We Are Open 2017 – 10 en 11 februari 2017
We Are Open 2017
Trix
Antwerpen
2016-02-13
Didier Becu
We Are Open. Het concept? Twee dagen lang aan een spotprijs het beste ontdekken van wat België aan muzikaal talent heeft te bieden. Het nadeel is wel dat je twee avonden lang met een programma jouw ideale route moet weten samen te stellen (iedere act speelt zo’n 30 minuten en de optredens overlappen elkaar), maar wie verstandig te werk gaat, kan na afloop zeggen dat hij een glimp van de toekomst heeft gezien. Een feestje dat Luminous Dash niet links kon lieten liggen. Twee dagen waren we paraat in Antwerpen, en als er eens een act ontbreekt dan ligt dat niet aan de kwaliteit ervan (hoewel wij ook onze favorietjes hebben), maar gewoon omdat je een lichaam niet kan opsplitsen zonder dodelijk gevolg!
De organisatie had niet alleen de taalgrenzen opengetrokken met behoorlijk wat Waalse acts op het podium als gevolg, maar er waren ook geen muzikale grenzen te verkennen. Hoewel je duidelijk kan stellen dat het accent vrijdag op dance (en dan vooral hiphop in het bijzonder) lag. De dag daarna zou noise de speakers overheersen, maar eerst vrijdag dus!
dag 1 – vrijdag 10 februari 2017
De (uitverkochte) achtste editie van We Are Open werd afgetrapt door wereldburger Darrell Cole. Met zijn band Weardo een begrip in het Antwerpse hiphopmilieu, solo opgepikt door Sony en onlangs van Barcelona terug richting Antwerpen gereisd. Hoewel het net iets te vroeg op de avond was om het café in vuur en vlam te zetten (waar zijn die machines voor die jetons, weet je wel?) toonde Cole waarom MTV hem destijds wist te vinden. Put your hands in the air and say ho!, het kan altijd subtieler, maar Darrell Cole toonde waarom België ook iets op de hiphopkaart betekent.
Van de ene dance-act naar de andere, het is maar een trap naar beneden op We Are Open. In het café was TheColorGrey aan zet, het alias van alweer een Antwerpenaar. Will Michiels die al te horen was op één van deWoodie Smalls-single kiest duidelijk voor een jazzy (weliswaar zeer toegankelijke) sound. Het zou niet mistaan op Mo’Wax of Ninja Tune, kwestie van het maar te zeggen…
Hoe later op de avond, hoe bekender de acts. Normaal toch? En het moet worden gezegd van de artist in residence van de AB dit jaar wordt zeer veel verwacht. In Glints merk je niet alleen zanger J.M. Lemmens op, maar ook Ferre Marnef die een paar maanden geleden het laatste salut gaf met zijn vorige band Soldier’s Heart. Veel stemvervormingen, veel soul en funk, en zeer veel potentie maken deze band klaar voor een internationale carrière. Het werd ondertussen ook drukker in de Antwerpse zaal en alles lijkt klaar en duidelijk dat Glints vrij vlug naar deze plek zal terug komen.
Voor Dienne Bogaerts werd het een vrij gekke avond. Een uurtje eerder stond ze met Faces On TV op het podium van de Lotto Arena die de support waren van dEUS, en in een hels tempo (een uurtje) stond ze op alweer een ander podium. Dit keer naast zusje Nelle met wie ze samen het duo Lili Grace vormt. De twee zussen maken een weldoordachte mix van neoklassiek (die cello!), dark wave en poppy electronics. Lili Grace was zonder twijfel één van de meest eigenzinnige acts van de vrijdagavond, maar daarom niet minder interessant, integendeel zouden we zeggen. Als dit genre nog een toekomst heeft, dan ligt het in handen van muzikanten zoals deze. Doen zouden we zeggen!
Wwwater. Met drie w’s graag, maar dat weten de fans ondertussen al lang. Charlotte Adigéry en Steve Slingeneyer zijn er zich verdomd goed bewust van wat ze doen. Een duo dat met ieder optreden alsmaar beter wordt, meer zelfzekerder wordt en waarvan je weet dat de afstand tussen onbekend en aanbeden worden steeds kleiner wordt. Een stem die geen reverbs nodig heeft, Charlotte heeft nu eenmaal gouden stembanden. Geen typische R’nB, wel één die is doorspekt met de punky drums en onvoorspelbare synthgeluiden van Steve. Hoe je het moet omschrijven? Wwwater. 30 minuten is veel te kort, maar zoals Charlotte met haar heerlijke Gentse accent na afloop zegde: “Je zult ons nog veel zien”. We hopen het, Wwwater is gewoon één van de acts van dit moment!
Vlug naar boven hollen om nog wat van Amongster te kunnen meepikken. Dit project van Thomas Oosterlynck is gekenmerkt door luisterliedjes die je hart vewarmen, radiovriendelijke indiepop met kwaliteit. Gericht op het grote publiek, maar nooit te plat. Het weinige dat we van deze Gentse muzikant hebben gezien volstaat niet om een oordeel te vellen, wel is het genoeg om Amongster aan te kruisen om die bij een volgende gelegenheid niet links te laten liggen en daar draait het om bij We Are Open: ontdekken!
Wie beslist om een artiestenleven als Zwangere Guy te beginnen neemt zichzelf niet al te serieus, en daar draait het hem bij Omar G. rond: lekker je eigen zin doen en er nog in slagen om aanstekelijke songs uit je mouw te schudden. Begonnen bij het collectief Stikstof en nu als Zwangere Guy één van de sterren van de Brusselse hiphopscène. Vernieuwend? Neen, wel goed.
Terwijl in de grote zaal Hydrogen Sea de Trix zou bewijzen waarom de hype gegrond is, trokken wij de andere richting uit om alweer een heerlijke Waalse band aan het werk te zien: La Jungle. Mat en Rémy uit Bergen. Een betere naam kon het duo voor hun muziek niet kiezen, net zoals in de jungle (niet dat we daar ooit waren) zoek je een baan doorheen de ontelbare verschillende geluiden. Massa’s samples, een funky gitaar, meppende drums en een verhaal over watermeloenen die op de guillontine zijn beland (of zoiets). Was Wwwater of La Jungle nu het hoogtepunt van de avond? Wie zal het zeggen, feit is dat naar Waalse gewoonte er bij La Jungle ook geen podium bestaat. Het uitzinnige publiek (we overdijven niet!) mocht overal staan en zo werd La Jungle zowel figuurlijk als letterlijk het middelpunt.
Tien minuutjes tijd. Naar de frituur? Neen, want de frieten waren al op, dus gewoon na een tussenstop voor een nieuwe lading Maes Pils naar de club gaan om een band te bekijken die onze website zonder schaamterood verschillende malen gedeclameerd heeft als de toekomst: Robbing Millions. “Hallo we zijn Robbing Millions uit Brussel”. Zoals steeds de blik van Gaspard op oneindig, en eens uit de startblokken een niet te stoppen lawine van moderne psychedelische pop vol venijn. Een band die vindt dat een heerlijk deuntje schrijven bij het métier hoort, maar dat tegelijkertijd tot iets zeer eigenzinnigs omtovert. Robbing Millions was geen verrassing, gewoon Robbing Millions en dus top!
Tijd voor nog een hoogtepunt? Twee jaar geleden won hij de Nieuwe Lichting, en een beeldhouwer die hiphop als een tool gebruikt om een verhaal te vertellen dat aan je broek blijft plakken. De naam? Brihang! Op het podium ontblootte de Knokkenaar zijn ziel tot op het bot. Grappig, maar verschrikkelijk zelfconfrontrerend. Pientere spot en op de koop toe verpakt in aanstekelijke hiphop, en voor één keer moet je zelfs geen West-Vlaams kennnen om de teksten te begrijpen. Subliem.
dag 2 – zaterdag 11 februari 2017
Zaterdag. Vermoeid? Natuurlijk, maar het uurrooster met daarop al het lekkers dat op een paar uur tijd door de oorwegen zal worden gejaagd maakt een mens wakker. Muziek is en blijft een energiepil.
Lighthousing, niet te verwarren met The Lighthouse. Zeven Antwerpenaren die met een speciale podiumact (blikken trommeltjes waar rook uit komt) bezwerende psychedelische indiepop brengt. Liedjes over God en de duivel, en zanger Matthijs Vanstaen lijkt daar zelfs een beetje op. Zweven tussen hemel en hel, en een set waarmee ze ongetwijfeld heel wat harten hebben veroverd. Vaak vergeleken met Radiohead, wellicht omdat het stout kindje een naam moet hebben, maar vooral origineel. Tja, originele bands en België, een combinatie die treft!
Over origineel gesproken: Hypochristmutreefuzz. Struikelden we vorig jaar nog over de naam, kunnen we hem nu vijf keer na elkaar uitroepen zonder ons ook maar één keer te verslikken, al zal dat met de titel van hun debuut nog wat duren (Hypopotomonstrosesquipedaliophobia, probeer maar!). De band van Ramses Van Den Eende is een bom. Krautrock met heavy gitaren, distortie, experiment en een act waar je ogen tekort voor hebt. Gewapend met flikkerende neonlampen baande de excentrieke frontman zich een weg van links naar rechts, en dan weer hup het publiek in. Soms klinkt het als Soulwax (nou ja), dan weer Red Hot Chili Peppers voor studenten die een avondcursus Arabisch volgen. Och laat maar, wat we vorig jaar schreven toen we ze op Melkrock zagen blijft nog steeds gelden: Hypochristmutreefuzz is gewoon niet te omschrijven, ze worden alleen met de dag beter!
Hypochristmutreefuzz zien betekende The Glücks missen. Jammer, maar iedereen die het duo uit Oostende wel zag, sprak van een briljant optreden. En tja, bij The Glücks geldt het gezegde “eerst zien en dan geloven” niet, hun trashrock (of wat het ook is!) is immers altijd goed.
Ook geen onbekende op onze site: Dvkes. Push Through was dan ook één van de meest frisse indierockplaten van de laatste maanden. Een band die in eenvoud gelooft, gewoon omdat stevig gitaarwerk en een aanstekelijke melodie dat is overgoten met een licht verteerbaar psychedelisch sausje (niet dat we kooktermen willen gebruiken) nog steeds best werkt. No nonsense-indierock, dat is Dvkes, de knipoog naar de 90s indierock krijg je er gratis bij!
En dan naar dat ander hoogtepunt: Brutus, de band met een drumster die kan meppen. Of neen wacht eventjes, dat zijn de woorden die je vaak leest als men het over Stefanie Mannaerts heeft, maar dit trio uit Leuven is zo veel meer dan dat. Gemeende excuses (nou ja) als Luminous Dash eventjes als de NME klinkt, maar Brutus is de toekomst! Loeiharde rock dat als een hybride van Slowdive (de verdienste van Stijn en Peter) en Hole (Stefanies poppy gekrijs) klinkt. Ze zijn maar met drie, maar dankzij bassist Peter Mulders weet je niet waar eerst te kijken. Burst is één van de platen van het jaar, en Brutus één van de niet te missen bands van het moment. Bij gebrek aan het vinden van de juiste woorden, moet een simpele wow volstaan.
Mont-Doré, het klinkt wel als één of andere berg waar de renners van de Tour De France over moeten, maar post-hardcorefans weten beter. Op het label van La Jungle en Atlas (Black Basset Records dus) en een présence die eigenlijk de hele line-up van het weekend omver blies. Zanger Paul Marique lijkt door de duivel bezeten, hardcore met een flinke dosis punk en shoegaze. Het was voor sommige mensen wennen (of was het dan toch die korte broek in hartje winter?), maar zij die bleven wisten dat het goed was, ook al besefte men dat er op dat moment in de grote zaal een al even grote band aan zet was: Newmoon. Een band met een hardcoreverleden, en omdat afwisseling een deugd is, nu samen met Whispering Sons de Belgische shoegazetrots bij uitstek. Net als het voorbeeld My Bloody Valentine (hoewel zanger Bert eigenlijk meer met Oasis dweept) oorverdovende gitaren die je bij de strot grijpen.
Balthazar is aan een sabbatjaar bezig, en dus de ideale tijd voor de leden om andere paden te betreden. Nou ja, zowel bij Warhaus en J.Bernardt haal je er de strepen Balthazar zo uit, maar het is wel zeer goed gedaan. Simon Casier bewees in de Trix dat zijn alter ego Zimmerman niet alleen op vinyl uitblinkt. The Afterglow is op alle fronten een prachtplaat, en ook live moet je van steen zijn om niet te worden overdonderd door deze klasbak.
Kan er iemand de lolbroek die Rumours en Kapitan Korsakov tegelijkertijd progammeerde voorzien van wat verdiende billenkoek? Het is nu eenmaal het lot van een festival, maar kiezen tussen een band die op de rand staat van de grote doorbraak (Rumours dus) en één die op de top staat van zijn kunnen (dat Gentse trio) is geen sinecure. Niet door het werpen van een munt, wel door een broek vol goesting, trokken we naar de grote zaal voor de komst van de kapitein. Het trio zat wat geplaagd met een vreemde feedback, maar dat weerhield Pieter-Paul Devos er niet van om met volle gas het publiek in te springen. Kapitan Korsakov is Kapitan Korsakov, alles geven en een gitaar die met volle geweld het podium wordt opgezwierd, da’s rock en roll!
We Are Open 2017 zit erop. Een prachtfestival dat weliswaar geen gemakkelijke zit is voor veelvraters die alles willen zien, maar zelfs al heb je noodgedwongen een paar acts gemist, dan zijn degene die je hebt ontdekt de tweedaagse trip naar de Noordersingel meer dan waard!
Met dank aan Luminousdash.com www.luminousdash.com
Organisatie: Trix, Antwerpen
Cymbals Eat Guitars is een band die bekend staat om hun guitige shoegazerock in een emojasje. De albums die de band releaset staan ook altijd garant voor goeie reviews. De laatste, ‘Pretty Years’, kwam midden september 2016 uit en het werd tijd om hem eens aan het Europese publiek voor te stellen. Op de vierde halte van hun Europese tour kwamen ze naar Brugge en ze hadden een stevige set klaarstaan.
Openen deed de lokale garageband Budget Trash. Een groep jonkies die no-nonsense garage brengt met de nodige reverb. Het resultaat is een mix tussen Ty Segall en Fidlar, mooie muziek dus. Live is het soms wel chaotisch maar de mannen zijn nog jong en het potentieel is er want de songs zijn ijzersterk. Ze komen aan en gaan door merg en been, vette riffs en de nodige springerigheid later blijkt het publiek helemaal opgewarmd.
Het viertal van Cymbals Eat Guitars uit New York ziet er op het eerste zicht nogal nerdy uit. Toch kan uiterlijk misleiden en ook bij deze band is dat het geval. De groep betreedt het podium en knalt meteen “Finally” door de speakers. Wat direct opvalt is hoe de schuchtere frontman transformeert in een echt podiumbeest en zijn beste ruwe stem bovenhaalt. Met zijn emotionele stemkleur brengt hij een gevoelige sfeer in de set, al zorgt zijn schreeuwen toch voor wat meer kracht.
Al snel volgt “Warning” waarmee de groep nog wat meer energiestoten uitdeelt. Het heeft zelfs een aanstekelijk refrein dat het publiek bescheiden probeert mee te zingen. Na dit scherp begin met enkele energiestoten neemt de band wat gas terug en komt er wat meer atmosferische muziek opsteken. De band speelt vooral in op de instrumentale stukken met solo’s die ze vol inleving spelen. Vooral de frontman die zijn gitaar als een wilde in het rond zwaait, zowel voor als achter zijn lichaam. Het zorgt voor een uitgelaten sfeer bij het publiek dat vol verwondering kijkt naar de manier waarop hij zijn instrument beheerst.
“Wish” en “Have A Heart” zijn twee songs van de nieuwe plaat die duidelijk tonen dat Cymbals Eat Guitars tegenwoordig ook echt aanstekelijke nummers kan maken. Het klinkt catchy en heeft zelfs een popkantje, en dat voor een shoegazeband. Al snel maakt dit nummer plaats voor iets meer lugubere nummers. Zo gaat “4th of July ( Sandy)” over de bijna-doodervaring van de frontman. Het gevolg is iets donkerdere muziek die een angstaanjagende sfeer creëert. Toch ontploft ieder nummer telkens opnieuw in een samenspel van gitaar en synths wat tot goedkeuring bij iedereen in het publiek leidt.
Afsluiten doet Cymbals Eat Guitars met een episch nummer van meer dan acht minuten. “Laramie” begint nog subtiel met de falsetstem van frontman Joseph D’Agostino die een soort van korte ballad inzet maar al snel ontploft het geheel. De gitaren gieren en de bandleden gaan wild tekeer op het podium. De drums penetreren het lichaam en de gitaren knallen als nooit te voren. Voor zo’n acht minuten lang knalt de band een einde aan de set en met de nodige feedback op het einde maken ze iedereen potdoof.
Daarna komt D’Agostino nog terug om helemaal alleen één liedje te spelen, een rustige afsluiter van een set vol gitaren.
Cymbals Eat Guitars bewijst dat ze ook live een stevig pootje kunnen rocken al mag er net iets meer variatie in de set kruipen om het echt boeiend te houden. De gitaarlijnen zitten goed en ook de uitbundige solo’s zijn een meerwaarde. Door de inleving van de frontman word je helemaal in de muziek betrokken, hypnotiserend maar tegelijk fascinerend. Een tip voor liefhebbers van beter donkere rock.
Met dank aan Dansende Beren www.dansendeberen.be
Organisatie Eyespy records + Cactus Club, Brugge
Biffy Clyro bracht vorig jaar hun laatste plaat ‘Ellipsis’ uit, afgezien van een show op Pukkelpop werd deze nog niet uitgebreid aan het Belgische publiek voorgesteld. Een uitverkocht AB wist dus wat ze kon verwachten, een avond met nieuwigheden en even sterk oud materiaal. De Schotten wisten de verwachtingen in te lossen en stonden bijna twee uur energiek op het podium, waar voor je geld zouden we zeggen.
Nog vóór de band het podium betrad kon je de spanning voelen. Eén vlammetje was genoeg om de meute te doen ontploffen. Die vlam kwam er in de vorm van een operastem die het publiek opwarmde. Met de nodige panache betrad de band het podium, maar we hebben wel gemerkt dat er aan de Schotten geen grote dansers verloren zijn gegaan. Eens de operastem haar werk deed, knalden de eerste riffs door de speakers en begon het volk te dansen. "Wolves Of Winter" was de eerste single van de nieuwe plaat en bleek een perfecte opener om hun energie op het publiek los te laten. De gigantische witte lichten op de achtergrond laten zien dat hier een stadionband aan het werk is.
Van bij het begin wordt er meegezongen en gaat het publiek in de moshpits. De kracht en de sprankels die Biffy Clyro loslaat, is dan ook besmettelijk. De halfnaakte mannen spreken tot de verbeelding en laten er geen gras over groeien, ze zijn hier om alles kapot te spelen. Na enkele uitzinnige momenten (onder meer bij "Biblical"), is het tijd om al deze energie op te bergen. "Victory Over The Sun" bevat een kalme intro die ontploft in een samenspel van bombastische riffs en gigantische drums.
Veel spektakel heeft Biffy Clyro niet nodig, enkel snedige songs en felle lichten om te begeleiden. De passie en ontlading die bij de bandleden te zien valt, zorgt voor het meeste spektakel. Bij "Opposite" passeert de eerste ballad. De haren staan rechtop bij iedereen en op de meest emotionele manier zingen de toeschouwers mee met de groep. Lang duurt dit melig momentje niet. Simon Neil neemt een andere gitaar in de hand, centreert zich op het podium en zet "Bubbles" in. Wat volgt is een gespring tijdens het refrein en een uitzinnig publiek dat geen blijf weet met zichzelf. Zelfs een bejaarde dame in het publiek kent de lyrics en laat zich subtiel gaan, Biffy Clyro is duidelijk voor alle leeftijden.
De volgende energiestoot komt er bij "The Captain" waarin de frontman het schip net niet laat kapseizen. De kunst waarmee de mannen van Biffy Clyro hun instrumenten beheersen, geeft een fascinerend schouwspel weer. Het is soms erg straf om te zien hoe de mannen zoveel energie kunnen geven en tegelijkertijd zo strak kunnen spelen. De zaal staat dan ook vol verbazing te kijken en leeft zich volledig uit als er weer een zoveelste luide riff hun lichaam penetreert.
Met "Re-Arrange" kruipt er een derde nieuwe song in de set en die is duidelijk al even gekend als hun ouder werk. Het geeft een nodige pauze en iedereen bekomt even van de wall of sound die de band al voortdurend liet knallen. Met "Medicine" krijgen we zelfs een akoestische song geserveerd, als dat niet lief is van hen. Hierna volgt een kort intermezzo waarin industriële klanken de zaal opfokken en felle witte lichten een apocalyptische sfeer doen ontstaan. Eens de band terug op het podium komt, gaan de lichten feller te keer en verblinden ze het publiek als de riffs er aankomen.
Soms lijkt het alsof we op een metalshow zitten met de gigantische riffs en de bombast maar uiteindelijk is het wel toegankelijk en erg meezingbaar. Zo ook bij "Mountains", de hit wordt meegekeeld door iedere persoon in de AB en dat zorgt voor een euforisch gevoel. Biffy Clyro komt en Biffy Clyro overwint. Met af en toe een schreeuw laat Simon Neil ook zien dat hij het erg naar zijn zin heeft. Naar het einde van de set merk je dat de band wat moe wordt en neemt de energie wat plaats voor statische nummers. Een nodige rust ook voor het publiek.
Uiteindelijk keert die kracht terug met "That Golden Rule" en toont de band nog eens waarom ze in eigen land zo populair zijn. De frontman springt in het rond en eindigt het nummer op de versterker waar hij zijn lichaam in allerlei bochten wringt. Het einde is nabij en met "Many Of Horror" krijgt de zaal ook de gewenste afsluiter. Een meezinger van formaat die het beste van de band bovenhaalt. Als ze uiteindelijk terugkeren voor de bis ronde, is het eerst Simon Neil akoestisch. Iedereen laat de traantjes nog eens de volle loop om zich zo op te maken voor het definitieve einde. Met "Animal style" krijgen we een voorproefje, maar met "Stingin' Bell" volgt het lekker dessert dat in het gezicht vliegt.
Biffy Clyro bewees in de AB waarom het de status van stadionband meer dan waard is. Ze brengen energie, geven nooit op en blijven vooral gaan. Geen bullshit, gewoon rocken. Zo'n bands zijn er tegenwoordig niet meer en dat zorgde er voor dat iedere persoon in de zaal met een opgewekt gevoel naar huis ging. De gitaren kliefden zich door het lichaam en zullen nog enkele dagen nazinderen.
Setlist: 1. Wolves Of Winter 2. Living Is A Problem Because Everything Dies 3. Sounds Like Balloons 4. Biblical 5. Victory Over The Sun 6. On A Bang 7. Opposite 8. Bubbles 9. 57 10. Friends And Enemies 11. The Captain 12. The Joke's On Us 13. Black Chandelier 14. Re-Arrange 15. Medicine 16. Glitter And Trauma 17. Mountains 18. In The Name Of The Wee Man 19. Flammable 20. That Golden Rule 21. Many of horror -- 22. Machines 23. Animal Style 24. Stingin' Belle
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/aviv-geffen-10-02-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/biffy-clyro-10-02-2017/
Organisatie: Live Nation
Niet gokken maar rocken dat was waar het op 9 februari om draaide in de aangename zaal van de plaatselijke ‘Casino’. En het zou een fijne avond worden met alleen maar winnaars! Rien ne va plus!
Om 20u30 stipt mocht supportband Local H de spits afbijten. Het luidruchtig duo uit Chicago was me totaal onbekend maar verraste danig aangenaam met een heerlijke mix van vooral rauwe, explosieve (garage)rock, een vleug grunge en een subtiel snuifje stoner.
Enig opzoekingswerk leerde me alvast dat Local H een band is met meer dan 25 jaar relevante ervaring, in de loop der jaren tal van CD’s uitbracht, naast een eigen sterk repertoire niet schuw is van het betere coverwerk en in dat opzicht ook soms als Nirvana tribute band optreedt…
Frontman Scott Lucas had een lekker doorleefde stem met passende ‘korrel’ en deed inderdaad soms aan Kurt Cobain denken. Drummer Ryan Harding mepte zijn drumstel zowat naar de pleuris zo intens ging hij bij wijlen te keer. Vooral nummers van de meest recente CD ‘Hey Killer’ werden op het publiek losgelaten en dat bleken stuk voor stuk potige rocksongs met veel potentieel. Luister maar eens naar straffe composities als “City Of Knives”, “Freshly Fucked” of “The Last Picture Show if Zion”. Toen het duo midden de set tijdelijk versterking kreeg van de muzikanten van Helmet was het hek helemaal van de dam! Helaas moest de band al na goed 30 minuten plaats ruimen voor de heren van Helmet.
Niet dat we niet uitkeken naar deze legendarische band uit 1989 onder leiding van Page Hamilton natuurlijk, maar het optreden van Local H had gerust wat langer mogen duren. Aangenaam verrast met deze eerste kennismaking, maar dat had u al door, niet?
Tijd voor een portie pure rocknostalgie! Iets na half 10 betrad Page Hamilton (het enige originele bandlid van weleer) samen met 3 ‘jongeren’ de bühne : Helmet on stage ladies and gentlemen!
Wie kent niet hun legendarische CD ‘Meantime’ uit 1992 en de succesvolle opvolgers ‘Betty’ en in iets mindere mate ‘Aftertaste’? Allemaal boordevol rauwe, scherpe, bijtende rocksongs waarvan “Unsung” en “In the meantime” de gekendste voorbeelden zijn. Postmetal / Nu-metal avant la lettre … Tot plots in 1998 helaas het doek viel over de band wegens interne strubbelingen.
In 2004 pikte mister Hamilton de draad weer op en begon Helmet aan een tweede leven, misschien met minder succes als de hoogdagen van weleer maar minstens met evenveel lef en gedrevenheid.
Anno 2017 is Helmet nog steeds on the road en wordt tijdens de uitgebreide tour in Europa drie plaatsen in ons landje aangedaan , Depot, Leuven, Kreun Kortrijk en De Casino. De tour kwam er naar aanleiding van het verschijnen van hun laatste CD ‘Dead to the world’ eind vorig jaar. Een schijf die gemengd werd onthaald aangezien de sound duidelijk iets toegankelijker en gepolijster is geworden dan vroeger.
Het mag dan op CD al iets minder ranzig en strak klinken, live was daar alvast weinig of niets van te merken. Hamilton & Co lieten van bij het begin duidelijk merken waarvoor ze gekomen waren : een pot onversneden , compromisloos, hard verbeten rock’n’roll geluid.
Opener “Swallowing” liet daar geen twijfel over bestaan. De band had er duidelijk zin in en vervolgde met het snedige “You borrowed”. Het publiek (90% mannen tussen 35 en 45 jaar, zaal niet uitverkocht maar wel goed gevuld) kon deze felle start wel smaken maar kwam pas echt helemaal los toen al vrij vroeg “Unsung” werd ingezet. De massa vooraan kwam hierdoor definitief in beweging en genoot net als de band met volle teugen.
De set werd mooi opgebouwd met afwisselend ouder en nieuwer werk. Ook de songs van de recentste, minder goed onthaalde CD bleven moeiteloos overeind en met het melodieuze “Bad News” en het kwade “I love my guru” kwamen mijn persoonlijke favorieten gelukkig aan bod.
Page Hamilton had met de jaren merkbaar een deel van zijn haren verloren maar zijn gitaarkunsten beheerste hij nog immer heel sterk. De bende jonge muzikanten rond hem (met zwarte baseball caps) gaven hem duidelijk de nodige spelvreugde en een aanstekelijk enthousiasme . Ook vocaal bleef hij na al die jaren vrij goed overeind al had hij hier en daar wat ingeboet aan kracht.
Een loeiharde versie van “Red Scarve” en een dreigend “Repetition” luidde het 3de deel van de set in. “Crisis King” kende veel bijval van de oude fans die nog eens totaal loos gingen en “Life or Death” was dan weer een hoogtepunt van de ‘nieuwere’ sound. Net als bij Local H mocht het optreden best wat langer hebben geduurd want na een goede 50 minuten werd afgesloten met het krachtige “Milquetoast”.
In de bis kwam de vraagronde . Natuurlijk konden kleppers als “Wilma’s rainbow” en “In the meantime” niet ontbreken . 25 jaar mag je ondertussen rekenen , en deze songs klinken nog steeds eigentijds, fris en aanstekelijk. Hier ging iedereen nog eens uit zijn dak , kwamen de luchtgitaren naar boven en werden de refreinen meegezongen .
Puik werk van Hamilton en C°, die tekenden voor een intens , rechttoe rechtaan optreden. Niet meer, niet minder. En zo hoort het! Van genoten!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/local-h-09-02-2017-2/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/helmet-09-02-2017-2/
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
The Loudest Silent Movie on Earth was afgelopen donderdag te zien in de Ancienne Belgique in Brussel. Gutterdämmerung is een project van de half Zweedse Belg Bjorn Tagemose en zijn prachtstuk beschikt over een indrukwekkende cast waaronder Iggy Pop! Slash! Lemmy Kilmister! Mark Lanegan! Jesse Hughes! Tom Araya! Josh Homme! Grace Jones! Herny Rollins! en Nina Hagen!
Spijtig genoeg was er haast niemand van deze bekende koppen live aanwezig tijdens deze AB show. In tegenstelling tot andere vertoningen want daar waren Jessy Hughes , Iggy Pop en Grace Jones wel soms van de partij. Jammer maar helaas! We hadden hier graag één van deze iconen nog eens in levende lijve aan het werk gezien. Opera zangeres Nina Hagen was wel van de partij wat het gemis dan weer compenseerde.
De zoektocht naar de duivelse gitaar was een heus avontuur en een plezier om naar te kijken. De film beschikt over een sterk verhaal dat wordt ondersteund door een uitmuntende band die deze fenomenaal samengestelde soundtrack live kwam vertolken. Dit geniaal project rockte als geen ander en we genoten met volle teugen. De soundtrack bestond onder andere uit geweldige nummers van Black Sabbath die voorbij kwamen in de kerkscenes waarin Henry Rollins als moordlustige priester te zien was en ook “Ace of Spades” van Motörhead weerklonk tijdens een heus lijf aan lijf gevecht.
Uiteraard waren wij grote fan van Iggy Pop die als beschermengel van de demonische gitaar in beeld kwam. Volgens ons hadden ze hier niemand beter voor kunnen vinden! Metallica, Slayer, Volbeat, en dergelijke rock/metal iconen kregen ook een plaats in deze helse filmsoundtrack en om het dan allemaal nog iets harder te maken werd ook Rammstein hier nog eens aan toegevoegd met hun gelijknamige en onsterfelijke nummer “Rammstein”. “Run Pig Run” van Queens of the Stone Age passeerde terwijl Josh Homme met zijn bazooka stond te zwaaien en “Dazed and Confused” van Jake Holmes (u kende dit nummer waarschijnlijk door Led Zeppelin) kwam daarvóór ook even piepen. Om de deze magnifieke film een mooie finale te geven werd “The End” van The Doors als laatste erbij geroepen. Nadien kwam onze eigenste Brent Vanneste, frontman van Belgische postmetalband Steak Number Eight, als special guest op het podium en mocht hij de legendarische Lemmy eren met een cover van Motörhead’s “Ace Of Spades”.
La Muerte kwam achteraf nog twee nummers aframmelen, maar daarop zaten wij nu niet helemaal te wachten. Het was ook absoluut geen meerwaarde aan de show en wat ons betreft ons mocht de vertoning meteen doorgaan naar “Immigrant Song” van Led Zeppelin.
Conclusie? Er mogen meer van die genieën op de wereld zijn die de telefoon nemen en even rondbellen naar de nog levende rocklegendes op deze wereld om een heuse rock ’n’roll film te maken. We zitten al te wachten op Bjorn Tagemose zijn volgende ingeving!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/gutterd-mmerung-09-02-2017/
Organisatie: Live Nation
Wegens een onverwachte try-out van dEUS moest James McMurtry uitwijken naar het Manuscript in Oostende waar hij trouwens perfect paste in een decor vol artefacten uit de Amerikaanse muziekgeschiedenis. En zo beleefde De Zwerver wellicht een primeur : twee optredens op dezelfde avond en beide uitverkocht!
In een uit zijn voegen barstend Manuscript mocht eerst Alice Drinks The Kool-Aid aantreden. Dit trio uit Chicago,Illinois, dat samen met McMurtry door Europa toert, bestaat uit drie doorgewinterde rasmuzikanten: Tony Magee (zang/gitaar), Alan Berliant (bas) en Jim Widlowski (drums). Veel talent maar leverde dat ook iets op? Een mix van rock, blues en funk die me onwillekeurig deed denken aan Boz Scaggs maar iets te vaak onopvallend bleef voort kabbelen. Toch hadden ze enkele hele sterke nummers in de aanbieding zoals het van een smeuïge groove voorziene “Mojo”. Alleen waren die momenten te schaars en toen Tony Magee ook nog eens zijn brouwerij begon te promoten konden we de boeken helemaal sluiten.
Het meesterwerk dat velen zien in ‘Complicated game’, de nieuwe plaat van James McMurtry waarop het zeven jaar wachten was, heb ik er tot op heden niet in gehoord. Niet dat ik het een complete sof vind maar het liet me toch met ietwat gemengde gevoelens afreizen naar Oostende. Op dat akoestische album keert hij zogezegd terug naar zijn (verstilde) roots en de verrassing was dan ook groot toen hij in een basic opstelling zijn set stevig en elektrisch begon. En die start was ronduit schitterend. Heerlijke songs met een verhaal gezongen met die altijd wat verbeten klinkende stem van McMurtry en voorzien van een stevige ruggengraat door drummer Daren Hess en bassist Cornbread. Wat me evenwel het meest verbaasde was zijn fenomenale gitaarspel dat lekker gruizig klonk en meer dan eens deed denken aan wijlen JJ Cale. Toen hij aankondigde enkele songs uit zijn nieuwe plaat te zullen spelen , kwam er een vierde man op het podium, Tim Holt, die onverwacht een tweede elektrische gitaar ter hand nam. Daarna wisselde hij dat ding wel voor een accordeon en kwamen we toch iets meer in de buurt van de americana sound van ‘Complicated game’. Een klein dipje wat mij betreft maar te verwaarlozen in een set van ruim een uur en veertig minuten.
Een solospot met akoestische gitaar kon uiteraard niet ontbreken maar zelfs dan hield hij het altijd wat rumoeriger Oostendse publiek muisstil. Voor het hoogtepunt van de avond moesten we tot de laatste song wachten maar dat loonde dan ook meer dan de moeite. Zo bouwde hij de titelsong van zijn debuut uit 1989, “Too long in the wasteland”, om tot een machtig gitaarepos, zoals ook Neil Young dat kan maar hier toch in een totaal andere stijl. Nooit gedacht dat deze man uit Fort Worth, Texas tot zulke grootse dingen in staat was. Adembenemend!
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Frank Carter and the Rattlesnakes - Rock’n’roll stagedive!
Frank Carter
Muziekodroom
Hasselt
2017-02-09
Helder Schuyler
8 December 2015 waren ze hier voor het laatst. Zij aan zij met de punkrockers van L.A. The Bronx. Deze keer als hoofd act met als voorprogramma de post hardcore quartet ATLAS.
De bloedserieuze en zichtbaar geëmotioneerde Frank Carter was heel blij om hier terug te staan en bedankte iedereen meerdere keren voor de opkomst van zo’n 330 man.
Een kwartier vroeger dan verwacht stonden Frank Carter & the Rattlesnakes al op podium. Hierdoor heb ik de eerste 10 minuten gemist. Maar gezien de mosh-pit van voor al goed op gang was , twijfel ik er niet aan dat de hek al van de dam was vanaf hun eerste nummer!
Wat betreft zijn ludieke acties waarbij hij meestal het publiek inspringt en op de handen gedragen wordt, was dat deze keer niet het geval. Head first sprong hij gisteren het publiek in en werd hij ondersteboven opgetild!
Naast zijn krijsende geschreeuw laat de roodharige vol getatoeëerde Brit ook zien dat hij wel een beetje degelijk kan zingen. Met het nummer die hierna op volgde speelt hij “Lullaby” van z’n nieuwe album ‘Modern Ruin’, geschreven voor zijn dochter. Nu dat Frank een vader is, haalt hij ook aan hoe belangrijk het is voor hem dat vrouwen zich veilig moeten kunnen voelen tijdens optredens en stagedives! Hij nodigde alle vrouwen uit op podium, ja alleen vrouwen - “If I see a man up here I’ll kick him in the fucking face” zoals de temperamentvolle zanger dat zei – om te stagediven tijdens het nummer “Modern ruin”.
Last but not least! Waar het publiek op stond te wachten - en waarschijnlijk slecht gezind waren weggegaan als ze het niet te horen kregen - speelt hij “I hate you” waarbij hij het liedje inleidde met zijn gedachte over ‘The two biggest cunts’ a.k.a. Donald Trump en Theresa May.
Al bij al weer een fantastische live prestatie om van te genieten.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in de AB, Brussel, oktober 2016
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/frank-carter-and-the-rattlesnakes-22-10-2016/
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
Ed Harcourt is de man over wie deze review gaat. Hij is 39 jaar jong, is 17 jaar bezig als artiest, heeft meer albums gemaakt dan het aantal vingers op je hand en … ik had nog nooit van hem gehoord. Ik loop al vijf dagen te piekeren ‘waarom’, terwijl ik zijn nummers meebrul onder de douche. In muziekland is hij nochtans geen onbekendheid. Zo werkte hij al samen met James Bay, producer Flood (U2, Depeche Mode), Lana Del Rey, Paloma Faith, … En na wat research kom ik tot de conclusie dat Ed Harcourt een gerespecteerd artiest is achter de schermen, maar helaas links gelaten wordt door het publiek. En ja, ik vraag me opnieuw af ‘waarom’?
Upgraded due to demand - Oorspronkelijk stond Ed gepland in de Witloof Bar. In ruil voor deze kelder kreeg hij de Orangerie met zitplaatsen. Al wachtend tot de band verscheen gokte ik met hoeveel ze zouden zijn. Ik zag twee piano’s, een set trommels, enkele gitaren, vier micro’s, … Ah, vier micro’s, dus met vier! Niet veel later sloeg mijn eerste verbazing toe wanneer Ed in zijn eentje het hele podium vulde.
Geen potje préparé - Bij gebrek aan een band maakte Ed gebruik van loops. Niet simpel om op je eentje een hele band na te bootsen. Nog voor hij begon , suste hij het publiek maar ook zichzelf en zei ‘I hope I don’t fuck this up’. Daarna vloog hij erin, en ik geloofde het. Gelukkig waren de loops niet prominent aanwezig. Ed speelde voornamelijk een show waarbij je zijn veelzijdige stem kon horen met de begeleiding van een gitaar of piano.
Een foutloze show was het niet. Enkele keren vergat hij een akkoord en ook zijn tekst zat één keer ver weg, maar hoe gek het ook klinkt: dit maakte zijn show puur. Hij nam risico’s die geen enkele andere muzikant zou pakken en daar ben ik hem dankbaar voor. Zo voelde de setlist niet aan als een potje préparé, maar een aangepaste wijn voor ieder moment.
Shall we all stand up? - Ed had veel oog voor het publiek en is een geboren entertainer. Na enkele nummers hield hij een stemming om het optreden al dan niet staand te doen. Na een verdeelde mening vergeleek hij het met de brexit-vote. Voor de rest gooide hij met knipoogjes, een striptease van zijn jas en verraste hij het publiek met een kort liedje van twee zinnen over Trump.
What do you want to hear? - Een memorabel moment creëerde Ed tijdens zijn bis. Hij riep iedereen, die wou, op het podium en vroeg vervolgens welke nummers het publiek wou horen. Daar zat hij dan, achter zijn piano omringd door het publiek. Werkelijk mijn persoonlijk hoogtepunt. Ook de piano versie van “Furnaces” was een schot in de roos.
Pure Chocolade - Ed was vanavond een ontdekking voor mij. Ik zag een performance die ik, tot nu toe, met geen enkele ander optreden kan vergelijken. Zoals zwarte chocolade was hij op zijn puurst en ik hoop hem ooit terug te zien, met de extra ingrediënten van een band, voor een heerlijke chocomousse.
Organisatie: Botanique, Brussel
Het gaat er hard, stevig en meedogenloos aan toe bij Brutus, alweer een revelatie uit de vruchtbare underground van de Belgische noise-rock en een regelrechte stamp in de kloten van populaire acts als Oscar & The Wolf en Bazart (mochten die überhaupt al kloten hebben). Compromisloze woeste razernij is het, een beetje als bij het ook al geweldige Oathbreaker, maar dan met iets minder metal tussen de bulldozersporen.
Men probeert Brutus soms in het straatje van de post-rock te murwen, maar de minutenlange uitweidingen die eigen zijn aan het genre komen hier niet aan te pas. ‘Burst’ grossiert immers in relatief korte withete songs die allemaal stijf staan van woede. Veel noise en hondsdolle onstuimigheid dus, maar er schuilt toch ook geregeld wat emotie, variatie en melodie tussen het geweld, ook al lijkt dat op het eerste zicht niet zo. Het tempo is moordend, de agressie is alom aanwezig, de furie spat uit de voegen.
Wij houden vooral van de opgejaagde roerigheid die uitgaat van de gitaren, het is post-rock met de hete adem van een op topsnelheid racende Ferrari in de nek. Stel u iets voor als Explosions In The Sky die door At The Drive In in de reet worden genaaid terwijl die van And So I Watch You From Afar in de nabijheid een knetterend vuurtje stoken. Een heetgebakerde band als Fucked Up komt ons ook spontaan voor de geest bij “Justice De Julia II” en “Child”, twee ontspoorde lappen shoegaze in hardcoreformaat.
Het briesende “Drive” sneert als een bezetene op de lijn van punk en post-rock terwijl “Bird’ zich ontplooit als dat mooie zeldzame momentje waarbij even naar adem kan gehapt worden, al is ook dat relatief bij Brutus. Keet schoppen is de boodschap, maar steeds met een doel voor ogen. De hondsdolle zangeres Stefanie Mannaerts regisseert immers het boeltje met ijzeren drumstick. U moet weten dat zij niet alleen de songs er in volle furie uitschreeuwt, maar dat ze ook nog eens de hele zooi van achter haar drumstel aan flarden rijt. En ze doet dat met verve, Brutus raast immers bijzonder fel door en soms gaat het verschroeiend hard, maar nergens is dit richtingloos.
Dit album heeft alleszins zijn naam niet gestolen, deze klomp herrie staat geregeld op barsten. Uw kop misschien ook nadat u ‘Burst’ heeft beluisterd, maar die van ons is alweer een ervaring rijker.
Op 13/04 staat dit Leuvense zootje ongeregeld trouwens in de Vooruit in Gent. Zouden ze in Leuven eigenlijk weten dat ‘Brutus’ Gents is voor ‘brooddoos’ ?
Sam De Rijcke
Brutus is een geschikte naam voor deze band want was Brutus straalt kracht, leiderschap en energie uit. En deze eigenschappen vind je ook in dit trio terug. We leerden ze kennen middels de split-EP met The Guru Guru. Beiden geen doordeweekse bands maar ze maken beiden wel spannende en boeiende muziek. Live blijken ze een sensatie te zijn.
Achter de drums vinden we Stefanie Mannaerts die tevens de vocals voor haar rekening neemt. Verwacht je niet aan lieftallige zang want dan zit je aan het verkeerde adres. Nee, ze zingt alsof haar leven ervan af hangt. Ernaast op bas Peter Mulders en Stijn Vanhoegaerden op gitaar. Het debuut bestaat uit 11 tracks die bondig en urgent klinken. Wat mag je nu verwachten qua muziek? Trashrock, noise rock dat nogal wat tempo- en sfeerwisselingen bevatten. Het typeert de muziek van Brutus. Denk daarbij aan Pixies, Sonic Youth, Magnapop… Zoals reeds eerder aangegeven kan je niet omheen de zang. Die klinkt urgent en met een dosis ADHD maar bij momenten ook vrij catchy. Bijvoorbeeld in “All Along”. Enkele tracks zijn wat geduldiger opgebouwd zoals “Justice de Julia II”. Het bevat een wonderschoon refrein. Op “Drive” lijkt het in het openingsmoment alsof ze een post rock nummer gemaakt hebben om dan over te gaan naar een garagerock/punkrock nummer. Vette ritmesectie hier. Er valt veel te beleven op ‘Burst’. Het is best weerbarstig allemaal maar toch aantrekkelijk.
Het debuut van Brutus is een knoert, een bom van een album opgenomen in Vancouver. Stefanie zingt de longen uit haar lijf en de rest maneuvreert en ondersteunt haar zanguithalen tot leuke en onderhoudende songs. Een meer dan geslaagd debuut.
Wim Guillemyn
Syd Kult is een band uit Parijs en maakt, zoals ze zelf aangeven, Deep Rock. Juist, ik weet ook niet wat deze term betekent. Maar na beluistering schoten de volgende termen door mijn brein: post rock, atmosferisch, indie, subtiel opgebouwde spanning, modern en organisch. Dat zou moeten staan voor de term deep rock. Een aantal songs zijn semi-akoustisch wat de organische feel moeten verantwoorden. Dat levert enkele mooie momenten zoals op “Sweet Elevation” dat catchy klinkt en een fijn ritme bevat. “Lullaby “ is een klein en kort pareltje: een fijn gitaartje begeleidt dit slaapliedje. De meer elektrische tracks vind ik persoonlijk iets boeiender maar dat kan aan mijn smaak liggen natuurlijk.
In elk geval bevat dit album veel emotie en melancholie. Dat is te o.a. wijten aan de zang en de melancholie in de muziek (bv “Dead Love”, “Already Down”). De teksten zijn nogal aan de donkere kant. De muziek onderstreept dit nog eens. We krijgen op dit debuut 10 tracks waar na de afsluiter “Another Season” nog een hidden track volgt. Het is het meest rockende nummer van het album. Een goede song die hier waarschijnlijk als hidden track verschijnt omdat ze niet echt in het concept past. Maar het toont toch de veelzijdigheid van de band.
Syd Kult heeft hier een deftig debuut afgeleverd. Mochten ze hier in de streek eens live komen spelen ik ben kandidaat om te gaan luisteren.
Hamster Axis of the One-Click Panther is een jazz-band met zin voor avontuur en dat avontuur leidt hen al eens naar rockgoden die ook al eens een risico willen nemen. Dat resulteerde in de memorabele concertreeks Small Zoo waarbij Hamster Axis telkens met één centrale gast uit verschillende disciplines eigen werk of covers heruitvindt in totaal nieuwe arrangementen. Zowel de jazzband als de gasten traden hiervoor ver buiten hun comfort zones en moesten soms hard zoeken naar een muzikale ‘common ground’. De langspeler ‘Mest’, uitgebracht door Starman Records, is de neerslag van die concertreeks. Op ‘Mest’ neemt Hamster Axis zijn publiek mee op een wilde reis doorheen de jungle van de jazz.
In 2015 was er, eveneens op Starman Records, reeds het fel gesmaakte ‘Play the Peter Houben songbook’ dat integraal met Mauro Pawlowski werd opgenomen. Nu is er dus het nieuwe album ‘Mest’ met daarop héél veel mooi volk zoals Gregory Frateur van Dez Mona, Roland Van Campenhout, Johannes Genard van School is Cool, acteur Josse De Pauw, Mauro Pawlowski, Pascal Deweze (Metal Molly, Sukilove, Broken Glass Heroes, …), Tijs Delbeke (Sir Yes Sir) en Sjoerd Bruil (Dez Mona, Gruppo Di Pawlowski,…). Samen namen ze in Studio Jezus van Pascal Deweze verrassende herwerkingen op van eigen werk of covers van o.m. Bob Dylan of Mark Lanegan.
‘Mest’ bestaat in de eerste plaats op vinyl, met van elke gast één track, maar kopers krijgen er een bonus bij met van elke gast een tweede track. De kruisbestuiving tussen jazz en pop en rock levert soms mooie nieuwe bloemen op. “Black Dog Panting” van School is Cool herken je nog nauwelijks terug in de versie van Hamster Axis en Johannes Genard. Lanegan’s “Wedding Dress” ademt nog meer schoonheid uit in de bewerking van Tijs Delbeke en Hamster Axis. Andere hoogtepunten zijn Kate Bush’s “Running Up That Hill” door Gregory Frateur en Michael Jackson’s “The Way You Make Me Feel” door Pascal Deweze. “Thunderstruck” door Sjoerd Bruil is een leuke poging, maar kan minder boeien.
Al bij al is dit een mooie ontdekkingsplaat voor zowel jazz- als rock-liefhebbers met een open geest.
Drie jaar na het debuut heeft Pilod nieuw werk uit . De band uit het Leuvense manifesteert zich sterk binnen de indie/postrock . We worden uitgenodigd in een intense tocht in dit landschap , door “Lion ego” sfeervol op gang getrapt, om dan met “Your triumph” even mooi te eindigen. We hebben een slepende vooruitgang van repetitieve melodische gitaren, drums, in melancholie gedrenkt . Op het parcours is er de hulp van gastmuzikanten Tine Anthonis (Illuminine) en Gerd Van Mulders (ook van Isbells) . Sommige nummers krijgen een dynamische boost en klinken steviger. “Level 4” , “Black island”, “Blind date” als de titelsong kaderen we met plezier in. De rauwe doorleefde , dromerige vocals hebben hun impact op het materiaal .
Na ‘Sunny forecast’ worden we even straf meegevoerd in hun overtuigend album!
Het Britse Echotape mag in eigen landje aan de weg timmeren , hier bij ons is het nog even zoeken . De band zit ergens tussen 60s rock’n’roll en Britpop in . In de stevige nummers “All my days” , “Whiskey bar” en “Friend like me” (openers van de nieuwe plaat ) klinkt het viertal richting Razorlight en oude Libertines .
Niet voor niks stond Carl Barat nog op de barricades om het kwartet een hart onder de riem te steken . Daarna wordt gas terug genomen , de sfeervolle tracks mogen dan goed uitgewerkt zijn , ze raken minder . In de poppy tracks “I got you” en “We’ve been dreaming” drijft de Britpop boven . De laatste tracks zijn opnieuw strakker , feller , intenser en dat is Echotape op z’n sterkst. Echotape houdt best dit kantje aan om hier een doorbraak te forceren!
Afgelopen zaterdag stond de Britse band Blossoms in de Botanique. Eind 2015 haalde het vijftal de nominatie voor BBC Sound of 2016 binnen, en ondanks het feit dat ze niet in de prijzen vielen, heeft de nominatie hen geen windeieren gelegd. Deze zomer speelden ze op Best Kept Secret en ook Klub C op Rock Werchter moest er aan geloven. Hun debuutalbum ‘Blossoms’ werd dit najaar gevolgd door een speciale editie met 10 extra nummers. Uit die uitgebreide catalogus speelden de jongens zaterdag een mooie mix.
Declan Mckenna, BBC’s favoriete koorknaapje dat net nog beloond werd met een nominatie voor Sound of 2017 en in 2015 Glastonbury’s Emerging Talent Competition won, mocht de avond inleiden. In een salopette en met glitter op z’n wangen bracht hij vijf oude nummers en één nieuw, meer heeft de 18-jarige Mckenna voorlopig niet te bieden. Geflankeerd door een overwegend vrouwelijke band, speelde hij het ene kritische popnummer na het andere. Ook al gaat hij hier en daar soms de mist in, Declan weet perfect hoe hij zich moet gedragen op een podium en kan het publiek heel goed bespelen.
Waar Declan Mckenna water drinkt, verkiezen de mannen van Blossoms flesjes Maes. Op de beats van Dr Dre’s “What’s The Difference” lopen de lads uit Stockport het podium op. “At Most a Kiss” zet meteen de toon, Blossoms gaat hard en snel. Na wat 80s synthesizerdeuntjes glijdt die opener mooi over in “Texia”. Hoewel frontman Tom Ogden wat alleen staat centraal op het podium, weet hij die ruimte toch moeiteloos te vullen. Zijn langharige drummer Joe Donovan en keyboardspeler Myles Kellock staan op een verhoogje achter hem. De bassist Charlie Salt en gitarist Josh Dewhurst flankeren hun frontman opzij in het halfdonker. De drummer lijkt zo weggelopen uit de jaren ’70 terwijl de toetsenist met zijn witte leren jas perfect in de 1980’s past. Blossoms brengt indie rock met hier en daar een synthesizer en een orgeltje, muziek die thuishoort in beide decennia. De stem van zanger Tom Ogden in combinatie met zijn podiumpresence doen bovendien denken aan Alex Turner, al mist Ogden nog wat arrogantie.
Na een beleefde begroeting ‘We’re Blossoms from Stockport’ (bij Manchester, voor zij die het nog niet wisten) wordt “Blow” ingezet. Hun muziek is duidelijk geïnspireerd door bands als Oasis, The Stone Roses en The Doors. Een occasionele orgel en de overwegende synths maken de muziek erg eightees. De eerste meezinger van de avond is “Getaway”, een romantisch lied waarop de zaal makkelijk meewiegt. Als er dan toch een nummer Arctic Monkeys-vibes heeft is het “Smashed Piano’s”. Met een spot op de bas en een acapella-einde komt de set met deze B-side tot een eerste hoogtepunt. Toch passeren niet alleen nieuwe nummers de revue. “Madeleine”, een ouder nummer waar Ogden zijn elektrische gitaar inruilt voor een akoestische, klinkt als een oude hit van The Kooks met een extra orgel onder.
Frontman Ogden vraagt zich af waarom de zaal zo stil is ‘Ach ja, zelf ben ik ook zwijgzaam op concerten. Voor dit nummer is er trouwens een dramatische sfeer nodig.’ Een rode gloed vult het podium. De catchy riff van hun nieuwste single “Honey Sweet “ weerklinkt uit Kellocks synthesizer en de eerste rijen springen meteen de lucht in. Die sfeer zakt al snel weg bij “Across The Moor” waar de zanger het zonder gitaar doet. Net als tijdens “Deep Grass” weet de frontman zijn teksten ook non-verbaal te brengen. Aan expressiviteit geen gebrek. Dat hij plots op de grond gaat liggen is misschien net te veel van het goede.
‘Wie hier is niet van Brussel? En wie komt uit België?’, polst Ogden. ‘I’m from South Korea!’ roept een meisje op de derde rij. ‘Wow’ antwoordt de zanger net voor hij het kampvuurlied “Blown Rose” begint, een meezinger over een zekere Felicia en de landhuizen van het Engelse platteland. Toch vindt de band ons een stille zaal. ‘Gisterenavond in Amsterdam moesten we de zaal vragen stil te zijn, jullie kunnen dat al zelf. That’s nice.’ De rest van de band verlaat het podium en de zanger blijft alleen over met zijn akoestische gitaar. ‘This one is called Favourite Room because you’re my Favourite Room.’ Humor hebben de mannen uit Stockport wel. Het liefdeslied klinkt nog oprechter met maar één gitaar en een klok van een stem. ‘Did you think how might I feel?’ zingt Tom. We zouden bijna medelijden krijgen met z’n gebroken hart.
De rest van de band komt terug het podium op. Met een nieuwe lading bier zet Blossoms hun finale in. Na een vette gitaarsolo tijdens “Cut Me And I’ll Bleed” volgt een tweede B-side, “Polka Dot Bones”. Het angstaanjagend goed nummer wordt afwisselend gehuld in blauwe spooky lichten en een flikkerende schijnwerper achter de frontman die het silhouette van zijn drie flesjes Maes en zijn lange haar aftekent. Afsluiten doen de lads uit Stockport met het langdradige “Deep Grass” en publieksfavoriet “Charlemagne”, dat wordt opgevrolijkt met een ‘I’m a motherfuckin’ Starboy’-intermezzo.
Blossoms speelde zaterdagavond in de Botanique alsof ze al hun hele jonge leven niks anders gedaan hadden. Hoewel niet iedereen van de harige vijf even expressief is als de frontman, kregen ze dit keer toch meer dan de helft van de zaal mee. De pretentie die typisch is voor Britse bands weegt nog niet op tegen hun aaibare schuchterheid. Ondanks het stille publiek, brachten de jongens van nabij Manchester een ambitieuze en foutloze set.
Setlist: At Most a Kiss/Texia/Blow/Getaway/Smashed Piano’s/Madeleine/Honey Sweet/Across the Moor/Blown Rose/Favourite Room/Cut Me and I’ll Bleed/Polkadot Bones/Deep Grass/Charlemagne
Met dank aan Dansende Beren www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, brussel
Nederlands 
Français 
