Les één voor nieuwe bandjes die een eerste plaatje uitbrengen : Val met de deur in huis en zorg dat uw eerste song al meteen het kot afbreekt. Dat hebben ze bij het Gentse Firefang goed begrepen, “Crazy” is namelijk een binnenkomer van formaat, een razende brok ontvlambare garage-rock die ons meteen bij de keel grijpt. De manier waarop frontman Steven De Poorter in die helse opener de boel aan flarden schreeuwt, geflankeerd door een muur van ontbolsterd gitaargeweld, is echt wel fameus. Verder verkent Firefang met verve alle uithoeken van de garage-rock en daarbuiten. Bij momenten doen ze dat wild en onstuimig, elders dan weer slepend en emotievol.
De Poorter zijn gitaar is gedoopt in een substantie vervaardigd uit Crazy Horse water aangelengd met een geut Cobain-lotion, een bijtend goedje dat nog eens werd overgoten met een Gun Club buskruitmengsel.
Zelf hebben ze het over garage-grunge. What’s in a name? maar het is nog zo gek niet. We horen flarden Nirvana in “Nothing” en “One Day”, en we herkennen het zwaar onderschatte Come in sluipende songs als “I Sing I Sing” en “In A Home”. Als we het bij hedendaagse groepjes gaan zoeken, dan komen we steevast bij The Wytches terecht, ook zo een bandje die overtuigend uitpakt met een lekker smerige rock’n’roll sound en een hoop kwieke songs.
De garage-rock in Vlaanderen is op vandaag nog maar een eng wereldje, maar we mogen er met Firefang een verdomd sterk bandje bij verwelkomen.
Het Zweedse Nightmen bracht verleden jaar hun opzwepende debuut ‘Fifteen Minutes of Pain’ uit. Ik herinner mij vooral de frisheid, hun puntige en bondige songs gestoken in een rock ’n roll jasje. Garage rock met catchy elementen. Op hun tweede release doen ze dat nog eens over. ‘Can’t Avoid Succes’ bevat 11 tracks die tussen één en drie minuten lang zijn. In de opener “Over You” zit alles samen gebald in een minuut tijd. Soms is dat voldoende. Op “Summer Shakes” krijgen we mooie achtergrondkoortjes te horen en op “Summer Moon” en “Why” voel je de adrenaline pompen. Op sommige tracks refereren ze aan de jaren zestig en op andere meer aan de jaren zeventig. Maar telkens goed gemaakt en gebracht.
Is dit vernieuwend? Nee, maar wel verslavend. Dit klinkt als muziek die recht vanuit het hart komt. Niet teveel opgesmukt en zonder veel poespas. Net als op hun debuut hoor je hier en daar nummers die je doen denken aan The Ramones, The Sonics of Dead Moon om maar enkele bands te noemen. Ook hun tweede full album bezit de puntigheid, de bondigheid en genoeg variatie om de luisteraar te blijven boeien. De nodige catchy refreinen zorgen ervoor dat het zich in je hersenpan vastzet.
Can’t Avoid Succes”’ is een waardige en geslaagde opvolger voor ‘Fifteen Minutes of Pain’.
Morgan Delt uit Californië tekent voor de ideale onthaastingsmuziek , één van indicatoren om de dagdagelijkse stress te ontzetten. We horen een dromerig , sfeervol , broeierig indiepsychedelisch popgeluid in de tien songs . We worden meegevoerd op de golven van het kabbelende water . Een onderkoelde cocktail wordt geserveerd op nummers als “The system of 1000 lies”, “Another person” en “The age of the birdman”. Op “I don’t wanna see what’s happening outside” , “Sun powers” en “A gun appears” kan het tempo lichtjes worden opgeschroefd , en zit er wat meer vaart in . “Mssr Monster” refereert naar de begindagen van Pink Floyd met een dosis experimenteerdrift en gepaste feedback over het nummer heen .
Een trippy soundwave dus , waar nergens echt uit de bocht wordt gegaan .
Heerlijk genieten is het , op dit album van Morgan Delt!
Weaves is een jong band je geleid door de donkere punkchick Jasmyn Burke . Niet te verwarren met Wavves , gezien we evenzeer een lofi stuiterende, rammelende, schurende indiesound noteren.
Het kwartet hotst , botst op een speelse, onbesuisde wijze in het materiaal . We horen een bandje die rauwe emotievolle poprock brengt als “Shithole” en “Eagle” of ontregeld klinkt , zeker de eerste nummers, die snediger, feller zijn met jengelende gitaren, gekenmerkt van een ruwe, gortdroge ritmiek. De roekeloze uitstraling, attitude heeft iets van een Courtney Barnett.
De elf songs komen zo uit de losse pols en zijn aangenaam , leuk zonder al te veel franjes! Fijn debuut.
Spain is duidelijk aan z’n tweede adem toe. De band rond Josh Hayden debuteerde enorm sterk in 96 met ‘The blue moods of Spain’ , een pareltje binnen de slowcore , met een sensueel jazzmotiefje . Ze waren samen met Cowboy Junkies , Low en 3 Mile Pilot (btw - check ook het daaropvolgende Black heart procession eens , die momenteel terug bij elkaar zijn voor een tour) super in het genre met minimalistisch, traag slepende songs.
Sinds de return in 2012 zijn deze kenmerken niet vergeten en is er nog die sobere, intieme aanpak van somberte, maar gaat de band ook breder . De jazzy loops werden omgebogen naar een breder rootsamericana door banjo, lapsteel en steelpedal, die een toegankelijk onderkoelde poppy sound laat horen.
Een evenwichtig geheel hebben we van die ingetogen, broeierige sound in hun mijmermelancholie . Een sierlijk sfeervolle plaat van puntige , vaardige en traag slepende nummers , die gevoeligheid en emotie naar voren plaatsen.
Goed album dus , maar ‘de soul of Spain zit ‘em nog steeds in die jaren ’90 …
We krijgen veel releases binnen die de Jaren 70 en 80 willen doen herleven of er op zijn minst hun mosterd hebben gehaald. Van tijd tot krijgen we er ook die het nog verder terug in de tijd zoeken. Zo ook met de Gentse band The Akulas die met hun muziek de sound van de sixties surfmuziek doet herleven. Veertien instrumentale liedjes, waarvan deels covers, vol met reverb en twang gitaarlijnen, zwierige orgels, wandelende baslijnen en vintage drums.
Zegt je dat iets dan moet je dit zeker eens uitproberen. Het is goed gemaakt, ideaal om erop te dansen en het klinkt zoals het moet klinken. Erg vintage, een beetje voorspelbaar natuurlijk maar op zich vormt het geen struikelblok. Ze zijn bezig sedert 2005 en ze speelden al op verschillende festivals in Nederland en België (o.a. North Sea Surf Festival in Amsterdam en Rockabilly Day in Assenede). Alles gehuldigd in een mooie smaakvolle jaren zestig cover wat het plaatje compleet maakt.
Nog maar half bekomen van de intrigerende set van Band Of Horses een dag eerder in de AB of daar was al meteen een tweede hoogstandje met Strand Of Oaks , het alterego van Timothy Showalter , een veelzijdig Amerikaans sing/songwriter .
Zowel met band als solo geeft hij zijn materiaal een sneer en balanceert, manoeuvreert hij muzikaal tussen de rootsamerican van Band Of Horses , War on drugs, de snedige rock van Neil Young & Crazy Horse , snijdende J. Mascis gitaarpartijen (niet voor niks stak hij al eens handje toe) en de psychedelische rock van Spiritualized .
Er zijn al een handvol platen uit , maar het zijn de laatste ‘Heal’ en het pas verschenen ‘Hard love ‘, de laatste wat meer omfloerst van keys/synths, die de definitieve doorbraak betekenden en de man terug op tournee brachten.
Anderhalf uur werden we gekluisterd aan de grond en kregen we rockvertier om u tegen te zeggen , bezwerend , broeierig als dynamisch. De songs , 11 in totaal, diepten ze op z’n Crazy Horse uit tot op het bot .
Hier was vanavond een gretig spelend bandje aan het werk , die een allesverslindende, vernietigende set speelden . Ze haalden fors uit, dienden mokerslagen toe en het spelplezier droop er van af . Classic rock hoeft soms niet meer te zijn als je Showalter en de zijnen hoorde spelen .
“Hard love” zetten ze met twee in en het vuur zat er meteen in, strak en rauw begon het, strak en rauw eindigde het . Een heerlijke trip in z’n totaliteit . We werden heen en weer geslingerd in die intens broeierige, spannende aanpak , gierende gitaarsolo’s vlogen om ons heen. Showalter hield als een volleerd dirigent het muzikaal boeltje onder controle. We zagen een Michael Gira, Adam Granduciel , Neil Young. “Shut in” , “Goshen 97 en “Heal” van het gelijknamig debuut waren bomdroppers , maar ook van het recente album hadden we heerlijke pareltjes , “Radio kids”, “On the hill” , “Taking acid & talking to my brother” en “Rest of it” , gekenmerkt van een repetitieve, zweverige tune . Eventjes konden we naar adem happen en dreef de intimiteit , gevoeligheid boven met “Cry” en “Plymouth” . Doeltreffende eenvoud . Publiek als band zaten op dezelfde golflengte. Wat een speelsheid en gedrevenheid. We hadden een communicatieve Showalter die ons deed nadenken over hekelthema’s en pleitte voor samenhorigheid .
Dit was een set buiten categorie. Laat de festivals maar komen voor Strand Of Oaks . De komende week nog te zien in de Zwerver, Leffinge . Je bent gewaarschuwd voor deze tsunami!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/strand-of-oaks-27-02-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/jason-anderson-27-02-2017/
(dank ook aan Motherlovemusic)
Organisatie : Ancienne Belgique, Brussel
Een uitverkochte Botanique zag dat Sohn, het pseudoniem van Chris Taylor, zichzelf alweer wist te overtreffen. Met behulp van een liveband en snedige beats kroop hij onder de huid van iedere toeschouwer in de zaal. In 2012 reed hij de muziekindustrie binnen met “The Wheel” en liet meteen een grootse indruk na. Naast samenwerkingen met onder meer Banks, Kwabs, Lana Del Rey en Aquilo is hij vooral bekend voor zijn solowerk. Zijn debuut ‘Tremors’ verscheen in 2014 en begin dit jaar kwam zijn tweede ‘Rennen’ uit. Een album dat volgens ons zijn debuut niet kon overtreffen. Toch bleken de songs live wel een meerwaarde en pasten ze perfect in de set.
Tegenwoordig lijkt het er op dat Sohn minder zwaarmoedig door het leven gaat. Zijn hoodie met kap heeft hij in de Botanique ingeruild voor een frisse T-shirt met een vrolijke hoed. Hij komt dan ook op als een spring-in-het-veld en maant het publiek meteen aan om te beginnen klappen. Niet veel later begint hij erg smooth aan zijn set met “Tempest”. Voor de gelegenheid heeft hij drie extra muzikanten bij zich: een drummer die voor extra power zorgt, een toetsenist die voor meer beats zorgt en een manusje van alles die zowel zang, beats als kracht bijbrengt. Het tilt de show van Sohn al meteen een niveautje hoger.
Al die instrumenten zorgen voor een unieke sfeer die Sohn zo herkenbaar maken. Het gaat van ferme slagen in het gezicht naar strelingen over de rug. Soms zit het in éénzelfde nummer vervat. Zo begint “Harbour” erg saai maar eenmaal je helemaal in de song geraakt, ontploft het en gaat het door merg en been. Zo is ook de show van Sohn, het gaat soms wat traag maar door zijn breekbare stem blijf je meegaan in het verhaal van liefde en hoop.
“Signal” neemt wat gas terug en laat ons op een zwoele manier kennis maken met de zaal. Met sexy beats bouwt hij op naar een climax die ontspoort en ons met felle lichten verblindt. Een epische outro waarvan we nog steeds niet goed zijn. De lichtshow is ook een sterke meerwaarde. Het gaat bij de rustige momenten erg klein en subtiel tot het bij de hevige momenten alle kanten uitschiet en zo de muziek versterkt. Het is geen indrukwekkende batterij lampen en lichtjes, maar meer is niet nodig om de hele zaal te begeesteren. Het publiek houdt zich niet meer en gaat volledig los.
Toch blijven ze vooral rustig dansen en staan ze met open mond te kijken naar een goedgemutste (hoewel hij een hoed droeg) Sohn. Hij blijkt opgetogen over de grote opkomst en benadrukt dan ook verschillende keren hoe dankbaar hij wel niet is. Soms komt hij over als een sociaal incapabele kerel en dat maakt het helemaal charmant.
In nummers als “Tremors” en “Dead Wrong” wordt Sohn bijgestaan door een vrouwelijk bandlid die een extra stem verzorgt. Dit geeft een sterke extra dimensie en versterkt het live gevoel. Vooral de nummers van de nieuwe plaat Rennen komen live veel beter uit de verf. Het geheel is dansbaar maar tegelijk toch gesofisticeerd genoeg om de klasse van de artiest er in te herkennen.
Toch blijken het vooral zijn oude nummers te zijn die echt in het geheugen gegrift blijven. Zo komt het duo “The Wheel” en “Artifice” als apotheose midden in de set. “Het gaat lawaaierig worden”, waarschuwt Sohn ons. Het publiek gaat wild en de temperatuur gaat de hoogte in. De beats penetreren het lichaam en aan energie is er geen tekort. De mensen beginnen mee te klappen en de sfeer zit er helemaal in. Toch gooit de man na deze twee songs het roer helemaal over en speelt hij met “Paralysed” een ontroerend nummer. In plaats van euforisch te dansen, beginnen de traantjes te rollen.
Met “Hard Liquor” knalt hij nog een laatste keer alles uit zijn machine om daarna als een echte rockster het podium te verlaten. Het spreekt voor zich dat de man nog moet terugkomen voor de verplichte bisnummers en met “Rennen” heeft hij zowat de perfecte terugkomer. Een breekbaar nummer waarin zijn stem er uit springt. Het valt op dat hij zowel hoge als lage noten aankan, het verzorgt een klein beetje kippenvel. Omdat een set moet eindigen met dansen spaart Sohn zijn recentste hit “Conrad” voor het einde. Het publiek gooit nog voor een laatste keer alle beentjes los om daarna voldaan de zaal te verlaten.
Sohn blijkt live echt een meerwaarde te zijn op zijn studiowerk. Hij geeft wat meer body bij zijn songs, verzorgt grootsere nummers en laat vooral de lichten spreken. Dit alles in een blender zorgt er voor dat Sohn een must see is voor de muziekliefhebber. De man weet te ontroeren maar tegelijk verzorgt hij ook een euforische sfeer. Het is een unieke muzikant die alles aankan en dit op een podium ook echt kan, hoedje af.
Setlist: 1. Tempest 2. Proof 3. Signal 4. Tremors 5. Dead Wrong 6. Bloodflows 7. The Wheel 8. Artifice 9. Paralysed 10. Harbour 11. Falling 12. Lights 13. Lessons 14. Hard Liquor
Bis: 15. Rennen 16. Conrad
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
Het spelplezier droop van de Band Of Horses , de uit Seattle afkomstige rootsband rond Ben Bridwell . De vijf leden gingen gretig te werk op het podium en werden telkens sterk onthaald . Het warme ontvangst deed hen enorm veel deugd in de ruim anderhalf uur durende set ; broeierige , snedige rootsamericana werd gedrenkt in gevoeligheid en melancholie. “It’s good to be back here” . Letterlijk werd de band uitgewuifd . Band Of Horses tekende zijn eigen Steeple chase in een uiterst aangename , aantrekkelijke en verrassend mooie liveset.
Ze zijn een goede tien jaar bezig en we onthouden zeker oudjes ‘Everything All The Time’ (2006) en ‘Cease To Begin’ (2007) met de rootsclassics “Is there a ghost” en “Funeral” . Ze zijn toe aan hun vijfde plaat ‘Why are you OK’ , die geïntroduceerd werd op Rock Werchter en nu uitgediept in het clubconcert .
Het amicale bandje heeft met de jaren een evenwicht gevonden van rootsamericana, indiepop en classic rock , met een knipoog naar Grandaddy. Niet voor niks stond Jason Lytle in voor de productie, keys/elektronica sijpelden door in die doorleefde , broeierige, sfeervolle, dromerige indie/alt.americana. In de liveset waren deze eerder beperkt en namen de gitaren het overwicht, gedragen door de indringende, intense zangpartijen van Bridwell en zijn band.
Na de charmerende begroeting werd de set sfeervol en verzorgd op gang getrokken door “For Annabelle”. Als snel werd een tandje bijgestoken en klonk het kwintet steviger, de drums zweepten de boel op, de gitaren spraken . “The first song” , “NW Apt” en het nieuwe sterke “Casual party” waren rockende sterkhouders .
De songs van de recente , wisselvallige plaat waren goed verdeeld in de set. De overtuigende “Throw my mess”, “In a drawer” het bijna tien minuten durende “Dull times , the moon” selecteerden ze . Het zijn net deze die de typische BOH spanning , intensiteit hebben , mooi opbouwen , aanstekelijk klinken , friste uitstralen, doorleefd zijn van gitaarslides en enkele stroomstoten toedienen .
Nog moois van dit met de andere songs in hun oeuvre met “St Augustine” ; zeker het tweede deel van de set met “Laredo” , “Great salt lake” , “Too soon” en “13 days” , hun eerbetoon aan JJ Cale .
Jawel er was ruimte voor intimiteit toen ze met z’n twee een innemende “No one’s gonne love” speelden . Muisstil werd het in de sobere omlijsting en de breekbare zangpartijen. Kippenvel muziek. In het eerste deel hadden we nog de ingetogen “Marry song” en “Older” . Een mooi overzicht tot wat BOH in staat is .
Hen omarmen deden we op eind met hun twee classics “Is there a ghost” en “Funeral”; die door hun broosheid, extravertie en emotionaliteit diep raakten . Ze kregen een ferme schop onder de kont en de fellere, gedreven gitaar- en keys partijen zinderden na . Ook het broeierige “The general specific” moest niet onderdoen en paste perfect bij de twee .
De laatste platen zijn misschien minder spraakmakend dan in de begindagen, live is het band die er staat , charmeert en met hart en ziel speelt. Band Of Horses heeft nog lang niet afgedaan en tekende zijn eigen Waregem Koerse in een puike , overtuigende liveset!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/band-of-horses-26-02-2017/
Organisatie: Live Nation
Moet ik hem nog voorstellen? Netsky, het pseudoniem voor Boris Daenen (27), is een Belgische dj en producer in het ‘drum and bass’ genre. Zijn artiestennaam is gestolen van het computervirus ‘Netsky’. Het idee van deze naam is om te vermijden dat fans zijn muziek illegaal zouden downloaden, want mochten ze dit proberen , hadden ze kans op het virus.
Netsky zijn carrière startte in 2009 met de hit “Moving with you”, sindsdien is hij niet weg te slaan van de radio. Vervolgens bracht hij twee albums uit, ‘Netsky’ (2010) en ‘2’ (2012). Deze werden gesmaakt door het Belgische publiek en vonden zo hun weg naar de rest van de wereld. Enkele grote festivals en Mia’s later verscheen zijn meest recente album ‘3’ (2016) met de monsterhit “Rio”.
Vanavond speelt Netsky een thuismatch in het Antwerpse Sportpaleis. Ik ben benieuwd wat Netsky, een gevestigde waarde en trots binnen de Belgische muziekindustrie, ons zal brengen!
Goed begonnen is half gewonnen - Netsky opent zijn show met spektakel. Hijzelf, omgeven door een gordijn van lasers, steekt een toorts aan en wandelt traag maar gestaag onder opzwepende muziek naar zijn podium. Werkelijk een opener van formaat waar het publiek van smult. Zo een opener heeft voor- en nadelen. Het voordeel is dat het publiek direct mee is, het nadeel dat de lat hoog ligt voor de rest van de show. Zo probeert Netsky dit niveau te behouden met visuals, de strijkers van het Brussels Philharmonisch Orkest, gasten, een MC etc. maar niet altijd met succes.
De visuals die hij gebruikt zijn beelden die ik moeilijk kan linken met zijn muziek. Zo zie je tijdens het nummer “High Alert” beelden van een baby. Er is waarschijnlijk wel een betekenis, maar in het algemeen vind ik de visuals overbodig.
Het Brussels Philharmonisch Orkest is in theorie een tof concept en leuk om naar te kijken, maar helaas zitten ze nog verder verstopt dan Netsky en zit er precies weinig leven in. Hun talent wordt enkel gebruikt voor simpele riffjes. Hier zie ik een gemiste kans.
Maar laat die visuals en dat orkest maar worst wezen. Het publiek en de sfeer leiden hier geen seconde onder, want de gasten komen wel tot hun recht. Zo zien we Sara Hartman met het nummer “High Alert” en Paije met “Who Knows”. Beiden zijn een schot in de roos!
Ook de MC is weer van de partij en weet het publiek te boeien en niet in herhaling te vallen. Hij is in mijn ogen de kracht van de avond die zorgt voor een verbinding met de fans. Dit in tegenstelling tot Boris die dat absoluut niet doet. Enkel op het einde van de show neemt hij de micro in de hand om het publiek te bedanken voor zijn droom die uitkomt ‘optreden in het Sportpaleis’.
De rest van de show is een museum aan hoogtepunten. Netsky zijn hele repertoire komt aan bod en hij verwent zijn publiek meer en meer naar het einde van de show. Zo mag Michael Schack ook verschillende keren zijn talent op de drum tonen. Dit zijn voor mij de beste momenten!
Ook de bis is er niet naast. Netsky komt eindelijk dichterbij, tot op het podium dat zich in het publiek bevindt en zingt de tekst van het nummer “Anticipate”. Hierbij gebruikt hij een stemvervormer en wordt hij begeleid door zijn toetsenist en een violist. Het akoestisch gedeelte duurde maar even waarna de party drums al snel volgende.
Als laatste nummer komt de monsterhit “Rio”. Boris en zijn twee muzikanten staan achter een trommel en doen samen de percussie. Niet veel later volgde er hopen confetti en halfnaakte Braziliaans getinte danseressen. Een ware climax om een show mee te eindigen.
Ik ben er zeker van. De fans van Netsky kregen de show waarvoor ze kwamen. Er was sfeer, entertainment en zijn beste nummers kwamen aan bod.
Een downside voor mij was de afstandelijkheid en afwezigheid van Boris. Hij bespeelt misschien wel een instrument, maar het had geen verschil gemaakt als hij achter een draaitafel had gestaan. De ‘live’ is degelijk te danken aan Michael Schack en zijn drum.
Netsky was vanavond een maestro van weinig woorden, een muzikaal genie met gouden mixen of een super artiest die dit Sportpaleis heeft laten dansen en genieten. Voor herhaling vatbaar!
Setlist: Running Low, Thunder, High Alert, Work it Out, Everyday(remix), Be the One(remix), We Can Only Live Today, Who Knows, Love Has Gone, Higher, Higher(remix), Iron Heart; Biss: Anticipate (remix), Come Alive, Rio, Rio subtropic mix
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/netsky-25-02-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/jauz-25-02-2017/
Organisatie: Live Nation
Kapitan Korsakov – Woedende Passie!
Kapitan Korsakov + Hypochristmutreefuzz
Muziekodroom
Hasselt
2017-02-25
Laurens Dekock
De rustige avond in Hasselt staat in sterk contrast met wat Muziekodroom ons voorschotelt: de maffe gasten van Kapitan Korsakov en het onuitspreekbare Hypochristmutrofzoiets … Hypochristmutreefuzz
Het tweede opent de avond, geen gemakkelijke taak om dit voor Kapitan te doen. Deze avond niet met vaste bassist Sander Verstraete, maar met Kapitans drummer Bert Minnaert (op Facebook bekend als Siegfried Burroughs).
Met hun even onuitspreekbare albumtitel (‘Hypopotomonstrosesquipedaliophobia’) doen ze dit echter verbazend goed. Hun set begint met “Finger”, wat tevens de opener van hun debuutplaat is. Hij komt aan alsof je op een standaard avondje uit wat speed door de neus jaagt. Niet enkel de knotsgekke catchy riffs, maar ook de doodsenge blikken die frontman Ramses het publiek injaagt, zijn hier de oorzaak van.
Het ding met Hypo is niet dat ze zo goed zijn. Het is elke schreeuw, elk akkoord en elke groove dat een stoofpotje van woede, energie en gelukzaligheid doet borrelen vanuit de diepste krochten van het menselijk lichaam. Als het overkookt? Dan loop je als een halve gek maniakaal door de zaal te dansen (of toch iets wat er op lijkt). De muziek is niet alleen ‘nuts’, het maakt je ook effectief ‘nuts’.
Na het hervullen van een frisse pint authentieke Crystal, kan Kapitan Korsakov zijn set beginnen. Dit doen ze met twee nummers (“The Looder” en “Sylvie”) van hun eerste plaat en wat mondvocht richting het publiek. Dit laatste vergeven we Pieter Paul al snel op seconde 40 van “When We Were Hookers”. Al snel ontstaat er al een heuse vleeshoop midden van voor. Pieter Paul reageert tevreden en gaat er voor de rest van het optreden een stuk verder over.
De set smeert de drie platen egaal uit over een set van meer dan een uur uit. Na vier nummers van de debuutplaat wordt er met “Spitting Over The Edge” en “Strobo Stripper” naar de recentste plaat overgeschakeld. Twee nummers die aan de steeds hoger wordende vleeshoop live hun ding doen. Van de tweede plaat vullen “Proud Flesh” en “Cancer” de set aan en zorgt de tijdloze klassieker “In The Shade Of The Sun” de set af. Hiermee heeft de band ook hun meezingmomentje gehad.
Een avond als deze eindigen kan enkel door de twee explosieven bij elkaar te voegen. Het resultaat? Een ‘Tsar Bomba’ van een afsluiter. Voor een mashup van “Sheep Dip” en “Very Friendly Fire” kropen enkele leden van Hypo bij op het podium. Ramses op gitaar, Thijs Troch op de Moog-synthesizer en Elias Devoldere op floortom. Het resultaat is een verschroeiende (voor sommige nuchtere mensen iets te langdradige) trip die wat weg heeft van een Swans-nummer.
Twee bands, één brok energie, gemengd met wat woedende blikken. Pieter Paul zei ooit eens in een interview voor Spoor 8 dat die woede gewoon passie is. Wel, dat is misschien wel de perfecte beschrijving voor Kapitan Korsakov live: woedende passie!
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
We zijn al lang gewoon dat Kortrijk met zijn legio bands en met De Kreun stevig op de Belgische landkaart staat. Deze keer mocht het Gentse collectief uit de Church Of Ra club (Amenra) zichzelf komen bewijzen. En dat deden ze met verve. De Kreun kon nogmaals eens op hun grondvesten daveren.
Over het voorprogramma Wife kunnen we kort zijn: overbodig. Een streepje bas met honderden effecten deden de meeste fans van Oathbreaker de toog en de rokersruimte opzoeken.
Oathbreaker is heel eclectisch en vat verschillende genres samen. Ik noem er enkele op: punk rock, heavy metal, avant-garde, black metal, post-hardcore, hardcore punk, post-metal, metalcore, crust punk, d-beat, sludge metal, screamo, shoegazing, en post-rock. Ze hebben het vooral van hun experimentele wat ‘zachtere’ intro’s en explosies waar pakweg de Vesuvius een theelampje blijkt te zijn. Zangeres Caro schreeuwt het uit met haar misthoorn, Lennart creëert met zijn zessnaar het geluid van hoogovens, pletwalsen en stansmachines tegelijkertijd. Gilles en Wim zorgen voor een daverende ritmesectie. Opener “10.56” vertelt iets over haar jeugd. Al bij het tweede nummer “Second Sun of R” worden gedurende een zes minuten durende raid onze botten en trommelvliezen vakkundig gebroken en gescheurd. En ga zo maar verder. We proeven her en der de erfenis van Thurston Moore. Het was zo typisch als het Belgische weer: Herfstweer in de lente, storm met felle rukwinden, hagelbuien en een zeldzame opklaring.
10.56/Second Sun of R/Being Able to Feel Nothing/Where I Live-Where I Leave/Stay Here – Accroche Moi/Needles In Your Skin//Glimpse
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/oathbreaker-24-2-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/wife-25-2-2017/
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Few Bits - Een onderschatte band
Kitebase + Few Bits
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2017-02-22
Nick Nyffels
De AB Club programmeerde twee door vrouwen geleide acts. Kite Base was het internationale deel van dit tweeluik: dit is een duo bestaande uit Ayşe Hassan, de bassiste van Savages, hier ook op bas en Kendra Frost, die de zang, gitaar en keyboards voor haar rekening nam. In die duo-bezetting zorgde een drumcomputer voor de beats. Postpunk zoals bij Savages is Kite Base niet, maar de klank was niettemin sterk schatplichtig aan de jaren tachtig. Het begon met schuivende elektronica en Hassan’s brute bas. Peter Hook is ongetwijfeld een van de inspiratiebronnen van Hassan. De nummers schipperden tussen ruwe elektronische klanken en pop: Front 242 meets London Grammar, met een vleugje New Order. Hassan stuiterde de ganse show in het rond, zoals we haar kennen bij Savages. Naar het einde toe haalde Frost stevig uit op gitaar. Kite Base was interessant, maar niet wereldschokkend ; een bandje met nog flink wat progressieruimte.
Few Bits is een zeskoppige Antwerpse band rond zangeres Karolien Van Ransbeeck die ondanks de lovende kritieken wat onder de radar blijft hangen. Veel airplay krijgt deze onderschatte band in Vlaanderen niet, wat jammer is. In de AB-Club kwamen ze hun tweede album ‘Big Sparks’ voorstellen, en er was heel wat familie aanwezig om de band te steunen. De band begon hun set met “Sweet warrior”. Few Bits krijgt dikwijls de stempel dreampop opgedrukt, maar wij hoorden vooral een band die heel goed nagedacht had over elke noot en elke klank, in de sporen van Alex Calier’s Hooverphonic. De stem van Van Ransbeeck doet trouwens ook heel erg aan die van de verschillende zangeressen van Hooverphonic denken.
Heel kunstige pop dus, uitvoerig uitgewerkt, refererend naar The Blue Nile en Prefab Sprout. Van Ransbeeck nam halfweg solo over, op akoestische gitaar, in de stijl van Suzanne Vega, waarna de band mooi inviel en het concert wat steviger werd met meanderende gitaarpartijen. Het hoogtepunt van de set begon als een soundscape, vintage Eno & Lanois, met gitaren die stevig mochten uitbreken. Tijdens de bis mocht het zevende los-vaste bandlid ook het podium op, en werd een nummertje opgedragen aan de talrijke familieleden in de zaal.
Few Bits musiceerde op hoog niveau, hoog tijd dat deze ambachtslui van perfecte popparels de erkenning krijgen die ze verdienen.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Zimmerman – Eenzame klasse in een topconcert!
Zimmerman + Dvkes
Vooruit (Balzaal)
Gent
2017-02-22
Didier Becu
Hart per hart veroveren, het is de moeilijkste, maar nog altijd de meest efficiënte methode. Misschien is het de verslavingsfactor wel (we zagen ze drie keer op tien dagen tijd!), maar de indierockdeuntjes van Dvkes (uitspreken als Dukes en het is de laatste keer dat we het zeggen) hebben een dubbele functie. Enerzijds liedjes die geboren zijn voor een plaatsje op De Afrekening (gewoon omdat het oorwurmen zijn), maar hoe meer je ze hoort (zowel op een schijfje als op een podium) des te meer je merkt hoe veel meer er in zit! Luister aandachtig, en ontdek de vele prachtige details.
Het is blijkbaar een gewoonte geworden van Joos Houwen, Antoni Foscez, Maxim Helincks en Pieter-Jan Janssen om via “Mockingbird” met de deur in huis te vallen. Een stevige indierocker met verslavend refrein dat meteen de juiste Dvkes-toon zet, lees krautrock ombuigen tot radiovriendelijke indiepop.
De immer sympathieke Joos straalde, want hij zag ook wel dat de Balzaal van de Vooruit naar zijn nieuwe troetelkind wilde luisteren. Terecht! De rest van de set kwam natuurlijk grotendeels uit hun onlangs verschenen debuut. Het opzwepende “Untie Your Hands” waarvan binnenkort een video online uitkomt, het nijdige “What Are The Odds” of de perfecte afsluiter “The Boy Who Cries Wolf” dat misschien qua titel een hoog A-Ha-gehalte heeft, maar voor de rest onder te brengen valt onder de naam verslavende psychedelische indiepop. Joos dankte het publiek en hij wist ons te vertellen dat we een fantastisch optreden zouden zien van Zimmerman. Klopt geheel, maar we hadden er al eentje gezien, twee voor de prijs van één dus!
Het zijn grote woorden, wel gemeende, maar met ‘The Afterglow’ heeft Zimmerman één van de mooiste lp’s van dit jaar gemaakt. Door het sabbatjaar van Balthazar lees je wel eens vaker dat we met drie spin off’s zitten (Warhaus en J Bernardt) en hoewel je wel ergens de gemeenschappelijke factor erin kan horen (roots kun je niet wegtoveren) is Zimmerman toch een ander, bloedstollend mooi, verhaal.
Bij Balthazar bassist, maar bij zijn eigen geesteskind is Simon Casier de frontman en zanger. Bijgestaan door Senne Guns op keyboard (dat deed hij ook bij Tomàn) en de briljante Laurens Billiet op drums (een man met een jazzopleiding en dat hoor je!)
Gewapend met twee micro’s begon Simon met het fantastische “Someday Maybe” aan zijn set van twaalf nummers. Drie minuten wondermooie pop waarin onmiddellijk duidelijk werd dat dit concert zou overheerst worden door melancholie en hoogstaand vakmanschap. Simon beheerst uitstekend zijn gitaar, maar ook zijn stem. En ja voor de muggenzifters, sommige songs konden op een Balthazar-plaat staan, maar dat maken ze niet minder mooi!
“Choices” werd het tweede en ééntje die niet op het prachtdebuut staat, gevolgd door “All Eyes On You”, een song vol weltschmerz dat je willen of niet blijft mee neuriën. Maar dat was niet meer dan het begin, het aanstekelijke “Liar”, het ontroerende “You Won My Heart” met Noémie Wolfs als de (te verwachten) guest of “Hard To Pretend” waarmee Casier bewijst dat Zimmerman meer is dan zo maar een tussendoortje. Wie dat denkt, moet maar eens naar de afsluiter” I Don’t want It That Bad” luisteren.
Eenzame klasse gebracht in een topconcert. Correctie: twee topconcerten!
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Pics homepag Wouter De Sutter
Organisatie: Democrazy, Gent
Nederlands 
Français 
