Esben & The Witch is een trio uit Brighton. , die eerder al opvielen met hun sombere, dreigende, etherische gothic pop . Een suspens geluid , dat wordt verdergezet op de nieuwe plaat ‘A new nature’ , waarbij ze nog intenser en onheilspellender klinken en de nummers een aanhoudend dreigende spanning hebben.  
Acht songs vinden we terug , waarbij sommige tot op het bot zijn uitgediept. Ze intrigeren sterk, check maar eens een “Press heavenwards!”, “No dog”, “The jungle” en “Blood teachings”. Dit zijn fraaie werkstukken! Af en toe zijn ze wat sfeervoller , maar het donker randje blijft hoedanook bewaard . Een bezwerende trance hebben we door de repeterende lijnen , de ronkende gitaar , de smerige bas , de verdwaalde blazers en de zanglijnen van Rachel Davies .
Esben & The Witch gaan in het genre , door die rauw , minimalistische , onheilspellende, zware sound , naar de gothpunk , en komen op die manier soms wel aankloppen bij de meesters van Swans ! Sterke nieuwe plaat dus!

Op de vorige platen van het beloftevolle trio Mazes uit Manchester, hadden we een band die regelrecht put uit de Amerikaanse indiescene, en de klok terugdraait naar bands als Pavement, Sebadoh en Guided By Voices . Op die manier hadden we een reeks gevoelige , dromerige, rammelende, gruizige , rauwe  lofi gitaarsongs , die intrigeren door de repetitieve, opbouwende ritmiek .
Intussen hebben ze aan hun sound gewerkt , een meer eigen geluid kan je wel zeggen, en  hebben ze dus meer fijne, sprankelende , fris tintelende nummers , met een portie gedoseerde shoegaze, en die dus nu ergens aankloppen bij een Parquet Courts.  “Saltford” , “Letters between U & V” en “Stamford hill” zijn de uptempo poprockers , maar met de andere als “Astigmatism” , “Explode into colours” en “Vapor trails” kun je heerlijk wegdromen in dat indielandschap …

Zowat de grootste oneer die je Mark Lanegan kan bewijzen is hem afschilderen als een grunge held. Als bezieler van de zonder meer geweldige Screaming Trees heeft de zonderlinge brombeer medio jaren ‘90 weliswaar een paar tijdloze platen ingeblikt, pas sinds het verscheiden van die band is de echte performer in Lanegan duidelijk opgestaan. Als vertolker van onheilszwangere blues en rafelige folk kent de Amerikaan zijn gelijke niet, en dus was het toch even slikken toen Lanegan bekende dat hij in de aanloop naar zijn recentste worp ‘Phantom Radio’ bijna uitsluitend op een dieet van 80ies new wave en postpunk had geleefd. Ook de productie van het album is -de sound van dat decennium indachtig- redelijk glossy en resulteerde in ongewoon gepolijste songs, maar ondanks dat alles tast ‘Phantom Radio’ als vanouds het volledige spectrum af tussen bedrog en berouw.

Noch de lijkbleke Lanegan, noch zijn van tristesse doorwrongen songs verdragen veel daglicht. Het ideale decor om de man aan het werk te zien is dus niet een zonovergoten festivalweide vol wulpse tentsletjes, maar wel de beslotenheid van een spaarzaam verlichte concerttempel zoals de voor de gelegenheid uitverkochte AB. Zowat gans de set door baadde het podium in bloedrood licht, de kleur die de meeste songs van de ranke Amerikaan als gegoten zit.
Somberheid en eenvoud bleken de sleutelwoorden bij de aftrap in Brussel. Enkel vergezeld van gitarist Jeff Fielder ging Lanegan graven in zijn eigen sinistere bluesverleden, en haalde er o.a. “When Your Number Isn’t Up” uit ‘doorbraakplaat’ ‘Bubblegum’ (‘04) en “Dead On You” uit zijn voorlopig opus magnum “Whiskey For The Holy Ghost’ (‘94) vanonder het stof.
De onbeweeglijke Lanegan en diens schuurpapieren strot maakten meteen veel indruk, zo veel zelfs dat het uitgelaten publieksgeroezemoes prompt verstomde. Iemand riep zelfs “We love you Mr. Lanegan”, en van zoveel emotie ging zelfs het stereotype ijskonijn in Lanegan een graad of twee ontdooien. Na het derde nummer kon er immers al een “Thank you” af, en naarmate de set vorderde betrapten we de Amerikaan warempel op schuchtere pogingen tot heupwiegen en een half vermomde schalkse glimlach.
Met de decibels ging het overigens alsmaar crescendo naarmate er meer leden van de Mark Lanegan Band hun opwachting maakten op het podium. Het titelnummer van de tevens vorig jaar verschenen EP “No Bells On Sunday” en de vergeten parel “Resurrection Song” werden subtiel ingekleurd door Aldo Struyf (Creature With The Atom Brain) die afwisselend slide gitaar en ijle synths hanteerde. Het geheel kreeg iets pastoraals dat spontaan herinneringen opriep aan ‘Ocean Rain’, het pièce de résistance van Echo & The Bunnymen én -zo bleek uit interviews- tevens een vaste waarde op Lanegan’s iPod. Struyf, die door Lanegan even later werd voorgesteld als ‘my brother’, is onmiskenbaar de dirigent van de band. Hij is het die de groep op sleeptouw neemt, en elk nummer een meerwaarde geeft in vergelijking met de studioversies.
Toen ook de uit het voorprogramma geleende bassist als laatste ten tonele verscheen evolueerde de sound tot groots, meeslepend en bijwijlen brutaal. We kwamen prompt wat plaats te kort in ons notitieboekje om de snel op elkaar volgende hoogtepunten in inkt te zetten: een schuimbekkende versie van “The Gravedigger’s Song”, PJ Harvey die (eerlijk = eerlijk) niet werd gemist tijdens het door een primitieve Stooges riff voortgestuwde “Hit The City”, het bastaardkindje van The Cure en New Order genaamd “Harvest Home”, en het op een industrial beat drijvende “Ode To Sad Disco”.
Tegen het eind van de set liet de 50-jarige Amerikaan gelukkig ook wat tijd en ruimte om de introverte crooner in hem aan het woord te laten. Tijdens nieuwe en tevens meer lichtvoetige nummers als “Floor Of The Ocean” en “Torn Red Heart” sloeg Lanegan zelfs écht aan het zingen, maar de rafelige weerhaakjes in zijn bariton kreeg de man gelukkig nooit volledig afgevijld.
Bij het inzetten van de encores kon een zichtbaar ontspannen Lanegan nog net een welgemeend dankwoordje voor zijn Belgische fans uitbrengen vooraleer de metalen percussie beat een withete portie “Methamphetamine Blues” aankondigde.
Balsem voor de ziel werd vervolgens geserveerd met de psychedelische gospel “Revival”, zonder twijfel het beste nummer dat ooit uit de samenwerking tussen Lanegan en het Engelse producers duo Soulsavers is voortgekomen. Zelfs een gebroken microfoonstandaard kon dat momentum niet bederven, en eigenlijk had dit een perfect einde van een geslaagde set kunnen betekenen. De afsluitende nieuwe songs “I Am The Wolf” en “The Killing Season” kregen daardoor niet het waardeoordeel dat ze echt verdienden, maar laat dat detailkritiek zijn.

De slotsom van de avond behoeft weinig woorden. Waarschijnlijk was dit de beste Belgische passage van Lanegan in jaren. En waarschijnlijk blijven we fan voor het leven, ja, zelfs al maakt de nukkige Amerikaan straks een reggae plaat.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Pere Ubu is de eeuwige undergroundband, een cultgroep die met een dwarse, experimentele, freaky en avantgardistische stijl steeds in de kantlijn van de rock- en wavemuziek is blijven vertoeven. De band is in de jaren 70 ontstaan uit de restanten van de proto punkers Rocket From The Tombs en heeft in 40 jaar een hele resem bandleden zien komen en gaan.
De constante in de band is natuurlijk de inmiddels 62 jarige David Thomas, een zonderling en iconisch figuur die tussen alle Pere Ubu platen door ook een tiental solo platen heeft gemaakt die al even bizar klonken als het werk van zijn buitenissige groep.
David Thomas is een artiest van het kaliber Captain Beefheart, Michael Gira (Swans) en Mark E Smith (The Fall), een ondoordringbare en eigenzinnige kunstenaar die de wereld een hoop averechtse songs en levenslessen heeft bijgebracht. Om gezondheidsredenen moet de man tegenwoordig al zittend zijn concerten doorbrengen, maar het maakt er zijn verschijning daarom niet minder indrukwekkend om.

Ook in Eeklo was Pere Ubu, en dan vooral David Thomas, weer volledig zijn ongeëvenaarde zelf, onvoorspelbaar, markant, bijzonder, tegendraads, afwijkend en ongeremd. De band speelde zijn eigen voorprogramma via een half uurtje improvisatie gevuld met flarden van songs die binnenstebuiten werden gekeerd en met elkaar verweven tot een soort soundtrack van een zonderlinge en wereldvreemde road movie.
Daarna volgde een ‘reguliere’ set, voor zover je dat woord eigenlijk nog in de mond kan nemen bij een Pere Ubu concert. De songs waren inderdaad wat korter en hadden elk min of meer een kop en een staart, maar ze gingen nog altijd diverse richtingen uit en zoals steeds bracht Pere Ubu ze in flink verkapte versies, elke Pere Ubu song leidt immers iedere avond een leven op zich en klinkt nooit twee keer hetzelfde.
Pere Ubu had hier een nieuw album ‘Carnival Of Souls’ te promoten met onder meer een heerlijk stuiterend “Bus Sation”, een sluipend “Road To Utah” en een in weed gedompeld “Carnival”.
Met zijn aparte en intrigerende stem wist David Thomas de nodige ziel te leggen in zijn excentrieke songs, ondertussen bleef zijn band lekker dwars doch vakkundig musiceren, ver weg van de geijkte paden.
Een hoofdrol was weggelegd voor de eigengereide klarinettist Darryl Boon en ook de weerbarstige gitaar van Keith Moliné ging geregeld scherp uit de bocht. De voltallige band creëerde alweer die typische ongeëvenaarde chaos waarbij ze telkenmale na een stel vreemdsoortige kronkelingen terug op hun poten terechtkwamen.

Pere Ubu is een unieke band die met niets of niemand te vergelijken valt en David Thomas is een legendarisch cultfiguur die de dingen maar al te graag op zijn kop zet. Wij zijn bijzonder content dat we dit overhoekse anderhalf uurtje in de N9 mochten ondergaan.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/pere-ubu-30-01-2015/
Organisatie: N9, Eeklo