteren, improviseren tot een gevarieerd aanbod aan muziekstijlen aanbieden is de rode draad op deze schijf.
We zouden elk nummer apart kunnen omschrijven, maar net doordat er zoveel verrassende wendingen binnen elk van hen zitten, is het aartsmoeilijk een lijn te trekken. Van het eerder bombastische “Rat’s Opus” over songs, met spoken word, die doen denken aan bijvoorbeeld Portishead, zoals “Floydian Slip”. Rat Scabies biedt zoveel kleuren en geuren aan. Zoveel uiteenlopende stijlen, dat hierdoor een ruim publiek kan worden aangesproken.
Laat u niet verrassen, want The Damned, dat vinden we, ondanks vele subtiele knipogen, bitter weinig terug. Rat Scabies tast voortdurend zijn eigen grenzen af. Meer nog, hij verlegt ze zonder enige moeite.
‘P.H.D.’ laat een artiest horen die zich gedraagt als een kind in een speelgoedwinkel, vol bewondering van al dat pracht rond zich heen, alle speelgoed tot in de puntjes uittesten.
Rat Scabies verkiest niet de gemakkelijke weg, maar eerder de avontuurlijke en experimentele tot het oneindige. Hij laat zich dan ook omringen door muzikanten die daar net hetzelfde over denken. Net dit maakt dit debuut zo bijzonder.
Laat u als aanhoorder dus vooral niet verrassen, maar geniet met volle teugen van het kleurrijke en vaak zelfs melancholisch pallet dat deze klasse artiest aanbiedt, op een debuut dat zal zorgen voor uiteenlopende meningen; we horen en zien een artiest die eigenzinnig zijn eigen ding doet. Daar kan nooit iets mis mee zijn.
TRACK LIST
1. Chew On You
2. My Wrists Hurt
3. Sing Sing Sing
4. Rat’s Opus
5. Floating
6. Shivers
7. Dazy Bones
8. Benni’s Song
9. Un Noveau Balai (A New Broom)
10. Floydian Slip
11. Glad You Could Make It
12. It Feels Like Sunday
Midden in de New Beat periode sloeg de muziek van Lords Of Acid, onder leiding van Maurice Engelen die de band in 1988 opricht, in als een bom., door middel van een mix tussen techno, dark industrial en rock, met sadomasochistische elementen. Vergaarde de band vooral in VS enorm veel succes, van de eerste plaat ‘ Lust’ ging 750.000 exemplaren over de toonbank, zet Lords of Acid dan ook zijn stempel op de techno en aanverwanten in die jaren '90. En dat zowel in binnen en buitenland. Met ‘Pretty in Kink’ slaat de band, met nieuwe zangeres Marieke Bresseleers - ook bekend van o.a. Circle Unbroken - begane wegen verder in. Alsof die jaren '90 nooit zijn voorbij gegaan. Het klinkt gelukkig niet gedateerd, integendeel zelfs.
“Break Me, Ma Fille De Joie, Sex Cam Girl” tonen nog maar eens wat voor een bijzonder band Lords of Acid was, en nog steeds is. Marieke haar bijzonder sensuele stem past perfect in het plaatje dat de band aanbiedt. Meer nog, de band krijgt een injectie die Lords Of Acid kan gebruiken. Anno 2018 klinkt de muziek nog steeds even toonaangevend als voorheen. En ook dat zet de band nog maar eens in de verf. De band pikt op daarop volgende songs de draad gewoon op waar ze die ooit heeft achter gelaten, en vindt zichzelf opnieuw uit. Lords of Acid bewijst dan ook uitvoerig waarom ze zo toonaangevend waren in die gouden New Beat tijden.
Luister maar naar het prachtige “What the Fuck!” , een song waarop stil zitten onmogelijk. Eigenlijk is dat ook de rode draad op de plaat. Wie ooit hield van die typische jaren '90 new beat/techno zal zeker en vast vallen voor deze aanpak. Wijzelf voelden ons wegglijden naar dat rijkelijk verleden, en stellen vast dat Lords of Acid anno 2018 nog steeds uitpakt met provocerende songs, die je doen zweven over die dansvloer.
Lords of Acid slaat geen nieuwe wegen in, laat dit duidelijk zijn. De band doet gewoon waar ze altijd goed in zijn geweest. Een perfecte dansplaat uitbrengen, omgeven door walmen van sensualiteit. Dat was in de jaren '90 zo dat is anno 2018 nog steeds het geval.
De inbreng van Marieke als nieuwe stem binnen dat geheel, is echter een heel goede zet. Net omdat haar stem en uitstraling het niveau naar een ongekende hoogte doet stijgen. Ze treedt daarmee in de voetsporen van haar - laat ons maar zeggen - meer dan legendarische voorgangers, en moet er zelfs niet voor onderdoen. Luister maar naar de hypnotiserende vocalen bij songs als “My Demons are inside”. Gerugsteund door knallende beats, brengt die stem je in een diepe trance, waardoor je niet anders kunt dan dansen op de dansvloer, tot het zweet op de lippen staat en je die demonen diep in de ogen kijkt.
Lords of Acid tast met ‘Pretty In Kink’ zijn vroegere grenzen af. Zet dat laatste, anno 2018 niet alleen nog meer in de verf , maar verlegt ook zijn eigen grenzen keer op keer. Kortom. Lords of Acid levert dan ook de perfecte dansplaat af, met een vette knipoog naar het verleden, maar met beide voeten stevig in het heden. Pure klasse!
Tracklist: Break Me 04:15 Ma Fille De Joie 03:31 Sex Cam Girl 04:14 Flow Juice 04:07
Like Pablo Escobar 03:00 Before The Night Is Over 04:07 Androgyny 03:57 Goldfinger 04:51 What The Fuck! 03:13 So Goddamn Good 04:18 My Demons Are Inside 03:28
We Are The Freaks 03:56
Shame - Een uurtje zinderende Britse postpunk
Shame
Botanique (Rotonde)
Brussel
2018-05-22
Sam De Rijcke
Begin dit jaar kwam het debuut ‘Songs Of Praise’ uit de UK overgewaaid en dat is tot op heden het meest opwindende Britse exportproduct van het jaar.
Dat Shame dit pittige debuut ook op een podium kan doen spetteren, is een feit. In de eerste plaats is dat al voor een groot stuk te danken aan het charisma van zanger Charlie Steen, een kerel die zichzelf in een mum van tijd ontpopt als publiekslieveling en zijn publiek perfect weet op te naaien richting onvergetelijk concertje. Het lijkt alsof Steen met zijn energie geen blijf weet, hij zeult constant met de monitors op het podium, stort zichzelf om de haverklap het publiek in en moffelt zijn microfoon geregeld in het gezicht van de fans, die het uiteraard allemaal geweldig vinden. Daarachter staat een uiterst daadkrachtige band te spelen, met vooral een overijverige bassist die verwoede pogingen onderneemt om het wereldrecord ‘allermeeste kilometers afzeulen op een compact podium’ op zijn naam te zetten. Geen idee waar die gasten op trippen, maar het zijn alleszins geen downers.
Shame blijkt vooral een furieuze bende lefgozers te zijn die alle lof die ze vooraf kregen toebedeeld wel degelijk verdienen. Dat hebben ze te danken aan zichzelf, hun acte de présence, hun goesting en natuurlijk hun ijzersterke songs. Quasi dat ganse debuutalbum wordt er met ongebreideld enthousiasme doorgejaagd. Als knetterende postpunk-bommetjes zetten weergaloze dingen als “Dust On Trial”, “One Rizla”, “Lampoon” en “Gold Hole” het kot in lichtelaaie.
Shame steekt op een klein uurtje de Rotonde in hun binnenzak, en dat is volgens ons nog maar het begin van de storm. Eind dit jaar wacht al de AB. Het gaat vooruit.
Organisatie: Botanique, Brussel
Game of Thrones Live! Muzikaal genot van begin tot eind
Game of Thrones
Sportpaleis
Antwerpen
2018-05-22
Jan Vanaken
Ramin Djawadi, een componist in hart en nieren! Voor vele klinkt hij waarschijnlijk onbekend in de oren, maar deze 43-jarige artiest maakt een serie, film of game tot leven. Zijn muziek zorgt ervoor dat beelden worden gegrift in het geheugen. Hij is het muzikale brein achter films en series zoals ‘Iron Man’, ‘Prison Break’ en ‘Westworld’. And one of my favorites, ‘Game of Thrones’. Deze HBO-serie kwam tot leven via een super groot scherm, een top live-orkest en uitbundig koor in het Antwerpse Sportpaleis.
Wat normaal een rustige dinsdagavond zou worden, werd eerder een live entertainment van muzikaal genot. En dat in combinatie met beelden uit de populaire reeks, Game of Thrones. Een verhaal dat vertelt over een machtsstrijd tussen 7 adellijke families, met maar één ultieme heerser. Ondanks deze korte omschrijving, is de serie een absolute aanrader. Het prikkelt jouw zintuigen, van beeld en klank en van begin tot eind. En wat maakt een fragment nu zo dramatisch, zo spannend, zo romantisch, zo gewelddadig? De juiste muziekkeuze natuurlijk.
Het publiek wachtte in spanning af op de muzikale helden van de befaamde serie. Na een paar rondjes ‘stemmen’, werd uiteindelijk het licht in de zaal gedoofd.
En daar kwam hij dan: de leider die zijn muzikale professionals in bedwang moet houden. Ramin begon zijn set met de intro van ‘Game of Thrones’, wat ik wel had verwacht. Maar wat een sound! De muzikanten volgen strikt de dirigent. Dynamieknotaties zoals piano, fortissimo en crescendo komen duidelijk tot uiting waarbij de muziek wordt beheerst met veel gevoel en inleving.
Overigens waren de muzikanten aangekleed met leuke outfits. Zo waren de solisten en de koorleden verkleed met invloeden uit de HBO-reeks. Dit bracht zeker en vast meer sfeer op het podium. Maar ook de decoratie en special effects waren fantastisch! Zo werd een violiste met een prachtig kleed van 4m lengte opgehesen bij het soleren, met daarbij ook nog eens vallende herfstbladeren. Of decoratie van glitters en sneeuw dat werd verspreid over het middengedeelte van het podium. Dit was een echte meerwaarde!
Overigens applaus aan de trio van percussiesolisten die de meerwaarde van drums, roffeleffecten en andere speciale percussies toonden aan het publiek. Daarbij ook respect voor de solist die zijn etnische baasinstrumenten showden. Wat een meester van sounds!
Kortom, het Game of Thrones Live concert was een must-see! Buiten de spoiler alerts van Seizoen 7, heb ik er enorm van genoten! Een optreden waarbij men niet enkel oog had voor de muziek, maar ook voor een mooie show. De combinatie was zeer leuk en bracht ook geen eentonige sfeer.
Voor diegene die de serie niet kennen, raad ik alsnog aan om dit te bewonderen in de toekomst. De muziek is zo goed gemaakt dat elke muzikale liefhebber zich wel zeker en vast kan vinden in zijn doordachte composities.
Organisatie: Live Nation
Het nieuwe volledige album van Candlemass wordt pas in de herfst uitgebracht, maar om de fans niet tot dan op hun honger te laten zitten, is er reeds de EP ‘House Of Doom’. De fans van de band wachten reeds sinds 2012, toen ‘Psalms For The Dead’ werd uitgebracht, op een nieuw full album. Sindsdien waren er wel verzamel- en live-albums, en in 2016 was er al een eerste EP.
De nieuwe EP is eigenlijk de soundtrack bij een spel dat je kan spelen op je telefoon (https://houseofdoom.com). Door het spel te spelen maak je kans op een exclusief vinyl-exemplaar van ‘House Of Doom’ met Papa Emeritus III van Ghost als gastzanger.
De vier tracks op deze EP zijn heel herkenbaar: log, zwaar en donker. De titeltrack “House Of Doom” is episch in opbouw en lengte en bevestigt nog eens waarom Candlemass sinds zo lang tot de beste doommetalbands behoort.
Ook “Flowers Of Deception” is doommetal van de bovenste plank, die overigens net als de titeltrack heel vinnig uit de startblokken schiet. Daarna krijg je nog de creepy akoestische ballad “Fortuneteller” en de meer-sludge-dan-doom-track “Dolls On A Wall”. Die laatste is instrumentaal, maar heeft een pracht van een gitaarsolo.
Nederlands 
Français 
