2012 was wel het jaartje voor de uit Leeds afkomstige Alt-J . Op ‘An awesome wave’ horen we een muzikale assemblage van indierock , folktronica, progrock en triphopachtige contouren; een band die prikkelt , verrast en verfrist en een warm, toegankelijk en avontuurlijk geluid weet te creëren met aanstekelijke, groovende en onverwachts bevreemdende, ingewikkelde ritmes en vocale trucjes. Hun sound is verfijnd – toegankelijk – organisch – complex .
Intussen is de band gereduceerd tot een trio en is er opnieuw sprake van een muzikale schoonheid op die tweede . Een sferische, etherische sound , die gelaagd , gevarieerd en enkele poppy (mainstream) nummers bevat als “Hunger of the pine” , “Left hand free” , “In every other freckle” , “Arrival in Nara” , “Leaving Nara en “Nara”.
Een muzikale aanpak , die sierlijk , spannend , dreigend is en in z’n compacte vorm van indietronica – ambient - folk en pop vindingrijk, kleurrijk als gewoon klinkt .
We hebben evenwichtig pittige, huppelende en twinkelende ritmes waar elk geluidje zijn plaats vindt, ondersteund door een speelse, meerstemmige en aanvullende zangpartij, wat ervoor zorgt dat dit opnieuw een prima album is geworden, van een goed op elkaar afgestemd trio , die het aardse durft te overstijgen op een “Pusher”, “Bloodflood”, en “The gospel of John Hurt” .
Band die zich (opnieuw) laat ontdekken !
De eerste drie songs , “Incense fot the damned” , “I am nothing” en de titelsong , al bijna goed voor dertig minuten speelplezier, dompelen ons meteen onder in de muzikale doommetal van het Britse Electric Wizard.
We krijgen een psychedelische stoner/metal/desert trip door de zware , slepende , logge hypnotiserende , onheilspellende , beklemmende ritmiek. Af en toe kunnen we wat op adem komen door sfeervoller werk (“Destroy those who live God” , “Sadiowitch” en het afsluitende “Saturn dethroned”) , maar toch blijft er een onderhuidse spanning heersen door de zwarte , grimmige , dreigende , beangstigende sounds.
Electric Wizard blijft toch wel iets apart … Die lange nummers blazen ons in hun unieke leefwereld , waarin de duivel in al zijn gedaantes wordt geëerd , en waar de lavendel is vervangen door zwavel en wiet . Met ‘Time to die’ staan deze Wizards torenhoog in de doomhiërarchie …
De uit San Francisco afkomstige Ty Segall heeft al een pak platen uitgebracht op korte tijd , maar nam na de akoestische ‘Sleeper’ en ‘Fuzz’ wat meer de tijd voor deze nieuwe cd . De indie/garagerock’n’rollende sound blijft het centrale gegeven; 17 songs vinden we maar liefst hier terug , die mooi uitgewerkt zijn en boeien door een slepende , broeierige, rauwe aanpak en die intrigerende, repetitieve, slepende , dromerige ritmiek . Ze worden aangevuld, ondersteund en afgewisseld door psychedelica effects , semi akoestisch folky gitaargetokkel, en wat soul/r&b.
We hebben een pak goede songs , die spannend, puntig , gedreven zijn , van de gelijknamige opener tot “Tall man, skinny lady” naar het sterk overtuigende “Feel” , “The connection”, “The hand” en “The crawler” .
Ze maken van dit album een ambitieus werkstuk. Tussenin hoor je stijlvarianten met sfeervollere nummers , die de veelzijdigheid onderstrepen.
Maar goed dat hij wat langer op zich liet wachten , ze zijn gerijpter dan ooit! Ty Segall is klaar om een groter publiek te bereiken.
Opnieuw een fijne plaat uit de Rookie Records-stal en dit keer komt die van Genepool! Wie luistert naar de catchy, puntige poppunkcomposities op ‘Komplex’, denkt ongetwijfeld dat we met een zoveelste nieuwe fijne formatie uit Groot-Brittanie te maken hebben maar niks is minder waar.
Genepool betreft een zestal uit het Duitse Köln dat al sinds 2000 bestaat en met ‘Komplex’ aan haar zesde album toe is. De heren hebben in die periode alleszins geleerd hoe een swingende rocksong te schrijven die al na een handvol luisterbeurten vertrouwd in de oren klinken. Op catchy tracks als “Submissions”, “Giants”, “Rope” “Is Enough” en “Anschlag Bei nacht” vermengt Genepool hun postpunk met een flinke scheut indie, elektro en new wave.
Deze fijne mix wordt daarbij versterkt door uitmuntende vocalen en door gerichte keyboards en blitse elektronische geluiden.
Een verrassend sterk album dus dat je zelf kan ontdekken via http://genepool-music.net/.
Muziek voor de meerwaardezoeker, zo zou je de tweede plaat van het Nederlandse A Liquid Landscape kunnen omschrijven. Het album bestaat uit een mix van alternatieve rock, prog, postrock, pop en psychedelica en telt verschillende gelaagde songs die hun schoonheid met mondjesmaat prijsgeven.
De geweldige opener “A Brief Moment Of Furture”, “A Drifting Star”, “The Largest Fire” en “Paige” zijn dreigende, melancholische, bijwijlen ingetogen maar bovenal melodieuze tracks waarin A Liquid Lanscape een zeer apart geluid en dito sfeer weet te creëren.
De fragiele, vrij hoge stem van zanger Fons matcht goed met de sound van de band en dit levert samen een puike en zeer toegankelijke plaat op..
Wie aanknopingspunten zoekt, zal die vooral vinden bij The Pineapple Thief (niet zo verwondelijk aangezien hun frontman Bruce Soord instond voor het mixen van dit album.) , bij progressieve bands als Anathema en The Porcupine Tree maar ook bij alternatieve formaties als Tool en Cave In.
Zeer mooie vergelijkingen dus en dat verdienen deze veelbeloven Nederlands ook. Meer info vind je op http://www.aliquidlandscape.nl/ .
Country is nooit echt ons ding geweest, maar de twee jonge broertjes van Cactus Blossoms kwamen er vanavond bijzonder goed mee weg. Of hoe piepjonge kerels toch stokoude country kunnen spelen zonder door de mand te vallen. Ze wisten de country muziek te ontdoen van de vaak overbodige stroop waarmee het genre doorgaans geplaagd wordt en brachten alles terug tot een goudeerlijke vorm van authenticiteit. Jack Torrey Burkum had een handvol frisse songs in de aanbieding en was bovendien ook nog gezegend met een glasheldere stem. Eén en ander vertelt ons dat die kereltjes het ver zullen brengen in het genre.
Ook bij JD Mc Pherson is retro het sleutelwoord, de singer songwriter grossiert in vintage rocksongs die geïnspireerd zijn op de fifties, op oude rhythm & blues en rockabilly, met diverse knipoogjes naar Gene Vincent, Bo Diddley en Buddy Holly. Naast generatiegenoten als Nick Waterhouse, Pokey Lafarge, Kitty Daisy & Lewis en Pete Molinari is JD Mc Pherson één van die jonge artiesten die op een superbe manier de klok meer dan 50 jaar terugdraaien en zich daarvoor beroepen op goeie ouwe originele rock’n’roll.
Het debuut ‘Signs & Signifiers’, een echt retro pareltje, kwam al uit in 2010 maar omdat het plaatje toen schandelijk aan de wereld is voorbijgegaan werd het in 2012 op een groter platenlabel heruitgebracht en ging de bal uiteindelijk toch aan het rollen voor dit onmiskenbare talent.
De langverwachte opvolger ‘Let The Good Times Roll’ zit er in februari aan te komen en Mc Pherson kwam hier in een uitverkochte AB Club al een tipje van de sluier lichten. Daar de nieuwe plaat nog niet gereleased is kwam de hoofdmoot vanavond uit dat geweldige debuut en gezien JD MC Pherson en zijn ronduit fantastische muzikanten dat materiaal nu onderhand wel stevig onder de knie hebben, maakten ze er een wervelend feestje van. Mc Pherson bleek alleszins al een karrevracht aan ervaring en podium présence te hebben opgedaan, het talent barstte er uit met een formidabele drive en schwung, en ook zijn stem voldeed aan de strengste rock’n’roll normen, vinnig, krachtig en uiterst fel.
De rock’n’roll kwam dus met gulle geuten uit alle mogelijk poriën. En dat was niet enkel te danken aan die heerlijk rollende songs als “Fire Bug”, “Country Boy”,” Scandalous”, “Let The Good Times Roll” en natuurlijk “North side Gall”, maar vooral aan een werkelijk verbluffende begeleidingsband die er gans de avond een bruisende groove en tempo in hield. Met het smoothy en lekker trage “A Gentle Awakening” werd er op sublieme wijze heel even wat gas teruggenomen, voor een moment leken we in een donkere sfeervolle jazzkroeg verzeild te zijn geraakt.
JD Mc Person zijn gitaar had nogal wat Diddly liquor gedronken, het rollende en lekker uitgesponnen “Wolfteeth” dreef gans de tijd op een Bo Diddley beat en als ode aan de riffmeester bracht Mc Pherson een schitterende versie van “Pretty Thing”. Mc Pherson kon dus ook met de gitaar een aardig eindje overweg, hij ontpopte zich hier in de AB Club als de volmaakte performer.
De frisse nieuwe songs die we te horen kregen wekten de nieuwsgierigheid voor de komende plaat nog wat harder aan. We kijken er enorm naar uit, net als naar een volgende doortocht in de AB, maar dan in de grote zaal, zo een spetter verdient immers een veel grotere publieke aanhang.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Alvvays - Interessant 5tal uit Canada die ergens het midden houdt van Magnapop - Belly – Throwing Muses en Beach House . De groep brengt frisse , dromerige , sfeervolle en relaxte indie/shoewavepop , gedragen door de melanchole , licht zeurderige zang van Molly Rankin. Jawel de songs intrigeren door de melodie en die kenmerkende uitwaaierende, licht galmende gitaarlijnen.
De eerste songs “Adult diversion”, “Archie, marry me” zijn extraverter en hebben ons door de fraaie ritmiek meteen vast . Iets verder is er het tintelende “Atop a cake”. De andere songs zijn rustig voortkabbelend en ingetogener. Het debuut duurt zo’n half uur en Chad Van Gaalen stond in voor de productie . Fijn plaatje!
Het gaat snel voor Royal Blood van het duo Mike Kerr en Ben Thatcher . Ze werden al gerespecteerd en getipt door de NME , waren aanwezig op de toonaangevende festivals als Eurosonic , SXSW, London calling , Les Nuits Bota , Rock Werchter, Lowlands en hebben nu uiteindelijk het debuut uit .
Enkel met bas en een basic drumstel zorgen zij voor strakke , catchy, dynamische , groovende rock , dat genietbare riffs en hooks bevat . Een heerlijke trip in de beste traditie van White stripes , Blood red shoes en niet vies van wat Therapy?/Life of Agony metal en stoner op z’n QOSA.
Potig materiaal dus , wat we horen op de singles “Figure it out”, “Ten tonne skeleton” en “Little monster” . Openers “Out of the black” en “Come on over” scherpen meteen de aandacht en tonen wat het duo in z’n mars heeft .
In een kleine veertig minuten is alles voorbij , maar in die tussentijd heb je tien sterke , overtuigende songs gehoord die een broeierige spanning en intensiteit hebben vol stootkrachten .
Royal Blood - powerduo , doorbraak in 2014 en bevestiging in 2015!
Ze zijn al zo’n twintig jaar bezig en zijn nog steeds een goed bewaard geheim in de Amerikaanse indie. Inderdaad Spoon , de band rond sing/songwriter , zanger/gitarist Britt Daniel speelt intens broeierige, strakke en zwevende pop , met een roots/americana touch en die gruizige vocals .
Tien songs in een kleine veertig minuten , heerlijk genietbaar door die die melodie , de hooks en die sfeervolle , stuwende ritmiek . “Rent I pay” en “Inside out” zijn al twee sterke openers , maar de (indie) passie straalt op een “Rainy taxi” , “Do you” en “Let me be mine” . “Knock knock knock” en “I just don’t understand” zijn innemender, ingetogener en gevoeliger .
Vlotjes , ongedwongen en dwarrelend gaan we door de plaat heen . Kortom , dit is opnieuw een plaatje voor de fijnproevers in het genre en onderstreept het kwaliteitsvolle oeuvre en het (miskende) talent van Daniel .
Zo af en toe nemen wij eens een plaat ter hand die door de ganse wereld wordt geprezen als was ze gecreëerd door de verlosser zelve, wie dat ook moge zijn. Dan gaan wij daar even voor zitten in de hoop een verschijning te zien en doen we verwoede pogingen om één en ander van al die toebedeelde lof te begrijpen.
Deze keer is het alom bejubelde ‘Panda Bear Meets The Grim Reaper’ van -u raadt het nooit- Panda Bear aan de beurt. Echt waar, we hebben dat ding drie keer uitgezeten, twee maal achterstevoren gedraaid, ondergaan onder invloed van twee mega-joints, beluisterd met een in kabala-water gedrenkte koptelefoon, maar niks hielp.
Na alles geprobeerd te hebben bleven we botsen op vervelende bliepjes, verknipte geluiden, plastieken synths, geforceerde psychedelica, overstuurde drumcomputers, irritante vocals en beats die uit alle mogelijke hoeken komen behalve de juiste. Al dat artificieel gezwets komt uit de trukendoos van Noah Lennox (in een ander leven ook boegbeeld van Animal Collective), een hobbyist die naar hartenlust knipt, kleurt, prutst en plakt. Dat hij maar doet, maar van onze knutseldoos moet hij zijn poten afhouden.
Aan de lovende reacties te merken zijn er een pak mensen die houden van dit soort geklooi, maar wij zijn nu echt wel aan een Dafalgan toe.
Een beetje onverwacht bevond ondergetekende zich op vrijdag 16 januari plots in de Entrepot, Brugge voor een show van Caliban en kornuiten. Onverwacht omdat ik eigenlijk echt de intentie niet had om te gaan aangezien de meeste bands niet echt mijn ding waren en Caliban mij al zodanig vaak live had teleurgesteld dat ik eigenlijk de moeite niet meer doe om nog te gaan kijken. Nu was echter het moment om ze toch eens een nieuwe kans te geven.
Openers van de avond waren Controlstate, dat was een aangename verrassing want ik dacht dat deze band al jaren gestopt was. Deze Ieperse jongens spelen Metalcore met een progressieve inslag en deze werd best wel goed gebracht, er was nog niet zoveel volk aanwezig maar er stond toch al een redelijk groepje goedkeurend te knikken voor het podium. Frontman Bram Vervisch liet zich helemaal gaan en bevond zich dan ook via wat klauterwerk zich plots een verdieping hoger aan de andere kant van de zaal. Iets minder denderend was hun Macklemore cover, alhoewel het zeker een hoog haha-gehalte had , stelde het muzikaal niet echt denderend veel voor maar ah. Al bij al een goeie show.
Volgende aan de beurt was Stab uit Kortrijk. Ik heb deze band al een 4-tal jaar geleden gezien en toen konden ze mij absoluut niet bekoren, een kennis verzekerde mij echter dat ze enorm veel verbeterd waren. Zelf hoorde ik die verbetering niet echt, nu is Beatdown niet onmiddellijk mijn favoriet genre maar er is toch wel een resem bands zoals Nasty, No Zodiac, Desolated… die mij zeker kunnen bekoren. Stab zal zich echter niet bij dit rijtje voegen. Voor mij kwamen ze eigenlijk over als een doordeweekse Beatdown band en was er echt niet veel aan.
De nummers leken nogal vrij hard op elkaar en alhoewel er zeker wel een paar goeie momenten te bespeuren waren vond ik het eigenlijk saai. Wat wel opviel is dat deze band al een aardig hoopje fans heeft die zich duchtig lieten gaan tijdens de show, hun muziek is dan ook overduidelijk geschreven om live te spelen.
Saaiheid troef was er trouwens ook bij Any Given Day. Op de eventpagina kreeg de band noemers zoals New Age Metal, Metalcore en Deathcore maar zelf zou ik het eerder houden op enorm saaie moderne Metalcore met wat Djent er in gesmeten. Zowat ieder nummer was inwisselbaar en alhoewel het zeker niet slecht gespeeld was zat er gewoon letterlijk niets unieks in. Na een tweetal nummers had je werkelijk al alles gehoord wat deze band te bieden had en daar bracht hun Rihanna-cover niet veel verandering in.
Volgende op het lijstje was Dream On, Dreamer (zie pics homepag). Over deze Post-Hardcore/Metalcore band had ik al heel wat goeds gehoord en was dan ook benieuwd om ze live aan het werk te zien. Op zich was er niets mis mee, muzikaal was het wel in orde ook al brachten ze niets nieuws aan. Het grote minpunt was echter de hemeltergende cleane zang, nu heb ik absoluut geen probleem met clean zingen maar ik heb wel een probleem met het feit dat hun zwakste schakel voor het grootste deel van de set aan bod komt. Het nam heel wat vaart weg uit hun set en verpestte de goeie stukken voor mij persoonlijk. Jammer.
Bury Tomorrow had ik vorig jaar nog live gezien op Groezrock en daar konden ze zeker met mijn goedkeuring gaan lopen. Ze gingen zeker niet met originaliteitsprijzen lopen en dat gaan ze nu ook niet doen. Ze spelen eerder doorsnee melodische Metalcore maar wat ze doen brengen ze wel zeer goed. Op de set zelf valt er eigenlijk niet echt veel aan te merken maar echt toppunten waren er ook niet te bespeuren. Als ik dan toch één iets negatiefs moet noemen is het dat het net allemaal iets te proper klonk, het mag dan allemaal vrij melodisch zijn een ruw kantje mag zeker en dat was hier niet echt aanwezig. Verder was het zeker geen slechte show.
Nu was het tijd voor de hoofdvogel Caliban. Derde keer goeie keer zegt men maar in het geval van Caliban is het zesde keer goeie keer. Het was immers de zesde keer dat ik ze live zag en vanwege de ronduit teleurstellende vorige passages had ik absoluut geen hoge verwachtingen.
Caliban besloot echter om zo goed te spelen dat ik niet enkel mijn verwachtingen serieus mag bijschaven maar ook dat ze de 5 vorige slechte passages meer dan goed maakten. De heren zaten overduidelijk goed in hun vel en bracht een evenwichtige set met zowel oud als nieuw materiaal. Beiden brachten ze foutloos en met enorm veel passie neer.
Degene die met de hoofdprijs mag lopen is toch wel frontman Andy Dörner die het beste van zichzelf gaf en het publiek volledig naar zijn hand wist te zetten. Van mij mochten ze gerust wat langer gespeeld hebben en er nog wat oudere nummertjes doorjagen want het zat er al veel te snel op.
De grootste misser was toch wel de Rammstein-cover “Sönne” die ze besloten niet te brengen. Daarnaast kan ik echt niets inbrengen tegen deze show, nooit gedacht dat ik dit ooit in mijn leven ging moeten zeggen maar damn, Caliban was ronduit fantastisch.
Pics op o.m. http://www.noizpictures.be/Band%20shoots/index.html (Dream On, Dreamer)
Organisatie: Eyespyrecords
Het is niet zo gemakkelijk om je als nieuwe, jonge band meteen te manifesteren in het gesloten metalwereldje. De Nederlandse formatie Tellurion staat dus voor een moeilijke opdracht maar heeft met haar eerste full cd wel alles in handen om hierin te slagen. Het vijftal uit Oostburg sleutelde letterlijk jaren aan iedere noot op dit debuut en zorgde ervoor dat alle details in de negen nummers juist zaten. Het resultaat mag gehoord worden! ‘Tellurion’ is een moderne, consisente metalplaat die van begin tot einde boeit.
De formatie is beïnvloed door oudere (voornamelijk trash) bands als Pantera, Machine Head, Stuck Mojo en Sepultura maar voegt daarbij diverse progressieve, moderne elementen toe waardoor men een opvallend, fris en eigentijds geluid verkrijgt.
De nummers zijn vakkundig opgebouwd uit stevige staccatoriffs (die je bijvoorbeeld ook hoort bij Fear Factory of Disturbed), diverse breaks en catchy, melodieuze passages. Dat deze combinatie zo goed uitpakt heeft naast de ingenieuze opbouw en het superieure gitaarwerk ook te maken met zanger Elton Boussen die stevige grunts afwisselt met melodieuze zanglijnen. Met enige zin van overdrijving zouden we zelfs stellen dat Max Cavalera en Mike Patton mekaar hier kruisen.
Tellurion bewijst wat ons betreft hoe metal anno 2015 dient te klinken. Wie zelf wil luisteren naar retestrakke tracks als “Stones Break The Water”, “The Architect” en “The Gift” surft best snel naar facebook.com/tellurion.
Van de sing/songwriting van Nick Mulvey zijn we sterk onder de indruk . Hij is een getalenteerd artiest , die eerder al z’n sporen verdiende bij de Britse jazzpop Portico Quartet. Hij is sinds een drietal jaar solo bezig en na een paar EPs is hier de langverwachte debuutplaat.
Hij brengt warme gitaarpop , gedragen door z’n innemende , indringende, licht melancholische stem . De finesse en subtiliteit druipt er van af bij deze intens broeierige, sfeervolle songs .
De eerste nummers zijn ongelofelijk sterk en intrigeren door die repetitieve ritmiek en de verrassende, boeiende wendingen . Heerlijk als je zo’n reeks beluistert, “Fever to the form”, “April” , “Juramidam”, “Cucurucu” , de titelsong en iets verderop “Meet me there” .
Maar ook de sober gehouden nummers raken , “Ailsa craig” en de afsluitende rij “I don’t wanna to go home”, “The trellis” en “The world to me”.
Deze afwisseling is erg mooi en hier ervaren we een ‘wauw’- gevoel . Andere songwriters als Damien Rice, Ben Howard en Jose Gonzalez komen samen bij Mulvey. Hem onthouden we zeerzeker!
La Roux aka Elly Jackson heeft een tijdje op zich laten wachten . Wel vijf jaar zaten er tussen het debuut en deze ‘Trouble in paradise’. Onze ‘Rosse’ heeft heel wat overwonnen en ze zingt letterlijk de zaken van zich af.
De discotunes hebben zich meer en meer geïntegreerd in haar synthpop . Ergens heb je een ‘crying at the discotheque’ - gevoel met nummers als “Uptight downtown”, “Kiss & not tell”, “Sexotheque” en “Tropical chancer” die nog mat meer van die sounds laat doorsijpelen .
We krijgen een reeks opwindende , opgewekte, vrolijke , aanstekelijke, relaxte en sfeervolle songs . En als je haar als persoon op nahoudt dan doen de 80s looks , kapsel , maquillage en kledij ergens aan Robyn denken.
Muzikaal een mooie afwisseling weliswaar, hoewel de songs niet echt verrassen en blijven hangen . Maar ze heeft een handvol goede songs die ons in een droomwereld durven duwen …
Nederlands 
Français 
