We hebben altijd al Basement Jaxx van het excentrieke leuke Britse duo Ratcliffe/Buxton een apart plaatsje gegeven … Zij braken door met de platen ‘Remedy’ en ‘Rooty’, ook al vijftien jaar terug intussen.
Hun latindancepop werd naar hogere hoogte gebracht binnen de housescene , een integratie van pop, dance, Brazil/latin, drum’n’bass, , gospel, funk en soul, die warm, ontspannend , feestelijk, dansbaar en bovenal toegankelijk klinkt.
Het laatste werk dateert al van vijf jaar terug en een echt geslaagde return was het niet echt. Deze pioniers die ‘een beetje van alles’ weten te bieden , zorgen nog steeds voor een party stemming met die kenmerkende verlossende, frisse, lekker in het gehoor liggende popdance en – beats, geruggensteund door een rits vrouwelijke gastvocalistes. Tja , niet voor niks haalden huidige bands als Rudimental, Major Lazer en Disclosure de mosterd bij deze Basement Jaxx.
Fleurig en kleurig als je songs beluistert als “Power to the people”, “Unicorn” , “Never say never”, “We are not alone”, “What’s the news” en “Summer dem”. Songs met heerlijk hoekige, leuke , dansbare ritmes . Af en toe wordt wat gas teruggenomen en zijn de beats minder pulserend met sfeervoller, chillend werk , “Something about you”, “Mermaid of salinas” en “Love is at your side” . De grillige , neurotische wendingen , die vroeger al eens opborrelden , zijn op de achtergrond geduwd …
Basement Jaxx overtuigt hier meer dan op hun vorige plaat en omhullen nog altijd alle kleuren van de regenboog …
Heavy smeltkroes party met van Enter Shikari!
Enter Shikari
Ancienne Belgique
Brussel
2014-01-09
Hans De Lee
De AB vloog er meteen in met het nieuwe jaar , want het eerste concert was van Enter Shikari. En dat was beslist de moeite! Stipt om 21u00 begonnen ze aan hun energieke optreden.
Had eigenlijk wel meer volk verwacht voor een band die toch al sinds 2003 gestaag aan de weg en de roem timmert en door de jaren heen met hun vrij unieke sound al op Rock Werchter speelde en onder meer het podium van Pukkelpop onveilig maakte. Maar gezien in de AB het balkon en de ‘zeteltjes’ waren afgesloten leek het toch nog behoorlijk druk beneden en was het gedeelte voor de mixtafels heel goed gevuld met een overwegend zeer jeugdig publiek. Op de sfeer en de intensiteit van het concert had het allerminst een invloed!
Enter Shikari is een band die een geslaagde mix brengt van hardcore met talrijke elementen van techno, dubstep, drum and bass enz. Intussen staan al 3 volwaardige CD’s op hun conto (+ enkele live opnames en speciale uitgaven) en zeer binnenkort verschijnt ‘The Mindsweep’ als album nummer 4.
Oorverdovende beats en een lekker opgefokte zanger zorgden meteen voor een hels feestje op het podium. Opener “Closing” zette meteen de toon en brulboei Rou smeet zich meteen in het publiek. De party zou meer dan een uur duren en kende zelden of nooit een dip of een zwak moment.
De zanglijnen klonken al even afwisselend als de muziek zelf, van glasheldere screams naar loodzware grunts en zowat alles dat ertussen ligt. Het geluid was prima de sfeer nog beter! Bij “Solidarity” ging de band nog een versnelling hoger en werd door de jonge meute in de zaal met veel overgave gehoor gegeven aan het verzoek om een circle pit te maken.
Eerste bom van het concert was het krachtige “Destabilise”! Een dijk van een nummer…ook live zo bleek. Enkel de 2de stem was in het begin soms wat minder overtuigend afgesteld maar dat kon de pret alvast niet bederven. De crossover pletwals van metal en hardcore, gekruid met electro, breaks, noise en samples was zeer genietbaar en ging er in als zoete koek!
“Radiate” met knap ‘rustig’ tussenstuk en “The Last Garrison” (eerste single van de upcoming CD) werden zonder moeite woord voor woord meegezongen door de menigte.
Enter Shikari wisselde vakkundig nieuwe nummers af met een sterke bloemlezing van nummers uit vorige CD’s. Zoals reeds aangehaald zorgde de band hiermee voor een uiterst energieke en opwindende set met een niet aflatende bende fans die amper een moment van rust werd gegund. Mooi om zien! Zeker als ‘oude knar’ achteraan in de zaal.
“Never let go of the microscope” klonk iets toegankelijker als de eerdere nummers, al is dat relatief natuurlijk.
Het blijft een vrij unieke sound met vele gezichten. Eens keihard en dreigend, dan weer zalvend en met popinvloeden…de combinatie maakt het bij wijlen geniaal. Al moet gezegd dat ik een fan ben maar dat hadden jullie zonder twijfel allang door.
In het 2de deel van de set waren het vooral de nummers “Mothership” en de hemelse afsluiter “Anaesthetist” die me het meest zijn bijgebleven.
Het ‘Regi’momentje met alle handjes in de lucht kan er ook nog wel bij. Als toegift speelde de band “Constellations” en het gekende en intense “Sssnakepit”.
Knap concert dus! Geloofwaardig gebracht en erg geapprecieerd door de aanwezige fans. Enter Shikari heeft zeker nog groeipotentieel en zal met hun passage in AB absoluut nieuwe zieltjes hebben gewonnen. Allicht zorgt de nakende release van het nieuwe album ‘The Mindsweep’ voor de rest en zien we de heren binnenkort terug op enkele podia van belangrijke zomerfestivals. Ik kijk er alvast naar uit!
Support was Hacktivist , helaas net te laat om live aan het werk te zien. Als jonge band (2011) uit de UK wou ik hun mix van metal en rap in Brussel proeven. Ondertussen toch dit als zoethouder: hun nieuwste clip op youtube : “Deceive and defy” feat. Charly Holmes!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De achtste plaat in 12 jaar is dit al voor deze Ierse singer/songwriter, en nu pas blijkt de wijde wereld zijn talent te hebben ontdekt. Een plotse aandacht die hij door dik en dun verdient want ‘Some Blue Morning’ is dan ook een bijna volmaakte plaat die baadt in fluwelen gitaren en strijkers maar nergens in pathos. Het is een uniek kunststukje vol warmte, poëzie en melancholie gewikkeld in elf bloedjes van songs. Wij droomden alvast volledig weg bij sierlijke en zeer behaaglijke parels als “The Hungry Grass”, “The Wild Boar” en “The Hatchet Song”.
Met zijn glasheldere bariton en zijn sensitieve songs begeeft Adrian Crowley zich op het terrein van Leonard Cohen, Bill Callahan, Sivert Hoyem, Richard Hawley en een minzame Nick Cave. Met zo een fijnbesnaard album en een huizenhoog niveau kijkt hij niet gewoon op naar deze grootheden, maar mag hij zich meteen mee in dat prestigieuze rijtje gaan stellen.
Adrian Crowley komt zijn gracieuze en innemende songs voorstellen in de AB Club op 05/02. Uw uitgelezen kans om kennis te maken met dit veel te lang verborgen gehouden talent.
Maar liefst negen jaar moesten we wachten op de nieuwe plaat van Lagwagon, volgens velen (waaronder mezelf) de beste band uit de gouden jaren van het Fat Wreck Chords-label. Hang’ heet het nieuwe album en we kunnen er eigenlijk zeer kort over zijn: het is een absolute topplaat die van begin tot eind staat als een huis.
De twaalf tracks zijn stuk voor stuk enorm catchy en bevatten de ultieme combinatie van pathos en melodie. De sound van Lagwagon bestaat als vanouds uit razendsnelle tempowisselingen, de karakteristieke vocalen van Joey Cape en diverse snedige, ijzersterke gitaarrifs .
Bovendien kent ieder nummer steevast een ingenieuze opbouw naar de verschillende koortjes en refreinen. In tegenstelling tot vorige platen klinkt ‘Hang’ wel iets donkerder, rauwer en agressiever. Dat hoor je vooral in stevige tracks als “Cog In The Machine”, “Western Settlements” en “Obsolete Absolute”, het lang uitgesponnen en ongetwijfeld beste nummer op deze plaat. Lagwagon is wat ons betreft meer dan ooit springlevend!
De heren zijn dit jaar een van de headliners op de tweede festivaldag van Groezrock. Zorg dus dat je deze band niet mist, daar in Meerhout!
Een eclectische, spannende, alternatieve en progressieve rockband én Israël, het zijn geen zaken die we spontaan associëren maar toch...Distorted Harmonies bewijst dat het wel degelijk kan.
‘Chain Reaction’is al het tweede full album van deze band uit het Midden-Oosten en vreemd genoeg brengt het vijftal de plaat in eigen beheer uit. Het is ons een raadsel hoe Distorted Harmonies geen label vond want ‘Chain Reaction’ is een dijk van een plaat. Het kwintet weet naadloos complexe metal, alternative, jazz, klassieke muziek, progressieve hardrock en zelfs posthardcore te vermengen. De negen afwisselende, lang uitgesponnen composities vereisen diverse luisterbeurten en geven geleidelijk aan hun comlexe schoonheid kwijt. Bombast, melodie, sfeer en melancholie gaan hand in hand in wervelende tracks als “Every Time She Smiles”, “Misguided”, “As One” en de wel zeer donkere afsluiter “Methylene Blue”.
Wie aanknopingspunten zoekt, zal die ongetwijfeld vinden bij Muse, Cave In, Porcupine Tree, Craig Armstrong, Voyager en zelfs Dream Theater.
Deze topband ontdekken kun je op http://distortedharm0ny.bandcamp.com/ .
De lieftallige Zweedse zusjes Johanna en Klara Söderberg werden al onder de schouders genomen door Jack White en Conor Oberst . Ze zijn toe aan hun derde cd en nog steeds intrigeert hun dromerige , melancholische rootsfolkpop.
We worden maar al te graag meegesleept door fraaie, warme, romantische kleuren en de vocale harmonieën, die helder indringend zijn . Een emotioneel ontwapende sound door een klankpalet van akoestische gitaar, piano, steelpedal en drums.
De multi-instrumentalist van Bright Eyes (van Conor Oberst), Mike Mogis, vervult opnieuw een toonaangevende rol . De nummers klinken eenvoudig en zijn subtiel uitgekiend . Enthousiasmerend materiaal dat weet te beklijven en bitterzoet smaakt. Al meteen worden we overspoeld door twee heerlijke songs “My silver lining” en “Master pretender” . Verder zijn de songs sfeervol en heerlijk genietbaar. “Heavens knows” wordt gekenmerkt door een huppelende ritmiek en “The bell”, “Waitress song” en “A long time ago” zorgen voor een breder spectrum. Op die manier gaan de zusjes overtuigend in het genre te werk .
Mooie plaat opnieuw dus!
Het Amerikaanse kwartet biedt een explosieve cocktail met vervreemdende geluiden, grooves, ragga , metal , psychedelica en noise . Een grauwe sound met stroomstoten en een ontspoorde ritmiek horen we vooral op de eerste songs . Heel wat muzikaal bochtenwerk dus.
Het tweede deel klinkt ietwat toegankelijker en zit eerder binnen de psychedelicapop met experimentjes zoals van een MGMT. “Eve’s child” , halfweg de cd , is trippy, aanstekelijk en klinkt het sterkst!
De nieuwe Stooges plaat is er eentje zonder Iggy, maar zijn geest is alom aanwezig.
‘Raw Power’ gitarist James Williamson, met die ene plaat alleen al verantwoordelijk voor een set van de meest gortige riffs uit de rockgeschiedenis, heeft onder meer bassist Mike Watt en drummer Toby Dammit opgetrommeld om een set ‘verdwaalde’ Stooges songs terug in de schijnwerpers te zetten. De heren toeren nu al jaren samen met Iggy en beheersen als geen ander die unieke vuile Stooges sound. Ook originele saxofonist Steve Mackay is mee aan boord gesprongen en blaast zich geregeld een striemende weg doorheen deze miskende klassiekers.
Alle songs zijn ettelijke jaren geleden door James Williamson en Iggy Pop geschreven en waren bestemd voor de opvolger van ‘Raw Power’ die er helaas nooit gekomen is omdat de heren destijds het ganse studiobudget liever door hun neus boorden. De meeste van die songs zijn later in rudimentaire en premature versies op diverse bootlegs terechtgekomen in een vaak barslechte opnamekwaliteit.
Het live album ‘Metallic KO’, die een stel van die songfoetussen in huis heeft, mag dan al met de jaren een legendarische status verworven hebben, de plaat klonk alsof ze ergens honderd meter onder de grond met een aftands cassetterecordertje werd opgenomen.
Met een vettig gestemde gitaar, een strakke ritmesectie en een indrukwekkende resem gastzangers heeft James Williamson de tijdloze songs nieuw leven ingeblazen. Al die special guests hebben met tonnen respect en bewondering voor levende legende Iggy Pop hun bijdrage geleverd. Heus niet alle nummers halen de intensiteit van hun soms betere rauwe bootleg-versies, maar bij momenten worden de oerdrift en de ongetemde energie van de jonge Iggy sterk geëvenaard. Ariel Pink komt zelfs akelig dicht op een broeiend “She Creatures of the Hollywood Hills”, je zou zweren dat Iggy hier zelf aan de micro hangt. Punkvetraan Jello Biafra (Dead Kennedys) steekt een portie snedigheid in “Head On The Curve” en Bobby Gillespie (Primal Scream) geeft zich met brio over aan “Scene Of The Crime”. De splinterbom “I got A Right” heeft dat woeste Bellrays wijf Lisa Kekaula aan boord gekregen, haar wilde strot zit die onsterfelijke proto-punksong als gegoten, op “Heavy Liquid” komt ze het trouwens nog eens fijntjes overdoen. Eentje die wij nog niet kenden ‘Pinpoint Eyes’, gezongen door de fantastische Joe Cardamone van het schandelijk onderschatte The Icarus Line, is een heerlijk sudderende vuile blues. De tot op heden onbekende Caroline Wonderland ontpopt zich als een echte rock’n’roll bitch op een verdomd heftig “Gimme Some Skin”, smerige rock’n’roll songs als “Cock In My Pocket” en “Rubber Legs” klinken op hun beurt geweldig dankzij furieuze en gore vocals van Gary Floyd (The Dicks) en J.G. Thirlwell (beter gekend als Foetus).
Natuurlijk kunnen we ‘Re-Licked’ niet op het hoogste schavotje zetten naast ‘The Stooges’, ‘Funhouse’ en ‘Raw Power’ maar de plaat heeft volgens ons tonnen meer bestaansrecht dan ‘The Weirdness’ en ‘Ready To Die’. En ook al doet Iggy zelf niet mee, hij is aanwezig in elke riff, noot, grom, zucht en stoot.
Onze oproep aan James Williamson : terug Iggy aan boord hijsen en op tournee met die handel !
Hij werd gebombardeerd als één van de opkomende talenten binnen de sing/songwriting . De 21 jarige Brit George Ezra aka George Bernett ontving een vijfde plaats op de beloftelijst BBC Sound Of 2014 en was deze zomer met zijn debuutsingle “Budapest” niet weg te slaan van de radio.
Opvallend waren het integer , huppelend gitaargetokkel en zijn diepe , indringende, donkerbruine stem. . Met een knipoog naar Dylan en Woodie Guthrie brengt de jonge ‘Long John Baldry’ een reeks fraaie songs . Vooral de eerste helft is indrukwekkend, overweldigend met “Blame it on me”, “Cassy o’, “Barcelona” , “Listen to the man” en die doorbraak “Budapest” .
De songs zijn intens, sfeervol, broeierig, spannend en ritmisch sterk . De zo goed als acapella gehouden “Did you hear the rain” klinkt puur , oprecht en bezorgt je kippenvel . De daaropvolgende (dromerige) songs zijn iets minder verrassend in hun totaliteit , maar nog steeds intrigeert het materiaal door die lichte grooves en bluesy ondertoon , om dan tot een overtuigende closing final te komen, “Breakaway” , “Over the creek” en “Spectacular rival”. Ook de extra tracks zijn meer dan moeite , was ons ertoe noopt dat hij een pak eigentijdse songs biedt en duidelijk meer in zijn mars heeft dan die paar singles …
The Proper Ornaments , band rond Veronica Falls gitarist James Hoare en zanger/songschrijver Max Claps, hebben een heerlijk, charmant plaatje uit . ‘Wooden Head’ is hun tweede plaat ; ze zijn een band die z’n stempel eigenlijk heeft uit de indie van de 90s. Inderdaad bands als Chills , Pale Saints borrelen op en natuurlijk kan je niet omheen V.U. en Feelies Hun dromerige indie wordt bepaald door die kenmerkende rinkelgitaren, een verslavend inwerkende (soms repeterende ) ritmiek en een licht neuzelige (meerstemmige) zang.
We hebben veertien songs in een kleine veertig minuten . Meteen wordt de aandacht gescherpt door de eerste drie “Gone”, “Sun” en “Ruby” ; met “Magazine , en vooral “Stereolab” en “Step into the cold” wordt het tempo naar omhoog gebracht . Verder hebben we uiterst genietbaar materiaal , in een bed van indie, psychedelica en westcoastpop . Mooi om die sound van dertig geleden terug te horen in dit (nieuw) bandje!
De Britse Jungle van Tom McFarland en Josh Lloyd-Watson is intussen uitgegroeid tot één van de revelaties van 2014. De mishmash aan stijlen bij Jungle (pop, soul , funk , disco, nightclubbing, …) is radiovriendelijk , glad , toegankelijk , zorgt voor de nodige smileys , geeft een zomers , sensueel, warm ontspannend gevoel , staat garant voor een dampend sfeertje, werkt aanstekelijk en brengt het publiek in beweging.
De helft van de plaat kan zo een single zijn. “Time” en “Busy earnin’” waren al twee kleppers … “The heat” , “Son of a gun” en “Lucky I got what I want” , misschien iets minder opvallend sterk, kunnen volgen .
En ja , ook met “Platoon” en “Julia” komen ze goed weg . Toegegeven, muzikaal sluimert eenvormigheid in hun materiaal door diezelfde groove en basstune, gedragen door de meerstemmige zangpartijen. Maar we worden op aangename wijze meegevoerd in hun dansclubsfeertje en je hotst mee op de tunes en de grooves van hun rits heerlijke songs. Jungle klinkt hartverwarmend, vrolijk, dansbaar. Puik debuut dus!
Het Zuid-Afrikaanse Die Antwoord kwam een vijftal jaar terug in de spotlights met hun onrustige, hyperkinetische, energieke , opwindende , beukende en trancy neurotische beats’n’sounds . Een soort Eurodance en gabber in een kolk van electro, hiphop , rap , rave en pop , een ultieme, unieke, aparte stijl van het trio Ninja, Yo-Landi ViSSer en DJ Hi-Tek, die intussen een grote en trouwe fanbase heeft. Hier had DJ Hi-Tek een prominente rol , en werd hij geruggensteund door de afwisselende, op elkaar afgestemde vocals en raps, vlijmscherp van Ninja en de frêle, orgasmatische van Yo-Landi.
Ze zijn intussen toe aan de derde cd en de beats en de ‘straight in your face’ raps zijn serieus teruggeschroefd . Minder neurotisch gekletter , maar ruimte voor een sfeervollere, toegankelijke sound . Op “Happy go sucky fucky” kan men naast de exotisch erotiserende, prikkelende tekstinhoud , zich muzikaal laten gaan en met “Pitbull terrier” en “Seks” hebben we twee puike singles.
Het mag misschien gewoontjes, platjes klinken en muzikaal steeds minder om het lijf hebben, ontspannend , plezierig, dampend , sexy is en blijft het wel!
Goeie ouwe AC/DC, meer moet dat soms niet zijn. Geen plaat die meer voorspelbaar is als deze. Maar wat had u dan ook verwacht, dat AC/DC plots de elektro toer zou op gaan? Een dance project? Een conceptplaat over de opwarming van de aarde?
De afwezigheid van de dementerende Malcolm is er niet aan te merken, de Australische hardrockers hebben ook zonder hun machinist zich wijselijk gehouden aan de oersimpele rock’n’roll formule die ze al jaren hanteren. Het beestje kriebelt nog altijd en daar is gewoon weer een potig rockplaatje van gekomen met scherpe riffs, lekkere solo’s, snerende vocals en stampende rocksongs die er zonder omkijken stevig in vliegen, check “Rock Or Bust”, “Play Ball” en “Rock The Blues”.
Vanaf de eerste seconde hoor je dat dit AC/DC is, alles is totaal binnen de verwachtingen. Maar voor ons is dat meer dan OK, met een nieuwe Motörhead zijn wij bijvoorbeeld ook altijd te paaien, wij zouden pas echt ontgoocheld zijn als zulke bands het over een andere boeg trachten te gooien.
De heren houden het kort, amper 11 songs die nergens de vier minutengrens overschrijden. Een mens vraagt zich dan wel eens af waarom dit dan 6 jaar heeft moeten duren, ‘Black Ice’ dateert immers al van 2008 en ‘Rock Or Bust’ klinkt spontaan alsof die eventjes snel op een avondje is opgenomen.
Maar goed, dit is AC/DC, ze hebben niks meer te bewijzen en hebben gewoon hun tijd genomen. Dit is zelfs één van de betere platen uit het Brian Johnson tijdperk, Bon Scott blijft natuurlijk wel buiten categorie.
De stoomtrein die ze bij hun vorige tournee op gang gestuwd hebben draait weer op volle snelheid, helaas passeert hij komende zomer niet in België. Waar zit de zogenaamde invloedrijke Schueremans nu ?
De bevallige popdiva Elisabeth Grant aka Lana Del Rey heeft de opvolger klaar van ‘Born to die’ . Het debuut was een mooi staaltje broze, onderkoelde en hartverwarmende trippopromatiek, onder haar diepe indringende vocals . De opvolger zit natuurlijk in dat zelfde ‘emo’ sfeertje van een droomwereld die wat mysterieuze kronkels kent, maar tav het debuut directer is en met minder orkestratie .
De plaat werd geproduceerd door Dan Auerbach van The Black Keys. We hebben die kenmerkende sfeervolle , intens broeierige spanning , die verleidelijke , dampende, smachtende , zwoele tunes en een vakkundige uitwerking wat een reeks pareltjes oplevert als “Cruel world” , “West coast” en de titelsong .
Toegegeven , soms is het wel iets teveel van hetzelfde, zeer zeker als er nog zes bonustracks zijn , maar algemeen is dit plaatje ‘Ultraviolence’ opnieuw meer dan de moeite .
Nederlands 
Français 
