Op 12 (en 13) april speelde Bear’s Den voor het eerst in de Antwerpse concertzaal Trix. En dat zou Vlaanderen geweten hebben, want beide shows waren volledig uitverkocht! Al bij de gezellige maar erg levendige voorprogramma’s Banfi en Seramic werd duidelijk dat de capaciteit van 1100 man weer danig op de proef zou gesteld worden. Gelukkig is het foyerpersoneel het gewend om grote hoeveelheden volk tegelijk te verwelkomen, want drankjes bestellen ging verrassend vlot. Vijf minuutjes gedrum op zoek naar een geschikt plekje vooraan later (en dus na onvermijdelijk de helft van de drankjes over de vloer te hebben gestrooid) waren we klaar voor het echte werk! In afwachting tot het moment waarop de Londense knuffelberen het podium betraden was er nog even tijd voor een kleine demografische studie. Het publiek was vrij evenredig verdeeld tussen jonge koppeltjes, vrijgevochten single ladies op girlsnight, maar ook verrassend veel dames – en heren! – van middelbare leeftijd. De hipsters schitterden door afwezigheid. Tot de lichten uitgingen en ze het podium betraden! Andrew Davie en de zijnen moeten wel de minst metrosexuele artiesten van het noordelijk halfrond zijn, maar hun gezellige, nonchalante, rustieke look past natuurlijk naadloos bij de gevoelige folk die ze de wereld insturen. Hun leuke geeky dansmoves maken het af, de reidans van de gitaristen in het bijzonder.

De Antwerpse stop van deze promotour van het nieuwe album ‘Red Earth & Pouring Rain’ werd uiteraard ingezet het gelijknamige nummer, gevolgd door “Emeralds”. Het publiek was al meteen enthousiast, en met name de dames van middelbare leeftijd gaven de jeugd het nakijken met hun passionele dansmoves.  Over het algemeen was het echter een vrij serene show waarbij het publiek rustig meewiegde en van drankjes nipte. Na een paar nummers waren we zelfs zo meegevoerd door de rustige weemoedige muziek dat Davie zich luidop afvroeg of we wel ok waren: “you’re so quiet, are you allright?”. Het gejuich tussen de nummers door sprak echter boekdelen. 
Vanaf “Elysium” werd weer maar eens duidelijk waarom Bear’s Den zo’n geweldige meerwaarde is om live aan het werk te zien. De banjo werd onder een toepasselijk zonsondergangslicht naar de voorgrond gebracht, meer dan je op albums merkt. De band slaagt er ook steeds in om live dat net ietsje anders te klinken dan op cd, vooral door andere accenten in de zang maar ook door een creatieve omgang met de instrumenten. Het is altijd fascinerend om te horen hoe de kleinste wijziging in de compositie een nummer transformeert naar een totaal nieuwe gedaante. Bij “Stubborn Beast” werd de bass dan weer wat sterker opgevoerd, waardoor het geheel – gehuld in een dieprode gloed – iets onheilspellends kreeg. Bear’s Den speelt nooit gewoon hun album droogjes af, maar maakt nieuwe composities op het podium. Soms moest het publiek zelfs even nadenken over welk nummer er nu eigenlijk werd ingezet! Beide nummers van het debuutalbum werden bij het publiek in elk geval zeer positief onthaald.
Je merkte ook wel dat de nummers van het eerste album toch nog steeds het meest gesmaakt worden bij het publiek. Bij “Isaac”, “Magdalene” en “The Love That We Stole” kreeg de zeskoppige folkformatie het publiek steeds meer mee en er werd meegedeind en geklapt dat het een lieve lust was.
Vervolgens werden we getrakteerd op een gloednieuw pareltje: “Berlin”. Als je je ogen sloot, kon je je zo voorstellen dat je in een winterse schemering vanop een Berlijnse brug melancholisch uitkijkt over een verlaten park. Ook dit nummer werd erg goed gesmaakt. De muzikale trip werd verdergezet met “New Jerusalem” en “Gabriel”. De lichtman had het goede idee om deze nummers uit het nieuwe album te laten baden in paarse en gele tinten, als referentie naar het artwork van ‘Red Earth &Pouring Rain’. Over het  algemeen slaagde de brave borst er trouwens erg goed in om de sfeer van de muziek visueel over te brengen: het lichtplan was zeker een weloverwogen meerwaarde, maar de praktische uitvoering had misschien iets beter gekund.
Tijdens “When You Break” steeg de adrenaline zowel op als voor het podium. In een denderende, koortsachtige finale haalden de Londenaars alles uit de kast en de rusteloze energie van het nummer spatte van het podium. De show eindigde iets rustiger met “Auld Wives” en “Above The Clouds of Pompeii” als ‘seriously 100% the very last show of tonight’.

…Niet dus! Bear’s Den bewaarde de favorieten tot het laatste moment! “Dew Upon The Vine” was al geweldig, maar het publiek verloor het pas helemaal toen de Londenaars alle elektronische ondersteuning uitschakelden en het publiek instapten voor wat de grootste kampvuuravond ooit moest geweest zijn: de op zowat alle radiozenders grijsgedraaide cover van Bryan Adams’ “Heaven”. Het was echt wel een speciaal gebeuren om hen enkel en alleen met een akoestische gitaar en hun eigen stemgeluid, omringd door mensen bezig te zien. Wanneer een kleine duizend man massaal inviel voor het refrein, leek het zelfs alsof we in een soort wake zaten! Erg mooi moment, dat vervolgens perfect werd afgewerkt door het wondermooie “Agape”, waarmee het voor Bear’s Den allemaal begon.

Een heel geslaagde avond, bij het buitengaan passeerden enkel lachende gezichten de revue.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bears-den-12-04-2017/
Organisatie: Live Nation

Voor nieuwe gitaarbandjes moet je in de Witloof Bar zijn. LvL Up, een viertal uit Brooklyn, is één van de nieuwste aanwinsten van het legendarische Sub Pop records, dat dus verder kijkt dan het nNordwesten van de States. Sub Pop tekende deze week ook een andere band uit dezelfde scene, Frankie Cosmos, de band van Greta Kline, de dochter van acteur Kevin Kline (‘A fish called Wanda’). LvL Up bracht dus vorig jaar hun derde album uit op Sub Pop, ‘Return to love’, een indiegitaarplaat die in hetzelfde vaarwater zit van Car Seat Headrest en Alex G.: ‘ indiepop met stevige gitaren opgefleurd met keyboards en heel sterk puttend uit de indierock van de jaren negentig’.

Live is LVL up een stuk ruwer en recht door zee, de tierlantijntjes op keyboard ontbreken en de ritmesectie gaat voor maximum volume en een gruizig geluid. Het eerste kwartier moesten deze jongens op stoom komen, de zang was dikwijls wel erg onvast en brute kracht overheerste op subtiliteit. Opvallend is ook dat de bassist en de twee gitaristen om beurten de zang op zich nemen en dat ze ook alle drie de nummers schrijven. Na een nummer of vier kwamen ze er door, de leadgitarist toverde verzonken gitaarsolo’s uit zijn hand die moesten opboksen tegen het geweld van de ritmegitaar, drums en bas, en zo kreeg je een geluid dat ergens bij Dinosaur Jr. uitkwam.
LvL up liet van dan af ook zijn meer poppy kant horen, denk aan de powerpop van Weezer en je komt in de buurt. Die pop werd wel verzopen in een stevig laagje feedback, en ze grepen ook naar de kleurpotloden uit de trukendoos van Yo La Tengo: gitaarflarden die plots wegvallen en dan weer opduiken.

Zoals we gewoon zijn in de Witloof Bar was het na drie kwartier gedaan, zodat we om negen uur al weer buiten stonden en nog de tweede helft van de Champions League konden meevolgen …

Setlist: Annie’s a witch – Blur -Angel from space - Spirit was – Pain - Hoodwink’d -Third eye-The closing door - Five men on the ridge - Big snow - I feel extra natural –I - Hidden driver

Organisatie: Botanique, Brussel

Michael Chapman & Steve Gunn  - Virtuoso’s on stage, maar mag het iets meer zijn?
Michael Chapman & Steve Gunn
Vooruit (Theaterzaal)
Gent
2017-04-12
Sam De Rijcke

Laat ons even toe om u uit te leggen waarom wij, na het ondergaan een tweetal uurtjes virtuoze en verfijnde akoestische gitaarmagie, vanavond toch met een gevoel van ontgoocheling die fraaie Theaterzaal van de Gentse Vooruit zijn buiten gewandeld.

De Engelse jarenlang onderschatte folkrock-veteraan Michael Chapman heeft na een carrière van 50 jaar en een slordige 25 albums eindelijk zijn welverdiende erkenning gekregen met het album ‘50’, een juweeltje die wereldwijd terecht met lof werd overladen. De plaat is zo sterk is omdat de prachtige akoestische folksongs van Michael Chapman op de achtergrond uiterst knap ondersteund worden door de heerlijke elektrische gitaarpartijen van … jawel Steve Gunn, de jonge gitaargod die ook de productie van ‘50’ heeft verzorgd.
Als beide heren dezelfde affiche delen dan zou je toch op zijn minst verwachten dat ze voor enkele songs samen op het podium staan. Helaas, vandaag kregen we gewoon een uurtje Michael Chapman netjes gevolgd door een uurtje Steve Gunn. Hadden de twee klasbakken zoveel respect voor elkaar dat ze niet in mekaars vaarwater wilden zitten ? Geen idee, maar wij vonden het vooral een gemiste kans.

Begrijp ons niet verkeerd, de fraaie en bezielde songs van Michael Chapman bleven wel duidelijk overeind in hun uitgeklede versies, en zijn fingerpicking werk was bij vlagen wonderlijk, maar hoe mooi zou het niet geklonken hebben als Steve Gun de songs van enige omlijsting had voorzien met zijn fraaie doch niet opdringerige elektrische gitaar, zoals hij dat zo magistraal doet op ‘50’.
De sympathieke Chapman wist ons wel te entertainen met een handvol knappe songs die opgeluisterd werden met virtuoos gitaarwerk, zoals onder meer een fantastisch “Memphis In Winter” dat hier niets aan intensiteit moest inboeten. Een begenadigd zanger is Chapman zeker niet, maar hij klonk wel doorleefd en eerlijk, met een stem die volledig in functie stond van de integriteit van de songs. Het vakwerk van Chapman deed ons bij vlagen denken aan Tony Joe White of JJ Cale, en dat zijn natuurlijk niet van de minsten.

Ook tijdens de set van Steve Gunn (zie pics homepag) vonden wij het maar al te jammer dat er in heinde en verre geen elektrische gitaar te bespeuren was. Gunn is met name een gitarist van het slag Kurt Vile (waarmee hij nog samen heeft gespeeld), Tom Verlaine, Adam Granduciel (The War On Drugs), Chris Forsyth, Cian Nugent en onze eigen Bert Dockx, stuk voor stuk instrumentalisten die prachtige dingen doen met een elektrische gitaar zonder dat ze daar zo nodig een batterij powerakkoorden moeten uit halen. Het is net dat fraaie elektrische gitaarwerk, die van het recente ‘Eyes On The Line’ zo een geweldig plaatje maakt, dat we hier misten. Dus bleven wij wederom een beetje op onze honger zitten omdat Steve Gunn bij het uitkleden van zijn songs toch een paar essentiële componenten moest afleggen.
Jazeker, bloedjes van songs als “Ancient Jules”, “Way Out Weather” en “Old Strange” waren ook in hun sobere akoestische versie niet kapot te krijgen en moesten niets van hun innerlijke pracht prijsgeven, maar er ontbrak toch wat variatie en diversiteit in de hele act. Bovendien presenteerde een ietwat schuchtere Steve Gunn zich nu ook niet bepaald als een spraakwaterval en gaf hij zelfs een beetje een verveelde indruk. Hoewel hij met de nodige toewijding zijn songs bracht, liep ook zijn stem niet over van de intonatiewisselingen. Maar dat hij een verdomd aardig potje akoestische gitaar kan spelen, daar bestond geen twijfel over.

Zowel Michael Chapman als Steve Gunn lieten vanavond de songs voor zich spreken. Fair enough, maar soms mag het iets meer zijn.

Organisatie: Vooruit, Gent

Rust On The Rails - American Aussie Roots
Rust On The Rails
café De Zwerver
Leffinge
2017-04-12
Ollie Nollet

Nog voor we een noot hadden gehoord werden we meteen al uitvoerig bedankt voor ‘supporting live music’ waarna Rust On The Rails zijn tanden zette in een avondvullend programma van maar liefst bijna twee uur.

Had daar niet wat in gesnoeid kunnen worden? Zeer zeker, trouwens de groepen die een volle twee uur kunnen boeien zijn een zeldzaam goed, maar het eindresultaat was toch overwegend positief. Slechts een paar keer liep het bijna mis en kwamen ze akelig dicht in de buurt van compleet foute Amerikaanse stadionacts wat dan vooral de schuld was van de gezwollen zang van Cody Beebe. Eddie Vedder zal hem wellicht niet vreemd zijn.
Maar de sound die ze wisten te creëren bleek toch behoorlijk inventief. Lekker swampy en gestut door een, net niet te, heavy klinkende ritmesectie. Zowel bassist Eric Miller als drummer Chris Lucier waren verbluffend sterk aanwezig en hadden duidelijk roots in de grunge. De band heeft trouwens Seattle als thuisbasis. En dan was er nog de wonderlijke Blake Noble die met zijn didgeridoo en een, niet zelden, als percussie-instrument gebruikte akoestische gitaar voor een vreemd broeierig sfeertje zorgde die soms deed denken aan 16 Horsepower.
Midden in de set mocht hij plots zijn eigen ding doen, eerst solo daarna met de hulp van de drummer, en werd ons duidelijk waarom Rust On The Rails hun muziek omschrijft als ‘American Aussie Roots’. Noble, een uitgeweken Australiër, initieerde ons in de fascinerende wereld van de didgeridoo en bracht vervolgens enkele van de aboriginals geleende nummers waarbij hij al zijn duivels ontbond op zijn twaalfsnarige gitaar, een ding dat ternauwernood bij elkaar gehouden werd met zwarte tape.
Na dit indrukwekkend intermezzo zorgde Rust On The Rails nog voor een dampende en foutloze finale waarbij enkele instrumenten driftig van eigenaar wisselden. Oh , en dan vergeet ik nog te melden dat de verloofde van de drummer, net overgevlogen uit Seattle, ook een (erg funky klinkend) nummer had mogen kwelen. Sympathiek, maar zeker niet meer dan dat.

Mooie set maar mits wat kortwieken had het zeker nog beter gekund.

Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge