Gabriel Scar is het project achter Gunther Huyghe. De scar uit de naam slaat op het litteken dat hij overhield aan een valpartij uit zijn wielrennersperiode. ‘Oceans of Sound’ bevat 13 tracks die typisch als pop rock omschreven kunnen worden. Meestal uptempo met hier en daar een rustiger nummer. Van die rustiger nummers is “Lacrimosa” ,een duet met Ivy Cavana, een aardige ballad geworden. Alles klinkt goed maar de productie zou nog wat straffer mogen. Nu klinkt alles wat eenvormig en braafjes. Ook de zang kon hier en daar wat beter gemixt zijn. Voor de rest vrij klassieke pop-rock songs zoals bv The Scabs ze ooit maakten, maar dan wel van een iets ander van niveau en stijl. Alles klinkt radio vriendelijk en de refreinen zijn vrij catchy. “Beacon of Your Green Eyes” komt twee maal voor op dit album. In een rock en in een akoestische uitvoering. Beiden hebben hun waarde maar de zang in de akoestische versie spreekt mij meer aan.
‘Oceans of Sound’ is geen meesterwerk maar een degelijk product met hier en daar een heel aardige compositie. Met een betere productie zou het album nog wat meer diepgang kunnen hebben. Iets om te onthouden voor hun volgende release.
Elke week komen er talloze releases binnengewaaid. Het is dan ook zaak om er de relevante en de boeiendste uit te halen. Deze EP van het Antwerpse collectief Whyes viel op tussen de andere releases. Whyes brengt heel dansbare en catchy indiepop met wat funky en eighties synth -elementen. Het ene moment klinkt hun muziek richting Goose uit en op andere momenten klinkt ze dan weer meer naar de kitsch pop van MGMT en gelijkaardige bands. Het is heel vrolijke en opgewekte danspop dat ideaal past bij de ontluikende lente. De band bestaat nog maar twee jaar maar haalde reeds de finale van ‘De Zes 2015’ en met de song “Mercury” haalden ze de Nieuwe Lichting van 2016. Hun nieuwe single “Sometimes” is zopas geselecteerd voor de Nieuwe Lichting 2017. Daarnaast staan er nog drie tracks op de EP die eveneens weten te overtuigen. “Ilugo” sluit de EP af met een mooie lounge-achtige outro.
Ik ben dan nog ook enthousiast over deze EP die ongetwijfeld een smile op velen hun gezicht zal weten te toveren. Ik kom er in elk geval welgezind door.
De Gentse band Rhea behaalde de finale van de Nieuwe Lichting 2016 en een plaatsje in Humo’s Rock Rally. Rhea bestaat voor een deel uit oud-leden van Black Tolex en gitarist Guillaume Lamont van Jacle Bow. Dit vijftal maakt moderne old-school rock.
De single “Change” klinkt iets meer poppy dan hun nummers op de EP ‘Intoxicating’ maar ze blijft wel de typische gitaarriffs over de track uitstrooien. De melodieën in de song bezitten een oorworm gehalte. Een nummer dat zeker potentie heeft en geschikt is om wat airplay op de radio te krijgen.
Wie na beluistering nog niet genoeg heeft van Rhea moet beslist hun vorige EP eens uitproberen. ‘Intoxicating’ bevat 3 tracks en ze hebben intussen alle drie de playlist op Studio Brussel gehaald. “Everything You Need” klinkt een beetje als The Van Jets, Black Box Rebellion en The Black Keys. En voor “Something Good” en “Never Out Of Sight” kan je dat eigenlijk ook zeggen. Wie hiervan houdt moet dit zeker eens beluisteren.
“So Long”: haast iedereen zal deze song wel kennen. Zelfs de mensen die naar Radio Nostalgie luisteren. Maar Fischer-Z had meerdere singles die het goed deden: “Marliese”, “Berlin”, … Het typische stemgeluid en de teksten die je deden nadenken. In de jaren 80 en 90 waren John Watts en zijn kornuiten bovendien graag en veel geziene gasten op menig Vlaams Festival. Het succes verdween in het nieuwe millennium maar John Watts deed dapper en eigenzinnig voort. Hij bracht albums onder eigen naam uit, stak Fischer-Z songs in een nieuw jasje, bleef optreden… Vorig jaar bracht hij nog ‘This is My Universe’ uit onder de naam Fischer-Z maar eigenlijk klonk dit vooral als een John Watts album.
‘Building Bridges’ gaat eigenlijk verder waar Fischer-Z eind vorige eeuw stopte. Namelijk met het maken van pop/rock songs met de typische Fischer-Z elementen: catchy refrein, falset stem die weliswaar niet zo hoog meer gaat als twintig jaar geleden (de leeftijd weet je wel), fijne gitaarlijntjes… Opener “Damascus Disco” is meteen raak. Een geweldige song die ons meeneemt naar de tijd van ‘Red Skies Over Paradise’ en ‘Going Deaf For a Living’. “WildWildWild” is ook zo’n leuke rocker en op “Umbrella” neemt hij een paraplu als thema. Typisch Watts. “Invite Me To Your Party” is een niet mis te verstane uitnodiging.
‘Building Bridges’ bevat 11 songs die tussen twee en drie minuten lang zijn. Ze zijn catchy en bevatten de nodige rock ’n’roll opwinding.
Dit is allerminst een tamme terugkeer van een jaren 80 en 90 icoon die wat wil teren op zijn naam. Met dit album staat Fischer-Z terug waar ze ons verlieten. Welkom terug!
Live te zien op W-festival , Amougies tijdens het weekend 18- 20 aug (20-08) en op 14-11 De Roma, A’pen …
Al meer dan tien jaar zijn ze bezig , het bandje rond de Londenaar Finn Andrews. Ze debuteerden met ‘The runaway found’ en met ‘Nux vomica’ braken ze door . We krijgen broeierige rootsrock in een meeslepende emotionaliteit en intimiteit, een sfeervolle , bezwerende aanpak die door de jaren is bewaard gebleven .
In de voetsporen van die platen horen we intens broeierige songs , die durven uit te barsten en te ontladen , spanningsboog op spanningsboog , met een donkere , grimmige tune. Een frisse wind is er alvast met rapper /producer El-P door subtiel ingepaste geluidseffecten, elektronica en krautrock , die zich een plaatsje opeisen. We horen Cave in “King of chrome” en “Swimming with the crocodiles” biedt door de slides een link naar Black Keys. “Here come the dead” en “In the blood” zijn sterkhouders door de kenmerkende hobbelige gitaarmotiefjes en getormenteerde zang . The Veils slagen er dus in ons in te palmen .
Warhaus is één van de projecten gegroeid uit één van de Balthazar frontmannen, Maarten Devoldere . We zijn sterk onder de indruk van dit debuut dat een sensueel prikkelende donkere sound laat horen, ergens tussen Balthazar in natuurlijk en verder een klemtoon op Cave door de hakkende ritmes , de grauwe zeg (brabbel) zang dito vocals. Ook Cohen – Gainsbourg kijken hier om de hoek. De gitaarticks , het getokkel , de indringende huiverende sobere elektronica en de zwoel , smachtende backing vocals van vriendin Sylvia Kreusch van het intussen opgedoekte A soldier’s heart hebben hun invloed . We zien zo haar erotiserende danspasjes maken.
We ervaren een Moulin rouge sfeertje , eentje met desastreuse gevolgen. “Against the rich” en “Beaches” meten zich meteen met de singles “The good lie” en “Memory” en de rest moet niet onderdoen , zelfs de bijna instrumentale track niet .
Het zijn beklijvende tracks , die door hun eenvoud , opbouw , ritmiek verslavend inwerken . Meesterlijk debuut !
De NYse avantgarde noisemasters Swans van goeroe Michael Gira zijn herrezen in 2009 en vonden duidelijk een tweede adem. Een nieuw avontuur werd opgestart, die een fysieke, spirituele ervaring vormen in vier platen, ‘My father will guide me up a rope in the sky’, ‘The seer’, ‘To be kind’ en het onlangs verschenen ‘The glowing man’ , die in deze redelijk stabiele bezetting een mooi slotstuk is .
Met twee zijn ze nog van de originele bezetting , Norman Westberg (gitarist van het eerste uur) en Gira dus . Ze vonden elkaar terug en samen met vier à vijf andere leden zien we een ontketende band met een stootkracht als in de eerste jaren.
Het is muziek van uitersten, een catharsis, die meesterlijk destructief klinkt en van een intense schoonheid is . Het materiaal heeft een confronterend, ongemakkelijk, huiverend karakter door de dwingende , slepende en repetitieve ritmes.
Dit is terug een dubbelaar , met opnames van 12, 21, 25, 29 minuten zelfs , een hypnotiserende kracht in steeds langere, steeds meer uitdijende , steeds meer dwingende nummers , een evenwichtsoefening tussen subtiliteit, finesse en effects , noise . Het is een totaal concept waar je van de ene in de andere intense ervaring en beleving wordt gedropt onder die bariton preek, zang van Gira ; vrouwelijke backing vocals worden toegevoegd .
Het is een trein die op gang komt , steeds sneller gaat, of al meteen een snelle vaart heeft , niet meer kan stoppen en uit de bocht dreigt te gaan of gaat .
Gira is de dirigent , hij begeleidt, leidt de anderen in deze unieke trip die je moet ondergaan; ‘een pain & suffering’ die de plaat en elk optreden tot grootse hoogtes doet stijgen en iets unieks maakt in de stijl van Sunn O))) en Einstürzende Neubauten. Ze gaan naar de oerkracht van geluid.
De sound staat centraal . in het eerste deel overtuigen ze met “Cloud of unknowing” . Ze komen nog sterker voor de dag in deel II , feller, verbetener , snediger qua opbouw en intensiteit. De titelsong is hier het hoogtepunt.
Swans staat voor gecontroleerde chaos , een carrousel van melodie en ontsporing , een kakafonie , hectisch , gestructureerd , die bitterzoet, bezwerend , weerzinwekkend , hard(t) verscheurend; intrigerend , spannend, beklijvend, opwindend, energiek en explosief klinkt . Een spel op uitputting . Al dertig jaar een buitenbeentje . Benieuwd wat de toekomst nu zal brengen ...
Met nieuwe plaat ‘Night People’ liet You Me At Six hun gekende poppunk definitief achter zich en trokken ze voluit de kaart van de meer voor radioplay geschikte poprock. Dat album kwamen ze gisterenavond voorstellen in de AB met hun gelijknamige Europese tournee. Het voelde wat vreemd om de eerder zo ruige mannen poppy riffjes te zien spelen, maar geslaagd was het wel.
Het grote publiek moet nog arriveren wanneer The Amazons de avond openen. Het wordt meteen duidelijk dat de mannen uit Reading zich willen bewijzen wanneer ze de spits afbijten met het hitgevoelige “Stay With Me”. Dat het een veelbelovende gitaarband is, bevestigen ze met snoeiharde songs als “Black Magic” en “Little Something”. Afsluiten doen ze wel met een sisser. Bij de voorlaatste song verliezen ze even de aandacht van het publiek en is de stem van frontman Matt Thomson niet altijd even toonvast. Met de quote ‘This song’s for everyone who loves a kebab or two’ zetten ze hun laatste song “Junk Food Forever” in. Deze is catchy maar vooral heel oppervlakkig maar dat maakt ons niet veel meer uit, we waren immers al opgewarmd na de eerste helft van hun set. The Amazons is veelbelovend maar er is duidelijk nog groeimarge.
Het verwachte grote publiek blijft uit en de zaal vult zich vooral met opgehitste tienermeisjes en een handjevol oudere fans. Dat de zaal niet half gevuld geraakt, maakt het publiek weinig uit, het wordt namelijk snel duidelijk dat de band uit Surrey een heel dedicated fanbase heeft en dat ze afgezakt zijn naar de AB om een feestje te bouwen.
Openen doet You Me At Six met titelsong “Night People” van de nieuwe plaat. Het voelt alsof de deur naar de backstage, die The Amazons achter zich dicht trokken, met brute kracht opengestampt wordt. Het tempo ligt hoog en we gaan in één slag verder naar de hit “Underdog” en een duidelijke fan’s favorite “Loverboy”. Bij die laatste song is de punkrockachtergrond van de band duidelijk op te merken en missen we ondanks de fans die zich volledig laten gaan toch wat overtuiging die bij een krachtige song als deze zou moeten horen.
Via “Stay With Me” en “The Swarm” komen we bij “Spell It Out” terecht waar het tempo eindelijk even vertraagt. Zowel de fans als de muzikanten nemen even de tijd om te ademen. Veel tijd krijgen ze echter niet want het tempo wordt met “Bite My Tongue” vrijwel meteen terug de hoogte in gejaagd. Deze song werd opgenomen in samenwerking met Oli Sykes en frontman Josh Franceschi neemt hier dan ook het ietwat schreeuwerige gedeelte voor zijn rekening. Dit blijkt toch even te hoog gegrepen en mist weer wat overtuiging.
We zijn een halfuur ver wanneer de band de eerste keer het publiek begroet en even ademruimte neemt.
Hierna gaat het moordende tempo verder met “Swear” en “Fresh Start Fever”. Bij die laatste hopen we dat de band snel de daad bij het woord voert want na het instampen van de deur aan het begin van de set missen we nog steeds kracht. Bij “Heavy Soul” horen we heel duidelijk dat de band met hun nieuwste album voor meer radiogezinde poprock gaat. Dan vindt frontman Josh wel de tijd om de band even rust te gunnen en aan ‘audience participation’ te doen. Het publiek is uitzinnig en de hele zaal gaat de grond op om vervolgens recht te springen op de tonen van “Reckless”.
Met “No One Does It Better” en “Cold Night” ligt het tempo nu toch even wat lager en neemt de band een rustige aanloop naar het einde van de show. “Brand New” en “Take On The World” kunnen ons eindelijk warm maken. Waar we voordien eerder twijfelden of deze band Bastille on steroids wilde zijn, vinden we hun opzet nu toch eerder wel geslaagd. You Me At Six verlaat het podium onder luid gezang van de fans. Wanneer ze na een kleine plaspauze het podium terug betreden en ze het publiek uitgebreid bedanken, zingen de fans ongestoord verder en is het even niet te merken dat de zaal maar voor één vierde gevuld is.
Gitarist Chris Miller zet “Lived A Lie” in en wij zijn getuige van een sterke comeback. De band lijkt een dosis verse kracht gevonden te hebben en speelt de pannen van het dak. Bij “Give” voelen we dat er emotie in de muziek gestoken wordt en het publiek is ook mee, al was het publiek eigenlijk de hele avond even uitbundig. Geloofwaardig afsluiten doen ze met een stevige extended versie van “Room To Breath” en goed nieuws voor de fans. “There might be some new music sooner than you think.”
Na een twijfelend begin kwam naar het einde van de avond toe de kracht in de muziek eindelijk naar boven. De mannen van You Me At Six weten hoe ze hun fans moeten entertainen maar om het grotere publiek te overtuigen missen ze nog wat punch. Wij mochten alvast merken dat die punch er ergens diep vanbinnen wel inzit, alleen moet hij er op de goeie momenten uitkomen.
Met dank aan Dansende Beren http://www.densendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/you-me-at-six-27-03-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-amazons-26-03-2017/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Blaudzun – Pop op z’n ‘Drops of Jupiter’
Blaudzun + Hulder
Vooruit (Balzaal)
Gent
2017-03-26
Didier Becu
Democrazy, al decennia de organisatie bij uitstek die aan jonge bands de kans heeft om zich te tonen aan een groot publiek. De gelukkigen van de avond waren Hulder die hun vette Britpop mochten etaleren voor een volgelopen Vooruit, want jawel die Nederlander met zijn vreemde kapsel is behoorlijk populair in Vlaanderen.
Er is al heel wat inkt gevloeid over de bizarre danspasjes van Nick Benoy. Hoewel de jonge zanger een carrière als danser maar beter schrapt, zie je een kerel aan het werk met goesting en één die vooral gelooft in wat hij doet. Het klinkt simpel en vrij logisch, maar niets is zo erg als een band die schrikt heeft van zichzelf.
Hulder (geen dialect, gewoon een mythisch wezen uit de Scandinavische mythologie, dat denken we toch) heeft daar geen last van. Een set van een zevental songs die iets gemeen hebben: ze klinken verdomme lekker catchy! Van een band die in het zelfde jaar finalist werd van De Nieuwe Lichting, Jonge Wolven en De Beloften hadden we nu ook niet minder verwacht.
Hulder is Britpop maar met een vuil tintje, of hoe Oasis en Led Zeppelin in een Gents collectief worden samengevat! En kijk, als een jonge band het in zijn hoofd haalt om “The Killing Moon” van Echo & The Bunnymen te coveren, kunnen we alleen maar zeggen dat ze een goede smaak hebben. Ga ze maar eens bekijken als je ze ergens op een podium treft, Hulder zou het wel eens kunnen maken.
Na het gitaargeweld van Hulder was het wat wennen aan Blaudzun. Toegegeven, de volle Balzaal was naar Gent afgezakt om de Arnhemse Johannes Sigmond te zien, toch was er een contrast. Spontaniteit week voor een show waarin alles tot in de puntjes uitgekiend was. Toen we een paar uurtjes voor het optreden een gesprek hadden met de Nederlandse ster (want dat is hij!) drukte hij ons op het hart dat hij pop enorm belangrijk vindt, ook al verpakt hij dat op een andere manier. Dat bleek zonder meer op het podium. De meeste songs kwamen uit zijn trilogie ‘Jupiter’ waarvan de eerste twee delen zijn uitgebracht, en het derde op het einde van het jaar moet verschijnen.
Blaudzun wordt vaak omschreven als een singersongwriter, maar dat is hij geenszins. Met een volle band (Blaudzun is terecht trots op zijn nieuwe aanwinst drumster Linda van Leeuwen) en een hele resem instrumenten (van blazers tot een accordeon) is hij niet die eenzame man achter een microfoon.
Een band die uiterst goed op elkaar is ingespeeld. Net iets te, want hoewel je de Nederlanders op geen fout kan betrappen, lijkt alles net iets te ingestudeerd. Maar wat wil je van een artiest die in eigen land, en nu ook in Duitsland, het mooie weer in de hitparade maakt? Muziek zonder gevaar, zo lang het haar maar goed zit.
Niet dat Johannes Sigmond zich hier ook maar iets moet van aantrekken, want sinds “Promises Of No Man’s Land” grijsgedraaid werd op de radio, eet het publiek nog steeds uit zijn hand. Bij het minste verzoek gaan de handjes in lucht, en Blaudzun is het soort artiest die daar met volle teugen van geniet en iedere spot van de zaal gebruikt om in de belangstelling te staan, zelfs al moet hij daarvoor een rondje in de concertzaal rennen. Laat ons duidelijk zijn, Blaudzun doet wat hij zegt, hij maakt popliedjes en wie daar op zoek was kreeg ze twee uur lang.
Met daznk aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Democrazy, Gent
Zimmerman – Klasse naast Balthazar!
Zimmerman + Dvkes
Biekorf
Brugge
2017-03-25
Didier Becu
We gebruiken niet graag clichés, zeker niet als de band in kwestie er net geen gebruik van maakt! Maar het moet worden gezegd, hoe meer we Dvkes aan het werk zien, des te lekker het lijkt te lopen. Dat is natuurlijk ook wel ergens normaal omdat de songs goed ingespeeld raken, toch komt dit voornamelijk omdat het viertal zeer goed het evenwicht heeft gevonden tussen meefluitbare indiepop en psychedelische krautrock zonder dat het ontoegankelijk wordt.
Dvkes is zo’n band die een glimlach op je gezicht tovert. Net zoals een maandje geleden in Gent, mocht Dvkes ook in Brugge het voorprogramma van Zimmerman zijn. En jawel net zoals in de concertzaal van de Vooruit verzocht Joos ook deze keer het publiek om dichter te komen.
Bang zijn hoeft niet, het enige wat kan gebeuren is dat Joos over je voeten struikelt als hij tijdens “The Boy Who Cries Wolf” van het podium springt. Nog hoger zijn de kansen van verslaafdheid, want songs als “Mockingbird” of “Untie Your Hands” krijg je niet zo maar uit je hoofd! Niet dat dit moet. Als we toch moeten klagen, daarvoor zijn we nu eenmaal Belgen, mocht de set best wat langer, maar dat is nu eenmaal het kruis dat boven het hoofd van iedere support act hangt.
Zimmerman, ook niet bepaald een onbekende op onze pagina’s. Samen met toetsenist Senne Guns, drummer Laurens Billiet en eigenlijk ook een beetje Noémie Wolfs, het muzikale project van Simon Casiers. Soms een beetje te veel omschreven als een hobbyproject, want Zimmerman is zo veel meer dan het bandje van de Balthazar-bassist.
Dat hoor je in de songs, maar ook op de manier waarop het wordt gebracht, want de glunderende blik van Simon na afloop verraadt dat hij apetrots op zijn composities is en de respons van het publiek daarop, en dat mag! Laat je ook niet te veel misleiden door de naam (Zimmerman is Dylans echte naam). Wellicht staan alle platen van nonkel Bob in Simons collectie, maar Zimmerman is niet alweer zo’n poging van iemand die denkt folk te hebben heruitgevonden.
Neen, Zimmerman staat voor venijnige indiepop waarvan een mensenhart week wordt. Luister naar “Hard To Pretend” en merk hoe hard het is om niet de tranen over je wangen te laten vloeien. Menselijke emoties verpakt in bijtende songs. Hoewel Simon het netjes houdt, hoor je ook een verbetenheid. We hebben echt niet kunnen tellen hoeveel keer het fuck-woord in zijn teksten voorkomt, maar het was tamelijk veel, wel een middelvinger in de vorm van songs die je hart doorboren.
“I Don’t Want It That Bad” (die titel alleen!), “Liar” of “Someday Maybe”… allemaal stuk voor stuk songs die je raken. En wat opvalt is dat Zimmerman een band is! Zelfs Noémie Wolfs hoort daar een beetje bij. Simon lacht als hij haar als special guest aankondigt, no surprises om het in Radiohead-taal te zeggen, iedere Zimmerman-fan weet dat ze het podium bestijgt eens “You Won My Heart” aan de beurt is.
Zimmerman overtuigde nog maar eens in Brugge. Je was er niet? Ga dan naar Opwijk (21 april) en Kortrijk (8 juni) en word nog eens verliefd, het is toch lente!
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Cactus Club, Brugge
J. Bernardt - ‘Calm down’ was geen optie
J. Bernardt – Pomrad
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2017-03-24
Cis Vliegen
Jinte Deprez, beter bekend als de co-frontman van de Belgische band Balthazar, staat vanavond in de AB Club met zijn nieuw project J. Bernardt. Een nieuw muzikaal verhaal waar hij in het genre treedt van artiesten als Chet Faker en Ry X. Jinte krijgt hierbij de hulp van Adriaan Van de Velde en Klaas De Somer, ook gekend als bandleden van Pomrad.
J. Bernardt had aan één radiohit genoeg om de hele Club uit te verkopen en plande als kers op de taart zelfs een show in de grote zaal. Over succes gesproken en dat als je nog niet eens een album uit hebt!
Het voorprogramma wordt verzorgd door Pomrad, een driekoppige band die 80’s funk ter plaatse opnieuw uitvindt. Het retro hemd van frontman en geboren entertainer, Adriaan Van de Velde, past dan ook helemaal binnen het disco-funk plaatje. Pomrad brengt een energieke show waar de ritmes van alle instrumenten continu een verrassende wending nemen. Een top voorprogramma die goed dient als opwarmer, én ook de moeite is om te gaan kijken.
Het concert opent met een zachte synth-sound van Adriaan Van de Velde en een chill drum ritme van Klaas De Somer. Deze combinatie lokt Jinte op het podium die inpikt met zijn stem. Een opbouwende intro die ze plots moeten hernemen omdat er ergens een kabeltje niet ingestoken is. Hup, poging 2 en daar klinkt niet veel later de bass die zowel mijn dansbare vriend als vijand is voor de rest van de avond. Deze staat gewoon oorverdovend hard. Zeer onaangenaam aangezien de kwaliteit van de muziek in mijn oren daalt. Dit gezegd zijnde, hebben we de enkele puntjes van mogelijke kritiek al opgesomd.
J. Bernardt heeft misschien nog geen album maar weet het publiek te boeien met zijn onbekende nummers. Ze klinken direct ‘catchy’ en zeer dansbaar. Maar ook de uitstraling van Jinte speelt zeker een rol. Hij neemt het voortouw en boeit op een leuke simpele manier. Enkel op het einde doet hij even zot door het publiek in te stormen en achteraan de club op een tafel te klimmen terwijl hij blijft zingen. Werkelijk een zalig moment!
Een ander hoogtepunt is de hit waarmee het allemaal begon “Calm Down”. In plaats van kalmte schoot het publiek echt wakker en behoudt deze euforie tot het einde van de show. Ook een groot compliment aan J. Bernardt voor de manier waarop ze hun nummers live brengen. Zo spelen ze geen klakkeloze kopieën van het originele, maar geven ze er telkens een extra ‘touch’ aan.
Ondanks het kleine gamma aan songs heeft J. Bernardt toch een uur gespeeld en een uur geboeid! Ik vermoed dat een groot deel van het publiek dat er vanavond bij was, er in oktober - in de grote zaal - ook zal zijn en dat raad ik ook aan. Jinte, Adriaan en Klaas brachten voor een eerste show als headliner in België een top prestatie!
Setlist: On Fire, Lapse Of Reason, Ooh, Calm Down, India/The Question, Running Days, Interlude/High Low, Wicked Streets, The Other Man; Biss: My Own Game
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/j.-bernardt-24-03-2017/
organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Vrijdagavond 21u: een afgeladen Lotto Arena is helemaal klaar voor de Schotse soulzangeres Emeli Sandé. Het podium oogt eenvoudig, een dambordpatroon op de vloer verraadt de link met haar nieuwe album ‘Long Live the Angels’. De opener van dit nieuwe album is meteen ook de opener van haar show. “Selah” zingt de popzangeres nog vanachter een doek, maar bij “Heaven”, het debuut waar het voor Sandé allemaal mee begon, ontwapent ze zichzelf én het publiek.
Al van in het begin is het duidelijk dat Emeli Sandé helemaal kiest voor eenvoud. De zangeres heeft geen nood aan geforceerde kledingwissels, ingewikkelde danspasjes of hoogtechnologische lasershows om de sfeer van het concert te beïnvloeden. Sobere achtergrondbeelden en de puurheid van haar stem regeren anderhalf uur, een keuze die haar geen windeieren legt.
Sandé vervolgt met “Wonder”, een hit van producer Naughty Boy waarin zij de vocals voor haar rekening nam. Het is diezelfde producer die de eer had om zowel aan haar eerste als aan haar tweede album mee te werken. Sandé springt overigens graag op de kar met bekende producers. Naast Naughty Boy en David Guetta verzorgde ze ook de lyrics van “Free” van Rudimental. Dit nummer kwam na het rustige “Tenderly” niet echt tot zijn recht en ging bij momenten zelfs vervelen. ’t Is pas na “Give Me Something” dat Sandé terug tempo in haar set bracht met “Just a Little Bit Longer”. Luid applaus volgde echter pas na “My Kind of Love”.
Na “Every Single Little Piece’ is het duidelijk dat Sandé heel wat liefdesverdriet te verwerken heeft op haar nieuwe album. Tijdens “Hurts” legt ze zoveel gevoel in haar nummer, dat de ganse zaal zichtbaar met haar meevoelt en geniet van haar prachtige stem. Als ze na “Breathing Underwater” haar eigen favoriete nummer “Happen” mag zingen, worden we bijna tot tranen toe bewogen. Het vuurwerk op de achtergrond liegt er niet om. Wat. Een. Stem.
Wie daar nog niet stil van geworden was, dan wel met de akoestische versie van “Beneath Your Beautiful”. Niet “Labrinth” op tape, maar de gitarist van dienst nam de vocals voor zijn rekening. Het publiek antwoordde dankbaar met luid applaus, ongetwijfeld een hoogtepunt van de avond. Daarna ging Sandé zelf volledig solo op de piano voor “Clown”. Geen backing vocals, geen andere instrumenten, enkel een piano en een prachtige stem. Voor “Somebody” blijft Sandé nog even op de piano, met “Babe” en “Highs & Lows” kiest Sandé opnieuw voor wat ritme in de playlist. Tijdens die laatste krijgen de backings hun gloriemoment en met hun pasjes krijgen ze de zaal zelfs mee aan het dansen.
Eindigen doet Emeli Sandé in schoonheid met “Next to Me”. Met het bisnummer “Read All About It” krijgt de zangeres terecht een staande ovatie. Haar tweede album is nog lang niet zo succesvol als haar eerste, maar met de show van vanavond bewijst ze wel dat ze nog altijd een plaats waard is aan de top. ‘Less is more’, van ons mag Emeli Sandé nog lang meegaan.
Organisatie: Live Nation
Sophia – Intens bedreven!
Sophia + Heisa
Handelsbeurs
Gent
2017-03-24
Didier Becu
Nog maar twee jaar bezig, vrij obscuur (dat verandert hoor!) en toch al in De Handelsbeurs mogen openen voor het monument dat Sophia heet. Het overkwam Heisa. We hebben al heel wat bands in hun broek zien pissen van angst die aan zo’n missie beginnen, want het moet worden gezegd dat Sophiafans over vrij kritische muziekfans beschikt, maar deze drie jonge gasten uit Hoeselt hadden daar geen probleem mee.
Zanger Jacques tovert allerlei vreemde effecten aan zijn micro, het basgeluid van Jacques is uiterst strak, en terwijl we toch met bloemen gooien: het is lang geleden dat we nog zo’n straffe drummer als Jonathan Frederix bezig zagen. Gevoel voor timing en ritme heet zoiets. De muziek is een potpourri van alles, en dat gaat van Led Zeppelin tot Tool. Of eigenlijk de hele rockgeschiedenis. Eigenzinnig, zoals we het tegenwoordig graag in dat land hebben, maar wel verduiveld goed! De gesprekken die we nadien in de foyer opvingen gingen van ‘straf’ tot ‘zeer speciaal’. Waarschijnlijk besefte Heisa gisteren dat ze op een podium stonden dat ze nog wel eens zullen betreden. Wij zijn in ieder geval zeker van wel!
Met Bert Vliegen, Jesse Maes en Sander Verstraete wordt het Sophia-collectief met de minuut Vlaamser. Vrij verwonderlijk is dat natuurlijk allemaal niet, want Robin heeft altijd een zeer speciale band met ons landje gehad en kon zich in De Handelsbeurs bijvoorbeeld nog perfect herinneren hoe hij ooit tijdens de Gentse Feesten in de goot van de Kinky Star was beland.
Sophia is al een tijdje op toer met het vorig jaar verschenen album , ‘As We Make Our Way-Unknown Harbours’, maar de fans hebben er nog altijd niet genoeg van (kan ook niet!). De goed gemutste frontzanger had er veel zin in, en jammer dat het optreden om elf uur moest stoppen, anders zou de set nog langer dan twee uur hebben geduurd!
Het is ondertussen een traditie geworden dat Sophia zijn set start met het overweldigende “Resisting”, een mooiere kans voor Jesse bestaat er niet om te tonen dat hij zich helemaal wil laten gaan. Verdrinken (en er nog blij om zijn!) in een zee van oorverdovende shoegazegitaren, een geluid dat je herinnert aan het feit dat Robin ooit deel uitmaakte van The God Machine. Destijds nauwelijks opgemerkt, maar daarna uitgegroeid tot de cultband ‘par excellence’! Toen Robin in de ogen keek van één van zijn trouwste fans, herinnerde hij zich dat hij aan de kerel een God Machine-tape had beloofd, maar die was vergeten. Jammer voor de man, wel een prachtbewijs dat Robin voor zijn fans leeft.
Aan iedere song kleeft er wel een brok melancholie. De dood, geen thuis hebben, de verloren liefde, de hoop, de innerlijke demonen…het zit allemaal netjes in Sophia verwerkt. Niet alleen de emoties wisselen af, ook de songs doen dat. Robin mag je gerust als één van de belangrijkste shoegazepioniers noemen, maar hij is ook de troubadour die je hart breekt. Muzikale dromen vol liefde, maar evengoed angst om vergeten te worden.
De songs van Sophia zijn op zijn zachtst uitgedrukt zwaarmoedig, om niet te zeggen zwartgallig, maar net op het moment dat de deur zonder genade dichtklapt, haalt de band je uit de droeve duisternis en toont ze je het licht, hoewel de treurwilgen nooit helemaal uit het Sophia-beeld raken.
Voor de fans was het concert bijna pure routine, maar wel routine die je nooit beu raakt. De vrees dat na zeven jaar pauze Robin er de brui aan zou geven werd gisteren nog maar eens weggeveegd.
Sophia is misschien een groep met fans in wiens haren je al wat grijze lokken kan zien, het blijft nog steeds één van de beste bands op deze aardbol. En in diezelfde foyer was er geen mens die dat tegensprak…
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Democrazy, Gent (ism Handelsbeurs, Gent)
Peter Doherty - Verslag van een bewogen avond
Peter Doherty
Théâtre Sébastopol
Lille
23-03-2017
Emile Dekeyser
Een last-minute beslissing leidde ons vanavond naar Peter Doherty in Théâtre Sébastopol. Dat je met Pete nooit weet wat er zal gebeuren, bespraken we al uitvoerig in de recensie van het Koninklijk Circus veertien dagen terug (http://musiczine.lavenir.net/nl/nl/review-concerts/peter-doherty/peter-doherty-van-circus-naar-solo-artiest/ ). Toen kwamen zijn ouders mee op het podium, of Peter Sr. en Jackie deze vertoning van zoonlief Peter hadden willen aanschouwen is nog maar de vraag.
Veelbelovend begon de avond alvast niet. Toen we alvorens binnen te gaan nog een sigaret rookten en het ouderwetse theater van buitenaf wat verkenden, passeerden er om de haverklap roadies die een opdracht hadden meegekregen. “I need some paracetamol, Pete’s got a headache”, hoorden we een James Hetfield look-a-like zeggen. Toen Pete een vijftal minuten later de bus uitstapte, leek het ons sterk dat hij überhaupt niet wist waar hij was.
Eénmaal op het podium was daar echter bitter weinig van te merken. Opener “I Don’t Love Anyone” klonk verrassend scherp en toonvast. Het publiek in de all seater venue kreeg hij echter niet op de been, de Fransozen bleven braafjes in hun stoel zitten. In “Last Of The English Roses” ging hij een volledige outro op de grond liggen. “I’ve got a blinding headache” zei hij na afloop van het nummer. Wat volgde leek een gevecht met zichzelf, en zich aan het publiek optrekken lukte ook al niet. Was het een makke vertoning omdat het publiek bleef zitten, of bleef het publiek zitten door de makke vertoning?
“Down For The Outing”, “Weed Smokers Dream”, “You’re My Waterloo”, het klonk allemaal wel goed, maar echt op gang kwam het nooit, het mistte scherpte, des couilles. Met “Hell To Pay at The Gates of Heaven” leek dat wel eventjes te lukken, en “Albion” stuurde het optreden de goede weg in… maar dat was buiten Pete gerekend. Nog een laatste maal zwaaide hij achteloos en strompelde hij richting coulissen.
Eventjes op adem komen, denk je dan. Een emmer water in zijn gezicht gooien. Een flinke dosis paracetamol of wat hij ook maar verlangt, toedienen. Maar Pete kwam niet meer terug. Links werd zijn naam gescandeerd, rechts was er boegeroep. Of hoe hij uiteindelijk toch nog het publiek op de been kreeg.
Vervolgens werd het hallucinant. Bassist Drew McConnell kwam het podium op en legde in perfect Frans uit dat we Pete niet meer zouden terugzien. “Il a de la fièvre”, klonk het. Ze stelden voor om toch nog een laatste nummer te spelen: “Nous on va jouer, et vous pouvez chanter”. Binnen de 10 seconden werd de micro overgenomen, en ging er van de zanger-ad-interim meer energie uit dan van Pete gedurende heel het optreden. Toen plots quasi heel het publiek op het podium stond, was het feest compleet. Of toch quasi compleet, zo zonder Pete. Veel beterschap. En bedankt voor mijn 15 minutes of fame, daar op dat podium.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/peter-doherty-23-03-2017/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Nederlands 
Français 
