Geen erg als je nog niet van Supergenius hebt gehoord maar misschien zal je bij het lezen van de cd sleeve wel enkele namen herkennen van bands als Oathbreaker, Wiegedood, Rise and Fall of Beecher. Muzikaal moet je ze echter eerder linken aan bands zoals The Lemonheads, The Teenage Fanclub, Husker Dü of zelfs Dinosaur Jr. Alternatieve rock die wat gruizig klinkt en snakt naar aandacht. Ze lijken recht uit de jaren 90 te komen alhoewel deze muzikanten toen waarschijnlijk nog in korte broek en pamper rondliepen.
Op de cover kijkt een oude man je indringend aan; maar mispak je niet want de muziek klinkt voor en door jonge honden. “Charmer” kan mij enorm bekoren vanwege de zang en het gitaarwerk. Op “Watch The Water” gaan ze nog een versnelling hoger spelen en dat komt hen goed af. Ik hou wel van de uitstraling en de mentaliteit op het album. Het lijkt alsof alles er een beetje op gesmeten werd maar de songs zitten wel clever in elkaar en er is aandacht besteed aan het totaal geluid. Op “Their Designs” gaan ze de rustige toer op. De song bevat aardig gitaarwerk en is goed opgebouwd. En zo gaat dit album in een rotvaart door tot aan afsluiter “A Serious Case of Imposter Syndrome”.
‘Supertired’ werd in De Kreun te Kortrijk opgenomen, bevat 10 songs en is ook verkrijgbaar op gekleurde vinyl. Wie houdt van alternatieve rock dat lijkt uit de jaren 90 te komen, heeft aan deze schijf een goede koop.
Record - Hypertension Records and 9000 Records (by Consouling Sounds)
Metal/Prog/Noise
Ironborn (EP)
Ironborn
Eigen Beheer/Hard Life Promotion
2017-04-20
Wim Guillemyn en Filip Van Der Linden
Ironborn zag het levenslicht als een coverband maar ze overstegen dat niveau al vlug. Er werden al snel eigen nummers in hun set opgenomen. Het DNA van deze bestaan bestaat grotendeels uit ex-leden van Baremouth.
Op deze EP laten ze ons kennismaken met zes tracks. Zes tracks heavy metal in de stijl van Metallica, Pantera, Megadeth… Het moet gezegd: ze klinken heel krachtig en toch melodieus. Uitstekend voorbeeld is “Never Again” dat catchy en gevat klinkt. “Drifting Away” en “Your Downfall” bevatten nog iets meer trash in de gitaarpartijen. “Dawn of Destiny” is een korte en fijne instrumental. “The Curse” begint met degelijk bas- en drumwerk om de song in te leiden. Afsluiter “Rock and Roll is Dead” is een waardig eerbetoon aan de overleden Lemmy Kilmister van Motörhead.
Ironborn heeft een meer dan degelijk debuut uit dat het beste doet verhopen voor de toekomst. (review Wim)
Het Waregemse Ironborn brengt op zijn eerste EP klassieke heavy metal in de stijl van Iron Maiden, Accept en Iced Earth. Die keuze verdient respect, want in dit genre zijn het bijna per definitie enkel de oude bands die nog massaal publiek en kopers kunnen overtuigen. Als nieuwkomer krijg je geen cadeaus. Het is ook niet eenvoudig om nog origineel uit de hoek te komen, want de voorbije veertig jaar is zowat elk akkoord, elke riff en elk onderwerp voor een song al minstens een paar keer eerder gebruikt. Toch waagt dit vijftal zijn kans en dat doen ze met verve.
Met opener “Drifting Away” zet Ironborn de luisteraar even op het verkeerde been met een paar grunts. Dat is niet representatief voor de rest. De cleane vocals van Tom Hugelier maken dat in hetzelfde nummer meer dan goed. Een leuke ontdekking is dat. Ook de andere leden van Ironborn moeten in kwaliteit niet onderdoen.
Ironborn begon als coverband en dat hoor je ook: de band weet wat zal werken op een podium. Ze brengen hun muziek met veel oog voor detail en met veel speelplezier. Het hele plaatje klopt.
“Never Again” heeft een heel catchy refrein en een paar pakkende gitaarsolo’s. “Your Downfall” heeft één van de mooiste intro’s van het jaar en ook de rest van het nummer nodigt uit tot headbangen en luchtgitaar spelen. Het instrumentale “Dawn of Destiny” is klassieker van opbouw en melodie en leunt meer aan bij wat Iron Maiden doet. “The Curse” schurkt dan weer aan tegen Judas Priest en Pantera.
Ironborn sluit deze EP af met “Rock ’n Roll Is Dead”, een ode aan Lemmy Kilmister. Geen cover, wel een track die in elke noot Motörhead ademt. Deze EP van Ironborn is voer voor fans Iron Maiden, Iced Earth, Metallica en Judas Priest.
Info http://ironborn.webnode.be (review Filip)
De Bruggelingen van Smashing Birds wonnen zowel de publieks- als de juryprijs van Red Rock Rally in Brugge en in 2016 hadden ze de fijne single “We’ re Just Animals” uit. De single “Time” moet hun nieuwe EP’No More Revolutions’ op gang trekken. Beide nummers zijn dus terug te vinden op deze EP. “Time” is een dromerige en zweverige track met fijne synths, mooi drumwerk en gevoelig gitaarwerk. De zang zit geheel in de lijn van de song. Een mooie single. “Breaking Waves” bevat nogal wat vintage klinkend synthwerk en is wederom een catchy track dat alle elementen voor een goede radiosong bevat. Op “When We Freeze” krijgen we leuk baswerk en rinkelende gitaarriffjes. Ook hier een perfecte indiepop song.
De EP werd geproduceerd door Reinhard Vanbergen (Bekend van o.a. Das Pop, School is Cool, Deus…). En dat is er een beetje aan te horen. Het is te zeggen dat ze muziek maken die past, qua stijl, in het rijtje van eerder genoemde bands.
Smashing Birds presenteren vier geslaagde songs op hun debuut-EP. Ze klinken allen catchy en zijn geschikt radiomateriaal. Het zou mij niet verwonderen als we nog van hen gaan horen in de toekomst.
Dit Londens trio heeft met ‘Is This How It Starts?’ een uiterst goed in het gehoor liggend en dansbaar album in elkaar geknutseld. Na de korte instrumentale opener van het album krijgen we met “You Are Real” een song met een oorwormpje in het refrein en waarvan je zin krijgen om te bewegen. Zo ook voor tracks zoals “Dancing With The Other Girls” of “I’ll Do Anything”. “10AM” is een ingetogen en melancholische track die klinkt als een jaren-80 popsong. Theme Park verrast ons met een helder en levendig geluidstapijt, dansbare ritmes en een arsenaal aan synthsounds.
Het is een album geworden over opgroeien, de wereld in perspectief zien en over het verschil tussen het leven in realiteit en online. Voor wie geen behoefte heeft aan hun boodschap blijven er 12 leuke en pakkende popsongs over; waar het plezierig naar luisteren is.
Wie hen ook eens live wil zien kan hen gaan bekijken in september in België en Nederland (Paradiso). Verkrijgbaar in de meest gangbare muziekdragers en met als bonus een live-cd.
Het is al snel gegaan voor het jonge Britse Bastille . De band heeft nog maar twee platen uit en is in die paar jaar uitgegroeid tot een supergroep. Ze hebben hét met hun toegankelijke, melodieuze synthpop en sterke live reputatie . Die live reputatie is eerlijk gezegd sterker dan het plaatwerk . Ze hebben hét door hun betrokkenheid , enthousiasme en uitstraling die tekenen voor samenhorigheid en positivisme .
“Pompei” , “Things we lost in the fire” , “Laura Palmer” en de titelsong “Bad blood” werden vier classics , op de tweede is dit met “Good grief” en “Warmth” . “Power”, “Send them off!” en “Snakes” bengelen er nog wat aan . Het ander materiaal is meer van hetzelfde en moet het meer hebben van een stevige boost .
De songs zijn onschuldig en bereiken een breed publiek door de kleurrijke, bombastische sound , toegegeven, nergens te zeemzoeterig of kitscherig. Kauwgomballenpop, met Coldplay allures, die uiterst gezellig, warm aandoenlijk klinkt .
Bastille brengt muziek en ontspanning met een zeker entertainment en happy feelings gehalte.
Twaalf songs in nog geen vijfendertig minuten , leuk dus, dit betekent dat het aangenaam , relaxt wordt gehouden door die twinkelende gitaarakkoorden, dromerige, groovy tunes , huppelende drumritmes en de kenmerkende rock’n’roll sound.
We ervaren wel dat de elektronica wat meer ingang vindt in de nummers . Allah-Las zet iets verder van wat vroeger populair was en best niet vergeten wordt.
Op de vorige platen van Tom Krell , het alter ego van How to dress well, kregen we een gelaagd indie geluid , omgeven van r&b, postdubstep , trippop en orkestratie , in een evenwichtig geheel van akoestische en elektronische arrangementen. Zijn karakteristieke , licht galmende falsetto stem geeft zeggingskracht. Zijn emotionele leefwereld wordt verhaald, ook op de nieuwe plaat , die muzikaal wordt verwoordt in compacte , dromerige , mooi uitgediepte songs , vanuit verschillende invalshoeken . Er is nagedacht en het materiaal zit subtiel in elkaar en heeft een (glossy) randje. Minder weird en beduidend toegankelijker . Het onderstreept zijn productionele eigenzinnigheid en persoonlijkheid . ‘Care’ , het werkt helend goed!
Paaspop 2017 – Onze favoriete kermis - Op z’n Paasbest!
Paaspop 2017
Festivalterrein
Schijndel
201-04-14 t/m 2017-04-16
Inge Van Nimwegen
Als er één festival is waar het in essentie niet zozeer om de muziek draait maar juist om alles eromheen, is het Paaspop. Ondanks het feit dat de line-up ons niet volledig kon bekoren, viel er genoeg te beleven. Zowel op het terrein als op de camping hoefde je je geen moment te vervelen – hoewel er aan de kou niet te ontsnappen viel , was de camping dit jaar een heuse openluchtbioscoop en silent disco rijker.
Met al haar lichtjes en kleuren doet het Paaspopterrein ieder jaar weer denken aan een reuze-kermis. Dit jaar ontving de organisatie een recordaantal van 75.000 bezoekers over de 3 dagen.
Prima aanleiding voor een nieuw podium, de Elrow, waar elke dag Braziliaans carnaval gevierd kon worden. Een vrij te bespelen piano, Boom Shakalak-soundsystem, ballenbakdisco, popcornbaden, een mini-achtbaan of een drankje in de wijnbar of speciaalbier-kroeg – op entertainmentgebied konden de bezoekers zich overal vermaken, in regenjas voor-het-geval-dat.
dag 1 - vrijdag 14 april 2017
Van de ruim 200 acts op muzikaal vlak kon er maar één het spits afbijten – Stick To Your Guns, tweemaal zelfs , gezien het geluid tijdens het intronummer wegviel. Gelukkig weinig aan de hand, met veel enthousiasme worden de vrolijk ingezette moshpits hervat. De crowdsurfers vliegen je om de oren en de sfeer is aangenaam. Tijdens dit uurtje muzikaal geweld blijkt Stick To Your Guns bovendien niet over één, maar over liefst vier charismatische frontmannen te beschikken.
Lopende over het terrein worden wij naar binnen getrokken bij de Thunder Alley: een gezellige platenzaak meets kroeg waar op het kleine, sfeervol aangeklede podium hoofdzakelijk akoestische acts aantreden. Zo ook Acousta Noir, de eenmansband van’traveling man’ Joshua Esterline uit Oregon. In een minimale begeleiding van enkel een kleine drumkit en afwisselend banjo en akoestische gitaar, weet hij met slechts enkele noten te boeien. Zijn betoverende raspy stem geeft een eigen klank aan de muziek die duidelijk roots heeft in punk, rock’n’roll en folkstijlen.
Op de Jack Daniels Stage, waar veelal nieuw talent en hardere acts te ontdekken zijn, speelt de Nederlandse formatie Call It Off: ook na dit optreden mogen zij zich nog altijd Nederlands' favoriete poppunkband noemen, maar 't kunstje dreigt te vervelen. Liedjes zijn soms lastig van elkaar te onderscheiden door de ietwat eentonige sound – wat niets afdoet aan het enthousiasme op het podium.
Dit enthousiasme valt echter niet te ontdekken bij de volgende act. Metalcoreband Asking Alexendria heeft te kampen met een gespleten muzikale persoonlijkheid. Frontman/zanger Danny Worsnop, terug na korte afwezigheid, lijkt vocaal en qua uitstraling een andere kant op te willen dan de instrumentale representatie op het podium – de jongens , in zwart gehuld op de maat van de muziek, staan te headbangen. Vocaal blijft Danny niet overeind, de lange zwevende uithalen zijn soms over de band heen gezongen; de strakke screams die de centrale kracht van de oude Asking Alexandria vormen, lijken niet langer aan Worsnop besteed.
In de grootste tent van Paaspop speelt UB40 in een goed gevulde tent. Aan hits ontbreekt het deze groep, opgericht in 1978, allerminst. Wat hier gespeeld wordt, is dan ook uitgesproken een greatest hits-setlist, waarin “Kingston Town” en “Red Red Wine” niet ontbreken en op grote respons mogen rekenen. Als er iets aan opgemerkt kan worden , is het dat UB40 last heeft van een te grote mate van perfectie, waardoor het zo nu en dan saai dreigt te worden.
Dat is het bij de Britse jonkies van VANT in de Jack Daniels allerminst. Het lijkt een rommelig geheel: de fuzzy indie-gitaarsound op de voorgrond, afgewisseld met typische Britpopachtige refreintjes; de perfect zuivere meerstemmigheid duidt erop dat alles onder controle is. De politieke boodschap van liefde voor alle mensen wordt keer op keer benadrukt, ‘Let’s go back to the sixties!’ schalt er door de tent - spreekwoordelijke bloemenkransen hebben we in ’t haar na dit optreden van jong dynamisch geweld.
Als er een band hun plek op een groot podium heeft verdiend is het Parkway Drive. Dit Australische vijftal geeft een nagenoeg perfecte show. Het vuur , wat ritmisch de herrie van de Australische heren kracht bij zet, is enkel de kers op de taart. Nodig heeft het gitaargeweld het niet, maar een zinderende toevoeging is het! De heren van Parkway Drive weten meer dan enkel de metalcorefans te bekoren met hun enorm strakke set van meezingers van laatste album ‘Ire’ uit 2015 en een Rage Against the Machine-cover.
Afsluiter van deze eerste avond is voor ons Anti-Flag. Anti-Flag heeft idealen, en die bestaan al sinds de jaren ‘80. Het viertal is de veertig inmiddels gepasseerd, maar zolang er onrecht bestaat in deze wereld zal Anti-Flag ertegen ageren. Band en publiek zijn een gezamelijk collectief tegen racisme, fascisme, homofobia, Trump, voor een uurtje. Meezingrefreinen doen het goed en de publieksinteractie is fenomenaal. Hun cover van The Ramones’ “I Wanna Be Sedated” wordt meegezongen; zowel oud materiaal als “Drink Drank Punk” en “Your Daddy Was a Rich Man, Your Daddy’s Fucking Dead” als “Brandenburg Gate” van laatste album ‘American Spring’ worden enthousiast ontvangen.
dag 2 – zaterdag 15 april 2017
Op zaterdag valt pas echt te merken dat het festival dit jaar uitverkocht is. Doorlopen is er op de paden niet meer bij, en de overweldigende drukte bij hoofdpodium Apollo wanneer Broederliefde of Doe Maar spelen, zorgt ervoor dat bezoekers teleurgesteld buiten de tent achterblijven.
Maar niet overal is het proppen geblazen. Bij Rondé is het gemoedelijk rustig; hun 3FM-hitsucces bezorgde deze Utrechtse band een plek op ‘t hoofdpodium,. De gestroomlijnde aanpak van deze jonge muzikanten en het gemak waarmee zangeres Rikki Borgelt zich over het podium beweegt , duiden erop dat ze de kleine cafeetjes hebben overgeslagen en rechtstreeks de hoofdpodia op zijn geklommen. Van nu af aan is 't enkel nog maar groter, of 't einde van de hype.
Eenzelfde theorie hebben we ook over Bazart, de groep die in Vlaanderen al langer hoge ogen gooit. Uitverkochte zalen en nummer 1 hits, maar in Nederland nog relatief onbekend. De gedreven, hypnotiserende klinkende synthesizer en de melancholische inslag zijn een compact geheel. De sound is op die manier prikkelend, dansbaar en minder zwaarmoedig; de tent stroomt langzamerhand vol. Afsluiter “Goud” wordt meegezongen en er wordt gedanst – de vraag rest wanneer die doorbraak hier zal komen voor Bazart.
Het grote podium ligt er prachtig bij, met honderden lichtjes en discobollen, wanneer singer-songwriter Tom Odell hier zijn meesterlije zang komt vertonen. Zijn uniek stemgeluid kan bekoren of tegenslaan, maar het talent en entertainment – daar kan niemand omheen, zelfs wanneer hij achter zijn vleugel eenvoudige begeleidende deuntjes pingelt. Met de ijzersterke begeleidingsband achter zich , was er naast Odell genoeg om je aan te vergapen.
Paaspop zou Paaspop niet zijn wanneer niet alle muziekstijlen de revue passeren. Daarom vliegen wij van de zoete Odell rechtstreeks door naar de punkrockers van Undeclinable Ambuscade. Terug van weggeweest doet deze Nederlandse band een (helaas eenmalige) reünietour. Bittersweet dat dit de enige is, maar wat is ’t een lekkere show – een nostalgisch punkrockfeestje om U tegen te zeggen. We sluiten ons aan bij leadzanger Jasper Vergeer ‘toch wel gemist, dit’ .
Paaspop zou ook niet compleet zijn zonder een bezoekje aan het Theater. De stijlvolle inrichting en netjes in rijtjes geplaatste stoelen , slagen erin de sfeer van een theater neer te zetten. De line-up van dit podium is zeer gevarieerd, en onze keuze viel op Enge Buren. Dit muzikale cabarettrio zorgt voor een feestje van herkenning en meezingers aan vooral dertigers. Met zingende zaag en neusfluit, gekke capriolen en verrassende nieuwe teksten op bekende nummers, toveren ze een lach op menig gezicht.
Op deze zaterdag vinden wij ook twee bands, van uiteenlopende stijlen, die perfect weten hun publiek te moeten bespelen.
Suicidal Tendencies doet dit met hun keiharde, agressieve punkrock, al 30 jaar lang. Frontman ‘Cyco Miko’ loopt heen en weer en maakt duidelijk wie er de baas is. Op het slotnummer is er een massale bestorming van het podium, en wat ziet men daar verschijnen? Een weinig gevarieerd gezelschap van mannen in korte (leger)broeken en veelal ontblote bovenlijven – bij Suicidal Tendencies is er in 30 jaar gelukkig weinig of niets veranderd.
De Staat op z’n beurt staat op het hoofdpodium: kwalitatief hoogstaand is dit!. Toch werd het tijd voor de Nijmeegse band om de sleur te doorbreken – De Staat was haar eigen ontgroeid. Er wordt geopend met “Witch Doctor”. Het staat het publiek vrij te draaikolken als ze zich geroepen voelen, maar zonder frontman Torre Florim. Een heuse prestatie, en de geruststellende gedachte dat er nieuw materiaal op komst is – we kregen al een voorproefje – maakt dat De Staat haar eigen formule opnieuw uitgevonden lijkt te hebben.
Druk is het bij Doe Maar … ook de fans buiten de tent konden het gedwongen opmerken. Maar binnen is waar het gebeurt. De groep, inmiddels ruim de 60 voorbij, speelt een vrij relaxte set ; publieksfavoriet “Nederwiet” ontbreekt niet. Ieder nummer kan rekenen op zangkoren. Henny Vrienten grapt zelf dat ze nog niet onder de groene zoden liggen tav vele generatiegenoten . Doe Maar hebben klassiekers, en misstaan zelfs niet op een prestigieus festival als North Sea Jazz. Het feestgehalte is er een beetje uit, maar kwaliteit is en blijft het!
De avond afsluiten doen wij echter ’t liefst met een feestje bij een band als Dubioza Kolektiv. De formatie uit Bosnië en Herzegovina klinkt uitermate gevarieerd . Ze zijn gekleed als 7-koppig voetbalteam . Energiek stuiteren ze over het podium. De feestband zorgt voor een leuk festijn in de Apollo; de taalbarrière vormt geen enkel probleem om mee te hossen.
Een ander feestje zien en horen we bij Fleddy Melculy. Wat Fleddy nu precies doet of überhaupt ís n blijft een groot vraagteken: naar eigen zeggen is de metal(core)formatie geen band, maar een orkest. De Vlamingen nemen zichzelf vooral niet te serieus: er zijn al genoeg mensen in de hardcore en metal die dat wel doen, vinden frontman Jeroen Camerlynck en zijn band. Daarom schrijft hij enkel leuke liedjes, over het kwijtraken van sleutels (“Ik ben mijn sleutels kwijt”), het geen brood meer in huis hebben (“Brood”) en over hoe men in de H&M- bandshirts rondloopt, zonder naar de afgebeelde band te luisteren (“T-Shirt van Metallica”). Muzikaal zit ’t fantastisch in elkaar en live klinkt ’t retestrak – kortom , dit is lachen geblazen en genieten van de muziek.
dag 3 – zondag 16 april 2017
De zondag begint voor ons zo hard mogelijk door het uit Leuven afkomstige trio Brutus. De noiserock van het band onder leiding van drumster en zangeres Stefanie is strak en ontzettend lekker om wakker te worden. Perfect uitgevoerd !
De energie springt ook van het podium bij Canshaker Pi, die bij het opkomen lief en onschuldig lijken. Niets is minder waar als je de muziek van deze jonge Amsterdammers beluistert. Achter deze façade van jeugdige onschuldigheid gaat een agressie en enthousiasme schuil als van een ervaren rockband. Het klinkt keihard, rommelig en speels , garagerock met een ‘90s alternative-tintje. Inmiddels is het eerste album, ‘Canshaker Pi’ te verkrijgen . Sterk materiaal!
Om bij te komen van al dit gitaargeweld verplaatsen wij ons naar de Loco Royale, waar een exotisch feestje plaatsvindt onder de naam ‘Mexico en zo’. Hier danst en zingt men de ‘foutste hits’ onder het genot van maracas, nepsnorren en enorme sombrero’s. De Loco Royale biedt het hele Paaspopweekend podium een grote diversiteit aan acts, van Q-Music DJs, verkleedpartijen , polonaises tot Jody Bernal en Rectum Raiders op de zaterdag.
Dat Paaspop van alle markten thuis is blijkt ook uit de programmering op grote podia van bijvoorbeeld Hans Teeuwen , die z’n zegje mag komen doen in de Apollo. Veel mensen lijken echter niet echt geïnteresseerd in zijn mening, die veelal het gevoel geeft te willen schoppen-om-het-schoppen. Het is lastig hier een lijn te trekken tussen maatschappijkritiek en azijnzeiken. Gelachen geblazen is ’t gelukkig wel bij Watskeburt?! De Musical, een compilatie van hoogtepunten uit de poppenmusical over De Jeugd Van Tegenwoordig. Dit halfuur vermaakt doet het echte werk allerminst recht aan, maar voldoet bij gebrek aan de echte Jeugd van Tegenwoordig. Een verhaallijn ontbreekt, grote vraag is waar het geheel allemaal op slaat, maar het vermaak is groot met de poppen van Vjeze, Wiwa, Yayo en Bas Bron, in een spektakel waarin natuurlijk Watskeburt niet mag ontbreken.
Een van de weinige deathmetalbands op de Paaspopaffiche dit jaar is Dying Fetus. Toch lijkt het publiek er warm voor te lopen. En klinken, dat doet het. De Amerikaanse band, die inmiddels ook alweer bijna 30 jaar meedraait, speelt geen noot verkeerd en drummer Trey Williams’ double bases denderen in weergaloos tempo door de Jack Daniels.
Op het hoofdpodium speelt Seasick Steve, de man van vele verhalen, ook al weet hij zelf misschien niet eens meer welke waar zijn en welke niet. Hij bracht een arsenaal aan zelfgefabriceerde instrumenten mee, en precies deze creativiteit maakt zijn vertoning onvergetelijk. Een serenade volgde vanuit zijn meegebrachte schommelstoel, met een uit het publiek getrokken dame. Zelfs in Steve’s enorme Paaspophuiskamer hangt eenieder aan zijn lippen.
Paaspop afsluiten doen wij met de uit Leeds afkomstige Pulled Apart By Horses, een band die door de jaren zich niet houdt aan genreconventies. Letterlijk staat de tent op zijn kop , ook al valt de stroom enkele minuten uit . Het feestje kon moeiteloos worden doorgezet; de oudere, bizarre tracks als ”High Five”, “Swan Dive”, “Nose Dive” als de ijzersterke volwassener nummers van de laatste plaat ‘The Haze’ tekenden hiervoor . Ook de cover “Helter Skelter” ontbrak niet . Het gaat er bij dit publiek allemaal evengoed in. De gitarist was zelfs in de lampen gekropen en zanger Tom Hudson was in de kolkende, zwetende moshpit . Een onvergetelijk einde van een mooi festival …
De avond kon, voor de liefhebbers, nog worden voortgezet met Crystal Fighters en Kensington, de laatste weet ongeveer elk Nederlands festival af te sluiten en weet prima hoe dit moet gedaan worden …
Wij kijken uit naar de volgende editie en … beter weer!
Review - Met dank aan de vrienden van Snoozecontrol http://www.snoozecontrol.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/paaspop-2017/
Paaspop 2017 Line-up
Vrijdag 14 april
- 257ers - alle 365 goed - Anouk - Anti-Flag - Asking Alexandria - Baby Blue – Bokoesam –c Call It Off - Coone - Daisy's DJ Team - Dansado & De Feestneger - - De Sluwe Vos - - Dirtcaps - - Galactixx - - Haeken- - Kraantje Pappie - - Kyle Gass Band - - Moombahteam - - Mydy Rabycad - - Navarone - - Outrage - - Parkway Drive - - Puinhoop Kollektiv - - Stick To Your Guns - - UB40 - - VANT - - Waylon - - Xixa - - Yung Internet
Zaterdag 15 april
- Alamaison - Alex Vargas - - The Amazons - - Bazart - - Birdy Nam Nam - - Bohemian Betyars - - Broederliefde - - Chef'Special - - Childsplay - - David Ghetto - - D-Block & S-TE-FAN - - De Staat - - Deun van Seun - - DI-RECT - - The Dirty Daddies - - Doe Maar - - Donnie - - Dool - - Dubioza Kolektiv - - Enge Buren - - Faith: A Tribute To George Michael - - Fano - - Falco Benz - - Het Foute Uur - - Hotei - - Jack Jameson - - Jayh - - Jay Hardway - - Joost van Bellen - - Kriss Kross Amsterdam - - Kuenta I Tambu - - Louis Berry - - Lucas & Steve - - Maduk - - Netsky Live - - Paul Sinha - - Rectum Raiders - - Riton - - Rondé - - Russkaja - - Sander van Doorn - - Sebastian Bronk - - Sevn Alias - - She's Got Balls - - Stööki Sound - - Sigma (dj-set) - - StukTV - - Suicidal Tendencies - - Textures - - Tom Odell - - Zwart Licht
Zondag 16 april
- Audiotricz - - Canshaker Pi - - Capital Candy - - The Charm The Fury - - Crystal Fighters - - Gallowstreet - - Gary Beck - - Gavin James - - Giocatori - - Guido Weijers - - The Guilty Six - - Hans Teeuwen - - Hatebreed - - Janez Detd. Punk Rock High School - - Javier Guzman - - Jody Bernal - - Jolly Jackers - - Jonna Fraser - - Joris Voorn - - Julian Jordan - - Kensington - - La Fuente - - La Pegatina - - Les Truttes - - Linde Schöne - - LP- - Lucky Done Gone - - Mad Dog McRea - - Matt Simons - - Mr. Belt & Wezol - - Nic Fanciulli - - Pink Oculus - - Pulled Apart By Horses - - RAN-D - - Rob Heron & The Tea Pad Orchestra
- Ronnie Flex & Lil'Kleine + Duexperience band - - Seasick Steve - - Skoften Sloop Service - - SMIB - - Speedy J - - Ummet Ozcan - - The Veils - - Watskeburt?! De Musical - - Whitney Rose
Organisatie: Paaspop
Opnieuw een mooie avond in café De Zwerver, dit keer met Whitney Rose, een Canadese schone (nooit eerder werd er hier zoveel gefotografeerd!) die zich na een reeks omzwervingen in Austin, Texas heeft gesetteld. Meteen kreeg deze frêle jongedame het talrijk opgekomen publiek op de knieën met haar indrukwekkende, loepzuivere stem.
Uiteraard wist ze zich geruggensteund door een uitstekende band : Andrew Pacheco op bas, Kyle Sullivan op drums en uitblinker Will Meadows op een heerlijk twangende gitaar. Samen brachten ze erg traditioneel klinkende country waar af en toe een scheutje pop aan toegevoegd werd. Zelf beweert la Rose te zijn beïnvloed door Dolly Parton, Patsy Cline en Keith Whitley en als dat zo is resulteerde dat in enkele knappe eigen songs waarvan “ The devil borrowed my boots” één van de absolute uitschieters was.
Heel wat covers ook en die waren niet altijd even gelukkig gekozen. Zo kregen we al heel vroeg het van Elvis gekende “Suspicious minds”, niet onaardig maar hier zat ik echt niet op te wachten. Dan liever het door een mij totaal onbekende Brennen Leigh geschreven “Analog”. Rose kwam haar nieuwe EP ‘South Texas suite’ voorstellen maar er was ook plaats voor enkele gloednieuwe songs waarvan vooral “Arizona” ons reikhalzend doet uitzien naar het nieuwe full album, dat eraan zit te komen.
Hoogtepunt van de avond en daar zal iedereen het met me over eens zijn was dan toch nog een cover : een verpulverende versie van “You don’t own me” (Lesley Gore) waarvoor Whitney Rose vocaal werkelijk alles uit de kast haalde. Een onwaarschijnlijke prestatie waarna ze toch even op adem moest komen.
Na een mooie set volgden nog drie bissen. Eerst mocht Will Meadows zijn beheerste gitaarspel etaleren in een erg gesmaakte instrumental waarna Whitney haar tanden zette in “Stand by your man” van Tammy Wynette. Mooi maar een tour de force zoals we die enkele minuten voordien hadden gehoord zat er niet meer in.
Uiteindelijk werd er in schoonheid afgesloten met “Tonight the bottle let me down” van de blijkbaar door vele aanwezigen geliefde Merle Haggard.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Austra – Aanstekelijke, verslavende synthpop
Austra + Pixx
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
2017-04-16
Didier Becu
Artiesten die het wel eens zouden kunnen maken? Wel, reken daar alvast Pixx maar bij. Woorden die eigenlijk vijgen na pasen zijn, want als je 21 bent en getekend wordt door 4AD en ook nog eens deze zomer op Pukkelpop mag spelen, dan heb je in feite al m eer bereikt dan het overgrote deel van de wereld, toch?
Gisteren stond de Britse Hannah Rodgers in het voorprogramma van Austra. Zes weken aan een stuk hebben ze samen getoerd, en hoewel ze elkaar daarvoor niet kenden, zag je duidelijk de vriendschap en het respect dat ontstaan is in deze korte, intense periode.
Hannah weet ook wel van zichzelf dat ze weldra zelf de hoofdact zal worden. Met een plaat als haar debuut ‘The Age Of Anxiety’ is dat niet meer dan normaal. Een act die overigens uitstekend bij Austra past, want net als de Canadese electropopband zorgt ook Pixx voor heerlijke eigentijdse synthpop dat het beste uit de 80s en hedendaagse electro samenvat; Commercieel, maar nooit plat. Kortom, een gedroomde start voor een avondje synthpop en dat op Pasen, zeg nog eens dat de klokken van de AB niet aan jou hebben gedacht!
De meeste bezoekers waren er wat verbaasd over dat Austra niet boven, maar wel in de AB-box stond. Een bewijs dat de Canadese band alsmaar groter wordt, en niet meer dat obscure bandje dat geliefd is bij 80s en minimal wave-fanaten. Austra grijpt nog steeds terug naar de jaren 80, maar zit evengoed op dezelfde golflengten als Lapsley of zelfs, om een Belgische band te citeren, SX.
Dat merkte je ook aan de uitbundigheid van de fans die even goed de klassiekers “Beat and The Pulse” en “Lose It”, als de songs uit hun derde album ‘Future Politics’ gretig meezongen. Net als Hannah van Pixx, had ook zangeres Katie Stelmanis het beste uit haar kleerkast gehaald. Bijna als een godin wandelde de Canadese over de Brusselse bühne, steeds maar bewijzend over wat voor een aangename, indrukwekkende stem ze wel beschikt. Brussel was het eindpunt van de tour, en je zag duidelijk dat de band onder de indruk was van de alsmaar groeiende interesse.
Austra balanceert als geen andere act tussen melancholische new wave pop en kitsch, zowel qua geluid als looks, de kledij van keyboardspeler Ryan Wonsiak en diens balletachtige danspasjes voorop. Austra is overduidelijk niet meer de band die aan beats verslaafde indiehartjes wil veroveren, maar ook dat van de popliefhebber in zijn macht wil. Terecht, want pophits kunnen ze schrijven, en dat werd in de goed gevulde AB meer dan eens bewezen. Een band die veel toegevingen heeft gemaakt, dat is zeker, maar niet aan kwaliteit heeft ingeboet.
OK, Austra is misschien wel de gedroomde band voor wat men hipsters noemt, maar zo lang daar verslavende synthpop uit voortvloeit zul je ons altijd op de voorste rijen zien!
Dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
In april 2014 speelde Circa Waves voor het eerst op Belgische bodem in het kleine Café Video Gent. Drie jaar en twee albums later is de band klaar om het grote publiek te veroveren. In eigen land doen ze dat al en met hun show in een volgelopen Rotonde bewezen ze dat het buitenland weldra ook overstag zal gaan. Wat maakt de band dan zo groots? Iedere song klinkt catchy, dansbaar en is vooral makkelijk mee te brullen. Dat gebeurde dus een uur lang en tijdens deze zaterdagavond bereikte de energie een hoogtepunt.
Openen deed de Britse band Inheaven, maar hemels klinken ze allerminst. De groep uit Londen maakt muziek alsof ze recht uit de Britse achterbuurten komen met hun dromerige zang en vuile gitaren. Soms neigt hun sound wat naar shoegaze, maar de band gooit ook stevige riffs in de zaal. De afwisseling tussen mannelijke en vrouwelijke zang zorgt voor diversiteit en een sterke set als voorprogramma. Songs zoals “Treats” en “Baby’s Allright” lieten het publiek al voor een eerste keer volledig losgaan. Inheaven heeft alles in zich om binnenkort zelf als headliner te touren.
Als de toeschouwers in de show al voor het eigenlijke optreden razend enthousiast zijn, dan weet je dat er iets speciaals staat te gebeuren. Wakker worden moest niemand maar toch begon Circa Waves met “Wake Up” en de eerste moshpit van de avond was meteen al een feit. Het ging er van bij het begin stevig aan toe en het publiek gaf zich van bij het begin volledig. Meer dan enkele donkere riffs en een aanstekelijk refrein was er niet nodig om de hele zaal wild te krijgen.
De songs van Circa Waves lenen zich perfect voor een avondje flink dansen. Wat ze hebben vooral een gigantische meezingwaarde. Iedereen in het publiek kon elk nummer van begin tot eind meezingen wat tot een euforisch gevoel leidde. De bandleden zelf zijn ook niet de meest statische waardoor de energie die zij uitstralen zich ook verspreidt onder het publiek. Zie het als een perfecte voorzet in een voetbalmatch, de band hoefde gewoon maar binnen te tikken.
Aan alles voel je dat Circa Waves niet meer de band is van drie jaar geleden. Ze zijn gegroeid, hun songs zijn groter en ook de maturiteit waarmee ze op het podium staan, is gegroeid. De frontman weet hierdoor perfect hoe hij zijn publiek moet bespelen. Hij laat ze meezingen, meeklappen, springen en ga zo nog even door.
Even lijkt het op een festivaloptreden maar de charme en intimiteit van de Rotonde maakt het optreden nog veel sterker. De nieuwe nummers van de band mikken op grote zalen, maar ook in een intieme sfeer komen ze perfect tot hun recht. Dit toont ook weer aan hoe goed de band in elkaar zit. De songs zijn simpel maar de uitvoering is zeer gecompliceerd en fascinerend om naar te kijken.
Zeven liedjes lang blaast Circa Waves energie in het publiek maar het is zeker nodig om een rustpuntje in te bouwen, en ook daar denken de jongens aan. “Out On My Own” doet bij momenten denken aan de grote Arctic Monkeys en dat maakt deze rustige song één van de hoogtepunten van de avond. Circa Waves toont hiermee aan dat ze ook een rustige ballad kunnen brengen zonder te vervelen. Nog maar eens een bewijs dat Circa Waves de Britse band van de toekomst is.
Meer dan één rustpunt is er weliswaar niet en dat hoeft ook niet. Hierna knalt de band weer zes nummers na elkaar en gooit iedereen zijn lichaam in de strijd. “My love” en “Fossils” werden onthaald als wereldhits en “Stuck In My Teeth” werd al meegezongen nog voor de band het nummer inzette.
Tijdens de bisronde zet de band nog een keer een vuurtje in gang met “Fire That Burns” om daarna de T-shirts uit te halen. Bij “T-Shirt Weather” gaat de helft van de zaal even het podium op, dik tegen de zin van de security. Een beetje respect voor de band had hier beter op zijn plaats geweest maar iedereen werd gewoon al een hele avond zo opgefokt door de songs van de band dat ze niet meer te houden waren. Zo eindigde het concert met een anticlimax, al laat niemand het aan zijn hart komen.
Het was een stille zaterdag die allerminst stil klonk met Circa Waves. Ze brengen luide muziek, winden er geen doekjes om en krijgen iedereen aan het dansen. Deze band blijft groeien in hun liveperformance en voorlopig lijkt er geen einde te komen aan hun groeipotentieel.
Circa Waves is de perfecte band voor een avondje zorgeloos genieten maar wie verder kijkt, weet ook dat de muziek erg goed uitgedacht is. Een intelligente band die op een stevige manier energie weet over te brengen; Circa Waves is de stadionband van de toekomst.
Setlist: Wake Up - Get Away - Young Chasers - Lost It – Goobye – Fossils – Stuck - Out On My Own - Stuck In My Teeth - Different Creatures - A Night On The Broken Tiles - My Love
Bis: Fire That Burns - T-Shirt Weather
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
Een band die zalen vult en op Werchter staat enkel op basis van veel views op Youtube: Cigarettes after sex doet het: ze hebben enkel twee EP’s uit, eentje uit 2012 en een andere uit 2015. Hun debuutplaat komt pas in juni uit, maar ze doen nu al een Europese tour die hun naar Le Grand Mix bracht.
Cigarettes after sex komen uit Texas, maar werken nu al een tijdje vanuit New York. De muziek van deze band is droompop, verstilde, minimalistische gitaarmuziek . Frontman Greg Gonzalez zingt met een hogere stem dan zijn normale spreekstem. De band begon heel rustig aan zijn optreden, en dit zou eigenlijk heel de set zo blijven. Het was dus een uurtje wegdromen, maar voor ons mochten er eigenlijk net iets meer dynamiek en weerhaakjes zijn. Bands als Daughter, Mazzy Star en Low smokkelen meer feedback en tempowisselingen in hun nummers, wat dit betreft sloot Cigarettes meer aan bij de slowcore van Spain, of de eersteling van The XX. De muziek werd ondersteund met zwart-wit filmbeelden van onder meer Irène Jacob, de actrice die vooral bekend werd in de films van de Poolse regisseur Krzysztof Kieslowski. De band onderscheidde zich met aan aantal opvallende covers: “Starry eyes” van Roky Erickson en vooral een kaalgestript “Keep on loving you” van REO Speedwagon.
Uitkijken wordt het dus naar die nieuwe plaat in juni, we zijn benieuwd of deze band overeind gaat blijven in The Barn op Werchter, donderdag 29 juni om 3 uur zullen we het weten.
Setlist K. - Starry Eyes (Roky Erickson cover) -I'm a Firefighter - Sunsetz-Dreaming of You - Flash- Nothing's gonna hurt you baby - Keep on loving you (REO Speedwagon cover)-Apocalypse -Affection
Bis: Please don't cry -Opera house
Organisatie : Grand Mix, Tourcoing
Als laatste halte van zijn Europese tournee passeerde de Britse rijzende ster Rag’n’Bone Man gisterenavond langs de Ancienne Belgique met als voorprogramma de jazz-zangeres Betti, een landgenote van hem. De langverwachte tournee bevatte een tiental uitverkochte optredens maar gelukkig kon één van onze beren er nog bij zijn. Het was vooral hopen dat hij al zijn geweldige nummers, en dan vooral singles “Human” en “Skin”, ook live goed kon overbrengen naar het publiek. Dat deed hij vast en zeker.
Na haar optreden was het voor iedereen duidelijk waarom de vrijwel onbekende Betti in het voorprogramma van Rag’n’Bone Man speelde: haar prachtige stem doet vrijwel onmiddellijk denken aan de hoogdagen van de Jazz in de jaren 30′. De eerste nummers begonnen nogal rustig; brave jazznummers die het publiek wel een beetje wisten te bekoren en Betti zelf die aan haar microfoon gekluisterd stond. Maar dan verraste ze iedereen met meer dansbare, met soul doordrenkte nummers en ging ze ook zelf aan het dansen. Dat miste zijn effect niet op het publiek, dat na enkele van die nummers ook niet meer stil kon blijven staan. Daarna besloot ze een rustmoment in te lassen met een geweldige, vertraagde cover van “Toxic” van Britney Spears. Om af te sluiten liet ze ons al genieten van de vrolijke single “Daydreams”, die deze zomer zal worden gereleased. Met momenten deed ze ons denken aan een reïncarnatie van Amy Winehouse en de reactie van het publiek sprak dan ook boekdelen. Dit is een heuse ster in wording, echt een waardig voorprogramma voor eender welke topartiest.
Nu het publiek volledig opgewarmd was, was het tijd voor de grote ster van de avond, de man waar iedereen op wachtte: Rag’n’Bone Man. Het optreden begon met het op-en-top bluesnummer “St. James” op een podium dat slechts een meter lang was, de rest werd namelijk afgedekt door een groot doek waarop ‘Rag’n’Bone Man’ geprojecteerd werd. Met enkel zijn aangename, rauwe stemgeluid en een gitaar kreeg hij het publiek volledig stil. Daarop volgde een nieuwer nummer, “Wolves”. Tijdens dit nummer zagen we dankzij lichtflitsen schaduwen van de band verschijnen en erna viel het doek naar beneden en werd een prachtig portret van de Britse ster onthuld. Het publiek kon volledig losgaan op “Ego”, ook van zijn debuutalbum ‘Human’, waarin hij bewijst dat hij behalve prachtig zingen ook nog eens kan rappen, iets wat het publiek erg smaakte.
Al vanaf het eerste nummer viel het enorm op hoe hij opging in zijn nummers en ze allemaal stuk voor stuk met veel passie zong en heerste over alles en iedereen. Tussen de nummers door veranderde hij in een verlegen jongeman, waarbij we regelmatig blozende wangen konden opmerken. Hij bracht opvallend veel nummers van zijn eerste en tevens enige album, hoewel hij met vier EP’s ook veel ander materiaal had dat hij kon spelen. Toch koos hij ook voor het vierde nummer een song van ‘Human’, het funky “Your Way”, dat hij samen met Jamie Lidell geschreven heeft en waarop het publiek nogmaals volledig uit de bol kon gaan. Zelf lachte hij er mee dat hij eigenlijk zoveel droevige liedjes heeft en bij elk lied had hij wel een kort woordje uitleg over voor de fans. Hij vervolgde met het droevig liedje “The Fire”, enkel te beluisteren op de Deluxe Edition van ‘Human’.
Het trage, eenvoudige nummer dat erop volgde, “Perfume”, schreef hij over het gelijknamige boek (‘Het Parfum’ van Patrick Süskind), en wederom lachte hij met het feit dat hij zoveel droevige songs heeft. Zijn meest recente single “Skin” werd met zoveel gevoel gebracht dat het publiek niet anders kon dan meer dan een minuut lang juichen en applaudisseren, wat voor de zoveelste keer een blos op de wangen toverde van deze grote vriendelijke reus, overweldigd door de uitbundige reactie van het publiek. Zowel dat nummer als “Grace”, dat erop volgde, zorgde bij vele fans voor tranen in de ogen. Nog een hoogtepunt van het optreden was “Life In Her Yet” dat duchtig meegezongen werd door de fans, die in tegenstelling tot Rag’n’Bone Man de hoge noten niet echt konden halen, iets wat hij schijnbaar zonder moeite deed. In het rijtje van topnummers van zijn debuutalbum staat “Odetta” zeker ook tussen de favorieten. Een nummer dat over de dochter van een vriend ging, wist hij ons te vertellen.
Het vrolijke “As You Are” bracht iedereen aan het dansen en dat bleef het publiek dan ook doen tijdens het funky “Fade to Nothing”, dat voor de gelegenheid een drum’n’bass-achtige outro kreeg.
Ook zijn oudere nummers hebben een hoog hitgehalte, en dat bewees hij nogmaals met “Guilty”, van de EP ‘Wolves’ (2014). Ook hier werd er stevig gedanst, en niet enkel door de aanwezige beer. Op het absolute hoogtepunt van de show moesten we wachten tot het veertiende nummer. De eerste track op zijn debuutalbum, zijn eerste single én de titeltrack van zijn debuut, “Human”, werd meegebruld door zowel fans van het eerste uur als nieuwere fans. Jong en oud lieten zich volledig gaan op het nummer dat zó schitterend gebracht was dat we ons soms afvroegen of deze man wel van deze planeet komt.
Om af te sluiten bracht hij ons zijn a capella nummer “Die Easy”, waarna hij het podium verliet. Na lang geschreeuw van het publiek kwam hij ons toch nog het epische nummer “Bitter End” brengen. Gelukkig was ook dit nog niet het einde van het optreden. Hij vroeg het publiek namelijk nog om een ‘hell yeah’, waarna hij afsloot met het oudere nummer “Hellyeah” (origineel samen gezongen met Vince Staples) dat duchtig meegezongen werd door het publiek.
Setlist: St. James – Wolves – Ego - Your Way - The Fire - Lay My Body Down – Perfume – Skin – Grace - Life In Her Yet – Odetta - As You Are - Fade To Nothing – Guilty – Human – Acapella - Bitter End - Hell Yeah
I.s.m. Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
Terror - Hardcore feestje in MOD
Terror
Muziekodroom
Hasselt
2017-04-14
Masja De Rijcke
Afgelopen vrijdag waren we te gast in Muziekodroom voor het zwaardere werk. Deze keer kwamen de hardcore gitaren aan bod. Een volledige avond werd gevuld met snoeiharde bands die zich van hun zwaarste kant lieten zien en toeschouwers die hun beste ‘mosh’ moves bovenhaalden. Gezweet hebben we!
Oorspronkelijk waren we hier te gast voor onze helden van Terror. Een band die ongetwijfeld extreem bekend is in het genre en die we eerder al meerdere keren aan het werk hebben gezien op de Cannibal Stage van Dour en in de Shelter op Pukkelpop. Maar we werden hier van nog 4 andere bands voorzien. Er vonden zich diezelfde dag wel nog enkele wijzigingen in het schema plaats. Zo werd Wolf Down vervangen door 2 andere bands, Easy Money en Guilt Trip.
De band die de aftrap van deze gepeperde avond mocht geven was STAB, een heavy hardcoreband uit Kortrijk. Al om 19u30 mocht de groep z’n gitaarsluizen open zetten. Dit vroege uurtje zorgde voor een minder gevulde zaal maar niet voor een minder enthousiast publiek. Enkele professionele moshers begaven zich in het midden van de zaal en zetten tijdens dit showtje een heuse vertoning neer. Ondertussen was deze West-Vlaamse band potten aan het breken met hun hevige tracks en het beestachtig stemgeluid van vocalist Jeroen Theys.
Het Duitse hardcore collectief Wolf Down werd gecancelled en vervangen door maar liefst twee nieuwe bands. Easy Money en Guilt Trip mochten hun plaats innemen. De bands vergezelden elkaar op het podium en zorgden beiden voor een bomexplosie van jewelste. Beide bands brachten hun debuut uit in 2015/2016 en wisten nu al een mooie plaats in Muziekodroom te versieren.
Higher Power, een hardcore band uit de UK was ook aanwezig op dit heftig partijtje en wist al eveneens de hevigie gitaren stevig in brand te steken.
Na deze eerste 3 bands waren we reeds klaargestoomd voor het hoogtepunt van de avond, TERROR. Deze band heeft al enkele albums op de wereld gezet en veroverde al veel harten met ‘Keepers of the Faith’. Op 24 maart 2017 werd hun nieuwe single “Kill Em Off” gereleased en op 28 mei zetten zij een nieuwe EP op de wereld ‘The Walls Will Fall’. Zanger, of vocalist in ieder geval, Scott Vogel wist het onstuimige zootje weer zodanig op te hitsen en de grote zaal van de MOD volledig om te toveren in een gewelddadige moshpit die de volledige ruimte wist in te nemen. Het stevig gitaar geweld kon je tot kilometers ver horen weerklinken en het massief percussiespel van Nick Jett liet ook niets aan de wensen van het uiterst beweeglijke publiek over.
Op het podium was een stagedive wedstrijd aan de gang waardoor de ene na de andere het podium opklom en meteen daarna terug het publiek in dook.
Kortom, een stevig hardcore feestje !
Org: Heartbreaktunes ism Muziekodroom, Hasselt
Nederlands 
Français 
