Brutus - Snoeihard, knallend, weerbarstig en gewelddadig legt Brutus de AB plat!
El Yunque + Brutus (CD – Release)
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2017-02-04
Masja De Rijcke
Op 3 februari kwam Brutus met hun lang verwachte debuutplaat ‘Burst’ op de proppen! Een debuut om U tegen te zeggen en we hebben de plaat ondertussen al 1567543 keer beluisterd ! Snoeihard, knallend, weerbarstig en gewelddadig! Voor ons is dit nu al dé plaat van 2017 en ze ligt bij ons alvast bovenaan op de stapel. Hun release-show op 4 februari mocht dan ook niet op ons concertlijstje ontbreken!
Voor het geval dat Swans het voor bekeken zou houden ... geen paniek! Limburg heeft al lang voor vervanging gezorgd! Met El Yunque weliswaar! Niet lang na de release van hun tweede plaat ‘Boxes’, die eerder in januari uitkwam, kreeg deze licht ontspoorde noiseband de eer om deze stomende avond te openen. Hoewel zij ons af en toe de stuipen op het lijf kunnen jagen met onvoorspelbare wendingen en de sterk verbrande gitaarsolo’s in hun songs, bekennen wij hier even grote fan van te zijn als deze band is van Michael Jordan zoals het luidt in het nummer “Scottie pippen”.
Brutus liet ons hierna niet langer in het ongewisse. Drumster Stefanie Mannaerts, en haar kompanen knalden vanaf de eerste noot de uitverkochte AB Club met groot geweld omver. “March” mocht de spits afbijten en spatte met een grote snelheid tegen de gezichten van het publiek. De indrukwekkende prachtige keel van Stefanie bracht af en toe wat melodie terug terwijl de weerspannige krachtige gitaren en haar agressief percussiespel het zaaltje helemaal plat stampten.
Voor de release show had deze band ook nog voor een verassing gezorgd. Bij het rustige nummer “Bird” werden de drums overgenomen door Steak Number Eight drummer Joris Casier terwijl lief Stefanie haar rol als frontvrouw verderzette. De veldslag werd steeds harder en liet “Drive” en “All Along” niet ongehoord voorbij passeren.
Niet te vergeten waren de al eerder uitgebrachte singles “Justice de Julia II’ en “Horde II”. Op het podium stal vooral ons Stefanie de show maar ook gitarist Stijn en bassist Peter wisten dit ongeremde zootje stevig op te zwepen. Na het verzamelen van enkele kopstoten en het uitdelen van verschillende ellenbogen verliet dit trio na 50 minuten het podium en kon het publiek ondanks een stel hardnekkige blauwe plekken voldaan naar huis gaan.
Het was een geslaagde show en we hebben zonet ons ticket gekocht voor ‘We Are Open’, in de Trix in Antwerpen, zodat we daar terug onze hoofden kunnen los schudden op het geruis van deze geweldige band! Tot volgende week!
Pics homep - Geert Braekers
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het eerste album van de Vlaamse atmosferische blackmetalband Wiegedood werd wereldwijd warm ontvangen en de band mocht daarna op tournee in het buitenland. Ook het tweede album wordt in de reviews bijzonder goed ontvangen. Voor de voorstelling van dat tweede album, ‘De Doden Hebben Het Goed II’, was De Kreun in Kortrijk goed volgelopen. Dat het één van de weinige keren is dat de band in eigen land te zien is, had daar misschien wel mee te maken.
Voorprogramma Treha Sektori had het niet makkelijk het publiek op zijn hand met zijn klanklandschap. De Fransman stond de hele tijd op een laptop te tokkelen en iets onbestemds in een microfoon te fluisteren. Zijn drones, ambient, vervormde gitaarpartijen en ijl gefluister leunen eerder aan bij Sunn O))) en maakten maar weinig los bij het publiek. Enkel op de eerste rijen voor het podium bleef het beleefd stil.
Een groot contrast was dat met wat Wiegedood bij het publiek losmaakte. De band volgt mooi de ongeschreven wet van de black metal, dan wel die van de Church of Ra om geen interactie te maken met het publiek.
Wiegedood zette in De Kreun een show neer die helemaal af was, tot en met de lichtshow. Ook de sobere podiumopbouw verdient een pluim met het takken-logo van de albumhoezen dat telkens tussen de nummers mooi werd uitgelicht. De band bracht een energieke set met werk uit zowel het debuut ‘De Doden Het Goed’ als uit opvolger “De Doden Hebben Het Goed II”, met “Ontzieling” en “Cataract” als openers, daarna oudjes “Svanesang” en “Kwaad Bloed”. Tijdens het ‘stille’ intermezzo van de track “De Doden Het Goed II” kon je een speld horen vallen. Daarna werd afgesloten met een snoeiharde “Smeekbede”.
Live hebben de nummers van Wiegedood nog meer energie dan op de albums. Dat is o.m. te danken aan drummer Wim Sreppoc die het nochtans niet onder de markt heeft: nummers van Wiegedood duren al snel 8 tot soms zelfs 12 minuten en hebben meestal een hoog drumritme. Dat maakt dat je hem tussen de nummers steevast naar adem en water ziet happen.
Ook tweede gitarist Gilles Demolder speelt zich de ziel uit het lijf in die lange nummers. Maar Wiegedood is toch vooral de speeltuin van zanger en gitarist Levy Seynaeve. In Kortrijk zat zijn stem soms iets te ver weggedrukt in de geluidsmix, maar dat was noch voor de band, noch voor het publiek een probleem.
De set van Wiegedood duurde ruim een uur. In een toegift had de band geen zin. Voor ze de Kortrijkse nacht introkken, kocht drie kwart van de toehoorders het nieuwe album, wat nog eens onderstreept dat Wiegedood goed was. Wie dat met eigen oren en ogen wil checken, kan op zondag 15 mei naar het Throne Fest in Kuurne.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
U mocht het ons op voorhand niet kwalijk nemen dat wij een beetje onze twijfels hadden. De nieuwe plaat ‘Oczy Mlody’ ging er nog niet echt goed in, te veel elektronica, te weinig geniale ingevingen. Eerlijkheidshalve dienen we er aan toe te voegen dat we ons huiswerk nog niet goed gemaakt hadden en er gewoon nog de tijd niet hadden voor genomen.
Laat ons stellen dat Flaming Lips op ‘Oczy Mlody’ hun onverzadigbare drang naar vernieuwing en herbronning deze keer wat dieper in de elektronica zijn gaan zoeken en iets minder richting het planetaire universum. Voor ons toch even wennen.
Toch wel eigenaardig, hoezeer Flaming Lips op hun platen steeds andere oorden opzoeken, live houden ze des te meer vast aan dezelfde formule. Maar dit hoeft uiteraard geen slecht nieuws te zijn, aan een succesformule hoef je niet te veel te sleutelen, hoogstens wat nuances aanbrengen.
Al sinds jaar en dag beginnen ze hun set met het geweldige “Race For The Prize” dat naar goede gewoonte ook nu weer het festijn mocht inzetten, kwestie van er meteen de vaart in te brengen. Ballonnen en confetti vlogen gelijk de lucht in, een felle kleurenorgie maakte zich meester van het podium en psychedelische lichtprojecties pleegden een aanval op onze oogkassen. De geweldige Wayne Coyne kwam ons nog maar eens bestoken met diezelfde trukendoos, maar ook nu weer gingen we probleemloos overstag.
Want wat volgde was een feestje zoals alleen die van Flaming Lips dat kunnen bouwen, knotsgek, fleurig, geschift en alles door een roze bril bekeken nadat men hier en daar zwaar aan de paddenstoelen heeft gezeten. Er stonden trouwens twee van die reuzenpaddenstoelen midden in de zaal, je zal het bij Metallica niet snel zien gebeuren.
Pracht, praal, fonkeling en een flinke dosis kitsch waren nooit veraf vanavond, maar bij Flaming Lips wordt dit altijd met een gezonde dosis humor en zelfrelativering ingekleed. In het nieuwe en prachtige “There Should Be Unicorns” liet Wayne Coyne zich op een levensgrote eenhoorn door de zaal voeren, één van die doldwaze capriolen die je alleen maar bij deze bende kan meemaken. Wayne Coyne had er wel het publiek mee aan zijn lippen hangen en de song zelf klonk fantastisch. Coyne kroonde zich nog maar eens tot God vanavond, maar dan wel een God van de buitenbeentjes, één die ze aanbidden op Mars en Pluto, oorden waar men onbegrensd aan de spacecake kan zitten.
De gong werd uitgerukt voor een pompend en stomend “Pompeii Am Götterdalmmerüng”, een song die herinnerde aan Pink Floyd van toen die nog zwaar aan de hallucinogenen zaten. “The Observer” was een juweeltje, onder een opblaasbare regenboog zorgde Wayne Coyne voor kippenvel op de gitaar, een subtiel en geniaal moment. Wat hierop volgde was zowaar nog adembenemender, het nieuwe “How??” was oogverblindend en grandioos, een fluwelen parel die in combinatie met de schitterende lichtprojecties uitmondde in één van de hoogtepunten van de avond.
Ook de opgeblazen bol waarin Coyne zich al sinds jaar en dag over de hoofden van het publiek laat rollen werd nog eens bovengehaald, en dit op de tonen van David Bowie’s “Space Oddity”, een song die geboren leek om in deze interplanetaire set binnen te sluipen, een betere coverkeuze hadden we ons gewoon niet kunnen indenken.
Zowat bijna de ganse avond trok Coyne het laken naar zich toe, we zouden haast vergeten er nog een stelletje andere schitterende Flaming Lips op het podium stonden. Een band die onder al die felle lichten eerder onopvallend grossierde in geschifte psychedelica, gestoorde spacerock en bombast met een hoek af. Wat te denken van de werkelijk fenomenale gitaarsolo in “Feeling Yourself Disintegrate” ? Het was één van de maar liefst zes verrukkelijke songs uit ‘The Soft Bulletin’, het album dat The Flaming Lips in 1999 terug op de kaart zette. Voor de rest putte de groep naast drie nieuwe songs enkel nog uit ‘Yoshimi Battles The Pink Robot’ en ‘At War With The Mystics’. Een beetje jammer vonden wij het dat The Lips briljante albums als ‘Embryonic’ en ‘The Terror’ volledig links lieten liggen. Maar goed, sublieme vertolkingen van “The W.A.N.D.” en “A Spoonful Weighs A Ton” legden ons gewoon het zwijgen op. Het feest was zo ook al compleet.
Flaming Lips waren vanavond volledig hun eigen zelve, prettig gestoord, een gezonde janboel, een fel gekleurd totaalspektakel en vooral een geestverruimende verademing in deze barre Trump tijden.
Mocht de wereld er in het echt uitzien zoals The Flaming Lips die voorstellen in hun act, we zouden met zijn allen vrolijk huppelend door het leven dartelen. En ondertussen zwaar aan de bollen zitten, natuurlijk.
De Efteling voor volwassenen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-flaming-lips-03-02-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/georgia-3-2-2017/
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Christina Plays Viola mocht de avond openen. Deze Italianen brachten muziek met invloeden van wave en dark wave. Jammer genoeg was het songmateriaal niet altijd even sterk maar bij momenten klonk het best wel goed. Bij “Nefarious” merkten we voor de eerste keer wat opwinding bij het publiek. Er werden vrij veel nummers uit hun recentste album ‘Spooky Obsessions’. De zaal liep langzaam vol voor Das Ich.
Sedert 1989 zijn Stefan Ackermann en Bruno Kramm de spilfiguren van Das Ich. Uiterlijk zijn ze op het podium heel herkenbaar. De haarstijl en de schmink van Bruno vergeet je niet zo snel. De gekte die Stefan uitstraalt ook niet. Op dat vlak dus geen verrassingen. Nieuw werk moesten we ook niet meteen verwachten want het is reeds van 2007 dat er nog iets nieuws uitkwam.
Ze kwamen op in hun gekende outfits en begonnen sterk met “Kain Und Abel”. Bruno Kramm zwierde met zijn verrijdbare keyboard van de ene naar de andere kant. Het grootste deel van de muziek stond op band maar eigenlijk stoorde dat niet. Er was veel interactie met het publiek en er waren ook hier en daar (langere) bindteksten. Zo was er een betoog tegen de opkomst van het nationalisme en het afsluiten van de grenzen. Een steek naar Europa toe. Er werd ook gepraat over de periode waar Stefan Ackermann in coma lag. De organisator werd tevens meermaals bedankt om hen naar België te halen. De fans kregen waar voor hun geld met o.a. “Die Propheten, Gottes Tod, Unschuld Erde, Erde Ruft, Der Schrei, Kindgott”… Er werd nog teruggekomen voor één bisnummer en met de mededeling dat ze zouden terugkomen op het einde van het jaar voor het Dark Christmasfestival. Vermoedelijk vergezeld van een nieuw album. Als dat geen goed nieuws was.
Das Ich is bijna dertig jaar oud maar toch klinkt hun electro punk/neue Deutsche todeskunst nog niet belegen of achterhaald. Na de moeilijke periode van Stefan zijn ze gelukkig helemaal terug.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/das-ich-03-02-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/christina-plays-viola-03-02-2017/
Organisatie: Purple Moon Productions
Een goeie garagerockgroep die naar België komt en er is geen tweede buitenlandse groep voorhanden? Dan kan je er vergif op innemen dat ofwel The Glücks ofwel Double Veterans in het voorprogramma staan. Dit keer waren het die laatsten. Stonden zij trouwens ook al niet op de affiche van de vorige passage van The Mystery Lights in de AB Club? Niet dat ik er problemen mee heb maar het gevaar op overexposure is niet denkbeeldig. Het Kempische trio rond Lee Swinnen liet het alvast niet aan hun hart komen en vuurden meteen een verschroeiend “Leave me alone” op ons af. Start van een set vol catchy songs met niet alleen wortels in de sixties garagerock maar ook met duidelijke sporen van hedendaagse psych-rockers als Ty Segall en Michael Cronin. Twee gitaren en drums hielden het tempo hoog en strak en af en toe mocht een song al eens ontsporen. We kennen het recept intussen maar het blijft aanstekelijk vooral dankzij die sterke nummers. Alleen miste ik wat nieuw werk om mijn onverzadigbare honger helemaal te stillen.
Ik was nauwelijks hersteld van een griepaanval maar The Mystery Lights wou ik onder geen beding missen. Deze band uit Salinas, Californië, die ondertussen naar Brooklyn, New York is verkast, maakte met hun titelloze debuut één van dé platen van 2016. Een pure garagerockplaat die eens niet staat te blinken in de catalogussen van ‘In The Red’, ‘Goner’ of ‘Burger Records’ maar verrassend verscheen bij ‘Wick Records’, een sublabel van ‘Daptone Records’, bekend van soulsterren als de vorig jaar overleden Sharon Jones en Charles Bradley. Bovendien genieten ze van een uitstekende live-reputatie wat de verwachtingen nog groter maakte.
Het optreden begon net als op de plaat met “Intro” gevolgd door “Follow me home”, een droomstart voor een set vol kwikzilveren garagerock. Meteen werd ook duidelijk dat alles draaide rond frontman Mike Brandon. Een man met een venijnig hoge stem die voortdurend rondhoste of gaten in de lucht sprong en aan charisma geen gebrek had.
Al dat geweld belette trouwens niet dat hij ook nog eens erg fijne dingen deed op gitaar, nooit spectaculair maar altijd meeslepend. Toch misten we iets : dat wonderlijke orgeltje van op de plaat. Het ding stond wel op het podium maar de man die het moest bespelen was thuis gebleven. Even hoopte ik nog dat één van de gitaristen af en toe van instrument ging wisselen maar nee dus. Jammer want het instrument is wel essentieel in hun sound maar met zijn vieren lukte het ook wel en ze benaderden zeer dicht de sound van de opnames. Zo dicht dat ik soms hunkerde naar een vrijere (lees: een wat ruigere) interpretatie.
Maar klagen mochten we zeker niet want de parels bleven elkaar voor de voeten lopen met onder meer een geweldig “Flowers in my hair, demons in my head”. Ongeveer halverwege hoorde ik voor het eerst iets wat niet op de plaat staat : zowaar een punkversie van “Hey Joe”, een moedige poging om een kapot gespeelde song nieuw leven in te blazen maar ook niet meer dan dat. Daarna werd een nummer uit een binnenkort te verschijnen opvolger prijsgegeven maar dat bleek een sof van jewelste die volledig haaks stond op de rest van de set. Iemand zou hen dit onding toch uit het hoofd moeten kunnen praten.
Nadien was het opnieuw heerlijk meedeinen met de ons nog resterende songs van die eerste plaat om te eindigen met een tweede nieuwe die toch al een stuk beter klonk dan de eerste en voorzien was van een lange psychedelische outro.
De vier hadden daarna nog zin in een erg lange bisronde waarin alle remmen werden losgegooid, ze een stuk ruiger klonken en waarbij het laatste greintje weerstand, als die er al nog was, onder de mat werd geveegd. Boze tongen zouden kunnen beweren dat dit alles al zoveel keer eerder en beter gedaan werd. En het was ook overduidelijk waar ze de mosterd gehaald hadden : de sixties en dan vooral compilaties als “Nuggets” en “Back from the grave”. Maar toch waren dit niet zomaar wat doorslagjes van de gouden parels van toen die ze ons voorschotelden.
The Mystery Lights benaderden dat verleden met een haast devotionele overtuiging en zoveel passie dat het leek alsof zij alles ter plekke zelf aan het uitvinden waren. Er is nog hoop voor de rock-‘n-roll...
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-mystery-lights-02-02-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/double-veterans-02-02-2017/
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Het is al snel gegaan voor het jonge Britse Bastille . De band heeft nog maar twee platen uit en is in die paar jaar uitgegroeid tot een supergroep. Ze hebben hét met hun toegankelijke, melodieuze synthpop en sterke live reputatie , wat we zagen op optredens in zalen als de AB, Lotto Arena en op de grote festivals Rock Werchter en Pukkelpop. Hun betrokkenheid , enthousiasme , uitstraling tekenen voor samenhorigheid en positivisme . De band van Dan Smith en C° geeft hun materiaal op het podium een stevige boost door de keys, de percussie, bijkomende troms en de blazerssectie . Een heuse band is het live, uitgebreid tot een achttal , en de blazers zorgen voor een bredere, kleurrijke en bombastische sound , nergens te zeemzoeterig of kitscherig.
De sound mag dan onschuldig klinken , rasmuzikanten zijn het , die probleemloos van instrument wisselen . Smith combineert zelfs keys en troms terwijl hij zingt , zonder ook maar te verzwakken .
De visuele hoogstandjes doen de rest , gebaseerd op de nieuwe plaat en de gekende Bastille driehoek , vanavond omgedoopt tot een tv kanaal Wild World Communications .
Anderhalf uur lang stond de tijd even stil voor het jonge publiekje en was het voor andere liefhebbers heerlijk vertoeven in die ‘Bastille’ muzikale wereld , die vrolijkheid en tristesse mengt . Het materiaal werd naar een hoger niveau getild door de inzet , de energie, de dynamiek , het entertainment en de feel goods .
Natuurlijk zit het snor met boodschappen als “Here for you , wherever you are”, de hartjes , de handclaps en het handjeszwaaien . Niet voor niks was er in september ‘Bastille for Life’ , die de Muziek en het Goede Doel dichter bij jou brachten.
Meteen zat de sfeer er goed in met drie knallers “Send them off” , “Laura Palmer” en de nieuwe single “Warmth” , songs die tintelen , fris zijn en een aangename groove hebben. Smith hitste de menigte op , hij is er voor zijn publiek en na nog geen vijf nummers, op “Oblivion” , ook al zo’n puike single , is hij met hen verbonden en is hij te zien onder hen . Bastille heeft Coldplay allures en brengt hun muziek naar hun publiek , hun fans . Erg gezellig allemaal!
Er valt heel wat te beleven en alles valt in zijn plooi . De band is sterk op elkaar ingespeeld , voelt zich in goed in z’n vel , hotst , huppelt op de ontspannende , onschuldige deuntjes .
Op de twee platen ‘Bad blood’ en het vorig jaar verschenen ‘Wild world’ staan mindere tracks, live worden ze omgeven van prachtige projecties , sightseeings , klinken ze grootser, en krijgen ze een meezingfactor . We horen ze in een andere verpakking . Kauwgomballen pop heet zoiets, o.m. een “Lethargy”, waarin we de inleiding van “Belfast child” van Simple Minds herkennen, op sfeervolle , broeierige wijze opbouwt , harder , feller klinkt en durft te ontploffen . Ook “The draw” is zo’n voorbeeld . Bastille is écht een liveband!
Net op moment dat de aandacht hier wat verslapt , komt de herkenbaarheid naar boven met “Things we lost in the fire” en “Bad blood”, omgeven van de eerste “ow-ei” koortjes. Allemaal goed doordacht en uitgekiend . Op de stampende dansklassieker van Corona’s “The rhythm of the night” (remember the 90s) was Smith ook middenin zijn publiek te vinden en ging iedereen uit z’n dak . Een moment van intimiteit presenteerden ze met een sobere “Icarus” , waar de gitarist en Smith in de nok van het Sportpaleis te vinden waren . Coldplay kapsones …
Tot slot kon het publiek er nog een keer voor gaan . Iedereen was in opperbeste stemming op classics “Good grief” en “Pompeii” die de set besloot met de twee warming up bands Frenship en Rationale . Iedereen veerde recht, zong , schreeuwde, brulde en wuifde letterlijk de drie bands uit .
Muziek , Ontspanning, Entertainment , Tonnen Charisma , Bastille tekende voor zo’n avondje ‘Boenk erop’! Op naar de zomerfestivals!
Organisatie: Live Nation
Het is ons een raadsel waarom men deze band steevast als noise-band catalogeert. Dit is immers geen hels lawaai maar een weloverwogen cocktail van geflipte hip-hop, eigenzinnige postpunk, binnenstebuiten gekeerde industrial, tegendraadse pop, verhakkelde funk en door de vleesmolen gedraaide triphop. Met hun boeiende en geïnspireerde sound is Hypochristmutreefuzz gewoon niet in één hokje te plaatsen, en dat is nu net de sterkte van deze plaat.
Bij de eerste tonen van “Finger” moeten wij al aan de geniale gekte van Les Claypool denken, terwijl de song dan iets verder middels een aanstekelijk aftands orgeltje richting Gruppo Sportivo afwijkt (voor wie zich deze geschifte Hollanders nog herinnert). Rapmuziek kan ons doorgaans aan onze witte reet roesten, maar hier geraken wij verdomd opgewonden van de dwarse hiphop van “Gums Smile Blood” en “Clammy Hands”, dit is Death Grips in een minder manisch periode, of Show Me The Body met pili pili in hun hol. In het ophitsende “Hypochondria” schuift Nine Inch Nails aan tafel met de jonge Red Hot Chilli Peppers, toen die tenminste nog dynamiet in hun testikels hadden, al dan niet in een sok verhuld. Ook de manier waarop het heftig groovende “One Trick Pony” tot ontploffing wordt gebracht is een hectisch opstootje die onze kop in vervoering brengt.
Wat een heerlijk driftig plaatje. Het kraakt, het botst, het klutst, het spettert, het bruist, het kriebelt en het jeukt, en vooral… het swingt als een extatische goudvis in een glas gin tonic !
Een springlevend album dat bol staat van verrassingen. Spastisch en hyperkinetisch, zeer zeker, maar dat is natuurlijk de bedoeling.
Eight Sins is een hardcore/metal band uit Frankrijk. Ze bestaan reeds een dikke tien jaar. Als ik het goed heb is dit hun vierde album dat ze uitbrengen. De zanger Loïx Pouillon voegt naast de typisch, toch voor hardcore, maatschappij kritische teksten ook wat elementen toe uit de hedendaagse metal in zijn zang. Nu en dan hoor je namelijk wat aanzetten tot grunts. Op vlak van gitaarwerk neigen ze bij momenten naar trashmetal (bv “Vultures”, “Ten Years”). Dit maakt dat ze soms vrij snedig klinken. Op andere momenten komt de hardcore iets meer tot uiting (“Where Is Your God?”, “Beers & Moshpit”). Tegenover hun vorige release “World of Sorrow” uit 2013 klinkt deze release snediger en meer trashy. Of je dat al dan niet beter vindt hangt een beetje van je smaak af. Dit album klinkt goed geproduceerd wat de luister ervaring ten goede komt. Erg grote verrassingen krijg je hier niet te horen maar het is een meer dan degelijk album in het genre.
Genoeg gepraat nu. We trekken onze boots aan en begeven ons naar de moshpit om ons eens goed te laten gaan op ‘Serpents’.
Wanneer je een zwak hebt voor psychedelisch klinkende gitaarlijnen, zware riffs en bijhorende vocals dan zal dit debuut van dit Zwitsers trio je wel eens kunnen bekoren. Zowel de teksten, het artwork als de muziek ademen een psychedelische en harde rocksfeer uit. Het kon zo een product uit de jaren zeventig zijn. Alles zit degelijk in elkaar maar soms is het wel wat clichématig (vooral de teksten). Het fijne is dat ze wel wat leuke hooks hebben in hun muziek. Luister maar eens naar “Legal Aspect Of Love”. De gitaren klinken gruizig en fuzzy en leggen een basis voor een vette groove. Soms zijn ze zowaar catchy. Op “Sunshine Blues” komt in het refrein iemand als Beck ( de Beck van “Dreams”, “Odelay” en “Loser”) zelfs om de hoek loeren. Let wel de vergelijking slaat enkel op het stemgeluid en het catchy element.
2 gitaren, een drum en een stem. Meer hebben ze niet nodig om een aardig psychedelic stoner/hardrock debuut af te leveren. We krijgen een meer dan aardig volgend album als ze nog wat meer eigenheid toevoegen en wat meer hun sound uitpuren. Het is tevens muziek dat live indruk moet kunnen maken.
Matt Watts is een Amerikaanse singer-songwriter die na een korte muzikale loopbaan in de Verenigde Staten in Brussel verzeild is geraakt. Afgaand op zijn jongste album gaat het niet goed met Matt’s liefdesleven. 'How Different It was When You Were There' is één brok verdriet, verlangen en melancholie. Die brok zit evenwel zo mooi verpakt in bij momenten leuke en veelal onschuldige melodietjes dat het voor de luisteraar louterend werkt, als een haardvuur waar je je kan aan warmen. Want ondanks alle ellende ziet Watts nog licht aan het einde van de tunnel. Er is altijd nog hoop.
Treurwilg Watts kon voor 'How Different It was When You Were There' rekenen op de medewerking van het duo Eriksson-Delcroix, de halve begeleidingsband van Guido Belcanto en Stef Kamiel Carlens (van Zita Swoon en vroeger dEUS). Die laatste heeft Matt Watts overigens opgenomen in zijn Zita Swoon Group. Al die samenwerkingen maken dat dit tweede album van Watts meer een groepsgebeuren is geworden dan zijn debuut ‘Songs From A Window’, al blijven zijn stem en gitaarspel ook nu duidelijk centraal staan. Het klinkt nu iets minder als folk, maar het is nog lang geen bruisende rockband die hem begeleidt. De gastmuzikanten kleuren heel voorzichtig de vlakken rond zijn stem in, zonder echt op de voorgrond te willen treden.
Het lijkt alsof de tracks lukraak en zonder veel nadenken opgenomen zijn, maar Watts weet je toch diep te raken. Hoe eenzamer hij de nummers brengt, hoe tastbaarder de melancholie is, zoals op “Joanne” of “If We’ll Ever Be Here Again”. Afgaand op de quote in het CD-hoesje is dit het sleutelnummer van het album.
Matt Watts zal voor veel mensen nog een ontdekking zijn, maar daar komt straks hopelijk verandering in. Als je de man en zijn zijn nog moet leren kennen, begin je misschien best bij “How Many Years” en “Just One More To Be Turned Loose”.
Niet meteen luistervoer voor een gezellige avond met vrienden, maar dan weer wel ideaal voor een slapeloze winternacht. Bovendien verkrijgbaar op CD en op vinyl.
De ‘Doden Hebben Het Goed II’ komt twee jaar na het debuut ‘De Doden Hebben Het Goed’ van het Belgische Wiegedood. Dat debuut kende – alvast voor een beginnende atmosferische blackmetalband – veel bijval in de reviews in binnen- en buitenland en dat zorgde voor goedgevulde zalen bij de bijhorende tournees. Toch was het succes van dat debuut moeilijk te vatten in een paar woorden.
De lat voor het tweede album lag meteen hoog. Met ‘De Doden Hebben Het Goed II’ gaat Wiegedood moeiteloos over die hoog gelegde lat. De pure klasse is op het tweede album nog steeds aanwezig. De muziek van het trio ligt volledig in het verlengde van het debuut, misschien nog iets meer uitgepuurd en organischer, met razendsnelle riffs, verwoestende blastbeats en soms subtiele details en wendingen die het voor de luisteraar interessant maken.
Het verschil met het debuut is dat zanger Levy Seynaeve op ‘De Doden Hebben Het Goed II’ nog dichter bij het live-geluid van de band zit. Zijn teksten klinken nog een stuk woester en urgenter en stralen nog meer dreiging en bezetenheid uit dan die op het debuut. Hij grijpt je bij de strot en lost pas als de laatste noot uitgestorven is.
Wiegedood heeft deze keer slechts vier nummers nodig om toch goed meer dan een half uur vol te maken en dat gaat op geen enkel moment vervelen, ook niet in het tot 11 minuten uitgesponnen “Cataract”, waar een zekere loutering van uitgaat. Elk nummer van dit album is een verhaal op zich. In “Ontzieling” zit een oerkracht die al lang niet meer gehoord werd in black metal. De afsluitende “Smeekbede” is een perfect gedimensioneerde woede-aanval op uw trommelvliezen.
Het Wiegedood dat ze de moeite hebben genomen om met dit tweede album nog beter te willen doen dan op hun debuut. De weg die ze met Wiegedood gekozen hebben, leidt niet naar makkelijk succes. Met ‘De Doden Hebben Het Goed II’ maken ze duidelijk dat ze aan de top staan in hun genre en dat er nog meer moois zit aan te komen. Wij kijken al uit naar ‘De Doden Hebben Het Goed III’.
‘Melodium Rag’ is de blues in zijnen puren. Het is al de vierde worp van Tiny Legs Tim en de plaat is nog naakter dan diens voorgangers, de stekker gaat er deze keer niet in. Tim De Graeve doet het met enkel een akoestische gitaar, een goudeerlijke bluesstem en de less is more-ondersteuning van de subtiele mondharmonica van Steven Troch. Het heeft letterlijk dus niet veel om het lijf maar des te meer in de onderbuik. Wat hier in zit is een ziel, een rootshart en een stokoude koffer gevuld met het talent van een bescheiden fingerpicking-bluesgod die de genen lijkt te hebben geërfd van Son House, Lightnin’ Hopkins en Woody Guthrie.
Je zou het hoegenaamd niet zeggen, maar dit is Belgisch. België bevindt zich ergens in een afgelegen hutje in het diepe moerassige zuiden van Amerika.
Geef ons een lazy chair en een ferme whisky en we gaan met ‘Melodium Rag’ lekker onderuit zakken.
De jonge Britse Jake Bugg is al toe aan zijn derde album vóór zijn 22ste , opvolger van ‘Shangri la’ en het titelloze debuut. We horen een rits innemende, gevoelige, stekelige akoestische en elektrische gitaarsongs , die baden in de Britpopsfeer. Jake Bugg kenmerkt de typisch brommende Oasis attitude en brengt het popgevoel van die Britpop, rock’n’roll en sing/songwriting samen; het geluid, de melodie, de teksten, het Britse accent en de vocals, het zit er allemaal in.
Vooral het eerste deel van de cd klinkt erg overtuigend “Gimme the love”, “Love , hope & misery” , “The love we’re hoping for” en de huppelende ritmes van “Put out the fire” . Britpop in z’n diversiteit dus, en soul , blues en country toelaat . Hij laat zijn breekbare kant horen op “All that” en zeker in de opener “On my own” . Check maar even de tekst “i’m just a poor boy from Nothingham/I had my dreams , but in this world they’re gone/I’m so so lonesome on my own”.
Zijn talent en vakmanschap horen we hier . In het tweede deel zakt de spanning , maar met “Ain’t no rhyme” in die reeks, krikt hij het niveau terug op .
Tussen de elf songs vinden we zondermeer een handvol pareltjes , maar Bugg had beter nog wat nummers laten rijpen om tot een sterk overtuigend album te komen .
Amber Arcades is het alter ego van Annelotte de Graaf , die in haar eentje naar NewYork trok en een fijne begeleidingsband rond zich schaarde met gitarist Shane Butler en bassist Kevin Lareau van Quilt en Real Estate drummer Jackson Pollis . Zij zijn van onmiskenbare invloed op de tracks .
Zij eigent zich een plaatsje toe binnen de dreampop , en 90s referenties als The Sundays (rond Harriet Wheeler) en The Mazzy Star (Hope Sandoval) borrelen op .
Het zijn uitnodigende nummers, die langzaam , relaxt zijn , met meer opbouwende tracks in een elektrogroove zelfs. Op die manier valt er voldoende afwisseling te noteren, boeit de plaat, gedragen door haar etherische zang.
“Come with me” , “Apophenia”, “Turning lights” en de titelsong intrigeren door de repetitieve opbouwende ritmiek , de zalvende, zachte aanpak en de aanstekelijke pulserende beats .
De Nederlandse heeft een ambitieus plaatje uit en verdient uw aandacht!
Nederlands 
Français 
