Een heerlijk, sfeervolle, trippy lounge sound hebben we bij Glass Animals uit Oxford , die debuteren met ‘Zaba’.
We drijven mee op hun rustig voortkabbelende, sluimerende ritmiek , de keys en een dromerige zang op z’n Alt-J’s . Beelden van kleurrijke cocktails, nachtelijke strandfeesten, zweterige (ontblootte) lichamen of after party’s flitsen ons voor de ogen. “Pools” en “Walla Walla” zijn aanstekelijk en werken meer in op de dansspieren. . Maar als je even muzikaal wenst te onthaasten , kun je best bij hen aankloppen .
Het Leuvense Willow heeft nogal wat hitpotentieel in huis . Met hun debuut hadden ze al een handvol singles en ook met deze nieuwe moeten ze niet onderdoen . “Ready” en “Danger” zijn catchy, fris twinkelende , leuke singles, en een nummer als “Control” dringt zich op . De groep laat de elektronica en keys vloeien in hun dansbare , aanstekelijke popsongs . Af en toe worden de vrolijke, happy tunes gewisseld voor wat donker melancholisch werk als “Stay stay stay” en “Atlantis” .
Willow kan alvast een pak zieltjes bijwinnen met dit (nieuwere) concept …
Een zeer leuke, nieuwe naam binnen de Belgische rockscène is die van Wulf Of Collision. Het betreft een vijftal dat al in 2012 een eerste demo opnam in Wales. 2012 en 2013 stonden daarna in het teken van optredens, waaronder een voorprogramma voor de Amerikaanse grootheid Halestorm in de befaamde Biebob-zaal.
In juli 2014 trokken ze opnieuw de plas over en namen er in de Foel Studios een nieuwe plaat op. ‘Between Here and Somewhere Else’ is de naam van dit nieuwe werk en telt zes diverse nummers.
Wulf Of Collision brengt hierop een combinatie van vooral klassieke hardrock en blues maar combineert dat met een flinke portie grunge, wat powermetal en zelfs stoner. Een band als Velvet Revolver is daardoor nooit ver weg maar dat deert allerminst. Wulf Of Collission refereert ook naar een formatie als Monster Magnet en dan vooral op het vlak van de vocalen. Zanger Yannick Woestenborghs heeft duidelijk iets weg van Dave Wyndorf en brengt de sound van WOC op een hoger niveau.
Wie houdt van stevige tracks van eigen bodem zal net als ons genieten van opener “Silent Asylum”, “ Point Blank” en “Siren Of Desire”.
Zelf luisteren kan via https://soundcloud.com/wulf-of-collision-band .
GoneWest 2014 - John Cale -- De Kerstbestanden - Experimenteren met de Eerste Wereldoorlog
concerttent Peace Village Mesen
Mesen
2014-12-20
Lode Vanassche
GoneWest haalde om een of andere reden de grote John Cale naar het kleinste dorp in Vlaanderen. Het zou iets met een verbroedering te maken hebben tijdens den oorlog, maar Cale zelf pikte daar niet op in. Hij hield zich wel aan de afspraak om een twintigtal minuten met nieuw werk een eerbetoon aan de soldaten te brengen.
… En dat deed hij met de nodige eigenzinnigheid en verve. Conceptman slaat toe met “Time stands still” en schept met een lange intro een sfeer van soundscapes die het oorlogsleed moeten vertolken. Even wennen dus. ‘They where young en they were proud’, zingt Cale met een uitgebreide bezetting van zangeressen, blazers en strijkers. “Young, proud and dead” bracht ons een stevige portie electronica en industriële noise. Pas bij “A refusal to mourn the dead” komt er een vleugje schwung waarin de onschuld wordt bekeken. Helemaal sterk intrigerend op voorwaarde dat je zich laat meeslepen in de gecreëerde sfeer. En daar is Cale de onbetwiste meester in.
Met zijn typische Welsche coolness en flegmatiek weet hij de volle tent te beroeren. Met pure vakmanschap wordt alles gelaagd en gedurfd opgebouwd. Met “Caligula” kondigt de backing vocaliste als een heuse sirene de dood aan. Deel één vond ik wel degelijk voorbereid en eigenzinnig. Cale zal wachten tot deel twee om met zijn publiek te communiceren.
Deel twee brengt ons een gearrangeerde en herbekeken integrale versie van het met poëzie en literatuur doorspekte meesterwerk ‘Paris 1919’. Zijn warme stem en charisma heeft nog geen gram moeten inboeten. Tijdens “A child’s christmas” in Wales werd de gitaar industrieel gegeseld zodat ontsnappen onmogelijk werd. Zijne Velvet laat zich weer bijstaan door een dertiental vocalisten, strijkers en blazers , met als resultaat een haast onherkenbare maar even beklijvende versie van het oorspronkelijk zeer barokke “Paris 1919”. Deed me zelfs ergens denken aan ‘the kronos quartet’ uit ‘requiem for a dream’. Wat is het toch heerlijk spelen met dissonanten.
Onze ouwe vos heeft zijn streken bijlange nog niet verleerd en blijft dus pertinent weigeren om tussen de lijntjes te kleuren. En ook de keel van Cale is nog heel. “Mcbeth” evolueert subtiel maar zeker tot een heuse gospel van een dikke tien minuten met het repetitieve “Somebody knows for sure”. Op de bis een final “Wake up” van je welste.
Een ‘Dammerik’ knielde gefascineerd neder voor onze godfather van het alternatief.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/john-cale-20-12-2014/
Meer info van de events www.gonewest.be
Organisatie: GoneWest
Fête d'Hiver 2014
Reeds enkele jaren organiseert De Zwerver, samen met Jong Oostende een festival rond de kerstperiode. Altijd een ideaal cadeau om in de kerststemming te komen. Verwacht geen kertbomen, -ballen of –stallen, maar een stevige affiche waarop de beste rock die in België te horen is, graag ten dans speelt. Zo ook weer deze avond.
Betonkopf
Stevige stoner-mokerslagen om je oren al te laten wennen aan het geweld van deze avond. Expressieve frontman, die charisma uitstraalt en ondanks de gitaar die om zijn nek hangt zich toch waagt enkele danspasjes en allerhande armbewegingen. Ze zijn gemaakt om grote zalen te vullen, want genoeg gezonde bombast in hun muziek en de nodige arrogantie om dit aan te kunnen. Ze spelen niet altijd vlekkeloos, maar laten dat niet aan hun hart komen. Kop omhoog en blazen. Wars van alles. Hier en daar zelf een speelse knipoog naar de pop, zonder dat het stoort. Je moet het maar kunnen. De knipogen naar allerhande genres neemt toe naarmate de set vordert. De muziek hotst en botst een beetje alle kanten op. En daar verliezen ze mij een beetje. Een beetje veel in één set en in één nummer gestoken waardoor de rode draad soms wat zoek raakt.
BRUTUS
Powertrio, maar niet in zijn dagdagelijkse vorm. Een gitarist, bassist en een vrouwelijke drumster, die ook nog eens zingt. Haar herken je misschien van the Spectors, waar ze ook beide combineert. Ook muzikaal is dit geen klassiek powertrio. Een bonte mengeling van genres, niet alleen de nummers onderling, maar ook binnen de nummers zelf. Maar de samenhang is voor mij soms zoek. Alle drie zijn het wel getalenteerde muzikanten. Maar het lijkt mij nu meer een zoektocht naar een eigen gezicht. Wel een mooie stijloefening. En de drumster, zij beheerst zowel haar drum als haar drumstel.
King Hiss
Strak, ik zou zelfs durven zeggen retestrak. Alice in chains, Stone Temple Pilots,... De invloeden uit de jaren 90 zijn duidelijk hoorbaar. Een band met een verwoestende kracht die hoge maturiteit en professionaliteit uitstraalt. Wat de band echter boven de rest van het peloton doet uitstijgen (want er zijn veel bands die iets dergelijks brengen) is de voortreffelijke frontman en zanger. Met Jan hebben ze een topper in huis. De reïncarnatie van Layne Staley is opgestaan en komt weldegelijk uit België. Luister zeker ook eens naar hun laatste cd: Sadlands. De rest moest u al in uw bezit hebben.
Big Bussiness
Een gestripte metalband. Enkel bas en gitaar, meer niet, op een sampletje na. Mochten al mee in het voorprogramma van Mastodon en Tool. Bassist stopt dit niet weg, want hij loopt te pronken met zijn Mastodon T-shirt. Maar aangezien ik weinig heb met en aan metal, zal ik mijn oordeel over deze band niet vellen.
Wallace Vanborn (zie pics homepag)
Als ik eerlijk ben: voor deze band ben ik vandaag naar Oostende afgezakt. Wallace Vanborn heeft mij live nog nooit teleurgesteld. En ook nu weer niet. Met een nieuwe plaat onder de arm toeren ze dit en volgend jaar het hele clubcircuit plat. En iedereen gaat plat. ‘Welcome to the Wastelands’ heet de tour. En dat mag je letterlijk nemen. Want de zaal wordt vernietigd achter gelaten. Neem een steengoede drummer, een schitterende bassist, een fenomenale gitarist die mogelijks nog beter zingt dan gitaar speelt en je weet het: Wallace Vanborn is de parel aan de Belgische rock ’n roll-hemel. Een greep uit het nieuwste album ‘The Orb We Absorb’ laat ons het beste vermoeden voor deze jongens. Niet alleen heden ten dage, maar ook voor de toekomst. Ze zullen nog hoge toppen scheren en niet alleen in België, maar ver daarbuiten. Om dat te accentueren hebben ze dan ook Chris Goss uitgenodigd om de plaat te produceren. Een producer die perfect bij hun muziek past. Want Wallace Vanborn is stoner, is swampy, is hard en is het waard om een groot producer achter de knoppen te hebben. Prachtprestatie.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/fete-dhivers-2014/
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge ism Jong Oostende
The Amazing Snakeheads - Onze Schotse vrienden uit Glasgow hebben we al eerder gezien op Les Nuits Botanique en Pukkelpop.
In de MOD-Club hebben ze ons weer een potje stevige garage-rock voorgeschoteld.
Zanger Dale kwam vol enthousiasme met zijn bassist, drummer en zangeres het kleine podium op gewandeld en ramde “I’m a vampire” als eerste door de boxen. Gedurende 45 minuten (wat wij uiteraard veel te kort vonden) lieten wij ons meeslepen in de gitaargrooves – slides en de diepe sluimerende baslijnen. Een overenthousiaste Dale was halverwege zijn set het podium even beu en besloot om ons te vergezellen met zijn gitaar. Dus aan interactie met het publiek was in elk geval geen gebrek! “Here It Comes Again” is zowat het snelste nummer op ‘Amphetamine Ballads’ en liet onze hoofden wild op en neer gaan terwijl “Every Guy Wants To Be Her Baby” ons terug helemaal tot rust deed komen. Spijtig genoeg werd het nummer deze keer niet ondersteund door een saxofonist maar de geweldige uitspattingen van onze zanger maakten dit ruimschoots weer goed.
Kort maar krachtig hebben deze mannen ervoor gezorgd dat we een ronduit geweldige show hebben kunnen zien; met een debuutplaat als ‘Amphetamine Ballads’ kon dat ook moeilijk anders. Het was even vettig en waanzinnig!
Kort samengevat: The Amazing Snakeheads zijn amazing! En we hopen hier in de toekomst nog veel van te horen!
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
Helemaal vanuit Devonshire kwam de vijfentwintigjarige Ben Howard naar Vorst Nationaal om zijn Belgische fans te verwennen op een spetterend concert. Deze singer-songwriter besliste een half jaar vóór hij ging afstuderen, als journalist, volledig te gaan voor een muzikale carrière. Een terechte keuze aangezien zijn debuut ‘Every kingdom’ een schot in de roos was voor zowel een hoop gillende tienermeisjes als voor de meer bedeesde muziekliefhebber.
Na dit luchtigere rockfolkalbum verscheen eind oktober 2014 zijn tweede plaat ‘I Forget Where We Were’. Een plaat die je moet bekijken als je eerste tas koffie. Het is niet de chocomelk die je kende, de eerste slok smaakt vies, maar als je één keer vertrokken bent kan je die koffie in de ochtend niet meer missen. Het is een plaat met meer intimiteit waarbij de nummers precies getuigenissen van de jongeheer zelf zijn. Ik raad je aan, leer deze koffie drinken.
Als voorprogramma kunnen we rekenen op ‘Hiss Golden Messenger’. Een country rock band op het randje van indie folk waar bluesroots vermengd zitten in lekkere gitaar solo’s. De vierkoppige band is afkomstig uit North Carolina en laat duidelijk weten dat ze heel trots zijn om voor Ben Howard te spelen. Zonder al teveel moeite kunnen ze rekenen op een enthousiast publiek met als resultaat een geslaagd voorprogramma!
Dan gebeurt het, lichten uit, handen omhoog, vrouwelijke stembanden aan en een ingetogen Ben Howard die in alle rust verschijnt op het podium. Met het nummer “Conrad” en twee witte spots opent hij het concert. Dit kan direct rekenen op het klap-enthousiasme en gekwijl van het publiek. Gevolgd door de nummers “Rivers” en “I Forget Where We Were” krijgt de show een meer duistere sfeer waarin de elektrische gitaar je meesleept van links naar rechts. De onbekendheid van zijn nieuwe werk laat het publiek duidelijk koud, want keer op keer is hetgeen daar op het podium gebeurt muzikaal genot. Gelukkig is er tussen het zwaardere nieuwe werk ook tijd om op adem te komen met wat oude bekende zoals “Everything”, “Black flies” en the crowd pleaser “Fear”. Allen worden enthousiast onthaald en voornamelijk “Fear”. Dit nummer is werkelijk één van de hoogtepunten waar Ben samen met de een versie brengen die je nooit vanuit je zetel hetzelfde zal ervaren.
Verder wordt het publiek verrast door een akoestisch intermezzo van de nummers “In dreams” en “Small things”. Zoals je kan lezen een zeer gevarieerde set met vooral de nadruk op het nieuwe werk.
‘Wauw’ is het enige dat ik kan zeggen over de muzikale prestatie! Ben en zijn ijzersterke band zorgen bij iedere song voor een muzikale vertaling van het gevoel dat in hun lyrics beschreven staat. Om nog maar te zwijgen over de uitwerking van de songs live. Deze hebben zoveel meer en klinken zoveel beter dan de studioversies.
Om de sfeer van de muziek nog meer over te brengen wordt er gebruik gemaakt van een groot lichtscherm dat het podium precies omarmt. Hierop verschijnen allemaal beelden van rook, bomen, de band en geheel onverwacht het publiek. Het concept hiervan is heel tof maar is soms teveel van het goede. Deze bombastische effecten eisen vaker de aandacht op waardoor de band en Ben niet meer zichtbaar zijn. Er is duidelijk een meerwaarde bij sommige songs, maar overdaad schaad.
We weten allemaal dat Ben Howard niet de artiest is die over het podium holt, maar eerder op een ingetogen manier via een sterke set de muziek tot het publiek laat komen. Ook vanavond zien we voor een groot deel van de show een zittende Ben. Duidelijk een gemis voor de kleine mens in de zaal. Verder brabbelt hij tussen zijn nummers enkele beknopte boodschappen door zoals “Santé”, “Thank you” en “I hope you enjoy the show”. Bindteksten zijn duidelijk niet aan hem besteed.
Het spijtige van deze avond is het plotse einde. Zonder aankondiging over het laatste nummer en het uitblijven van “Keep your head up” en “Old pine” hoopt het publiek op een geweldige bis.
Helaas, wanneer de band van het podium, onder luid applaus verdwijnt, springt het licht aan en luidt de ‘ga-naar-huis-muziek’. Een bis met de gehoopte bekende nummers blijft hier uit.
Mijn persoonlijk hoogtepunt is wanneer Ben tijdens het nummer “End of the affair” vol overgaven de woorden “What the hell love” brult in zijn gitaar. Deze woorden gingen door merg en been. Een waar kippenvel moment.
Ik luisterde Ben zijn tweede plaat vóór het concert en was niet echt overtuigd. Na het concert kreeg deze plaat een heel andere dimensie waardoor hij nu 1000 keer beter klinkt. Ben is misschien niet de showman die we graag zouden zien, maar wel de muzikant die we willen horen. Amaai, en live klinkt dat prachtig! Zeker een aanrader!
Setlist: Conrad, Rivers, I Forget Where We Were, Everything, Black Flies, She treats, In dreams, Small things, Fear, End of the affair, Oats, All harmed
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/hiss-golden-messenger-17-12-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ben-howard-17-12-2014/
Organisatie: Live Nation
Die van Wallace Vanborn uit Gent weten wel interessante producers te strikken … Bij de vorige ‘Lions, Liars, Guns & God’, was het David Bottril , die al instond voor enkele Tool albums , nu was Chris Goss (known by Masters of reality, QOSA, …) te vinden voor hun intens broeierige en aanstekelijke stonerpop. En die stoner van Goss sluimert duidelijk door in de sound van Wallace Vanborn , maar klinkt fijnzinniger, subtieler en dus minder grillig en zompig. Je hoort dit na de single “Supply & the damned” op “Skipping loops” , “A bee & a buzz “ en “Devotion”, die heerlijk dreigend en donkerder kunnen zijn.
Daarna gaat men gruiziger te werk en met songs “Regeneration mantra” en “Welcome to the wastelands” klinken ze vertrouwd binnen een slepende ritmiek.
Verrassend hoeft het niet te zijn , duidelijk is wel dat dit goede rock is, die breder , dieper gaat en die we een warm hart toedragen .
Olga Bell verwierf bekendheid als lid van de Dirty Projectors . De Russische combineert haar roots van Russische volksmuziek en Oost-Europese muziek met ijle, sferische ‘schoonheids’ folkpop . Intrigerend en betoverend zijn de zangpartijen , die ergens Katzenjammer en Varttina doen opborrelen . Ze doet een verkenningstocht door negen uithoeken in Rusland. Het concept is avontuurlijk , traditioneel en toegankelijk .
Dat Rusland nu in West-Europa niet direct populair is, laten we terzijde . We hebben hier een apart en fijn plaatje .
Negen jaar na het opmerkelijke debuut , ‘We have sound’ en drie jaar na het onopgemerkte ‘Leisure seizure’, verschijnt de derde, het evenwichtige ‘Luck’ van de Londense do-it-all Tom Vek . Hij kreeg al een Beck/Soul coughing stempel opgeplakt door heel wat stijlen te mengen. Hier blijft de voorliefde van pop en elektro in allerlei gedaantes , maar de songs intrigeren door de broeierige spanning , de lichte swing’n’grooves en de subtiele geluidjes .
Al meteen zijn we overtuigd met het grillige “How am I meant to know” en de ritmiek van “Sherman (animals in the jungle)” en “Broke”. “Ton of bricks” valt op door de percussieve ritmes naast de keys en “A mistake” laat Vek als sing/songwriter/troubadour horen .
Soms zijn er wat bizarre invallen , maar dat is nu net Vek ten top. “The tongue avoids the teeth” is opwindend , de sterkste song op de plaat , die Vek’s muzikaal gedachtengoed samenbalt.
Kortom , ‘Luck’ is inspiratievol , leuk , aangenaam. Wat een return!
Een interessante ontdekking is het Nederlandse Space Siren, een dreamnoisekwartet, die aan hun tweede plaat toe zijn. Zij balanceren ergens tussen The Cranes , Slowdive , Ride, My Bloody Valentine , Sonic Youth en Deerhoof . En dan weet je het wel, de songs kunnen sfeervol zijn , aanzwellen en exploderen, hebben gitaarerupties en zitten vol shoegaze feedbackgeraas, wat het nummer doet ontregelen en de sfeer grimmig, angstaanjagend maakt. Heerlijk genietbaar dus , bepaald door de engelenzang van Gwendoline Douglas , die soms hysterisch krijsend uit de hoek kan komen .
Heel wat variaties , verrassende wendingen en tempowisselingen krijgen we over ons heen . “Evidence collection guidelines” , “Bohemian recipe” , “Psycho” en “You’ve got tattooed my brain all away” zijn alvast een handvol te koesteren nummers hier.
Space Siren kan ook poppy sfeervol zijn als op “Not too amused”, “Pick me up”, “Is it because of that move” en het afsluitende “Ends end”.
We hebben een mooi muzikaal geheim ontdekt in deze Nederlandse band!
Een frisse filmische wind horen we van Condor Gruppe . Zo goed als instrumentaal tuimelen we hier in de spaghetti westerns van Sergio Leone / Ennio Morricione en is hen een vleugje Tarentino niet vreemd .
We krijgen een uiterst genietbare heerlijke sound door het gitaargetokkel – spel , en allerhande geluidjes van o.m. piano, keys , sax en congas .
We horen , voelen , zien cowboys in een saloon bar, zweterige lichamen onder een verzengende hitte, spek , bonen, whiskeys, rondborstige vrouwen , …
In deze Antwerpse band valt er muzikale ervaring te noteren van Creature with the atom brain, Flying horsemen en White circle crime club .
Spannende , repetitieve postrocktunes vullen aan , en we kunnen zelfs rustig , leuk meeneuriën op die sound .
Met plezier worden we hier in dit sfeertje ondergedompeld . Band die zeerzeker moet gezien worden . Een lust voor oog en oor …
Tijdens de uitgebreide tour eind 2012, om het nieuwe album ‘Sounds That Can't Be Made’ te promoten, was de Britse band ook al te gast in de kleine, gezellige 'Le Splendid' van de Noord-Franse metropool Lille. Nu bijna twee jaar later stond de band er terug voor een kerstconcert in alweer een uitverkochte zaal!
Het is dan ook een mooie traditie geworden die 'Christmas Concerts' die de band speelt gedurende een handvol data voor Kerstmis. Slechts enkele concerten in thuisland Engeland, Frankrijk, Nederland en Duitsland stonden dit keer op de agenda. België staat al een tijdje niet meer op de tourlist van de band waardoor er opnieuw massaal vanuit ons land (lees vooral vanuit West-Vlaanderen) naar Lille werd afgereisd.
'Marillion + guests' stond er op het ticket, maar in tegenstelling tot voorgaande optredens toen men de singer-songwriter Luke Jackson mee op sleeptouw nam, was er nu niemand die de band opwarmde zodat we al heel vlug, kort na 20:00 Marillion 'on stage' kregen.
Met het schitterende "Gazpacho" lanceerde de band het optreden. Steve Hogarth aka 'H' nam meteen zijn rol als frontman op zich en met een brede glimlach bespeelde hij van bij de start het dolenthousiaste publiek. De energie die vrij kwam tussen band en fans was meteen bijzonder sterk......een memorabele avond was in wording!
Voor de klassieker "The Uninvited Guest" nam Steve zijn midi cricket bat ter hand. Alleen op het einde van de song (op vraag van 'H') werd het even muisstil voor het afsluitende koekoeksgeluid. Zoals vanouds nog steeds een bijzonder grappig moment. Nog meer klasse kwam er met "Power" uit het recentste album 'Sounds That Can't Be Made'. Je zag de band zichtbaar genieten dat ook deze nieuwe song ondertussen tot een subklassieker was uitgegroeid. Meer hits volgden zoals: het onverslijtbare "No One Can" en het tweeluik uit de Fish periode: "Warm Wet Circles" en "That Time Of The Night". Fantastisch dat de band de diehard fans van Marillion 1.0 niet vergeten was! Toch had ik even hard kunnen genieten van wat extra songs uit de 'H' periode. Zoals steeds was het musiceren van bassist Pete Trewavas en keyboardspeler Mark Kelly van onberispelijke kwaliteit. Drummer Ian Mosley zat zoals steeds wat verstopt achteraan het podium maar beheerste, op gezegende leeftijd van 61 jaar, nog steeds feilloos zijn drumkit. De sublieme, hemelse gitaarsolo's van gitarist Steve Rothery zijn zo voorspelbaar maar brengen je toch steeds opnieuw in een vorm van extase. Zijn spelstijl en gitaargeluid is dan ook zo uniek dat je alleen maar bewondering kan hebben voor deze zeer bescheiden stergitarist. Neem nu de solo aan het eind van "Easter"....hemels, onaards, beklijvend, kippenvelmomentje pur sang!.....Of de solo in "Trap The Spark" die na de song door het publiek werd verder gezet in de vorm van voetbalgezangen! Wat een sfeer!! Nog zo'n hoogtepunt was het opbouwende epos "Seasons End", dat door vele fans nog steeds wordt aanzien als de beste Marillion song uit de 'H' periode. Tijdens de finale van deze song vertoonde Steve Hogarth de eerste tekenen van vermoeidheid en sloeg zijn stem in de hogere regionen af en toe eens over. Geen fan die zich daar aan stoorde maar het is wel een feit dat de stem van 'Mister H' moeite heeft om een volledig concert foutloos te presteren.
Gelukkig kregen we aan het slot ook nog verbluffend sterke versies van "Man Of A Thousand Faces" & "King", al heb ik geen idee waarom de band zo graag met deze laatste song een reguliere set afsluit.
Ondertussen was het publiek bijna tot een vorm van Marillion extase gekomen zodat het geen verrassing was dat de band al heel vlug opnieuw het podium bestormde voor een eerste luik toegiften.
Het podium was ondertussen in een kerstsfeer ondergedompeld waarbij Steve Hogarth het podium opkwam in een zwarte vest versierd met kerstlampjes. Een stemmig "The Christmas Song" & John Lennon's "Happy X-Mas (War Is Over)" zorgden zelfs voor de eerste sneeuw van 2014.
Nog konden de fans geen afscheid nemen en werd er bijzonder fanatiek geschreeuwd om de Prog Goden nogmaals op het podium te krijgen. Afgestofte versies van "The Release" (een B-kantje van de single "Easter") & golden oldie "Garden Party" maakten dit kerstfeestje compleet.
Wederom was dit een bijzonder sterk optreden. Marillion is nog steeds dé band die nooit ontgoochelt. Een sterke setlist en een uitzinnige uitverkochte 'Le Splendid' (niet in het minst dankzij de vele enthousiaste West-Vlamingen!) maakten die kerstfeestje tot één van de beste optredens die ik dit jaar zag.
2015 wordt opnieuw een zeer druk Marillion jaar met fanconventies in de U.K., Canada & Nederland én is het vooral uitkijken naar de opvolger van 'Sounds That Can't Be Made' die ergens volgend jaar zal verschijnen.
Merry X-Mas and A Happy New Year!
Setlist:
*Gazpacho *The Uninvited Guest *Power *No One Can *Warm Wet Circles *That Time Of The Night (The Short Straw) *Woke Up *Trap The Spark *Easter *Sounds That Can't Be Made *Seasons End *Man Of A Thousand Faces *King
---------------------------------
*The Christmas Song *Happy Xmas (War Is Over) *Slàinte Mhath
----------------------------------
*The Release *Garden Party
Raw Video Live Cuts Marillion 13.12.2014 @ Le Splendid, F.: http://youtu.be/qkDA7SXfG0g
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/marillion-13-12-2014/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
The Shivas spelen ten dans
The Shivas, Thee Marvin Gays en The Scrap Dealers
Le Watermoulain
Doornik
2014-12-13
Ollie Nollet
Het werd een mooie avond in de immer sympathieke Water Moulin met drie groepen die allen in staat bleken ons een beetje op te warmen. Dat laatste mag je zelfs letterlijk nemen want in het ongetwijfeld krappe budget van de Doornikse club is blijkbaar geen ruimte om voor afdoende verwarming te zorgen.
Het feestje werd ingezet met The Scrap Dealers uit Luik, die heel straf begonnen met twee lange lappen psychrock met ballen waarin een ijle gitaar schitterend contrasteerde met de twee andere gitaren die verzopen in de fuzz en verder werd opgefleurd met wat creepy zang. Hiermee zouden ze zeker niet misstaan in de vloed van psychedelische groepen die ons overspoelt vanuit de V.S.. Helaas zochten ze daarna hun heil in wat traditionelere gitaarrock, wat meteen een stuk minder spectaculair klonk. Toch blijven The Scrap Dealers een groepje om in de gaten te houden.
Vervolgens mochten lokale helden, Thee Marvin Gays, hun nieuwe lp, ‘Sleepless nights’, voorstellen. Meteen viel op dat ze hun heerlijke sound verder hebben uitgepuurd tot iets geheel unieks. De vergelijkingen met The Black Lips of Thee Oh Sees van vroeger doen niet meer ter zake. Er bestaat waarschijnlijk geen enkele andere groep die zijn gitaren zo verfijnd laat rammelen als Thee Marvin Gays. Tenzij misschien The Velvet Underground destijds, mochten ze wat peper in de kont gehad hebben.
En ook hier waren subtiele sporen op te merken van de nieuwe golf psychedelica. Allemaal heel mooi (ook de eeuwig lachende bassiste en de drummer, in een Scott H. Biram t-shirt, deden het perfect) en toch leek het bij momenten niet echt te werken en klonk het alsof je een plaat laat afspelen met te veel stof aan de naald. Oorzaak hiervan moet wellicht gezocht worden bij de opvallend zwakke zang (zowel Lulu als Yan leken last te hebben van een vreemde infectie op de stembanden) alhoewel ik er meteen moet bij zeggen dat de technicus van dienst hierbij zeker niet vrijuit ging. De verwachte uitbundige reacties bij deze thuismatch bleven dan ook enigszins uit.
Waar Thee Marvin Gays niet in slaagden lukten The Shivas uit Portland, Oregon wel : een feestje bouwen. Het duurde wel even maar dan was plots het deksel van de ketel en sloeg het volk massaal aan het pogoën. Nu leende hun opgewekte muziek zich daartoe beter maar ook tijdens de trage nummers bleef de meute in beweging, zij het dan in een rondedans.
The Shivas zijn het zoveelste bandje dat zijn inspiratie in de sixties vond maar ze wisten hun muziek toch een eigen draai te geven. De gitaren waren duidelijk door de surf beïnvloed en belandden zo op het kruispunt waar de Allah-Las en de Night Beats elkaar ontmoeten, evenwel zonder het geniale van die laatsten.
Het werd een erg gevarieerde set waarin ook plaats was voor een paar doowop getinte nummers, inclusief de afgeknepen gitaren van Shannon and The Clams. Ook hier twee zangers waar dit keer niets mis mee was : gitarist Jared Wait Molyneux en drumster Kristin Leonard die enkele keren een oerkreet liet horen.
Kortom, dit was muziek waar je alleen gelukkiger van kon worden. Zodoende bleef het dan ook een raadsel waarom de tweede gitarist, Robert Mannering, zo nors voor zich uit bleef kijken. Kiespijn?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/thee-marvin-gays-13-12-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-shivas-13-12-2014/
Organisatie: Le Watermoulin , Tournai
Nederlands 
Français 
