Kreator – Gods of Violence!
Kreator, Sepultura, Soilwork en Aborted
De Mast
Torhout
2017-03-03
Frederik Lambrecht

Aborted begon aan de fundering en ruwbouw van de woning, Soilwork voegde een beetje naast de lijntjes, Sepultura gebruikte een soort tweedehands  houtwerk om het dak te leggen en Kreator verkocht die woning voor driemaal de geschatte prijs!

Een uitverkochte zaal De Mast in Torhout stond er te lezen op het internet dus was het nodig om tijdig te vertrekken richting de locatie. Helaas was er bij de start van Aborted nog niet het gehoopte aantal toeschouwers komen opdagen en dus was slechts ietsje meer van de zaal gevuld toen frontman Sven De Caluwé begon met het sterkte nummer “Devine Empediment” van hun laatste creatie ‘Retrogore’. De band begon woest aan hun show, zette lekker door met een goeie vibe, technische hoogstanden, snelheid om u tegen te zeggen en stopte pas toen ze na een half uur zwoegen meer dan hun plicht hadden gedaan! De afwezigen hadden dus ongelijk en misten zo knallers als “Coffin upon Coffin”, waarbij de geëtaleerde mummies de zaal in een rode gloed oplichtten, “Cadaverous Banquet” ook van hun laatste plaat en ouwe gouwe “Meticulous Invagination” die beukte zoals gewoonlijk. Aborted heeft menigeen weggeblazen, zorgde voor enkele leuke extra’s zoals de mummies, de rookblazers die de zanger zijn longen vulden en een vette portie spelvreugde! Vetjes J

Soilwork, om eerlijk te zijn niet echt mijn dada, maar ik wist ook niet precies meer wat de reden hiervan was??!! Vandaag dus het moment om te ontdekken waarom deze Zweden niet in mijn bovenste schuif liggen. Lang duurde het evenwel niet voor ik het euvel (mijn persoonlijk oordeel uiteraard) blootlegde… de backing vocals kwamen te veelvuldig naar voren waardoor de hoofdzang soms de 2^e viool leek te spelen en wat mij uitermate enerveerde waren de deuntjes van de keyboard die constant mijn rechteroor binnendrongen. Ook mag gezegd worden dat Soilwork meer naar Metalcore neigt op momenten en daar een groove aan tracht te koppelen, maar naar mijn bescheiden oordeel kwam het er niet altijd uit. Was dit een totale flop? Zeker niet, want er waren ook enkele goeie momenten te ontdekken, en dan vooral wanneer ze meer de death metal kant opgingen met hun nummers. De band deed alle moeite om het publiek naar hun hand te zetten en sporadisch gingen ze duchtig mee toen werd gevraagd om een circlepit te starten.

De zaal begon in sneltempo te vullen want de soundcheck van Sepultura weergalmde in de zaal…met hun nieuw album ‘Machine Messiah’ konden we dus enkele nieuwtjes op de setlist verwachten met onder meer “Phantom Self”, “Machine Messiah” uiteraard, “Alethea” en ”Sworn Oath” en zoals de media dit album beoordeelden, kwam dit ook live weer, namelijk heel melodisch maar toch krachtig. Het was natuurlijk wel merkbaar dat dit album nog niet echt bij iedereen in de zaal gekend was…Maar, gelukkig heeft Sepultura ook oude nummers in hun setlist staan die mij een glimlach gingen geven, althans dacht ik.
Over het feit dat oudere hitjes beter uit de strot van oudgediende Max Cavalera gaan we niet meer discussiëren, maar als je oude hitjes niet brengt zoals ze uitgeschreven zijn, dan begin ik toch eventjes in mijn broek te doen! Soms werden muzikale versnellingen niet correct uitgevoerd (“Refuse/Resist”) en viel het nummer op zijn gat, dan werd weer de passie en nodige agressie niet toegevoegd (en dat heeft “Arise” zeker nodig!), en laat verdorie “Ratamahatta” maar direct uit de setlist verdwijnen…neen, laat de oudjes maar weg uit jullie setlist, ik beluister ze voortaan wel verder op cd. Algemeen gezien dus redelijk wat frustraties bij ondergetekende, maar de klassiekers weggelaten, belooft de vernieuwde stijl en dito nummers ook dat er veel te ontdekken en beleven valt bij Sepultura 3.0. (hun albums ‘Against’, ‘Nation’ en ‘Roorback’ die ikzelf maar flauwe albums vind weggelaten en bij mijzelf als versie Sepultura 2.0 behoren).  
De kracht die ze ontpoppen op het podium, de sound die perfect in elkaar zat over het algemeen en de vibe die ze bij hun nieuw materiaal uitstralen , spreekt alvast boekdelen dat de toekomst voor hen enkel maar kan beteren. Luidop gesteld: hadden ze toch niet eventjes moeten stilstaan bij een nieuwe bandnaam  met deze meer vernieuwde stijl?

Enkele biertjes later was het de beurt aan Kreator, deze Duitse machine heeft mij nog maar zelden ontgoocheld en met hun nieuwe plaat ‘Gods of Violence’ lijken ze ook toegegeven te hebben aan meer melodie, dus ik was alvast benieuwd hoe ze dit live gingen vertolken…
Ze openden alvast sterk met “Hordes of Chaos” gevolgd door het machtige “Phobia” waardoor vooraan het podium de moshpits als een vulkaan uitbarstten. “Satan is Real” van hun nieuwe plaat klonk echt overtuigend, net zoals het titelnummer “Gods of Violence”. Maar het dak ging er echt af bij het lekkere old school “People of the Lie” en meezinger “Phantom Antichrist”. De toon was gezet en het ging enkel crescendo naar mijn mening! De bommen werden gelost en “Enemy of God” en “Extreme Agression” waren in mijn ogen de napalm midden in hun show.
Een heuse wall of death werd opgezet en het feestje werd afgesloten met ouwe getrouwen “Flag of Hate”, “Under the Guillotine” en het razende “Pleasure to Kill”. Jaja , Kreator bewees waarom ze een avond moeten afsluiten en deden dit wederom in stijl! Ik heb er alvast van genoten, thx Mille en Co en niet de vergeten de organisatie van dit event.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/kreator-03-03-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/sepultura-03-03-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/soilwork-03-03-2017/

Organisatie: Vzw Strike, Torhout

Flying Horseman – ‘Rooms/Ruins’ - Rijker in visie en wisselwerking dan ooit tevoren
Flying Horseman
Handelsbeurs
Gent
2017-03-02
Jan Kurvers

Begin dit jaar werd Flying Horseman beloond met een grote kans. Als ‘artists in residence’ mochten ze voor een tweetal maanden deSingel bezetten om er intensief te werken aan iets nieuws. Het bleken voor het zestal enorm productieve weken te zijn. Ze zijn naar buiten gekomen met ‘Rooms/Ruins’, een coherente en visierijke muzikale inspanning. In de Handelsbeurs ontdekten we dat deze lange periode van intensieve samenwerking haar vruchten afwierp en de alsmaar transformerende band verder deed evolueren.

Wie voor het oude werk van Flying Horseman kwam, moest gisteren niet in de Handelsbeurs zijn. Toch zijn er parallellen te trekken met de sound en visie die we van weleer kennen. Zo opende “The Key” met de elementen waar we altijd van kunnen genieten: sterke songwriting waar de drang naar expressie de overhand neemt. Een drang die zich ontaardt in forse jazzy gitaarsolo’s en een zestal die grootse dynamieken stuurt. Toch werden we mooi verrast tijdens de outro. Plots kwamen er allerlei synth loops opdoemen in de klankkleuren die we herkennen van Blackie & The Oohoos, het project van de zussen Maieu (de zangeressen en keyboardspeelsters in Flying Horseman). Die kleurrijke elektronica ontaardde in een rijke transitie naar “Deep Earth”. Op dat moment in de set werd het duidelijk hoe doordacht de omkadering van ‘Rooms/Ruins’ is. Het bestaat namelijk uit drie ononderbroken stukken, waar elk idee naadloos aan elkaar gewoven wordt.
Flying Horseman is en blijft een band van gigantische contrasten. Het ene moment kleden ze een song uit tot hun essentie. Op “Reverie” was er bijvoorbeeld niet veel meer nodig dan de wisselwerking tussen de warme stem van Bert Dockx en de ijle vocalen van Loesje Maieu. Het andere moment werden alle deuren opengetrokken en werd de muzikale gave van deze muzikanten ontbloot. Zo bracht de ritmesectie verrassende dynamieken dankzij energetische baslijnen en uniek, complex drumwerk.
Het is dat niveau van wisselwerking dat er voor zorgt dat Flying Horseman ver kan reiken. Een eigenschap die vast en zeker nog aangesterkt werd door hun residentie. Hoe meer het zestal van idee naar idee vloog, hoe meer ze hun brede zin aan creativiteit tentoon stelden. Zo toverden ze stuwende krautrockritmes tevoorschijn tijdens “Deep Earth”, pompende repetiviteit die dan ook nog eens de bespookte synths kon omvatten. Het valt op dat met deze creativiteit een transformatie teweegbracht in het omvattend gevoel dat Flying Horseman neerpoot.
De band klinkt op een manier helderder en kleurrijker. Eén van de doorslaggevende factoren hierin is hoe Milan zich meer dan ooit als multi-instrumentalist bewees. Gepositioneerd achter het lijvige drumwerk zorgde hij voor prachtige en onvoorspelbare elektronische texturen. Ze brachten het aanwezige werk op de synths nog een extra dimensie. Het mooiste voorbeeld hiervan was “Bee Season”. Dit nummer was een uiteenzetting van allerlei fonkelende geluiden die zich als een sterrenhemel zich doorheen de zaal voltrok. Het waren niet zomaar geluidjes, maar weinig verhullende hints naar momenten waar het leven puur voelt. Een vleugje nostalgie die wij niet in woorden weten te beschrijven, maar Flying Horseman perfect op minimalistische wijze weet neer te zetten.
Naarmate ‘Rooms/Ruins’ zijn einde naderde, werden we opnieuw getuige van hun kenmerkende donkerheid. Zo ontstond “Bright Light” uit het klankentapijt van “Bee Season”. Ook al begon het nummer met hoopvol getokkel, kwam het krachtige, rakende cynisme bovendrijven. (“In your world design, people like me won’t survive”). Het werd pas echt zwaar toen het slot naderde. Op “Stars” knalde het zestal met een break die wel uit de metal klinkt geleend. Een vat vol gruwel opende zich om te ontaarden in “Ruins”, het laatste nummer uit de set. Met een duistere, maar onderhuidse climax werd alles traag gesloopt. Een afsluiter die zijn naam niet gestolen heeft.

Nadat we tijdens de bisronde getrakteerd werden op “Brother”, een energiebom uit hun vorig album ‘Night Is Long’, gingen we naar huis met een boeiende ervaring rijker. ‘Rooms/Ruins’ is een uniek en ambitieus project dat in al haar veelzijdigheid de mogelijkheid heeft om steeds te blijven groeien. Het is een kans die Flying Horseman een nog hechter en visierijk zestal heeft gemaakt.

Wie ‘Rooms/Ruins’ in levende lijve wil ervaren, kan terecht in Muziekclub 4AD, Diksmuide (18/03) of C-Mine Cultureel Centrum, Genk (22/03). Eerder waren ze te zien in de AB Club, Brussel.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be

Organisatie: Handelsbeurs, Gent

Het Britse The XX mag zich een plaatsje toe eigenen tussen de groten . Twee uitverkochte concerten in Vorst Nationaal is niet niks en ze zijn één van de headliners op Pukkelpop.
Live staat het trio er en zorgen ze voor een pakkend denderend geluid  , dat warm en koud klinkt. De lightshow is sober of toont alle kleuren van de regenboog. Het decor is eenvoudig doeltreffend door kantelende spiegels die alles mooi weerkaatsen . Spitsvondig.
Het zit allemaal goed in elkaar , de sound , de présence , het decor . Een minimum aan middelen en een maximum aan intensiteit creëren, een donker, dreigend spanningsveld enerzijds , de dansspieren prikkelen anderzijds, op en top gevoelig, broos en vrolijk, extravert!
Het trio nam de tijd na ‘Coexist’, hun tweede plaat , gaven elkaar ruimte , maar slaan nu  bikkelhard terug met ‘I see you ‘, de meest toegankelijke plaat totnutoe binnen hun kenmerkende minimal spaarzame fluisterende popnoir .

The XX heeft het grote publiek bereikt en daar zit de huidige single “On hold” zeker voor iets tussen , een gevoelige song , die ingetogenheid , diepgang plaatst in een poppy kader.
We bleven ruim anderhalf uur gekluisterd en geboeid in hun meeslepende , emotievolle sound. Elke geluidje van de drie neemt een belangvolle rol op in het geheel ,de synths, de beats , de drumtrics van Jamie ‘xx’ Smith , de indringende , galmende gitaartokkels en –licks van Romy Madley-Croft en de diepe basstunes van Oliver Sim. Haar melancho , zalvende zang , zijn brabbelende , grauwe zegzang , het is dat ietsje meer , die zich nestelt in hun unieke klankenwereld en sfeerbeeld.
Het valt op dat Jamie ‘xx’ meer ruimte krijgt in de set, vooral in het tweede deel rollen de beats op gepaste wijze in de nummers en over ons heen . Heerlijk heupwiegend ervaarden we het in “Shelter” en “Loud places”. Middenin de set kregen we al een glimp van zijn kunsten als DJ en techneut op “Dangerous”. Meer dynamiek. Hij was omgeven van een indrukwekkende DJ booth , en de  bijhorende percussie en cymbalen sierden .
Al meteen een schot in de roos hadden we met het intrigerende “Say something lovin’” , uit de nieuwe plaat die toegankelijkheid en avontuur mengt. De wisselende zangpartijen, de uptemo grooves en de groeiende snedig wordende aanpak maken de song sterk. “Crystalised”, “Islands” en “Lips” uit ‘I see you’ behouden die intensiteit , krijgen een forsere beat en worden met finesse gespeeld.
Jamie ‘xx’ leeft zich uit achter de decks , Oliver kronkelt en schaatst zich rond zijn bas en zijn tegenspeelster, ietwat uitdagend , grimassend , maar met een warm hart . De tracks volgen elkaar snel op , ze hebben een ingehouden , opbouwende , broeierige spanning van hartzeer, huivering , verlating, en zijn geweven in warmte , levenslust en samenhorigheid .
De respons is groot . Het doet hen deugd en ze zijn dan ook hun fans dankbaar . Oliver neemt het voortouw en laat een jawoord toe van een koppeltje , die hier hun droom werkelijkheid zien worden .
Er komt wat rust over de set met sober, dromerig, donker materiaal; “Sunset” , “Basic space” en “Performance” die de vroegere wavegolf hoog in het vaandel houdt ; zijn gekenmerkt van slepende (soms dreunende beats) , 80s tunes en licht exploderende ritmes . “Brave for you” , één van de recente plaat , toont z’n sterkte door de helder , innemende , indringende zang van Madley–Croft . Schitterend.
“Infinity” bouwt de set terug op. We zijn intussen in het tweede deel van de set die beduidend extravert klinkt ; alle ingrediënten zijn samengevoegd , soberheid , elegantie als de bredere context met aanstekelijke , aangename grooves . Het spiegeldecor doet zijn werk en wordt zelfs wat vervormd. Alles bij elkaar, in één woord Klasse!
In de bis kon de doorbraaksingle naar het grote publiek niet ontbreken , “On hold” deed de temperatuur stijgen en de zaal ontploffen . Dit is de popsingle die het voorjaar 2017 siert! “Intro” benadrukt het filmische karakter , en doet een Portishead opborrelen . Tot slot het stuiterende “Angels” , vol muzikaal bochtenwerk . 

The XX werd terecht sterk onthaald , en stond er , zonder ook maar een zwak moment . Die  bezwerende en weerbarstige minimalistische popnoir is en blijft het handelsmerk , nu verweven in een breder, grootser , toegankelijk concept . Die intensiteit is omgezet in een magische sound … Een xx in het kwadraat!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-xx-02-03-2017/

Organisatie: Live Nation

Tamino (Nieuwe Lichting) mocht de avond openen. Hij deed dit met enkel zijn stem en gitaar. Dat is durven natuurlijk. Hij heeft een soort flair over zich waardoor je de indruk hebt dat alles vanzelf gaat. Het moet gezegd dat Tamino een indrukwekkende stem heeft. Hij bereikt er meerdere regionen mee en kan er veel gevoel en nuancering in steken. Geen wonder dat deze jonge adonis opgemerkt werd door StuBru. Breekbaarheid is het sleutelwoord in zijn set en dat is meteen zijn sterkte alsook zijn zwakte. Om door te groeien zal een begeleidingsband live waarschijnlijk nodig zijn.

Het Zesde Metaal is al geruime tijd geen onbekende meer en sedert Wannes doortocht in Bevergem al helemaal niet meer. Hun laatste album ‘Calais’ doet het heel goed alsook de single “Naar De Wuppe”. Het podium was achteraan opgesmukt met drie witte schermen die tijdens de nummers van kleur veranderden. Wie dacht dat Wannes een soort van moderne Willem Vermandere is , zal bedrogen uitkomen. De band klinkt snedig en rockt live goed. Wannes Cappelle gebruikt het dialect als een internationale taal in zijn songs. Zijn teksten zijn poëtisch en stralen wat engagement uit. Ook dat kwam tot uiting in zijn bindteksten toen hij bv “Calais” aankondigde. Er werd naast de gekende singles zoals “Nie Voe Kinders”, “Ploegsteert”, “Keuning van de Jacht” ook een nieuw nummer gespeeld. Het was nog onder constructie zoals Wannes het aankondigde. De bindteksten waren niet heel talrijk maar wel mooi meegenomen. “Naar De Wuppe” kon natuurlijk niet ontbreken en kon samen met “Ploegsteert” op veel animo bij het publiek rekenen.
Er werd dan langzaam naar een rustig einde toegewerkt met als slot Wannes alleen op de piano. Een mooie opbouw van het concert. De bisronde kon dan al niet meer ontbreken.
Het Zesde Metaal bevestigde zijn status van een geëngageerde band met muziek voor jong en oud. Heel fijn concert.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/het-zesde-metaal-02-03-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/tamino-02-03-2017/

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas