De invloed van BBC Radio 6 DJ Gilles Peterson in het spotten en promoten van opkomend talent begint zo stilletjes aan John Peel-achtige proporties aan te nemen. Neem nu de Leftfield MC Obaro Ejimiwe - aka Ghostpoet - wiens eigen beheer debuut EP in 2010 een zodanige indruk maakte op Peterson dat die prompt aan de catalogus van diens eigen Brownswood label werd toegevoegd. De tussentijdse balans na vier full albums oogt zo mogelijk nog indrukwekkender voor een a-commerciële outsider als Ghostpoet: twee van zijn schijven sleepten intussen een prestigieuze Mercury Prize nominatie in de wacht, en uit alle muzikale windstreken duiken collega’s op aan de deur van de opname studio om een gastbijdrage met Ejimiwe te kunnen inblikken.

Met de afgelopen herfst verschenen ‘Dark Days + Canapés’ worp onder de arm leek het dan ook een koud kunstje voor Ghostpoet om de AB Club volledig te doen vollopen. Opener “Many Moods At Midnight” maakte meteen duidelijk aan de fans van het eerste uur dat de tijden van Ghostpoet als eenzame MC on stage definitief voorbij zijn. Tegenwoordig staat Ghostpoet voor een hechte groep die de ongemakkelijke rhymes en stuiterende beats van weleer aanvullen met een organische ritmesectie en ijle gitaren.
Zoals de titel van zijn jongste opus al enigszins suggereert heeft Ejimiwe inmiddels ook de zwartgallige postpunk van Bauhaus, The Cure en Siouxie ontdekt. Het heeft zijn muziek er een pak donkerder, maar daarom niet minder toegankelijk op gemaakt. De klankkleur van Massive Attack’s claustrofobische meesterwerk ‘Mezzanine’ dat dit jaar 20 kaarsjes mag uitblazen is wat dat betreft een belangrijk referentiepunt. Het mag dan ook geen toeval heten dat de opwarmende DJ Madame Moustache net voor de aftrap nog eens “Angel” uit die plaat door de boxen joeg! Van Massive Attack is het maar een kleine stap naar ene Tricky, die net als Gil Scott-Heron en Roots Manuva in het rijtje invloedrijke muzikale rolmodellen van Ghostpoet past. OK, we hebben Tricky zelden of nooit in een strak maatpak weten steken, maar de zwartgallige voordracht, de schaduwgevechtjes on stage en de serene iewat afstandelijke houding tegenover het publiek refereren onmiskenbaar naar het enfant terrible van de triphop.
Tijdens de anderhalf uur durende set stonden vooral het laatste album en diens al even briljante voorganger ‘Shedding Skin’ (’15) centraal. Beide platen worden bevolkt door tal van gastbijdragen die intussen zodanig stevig met de nummers vergroeid zijn dat elke andere versie inferieur is aan het origineel. Zo klonk het post-triphop juweeltje “Woe Is Meee” in de AB een pak minder urgent door de afwezigheid van de dreigende bariton van Massive Attack’s Daddy G, en kerfde “Shedding Skin” net iets minder diep in de ziel zonder de onderkoelde fluisterstem van Melanie De Biasio. Ter compensatie fungeerde de bijna onzichtbare toetseniste regelmatig als tweede stem, en één keer haalde ze zelfs een viool boven en voorzag hierbij “Blind As A Bat...” van een psychedelisch folkrandje.
Het wereldbeeld van Ghostpoet lijkt wel geïnspireerd door zijn huidskleur: zijn songs zijn doorgaans gitzwarte observaties die in de ik-vorm vertellen over menselijke miserie in al haar vormen. Als tegen het einde van de set het relaas van een bootvluchteling in het ijzingwekkende “Immigrant Boogie” passeert moeten we toch even slikken: “I was dreaming of a better life/With my two kids and my lovely wife/But I can’t swim and water’s in my lungs/So, here it ends, well, life has just begun”. Dat uitgerekend dit nummer vorig jaar werd uitgebracht als vooruitgeschoven single typeert Ghostpoet volledig.

Afsluiten deden Ejimiwe & co met “Freakshow”, een van postpunk doordrongen triphop epos dat in andere tijden en een betere wereld wekenlang de toppositie van De Afrekening zou moeten innemen. Echter, zo lang nietszeggende ondingen als Imagine Dragons de plak zwaaien moet Ghostpoet zich tevreden stellen met een reputatie als cult hero. Onze platenkast staat er vol van, dus ondergetekende hoor je niet klagen.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Architects onder de indruk van de sterke respons!
Counterparts, While She Sleeps & Architects
Ancienne Belgique
Brussel
01-02-2018

Het beloofde weer een gezellige avond te worden in het hartje van Brussel want niemand minder dan Architects (die notabene vorig jaar nog als voorprogamma van Parkway Drive in de AB stonden) kwam ons verwarmen als headliner op deze koude donderdagavond. Met in hun zog While She Sleeps en Counterparts.

We waren juist op tijd aangekomen om nog een deel van de Canadezen van Counterparts mee te pikken. De zaal was nog niet helemaal vol gelopen voor de agressieve/melodische hardcore van deze mannen maar dat deerde de band duidelijk niet. Nummers als 'Choke', 'Haunt Me' en 'Witness' werden door de diehards van voor aardig mee gebruld. Herhaaldelijk vroeg de zanger en gitarist om een moshpit en circlepit maar het was duidelijk nog vroeg voor de meesten. Afsluiten deden ze met 'The Disconnect'. Aardig begin van de avond maar toch was het duidelijk dat de meeste hier kwamen om wat er hierna allemaal te gebeuren stond inclusief mijzelf.

Klaar om de volgende band te checken. Beginnen deden ze met 'You Are We' en het was al snel duidelijk dat de mannen van While She Sleeps volle gas vooruit zouden gaan want echt veel tijd hadden ze niet om de zaal te doen ontploffen. Maar dat hadden duidelijk ze niet nodig ook. De zanger liet het publiek in no time uit zijn hand eten en raasde als een bezetene over het podium. Nummers als 'Civil Isolation', 'Seven Hills', 'Brainwashed', 'Death Toll' en 'Four Walls' passeerden de revue. De positieve energie tussen het publiek en de band was te voelen tot op het laatste stoeltje bovenaan. Als voorlaatste nummer speelden ze 'Silence Speaks' weliswaar zonder Oli Sykes maar dat was duidelijk niet nodig om de menigte met de teksten te laten schreeuwen. En na de dollemans rit waren we helaas al aan het laatste nummer gekomen, want op de tonen van 'Hurricane' was het al aftellen naar de headliner .

Het was tijd voor Architects en aangezien de zaal beneden helemaal vol was en er bijna geen plaats meer was om te bewegen besloot ik boven aan te staan want ik wou de show op het podium niet missen. Ik zag de band nog deze zomer op Graspop maar vond dat het geluid niet echt geweldig was en hoopte dat dit deze avond anders zou zijn en zo was het ook. Van in het begin werd je door Sam Carter en de rest meegenomen in een reis door de meeste van hun albums. Beginnen deden ze met 'A Match Made In Heaven' en 'Downfall' van hun recenste album All Our Gods Have Abandon Us, later in de set was het ook nog de beurt aan 'Gravity', 'Deathwish'. De vlam zat dan al goed in de pijp, en de het was eigenlijk overbodig te vragen of de energie goed zat. Ook het Lost Forever/Lost Together album mocht niet ontbreken. O.a. 'Naysayer', 'Broken Cross', 'Dead Man Talking' en na 'The Devil Is Near' was het tijd voor een speach zoals alleen Sam Carter het kan over dat iedereen gelijk is, dat er al genoeg haat in de wereld is. En van hun album Daybreaker speelden ze 'Black Blood' & 'Alpha & Omega' . Rascisme, homofobie is een ziekte en iedereen zou moeten ingrijpen als ze dit zien gebeuren.  Zoals ik al zei was de zaal beneden vol maar toch kregen ze tijdens 'Phantom Fear' toch een moshpit/wall of death voor geschoteld. Er was nog 'tijd' voor 2 nummers. Eerst was 'Gravedigger' aan de beurt . Daarna speelden ze als hommage aan het overlijden van Tom Searle (hun gitarist en de persoon die al de teksten schreef en in augustus vorig jaar de stijd tegen kanker had verloren) 'Doomsday' waarbij er bij mij toch wat haar op mijn armen recht kwam. Hij bedankte het publiek om te komen kijken naar hen en kon de massale belangstelling niet geloven (dit heeft hij wel tienmaal gezegd). En het licht ging uit.
Natuurlijk kwam de band nog eens op het podium voor het overlijden van hun dierste vriend Tom Searle. En als afsluiter nog 2 nummers van hun laatse album 'Nihilist' en 'Gone With The Wind'. Een meer dan geslaagde show, waarbij je het gevoel had dat het nog wel een uurtje mocht doorgaan zo. En een terechte headliner waarbij het niet kon uitblijven dat ze de aAB zouden uitverkocht krijgen.

Setlist While She Sleeps: You Are We – Civil Isolation – Seven Hills – Brainwashed – Death Toll – Four Walls – Silence Speaks – Hurricane
Setlist Architects: Match Made In Heaven – Downfall – Naysayer – Deathwish – Broken Cross – Dead Man Talking – Alpha Omega – Black Blood – Gravity – Phantom Fear – The Devil Is Near – These Colours Don't Run – Gravedigger – Doomsday – Nihilist – Gone With The Wind

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Tijdens het Gentse lichtfestival konden de fans van Douglas Firs hun hartje ophalen in de oude Gentse bibliotheek, dat nu bekend is als NEST. Gertjan Van Hellemont zorgde voor een prima presentatie van hun nieuwste plaat, ‘Hinges of Luck’.

De band begon dan ook met “The Both of Us” een topnummer van die derde langspeler. Een song vol melancholie, maar vooral in het begin. Het nummer switcht al snel naar het stevigere gitaarwerk, waardoor het publiek wel scherp wordt gehouden. Van Hellemont en kompanen waren zeker niet zinnens om er een setje op ‘automatique’ van te maken. Ook zo in “Caroline”, dat een beetje scherper klonk dan vroeger, op “The Long Answer is No”. Uitschieters in de stem, een mondharmonica en een korte gitaarsolo zorgden daarvoor. Toch tijd voor een meer up tempo nummer, moet de singer-songwriter hebben gedacht, want met “Everything is a Lie” kregen we wat snelheid in de set, met een stevige bas. Het is waarschijnlijk het meest Amerikaans klinkende nummer in de Americanastijl die Douglas Firs wel heeft.
Een heel mooi begin dus, jammer dat daarna even wat geluidsproblemen waren bij bassist Simon Casier (ook bekend van Balthazar en Zimmerman). Gertjan loste het sympathiek op met een kort praatje. Sympathieke gast eigenlijk, zonder valse bescheidenheid. Dat geldt trouwens voor de volledige band, dat zo ‘down to earth’ overkomt dat je je bijna begint af te vragen hoe ze überhaupt aan een indie band zijn begonnen. Waarschijnlijk omdat het zo’n fantastische muzikanten zijn, talent drijft boven. Beste voorbeeld daarvan was Cleo, dat op haar verjaardag even kwam meezingen tijdens “How Can You Know”, een ingetogen liedje dat veel weg had van Angus & Julia Stone. Daarna kregen we “Montréal”, geschreven op de eerste dag in Canada met heimwee naar huis en met een speciaal gestemd en twinkelend akkoord. Dat deed Gertjan Van Hellemont even alleen, bij “The Waiting Around” haalde hij Cleo en zijn broer, toetsenist van de band terug op het podium. “Er staan ook vrolijke liedjes op de nieuwe plaat”, begon de zanger. “Maar die zijn volgens mij al allemaal geweest.” Waarna we één van de mooiste nummers van de avond te horen kregen.

Het optreden kon ondertussen niet meer stuk, het publiek was in vervoering. Toch kregen we nog enkele toppers om af te sluiten. Het zachte “Undercover Lovers” met fantastische hoge zang. “The Long Answer is No” met beats als van een denderende trein. En “Judy” van ‘The War On Dr…’, euhm, ‘Douglas Firs’ dus. Ze maakten een heel mooie set compleet.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/douglas-firs-31-01-2018/
Organisatie: Democrazy, Gent

Gisteren was het podium in de AB weggelegd voor de Ierse rockband The Strypes. Het jonge viertal zette de zaal van begin tot einde in vuur en vlam en we rolden weergaloos van het ene nummer in het andere. Hun oudste lid is dan misschien wel maar 22, hun muziek klonk nog nooit zo volwassen.

Vóór het jong geweld op ons wordt losgelaten, beklimt Max Meser het podium. De 25-jarige Brit brengt Britpop power ballads die ons met momenten doet denken aan The Last Shadow Puppets. Deze vergelijking komt misschien door het lichtblauwe kostuum van de bassist of de Miles Kane-waardige gitaarsolos. Met “Weak For Love” haalt Meser zijn meest swingende rockabilly kant boven en toont hij waarom hij een perfecte opwarmer is voor The Strypes.

The Strypes, die sinds 2010 bestaan en afkomstig uit Cavan, zijn aan hun derde langspeelplaat toe, namelijk ‘Spitting Image’. Ze waren onder andere al te bezichtigen op Rock Werchter en Dour, dus een Belgisch podium is voor hun geen onbekend terrein.
Vanaf de eerste minuut was duidelijk wat de bedoeling was van de Ieren. Misschien ietwat te enthousiast wilden ze het publiek meekrijgen met hun show. De gewillige toeschouwers kregen amper tijd om te ademhalen maar dat bleek geen probleem. Vlak voor bassist Pete O’Hanlon ontstond er ook snel een moshpit die anderhalf uur ononderbroken zou duren. Ook hijzelf genoot daar duidelijk van.
De mannen van The Strypes zijn ieder op zich wel wat speciaal. Veel gekkere bassisten zullen we nog niet gezien hebben. Laten we hopen dat hij goeie schoenen aanhad, wat hij heeft een redelijke afstand afgelegd op dat podium. De gitarist zorgde dan weer voor een ander hoogtepunt, want die speelde het refrein van “Blue Collar Jane” feilloos met de gitaar achter de rug. Ook het gesynchroniseerd schudden van de hoofdjes kon het publiek duidelijk smaken.
Op een avond die praktisch perfect liep waren er hier en daar toch enkele mankementjes. De drummer was iets te ijverig waardoor een nummer na 30 seconden eens herstart moest worden, een gitaar moest op het podium opnieuw volledig gestemd worden, maar dat werd ze haast direct vergeven door het publiek.
Hoewel hun muziek op plaat soms wat eentonig en niet zo actief klinkt, kunnen we wel zeggen dat ze live een prestatie van jewelste neerzetten. Een betere workout dan 90 minuten genieten van Ross Farrelly is er waarschijnlijk niet. Een ongetwijfeld hoogtepunt was er wanneer de hele zaal door de knieën ging om op het refrein van “Scumbag City” recht te veren. “This was the best f*cking gig of the whole tour.” luidde het bij gitarist Josh McClorey.
De mensen in de zaal zagen ook hoe sterk The Strypes uit de hoek kwamen, wat resulteerde in iemand die hier en daar op het podium klom of nummers die luidkeels meegezongen werden. Een meezingmoment moest zelf onderbroken worden door een cover van “Psycho Killer”, origineel van Talking Heads.

The Strypes hebben nu wel overtuigend bewezen dat ze live ijzersterk zijn, en dat ze hun nummers tot in de puntjes beheersen. Een geslaagde avond vol rock, geduw en vliegende drumsticks.

Setlist: Rollin’ And Tumblin’ - Eighty-Four - Cruel Brunette
- (I need a break from) Holidays - Black Shades Over Red Eyes - Hometown Girls - Grind And Bear It - Freckle And Burn - Easy Riding - Angel Eyes
Get Into It - Behind Closed Doors - Great Expectations - Mystery Man - What a Shame – Still - Gonna Drive You Home - Scumbag City - Heart Of The City - Blue Collar Jane

Ism Dansende Beren www.dansendeberen.be

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel