Twee jaar na hun debuut komt Gentle Knife II met hun opvolger op de proppen. De Noorse band bestaat uit maar liefst elf muzikanten. Ze hebben een eigen geluid dat wat schatplichtig is aan bv Genesis (beginjaren) of Gentle Giant. Ze klinken dus wat retro mede door het gebruik van de mellotron en de orgels.
Ze openen met een vrij klassieke instrumental “Prelude: Incipit” dat grotendeels uit piano en wat blazers bestaat. “Clock Unwound” is een echte progrock track. Ze bestaat uit lange instrumentale partijen (gitaar en orgels). Mooie track. Enig minpuntje is dat de vocals niet altijd top zijn. Dat werpt toch een kleine smet op het resultaat. De inwisseling van Melina Oz voor Veronika Jensen is dus niet bepaald geslaagd. Jammer, met een andere vocalist zou men het werk naar een hoger niveau kunnen pushen. Voor de rest is er muzikaal zeker genoeg te beleven. Van eerder nijdig rockwerk tot meer dromerige songs. “Fade Away” is zo’n lieflijke song met dwarsfluit en akoestische gitaar. “Smother” rockt lekker weg en hier is de zang iets beter te genieten. Een fijne track waar ze ook bossa nova in verwerken. Mooi gedaan.
De kwaliteit is aanwezig op ‘Clock Unwound’. Nu nog een vocalist van hetzelfde niveau en we spreken van een heel puik prog album.
Aan pop kleeft nogal een negatief beeld. Het is commercieel, inhoudloos, wegwerpmuziek etc… Doch dit zijn veralgemeningen. Bands zoals MGMT, Oscar & The Wolf zijn echt wel meer dan dat. Band of Gold valt daar volgens mij ook onder. Deze band bestaat uit een Noors duo Nina en Nikolai. Met deze release volgen ze hun debuut uit 2015 op. Ze maken luchtige, clevere popmuziek. Qua stem doet het mij soms aan Fleetwood Mac denken. Luister maar eens naar hun eerste single “I Wanna Dance With You Again”. Een prachtige en stemmige song. Hun tweede single “Well Who Am I” is eveneens catchy en heeft naast een warme bas ook een wat tegendraadse vuile gitaar. “Bring Back” heeft ietwat een soul vibe gekregen. Een heerlijk groovende track. Het album sluit af met “Look At Me” een cover van Bread (David Gates). Ze geven het sixties nummer een kleine update.
‘Where’s The Magic?’ vragen ze zich af. Wel voor een stuk is die terug te vinden in hun liedjes. Een warm poppy album bestaande uit acht liedjes. Nina deed naast de vocals ook de keys en Nikolai deed de bass, gitaren, piano en vocals. Er werd voor de drums en andere instrumenten met gastmuzikanten gewerkt. Daarnaast was Nikolai grotendeels verantwoordelijk voor de mixing en de productie.
Superorganism kan zich nu al de revelatie van 2018 noemen, of was het 2017? De band brak vorig jaar door met het geniale ‘Something For Your M.I.N.D.’ en wist hiermee heel veel potten te breken. De band tekende bij Domino Recordings en stonden zelfs in de longlist van BBC Sound Of 2018. De groep leerde elkaar kennen via het internet wat er voor zorgt dat er leden uit Het Verenigd Koninkrijk, Japan, Australië en Nieuw-Zeeland in de band zitten. Ze zijn met zeven en maken experimentele pop die tegelijk aanstekelijk en absurd klinkt. In de Rotonde van de Botanique was dat niet anders. Ze verzorgden een korte show boordevol spektakel en wisten ons te overtuigen dat hun toekomstig er meer dan rooskleurig uitziet.
Openen mocht Jeremy Walch, een Brusselaar die al af en toe eens een voorprogramma in de zaal mocht doen. Wij vragen ons af waarom ze hem nog steeds vragen. Het zal zijn enthousiasme zijn, want voor zijn muziek zouden wij hem alleszins niet meer terug vragen. Hij stond alleen op het podium, terwijl hij normaal met band optreedt. Misschien lag daar het probleem voor de erbarmelijkheid van zijn set. Wij gaan die vooral onthouden als een die we zo snel mogelijk wilden zien eindigen. Een lo-fi sound met simpele akkoorden en een drumcomputer die eigenlijk niets bijbracht gemengd met vocals die zelden toonvast waren, het zal gewoon zijn dagje niet geweest zijn zeker?
Het was dus niet moeilijk voor Superorganism om hier boven te geraken, en ze deden er zelfs nog een schepje bovenop. Ze brachten een memorabele set die we zelden zagen van zo’n beginnende band. Zowel de visuals als het artistieke zat perfect in elkaar en toont dat de band perfect weet waar ze mee bezig zijn. Het zevental had elk een ander soort kleur vest aan wat er meteen voor zorgde dat er een vrolijke kleurenboel op het podium stond. Daarnaast werden er ook van begin tot eind projecties getoond die ons de ene keer deden wegdromen maar ons vooral bij de les hielden. Ook van glitters had de band geen angst, iedereen had zo’n glitterboel onder zijn ogen gesmeerd.
Opkomen deed de band ook in stijl, want het drietal achtergrondzangers en dansers kwam met een belletje op om zo een mysterieuze sfeer te laten ontstaan. Lang duurde deze sfeer wel niet, want als snel werd “It’s All Good” ingezet. Meteen wisten we dat het effectief allemaal goed ging komen. Een vreemde stem vergezelde ons met een raket naar de ruimte en via aanstekelijke synths en hemelse samenzang konden we er een geniale soundtrack voor krijgen. Die samenzang is heel poppy en zou bij de grootste popzangeressen ook kunnen passen. Bij Superorganism wordt deze begeleid door een zachte lo-fi stem van de immens kleine frontvrouw Orono Noguchi.
Die frontvrouw is nog maar net achttien maar staat heel zelfzeker op het podium. Zij moet ook de band leiden. Ze doet dit door tussen de nummers door wat zaken te vertellen over bijvoorbeeld water, en deelt ook high fives uit.
De zeven komen duidelijk goed overeen. Het opvallendste is toch vooral het drietal dat rechts staat. Zij verzorgen samenzang bij de nummers, beelden de lyrics uit en halen nu en dan ook eens een tamboerijn of anders niet alledaags instrument boven. Het zorgt er wel voor dat er altijd iets te zien is, want dansen doen ze levendig. Bij “Reflections On The Screen” krijgt er zelfs iemand een solo en zorgt zo voor een aanstekelijke tekst die blijft hangen. Alles is mooi uitgedokterd bij Superorganism en dat is fijn om te zien.
Doordat er zoveel te zien is op het podium, is het soms moeilijk om ook aan de muziek te denken. Het publiek staat vooral vol verwondering te kijken naar wat er zich allemaal afspeelt op het podium. Muzikaal zit alles ook heel sterk in elkaar. Soms eens een vreemde opbouw met watergeluiden, een andere keer start een nummers als een videogame. Hoe het ook mag zijn, alles heeft de nodige portie absurditeit maar is net toegankelijk genoeg om aanstekelijk te blijven. Wanneer de songs dan weer te catchy worden, komt de band aanzetten met een experimentele input of een chaotisch geheel aan instrumenten om dat teniet te doen. Een goed voorbeeld hiervan is “Nai’s March” dat een ballad-achtige feeling in het begin heeft, maar al snel alle kanten uitschiet. Heel fijn om dat allemaal te ervaren.
Het einde van de set bestaat uit de twee hitjes van de band. “Everybody Wants To Be Famous” zet het einde in van de reguliere set en zorgt er voor dat het publiek bescheiden begint mee te zingen. Toch is het pas bij bisnummer “Something For Your M.I.N.D.” dat iedereen echt begint te bewegen en zingen. De toeschouwers zien herkenbaarheid en voelen het einde naderen, dus nu kunnen ze zich toch eens laten gaan. Voordien was dat nagenoeg onmogelijk door het spektakel dat zich op het podium afspeelde.
Superorganism is duidelijk een band die klaar is voor groter werk en het mag gezegd worden: de volgende keer zien we ze niet meer in de Rotonde, die zal te klein zijn voor de band. Het enthousiasme, de kunstzinnige voorzieningen en toch vooral het aanstekelijke zorgen er voor dat het zowel de hipsters als de modale muziekliefhebber aanspreekt, en als je dat kan, ben je als band binnen voor de rest van je leven.
Setlist: It’ All Good - Nobody Cares - Night Time - Reflections On The Screen - The Prawn Song – SPRORGNSM - Nai’s March - Everybody Wants To Be Famous
Bis: Something For Your M.I.N.D.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
De Orangerie in de Botanique was uitverkocht voor The Soft Moon. The Soft Moon ( een Amerikaan die in Duitsland verblijft) heeft begin dit jaar (opnieuw!) een uitstekend album uitgebracht ‘Criminal’.
Eerst kregen we Sarin om de zaal op te warmen. Deze man (zou van Iran afkomstig zijn) kwam het podium op met een lederen kap op zijn hoofd. Hij stond wat te draaien aan knoppen etc… Muzikaal was het geluid die produceerde ergens iets in de buurt van Front 242 en andere eighties electro. Fijne beats en electro maar niet meteen vernieuwend. Op een gegeven moment begon hij tijdens het optreden iets met een slijpschijf te doen op het podium. De zin ontsnapte me wat. Toch kon hij het volk wat in beweging krijgen met zijn beats.
The Soft Moon mocht daarna aantreden. De frontman, Luis Vasquez, had nog 2 muzikanten meegebracht. Een bassist en een drummer. Er werd met de titeltrack van zijn laatste album gestart. Meteen zat de sfeer erin. Het fijne was dat het publiek toch hoofdzakelijk uit twintigers bestond en niet enkel uit wave fanaten van vijftig jaar. Eindelijk een post punk/darkwave band die ook de jeugd weet aan te spreken.
Het optreden was energiek en met een afwisseling van nummers uit o.a. ‘Deeper’ en ‘Criminal’ kreeg hij het publiek helemaal mee. Er werd duchtig gedanst en bewogen op de muziek. Een fles Lawson deed onder de muzikanten de ronde en dit gaf hij uiteindelijk ook aan het publiek door. Bij een aantal tracks speelde hij ook percussie (metalen ton, conga’s…) mee met de drums. Voornamelijk nam hij synth en gitaar voor zijn rekening.
Zestien nummers en twee bisnummers kregen we. Met o.a. “Total Decay”, “Give Something”, “Far”, “Wrong”, “The Pain” en als toegift “Black” en “Want”. Post punk met darkwave invloeden (o.a. The Cure) leeft nog. En hoe?
Vanavond was het optreden in elk geval er boenk op! Inzet en bezieling. En een enthousiast publiek.
Organisatie: Botanique, Brussel
8400 Volume 2 – CD release - Een forum voor nieuw Oostends talent
8400 Volume 2
De Grote Post
Oostende
2018-02-16
Wim Guillemyn
CD release “8400 volume 2”, De Grote Post, Oostende 16 februari 2018 met Mostly Whites, Pigeon, Siskin and Stone en Your Life on Hold.
De Grote Post presenteert voor het tweede jaar op rij een cd met daarbij nieuw Oostends talent op. Om dit luister te geven krijgen de bands op het album podiumtijd om zich live te presenteren. Zo’n initiatieven kunnen we alleen maar toejuichen.
De Grote Post is een gerenoveerd oud postgebouw. Heel mooi. Serge Feys (u welbekend van T.C. Matic en andere acts) is blijkbaar ook een drijvende kracht hierachter. Hij was eveneens aanwezig tijdens het evenement.
De eerste band was Mostly Whites. Een trio jonge honden dat garagerock bracht. Het rammelde en rockte zoals we dat van zo’n bands mogen verwachten. Denk aan bands zoals Equal Idiots, Sons enz… Een aantal songs (zoals “The Lovely Poor Educated” of ”Century”) vielen wel op of bleven hangen.
Daarna was het de beurt aan Pigeon, Siskin and Stone. Ditmaal een iets ouder trio dat reeds 25 jaar ervaring heeft op diverse podia. Ze brachten traditioneel verpakte rock dat best aangenaam klonk en goed gebracht werd. Misschien een klein beetje inwisselbare nummers maar voor de rest niets mis mee.
De avond afsluiten was weggelegd was voor de gothic rockers Your Life On Hold. Die brachten verleden jaar hun goed onthaald debuut uit op het Duitse Solar Lodge label. Zanger Dewulf is ook bekend van o.a. Mildreda. Jaren ervaring en oog voor detail zorgden voor een solide en begeesterende performance waar eigenlijk niets op af te dingen viel. Met o.a. nummers als “Phoenix”, “Attawapisk” en “Exorcism” brachten ze een mooie set die gerust nog wat langer mocht duren.
Organisatie: De Grote Post, Oostende
De uit Las Vegas afkomstige Imagine Dragons kwamen hun derde plaat ‘EVOLVE ‘ voorstellen in Antwerpen. Amper 10 jaar zijn ze bezig en ze slagen er al in om op een half uur tijd het Sportpaleis uit te verkopen. Grijsgedraaide singles als “Whatever it takes”, “Believer” en “Thunder” , het gebruik van nummers voor spots van tv- reclames en de uitstekende passage op Werchter vorige zomer, tekenden al voor een stadionstatus .
De avond begon met de Amerikaanse zangeres K. Flay. Eerder een flets optreden … Zingend als een hese kip ; stampend en headbangend rappen deed het driekwart gevuld Sportpaleis niet opwarmen. Toen het zelfs neigde naar een mislukte Bjork hadden we er genoeg van. Chapeau dat ze nog eens mocht opdraven tijdens de set van Imagine Dragons. Gewikt en Gewogen … Te licht bevonden als support.
Precies 15 min later dan voorzien ging de zaalverlichting uit en verscheen op de grote podiumschermen de regenboog van het ‘EVOLVE’-album van Imagine Dragons . Luttele seconden later verschenen aan de bron van de regenboog de vier ‘dragons’: Dan Reynolds (zang), Ben McKee (bas), Wayne Sermon (gitaar) en Dan Paltsman (drums) . Ze werden ongelofelijk sterk onthaald. Een spektakel van wel een uur en driekwart werd geserveerd!
Muzikaal bombastisch , groots, meeslepend , spannend; en oorverdovend; het slagwerk en de bas zorgen voor een volumineus geluid . ‘Rock an sich’ konden we dit niet noemen , gezien de gitaar op het achterplan werd geduwd en dus te weinig te horen was. Qua stijl kun je hen in één adem noemen met Bastille. Je wordt getrakteerd op een reeks onschuldige , leuke , aangename , vrolijke , aanstekelijke en sfeervolle songs.
Karrevrachten aan confetti werden het publiek in geblazen en reuzeballonnen daalden neer . Gretig werd er mee omgesprongen. Wat een gejoel! De jongeren brulden de herkenbare nummers vol overgave mee. De akoestische set in het midden en de toepasselijke videoprojecties op de grote schermen waren smaak- en sfeermakers . Dit optreden had alles wat de band aantrekkelijk maakte bij de jeugd.
Dan is een rasperformer, een uitbundig danser , een prima zanger en een echte volksmenner. Het enthousiasme droop er van af. De band liet zich meedrijven op de uiterst positieve respons. Ze gingen ervoor en van routineus spelen was geen sprake. Een staande ovatie was het gevolg. De gevoelig- en kwetsbaarheid van spil Dan kwam ter sprake . Zonder echt op z’n Bono’s prekerig en storend te worden, legt hij z’n ziel bloot van de doorgemaakte depressie en de frustratie over de zoveelste schietpartij in de VS .
Het overwegend jeugdig publiek omarmt de sympathieke Amerikanen. En wanneer de finale begint met kleppers als “Thunder” , “Believer” en “Walking the wire” gaat het dak eraf. Het volume gaat de hoogte in en de kelen worden schor geschreeuwd.
De muzikale Imagine Dragons spuwt vuur , een pletwals zijn ze door het Sportpaleis. Een dampend optreden dat nazindert . Jawel , hier was iedereen tevreden over het uiterst professionele, sympathieke viertal. Chapeau dit op zo’n korte tijd te verwezenlijken …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/imagine-dragons-16-02-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/k.flay-16-02-2018/
Organisatie: Live Nation
Turpentine Valley stelde zijn debuutalbum voor in de knusse kelderverdieping van JeugdHuis Knipperlicht in Zulte. Misschien niet de meest indrukwekkende concertzaal, maar wel eentje waarin de instrumentale postmetal van dit trio uitstekend tot z’n recht komt.
Eerst mochten twee bevriende bands het publiek opwarmen. Lewis bracht catchy punkrock doorspekt met wat in de jaren ’80 en ’90 met indie-gitaarrock werd aangeduid. Puik gebracht, maar misschien een beetje te smooth voor deze avond.
The Lotus Tree zit dan meer in het straatje van Turpentine Valley, maar zet wel twee gitaristen en een zanger-toetsenist in. De gitaristen Alex Dierickx en Thomas Hauttekeete spelen een intrigerend spel van volgen en botsen en zijn zonder meer de creatieve spil van deze band, al kunnen ze ook niet zonder de basis van drum en bas. Bassist Thomas Maes dubbelt deze avond overigens, want hij speelt behalve in The Lotus Tree ook nog in Turpentine Valley.
… En dat was uiteraard de band waarvoor iedereen opgedaagd was. De bijna huiskamer-setting laat de instrumentale postmetal goed tot zijn recht komen. Zo dicht op elkaar gepakt in die kleine ruimte voel je die bassen en drums tot in je middenrif en dat is ook de bedoeling. De band zet die sfeer nog kracht bij door de klassieke spots weg te laten en te kiezen voor een paar strategisch geplaatste gloeilampen. Nog net genoeg om te zien hoe Thomas en drummer Roel helemaal opgaan in hun spel, terwijl Kristof onverstoorbaar en supergeconcentreerd zijn riffjes spuit.
Live hebben de tracks nog meer punch en power dan op het album. Op de studio-opnames heeft het trio er goed over gewaakt dat er veel ‘opgekropte’ energie is, maar live wordt die meer losgelaten.
De set van de albumvoorstelling volgde letterlijk de volgorde van het album. Opener was “Abrupt”. Daarna volgden “Compromis”, “Onweer”, “Vergeten” en het lang uitgesponnen “Trauma”. Enkel Ballast werd ‘overboord’ gegooid. De keuze om dit nummer niet te brengen, is begrijpbaar. Als je het album in één ruk beluistert (of met een pauze om de cassette om te draaien), is het korte “Ballast” een welgekomen rustpunt. Live zou het de minutieus opgebouwde spanningsboog naar beneden doorprikken.
Helemaal in de lijn van het album miste je live geen zanger. Bij de opnames zorgen de afwezige zanglijnen voor een extra dimensie en live is dat niet anders. De band trekt dat nog door op het podium.
Niemand van de band heette het publiek in Zulte welkom en nummers werden niet aan- of afgekondigd. De bandleden zwegen volledig eens de versterkers opengedraaid werden. Wat werkt op de cassette, werkt ook op een podium.
Organisatie: Turpentine Valley ism JH Knipperlicht, Zulte
Lemuria - The Hysterical Hunt - cd release
Terwijl de eerste lente zon nogal vroeg in het jaar de terrasjes vol doet lopen en de temperaturen naar zestien graden stijgen, zakten wij op vrijdagavond af naar de donkere kerkers van de Hel. Lemuria kwam in JC Vizit in Wilrijk zijn cd ‘The Hysterical Hunt' voorstellen en deed de zaal heel goed vol lopen, al zou het toch duren tot Furia het podium betrad eer JC Vizit echt goed gevuld zou zijn. De affiche oogde trouwens heel gevarieerd met voornoemde twee kleppers gecombineerd met Symfonische Death metal act Innervate en Pagan/Folk metal band Vanaheim.
Dat het een boeiende avond zou worden vertoevende in de donkere, mysterieuze bossen waar al even mystieke wezens uit vele sage en legendes huizen? Het stond in de sterren geschreven. Innervate (****) is een Symfonische Death Metal band uit Heist-op-den-berg die is ontstaan in 2014. De band haalt volgens zijn facebook pagina zijn invloed bij acts als Dark Tranquillity, At the Gates of Insomnium en dat is ook te merken aan de letterlijk verschroeiende gitaar riffs die klieven als een botte bijl door je vege lijf. De band bracht ondertussen een EP op de markt 'Unconquered' en timmert ondertussen noest verder aan de weg om zijn stempel te drukken op het typische Symfonische Death Metal gebeuren. Als je, door middel van eerder vernoemde riffs, gecombineerd met een ijzingwekkende growls uit die eerder vernoemde donkere bossen het gevoel krijgt alsof die poorten van de Hel voor het eerst, maar niet voor het laatst, deze avond openzwaaien dan lijkt het een kwestie van tijd eer Innervate in zijn opzet slaagt. Op ons heeft de band alvast een al even verschroeiende en intensieve indruk gemaakt, dankzij die verdovende gitaar solo's die de haren op onze armen doen recht komen. Van angst of innerlijk genot? Dat laatste laten we in het midden.
Voor de tweede band op deze avond stond al iets meer volk in de zaal. Op een vrijdagavond dien je niet alleen rekening te houden met de legendarische files rond de Antwerpse ring, het mooie weer zorgde er wellicht voor dat veel aanwezigen toch eerst genoten van een fijn terras voor naar de putten van de Hel af te zakken. Vanaheim (****) tapt met geverfde gezichten en een typische Pagan/Folk metal inbreng uit een heel ander vaatje, maar sluit toch perfect aan op zijn voorgangers tot de daarop volgende bands.
Dat is trouwens het leuke aan deze avond stellen we vast, ondanks de verschillen zijn elk van de vier bands door die donkere, occulte omkadering eigenlijk enorm met elkaar verbonden.
Vanaheim moet het hebben van tot de verbeelding sprekende verhalen over trollen, vreemde wezens uit donkere bossen en weerzinwekkend ogende schepsels uit sage en legendes die je angst aanjagen. Niet het soort sprookjes over prinsessen en de prins op zijn witte paard, maar het soort dat je tot waanzin drijft. De grimassen op het gezicht van de frontman zegt al meer dan genoeg. Werd de poort van de ene Hel open gezet door Innervate, dan zet Vanaheim een andere deur open om ervoor te zorgen dat die wezens de zaal bestormen klaar om iedere aanhoorder te verscheuren door middel van al even ijzingwekkende riffs en growls die duidelijk komen uit de kerkers van die Hel.
FURIA (*****) is in het Antwerpse - tot ver daarbuiten - uitgegroeid tot een begrip. De band speelt in Wilrijk een soort thuismatch en kon blijkbaar het meeste volk lokken naar dit evenement. Zelfs iets meer dan de afsluiter van de avond zo zou later blijken. Al meerder keren stellen we vast dat FURIA zijn naam niet heeft gestolen. Dat blijkt in Wilrijk ook weer het geval te zijn. De band gaat zowel instrumentaal als vocaal zodanig furieus tewerk dat de grond begint te daveren onder onze voeten. Die aardverschuiving in de buurt van Wilrijk die u voelde tot in Antwerpen centrum? Daar is dus nu een verklaring voor gevonden. FURIA doet naar goede gewoonte er alles aan om op een razendsnel , verschroeiend tempo dat dak er meerdere keren te laten afgaan. Dompelden de andere bands de zaal onder in eerder sombere atmosferen, dan mag er bij FURIA echter ook eens gelachen worden, want de band straalt wel donkere intensiviteit uit , maar overgiet dit met de nodige dosis humor en zelf relativering. Besluit: Zowel naast als op het podium gaat het bij FURIA vooral om een daverend feest bouwen. Uiteraard binnen een eerder duistere omkadering, maar je wordt daar dus ook vrolijk van en dat mag ook al wel eens op deze uiterst donkere avond.
Lemuria - 'The Hysterical Hunt' release - Terug naar de sombere en duistere realiteit met Lemuria (*****) een band die al Sinds 1999 aan de weg timmert. Ook al hield de band er even mee op in 2006, ze hebben steeds hun stempel weten te drukken op dat typische Symfonische Black Metal gebeuren in ons land. Hun meest succesvolle jaar tot nu toe was 2012 toen de band als winnaar werd uitgeroepen van de 'Graspop Talent Quest'. Sinds o.a. de komst van Daan Swinnen als zanger/frontman lijkt er een heel andere wind te waaien binnen Lemuria.
Op de cd voorstelling "Chapel of Abhorrence'' van Carnation vorige zomer zagen we Lemuria al aan het werk en schreven daarover: ''Gerugsteund door die stem van Daan, die zich bovendien ontpopt tot een klasse entertainer, voelt het aan alsof duizenden demonen uit die voornoemde Hel prompt iedereen in de zaal zal verscheuren. Besluit: Lemuria slaat na zoveel jaren een nieuwe bladzijde om, en heeft met Daan een frontman in huis gehaald die je dankzij zijn bijzondere stem en demonische uitstraling rillingen tot de bot bezorgt. Wat heel belangrijk is binnen dit donker allegaartje dat de band aanbiedt. Meteen geeft Daan de band dan ook een welgekomen injectie die Lemuria heel goed kan gebruiken om door te stoten tot de hogere regionen in het donkere metal gebeuren."
Laat dit laatste nu ook de rode draad zijn in hun eigen CD voorstelling. ‘The Hysterical Hunt’ laat een band horen die duidelijk een bladzijde uit zijn rijkelijk verleden omslaat, maar op het oog naar de toekomst gericht zijn ervaring binnen dat vak uitvoerig in de strijd gooit. Dat hoor je aan de perfect gestroomlijnde, ijzingwekkend donkere riffs waarbij weer eens de haren op onze armen recht komen. Binnen donkere sferen die gaan van intensief, log op je gemoed inwerken naar zodanig verschroeiend strak en harde uithalen dat het lijkt alsof vele bosmaaiers zonder ophouden op jou inbeuken tot je hersenpan compleet is ingeslagen.
Ondanks het bewieroken van Daan zijn inbreng binnen dat geheel staat de man uiteraard te roepen in de woestijn zonder die al even verschroeiende en perfect in elkaar geknutselde instrumentale aankleding. Dat blijkt als de heren in een korte instrumentale intermezzo tussen de songs door alle registers compleet open trekken en dankzij een al even ijzingwekkende solo van gitaar en drum het doet aanvoelen dat elk moment de duivel himself je hart uit je vege lijf zal komen scheuren. Dat laatste gebeurt uiteindelijk ook als Daan bij de daarop volgende song het podium terug betreedt. Die demonische uitstraling van Daan is daarbij niet enkel een streling voor het oog, hij staart je zodanig strak in de ogen dat je eens onder hypnose gebracht je eigen demonen nog maar eens strak in de ogen kijkt. Zijn uitzonderlijke vocale inbreng doet me naar adem happen en met het angstzweet in de lippen eveneens hetzelfde doen, mijn eigen demonen in de ogen kijken dus. Best indrukwekkend trouwens hoe die sympathieke jongeman naast het podium, eens hij dat podium betreedt zich ontpopt tot een demonische duivel die je hart uit je vege lijf rukt en je ziel doet branden in de putten van de Hel.
Besluit: Daan zijn indrukwekkende inbreng binnen het geheel, kan ondanks de verschroeiende instrumentale aankleding, niet voldoende in de verf worden gezet. Maar het is dus vooral duidelijk dat je anno 2019 een band hoort waarbinnen iedereen dezelfde richting uitkijkt, namelijk recht naar de Hel. En daar kunnen we enkel en alleen heel blij om zijn.
Tracklist: Intro// A Plague upon the land // The Hysterical Hunt // The Cross & the crusade // Deceptive Hibernation // As Darkness Falls// of winter & hell// Requiem // Between Man & Wolf//Endgame (The Impending Hurt) - BIS - A Coming Storm.
Besluit: Het meest opvallende op deze avond? We zagen vier bands die op hun eigen wijze sage en legendes uit occulte verhalen tot leven brengen binnen een donkere omkadering die je angst aanjaagt, tot waanzin drijft en murw slaat. Al dan niet door middel van een eerder humoristische inbreng, maar telkens met dat ene doel voor ogen. De winter in je hart nog even laten voort duren, zelfs tijdens het opkomen van de eerste echte lentezon op een zachte februari avond. Net na Valentijn was het dan ook gezellig die donkere zijde van onszelf weer op te zoeken, maal vier. Is onze eindconclusie na weer een geslaagde avond vertoeven in de donkere krochten van de 'underground' van de zware en duistere metalen.
Organisatie: Lemuria + JC Vizit, Wilrijk
Girls in Hawaii stelde vorige donderdag hun nieuwste plaat ‘Nocturne’ voor in Gent. Hun vierde heeft opnieuw al de magie van hun vorige platen, maar dan met synths en elektronica. Zachtjes en met gevoel aangebracht, zoals we het van de ‘girls’ gewend zijn.
Een goed voorbeeld daarvan was het openingsnummer van de set. “This Light” liet ons wakker worden in de melancholische wereld van Girls in Hawaii. Het nummer is heerlijk opgebouwd, en het inkomen van de drums zorgen voor een zalig extra cachet in de herhaling. Bij “Indifference” zorgde Christophe Léonard op de keyboard voor een riedeltje dat ook in tetris had kunnen zitten. Het zestal let trouwens op de details, want zelden zagen we zo’n subtiel en toch versterkend lichtspel als bij deze band.
Daarna hoorden we nog wat van op vorig album ‘Everest’, zoals “Changes” en “Switzerland”. Mooie nummers, daar niet van, maar toch dreigde de set in een zak te vallen. Tot dan zeiden de Waalse jongens geen woord tegen het publiek. De connectie was nog niet gemaakt, iets wat een goed optreden fantastisch maakt. Maar met “Misses” slaagde de band daar wel in. Gevoelig en ingetogen, met mooie klankjes die overal heen spatten. Melodieus en toch eigenwijs, wars van clichés, zonder te posen. En natuurlijk met Denis Wielemans in de gedachten, broer van frontman Antoine.
We hoorden daarna de zee op ons afkomen met rollende golven en gedreun tijdens “Blue Shape”. Met “Son of the Suns” speelde de band één van hun meest poppy songs, volledig met Star Wars-like intro.
Tijdens “Time to forgive the winter” schakelde de band nog even een versnelling hoger en ging de toetsenist mee aan het rocken met de gitaar. Vijf gitaristen en een drummer gaven het beste van zichzelf, er gebeurde vanalles op het podium en wat moeilijk te spelen is, ging makkelijk de oren in. Hoeveel variatie de band aankan, bewees het ook met “Walk”, dat live zelfs een beetje richting het oude Soulwax ging. Heel cool, één van de topnummers van de avond.
De jongens gingen er vlotjes mee door met onder andere “Up on the Hill”, speciaal voor de jarige zus en haar vrienden. Het werd een moderne slow/ballad, en gaf een moment van rust in de set. Een heel mooie set dus, dat nog werd afgesloten met respectievelijk “The Fog”, “Road to Luna”, een erg vinnige versie van “Birthday Call” en “Rorschach”. Met die laatste gingen ze uiteindelijk rockend de coulissen in.
Wij waren dus blij met de drie bisnummers dat we nog kregen. Met “Flavor” speelde de band nog eens een gouwe ouwe van ‘From Here to There’. In “Guinea Pig” werden dan weer de voice changes gebruikt à la Kanye West. En als ultieme afsluiter hoorden we “AM 180”, een cover van Grandaddy. De band waar Antoine Wielemans en de zijnen veel van hun mosterd hebben gehaald én waar ze mooie herinneringen aan hadden op Pukkelpop. Volgens hen het beste live optreden dat zij ooit hadden gezien. Wel, Girls in Hawaii kan er zeker niet zo ver vanaf zitten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/girls-in-hawaii-15-02-2018/
Organisatie: Democrazy, Gent
Bram Weijters 'Crazy Men – Betoverend concert!
Bram Weijters 'Crazy Men
De Casino
Sint-Niklaas
2018-02-15
Erik Vandamme
Toen we enkele tijd geleden ‘Here Comes The Crazy Man!' van Koen de Bruyne (1946 - 1977) enkele luisterbeurten gaven, viel ons op dat deze veel te vroeg gestorven virtuoos, zijn tijd ver vooruit was. Experimenteren met jazz, funk en rock is de rode draad doorheen deze schijf. Wist Koen veel dat net dit ervoor zou zorgen dat Jazz anno 2018 meer dan leeft. Toen in 2015 het album werd heruitgebracht, was dit een drijfveer voor piano virtuoos Bram Weijters om een eigen bewerking te maken, als ode aan Koen De Bruyne. Ook Bram is een artiest die graag experimenteert met rock, klassiek, jazz tot elektronische muziek. Het resulteerde in een knappe schijf Bram Weijters' Crazy Men. We schreven daarover: ''Bram Weijters' Crazy Men herschrijft de geschiedenis van de Belgische Jazz. Brengt een ode aan een klasse artiest, en blaast de man zijn onderschatte werk nieuw leven in. Het bijzondere aan deze schijf is dat het aanvoelt alsof deze songs pas nu zijn geschreven en worden vertolkt.'' In De Casino n Sint-Niklaas kregen we een trip naar het verleden, met een oog naar de toekomst, met beide voeten in het heden.
Net zoals Koen De Bruyne in zijn tijd, laat ook Bram Weijters zich omringen door klasse muzikanten die hun instrumenten niet gewoon bespelen. Maar Jazz doen leven, als het ware. Steven Cassiers bespeelt zijn drums op uiteenlopende wijze. Hij maakt gebruik van verschillende attributen. Hij bewerkt de vellen enerzijds alsof de Apocalyps elk moment gaat uitbreken. Anderzijds streelt hij de vellen alsof het porseleinen potjes en pannen zijn. Vincent Brijs aan de baritonesax , Andrew Claes aan de altsax en Sam Vloemans doen met hun intensief aanvoelende blazers klanken de hemelpoorten meerdere keren open gaan. Dries Laheye tenslotte tovert uit zijn 5-string basgitaar een wondermooi klankenbord als kers op de taart.
Maar de dirigent, de grootmeester die zijn troepen met zachte hand leidt? Dat is zonder meer Bram Weijters, die zich niet alleen ontpopt tot een ware grootmeester in piano en ander keyboards. Op zijn aangeven, worden de teugels gevierd. Of net niet. Waardoor een kruisbestuiving ontstaat, boordevol onaards aanvoelende schoonheid.
In het eerste deel kregen we werk voorgeschoteld dat overeen komt met de tijdsgeest van toen die tot cultplaat uitgegroeide schijf, is ontstaan. De jaren '70 dus. Doorheen de set passeerden grootheden als Bob Porter, Herbie Hancock en dergelijke meer. Gebracht met respect voor die artiesten. Maar met een vette knipoog naar het heden, en de toekomst.
Als ik naar een Jazz optreden ga wil ik vooral een set zien die bol staat van improviseren. Nu, deze heren improviseren voortdurend. Het sterke is, daardoor ontstaat geen chaos. De heren zijn op elkaar ingespeeld, en voelen elkaar blindelings aan. Het spelplezier straalt uit de instrumenten, en doet je prompt een traan wegpinken of bezorgt je een glimlach op de lippen. Maar vooral, die klassieke jazz tonen, horen in een nieuwe en zelfs lichtjes experimentele bewerking. Het bezorgt ons al bij het eerste deel van de set een warme gloed vanbinnen. En dan moet deel twee nog komen.
Na een frisse cola, en een toffe babbel aan de toog is de tijd gekomen voor de hommage aan Koen De Bruyne. Was het eerste deel al lichtjes hallucinant, dan werden in deel twee, het integraal brengen van ‘Here comes the crazy men!’ de registers compleet open gegooid. Deze jonge muzikanten, die ondertussen al ruimschoots hun kunnen hebben bewezen, doen de muziek van Koen De Bruyne niet zomaar heropleven. Nee, ze geven een eigentijdse inbreng aan de muziek van toen. Waardoor Koen zijn muziek wordt heruitgevonden. Vanaf die eerste noot voelden we ons wegglijden, naar 1974. En pinkten we wederom enkele tranen weg van innerlijk genot. We zaten zelfs te headbangen op de intensieve tot gedreven klanken; en we kregen een waar kippenvelmoment te verwerken, toen Bram en de zijnen ons onderdompelden in een verstilde tot intieme atmosfeer. Prompt kon je op die momenten een speld horen vallen in de zaal. Bij ons viel vooral ons hart in gruzelementen op de grond, van zoveel innerlijk genot dat we vanbinnen voelden.
Met dank aan Bram Weijters en zijn onwaarschijnlijk groots spelende kompanen, die hier in De Casino , Sint-Niklaas niet alleen grenzen verlegden binnen de Jazz.
Nee, dit was gewoon een betoverende avond boordevol muziek die harten raakt, en zielen doormidden splijt. Zoals Koen De Bruyne en vele virtuozen uit zijn tijd dat ooit hebben voorgedaan. Anno 2018 bewijst een jeugdig gezelschap als Bram Weijters 'Crazy Man het; die boordevol energie, spontaniteit en spelplezier Jazz klanken uit hun instrumenten toveren. Dat Jazz nog steeds leeft is onze eindconclusie!
dank aan Snoozecontrol www.snoozecontrol.be
Pics homepag Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
De temperaturen van de Brusselse Botanique waren een uur lang boven het gemiddelde in ons land. Allemaal te danken aan de alternatieve Nederlands-Iraanse r&b-godin Sevdaliza. Ze bevestigde voor ons haar troonplaats met evenbeeld FKA Twigs, zonder een afgeleide van haar te hoeven zijn. De zangeres heeft haar eigen unieke muziekstijl dankzij haar Iraanse roots. In een schaars geklede lederen outfit maakte ze intense verlangens los bij iedereen die gevoelig is voor zwoele dans, kronkelende handgebaren, hese zang en meeslepende beats. Sevdaliza tovert muziek om tot erotiek en laat weinig tot de verbeelding over. Het is dan ook niet te verwonderen dat meerdere keren het woord ‘seks’ rondom ons viel.
De zangeres ontvluchte haar thuisland op vijfjarige leeftijd om te migreren naar Nederland. Het leek er even op dat haar carrière zich zou vestigen rond basketbal, maar ze koos ervoor om communicatiewetenschappen te studeren en te eindigen met een muzikale loopbaan. In het jaar 2015 verscheen de artieste voor het eerst op de muziekscène met twee EP’s na een debuutsingle het jaar voordien. “The Suspended Kid” en “Children of Silk” zouden haar definitieve bekendheid doen genieten, aangezien enkele van haar meest geliefde nummers hierin gereleased zijn. Na enkele steengoede nummers uit te brengen in navolging kwam haar debuutplaat pas een jaar geleden uit.
Sevdaliza werd voorafgegaan door de elektronische beats van Kuna Maze uit eigen land. Een mooi voorproefje van de lage bassen en meeslepende synths die we later op de avond zouden horen. Het publiek reageerde tevreden door losjes te bewegen op de muziek. De jonge man kon de Botanique aardig overtuigen met zijn elektronisch talent. Redelijk onbekend momenteel met net geen 1000 facebooklikes denken wij dat hij dit jaar wel eens zou kunnen doorbreken op de Belgische festivals.
Het optreden of laten we zeggen de show werd ingezet door mystieke dampen die het podium overweldigden. Het duurde wel enkele minuten voor de muzikanten verschenen. En opnieuw enkele minuten vooraleer we een glimp van Sevdaliza zelf konden opvangen. Haar drummer en toetsenist deden de zaal watertanden naar de vrouwelijke zang door een instrumentale versie van “Do You Feel Real”. Enkel gewaad in het licht van één enkele spot zong de 31-jarige haar publiek meteen in trance. Dit zou een sensueel optreden worden, dat was meteen duidelijk.
Typerende verleidelijke elektronische beats vormen de rode draad doorheen de vertoning aangevuld met loepzuivere krachtige zang. Stevige bassen deden onze oren op bepaalde momenten even suizen, oordoppen waren een must. Sevdaliza bouwde op door te starten met het eerder rustige “Time”. Tijdens “The Inside” verscheen haar danser voor het eerst op het podium waarmee ze gedurende een uur lang sensuele bewegingen zou uitdelen. Intense aanrakingen en statische bewegingen versterkten de overtuigende accenten van de muziek. Zo vormde het optreden een waar spektakel en ging het richting heerlijke theatraliteit omgezet in dans, woord en muziek. Dit vertaalde zich in pure verwondering bij het publiek, waardoor pas na een aantal nummers de open monden verdwenen en werden omgezet tot even sensuele beweging als die van de vrouw voor ons.
Monsterhits “Human” en “That Other Girl” dramden na een vurig eerste halfuurtje door de luidsprekers. Het publiek werd wild. Sevdaliza is een toonbeeld voor sensualiteit en vrouwelijkheid en dat zou niemand nog betwisten achteraf. Enkele grote fans op de eerste rij gaven geschenken aan de Nederlandse schone, de liefde voor haar muziek was groot, heel groot. Het valt dan ook niet te verwonderen dat enkele ‘I love You’s’ in de stille momenten geroepen werden. En inderdaad, stilte was ook een belangrijke component van het optreden. Ze hield tussen haar nummers de toeschouwers vast door stilte en dans, smachtend naar elke volgende song.
Naarmate de avond vorderde zou ze enkel haar krachtigste nummers nog brengen, aangevuld met een wondermooie ballad en sterk gezongen “Love Way”. Afsluiten deed ze met “Hero”, voor ons wel duidelijk het hoogtepunt en helaas eindpunt van de avond. Concluderen kunnen we met de woorden ‘fantastisch, overweldigend, fenomenaal en erotisch’. De nummers van dit optreden zinderden nog lang na op weg naar huis (misschien deels ook door de gehoorschade die we hebben opgelopen). Als de muziek niet loslaat dan weet je dat je als artiest een goede indruk hebt gemaakt.
Setlist: Do You Feel Real – Time - The Inside – Scarlette – Human - That Other Girl - Loves Way - Mad Woman - Amandine Insensible – Bebin – Hubris
Onbekend - Marylin Monroe - Soul Syncable
Bis: Hero
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
Therion - Een perfecte mix van metal en klassiek
Therion, Imperail age, Null Positiv
Kreun
Kortrijk
2018-02-15
Wim Guillemyn
Therion heeft een nieuw album uit. Een metalopera genaamd ‘The Beloved Antichrist’ die maar liefst 3 cd’s lang is. Een ambitieus project waarvoor Christofer Johnsson zich liet inspireren door een 19de eeuwse roman ‘A Tale of The Antichrist’ van Vladimir Soloviev. Het album werd overal wat met gemengde gevoelens onthaald. De meeste kritieken die je hoort dat het album wat pit en tempo mist en dat het wat lang uitvalt. We weten dat Therion een uitstekende live-reputatie heeft en het was dus uitkijken hoe dit alles zich zou vertalen op het podium.
Eerst kregen we nog wat voorprogramma’s waaronder Null Positiv dat het een beetje moest hebben van schmink en banners. De frontvrouw straalde veel power uit, grunts wisselde ze af met cleane passages. Matig gitaarwerk dat niet beklijvend was. Uiteindelijk was zij het sterkste element van de band. Alleen het constant in de lucht steken van haar vuist kwam een beetje als een gimmick over.
Het Russische Imperial Age had ook een nieuw album uit. Ook een metalopera. ‘The Legacy of Atlantis’. Met een nieuwe zanger (toetsenist Alex Osipov) en drummer Max Talion. Osipov blijkt over een ferme operastem te beschikken. De afwisseling met vooral zangeres Anna en in mindere mate Jane werkt goed. Bovendien beschikt de band over een mooi totaalgeluid. De band was mooi uitgedost en leverde een prima performance af. Prima symfonische metal dat een kans op de podia verdiend.
Toen was het tijd voor het Zweedse Therion. Er werd geopend met “Theme Of Antichrist”. De slottrack op het nieuwe album werd goed onthaald. Dan kwam “The Blood of Kingu” uit 2004. Het werd al meteen duidelijk dat het een afwisseling uit oud en nieuw werk ging zijn. Er kwamen een zestal tracks uit ‘The Beloved Antichrist’ aan bod. Met ondermeer “Night Reborn”, “Temple of New Jerusalem” en “Bring Her Home”. Een drietal songs uit ‘Lemuria’ en voor de rest songs uit diverse albums. Thomas Vikstrom zijn stem was excellent. Met daarnaast de operastem van Chiara Malvestiti. Emmie Asplund zorgde voor de meer krachtige en felle vocals. Met songs als “The Rise of Sodom and Gomorrah”, “To Mega Therion” en “Lemuria” wisten ze gemakkelijk het publiek voor zich te winnen.
Een schitterend optreden met een perfecte mix tussen metal en klassieke elementen. Alles werd heel goed gebracht. Soms wat theatraal (vanwege de metalopera-tracks) en dan weer tijd voor headbangen.
Na maar liefst twintig tracks was het tijd om met een goed gevoel huiswaarts te keren.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/midnight-eternal-15-02-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/null-positiv-15-02-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/imperial-age-15-02-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/therion-15-02-2018/
Organisatie: Feed the fire ism Wilde Westen, Kortrijk
Stralende gezichten, niets dan stralende gezichten en ronduit gelukkige mensen trof je aan na de fenomenale doortocht van Glen Hansard en diens uitstekende band nu dinsdagavond.
Traantjes zijn er vast ook geweest, stompen in de maag of kroppen in de keel des te meer. Wie dinsdagavond niet in de AB was, komt maar beter met een wel heel erg goed excuus op de proppen. Dit had je moeten meemaken!
Met een arsenaal prachtige songs op zak, of die nu onder eigen naam dan wel met The Swell Season of The Frames werden opgenomen, gezegend met die fraaie en krachtige stem en bijgestaan door een topband, zorgde Hansard voor een wervelende avond vol schoonheid. Met aandoenlijke echtheid, flair en fenomenale metier en muzikaliteit wist Glen Hansard te imponeren en charmeren. Moederziel alleen aan de piano, zoals bij het beklijvende Shelter Me, of enkel begeleid door de pianiste, versterkt door die heerlijke strijkers, of bijgestaan door de geweldige potige blazerssectie of in volle gloed, drukte en feestelijkheid, met volledige twaalfkoppige band. Naakt en ontdaan van franjes of net voorzien van alle toeters en bellen dus waarbij alles perfect op zijn plaats viel. Het was een avond genieten zonder weerga. Genieten met de grote G.
De Ierse songsmid kwam eerst alleen op en bracht, “High Hope” en vervolgens, ondertussen begeleid door toch een aantal muzikanten een schitterend “Time Will Be The Healer”. Daarna verscheen de volledige begeleidingsband van Hansard ten tonele en werd een wervelend “Roll On Slow” ingezet. De muzikale vrienden uit The Frames op bas en gitaar, konden natuurlijk niet ontbreken, de driekoppige blazerssectie, het charmante strijkersstrio, de fabuleuze pianiste, de keyboardspeler en de strakke haast hyperkinetische drummer, … je kwam ogen en oren tekort en het klonk allemaal organisch en fantastisch. Zeker ook wanneer een broeierig “Didn’t He Ramble” gespeeld werd, of ook hoe “Way Back in the Way Back When” gedeclameerd werd door zanger, muzikanten en tot koor verworden publiek. En wat een feest waren “Her Mercy” / “Star Star” en “Fitzcarraldo” (The Frames) zeg!
Knap hoe Hansard er in slaagde om “Vigilante Man” van Woody Guthrie, in geen tijd om te toveren in een tot een stevige vuist gebalde anti-Trumpsong. “De huisbaas van Guthrie heette Fred Trump, hij moest hem niet”, aldus Hansard. Of het waar is, durven we betwijfelen, goed gevonden was het wel. “Gemakkelijk, he”, grijnsde Hansard, “ok, ik keer terug naar de woorden van Guthrie”. “Winning Streak” werd opgedragen aan diegenen die zich in een winnende bui waanden dinsdag, het gruwelijk pakkende “My Little Ruin” was, dan opgedragen aan al wie al eens heel erg slecht nieuws moest brengen of dat te horen kreeg. Hansard kaartte de problematiek van daklozen aan, in Ierland een groot probleem, zo vertelde de bard. Maar de zanger had ook de vele daklozen in Brussel opgemerkt. Aan hen droeg hij een bloedmooi “Shelter Me” op, pakkend. Of zoals we al schreven: beklijvend! Hansard had eerst over Joni Mitchell verteld met wie hij vijf jaar geleden de kleedkamer mocht delen en hoe Mitchell hem verteld had hoe je als singer-songwriter je leven rijmt. Waarbij Hansard verduidelijkte dat “Shelter Me” rijmt op iemands leven, niet het zijne. Zo ver waren we zelf ook al.
Ook “When Your Mind’s Made Up” ontbrak natuurlijk niet in de set, door de strijkers en blazers en een erg vinnige drumploop had deze song net dat ietsje meer. Natuurlijk kon ook die andere The Swell Season-compositie niet ontbreken; “Falling Slowly” klonk een stuk dramatischer met de ingetogen en haast ingehouden tweede zangstem van de pianiste, haar pianospel en de zuinig aanwezige strijkerssectie. Prachtig. En Hansard als geweldige crooner natuurlijk.
Dat de Estse muzikanten die Hansard bij een reeks optredens in Estland leerde kennen, ook net nu in Brussel waren, was een welgekomen geweldig toeval. En dus riep Hansard de drie Estse jongedames in kwestie erbij bij de eerste bisronde. “We hebben gisteren nog maar tickets voor dit concert gekocht en nu staan we mee op het podium”, aldus een enthousiaste Katarina. Het trio bracht een eigen nummer dat zich liet vertalen als “Why” wat naadloos over ging in het vervolg van het bisfestijn, al zou Hansard nog een tweede keer terugkeren, dan enkel met diens eigen band om stijlvol en swingend te besluiten met “Wheels On Fire”.
Het concert van het jaar? Het is vroeg om dat te zeggen, maar wie weet. Een van de absoluut strafste concerten van 2018? Ongetwijfeld!. Al stond zulks eigenlijk in de sterren geschreven. En ook nu bevestigde Glen Hansard diens uitstekende live-reputatie. Fijn dat er nog zekerheden zijn.
Ism met Luminousdash.com www.luminousdash.com
Organisatie: Live Nation
Met het weirde ‘Pearl Mystic’ kon Hookworms ons een eerste keer bij het nekvel grijpen met een mix van psychrock en krautrock die geregeld door de vleesmolen werd gedraaid. Hawkwind, noisy ontdekkingstochten en een resem bedwelmende middelen waren de drijfveren. Op hun tweede album ‘The Hum’ gingen ze freewheelend op dat elan door, maar met ‘Microshift’ is er toch wat verandering op til.
De synths en keyboards zijn prominenter aanwezig, de eighties zijn in de sound binnengeslopen en de psychedelische uitspattingen worden ietwat in toom gehouden. Wij zijn er nog niet uit of dit al dan niet een gunstige evolutie is maar het is een feit dat dit album overal lovend onthaald wordt. Het zou veruit hun beste werk tot op heden zijn, lezen wij overal. Zelf gaan we ons zeker nog niet aan dit soort uitspraken wagen, want wij zijn een veel te hevige fan van de vaak geestdriftige razernij van ‘Pearl Mystic’ en ‘The Hum’.
Gelukkig zijn de gitaren nog niet volledig overboord gegooid, het is geen drastische koerswijziging geworden zoals bijvoorbeeld bij Tame Impala op ‘Currents’, een plaat waarmee de hippe Australiërs zowat gans de wereld aan hun voeten kregen, behalve ons. Voor alle duidelijkheid, deze ‘Microshift’ is stukken beter dan het zwaar overroepen ‘Currents’.
Hookworms klinken bij momenten zeer poppy en catchy, en dat waren we tot nu toe nog niet gewoon. De band klinkt niet langer alsof ze met zijn allen zwaar aan de hallucinogenen hebben gezeten, maar de songs trippen nog steeds bijwijlen richting onontgonnen bestemmingen. Vooral opener “Negative Space” is een kanjer met een zwaar verslavend effect, de perfecte mix tussen de oude en de nieuwe sound, opzwepend en bijzonder aanstekelijk. Primal Scream, Jagwar Ma en LCD Soundsystem in een dansbaar samenzweringsverbond. Met een gejaagd “Static Resistance” wordt zelfs een tandje bijgestoken, het is een rollercoaster die de poppen nog uitzinniger aan het dansen brengt.
Bij de intro van “Ullswater” zou je gaan denken dat iemand de nieuwe van Soulwax nog eens heeft opgezet, de synths drijven het ritme aan tot men in een stroomversnelling komt en een stel heavy gitaren de boel uiteindelijk in lichtelaaie komen zetten. De ontspoorde sax in het krautrock tussendoortje “Boxing Day” is een aangename zijsprong en het fraaie “Opener “ is zweverige synthpop die ergens bij Kraftwerk vertrekt om een eind verder bij een uitgelaten Foals aan te komen.
Daarmee hebben we al de voornaamste prijsbeesten gehad, want ’t is niet allemaal grand cru. De elektronische niemendalletjes “The Soft Season, “ Each Time We Pass” en “Reunion” mochten best wel achterwege gelaten worden, want hun enige functie lijkt hier om de vaart te halen uit het hele gebeuren. Ook de lichtvoetige afsluiter “Shortcomings” klinkt te poppy om te beklijven. Bij de intro ziet alles er nog goed uit maar wanneer de heren iets verderop op het randje van de kitschpop gaan balanceren komen ze uiteindelijk aan de verkeerde kant terecht.
Hoogst interessant en boeiend plaatje met een paar misstapjes. Minder freaky en een stuk dansbaarder dan ‘Pearl Mystic’ en ‘The Hum’. Daarom niet beter, gewoon anders.
Nederlands 
Français 
