Tom 'Tee' Tas is een muzikant die van enorm vele markten thuis is. Tom heeft zijn sporen verdiend bij bands als Ostrogoth, 23 Acez, Thorium en Neo Prophet. De man is niet alleen een uitzonderlijk getalenteerde gitaar virtuoos, maar ook iemand die niet kan stil zitten. Boordevol nieuwe ideeën stelt Tom Tas zijn nieuwste project voor , Entering Polaris. De band bracht een knappe heavy metal/power metal schijf uit ‘Godseed’, via Freya Records. De eerlijkheid gebiedt me echter te vermelden, de muziek van Entering Polaris labelen of er een muziekstijl opkleven? Het is die band tekort doen. De grote sterkte is dan ook vooral variatie, enorm veel variatie die ons van de ene kant naar de andere kant van de muur stuurt, tot we compleet murw zijn geslagen.
De gastvocalisten op deze schijf zijn ook geen koorknaapjes: Björn Strid (Soilwork), Henrik Fevre (Anubis Gate), Thomas Vikström (Therion), Lance King (Balance Of Power), Georg Neuhauser (Serenity), Audrey Dandeville (Irradiance), Sindre Nedland (In Vain), Fabio Lione (Rhapsody, Angra) en Arno Menses (Sieges Even, Subsignal). Elk van hen voegt dan ook een grote meerwaarde toe aan het geheel.
De rode draad in de songs als “Nostalgia for infinity”, “Flightless”, “Godspeed” is uiteraard die uitzonderlijk verschroeiende riffs die Tom uit zijn gitaar tovert. De man laat zich echter dus ook omringen door al even gedreven vocalisten en muzikanten, die door hun uitzonderlijke inbreng de songs naar een hemels niveau doen uitstijgen. Er is dan ook geen speld tussen te krijgen, de instrumentale en vocale perfectie wordt bij elke songs weer eens overschreden. Maar het voornaamste pluspunt is dus aanbieden van enorm veel variatie.
Een streepje power metal, progressieve metal tot heavy metal van de meest pure soort. We komen het telkens opnieuw tegen. Meer nog, daar houdt het zelfs niet mee op.
Entering Polaris overschrijdt bovendien telkens opnieuw de grens van perfectie. Door alle registers compleet open te gooien, kan daardoor een ruim publiek aan heavy tot puur metal fan over de streep worden getrokken. Telkens waren we op zoek naar die ene minder aantrekkelijke song, of één mispunt op deze schijf. We kwamen van een kale reis terug thuis. Want over deze schijf is nagedacht. En toch zorgt die perfectie niet voor een routineklus, gelukkig maar. Het spelplezier loeit door de boxen. Net doordat Tom als klasse muzikant, bij elk van zijn projecten of deze waar hij zijn medewerking aan verleent, enorm veel spontaniteit uitstraalt, waardoor je prompt overslag gaat. Bovendien laat hij zich bij dit project omringen door muzikanten en zangers die daar net hetzelfde over denken. Met alle gevolgen van dien.
Besluit: Is het nu door bewust die gevoelige snaar te raken bij “A song of Distant Earth” of verschroeiend hard uit te halen, waardoor geluidsmuren worden omver geblazen? Of door bijvoorbeeld door middel van een saxofoon je op het verkeerde been te zetten?
Entering Polaris verlegt niet alleen grenzen. De band legt de lat zowel instrumentaal als vocaal zodanig hoog dat je als aanhoorder niet gelooft dat het over een Belgische band gaat. Nochtans vormt een gedreven muzikant als Tom al vele jaren het levende bewijs dat er in ons land meer talentvolle muzikanten rondlopen, dan we zelf beseffen. Ook dat zet hij samen met de zangers en muzikanten op deze knappe schijf, nog meer in de verf.
Kortom. Ieder beetje metalfan, in de ruime zin van dat woord, zou al naar de platenboer moeten lopen om deze parel van een heavy/power tot progressief metal schijf prompt in huis te halen.
Setlist: Nostalgia For Infinity 04:39. Flightless 03:57 It’s A Good Day For Burning Witches 03:00 Godspeed 04:07 Clear Skies 04:46 A Song Of Distant Earth 05:12 Paradise Reclaimed 05:40 The Field Of Ghosts 05:49 The Long Run 08:38
VAZAH, al ooit van gehoord? Wij moesten het ook even opzoeken. Nochtans timmert de band al circa 15 jaar aan de weg. VAZAH is het project rond Hans Helewaut, composer, producer van o.a. zijn zus Elisa Waut. De muziek van deze band kun je omschrijven als exotisch. Wereldmuziek dus met Afrikaanse vibes. Maar daar houdt het niet mee op. Via Starman Records kwam eindelijk de schijf ‘BXL-Tulear’ op de markt. Met de warme zomermaanden en festivals die eraan komen, is dit de perfecte plaat en band om wervelende dansfeestjes te doen ontstaan op menig festival.
VAZAH bestaat naast Hans uiteraard uit meerder klasse muzikanten. Om maar te zeggen: Dozzy Njava, die met een bijzonder warme stem iedereen in vervoering brengt. Drummer Cesar Janssens heeft ook al wat water doorzwommen, o.a. bij Raymond van het Groenewoud. Bassist Vincent Pierins verdiende zijn sporen bij Clouseau, en heeft het klappen van de zweep dan ook deftig onder de knie. Dit kwartet vormt dus VAZAH.
Je hoort vanaf die eerste song “Valiko” dat de heren zich vooral willen amuseren. Het spelplezier druipt er van af bij songs als “Olonay”, “Tsika Holy”, “Deza”.
De jazzy sound, met knipoog naar Afrikaanse en wereldmuziek, werkt voortdurend op de dansspieren. Hierop stil zitten is namelijk onmogelijk. Daarom denken we dat deze bijzonder warme muziek nog het best tot zijn recht zal komen op menig podia. Eens live gebracht, komen de songs nog meer tot hun recht. Elk van de muzikanten en vocalist binnen de band straalt spontaniteit uit en combineert dit met virtuositeit van eenzaam hoog niveau.
In donkere tijden, waar woede en haat overheerst , heeft een mens behoefte aan zonne-energie. VAZAH levert met ‘Bxl-Tulear’ de perfecte schijf af om wat meer kleur in ons en uw leven tevoorschijn te toveren. Zonder meer heeft dat vijftien jaar noest werken aan deze knappe schijf dan ook zijn vruchten afgeworpen. Song na song voelen we ons wegzweven over die dansvloer, gehypnotiseerd door die Afrikaans aanvoelende klanken en bijzondere stem van Dozzy die je telkens opnieuw omarmt en wegvoert naar nog verdere oorden.
De kruisbestuiving tussen die bijzondere warme stem, met een instrumentale aankleding die de heupen aanspreekt, en dit voortdurend combineren van Afrikaanse klanken met Jazz elementen, werkt dus enorm aanstekelijk en doet je prompt zweven in de huiskamer.
Maar laat vooral een gelukzalig gevoel over je hart neerdalen, waardoor je de harde realiteit, eens omgeven door zoveel kleurrijke en veelzijdige klanken, prompt vergeet.
Genieten doen we hiervan, tot de toppen van onze tenen. Nu u nog!
Tracklist:. Valiko 04:03 Olonay 04:14 Tsika Holy 03:46 bxl-tulear 04:36 Deza 03:50 Bonjour Vazah 03:57 Olomana 03:22 Vangy 04:28 Ampela 05:36 Mangina Zaza 04:19 Americana 04:28 Quand Etoiles recontre la mer 04:09 Soa Mamambaly 03:48 Namboatsy 05:09
Een potig trio gevestigd in Parijs brengt ons na twee EP’s een langspeelplaat dat ons een interessante mix brengt van power rock (Biffy Clyro), grunge (Alice In Chains) en alternatieve rock à la Foo Fighters. De ritmesectie weet mij te pakken bij mijn nekvel. De songs kennen daardoor de nodige wissels. De songs klinken stevig en potig ondanks dat sommige tracks ook wel ingetogener passages bevatten. Luister maar eens naar “Wywd” dat een aantal verschillende stijlen verenigt en haast progressief opgebouwd is. Met daarnaast nog een vrij catchy refrein ook. Ik moet ook vermelden dat hun Engels goed klinkt. Je kan niet horen dat het hier Fransen zijn die zingen. Op “Red Coach” krijgen we een uitgestrekte intro die vrij atmosferisch klinkt om dan open te breken waarna de song echt begint. Terug vrij uitdagende ritmes en versnellingen die je in de song meetrekken. Zo staan er elf vrij boeiende rocksongs op dit langspeeldebuut die potig maar ook soms met de nodig melancholie klinken.
Wie van bands als Foo Fighters, Biffy Clyro, Faith No More en dergelijke meer houdt , zal dit ongetwijfeld ook wel weten te smaken.
Als ze live ook zo potent zijn als op plaat , dan moeten ze live wel een bommetje zijn. Fijne kennismaking met deze band waar leven in zit.
Dit zou hun vijfde langspeler moeten zijn dat ze op de wereld loslaten. Deze Noren zouden naar het schijnt enorm populair in Scandinavië zijn. Of dit een referentie is voor kwaliteit valt nog te bezien. Ze spreken hier over powerpop en pretpunk. Benieuwd of dit ook zo is.
Na enkele beluisteringen moeten we zeggen dat hun muziek wel ergens tussen pretpunk en powerpop in ligt. Het is vrij glad geproduceerd en dat drukt een beetje de pret. Punkliefhebbers gaan hierop wel afhaken vrees ik. Catchy , meezingbare refreinen hebben ze in hun songs wel, maar helaas weinig melodieën die blijven hangen. Het gitaarwerk is snedig, de solo’s zijn bondig maar net als de zanglijnen zijn ze niet onvergetelijk wegens te clichématig.
De teksten zijn eigenlijk wel nog te genieten. De foto op de hoes lijkt uit de jaren 80 te komen. Net één of andere glamrock band die erop afgebeeld staat. Met deze vijfde langspeler maakt de platenmaatschappij ons wijs dat het tijd is voor de grote doorbraak. Maar ik denk met dit album dat dit toch niet meteen zal gebeuren. De songs zijn vakkundig gemaakt en goed geproduceerd maar ik mis iets dat het verschil maakt om boven de middelmaat uit te steken. Maar middels een slimme marketingtruck, een reclamespot bijvoorbeeld, kan het toch wel gebeuren. De grote meerderheid op de radio lust wel wat ongevaarlijke en clichématige songs.
Zelf vond ik het album te voorspelbaar om verscheidene luisterbeurten te blijven boeien. “Haunt Me” en “Into The Night” zijn volgens mij het best te pruimen. The Strokes is een band waaraan ik bij die twee songs moet denken. Maar dan wel zo geniaal niet als het origineel.
De carrière van Rita Coolidge in een notendop omschrijven is niet zo eenvoudig als je weet dat ze al sinds 1969 bezig is. Ze begon als background zangeres bij o.m. Joe Cocker, Bob Dylan, Eric Clapton en Kris Kristofferson. Met die laatste is ze ook getrouwd geweest. “Safe in the Arms of Time” is haar achttiende solo album.
Het idee achter dit album was om een plaat te maken die hetzelfde appeal heeft als haar vroeger werk. Teruggaan naar haar roots en dat gebruiken in haar nieuwe plaat. Ze verzamelde samen met producer Ross Hogarth een aantal top muzikanten rond zich om haar nummers in te kleuren. Ze had ook de hulp van enkele muzikanten om sommige songs te schrijven en op punt te zetten. Zo werkte ze samen met Gil Colucci voor de twee meest intieme songs “Walking On Water” en “Naked All Night”. Graham Nash schonk een song (“Doing Fine Without You”) aan Coolidge die ook hier op het album aanwezig is.
Dat alles levert ons een album op dat warm, volwassen en eerlijk klinkt. Een album dat een homogene klankkleur heeft maar wel elementen uit verschillende genres bevat. Elementen uit bluesrock, country, singer songwriting etc..
Soms gaan de songs, qua klankkleur en sfeer naar de vroegere Fleetwood Mac, Captain & Tenille, Helen Reddy of Melissa Manchester. Fijne songs zijn “Doing Fine Without You”, “The Things We Carry” en “Walking On Water”. Wie houdt van Jaren 70 klinkende singer- songwriters heeft hier een kwalitatief album voor zich liggen.
Het scheelde niet veel of het nieuwe album ‘Our Raw Heart’ van doommetallegende Yob was nooit opgenomen of uitgebracht. Frontman Mike Scheidt belandde vorig jaar plots in het ziekenhuis met maagproblemen, onderging een operatie die veel langer duurde dan gepland, waarbij zijn leven aan een zijden draadje hing. De vertaling daarvan hoor je op ‘Our Raw Heart’, al blijft het nog steeds doommetal. Toch is het nieuwe album een stukje beter dan het vorige.
Muzikaal is er een kleine verschuiving. Het is allemaal net iets minder donker, maar het blijft wel top-doom: log en vooral zwaar, met heel hoog opgetrokken gitaarmuren. Als geheel blijft het wel lekker donker en doomy, maar er zitten deze keer wel een paar positieve noten in. Een snuifje Black Sabbath en Pink Floyd, waar Yob al vaker inspiratie vond. Dat wordt doorgetrokken in de teksten: poëtischer en spiritueler dan op vorig werk. Maar het is nog steeds niet zo dat je spontaan vrolijk wordt van deze doom, de hoofdmoot blijft gedrenkt in ellende en pijn.
Het naar de standaarden van Yob afgemeten heel korte “Lung’s Reach“ (nog geen zes minuten) is één van de hoogtepunten op ‘Our Raw Heart’. Ook “Beauty In Falling Leaves” en titeltrack “Our Raw Heart” zijn sublieme doom. We mogen tevreden zijn dat Scheidt zijn operatie overleefd heeft.
In oktober speelt Yob op het Desertfest in Antwerpen, waar ze al voor de derde keer aantreden.
Vergeet Tinariwen, Tamikrest of Terakraft. De Afrikaanse desert blues heeft een nieuwe koning en die luistert naar de naam Bombino. Deze Nigeriaan is vaag geïnspireerd door de allergrootsten: Mark Knopfler, Carlos Santana, Jimi Hendrix en Bob Marley en dat hoor je toch wel een beetje in zijn muziek. Bombino heeft net zijn nieuwe album ‘Deran’ uit, waarbij hij die invloeden mixt met wereldmuziek.
Bombino moest in 1990 vluchten uit Niger vanwege een dreigende vervolging bij de opstand van de Toeareg. In Algerije en Libië begon hij als jongeling gitaar te spelen en kwam hij in de band van Toeareg-gitarist Haja Bebe. In 2007 kan hij terugkeren, maar enkele jaren later moet hij alweer vluchten als enkele van zijn bandleden vermoord worden omdat de regering gitaren beschouwden als symbolen van de Toeareg-revolutie. Nog een paar jaar later kan hij opnieuw terugkeren naar Niger. Intussen is Bombino’s muziek al internationaal opgepikt en wordt die een hit op de World Charts van iTunes.
Dat succes zorgt ervoor dat hij een Stones-cover mag opnemen met Keith Richards en Charlie Watts en dat Dan Auerbach van The Black Keys en David Longstreth van Dirty Projectors albums van Bombino gaan producen. Daar stapt de Nigeriaan helemaal van af voor het nieuwe album ‘Deran’. Die Amerikanen hebben zijn bekendheid misschien wel een boost gegeven en hebben vele deuren voor hem geopend bij labels, bij media en in het concert- en festivalcircuit, hij keert liever terug naar zijn roots.
Het nieuwe album werd daarom in Cassablanca opgenomen met de band die de Nigeriaan al langer begeleidt. Daarbij de Amerikaanse drummer Corey Wilhelm , de in ons land verblijvende bassist Youba Dia (Mauretanië), de Toeareg-gitarist Illias Mohammed, keyboardspeler Mohammed Araki uit Soedan en percussionist Hassan Krifa uit Marokko. Gastvocalen komen van Bombino’s neven Anana ag Haroun (zanger van de vanuit Brussel opererende Toeareg-band Kel Assouf) en Toulou Kiki.
Muzikaal en inhoudelijk keert Bombino op ‘Deran’ helemaal terug naar zijn roots. Hij mengt rootselementen met subtiele hints naar blues (Santana), rock, folk en reggae. Wie een beetje vertrouwd is met Ali Farka Touré, Habib Koité, Imarhan, Tinariwen of Tamikrest zal dit zeker weten te smaken. Het is zomers en het ademt warmte en een diep respect voor de tradities en waarden uit.
Deze zomer speelde Bombino reeds op het Ottertrotterfestival in Mechelen, maar in het najaar komt hij nog terug voor shows in o.m. Oud-Turnhout en Gent.
Oi Va Voi is een band uit Londen met een Joodse oorsprong, opgericht in 2000. Hun muziek is een mengsel van klezmer, Oost-Europese muziek en dance. Ze brachten drie albums uit, die goed werden ontvangen bij pers en publiek, maar toen viel het plots allemaal stil.
Na die radiostilte van ruim negen jaar maakt Oi Va Voi nu een comeback. In november is er het nieuwe album ‘Memory Drop’ van deze Britse crossoverband die opnieuw een brug slaat tussen hun Joodse- en Oost Europese roots en een modern geluid. Als voorproefje is er de single “Vanished World”, een loungy, bijna triphop-achtge track die vooral de nieuwe zangeres Zohora in de spotlight zet.
Deze “Vanished World” is een beetje Massive Attack meets Christine And The Queens meets Hooverphonic. Lekker poppy, een beetje Orientaals en toch nog geschikt voor Radio 1.
De Canadese rockband Monster Truck brengt de single "True Rocker" uit in de aanloop naar het gelijknamige album dat later dit jaar verschijnt. “True Rocker” is catchy en heel meezingbaar, maar ook een beetje doorsnee. Deze Canadezen maakten reeds betere singles, zoals “Don’t Tell Me How To Live” en “Old Train”.
De muziek van Monster Truck is klassieke rock ’n roll in de stijl van The Darkness, Wolfmother, Airbourne en AC/DC, maar op deze single krijgt de band vocale bijstand van Dee Snider, de zanger van het in 2016 opgedoekte Twisted Sister. Zijn aanwezigheid op de single zal de populariteit van Monster Truck op het internet goed doen, maar een echt memorabele single wordt “True Rocker” daarom nog niet. Laten we hopen dat de band de rest van het album op eigen sterkte volspeelt.
Dee Snider kan je deze zomer aan het werk zien op Alcatraz in Kortrijk, voor Monster Truck moet je wachten tot november. Dan spelen ze als support van Black Stone Cherry in de Trix in Antwerpen.
Dave Grohl, Taylor Hawkins, Nate Mendel, Chris Shiflett, Pat Smear en Rami Jaffee mogen naast elkaar en in willekeurige volgorde vermeld worden … Het zijn rasartiesten stuk voor stuk , en hebben alle zes een ervaring om U tegen te zeggen.
Al 23 jaar is de band van voorman en massatemmer Dave Grohl aan de gang met 9 studioalbums (+ 25 miljoen verkochte exemplaren). Voor de 'Concrete and Gold'-tour stoppen Foo Fighters gelukkig ook in Antwerpen … én je moest er snel bij zijn, op 20 minuten was het uitverkocht.
Een avond in een verschroeiend tempo waar Dave Grohl meerdere keren pauze moest nemen, zelfs tijdens nummers door, omdat het niet vol te houden is. Die man heeft natuurlijk op zijn 49ste al een gigantische carrière achter de rug, hij vertelde zelf dat hij al 30 jaar in België komt, vroeger in kleinere zaaltjes (met Nirvana) maar nu, en dat vindt hij zelf top, in grote zalen en volle festivals.
“200 nummers hebben we” , zei hij en “we gaan ze allemaal spelen” … ze hadden er duidelijk zin in. (het waren er uiteindelijk 22)
Het is ongelofelijk om te zien dat ze vanaf het begin van de tour op een paar luttele verschuivingen na, een compleet identieke set spelen keer op keer. En toch , het voelt aan dat Dave & co zich keer op keer zich helemaal geven vanaf nummer 1 , “Run”, hij loopt dan ook 3 uur, jawel DRIE uur lang, het podium af en aan tot aan “Everlong”.
Dat er vandaag van een OVERVOL Sportpaleis nog weinig stem zullen hebben , moeten we er maar bij nemen … MET plezier trouwens .
Dat Dave's stem niet 100% zuiver is komt door het 'briesen'; hij laat ook meesterdrummer Taylor elke set een nummer van Queen zingen … fantastisch voor iedereen, gezien Taylor een stem heeft als Freddy Mercury. Grohl drumde nog eens zoals in de goede ouwe tijd van ... Nirvana. Van dat laatste las ik onlangs dat hij nooit meer naar nummers luistert van toen, hij krijgt er steeds de krop van in de keel... De enige die overgebleven was toen, is Pat Smear die de laatste 6 maanden mee tourde met Nirvana.
Tussen de nummers door spreekt hij ons toe, wie zag ons ooit al spelen : 3 kwart roept 'JAAAAAA !!', wie zag FF nog nooit : een aantal steken hun hand op en daarop zegt de meestermensentemmer: 'fuckers'. Heerlijke mens die Dave, een frontman en duidelijk de baas van de groep. “All My Life” als tweede nummer, “Learn to Fly”, “The Pretender” en dan al direct het nieuwere werk : “The Sky is a Neighborhood” ...
Het houdt niet op … het wordt afgewisseld met een oneindige drumsolo waar Taylor helemaal de hemel ingestuwd wordt (hydraulisch), wel 6 meter hoog; nog goed dat Dave er niet zat om vervolgens nog eens zijn been te breken als in 2015. Trouwens , een paar weken geleden deden ze dit in Noorwegen ... een acteur identiek aan Dave Grohl liep bij aanvang van het concert op met gitaar en 'viel' van het podium, een grap van de groep duidelijk, want ondertussen stond Grohl zijn eerste nummer (“Run” alweer) in te zetten... , dit terzijde.
Een cover plots die gevolg geeft aan een medley van covers, “Under My Wheels” van Alice Cooper, “You're the One That I Want/Imagine” (pianowerk van de enige die muziek kan lezen volgens Grohl: nl. Rami Jaffee)/ “Jump” en “Blitzkrieg Bop”. En dan dus “Under Pressure” met Taylor als zanger. Trouwens , hierover vertelt Grohl, “we hebben een advertentie in de krant gezet om een drummer te vinden 20 jaar geleden en we wouden een Beachboy uitziende kerel die een stem heeft als Freddy van Queen, VOILA we hebben wat we wouden”.
Aan de tientallen fans met een kartonnetje met daarop 'can I play Monkey Wrench with you?' zegt Dave dat hij dat niet/nooit meer zal doen na de ‘Kiss Guy’ die dit deze tournee deed, ongelofelijk wat die jongen kon. (zeker eens kijken op youtube) . Hierna zetten ze dit nummer in, “Monkey Wrench”, “Wheels”, “Breakout”, “Dirty Water”, “Best of You”..., iedereen roept, schreeuwt vrolijk mee !
Een korte pauze (begrijpelijk na bijna 2 uur en 45 minuten) wordt ingelast, op de schermen komen Grohl en Hawkins in beeld in de backstage, aan de hand van het geluid uit de zaal bepalen ze hoeveel bisnummers..... meestal 2, wij krijgen er 3 !!
“Times Like These”, “This is a Call” en “Everlong” , zoals vaak de afsluiter al jaren lang.
Grohl wist nog te zeggen dat ze een band zijn die net als anderen zal blijven bestaan ! Met een knipoog naar Mick Jagger & Keith Richards op hun 74 ste ! Dit was een no-nonsense rockshow die je niet mocht missen … onze oren tuiten nog na …of tenminste moet je een volgende keer hen zien en meemaken !
Je redacteur , voor jullie gezien, beleefd en gehoord …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/foo-fighters-11-06-2018/
Organisatie: Live Nation
Terwijl elders in het land het mainstream bandje Foo Fighters een voorspelbaar blik greatest hits opentrekt en de Rode Duivels een stel Costa-Ricanen in de pan hakken, is de meeste geweldige belevenis van de avond ongetwijfeld de passage van het fantastische All Them Witches in de AB.
De band tourt momenteel in Europa voor een stel festivals, maar tussendoor is een zaalconcert natuurlijk lekker meegenomen, en al zeker als dat concert er eentje is in de AB. Hun vorige doortocht, in de sympathieke AB Club weliswaar, werd immers door AB geregistreerd en die opnames bleken de band zo goed te bevallen dat ze de hele zwik als live album hebben uitgebracht, een bijzonder sterke live plaat trouwens, als je ’t ons vraagt.
In een volgelopen AB Box blijkt dat All Them Witches zowaar nog progressie hebben gemaakt. De bedreven flow die hun sound zo kenmerkt blijft behouden maar de songs klinken precies nog strakker en intenser. Bovendien hebben ze een paar kersverse tracks meegebracht en die zijn nergens minder dan wonderlijk.
Ook al lijken ze soms te jammen in de richting van de seventies, bij All Them Witches valt alles steevast in de juiste plooi. Het is retro zonder oubollig te zijn, psychedelisch zonder de verdwalen in een veld vol verdachte paddenstoelen en heavy zonder te verdrinken in een zee van lawaai. Soms voelt het als Jim Morrison die wordt geruggesteund door Kyuss, elders als een soort avontuurlijke Black Sabbath, en tussendoor komt ook even Pink Floyd lonken. En laten we de Jimi Hendrix van Electric Ladyland niet vergeten. Jawel, gitarist Ben Mc Leod verdient echt zo veel lof, zo verheft hij de bloedmooie blues “The Marriage Of Coyote Woman” tot iets buitenaards. Iets later in de set kom All Them Witches in een nieuwe song nog een keertje met een bloedstollende blues opzetten, alle haartjes op onze armen komen recht te staan, dit is kippenvel bij de lopende meter.
De band vindt een harmonieus evenwicht tussen doom, stoner, psychedelica en blues, en steeds klinkt het alsof ze die vloeiende sound ter plaatse uitvinden. Altijd voel je dat een song zomaar kan gaan openbarsten, maar All Them Witches zijn meesters in het ophouden, ze dreigen en laten de songs opborrelen tot die knal er uiteindelijk komt. Soms komt die zelfs niet, zoals in het prachtige “Am I Going Up” dat constant blijft smeulen en gloeien. De song contrasteert perfect met de gloeiende stoner-knalpot “When God Comes Back”, die al headbangend de AB Box in de fik zet. Nog zo een briljant monster is “Swallowed By The Sea”, dat zich in verstilde modus op gang trekt en vervolgens de doom-metal wereld intrekt en uiteindelijk ergens met een noise-palet in de buurt van Swans terechtkomt. Ook dat kunnen ze, lawaai maken en dan net niet in overdrive gaan.
De schitterende bisronde is er eentje om in te lijsten, met een driftig “Mountain” en een stomend “Charles William”. Maar vooral de afsluiter “Blood and Sand / Milk and Endless Waters” is een kwartier lang fenomenaal. Een bijzonder lange track waarbij de rillingen minutenlang over onze rug lopen, constant dreigend, met de gitaar die als een ratelslang constant doorheen de song sluimert en een basgitaar die tot diep in onze darmen dreunt.
Van AB Club tot AB Box tot AB Zaal, mogen we aannemen. Voor volgend jaar misschien, beste AB programmator ? En och ja, als er ook vanavond toevallig opnames zouden zijn gemaakt dan mag daar gerust terug een live plaatje van komen. Heel graag zelfs, want dit was een 18 karaats concert.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Best Kept Secret 2018 – Een overzicht van de drie dagen
Best Kept Secret 2018
Beekse Bergen
Hilvarenbeek
2018-06-08 t/m 2018-06-10
Kimberley Haesendonck
Drie dagen paradijs op aarde. Hoe doet Best Kept Secret dat toch steeds om er voor te zorgen dat je voor altijd met je tent op die fameuze camping wilt blijven, je voeten in het Hilvarenbeekse water wilt vereeuwigen en vooral nooit meer terug naar huis wilt gaan?
Op dag 1, tijdens de weg van de auto naar de camping werd het meteen weer duidelijk waarom. De sfeer zat meteen goed, de vibe die er hing tussen al de aanwezigen was overheersend en de kelen waren gesmeerd en klaar om 3 dagen lang mee te brullen met al die fantastische bands.
dag 1 – vrijdag 8 juni 2018
Of ja, al die fantastische bands is misschien wat veel. Want uiteraard zaten er ook wat tegenvallers tussen het programma. Een van die tegenvallers en eerste act dat mijn muzikale oren tegemoet kwam was Mozes And The Firstborn. Een groepje psychedelische muzikanten uit Eindhoven. “Sad Supermarket Song” was de eerste van hun set en klonk eigenlijk bijna even triestig als de titel van het nummer. “Bloodsucker” klonk al iets meer overtuigend maar gaf me nog steeds niet de ‘goesting’ om te blijven staan.
Rex Orange County had het, in tegenstelling tot Mozes And The Firstborn, minder moeilijk om te overtuigen. Met zijn indie pop songs en zijn overvloed aan schattigheid palmde hij het publiek van stage three met gemak in. Hoogtepuntje was “Loving is Easy”, waarmee deze Brit ongetwijfeld al 1000 hartjes mee doen heeft smelten, inclusief dat van mij.
Jay Som is een multifunctioneel talent. Deze dame maakt slaapkamer muziek, om volledig bij weg te dromen. Ideaal eigenlijk om je Best Kept Secret mee te starten. Tal van stijlen, stemmen en instrumenten worden samen getrokken tot een mooi geheel en schotelen de muziek voor die Jay Som brengt. Haar set was euforisch, met een licht afwijkend kantje richting The Flaming Lips. Soms heel ingetogen en fantastisch mooi, soms heel dansbaar, dat het onmogelijk was om op stil te blijven staan!
Genoeg melig gedoe voor dag 1. Of toch voor eventjes. Tyler, The Creator stond klaar op de One om heel het strand van hun sokken te blazen. Of dat is toch wat ik dacht dat er ging gebeuren. Helaas werd het tegendeel bewezen en overtuigde Tyler alles behalve. Een one-man show, waar zelfs een DJ op het podium vragen te veel is, is misschien toch niet wat het moet zijn. Die fluo vest dat Tyler daar bovenop nog eens aan had, al helemaal niet.
Een les Turks nodig op Best Kept Secret? De Nederlandse band Altin Gün zorgt daar voor! Met hun Turkse psychedelische folkrock haalden ze de zon nog harder tot de Beekse Bergen en zorgden ze voor een temperatuurstijging van 10 graden. Dansbaar, sfeervol en al zeker niet iets om op stil te staan. Een heel goede , opbouwende set met als hoogtepunt hun meest aanstekelijke nummer “Goca Dünya”.
Deerhunter in combinatie met een festival is altijd een beetje vreemd. Topband, top frontman, maar de band kwam op Best Kept Secret niet volledig tot zijn recht. Was het publiek dan niet zo enthousiast? Of was het Deerhunter die de festival-vibe niet zo goed begrijpt? Wie zal het zeggen? Los van dat, zat de set wel goed in elkaar en gaf Deerhunter een sterke live set met veel afwisseling. Hoogtepuntjes waren “Revival”, “Helicopter” en “He Would Have Laughed”.
Waar Tyler een tekort had aan stijl, kwam Arctic Monkeys het podium op met een overkill aan kostuums en nette kleren. De rockster in Alex Turner is met de jaren mee veranderd in een lichte copy van Elvis Presley, gewoon nog net dat tikkeltje beter uitziende. Oh ja, Arctic Monkeys bestaat tegenwoordig niet meer uit 4, maar wel uit 9 man die er mee voor zorgden om die nieuwe plaat zo goed mogelijk te laten klinken. Jammer van die nieuwe formatie, maar laat dat nu niet hetgene zijn dat ik aan mijn hart liet komen. Met een wel opbouwende set, een goede afwisseling van zowel nieuwe als oude, als heel oude nummers en een bis die bestond uit onder andere “The View From The Afternoon”, wist Arctic Monkeys de weide van Best Kept Secret als geen ander te overtuigen. De Britten die mee met mij vooraan stonden te brullen waren fan, maar dat was de rest van het publiek ongetwijfeld ook.
Laatste in het rijtje om deze eerste dag af te sluiten was Job Jobse, een DJ uit Amsterdam die de afgelopen jaren enorm aan het groeien is. Met zijn mengeling van Disco, elektronica en House wist hij als geen ander het feest op gang te trekken en iedereen klaar te maken voor de eerste nacht op Best Kept Secret.
dag 2 – zaterdag 9 juni 2018
Eerste act op dag 2 was Pale Waves. Een van de Poulins van Matty Healy van The 1975. Met nog maar juist 1 EP op hun palmares en 2 singles die het niet slecht deden, wist Pale Waves vanaf minuut 1 op dag 2 van Best Kept Secret, te overtuigen. Cathy, dansbaar en van deze muziek krijg je vooral geen zin om stil te blijven staan. Bekendste hit “There’s a Honey” werd dan ook heel enthousiast onthaald door het publiek.
Angus & Julia Stone stonden wel heel vroeg geprogrammeerd op de mainstage van Best Kept Secret. Ideale muziek bij deze warme zomertemperaturen. Een pintje in de hand en de voetjes in het water, klaar om te genieten van deze folkband. Veel introductie hebben ze niet meer nodig. In 2014 stonden ze al eens op het podium van de Beekse Bergen en ook dit jaar deden ze dat zonder al veel moeite. Hoogtepunt voor velen was ongetwijfeld “Big Jet Plane”.
Nilüfer Yanya, een Britse die het net niet tot de top 5 schopte van BBC’s Sound of 2018. Ingetogen en verlegen stapte ze het podium van de three op en begon ze aan haar set. Wat we voorgeschoteld kregen? Schotste, scheefste en aanstekelijkste jazzy soulpop, die nog net niet volledig op het punt stond om iedereen mee te krijgen en te overtuigen. Geef deze madame nog 1 jaar en iedereen zal er zot van zijn.
Wie Best Kept Secret dan wel meteen wist te overtuigen was het Britse Slowdive. Gevestigde waarde in de dreampop en shoegaze wereld en dat was duidelijk te merken aan de massale opkomst voor deze band. Voor een stampvolle en snikhete tent mocht Slowdive het beste van zichzelf geven. En daar slaagden ze met glans in. Hoogtepuntjes van de set: ”When The Sun Hits” en “Alison”.
Nog een band die als geen ander wist te overtuigen op dag 2 waren The Kills. Nog nooit kwam deze band zo goed tot zijn recht als op het podium van Best Kept Secret. Was het het publiek en de omgeving wat Alison Mosshart zoveel zelfvertrouwen gaf, of was het volledig iets anders? Wie zal het zeggen. Alleszins deed het haar deugd, want The Kills kwamen, zagen en overwonnen.
En als we dan toch het rijtje ‘vrouwen op Best Kept Secret’ opsommen, past Warpaint hier perfect in de rij. Al was hun optreden iets minder overtuigend dan anders. Het geluid verwaaide een beetje op het grote podium en de songs kwamen niet volledig tot hun recht. Met een zeer sterke setlist, maar een slechte plaats om te spelen kon Warpaint het publiek van Best Kept Secret maar half overtuigen. Zonde voor zo een band vol potentieel.
Ook België mag niet ontbreken op de line-up van dit mooie festival. Dit jaar koos de organisatie voor het grote lawaai dat de naam Cocaine Piss met zich meedraagt. Ruig en fataal zoals altijd, maar laat ons zeggen dat de sfeer precies nog net iets beter zat dan anders. Ik had het gevoel dat de Nederlanders hun ogen soms niet konden geloven en niet wisten wat er gebeurde. Met een korte (standaard bij deze band hun optredens), maar zeer krachtige set, waarbij een mengeling van nieuwe en oude nummers naar boven kwam, wist Cocaine Piss Best Kept Secret in te palmen en maakte ze iedereen klaar voor een stevige nacht.
De headliner-eer voor dag 2 ging naar The National, die met hun ingetogen nummers het publiek moesten inpakken vanop de mainstage. Het eerste deel van hun show kwam niet zo overtuigend over en mensen bleven niet geboeid waardoor er te veel gebabbeld werd tussen en door de nummers. Wanneer “I Need My Girl” begon, wist de band te overtuigen en de nodige aandacht te trekken waardoor het tweede deel van hun set er met kop boven uit stak. “Vanderlyle crybaby geeks” werd zelfs in een akoestisch jasje gestoken en was ideaal om dag 2 van Best Kept Secret mee af te sluiten.
dag 3 – zondag 10 juni 2018
Heel moe, maar nog niet helemaal voldaan begon de massa en vooral ikzelf aan dag 3 van Best Kept Secret. Misschien wel een van de hoogtepunten en betere dingen van de afgelopen 3 dagen was Khruangbin. Met een mix van Perzisch, Aziatisch en stoffig Americana brachten ze zo een ontzettend goede show, waar elk nummer op zich klonk om bij achterover te vallen. Perfecte anti-kater muziek om je zondag mee te starten. Binnenkort ook te zien in de Botanique in Brussel. Bereid u voor op een heerlijk vertoeven!
Yellow Days, is een 18-jarige Britse plattelandsjongen die de voorbije jaren een heel eigen soort pop heeft ontwikkeld. Neem een vleugje Tame Impala en wat elementen van Thundercat en je bekomt wat Yellow Days je te bieden heeft. Een portie lekkere beats met een goede scheut soul bovenop. Gemist? Ga deze jongeman op 10 oktober ontdekken in Café Charlatan.
Nog zo een gezellig bandje was Hinds, bestaande uit 4 Spaanse vrouwen. Op de backdrop klaar en duidelijk: “Hi we’re Hinds, and we came here to rock”. Slordige rock, gebracht door 4 vrouwen die er staan. Heel shockerend is het niet, maar laten we zeggen dat hun optreden ons wel kon smaken. Een perfecte toevoeging aan onze festival namiddag.
75 jaar is hij al, de legende Rodriguez. En dat was te merken aan zijn set. Saai, zonder enig enthousiasme. Wonderbaarlijk zelfs dat zo veel mensen in het publiek zijn blijven staan. Zowel de covers als zijn eigen werk werden ronduit slecht gebracht en daar bovenop stond al het geluid nog eens veel te stil. Conclusie? Een zeer slecht gebracht optreden dat volledig in duigen viel. Duidelijk geen meerwaarde aan de rest van deze festival line-up.
Ty Segall speelde onlangs nog in de Trix op zijn eigen ‘mini festival’. Op dag 3 van Best Kept Secret mocht hij nogmaals tonen wat hij waard is. Hij begon zijn set waar anderen hun set meestal mee eindigen: een psychedelisch nummer van epische proporties. Met zijn Freedom Band staat Ty Segall er beter dan ooit. Niet als frontman, wel gewoon als bandlid waar hij de rest even veel credits mee geeft als zichzelf. Hoogtepunten van de set waren “Every 1’s a Winner” en “My Baby is On Fire”. De toon van dag 3 werd gezet en Segall legde de lat voor alles wat nog volgde meteen enorm hoog.
Waar Unknown Mortal Orchestra in de Ancienne Belgique helemaal niet overtuigde, kon deze band de tent van Best Kept Secret vrij goed inpakken. Met een trein aan hits waaronder “Multi-Love”, “So Good At Being In Trouble” en “Necessary Evil” wisten ze het publiek te overtuigen. Helemaal op punt stond het niet, maar laat ons toegeven dat we wel enorm goede vibes en veel ‘dans goesting’ kregen na het zien van dit optreden. Rematch op Pukkelpop!
Klein stuk pretentie op een podium, maar wat een held die Father John Misty. Met een performance, die live nog 1000 keer sterker klinkt dan op plaat, werkte Father John Misty zich naar de top 5 van beste optredens op Best Kept Secret. “Dissapointing Diamonds are the rarest of them all”, werd ongetwijfeld een hoogtepunt in zijn set. Nog net niet headliner waardig, maar geef deze man nog even en hij sluit over enkele jaren Best Kept Secret af.
Aan alle mooie liedjes komt een einde. Ook aan Best Kept Secret en de ongelofelijke leuke dagen dat dit festival ons weer voorschotelde. De laatste muzikale tonen werden voorgeschoteld door LCD Soundsystem. Een door iedereen gekende band met hier en daar een nostalgisch kantje. Met een grote discobal boven hun hoofd en een podium met gigantisch veel materiaal op, was LCD Soundsystem klaar om er aan te beginnen. Maar waar was al dat publiek gebleven? Het strand stond bijzonder leeg en overal tussen de mensen die er wel stonden zag je gaten. LCD Soundsystem begon er aan en wist meteen de mensen die er stonden mee te krijgen. Op uitzondering van mezelf. De band kwam niet overtuigend genoeg over en werd na een tijdje zelfs heel saai. Zelfs “Daft Punk Is Playing At My House”, een nummer waar het normaal gezien moeilijk is om je voeten niet te laten dansen, kon niet bekoren. Jammer, maar helaas.
En zo werd Best Kept Secret iets minder goed afgesloten dan gehoopt, maar laat dat nu iets zijn dat we niet aan ons hart lieten komen. De nacht was nog jong en volgende editie staan we er sowieso weer met even veel zin. Is het dan bijna 7 juni 2019?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/best-kept-secret-2018/
Organisatie: Organisatie: Best Kept Secret Festival (Friendly Fire)
Het was, op de invalswegen naar Sportpaleis, extra druk op deze donderdagavond 7 juni. Dat had in grote mate te maken met twee concerten zowel in Sportpaleis zelf, waar Shakira de zaal liet vol lopen, en in Lotto Arena, waar icoon Bryan Ferry met Metropole Orkest zorgde voor een nostalgie trip van goudwaarde.
Wij zakten af naar Lotto Arena en stelden vast dat Bryan Ferry op zijn 72ste nog steeds in bloedvorm verkeert en zich laat omringen door muzikanten die de magische songs van Roxy Music en Bryan Ferry meerwaarde geven, waardoor deze songs een nieuw leven wordt ingeblazen. Ondanks een weinig verrassende setlist werd dit veel meer dan puur en alleen een leuke nostalgie trip.
Charlie Austen - Een set boordevol soul, Folk en streepjes blues gecombineerd met een hartverwarmende stem en dito uitstraling
Door voornoemde files en dergelijke meer, arriveerden we vrij laat in Lotto Arena. Echter net op tijd om ook nog een stuk van het voorprogramma mee te pikken, en dat hebben we ons zeker niet beklaagd. Charlie Austen stond een beetje bedeesd en vrij eenzaam op dat immense podium. Deze jonge artieste vermengt Folk elementen met een bijzondere soulvolle stem tot aankleding. Charlie Austen had het aanvankelijk niet gemakkelijk om een overvolle Lotto Arena stil te krijgen. Maar slaagt, door middel van die enorm hartverwarmende stem en uitstraling, erin een soort huiskamerconcert atmosfeer te creëren.
https://www.youtube.com/watch?v=2CG417oG9yc
We werden er bij het binnen komen van de zaal er zelf stil van, en bleven gewoon even staan kijken en genieten van zoveel eenvoudige schoonheid die ons in vervoering bracht. Als je in een overvol Lotto Arena een publiek dat duidelijk enkel en alleen maar komt voor de headliner zonder enige moeite uit je hand kunt doen eten? En in diepe ontroering brengt? Dan moet je wel uit het heel goede hout gesneden zijn. En dat is een artieste als Charlie Austen, die ook als bandlid van Lux Lisbon haar sporen heeft verdiend, zeker en vast. Om die reden lijkt Charlie Austen dan ook een artieste om in het oog te houden naar de toekomst. Een toekomst die er, op basis van die sprankelende optreden in Lotto Arena alleen al, meer dan rooskleurig uitziet.
Bryan Ferry - Waardig ouder worden
In het begin van de set schreef ik in mijn notitieboekje: '' ondanks de sublieme instrumentale omlijsting verzandt het concert iets teveel in het afleveren van een routineklus''. Bij de start van het optreden bleek dat inderdaad een beetje het geval. Ook al werd die set ingezet met een aanstekelijke klepper als “The Main Thing”. Maar Bryan is anno 2018 een beetje als een dieselwagen, eens uit de startblokken geschoten is er geen stoppen meer aan. De registers werden gaandeweg inderdaad meer en meer open getrokken met nog meer pareltjes als “Don't Stop the Dance”, “Ladytron” - waaruit blijkt hoe ver Roxy Music zijn tijd vooruit was in de jaren '70. Ook als is Bryan Ferry zijn stem niet meer wat het ooit geweest is, zijn enorm charismatische uitstraling op het podium is anno 2018 nog steeds stevig overeind gebleven. Die uitstraling waardoor menig vrouwenhart prompt gaat smelten bezorgt je bij songs als “Slave to love” een krop in de keel. Of doet je hart dansen van pure intensiviteit bij het opzwepende “Out of the Blue” - weer een typisch jaren '70 klassieker. Waardig ouder worden, noemen wij zoiets.
Alle registers open bij “In Every Dream Home a Heartache”
Samen met het opengaan van de gordijnen achter podium, werden bij “In Every Dream Home A Heartache” plots alle registers pas echt open gegooid. Een song, die net als op die iconische schijf ‘For Your Pleasure’ op gang wordt getrokken door Bryan Ferry die op een eerder ingetogen wijze de toch wel pakkende tekst langzaam deed opborrelen naar die iconische climax waarbij al die registers, ook instrumentaal werden opengegooid tot een wervelstorm ontstaat, die alles omver blaast.
Het was meteen het startsein voor een wervelende finale. Tijdens het al even indrukwekkend “If there is something” kriebelde het al om recht te springen van onze stoel. Bij “To the Strand” was er uiteindelijk geen houden meer aan en stonden prompt alle die hard fans vooraan het podium. Bij “Avalon” zat bijna niemand, ook niet in de tribunes, nog op de stoeltjes. We zagen koppels met elkaar dansen alsof ze de Lotto Arena voor zich alleen hadden. Fans de tekst meezingen uit volle borst, of gewoon in stilte genieten van zoveel innerlijke schoonheid.
https://www.youtube.com/watch?v=dAIR2a3bbdA
'A Whaling Saxofoon'
Dat de instrumentale omlijsting een meerwaarde vormde binnen het geheel? Daarover bestaat geen enkele discussie. Bryan Ferry laat zich omringen door klasse instrumentalisten. Waaronder de gitaar virtuoos en oudgediende Chris Spedding, die ons meerdere keren met verstomming sloeg. Daarbovenop waren we meermaals onder de indruk van de verdovende baslijnen van Jerry Meehan of drum salvo's van Luke Bullen. Uiteraard zorgt de inbreng van dat orkest voor die extra pit om elke song naar een nog meer onaards niveau te doen opstijgen. Maar ondanks al die virtuositeit is het de saxofonist Jorja Chalmers die de gouden medaille in de wacht sleept. Haar inbreng, sensuele danspassen maar vooral de indrukwekkende saxofoon klanken die ze uit dat instrument tovert, lieten een meer dan diepe indruk op ons achter.
Toen Bryan iedereen nog eens voorstelde, kregen elk van de bandleden een welverdiend applaus. Maar Jorja kreeg eerder een oorverdovend applaus dat de Lotto Arena op zijn grondvesten deed daveren - bij wijze van spreken. Om maar te zeggen, we waren dus duidelijk niet alleen met deze mening. Haar inbreng binnen het geheel was, zonder afbreuk te doen aan de andere muzikanten, dan ook meer dan indrukwekkend te noemen.
https://www.youtube.com/watch?v=YmvDvDurXj4
Finale naar een ultieme climax
Sluitstukken “Love is the drug”, “Let's Stick together” en “Virginia Plain” deden het dak er uiteindelijk compleet af gaan. Als kers op de taart werd daar “Jealous Guy” aan toegevoegd, een song die je in tranen en met de krop in de keel achterlaat, om deze avond met een knal af te sluiten. Naast de virtuositeit van Bryan en zijn instrumentalisten, was het bij deze laatste song backing vocalist Hannah Khemoh die de haren op onze armen compleet deed recht komen.
Kortom. Een indrukwekkend einde van deze avond, die traag op gang kwam maar uitmondde in een verschroeiende finale
https://www.youtube.com/watch?v=ePszGjvFfWI
Besluit
Bryan Ferry bracht geen setlist naar voor met verrassende songs, maar eentje waarbij we - als fan van het eerste uur - op het puntje van onze stoel zaten te genieten van begin tot einde. Na tien songs op een gezapige wijze, werden de registers pas echt compleet open getrokken toen die gordijnen open gingen. Vanaf dat moment kwam er geen einde aan de mokerslagen en kippenvelmomenten. Bryan is niet meer zo goed bij stem als vele jaren geleden, dat is ook niet zo verwonderlijk gezien zijn leeftijd.
Echter straalt hij nog steeds dat natuurlijk charisma uit waardoor je prompt overslag gaat en gewillig uit zijn hand eet. De muzikanten van dienst, dat iconische orkest op de achtergrond en die verschroeiende finale nadat die gordijnen compleet open gingen, zorgden ervoor dat de fans van het eerste en het laatste uur het optreden nog lang zal verheugen.
Ook wij dansten, zongen uit volle borst en pinkten zelfs menig traan weg bij zoveel innerlijk genot.
Setlist
The Main Thing // Don't Stop the Dance //Ladytron //Out of the Blue //Oh Yeah //A Waste Land / Windswept //Bête Noire //Zamba //Stronger Through the Years //Slave to Love //Bitter-Sweet //In Every Dream Home a Heartache //If There Is Something //Re-Make/Re-Model //Do the Strand //More Than This//Avalon //Love Is the Drug //Virginia Plain //Let's Stick Together //Jealous Guy
Ism Snoozecontrol http://www.snoozecontrol.be
Organisatie: Greenhouse Talent
Gisteren zakten we af naar het Sportpaleis voor de langverwachte kick-off van Shakira’s ‘El Dorado’ tournee. Het concert dat Shakira vorig jaar in november nog uitstelde door stemproblemen, vervult alle verwachtingen. De doorwinterde wereldster zorgde voor het feest waar iedereen op aan het wachten was. ‘El Dorado’ is al het elfde album op haar palmares. De monsterhits waarmee de Colombiaanse zangeres sinds haar dertiende de wereld mee bekoort, volgen elkaar in zo’n hoog tempo op dat haar show gedragen wordt door fantastische meezingers!
De verwachtingen liggen natuurlijk extreem hoog. Wanneer Shakira niet helemaal stemvast de spits afbijt met “Estoy Aqui”, houdt het publiek haar hart vast. De haarscherpe ballade die volgt bewijst echter het grote talent van de zangeres. De massa is bedeesd, als uit het veld geslagen door de verschijning van de latina. Maar daar komt al snel verandering in wanneer “Me Enamoré” door de zaal giert. Het feest begint. De confetti knalt.
Het publiek kan onmogelijk stilzitten op onder andere “Waka Waka” – het WK-lied en nog steeds één van haar grootste hits, “Chantaje”, “La Bicicleta” en zo gaat het maar door. Shakira huppelt vrolijk alle hoeken van het podium af. Haar knotsgekke moves doen haar sterke stem niet minder klinken. Meer confetti, meer vuurwerk en meer feest is de lijfspreuk van de avond.
Het is verbazingwekkend hoe veelzijdig Shakira is. Ze brengt pop rock, electropop, reggaeton, latin pop en dance en dat telkens met die heel eigen, typische stem van haar. Hier en daar is zelfs een flard reggae te horen en ook Oosterse invloeden zitten verweven in haar show wanneer ze gaat buikdansen. De afwisseling zorgt voor een onophoudelijke resem verrassingen. Het publiek dat haar komt bewonderen is al even gevarieerd; jong en oud swingt ongegeneerd mee!
De show krijgt een extra dimensie door de deuren die ze opent naar haar persoonlijk leven. Heel even kunnen we een glimp opvangen van haar twee zoontjes wanneer ze de foto op haar gitaar op groot scherm projecteert; een trotse mama glundert. Haar liefdevolle bindteksten maken haar weer even meisje, waarna ze met uitdagende heupwiegen de sterke en verleidelijke vrouw in haar naar boven haalt. Als Unicef Goodwill Ambassador en oprichtster van de Pies Descalzos Foundation kaart ze in een bindfilmpje het probleem aan van een wereldwijd tekort aan onderwijs bij jonge kinderen. Dit toont weer eens een andere kant van de wereldster.
Shakira geniet en geniet en geniet. Wanneer ze door de menigte loopt naar de b-stage verder in de zaal, omarmt, high-fivet en handkust ze. Het leuke aan deze show is dat Shakira heel echt is. Met een welgemeende glimlach is dit haar thuis: op het podium. Ze draagt hier geen masker.
Shakira moet je eens live gezien hebben: de heuse show wordt namelijk met pracht neergezet. Noch verveling, noch twijfel viel te bespeuren bij de opgezweepte massa fans. Het optreden wordt gekenmerkt door pure klasse van een ontegensprekelijke wereldster met bakken ervaring.
Met dank aan Dansende Beren www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/shakira-07-06-2018/
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
