Das Pop mag dan nu op non actief staan , Bent Van Looy is een multi-instrumentalist en getalenteerd artiest die met ‘Pyjama days’ aan z’n twee soloplaat toe is . Een muzikale kameleon die lucratieve tv klusjes opknapt en ook nog te zien was als Soulwax drummer . We krijgen sfeervolle pop achter zijn piano, die klein gehouden worden , meer weelderig gearrangeerd zijn of met een (ruwer) randje zijn. “One way dialogue” is er eentje met een dampend funky tune. Hij kon beroep doen op producer/muzikant Jason Falkner.
Een mooie afwisseling horen we waar z’n begeesterend pianospel en innemende, heldere vocals bepalend zijn. Een elegante stijl. Hij is met zijn gezin nu gehuisvest in Antwerpen.
Hij heeft een pak overtuigende nummers klaar op de plaat als “High and dry”, “Downtown train, “My escape” en “Mr. Fletcher’s song” .
Impressies van zijn verblijf Parijs-Antwerpen , pure liefdessongs en – verklaringen sieren de soloplaat.
Live weet hij het publiek te entertainen met deze dromerige pop . Een plaattitel op zijn plaats.
De Brits klinkende Amerikanen van de Dandy Warhols hebben iets te vieren . Zij zijn al zo’n vijfentwintig jaar bezig. Ze hebben zelfs een nieuwe plaat uit ‘Distortland’ , die drie jaar na ‘This machine’ verschijnt . De band van Zia Mccabe en Courtney Taylor-Taylor is er eentje die een hobbelig parcours achter de rug heeft ; een muzikale carrière van ups & downs door het intensieve druggebruik en dito levensstijl . Hun sound ligt er natuurlijk ook wel voor iets tussen . Ze brengen 70s retro psychedelica, die zweeft , popt en rockt .
Door de jaren is het materiaal afwisselend als inwisselbaar geworden . Het beste werk ligt al in die nineties en beginjaren 2000 met classics “Every day should be a holiday”, “Not if you were the last junkie on earth”, “Boys better”, “Bohemian like you” en “We used to be friends” .Op hun platen zijn er dus altijd wel een paar leuke nummers.
Er is de indruk dat het kwartet er twee gezichten op nahoudt, de aangename , alternatieve psychedelische kant en de commerciële, die enkele sfeervolle , ontspannende popsongs bevat. Daartussenin wat donker romantische ballads. Die elementen zijn het handelsmerk van de Dandy Warhols nu .
Voor hun doen hebben ze een relatief korte plaat uit , popgeoriënteerde psychesongs , die dromerig , relaxt of rockend, dansbaar zijn . We horen de afwisseling in de rockende “Search party” (opener), “Pope reverend jim” en “You are killing me”; de dansbare grooves van “Semper fidelis”, “Doves” , en de indiedromerige aanpak van “Styggo” tonen het breder aspect in het genre. Onderhuids zijn er die kenmerkende repetitieve Feelies/Chills gitaarmotiefjes en ervaren we onderkoelde cocktails na een dagje strandgenieten. De groep intrigeert door de repetitief slepende opbouw en de fijne synthklanken, die tot inspiratie, verbeelding roept.
The Dandy Warhols zijn (nog steeds) goed , zondermeer , beetje schizoïde door de lekker wegdromende onthaastingstunes , niet van deze wereld, om dan te worden wakker geschud in deze dagdagelijkse realiteit door een directer poprockend geluid . De cirkel is rond - The Dandy Warhols hebben na al die jaren hun naam niet gestolen …
Interview Michael Sele, Beauty of Gemina
Na tien jaar muziek maken voor The Beauty of Gemina heb ik het gevoel dat op ‘Minor Sun’ alles mooi samenkomt. Het voelt als thuiskomen.
Na het optreden van The Beauty of Gemina op Dark Xmas mocht ik Michael Sele, zanger en songschrijver, interviewen. Je weet vooraf nooit hoe zoiets zal verlopen maar het bleek een innemende en aangename man te zijn.
1. Hoe vond je het optreden? Tevreden?
- Ja, ik ben tevreden. Het is toch telkens een beetje een avontuur. Je begint en je weet nooit hoe het zal verlopen. Je krijgt soms verrassingen op het podium, veel of weinig publiek, technische euvels… Maar vandaag was het vrij goed en ik denk dat het publiek mee ging in onze wereld. Ze waren klaar voor ons. Het gaf mij achteraf een goed gevoel.
2. “Minor Sun” is anders dan het vorige album ‘Ghost Prayers’. Was dat de bedoeling of groeide dat zo tijdens het maken?
- Het is altijd een proces maar ‘Ghost Prayers’ was voor mij meer een tussendoor-project. Ik probeerde er veel akoestische songs op uit. Toen ik startte met werken aan ‘Minor Sun’ was het van meet af aan duidelijk dat ik een grootser album wilde. Als ik het vergelijk met een klassiek album dan is ‘Ghost Prayers’ gemaakt voor een kamerorkest en ‘Minor Sun’ is dan meer een symfonie.
3. ‘Ghost Prayers’ is introverter…
- Inderdaad, maar tijdens het werken aan ‘Minor Sun’ was het voor mij snel duidelijk dat ik het grootser, spacier en met meer gitaarsounds wilde. Ik ben natuurlijk erg tevreden met het resultaat. Het is een erg persoonlijk album geworden. Ook over de teksten waar ik veel tijd en energie in heb gestoken. Ik heb er geen compromissen voor gemaakt.
4. Wanneer ik naar je artwork, optredens, teksten etc kijk dan denk ik dat er hier een perfectionist voor mij zit. Klopt Dat?
- Wat kan ik zeggen? Je kan mij een beetje vergelijken met een kapitein op een boot die invloed heeft op elk gebeuren op zijn schip. Zo ook wanneer ik een album maak. Het is niet alleen het album dat belangrijk voor mij is maar ook het hele pakket: de cover, de teksten, … Maar als ik in de studio werk en we nemen een gitaarlijn op die gevoelig en erg goed klinkt, maar technisch misschien iets minder goed, dan zal ik toch voor die minder perfecte maar gevoelige gitaarlijn kiezen. Op dat vlak ben ik dan niet zo perfectionistisch. Liever dat, dan perfect en zonder gevoel. Muziek moet je aangrijpen. Het mag niet te clean klinken.
5. Muzikaal vind ik dat ‘Minor Sun’ een beetje als een synthese van je vorige album klinkt en dat het daardoor ook iets beter is dan de vorige.
- Ik ben erg blij om je dat te horen zeggen want het is nu tien jaar dat ik bezig ben met de band en nu heb ik het gevoel dat ik met de muziek ben waar ik wil zijn. Ervoor probeerde ik op elk album iets anders uit. Nu heb ik het gevoel dat alles samenkomt. “Minor Sun” klinkt voor mij alsof ik thuiskom. Ik kan het moeilijk anders uitleggen. Dus, ik ben akkoord met wat je erover zegt.
6. Het album bevat terug donkere en soms zware teksten maar de muziek waarin je hebt verpakt klinkt bij momenten iets lichtvoetiger. De muziek heeft soms iets zweverig en ongrijpbaars zoals bv “Waiting in The Forest” met zijn impressionistische gitaarrifjes. De muziek is moeilijk te definiëren.
- Ja daar kan ik inkomen. Het heeft misschien ook wat met mijn stem te maken. Ik durf nu iets meer op dat vlak. Ik heb een breder spectrum aan emoties die ik met mijn stem kan bespelen. Op dat vlak vind ik het album het beste dat ik al gemaakt heb. De muziek bezit inderdaad veel licht en optimisme. In elke song zit een sprankeltje van hoop. Het is daarnaast de Minor en niet Major Sun. Het bevat daarom veel melancholie en gevoel.
7. Zijn je teksten een veruitwendiging van wat er binnenin je leeft of eerder het resultaat van wat je rondom jou ziet?
- Beiden denk ik. Ik ben een songschrijver in de klassieke manier van werken. De teksten zijn heel belangrijk voor mij. Als ik een melodie of een akkoordenschema heb en het vind niet de gepaste tekst dan komt het niet op de plaat. Zo simpel is het. Het is niet zo gemakkelijk om na 80 songs nog nieuwe invalshoeken en onderwerpen te vinden. Ik wil mezelf niet herhalen. Ik maak bv geen twee nummers over de “Suicide Landscape”. Ik heb er een foto of beeld over geschetst en nu wil ik dat over iets anders doen. Ik probeer een song te schrijven waarin ik de luisteraar een kamer aanbied en die luisteraar moet dan zelf vorm geven aan die kamer: het interieur, de meubels… Begrijp je?
8. Naar welke muziek luister je zelf?
- Naar veel en verschillende muziek. Ik groeide op met muziek. Mijn grootvader was een klassiek componist en ik was enorm gefascineerd door de instrumenten, de noten… Hij vertelde mij veel over Wagner, Bach en al die grote componisten. Mijn eerste plaat was één van Richard Wagner: The Flying Dutchmen. Ik denk dat ik tien jaar was of zo. Tot op heden hou ik van klassieke muziek. Daarnaast luister ik ook naar David Bowie, Pink Floyd, Kraftwerk en Mike Oldfield in zijn beginjaren. Ik was een grote fan van Mike Oldfield toen ik jong was. Nog altijd. Hij is nog steeds een groot artiest. Maar ook muziek zoals industrial, metal of electro vind ik goed. Zolang het mij maar raakt en dat de zanger een persoonlijkheid is met een bepaald charisma.
9. Ik vind het niet gemakkelijk om je muziek in een vakje te stoppen. Het is niet echt gothic rock, darkwave of alternatieve pop/rock. Ik vind dat je muziek wat buiten die hokjes valt en dat is als een compliment bedoeld. Hoe zou jij je muziek omschrijven?
- Je zei het vrij goed. In Zwitserland hebben we een vrij gemengd publiek. Het publiek bestaat niet alleen uit mensen die van de donkere scene houden. Maar mensen die ook naar Interpol, Muse of The Editors luisteren om maar iets te noemen. Maar internationaal, zoals in Duitsland en hier, zitten we voornamelijk in de zwarte scene omdat het niet zo gemakkelijk is om een ander publiek te bereiken. Het was zeker niet mijn plan om alleen een gothic muzikant te zijn. Ik hou enorm van de sfeer op dit festival hier maar ik wil mij niet laten begrenzen. Ik heb daarvoor een te ruime blik en geest.
10. Hoe ontstaan nummer meestal?
- Op alle mogelijke manieren. Bijvoorbeeld voor de allereerste song die ik schreef voor The Beauty of Gemina had ik al een tijdje de melodielijn liggen totdat ik er de gepaste klanken en woorden bij vond. Ik schrijf dikwijls met mijn acoustische gitaar of op de piano. Soms ook op de computer. Ik start dan met een geluid of een keyboard idee. Het is een beetje zoals eten klaarmaken. Ik koop ook veel instrumenten want dat vind ik inspirerend. Voor ‘Minor Sun”’kocht ik bijv. een Dobro gitaar en het was heel belangrijk voor het album. De kleur en de klank die het eraan gaf. Het is een gitaar die niet meteen in een gothic sfeer gebruikt wordt maar dat vind ik dan juist boeiend om uit te proberen. Net zoals de mix van een album. Het is net als een kleed dat je past. Je hebt je basis en welk kleedje zal je erom heen hangen?
Bedankt voor je boeiend gesprek!
Trixie Whitley doet alle concertzalen vollopen. In Gent moest zelfs een extra show worden ingelast om iedereen van haar stem te kunnen laten genieten. Gelukkig, want haar tweede optreden in de Vooruit was een voltreffer van formaat.
Sinds 2013 en haar langspeeldebuut ‘Fourth Corner’ worden de songs van Trixie Whitley internationaal geroemd. Met opvolger ‘Porta Bohemica’ gaat de Gent-Newyorkse Whitley nog een stap verder.
Trixie Whitley begon haar set met “Faint Mystery”, waarmee ze het publiek poeslief meenam in haar set. Trixie toonde zich als een gerijpte artieste en liet zich perfect dragen door haar band die ze had meegenomen uit New York. Zij speelden fantastisch in op hun ‘spits’, met name de stem van Trixie Whitley. Het is die stem die het optreden zo betoverde. Beheerst haalde ze uit in de hoogte, steeds in functie van de song. Dat was het geval in “A Thousand Thieves” en “Gradual Return” waarin de zangeres haar ongelooflijke vocale kracht etaleerde. Ook haar rauwe gitaarspel mocht er zijn.
Daarna was het tijd voor de iets tragere nummers. We zagen een koppel slowen tijdens “Fourth Corner”, de liefde hing duidelijk in de lucht. “Pieces” en “New Frontiers” klonken eerder zweverig. Tijdens “Oh, the Joy” ging Trixie Whitley even helemaal alleen op het podium staan, en kwam ze heel erg breekbaar uit de hoek. Het zorgde voor kippenvel bij het publiek, waarna iedereen even naar adem moest happen. Daar kregen we niet al te veel tijd voor. Met het langs alle kanten vliegende nummer “The Shack” ging Trixie er weer vandoor. Na een erg experimenteel “Hotel No Name” ging de band helemaal los. “Oeps, dit had meer weg van een ejaculatie dan van een song”, klonk het bij Trixie Whitley. Dat was helemaal niet zo erg, al zullen sommigen zich andere hoogtepunten herinneren.
Zo hadden we bijvoorbeeld het afsluitende “Breathe You In My Dreams”, waarin Trixie zich ontpopte als een erg volwassen artieste. Alles zat goed, de zangeres deed het allemaal simpel lijken, maar weinig zullen het haar nadoen. Ten slotte konden we nog nagenieten met bisnummers “Surrender” en “Eliza’s Smile” en konden we gelukkig terug naar huis. Trixie Whitley heeft alles uit de kast gehaald om ons te plezieren, en we moeten zeggen: dat is meer dan gelukt.
Setlist:
Faint Mystery/A Thousand Thieves/Irene/Gradual Return/Fourth Corner/New Frontiers/Soft Spoken Words/Pieces/Oh, The Joy/Salt/Closer/The Shack/I Need Your Love/Hotel No Name/Breathe You In My Dreams/Surrender/Eliza’s Smile.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/trixie-whitley-18-12-2016/
Organisatie: Democrazy, Gent
Dark X-Mas Show 2016 – Gothic Treffen - goede line-up, geslaagde optredens
Dark X-Mas Show 2016
Expo
Waregem
2016-12-17
Wim Guillemyn
Dit jaar was er terug een Dark X-Mas Show in Waregem. Een festival met een puike line-up die mensen met een liefde voor donkere muziek zeker en vast aansprak. De Expo was sfeervol aangekleed en voorzien van de nodige belichting, screens en P.A. om er een goede dag van te maken. Na het forfait van Apoptygma Berzerk werd de line-up doorgeschoven en werd Clan of Xymox de afsluiter.
Door mijn werk moest ik opener Cheshire Cat en Jacquy Bitch missen. Zo te horen was vooral die laatste het interessantst.
Daarna was het de beurt aan Grausame Töchter. Aranea Peel en de haren kwamen hier hun laatste album ‘Vagina Dentata ‘ voorstellen. Ze hadden , zoals steeds, voor een goed uitgewerkte show gekozen met visuals, een mooie lichtshow en flink wat theatrale poses. Wie hen al eens aan het werk zag , weet ook dat een flinke dosis naakt, al dan niet functioneel, tot de vaste ingrediënten behoren. Het moet gezegd worden dat ze er een degelijke show van maakten en dat er niets op aan te merken viel. De BDSM-electro is nu niet meteen van het hoogste niveau maar je moet hen vooral als een totaalpakket zien. Ze trokken voldoende de aandacht en hun missie was dus geslaagd.
Ook de Zwitsers van Beauty of Gemina hebben een nieuw album uit. De kritieken op hun laatste album ‘Minor Sun’ zijn algemeen positief en het was dan ook uitkijken hoe ze die live zouden brengen. Het werd een eerste hoogtepunt van het festival. Michael Sele en band slaagden erin om het merendeel van het publiek mee te krijgen in hun fabelachtige wereld. Zowat iedereen was de zaal in gekomen om de band aan het werk te zien. We kregen sfeervolle filmbeelden van een witte pauw (zie ook het artwork van ‘Minor Sun’) op het grote scherm te zien. Daarna werd er geopend met “End” (ook de opener op het album) en “Bitter Sweet Good-Bye”. Het geluid zat meteen goed. Er werd stevig gerockt zonder de subtiele geluidjes achterwege te laten. De zanger straalde ook meer energie uit dan wanneer je hem op plaat hoort.
Er werden behoorlijk wat nummers uit het nieuwe album gespeeld: o.a. “Crossroads”, “Down on the Lane” en “Endless Time To See”. “Are you ready to rock n roll?” riep Michael Sele waarop hij de eerste tonen van “Hunters” inzette om daarna met “Suicide Landscape” de zaal voor zich te winnen. Er werd afgesloten met “The Lonesome Death of a Goth DJ”. Dood was deze goth band allesbehalve.
Een niet te missen optreden. In strict Confidence mocht daarna het opgewarmde publiek verder entertainen. Deze Duitse electro band draait al bijna een kwart eeuw mee. Ze gaven dan ook een heel degelijke show met mooie screens en een danseres met kerstversiering in haar kleed. Zo begeesteren als Beauty of Gemina deden ze niet maar er viel niet veel op hun prestatie af te dingen.
Garden of Delight kwam hun tournee ter gelegenheid van hun 25-jarig bestaan in Waregem afsluiten. Deze gothic rockband was de voorloper van The Merciful Nuns en in 2009 werd de stekker uit het project getrokken. Dus hier was wellicht de laatste kans om ze ooit nog eens aan het werk te zien. De show werd indrukwekkend geopend met wit licht, rook en Artaud die met een vlag het podium optrad. Bij elk nummer zagen we een andere visual op het grote scherm. Het geluid was loeihard en je voelde de bassen doorheen je lichaam dreunen. Het enige dat soms wat stoorde , was het veelvuldig gebruik van de stroboscoop. Dat bemoeilijkte soms het kijken naar het podium. De band speelde goed en vooral de snellere nummers kwamen heel goed uit de verf. We hoorden onder andere “The Seal”, “Spirit Invocation”, “The Lost Gods”, “Levitation” en “Transmission-Necromanteion”. Na dit optreden kunnen ze GOD met een gerust gemoed ten grave dragen… Wie er nog niet genoeg van heeft gekregen kan nog de live cd van hun optreden deze zomer in Polen aanschaffen.
The Invincible Spirit is een vrij bekende naam in de electro-wave/electro pop scene die al sedert 1986 (met een onderbreking in de jaren 90) bestaat. In de jaren 80 had de band rond Thomas Lüdke een grote hit met “Push”. Vorig jaar hadden ze nog een nieuw album ( ‘Anyway’) uit dat meer dan behoorlijk was. Onvergetelijk waren ze niet maar ze slaagden er toch om het publiek te blijven boeien. Het vormde een mooie afwisseling tussen de andere bands.
Ik keek erg uit naar Goethes Erben. Henke staat namelijk bekend om zijn intense live shows. Het leek dat ook het grootste deel van het publiek voor deze band was gekomen. Centraal op het podium stond een box klaar met een pop en een kroon op. Typisch Henke dus. Er werd geopend met het pianospel van “Lilien” en daarna de zang van Sonja Kraushofer. Dan was het tijd voor de ganse cast die ons gedurende een vol uur meenam in een show tussen cabaret en rock. De band speelt de pannen van het dak, Henke was in vorm en we wisten al dat Sonja een fantastische stem had. Het werd dus genieten. Henke riep, fluisterde, tierde, sloeg en zalfde. Hij sprong ook nog eens tussen het publiek en liet een magnifieke versie van “Heroes” van David Bowie horen. Hier in het Duits: “Helden”. Tijdens de bisronde werd afgesloten met “Liebling der Götter”. Goethes Erben was een trip vol emoties en mocht wat mij betreft gerust de afsluiter geweest zijn.
Setlist: Lilien, Traumsuche, Märchenprinzen, Iphigenie, Das schwarze Wezen (piano), Ganz Sanft, Himmelgrau, Nichts Bleibt wie es War, Vermisster Traum, Glassgarten, Helden, Ich Bin Lazarus, Mit Dem Wissen, Kopfstimme en als bis Liebling der Götter.
Na het vele moois dat we al mochten aanschouwen kregen we nog Clan of Xymox als afsluiter. Een veel ingetogener performance dan een act als Goethes Erben. We kregen een mooie set waarin songs gespeeld werden uit diverse periodes van hun carrière. Songs zoals: “Stranger”, “Muscoviet”, “Musquito”, “Hail Mary”, “In Love We trust”, “Louise” … Een romantische en melancholische set met telkens een mooie bijpassende afbeelding op het grote scherm. Een fijne lichtshow en een ingetogen afsluiter van een geslaagd festival.
Een festival dat goed in elkaar stak, met een goede line-up en met geslaagde optredens. Jammer genoeg was dit, zo te horen, de laatste editie van Dark X-Mas. Maar, we hebben ervan genoten!
Organisatie: Purple Moon Productions
De AB werd omgetoverd tot een bruisende danstempel! We werden ondergedompeld in de weerspattende geluidsgolven die door de grote zaal rondvlogen van het Canadese duo Crystal Castles Edith Frances en producer Ethan Katz. Ze zetten , aangevuld met een drummer, een hevige show neer.
Alice Glass, Crystal Castles’ voormalige zangeres, verliet eerder in 2014 de groep en werd vervangen door Edith Frances. Ethan liet het eerder niet aan zijn hart komen en liet Edith haar intrede maken als nieuw geweld in de groep. We vinden het spijtig dat onze vertrouwde Alice de groep heeft verlaten maar moeten toegeven dat Edith het plaatje minstens even compleet maakte.
‘Amnesty’ , de nieuwe plaat van het duo , kwam eerder dit jaar uit en liet niets aan het toeval over. De hevige bassen en de vertrouwde stuiptrekkingen waren aanwezig. Ook live wisten ze het ontregeld zootje te verkopen, springend, huppelend en schreeuwend
De ‘gameboy’ geluiden van het debuut vonden we terug op “Crimewave” en “Untrust us” en voor wie meer fan is van de duistere kant van deze band was er “Plague” en “Wrath of God”. Ook “Femen” die de bisronde mocht aanvullen was een mooi schot in de roos die het publiek duidelijk niet van hevig springen onthield.
Gedurende de volledige show zat de sfeer er dik in en ondanks het feit dat de AB niet uitverkocht was , was er een kolkende massa die een fantastisch feest neerzette.
Het was moeilijk afscheid te nemen van dit feestje maar we voelden ons helemaal voldaan, compleet en volledig uitgeput! We kunnen niet wachten tot ze de festival zomer terug onveilig komen maken!
Pics homepag – dank aan Ann Cnockaert - Luminousdash.com
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Goede NEON-voornemens voor 2017 – Sfeer-Beleven
NEON - Etienne de Crécy, Cassius en Claptone
Ancienne Belgiue
Brussel
2016-12-16
Hilde Snauwaert
Het was tijdens NEON even de ogen goed uitwrijven bij het binnenkomen van de concertzaal in de Ancienne Belgique. Het bekende podium was niet meer, een dj-boot in kubus was tijdens het minifestival richting het publiek geschoven, inclusief twee wanden die tot in de nok van de zaal het volk konden doen oplichten. Simpele architectuur : zeer doeltreffend, clean en professioneel.
Deze drie woorden waren direct ook de hoofdingrediënten voor de hele nacht. Deze tweede editie van NEON was vrij snel uitverkocht en dat kon je het publiek in eerste instantie enkel maar gelijk geven. De namen waren niet van de minsten – Etienne de Crécy, Cassius en Claptone als dancetriumviraat in de grote zaal – en de promotiecampagne via de social media werkte de voorafgaande weken zeer efficiënt toe naar de avond als ultieme climax. Op de avond zelf werd je van bij het afgeven van je tickets warm verwelkomd door zeer bevallige hostessen en was de hele crew gekleed in NEON-tshirts. Geen moeilijke dingen allemaal, maar door de elementen correct op elkaar af te stemmen werd je richting een memorabele dancenacht gemasseerd.
Ook de demografie van het publiek hanteerde een drieluik : je vond naast de echte dancingbezoekers met verwijde pupillen en de hipsters ook een groot aantal mensen van oudere leeftijd die opvallend het meeste aan het dansen sloegen. Voor hen waarschijnlijk een trip richting 10 jaar geleden en hopelijk een aantal onvergetelijke jonge nachten, nu een samenkomen in witte en blauwe hemden maar altijd met een gelukzalige glimlach.
Nog niet veel over de optredens zelf gelezen in deze recensie? Helemaal juist, want het was alsof de dj-sets eerder een bijkomend voordeel waren. Tijdens alle dj-sets was het een constant komen en gaan. Er werd voortdurend gewisseld tussen de grote zaal en de kleine club waar het Gentse platenlabel Moodfamiliy de line-up bepaalde. Op sommige momenten had je ook het gevoel dat een derde van het publiek buiten een praatje stond te maken en te roken. En je kan hen geen ongelijk geven.
Waar er in de kleine zaal de vibe van een broeierige club met minimal techno van AMyn en Harted hing, kreeg je in de concertzaal geen vernieuwende dingen te horen. Er waren beloftevolle openers bij iedere artiest in de line-up, maar het verzandde telkens na een tiental minuten tot vrij eentonig hard technomateriaal. Slecht, dat helemaal niet, maar bevlogenheid en inspiratie hingen die nacht niet in de lucht. Goede intenties, nu nog de muziek op het voorplan krijgen voor de volgende editie. Laat dit de voornemens voor de derde NEON-editie in 2017 zijn.
Organisatie: Neon + Ancienne Belgique, Brussel
In één van die grauwe winterdagen kwam de sound van Dans Dans niet ongelegen . We konden ons opwarmen aan hun hypnotiserende , bezwerende , bedwelmende instrumentale trip .
Dans Dans is het collectief rond multi-fenomeen Bert Dockx , een begenadigd songschrijver, muzikant en uitmuntend gitarist die al respect afdwong met projecten Flying Horseman en Strand. Hij deelt het samen met Fred Jacques (Lyenn) en Steven Cassiers (Dez Mona) en is al toe aan het vierde album ‘Sand’. Het is een filmisch, atmosferisch concept , die op inspiratievolle wijze de paden van allerhande stijlen verkent van rock , jazz , postrock , math, psychedelica en het in allerhande windrichtingen blaast. Een eclectisch geheel, ingetogen, meeslepend , subtiel geraffineerd en wild explosief!
Hier druipt klasse , finesse af . Eigenzinnige bewerkingen van andermans werk en eigen composities kruisen elkaar . Dockx zet zijn gitaar onder spanning. Hij durft scherp, snedig, heftig door te rocken of laat net die intieme , gevoelige kant horen . Een surfgitaartje of Morricone motiefje (o.m. “The sicilian”) komt bovendrijven. De andere twee heren spelen er op in , een blik , een hoofdknik en hop … vooruit! Fantastisch hoe het ritmisch aanstekelijk onderbouwd is , om al improviserend een ongehoord spectrum aan muzikale landschappen en emoties te verkennen , innemend , zacht , zalvend en fel gedreven. “TV Dreams” , “Cargo”, “Vluchtheuvel” en “Remnant of a dream” waren treffende voorbeelden .
In het tweede deel van de set zijn volgen de tempowissels elkaar op en galmen, dringen de (gitaar) effects door . Dockx is gefocust op z’n gitaar , zet zich neer op de grond en bedient gretig de pedaaleffects , wat een extra tintje , kleur geeft . “Feline” en “Coffee grounds” zinderden na …
Dans Dans - Drie gewone gasten , die raken zondermeer en tekenen voor een intrigerend, avontuurlijk , boeiend geluid, naar een ongekende eindbestemming, zonder ook maar pretentieus te klinken.
Heb je hen in het najaar niet gezien, check hen nu nog in het clubcircuit.
Organisatie: Botanique , Brussel
Opwarmers van de avond : Valient Thorr. Leuk voor eventjes. Een band die we een beetje mogen beschouwen als een grap in de trend van Steel Panther, The Darkness of Airbourne, maar dan iets rauwer. Een handvol clichés op een hoopje gesmeten, langharig tuig, piepende gitaarsolo’s, wijdbeense rock’n’roll poses en een zanger gehuld in boksbotjes en bloot bovenlijf. De kerel, die ons een beetje deed denken aan Blaine Cartwright van Nashville Pussy, zong constant uit de maat maar zijn enthousiasme werkte enorm aanstekelijk.
Valient Thorr nam zichzelf niet al te serieus en was daarom best wel te pruimen.
Mocht u van Clutch nog nooit gehoord hebben, dan is dat nog zo abnormaal niet, wel des te jammer. De stevige Amerikaans band is al een dikke twintig jaar actief en heeft in die periode al een deftige hap krachtige rockplaten uit de grond gestampt, maar door de Europese media werden die allemaal straal genegeerd. Clutch bouwde hier toch gestaag een trouwe aanhang op, en dat is volledig te wijten aan hun formidabele live reputatie. Wie Clutch voor de eerste keer live heeft gezien schreeuwt het gewoon van de daken en brengt de volgende gegarandeerd keer een stel nieuwe gegadigden mee.
Clutch plukte vanavond royaal uit hun laatste twee voortreffelijke platen ‘Earth Rocker’ (2013) en ‘Psychic Warfare’ (2015). De band stak furieus van wal met daaruit een kwartet extreem potige hardrock-songs als “Cyborg Bette”, “Decapitation Blues”, “Crucial Velocity” en “Firebirds”. Songs die live stuk voor stuk nog heftiger, heter en kordater klonken dan de albumversies. Een moordende inloopronde was het, met de deur in huis vallen noemen ze dat.
Dat Clutch ook met glans uit een andere vaatje kon tappen ondervonden we toen zanger Neil Fallon een gitaar omgorde en daarmee de geweldige gortige blues ‘Gravel Road’ uit zijn mouw schudde. Ietwat verder zette Clutch dan de meest vette funk neer in “Struck Down” waarmee ze groovy as hell klonken. In “10001110101” kwamen ze met een heuse portie kwieke southern rock opzetten, inclusief een lekker seventies orgeltje. Al die songs ontpopten zich tot heuse publiekslievelingen, hier stond duidelijk een bende trouwe aanhangers in de zaal. Fans die ook nog eens volledig uit de bol gingen op de gloeiende rock van “The Mob Goes Wild”, “Earth Rocker”, “X Ray Vision” en “A Quick Death In Texas” dat bruiste als het vetste van Monster Magnet.
Anderhalf uur raasde Clutch lustig door, ze gunden ons maar weinig tijd om te ademen, laat staan om te gaan pissen. Hun meest bronstige bluespaard hadden ze bewaard tot op het laatste. In de ultieme kraker “Electric Worry/ One Eye Dollar” zette Clutch nog eens alle deuren en versterkers wagenwijd open en ging de zaal compleet overstag. “De beste bluessong die je ooit op een podium kan meemaken”, hadden we ons door een ingewijde laten vertellen, en wie zijn wij om dat te ontkennen?
Clutch ! Machtige band.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Ry Cunning ontpopt zich het sterkst in sing/songwriting . In de afgelopen drie jaar was hij in tal van muzikale projecten als The Howling, minimalistische electro en was er het half- experimenteel, elektronische popgroepje The Acid . Eerder hadden we al een EP waarop het sterke nummer “Berlin” te horen was. De Australiër siert met sober, dromerig materiaal, intieme liedjes die fonkelen achter de piano of met akoestisch gitaargetokkel . “Shortline” dompelt ons meteen onder in deze intieme sfeer . Ook “Howling” neemt in met die repetitieve ritmiek . Soundscapes , keys , een lichte , broeierige percussie en zijn hemelse zang zweven eroverheen als op “Only”, “Beacon”, “Deliverance” , “Haste” en “Sweat”.
Twaalf songs die vol prachtige nuances zitten door de slepende ritmiek en de sobere elegantie. Sjieke plaat!
Will Toledo is een van de paradepaardjes van de huidige indiescene. Op ‘Teens of style’, geïnterpreteerd als een compilatie van zijn talent als sing/songwriter , onderstreepte hij zijn excentriek talent als een rammel –Beck met knappe ‘ruwe’ songs, die even knappe wendingen ondergingen.
Op ‘Teens of denial’ toont hij wat hij verder in zijn mars heeft; het is ‘voor zijn doen, normen’ een hi-fi opgenomen plaat . De meeste nummers gaan niet onder de zes minuten en met “Vincent” , “Cosmic hero” en “The ballad of the costa concordia” gaat hij diep , erg diep. Ze hebben een intense spanning, zijn speels , broeierig , rauw , emotievol en bengelen tussen Pavement en Weezer. Ook de relatief kortere nummers als “Fill in the blank” , “1937 state park” zijn sterk .
Als potentiële sensatie bevestigt hij nu op deze langspeelplaat.
Eén van de opwindendste bands binnen de hardere scene is het Noorse Kvelertak , die put uit de vijver van (black) metal , rock’n’roll en punk . Ze zijn toe aan hun derde cd , energiek, gedreven materiaal , dat hitsend als vernuftig klinkt . Gortige riffs , vinnig soleerwerk , mokerslagen van drums , zorgen voor verrassende wendingen en snelvaart. De groms en de rochelende agressieve zang zijn een kenmerk en dragen hier hun steentje bij.
We houden persoonlijk meer van de slepende nummers als “1985” en “Ondskapens galakse”, aanstekelijke , broeierige nummers die de classic rock van een AC/DC benaderen. Jawel stoner en hardrock dringen zich op .
We voelen , ervaren, ondergaan de tomeloze energie , zeker als een “Heksebraun”, een episch opgezet nummer van negen minuten ons passeert en “Nekrodamus”, een ‘stoner’ beest van een afsluiter .
Kvelertak is na drie cd’s nog even onvervalst Kvelertak, hard, wild, meedogenloos, sprankelend , dynamisch én bijzonder pakkend .
MTV’s Headbangers Ball 2016 – Iced Earth – Ensiferum – Kataklysm – Unearth
Headbangers Ball 2016
De Mast
Torhout
2016-12-11
Stijn Raepsaet
Strike strikes back, en hoe! De Torhoutse VZW (in samenwerking met Biebob Concerts) verwelkomde afgelopen zondag namelijk niemand minder dan de MTV Headbangers Ball karavaan in De Mast, Torhout. Op het programma stonden enkele klinkende namen uit de metalwereld: Unearth, Kataklysm, Ensiferum en Iced Earth.
Opener van de avond is de metalcoreband Unearth. Dat de Amerikanen lak hebben aan ‘zondag rustdag’ is een understatement. De Mast wordt stevig wakker geschud door brulboei Trevor Phipps die met “The Great Dividers” het optreden brutaal start. De energie die de mannen aan boord leggen is aanstekelijk en het duurt dan ook niet lang voor de eerste hoofden het ritme proberen te vinden. Op de playlist staan o.a. nog “The Swarm”, “Never Cease” en “My Will Be Done”.
Omstreeks half acht is het de beurt aan Kataklysm. De Canadese band die hun muziekstijl als ‘northern hyperblast’ definieert omwille van de extreem snelle, chaotische melodieën, is beslist niet van plan om onder te doen voor hun Amerikaanse collega’s. Tja, Canadezen en Amerikanen, het ligt soms gevoelig…
Opener is “Breaking the Asylum” dat als de snavel van een spastische specht in de hersenpan geslagen wordt. De ganse set wordt vlot gespeeld en is muzikaal-technisch een hoogstandje. Uiteraard moet je fan zijn van het genre om dat te beseffen, anders is het hoogtijd om een kleintje met samuraisaus te gaan bestellen buiten. Verder worden nog o.a. “As I Slither”, “It turns to Rust” en “The World is a Dying Insect” op ons losgelaten.
Metal en Folk, net zoals bruine suiker op spaghetti blijft het een vreemde combinatie. Toch is het eveneens makkelijk te behappen. Dat bewijst het Finse Ensiferum. Een Schotse rok, zwarte strepen op het hoofd, een ontblote arm… Het mag allemaal om toch maar die ‘volksheid’ over te brengen, moeten de Finnen gedacht hebben. Gelukkig is een concert van Ensiferum meer dan alleen maar een sober verkleedfeestje. Er wordt verdomd goede muziek gespeeld: opzwepende folk metal met een zwart kantje.
De Finnen openen met “From Afar” uit het gelijknamige album van 2009, gevolgd door “Warrior without a cause”. Een eerste collectieve zangstonde komt er met “In My Sword I trust”. Ensiferum weet De Mast te bekoren en brengt na de destructieve wervelwind van Unearth en Kataklysm wat vrolijkheid in de zaal. De recente toevoeging van accordeoniste Netta Skog is zowel muzikaal als visueel een enorme meerwaarde voor het optreden. Vooral tijdens het laatste nummer “Lai Lai Hei” brengt de toetseniste het publiek in vervoering.
Afsluiter op de affiche is Iced Earth, (Pics homepag) de headliner van vanavond. De Amerikaanse power metalband die vooral omstreeks de eeuwwisseling enorm populair was, opent met “The Great Heathen Army” uit het nieuwe album Incorruptible dat pas in mei 2017 zal uitkomen. Een gewaagde zet, maar de song bevat genoeg pit om het vuur aan de lont te brengen om vervolgens klassieker “Burning Times” met een knal te beginnen. Zanger Stu Block is geen Matthew Barlow, maar moet zeker niet onderdoen. Iced Earth brengt een strakke set, zoals we dat van bezieler Jon Schaffer en de zijnen gewend zijn, maar krijgt vooral bijval tijdens het spelen van de oudere klassiekers als “Vengeance is Mine”, “The Hunter” en “Pure Evil”. Na elf nummers volgt de emotioneel beladen hit “Watching over Me”, dat door de ganse zaal luidkeels meegekweeld wordt, en dan valt het doek. Voor velen mocht dit optreden gerust nog iets langer geduurd hebben, op een zondagavond denkt men immers nog niet aan de werkdag erna.
Wat ons echter betreft, is de Headbanger’s Ball karavaan meer dan welkom volgend jaar, moest die opnieuw Europa rondtrekken natuurlijk. Wij zullen er zijn!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/headbangers-ball-2016/
Organisatie: Vzw Strike, Torhout
Whispering sons – Afsluitend AB concert als Kroonstuk Rock Rally Winnaars
Whispering sons , Newmoon
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2016-12-10
Didier Becu
Soms sta je er niet bij stil hoe vlug het leven wel voorbij gaat. Net geen jaar geleden keken een paar mensen in de Gentse Kinky Star naar een nieuwe band die eigenlijk toen geen kat kende. De reden waarom ze daar wel waren was omdat op de sociale media een handvol fans en een klein Gents platenlabel (Wool-E Tapes) er niet raakten over uit gepraat.
Whispering Sons moest je gewoon zien indien je door je alleswetende muziekvrienden serieus genomen wilde worden. Dertig optredens en vier maanden later (we overdrijven zelfs niet) werden de vijf Limburgers overdonderd met het feit dat de belangrijkste rockprijs die een Belgische band kan krijgen binnen was.
Het was de dag waarop Fenne Kuppens, Kobe Lijnen, Sander Hermans, Lander Paesen en Sander Pelsmaekers beseften dat het menens was geworden. De grap (kijken hoe ver we geraken) was bittere ernst geworden. Dit was niet langer een bandje met trouwe fans, het Belgische publiek verwachtte gewoon het allerbeste, een Rock Rally-winnaar word je niet zo maar.
Ze deden het op hun manier. Niet naast de schoenen lopen, lekker zichzelf blijven en niets overhaast doen. En de strategie werkte. De zalen waarin ze spelen worden alsmaar groter, de band alsmaar beter en stilaan heeft iedereen door dat Whispering Sons meer is dan een band die het beste uit de postpunk van de jaren 80 en 90 haalt.
Whispering Sons beseft maar al te goed waarmee ze bezig is, een band met een frontvrouw die met haar aparte stem één van de strafste madammen uit de huidige Belgische muziekscène is en, vooral, bij iedere song worden ze meer en meer…Whispering Sons.
Het gekke jaar dat 2016 voor hun was, werd afgesloten in de zaal waarin ze het mooiste moment uit hun jonge leven hadden meegemaakt.
En je zag het, dit deed hun wat. Meteen met opener “Shadow” zat alles goed. Fenne, in het wit (het oog wil ook wat) straalde toen ze met “Midlife” begon. De fans van het eerste uur moesten ze niet meer overtuigen, maar degene die voor Newmoon waren gekomen, bleven staan en hiermee wisten ze dat ze alweer wat harten hadden veroverd.
Dacht ik zelf een jaar geleden dat Fenne Kuppens de Vlaamse evenknie was van Nico, dan is ze 365 dagen later (of zoiets) gewoon Fenne Kuppens die omringd wordt door vier geweldige muzikanten waarvan de goesting afdruipt. Mensen die een song als “Never Here” kunnen neerpennen of het trieste walsje “Performance” dat onlangs op Weyrd Son Records als single verscheen.
Tijd voor “Skin”, een trage song die ons aan (tja) aan The Doors doet denken (geen toeval, want later zou (“Break On Through) To The Other Side” door de speakers knallen) en ook een gloednieuwe song die tot op heden zelfs nog geen titel heeft. Het staat mijlenver van hun geluid op “Endless Party”, anderzijds zeer dicht tot datzelfde adjectief (subliem dus). Misschien ligt het aan de titel, misschien niet, maar het uptempo “White Noise” herinnert mij steeds aan The Velvet Underground. Een perfecte single die er geen is, wie weet wordt het dat ooit wel.
Over singles gesproken… “Strange Identities”. Meer dan eens bewierookt op onze pagina’s, maar dat komt ervan als je de perfecte shoegazepopsong kan schrijven. Een vreemde clip, dat wel, maar in de AB het moment waarop je beseft dat Whispering Sons het beste is wat de Belgische muziekscène heeft te bieden. En als dat niet zo is, behoren ze sowieso tot het beste ervan.
Nog drie songs te gaan. Juist, die cover van The Doors en daarna “Wall” … een dijk van een song, dat wel, maar als je de nieuwe songs hebt gehoord, besef je dat dit niet meer dan de start was. Van start naar einde. “Insights” natuurlijk, het moment waarop Fenne je bij je nek grijpt, je wakker schudt en bevrijdt van alle demonen. Als exorcisme in muziek bestaat, dan zijn het de vier minuten van “Insights”.
Hoewel deze editie van The Coca Cola Sessions een hoogmis voor goede muziek was, bleek het tevens een avond vol ontroering. Ging het snel voor Whispering Sons, dan was dat ook het geval voor Newmoon. Een plaat op Pias, lovende recensies, een paar weken geleden nog het voorprogramma van Minor Victories in de Botanique, en nu stonden de Kempenaren in een uitverkochte AB. De band was net terug van een Europese toer, en zanger Bert Cannaerts kon het nauwelijks geloven toen hij de stampvolle zaal zag. Onbeschrijfelijk, waren zijn woorden, en het leek wel alsof hij het na iedere song opnieuw wilde zeggen.
Het recept van dit succes? Zeer eenvoudig, shoegaze, ook al houdt Bert vol dat vooral Oasis zijn grote voorbeeld is. Toen twee jaar geleden de EP ‘Invitation To Hold’ uitkwam, zullen de vijf nooit één seconde hebben gedacht dat een AB zou zwichten voor hun niet te stuiten geluidsmuur van gitaren. Het volume ervan staat zo hoog dat je nauwelijks Berts stem hoort, maar dat is nu eenmaal de magie van noisy shoegaze, en stoort geen seconde. Integendeel, dit is lawaai dat als het beste orgasme aanvoelt.
Net zoals ze dat op hun (excellente) plaat ‘Space’ doen, krijg je er ook live geen speld tussen. Loeiharde gitaren (zonder dat het een brij wordt) en als de geluidsaanval eens onderbroken wordt, dan is dat gewoon omdat bijv. Bab Buelens (ja, uit Familie) het podium wordt opgeroepen zodat “Skin” het Slowdive-moment van de avond wordt.
Wie Newmoon omschrijft kan niet anders dan met oude shoegazegoden goochelen, maar op één of andere manier slaagt de band er wel in om dit genre nieuw leven in te blazen, en boort daarmee tevens een horde nieuwe fans aan. Wat neen, Newmoon puurt wel uit de nineties, toch spreken de jongens die in een vorig leven met Midnight Souls hardcore uit hun instrumenten haalden, overduidelijk een jong publiek aan.
Origineel? Niet echt, dat zullen ze zelf wel toegeven, maar verdomme één van de strafste bands van dit moment!
Met dank aan Luminousdash.com
Neem gerust en kijkje naar de pics van het optreden in Kreun, Kortrijk oktober ll
http://musiczine.lavenir.net/nl/nl/news/divers/whispering-sons-de-portables-kreun-kortrijk-op-28-oktober-2016-pics/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
