LowMad - We laten ons niet vastpinnen op één genre. Niet teveel over nadenken en gewoon doen wat we graag doen, vanuit ons buikgevoel!
De formatie LowMad (*****) is een vrij nieuwe band binnen de scene, toch zijn de verschillende bandleden geen groentjes meer. Tom Fruytier, (gitaar en zang ) en Christof Bessems, (gitaar), die eerder in de punkband Sinners speelden, ontmoetten Kenneth De Schepper - (bas), die toen deel uitmaakte van de bluesy stonerband The Gang Bank op een concert in de Magasin 4 ergens rond 2018. Drummer Philip Couliez , die binnen de metal scene heel wat ervaring had, maakte het plaatje compleet.
In 2020 bracht LowMad , midden coronatijd, hun debuut uit. Dat is ons niet ontgaan. Nu, vijf jaar later, is er een gloednieuwe plaat 'Lost' , een erg gevarieerde, diverse plaat vol energiebommetjes.
Ze zijn moeilijk in een hokje te duwen. Het tekent hun verdienste. Ook even verdienstelijk was wizard Jonas Nyaarr die achter de knoppen zat om dit album te producen. De speelsheid en hun gretigheid was hun sterkte.
Naar aanleiding van die release hadden we een fijne babbel met Kenneth, Philip en Christof vóór hun optreden in Maboel (Zottegem) .
Uiteraard polsten we ook naar de ambities en de toekomstplannen en ambities.
Ons laatste interview dateert al van 2020, midden coronatijd. Lees gerust
Hoe is het ondertussen met jullie?
We hebben ondertussen niet stil gezeten, en heel hard gewerkt met de band. Vooral het voorbije jaar was heel intens, ondertussen een nieuw album opgenomen. en alles wat daarbij komt kijken. Het vergt veel energie, maar het geeft ons ook veel energie terug.
Het is niet zo dat zonder die corona wellicht andere deuren zouden zijn open gegaan? En die periode heeft er (in tegenstelling tot bij sommige bands) niet voor gezorgd dat jullie de handdoek in de ring gooiden?
We hebben tijdens corona gewoon kunnen blijven verder werken, binnen wat kon en mocht. Een leuke periode was het, door die beperktheden en regels, zeker en vast niet. Maar het is bij ons nooit opgekomen om de handdoek in de ring te gooien, integendeel zelfs. We bleven gemotiveerd, en zijn nu , na vijf jaar, zelfs nog meer gemotiveerd. Dat het andere deuren zou kunnen hebben geopend? Dat weten we dus niet.. iedereen lag stil tijdens die twee jaren Corona. We hebben wellicht geen grote stappen gezet, maar zijn dus wel blijven doorwerken waardoor we kleine stappen voorwaarts konden blijven zetten. Met nu dus die nieuwe plaat ‘Lost’ als kers op de taart. Bovendien , grote stappen zetten is niet altijd evident. Het is net door in die kleine stappen te werk te gaan, dat je als band kunt blijven groeien.
Ondertussen hebben jullie een nieuwe plaat uit die jullie vanavond voorstellen in Zottegem? Wat is (volgens jullie) het grote verschil tussen de nieuwe plaat en het debuut…
We zijn vooral onszelf gebleven, maar zijn wel meer naar elkaar toegegroeid. Nog meer een hechte vriendschapsband dan voorheen. Dat hoor je dus wel aan die nieuwe plaat, iedereen kijkt meer dan ooit dezelfde kant uit. Het is moeilijk om daar zelf op te antwoorden.. wellicht zal wie naar beide platen luistert daar beter een oordeel kunnen over vellen. Maar we hebben deze plaat samen kunnen opnemen, in de studio, zonder grenzen.
Positief is de ‘volwassener’ sound , en het voortdurend balanceren tussen de sterke energie en een ingetogen sfeer. Is dit een beetje jullie ingesteldheid?
We zijn zeker meer op elkaar ingespeeld, waardoor de sound nog beter is gevormd dan voorheen. Waardoor het wellicht volwassener klinkt. Wat dat ‘voortdurende geschipper betreft tussen ingetogen en overdosis aan energie’ misschien is dit wel ergens bewust maar dan ook weer niet. We houden wel van in hoogtes en laagtes werken, flatliners is niks voor ons ;-) , maar ik denk dus eerder dat dit door de individuen komt binnen de band,. Zoals eerder gezegd, iedereen zijn invloed is welkom en dan fixen we dat ook gewoon, Ergens is hoe zotter hoe beter misschien wel een leidraad, zoals het onderdeel ‘Mad’ in onze bandnaam wat aangeeft, Maar het echt bewust zo willen doen? Niet echt, we love a ‘natural flow’. =Alhoewel dit voor een buitenstaander misschien toch niet zo ‘natural ‘ zou kunnen overkomen, voor ons is dat dus wel het geval.
Je hoort op plaat een zekere ‘punk vibe’; met die energieke sound wens je prompt in de pit staan. Worden hier frustraties weggespeeld?
Zeker geen persoonlijke frustraties. Als je zoveel jaren in punk of metal hebt gezeten, een deel van ons zat in de eerste scene en een ander deel in de andere scene, is dat niet onlogisch dat die ‘vibe’ hier en daar wel eens naar boven komt. We kunnen ons verleden niet verloochenen, het is een onderdeel van onszelf.
Jullie muziek is moeilijk in een hokje te duwen; in deze tijden niet zo evident meer. Uniek zijn is natuurlijk niet mogelijk…
Het is niet onze bedoeling om uniek te zijn. Maar het is wel zo dat we ons niet in een hokje laten duwen. We zijn dus helemaal niet op zoek naar uniek zijn binnen de muziekwereld. Gewoon wat komt, dat komt wel. Maar we laten ons niet vastpinnen op één genre. Niet teveel over nadenken, en gewoon doen wat we graag doen, vanuit een buikgevoel.. is onze motto
Ik las in een interview dat jullie live ‘rauwe ongefilterde energie’ willen uitstralen. Geslaagd mag ik zeggen …
Waar die energie op plaat vandaan komt moet je aan Jonas vragen. Wij hebben de energie gegeven, maar we waren er ons van bewust dat dit niet altijd makkelijk is op dit op plaat te krijgen. Hij heeft de plaat geremixt en geproducet. Jonas Nyaar van ‘Go To Eleven’ zijn inbreng is dan ook een enorme meerwaarde om tot die ‘live vibe’- sound te kunnen komen.. door hem klinken we gewoon zoals we zijn en dat was voor ons belangrijk, Jonas is absoluut top in wat hij doet voor bands. Dat bewijst hij voor ons ook . Dat mag toch ook in de verf gezet worden! Wat live beleving betreft? Hangt van veel factoren af, één daarvan is de energie die je krijgt van je publiek. Als die enthousiast reageren, krijg je daar zelf ook een energie boost van waardoor je de lat nog wat hoger legt.
Jullie hebben al wat watertjes doorzwommen. Blijven doorgaan! Waar haal je de energie?
Onze vriendschap, dat samen kunnen spelen en muziek maken geeft ons nog het meeste energie. Die vriendschapsband is zelfs nog sterker geworden, en automatisch vullen en voelen we elkaar dan ook moeiteloos aan. Die speelsheid is zowel live als op plaat een belangrijke factor, die ons steeds meer energie blijft geven.
Hoe waren de eerste reacties op de nieuwe release en op de shows?
Niet alleen positieve reviews, ook komen mensen ons na de shows positief tegemoet. Dat doet deugd. We zijn dus heel tevreden over de reacties die we al hebben gekregen. En dat is niet enkel de verdienste van ons zelf, maar van alle mensen waarmee we ons laten omringen. Zoals Jonas, of de Tom zijn vriendin, Kim Pots die fotografie doet, Er was ook nog Alain Vergeylen die onze Artwork gedaan heeft en nog doet. En Ivan Heyninck. Hij ons ons clipje gemaakt. En zeker ook niet te vergeten de redelijk vaste delegatie die toch zeer veel naar onze shows komen. Je laten omringen door een zeer goede entourage is een sleutel tot succes. En deze plaat is dus zeker een succesverhaal, met dank aan iedereen rondom de band. Zonder hen kunnen we dit gewoonweg niet.
Jullie zijn heel actief op sociale media; hoe belangrijk is het voor jullie? Waarom nog fysiek platen uitbrengen?
Als je naambekend wil vergaren, is promotie langs sociale media heel belangrijk. en wat fysieke platen betreft, opteerden we voor een vinyl omdat dit toch nog wordt verkocht
Jullie muzikale projecten voorheen waren top, maar nooit een ‘groot succesverhaal’. Waar is het fout gelopen?
Kan LowMad een succes worden door de energie die jullie uitstralen?
Voor ons is dit moeilijk te zeggen of LowMad al dan niet een succes verhaal zal worden, voor ons persoonlijk is dit project echter wel al redelijk succesvol. We zijn er ons uiteraard ook van bewust dat onze muziek niet voor iedereen in de wieg gelegd is, you love it or you hate it, los daarvan het is voor jongere bands in deze tijden sowieso moeilijker geworden, de omstandigheden zijn niet altijd even goed zoals dat in onze jonge tijd het geval. Er zijn bijvoorbeeld ook minder plaatsen om te spelen en repeteren en zo.
Grote podia is geen ambitie , maar kan deze plaat een doorbraak zijn naar een ruimer publiek?
Dat we geen grote podia willen doen moet je beetje nuanceren, ik denk dat iedere band dat wil doen. het is gewoonweg niet onze topprioriteit.. En uiteraard willen we een zo ruim mogelijk publiek aanspreken, maar forceren hierin niets en zien wel wat er op ons afkomt. Trouwens Als je vertrekt vanuit een ambitie om veel geld te verdienen , en snel? Dan is het bij voorbaat een verloren zaak. Langzaam groeien en zien wel waar we uitkomen.. is de boodschap
Over de ‘ambities’ en ‘doelen’ hadden we het al bij ons vorig interview. “Ne vette cd opnemen en op leuke podia staan. Maar vooral ook veel fun maken en andere bands leren kennen”, zeiden jullie. Is dit doel intussen bereikt … of zijn er ondertussen nieuwe?
Een festival als Crammerock – als Waaslanders – of eens op een festival als Desertfest kunnen staan. Maar op zich is het doel dus nog steeds hetzelfde, nog veel mooie albums opnemen, en op mooie podia kunnen spelen. En dat nog veel jaren kunnen blijven doen.
Jullie zijn al wat jaren bezig … Wat is jullie grote advies naar jonge talentvolle beginners?
Vooral jezelf blijven, vaak tegen beter weten in. Is het beste advies dat we kunnen geven. Zo houdt je het ook het langste vol. En ook geduld hebben, heel veel geduld hebben en dan komt er wel eens iets op je af… en ook zeer belangrijk, het spelplezier moet altijd overeind blijven, anders heeft het ook geen zin.
Hoe lang hoop je dit vol te houden, want LowMad vergt wel heel veel energie toch?
Fysiek staat er op muziek maken geen eindpunt, kijk naar The Rolling Stones die treden ook nog steeds op. Als je geen plezier meer vind in wat je doet? Dan houdt het ergens op, maar daar zitten we totaal nog niet, integendeel zelfs. Er is natuurlijk een overaanbod aan bands, de vijver zit vol. Het is een kwestie van daarin staande te houden, maar we hebben wel het gevoel toch altijd een soort underdog te zullen zijn.
Waar zien jullie LowMad binnen het overaanbod? Wat maakt jullie uniek?
Ik Denk dat dit vooral persoonlijk is, of degene die het evenement organiseert open genoeg is en misschien ook wel de ballen heeft ons te vragen of te laten optreden, zoals hiervoor gezegd we zijn zo van ‘take it or leave it “THIS IS LOWMAD” We merken bijvoorbeeld wel dat het moeilijk is om op een echt metal festival op te treden Omdat we soms niet echt Metal genoeg zijn, en aan de andere kant zijn we ook niet echt een 100% punk of stoner band, dus we snappen dit wel, misschien zijn we eerder iets te avontuurlijk. Festivals die daarvan houden mogen ons steeds boeken.
Het moeilijk in een hokje onderbrengen maakt het soms niet makkelijk naar promotors toe?
We proberen daar wel rekening mee te houden, vooral tijdens live optredens op festivals kijken we op welk festival we spelen. En passen onze set aan , en kijken wat we kunnen doen om het plaatje te laten kloppen. We proberen dus altijd een verschillende setlist te brengen. We passen ons daar ‘live dus wel een beetje aan. Maar we willen ons gewoonweg niet in één hokje laten duwen, omdat we nu eenmaal barsten van diversiteiten.
Wat zijn de verdere plannen?
Zeker nog lang voort doen, nog enkele vette albums opnemen, en tussen mooie line ups staan is ook altijd wijs, maar dit heb je als band ook niet altijd in eigen handen.
Bedank voor dit fijne gesprek … Tot een volgende concert /festival
Merci Erik!!! We love you!!! Greetz LowMad
Paul Collins Beat - King of power pop
Paul Collins
Meestal haal ik mijn neus op voor power pop maar voor the king of power pop maak ik graag een uitzondering en wanneer hij zich dan nog eens laat begeleiden door een vinnig garagerockbandje ga ik helemaal overstag. Bij aankomst voelde ik me een beetje een ramptoerist. Den Trap ligt namelijk net naast de twee gesloten cafés uit de Kortrijkse spiking-affaire.
Maar we waren hier voor Paul Collins die in de jaren '70 enige faam wist te vergaren met groepen als The Nerves en The Beat dat al snel omgedoopt werd tot Paul Collins' Beat omdat er in Engeland een skagroep met dezelfde naam bestond.
Collins mocht hier reeds voor de vierde keer opdraven en had er duidelijk zin in. Zijn begeleiders hadden elk een t-shirt waarop één grote letter geprint stond die samen het woord Beat vormden. Zo kondigde de 69-jarige Paul Collins zichzelf en zijn kompanen ook aan als The Beat maar het betrof hier wel degelijk om Paul Collins en The Manikins, een Zweedse garagerockgroep die tussen 2004 en 2008 wat stof deden opwaaien.
Paul Collins opende zijn set met het kwikzilveren "Rock n roll girl", ook het openingsnummer op de klassieke debuutplaat van ‘The Beat’ uit 1979 die er zo goed als volledig werd doorgedraaid.
Voeg daarbij nog het beste van The Nerves (1974-1978), het eerste groepje van Paul Collins waarin ook Peter Case actief was en je begrijpt dat dit een feest van herkenning werd. De stem van Collins was behoorlijk gehavend maar ze hield wonderwel stand terwijl de twee sprankelende gitaren van The Manikins de songs een frisse opknapbeurt gaven. Dit klonk veel pittiger dan ik vooraf had durven dromen.
Bekendste song was uiteraard "Hanging on the telephone", dat wereldberoemd werd dankzij Blondie maar oorspronkelijk van The Nerves is, weliswaar niet door Paul Collins maar door gitarist Jack Lee geschreven.
Naast het oude werk waren er ook een paar nummers uit zijn soloplaat, ‘King of power pop!’, zijn comeback uit 2010 op Alive Records en zowaar ook eentje uit 2024, “I'm the only one for you”, uit een geruisloos verschenen nieuwe plaat ‘Stand back and take a good look’.
In de obligate bisronde bracht hij eerst twee nummers ("Many roads to follow" van The Nerves en "You and I" van The Beat) solo waarin zijn afgetakelde, breekbare stem plots een troef werd.
Na die twee pareltjes mochten The Manikins hun instrumenten terug inpluggen voor een feestelijk slotakkoord.
Knappe set waarin de aanstekelijke gedrevenheid van The Manikins voor de nodige energie zorgde.
Organisatie: Den Trap , Kortrijk
IV and The Strange Band - Spookachtige southern roots en authentieke country
Veel informatie over de eerste groep, Kit & Caboodle, kon ik niet vinden. De groepsleden zouden uit Gent en het Henegouwse Flobecq (Vloesberg) komen terwijl de zanger, zo te horen, duidelijk ook West-Vlaamse roots had. Enig speurwerk leerde me dat ik die zanger, Steven De Poorter, al eerder in de 4AD gezien moet hebben met Firefang, ooit een veelbelovend Gents garage-grungebandje.
Met Kit & Caboodle heeft hij het roer wel heel drastisch omgegooid. Het elektrisch geweld heeft plaats moeten ruimen voor Appalachian folk en daar kan ik als liefhebber van dit soort stokoude muziek moeilijk rouwig om zijn.
Kit & Caboodle is een viertal met naast de gitaar en banjo van Steven viool, wasbord en contrabas, dat voor de gelegenheid werd aangevuld met een extra gitaar. Samen brachten ze een geweldige set vol stomende, opwindende hillbilly music met als blikvangers de melancholische viool van Florien Vandecasteele en de doorleefde en af en toe van vibrato voorziene stem van De Poorter.
Een charismatische frontman trouwens, die ons tussen de nummers verblijdde met zwartgallige humor. Zo wist hij ons te vertellen dat zijn ouders typische West-Vlamingen waren die gans hun leven ruzie maakten tot er één stierf waarna ze elkaar misten.
De meeste nummers waren eigen werk zoals "Get it all back" dat voortgestuwd werd door het aalvlugge getokkel op de banjo. Daarnaast werden ook enkele traditionals vanonder de mottenballen gehaald: "900 miles" en als afsluiter het sublieme "Shady grove" dat ik ken van Doc Watson.
Schitterend slot van een schitterende set en ik was duidelijk niet alleen met die mening, gezien de stormloop naar de merchandise stand.
Wanneer ik Hank Williams hoor, veer ik nog steeds recht. Het werk van de op 29-jarige leeftijd op nieuwjaarsnacht 1953, in nooit geheel opgehelderde omstandigheden overleden ‘happy rovin' cowboy’ spreekt nog steeds tot de verbeelding. Daarna ontvouwde zich een ware Williams dynastie waar ik me echter nooit mee heb beziggehouden. Tot in 2022 Hank Williams Jr., een ergerlijke redneck trouwens en een levende tegenstelling tot de erfenis van zijn vader, me wist te verrassen met een heuse bluesplaat in Fat Possum stijl, ‘Rich white honky blues’. En nu kwam Coleman Williams mijn pad kruisen: achterkleinkind van Hank Sr. en zoon van de, in tegenstelling tot zijn vader, wel uit het juiste hout gesneden Hank Williams III.
Het laatste wat Coleman Williams wil is teren op de erfenis van zijn overgrootvader. Hij laat zich dan ook gewoon IV (and The Strange Band) noemen en op een Hank Williams cover zal je hem nooit betrappen, hoewel hij al diens songs perfect zou kunnen spelen.
Met wat vertraging (fileleed) verscheen het nonchalant lijkende gezelschap op het podium. Naast het vele haar en de cowboyhoeden viel me meteen op dat de band zonder setlist speelde, altijd een goed teken. Het maakt het er voor mij niet makkelijker op, maar het bewijst dat de groep toch wat op de teller heeft staan.
Coleman bleek een onstuitbare spraakwaterval die zijn woorden mitraillette gewijs de zaal in vuurde. Soms moeilijk te verstaan, maar het zingen ging hem heel wat beter af. Zijn vreemde, nasale stem die niet zelden versierd werd met een lichte vibrato had een mysterieuze aantrekkingskracht. Getogen en geboren in Nashville vond hij zijn inspiratie in zowel de underground van die stad als in het traditionele Nashville. Enerzijds bracht hij beklijvende en spookachtige southern roots om ons enkele tellen later een countrysong van de zuiverste soort voor onze voeten te gooien. Een voorbeeld van dat laatste was de schitterende uitvoering van "Why I'm walking" van Loretta Lynn dat vorig jaar op plaat gecoverd werd door Jimmie Dale Gilmore en Dave Alvin. Een andere mooie cover was "Nashville wimmin'" van Waylon Jennings, hoewel er iets vreemds gebeurde tijdens dat nummer. De song was nog maar net begonnen of Coleman verdween na enig overleg met zijn gitarist van het podium waarna de band wat ging jammen. Eerst dacht ik nog dat hij een plasje was gaan maken maar hij bleef maar weg zitten. Net toen de groep in slaap leek te dommelen kwam hij terug en werd de song glorieus hernomen. Dit was ongetwijfeld de langste versie ooit van "Nashville wimmin'". Bleek dat hij gewoon een snaar was gaan vervangen maar waarom dat zo lang moest duren blijft een raadsel. Gelukkig was dit de enige smet op een behoorlijk lang optreden.
Coleman Hawkins staat erom bekend ook een voorliefde voor het steviger werk te hebben. Zo durft hij al eens de Melvins te coveren. Deze avond koos hij voor "Sailin' on" van Bad Brains, waar hij een rasechte countrysong uit toverde. Zelf heeft hij ook enkele hardere nummers geschreven die op zijn eerste plaat ‘Southern circus’ te vinden zijn. Daaruit koos hij onder meer "Son of sin", zonder meer een hoogtepunt en meteen ook het signaal voor de gitarist en de bassist om wat te gaan dollen waarbij ze elkaars snaren probeerden te saboteren.
En het werd nog beter... Zijn beste songs had hij duidelijk opgespaard voor de finale. Eerst "Hang dog", titeltrack van zijn tweede en tevens laatste plaat, waarin hij het had over zijn hond, kort daarna gevolgd door het superieure "If the creek don't rise" waarin hij zijn eigen stempel legde op de erfenis van zijn overgrootvader. Een mooiere afsluiter kon ik me niet wensen, toch breide de overigens uitstekende Strange Band (gitaar, bas, drums en pedal steel) er nog een totaal overbodige instrumental aan. Toch was het mooi geweest, heel mooi.
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Tales of the Triple Death 2025 - Master, Jungle Rot, Benediction – Stay metal, Stay Old School!
Tales of the Triple Death 2025
DVG
Kortrijk
2025-04-07
Frederik Lambrecht
Een mooie start van de week, want op maandag 7 april kon je een concertje met drie death metal bands meepikken in zaal ‘ De Verlichte Geest’ in Kortrijk. Geen sinecure om op een maandag veel volk te lokken, maar blijkbaar was dit vandaag geen probleem want zat de zaal lekker vol. De naam van deze avond werd omgedoopt tot: Tales of the Triple Death…
We begonnen er stipt om 19u aan met de Amerikaanse band Master, waar brein van dit trio niemand minder dan Paul Speckmann is. Actief geweest in verschillende bands, waarbij dan toch wel de band Death Strike bij velen een belletje zal doen rinkelen. Ook tijdens de live show was er een verwijzing naar deze band, met nummer ‘Re-Entry and Destruction’ die gecoverd werd tijdens de set. Speckmann straalt vunzige old school metal uit en qua stem zou je hem direct blindelings uit een serie zangers kunnen halen. Zo uniek in zijn soort…oké, niet altijd zuiver als je hem hoort zingen, maar je merkt aan zijn houding/mimiek dat hij zich inleeft in zijn nummers en hij smeet zich volledig. Het titelnummer van hun debuutalbum bracht al de eerste knaller aan bod waarbij de drumriff mij nog achtervolgde in mijn slaap.
Ook nummers ‘Unknown Soldier’ en ‘Pay to Die’ zijn afkomstig van deze plaat waarvan deze laatste als één van de eindnummers ingepland was tijdens hun set. Er werd een mooi overzicht van enkel topplaten uit hun carrière aan de man gebracht, waaronder dus hun debuutalbum, gevolgd door “Slaves to Society” (aren’t we All??), het prachtige “On the Seventh day God created…” waarbij de versnellingen in nummer ‘Submerged in Sin’ je nekspieren grondig testen en hun laatste album “Saints Dispelled” – waarvan het gelijknamige nummer gebracht werd - ook niet mocht ontbreken. Lekker begin alvast van deze avond…
De ietwat jongere garde van Jungle Rot mochten deze avond als tweede band aan slag. Live was dit voor ondergetekende een primeur, ik had al van de band gehoord, maar nog nooit effectief kunnen aanschouwen. Wat eerst al vooral al duidelijk was, de slogan ‘old School’ werd veelvuldig in de microfoon geroepen door zanger Dave Matrise. Waarschijnlijk een gimmick die deze band eigen heeft gemaakt.
Soit, niet enkel deze gimmick, maar ook het feit dat ze graag applaus krijgen en vragen van hun publiek vond ik niet zo normaal. Over naar de muziek dan maar…een totaal andere vibe dan bij voorgaande band, en ook achtergrond vocalen die veelvuldig toegepast werden door de anderen (drummer Spenser Syphers buiten beschouwing gelaten). Technisch en sneller dan de noemer ‘old school death metal’ en breaks die de fans onder stoom deden komen. Ja, er was mijn inziens meer drukte vooraan in de pit dan bij Speckmann en co.
Enkele nummers zijn mij alvast bijgebleven… ‘A Call to Arms’ waarbij de riff lekker doorklinkt en vuur bevat, het mee-brulbare nummer ‘Worst Case Scenario’ en ‘Strangulation Mutilation’ die mij het meest old school klonk tijdens hun set. Echt een vet nummer, indien je het niet kent, opzoeken die handel!
Globaal gezien dus een goed optreden, maar ik zou veel randzaken weglaten, waaronder dus het veelvuldig zwaaien/klappen van de handen …
Eindigen deden we op deze maandagavond met één van death metal topbands, afkomstig uit – uiteraard Birmingham – de bakermat van vele topbands uit de rock en metal geschiedenis. Sinds de terugkeer van zanger Dave Ingram opnieuw een band geworden waar jonge death metal fans rekening mee moet houden, en waar de fans van het eerste uur trots op kunnen zijn… hun oude materiaal spreekt voor zich, maar de jaren tussen 2000 en 2020 waren toch niet echt toppers als je het mij vraagt. Dus welkom terug Dave alleszins! Luister maar naar de recentste 2 studio albums die Benediction uit hun mouw heeft geschud (“Scriptures” en hun nieuwste creatie) en je gaat volledig akkoord met mij dat dit een perfecte terugkeer is naar hun beginperiode.
Veel promotie voor hun nieuw album getiteld “Ravage of Empires” die begin april gereleaset werd, waarbij de drie nummers die voor de albumrelease al op de mediaplatformen werden losgelaten, in de set stonden. Veel volk die deze nummers al had beluisterd, want er werd deftig gemoshed tijdens ‘A Carrion Harvest’, ‘Engines of War’ en het sterke ‘Crawling over Corpses’.
Deze nieuwe plaat is alvast heel goed en live wordt door Ingram en co nog meer kracht onder deze nummers geplaatst. Het was blijkbaar puffen vooraan op het podium, want het zweet liep van hun voorhoofd, gelukkig konden ze Stella en afwisselend water drinken – of zoals Ingram brulde in de micro: it’s beer o-clock.
Deze mannen konden hun appreciatie voor de vele aanwezigen niet onder stoelen of banken steken en bijgevolg werden we bedankt met enkele oude kleppers! ‘Subconscious Terror’, ‘The Groteque’ van hun gelijknamige EP, ‘Shadow World’ uit “Grind Bastard” (wanneer brengen jullie verdorie ‘Deadfall’ nog eens live??!!!) en afsluiter ‘The Dreams you Dread’. Toch machtig om deze oude nummers opnieuw uit de strot van deze zanger te mogen horen! Leuk om te zien dat de passie bij deze oudere rotten nog steeds levend is. In het begin stond de zang wat te luid in de mix, waardoor de drum en gitaren minder uit de verf kwamen, maar gelukkig werd dit vlug rechtgezet.
Een welverdiend applaus voor deze Britten, en ik zou zeggen, hopelijk tot binnenkort! Stay metal, en dan vooral old school!!
CD Review Benediction 2025 Ravage of Empires
Organisatie: DVG, Kortrijk
BRDCST 2025 – dag 3 - Wat is jazz heden ten dage?
BRDCST 2025
Ancienne Belgique
Brussel
2025-04-06
Erik Vandamme
De derde dag BRDCST stond in het teken van de jazz. Maar er was meer, want binnen het aanbod van de laatste dag BRDCST zaten uiteraard veel stijlen gerelateerd aan jazz. Curator was saxofoon virtuoos Colin Steson, gekend binnen deze scene. Hij bracht veel moois mee. O.m. Keeley Forsyth en Shida Shabadi, twee ontdekkingen die de moeite waard zijn
In de Club werd een feestje gevierd. Het in Chicago residerende International Anthem label vierde zijn elfde verjaardag, en heeft al vele jaren een mooie band met het BRDCST festival. In de Club genoten we van het prachtige, mooie aanbod, o.m. van de klanken wizard Jermiah Chin en de super formatie - om het zo te noemen - SML.
Voor de tweede dag op rij begonnen we BRDCST festival met een bezoek aan de cinema . Cinema Palace bood deze keer een film uit 1928 aan, de Franse stomme horror film ‘The Fall of the House of Usher' . We citeren volgende info: ‘Roderick Usher roept zijn vriend naar zijn afbrokkelende oude herenhuis op het afgelegen platteland. Usher is geobsedeerd door het schilderen van een portret van zijn stervende vrouw Madeline. Wanneer ze overlijdt, laat Usher haar begraven in de familiecrypte, maar het publiek ontdekt al snel dat Madeline niet echt dood was, dat ze levend begraven was in de tombe. Madeline ontwaakt uit haar catalepsie, verlaat haar kist en keert terug naar haar geschokte echtgenoot.’ (bron: Wikipedia)
Het is vooral die snijdende spanning en de confrontatie met de nakende dood die tot de verbeelding spreekt.
Luitspeler Jozef Van Wissem (****) componeerde muziek rond die film en zorgde voor een nog meer griezelige ondertoon. De cinema zaal was ondanks die mooie zonnige zondag heel aardig vol gelopen. Spannend is het allemaal. Het licht griezelige en grauwe uit de film ziet er dankzij Jozef Van Wissem nog meer angstaanjagend uit. Indrukwekkend beeld en muziek!
Colin Stetson had een heel drukke dag voor de boeg, het zou hem op zijn solo optreden een beetje parten spelen. Tijdens het duo optreden met Francesco Donadello klonk hij nog fris en monter. Onder Colin Stetson x Francesco Donadello (****) bood het duo muzikaal een zachte botsing van sax en elektronische beats/drones die alle kanten uitging. Een walm van intimiteit, grooves en oorverdovende elektronica/dronesounds hoorden we. Wat een klankenspectrum en improvisatie, experiment met jazz als thuisbasis.
We besloten eens een kijkje te nemen in de AB Club. Het duo Booker Stardrum & Gregory Uhlmann (***) viel op door experiment en improvisatie op gitaar en percussie. Een talentrijk duo, die het verder op de avond nog bewees onder SML .. Gregory Uhlmann is een klankentovenaar op gitaar, gewoon onaards.
In z’n totaliteit van de twee klonk het als een ellenlange jamsessie, waardoor de aandacht wat verslapte.
Velen verlieten vroegtijdig de Club …al had dit niet zo zeer te maken met de prestatie van het duo, maar in de Flex stond één van de publiekstrekkers op het podium. De Flex zaal zat overvol voor de Zweeds-Iraanse pianiste Shida Shahabi (*****). Ze heeft een nieuw album uit, 'Living Circle'. Haar pianospel was adembenemend alsook een sprankelende cello, keys en drone sounds. Het sprak tot de verbeelding en hier hing magie in de lucht. Een hemels paradijs, met een deugdzame donkere walm. Op het einde van haar set kwam ook saxofonist en curator Collin Stetson de sfeer en de set naar een hoger niveau tillen. We spraken Shida na het concert nog aan, toen we de LP aankochten, en vertelden haar dat we geen woorden vonden van wat we voelden. Wat een bijzondere trip was ons dat.
In de Club stond een grootmeester in drones, klankenweirdo Jeremiah Chiu (*****). Als een wizard combineerde hij intimiteit met indringende drones. We kregen een boeiende, gevarieerde aanpak. Een ambiente reis, die je tot ‘zen’ bracht. Maar eentje die oorverdovend kon zijn.
Een ander tot de verbeelding sprekend project van Colin Stetson is 10¹? (Colin Stetson x Stian Westerhus x Erland Dahlen ) (*****). Dit trio bestaat uit bijzondere muzikanten, die hun instrumenten laten spreken. Drums met toeters en bellen, de gebruikelijke cimbalen en een gitarist die met zijn emotioneel beladen vocals waanzinnig kan klinken. De onaards klinkende sax van Colin was het unieke sluitstuk voor dit rariteiten trio. 10¹? Deed verschillende emoties (van pijn tot innerlijke vreugde) opborrelen en bracht een rits adrenalinestoten toe..
Een ander absoluut hoogtepunt was toch wel Small Medium Large (feat. Jeremiah Chiu, Gregory Uhlmann, Josh Johnson, Booker Stardrum & Anna Butterss) ofwel SML(*****). Wat dit gezelschap op het podium bracht is meer dan grensverleggend. Ze speelden op elkaar in en onderstrepen hun muzikaal talent. De speelse aanpak sierde en werkte in op het publiek, dat ademloos genoot. Een unieke set door hun virtuositeit, zin voor avontuur en eindeloos improviseren, zonder aan spankracht te verliezen. Dit was puur genieten met een grote 'G'!
In het complete duister bood Keeley Forsyth (*****) ons een dramatische confrontatie van verdriet en vertwijfeling. Al weten we niet of dat nu net haar onderliggende bedoeling was. De spots waren half gericht op haar en op de twee muzikanten; in het donker zag je hen bijna niet. Kippenvel kregen we en een traantje wegpinken we door haar bariton stem. Teksten over verlangen, frustratie, angst en verlies confronteren het publiek met hun innerlijke pijn en vertwijfeling. De tristesse en het sprankeltje hoop stonden hier voorop .
Omstreeks 22u bood de zichtbaar vermoeiende Colin Stetson (****) nog een trip door het heelal. Er verschenen in allerlei kleuren beelden van sterren en planeten op het scherm. Het is en klinkt buitenaards met twee saxofoons bij zich (remember Morphine!). Wat een fantasieprikkeling. We voelden ons een astronaut in de ruimte. Een magisch einde van deze editie van BRDCST, zonder meer.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)
BRDCST 2025 – dag 2 - De eeuwige zoektocht naar onsterfelijkheid
BRDCST 2025
Ancienne Belgique
Brussel
2025-04-05
Erik Vandamme
Op de tweede festival dag BRDCST was Backxwash curator, en dat was ook te merken aan de line up. De Zambiaans-Canadese rapper en producer Ashanti Mutinta gevestigd in Montreal, Quebec zoekt graag het donkere, (g)rauwe kantje op van de rap/hip-hop. In haar eigen set was dit duidelijk te merken; ook de artiesten die met haar mee waren, dwaalden in de duisternis. We zochten graag de muzikale contrasten op in al z’n muzikale vormen, het werd een eeuwige zoektocht naar onsterfelijkheid.
In 2024 stunt BRDCST nog met het concept film en muziek door een vertoning van de film 'Nosferatu (1922)’ onder muzikale begeleiding van Black metal fenomeen Attila Csihar . Dat concept bleek succesvol te zijn, wat de organisatie deed besluiten twee avonden te starten met een film/muziek concert.
Deze keer mocht saxofoon virtuoos Mattias De Craene een door de tijd vergeten film komen voorstellen, in een eigenzinnig muzikale omlijsting. De film 'The Holy Mountain (1973)’ is een psychedelische, surrealistische film van de Chileens regisseur Alejandro Jodorowsky. Het is de eeuwige zoektocht naar verlichting en onsterfelijkheid, uitgebeeld door spirituele beelden, het is een vereren van goden en afgoden, een reis doorheen het heelal en de confrontatie met andere planeten. De hoofdrolspeler wordt hier als een soort Jezus figuur op de voet gevolgd tijdens die vaak grauwe, barre en op het randje gortige tocht die eindigt op de top van een berg.
De manier hoe Mattias De Craene (*****) de muzikale omlijsting op zich neemt is opmerkelijk, omdat hij zowel de stemmen als de sfeer uitbeeldt in klank; hij gaat hier het confronterende, grauwe kantje niet uit de weg. Hij zorgt ervoor dat deze wellicht vergeten klasse film vanonder het stof wordt gehaald en een nieuwe injectie krijgt. Een zoektocht naar onsterfelijkheid, dat nog steeds brandend actueel is. Soms voeren mensen ervoor soms gruwelijke taferelen uit, om dat doel te bereiken. Zowel het beeld als de muzikale omlijsting spreken tot ieders verbeelding en iedereen kan er zijn eigen gedacht op invullen…
We zetten onze zoektocht verder en komen in de Flex terecht in het pikkedonker. Een lichtje aan het einde van die tunnel werd ons geboden door Morgan Paige (*****) die met zijn onaards klinkende stem, de grauwheid als de warmte van ons bestaan en gedachte uitbeeldt. Het klonk eerst erg intiem en intens voelde haar vocals aan; later als ze plaats neemt aan de piano klinkt het golvend, zachtmoedig oorverdovend, die allerhande emoties doet opborrelen.
Een contrast van zalvende grauwheid; in de donkerte zoeken naar lichtpuntjes is de boodschap. Een bijzondere trip.
Elliot Galvin (****) neemt een voortrekkersrol aan in de Britse jazz met zijn originele kijk op piano en toetsen. Op het album 'The Ruin' vertelt hij een persoonlijk verhaal, en neemt je mee op zijn levenspad. Het klinkt herkenbaar en bezield. De emoties druipen als het ware van de toetsen. Hij laat zich omringen door klasse muzikanten die hem muzikaal volgen, en improviserend aanvullen. De speelsheid in de verhalenverteller en in de muziek siert. Wat een brede verbeeldingskracht van intieme confrontaties als van beladenheid door het opentrekken van klank en vocals.
Van een heel ander kaliber was LustSickPuppy (***). Wat een contrast met de vorige artiest … Als een soort crimiclown beweegt de jonge dame zich over het podium; wulps vervaarlijk weet ze haar publiek aan te porren; ze schreeuwt haar keel schor. Op de achtergrond zijn er bonkende beats en de beelden doen denken aan een circus act. LustSickPuppy maakt gebruik van het vuile, ruige, confronterende kantje van wat hip hop/punk/rave te bieden heeft. Een muzikale wervelwind waait over ons heen. Muziek met een hoek af. Soms was hetwel overacting, maar het publiek lustte het. Ze ging haar fans persoonlijk opzoeken, die genoten met volle teugen van de decadente, horrorachtige rappunk.
Na deze trip naar de Hel gingen we biechten in de Rijke Klarenkerk. Daar speelde een voor ons ondertussen geen onbekende band. Kabas (*****) zagen we reeds in de Nova Express, Mechelen.
We schreven ‘Kabas tast de grenzen van het genre af en improviseert graag. Het kleurt de sound. Minimalistische escapades worden afgewisseld door meer grillige stukken. Boeiend en spannend allemaal. Het publiek wordt meegesleept mee in die trip. Ook hier wordt de kracht van de stilte mooi uitgewerkt. We werden een beetje 'zen' door die sound.’
Kabas is al tien jaar bezig en stelde dus hun nieuwste plaat 'Sun Dog' voor. Opvallend aan die plaat is de veelkleurige sound en het balanceren tussen een minimalistische klank en de opbouw naar een climax toe, die de grens van het oorverdovende bereikt.
In de Rijke Klarenkerk zorgde dit voor een sacrale insteek. De klank ging alle kanten uit, de weergalm in de kerk zorgde voor een spanning die te snijden was. Kabas werkte naar een climax toe, alle instrumenten kwamen samen op het einde van de trip; wat een rollercoaster!
We bleven nog even in de kerk, want de volgende act Abel Ghekiere (*****) werd aangeraden als '’een niet te missen fenomeen'. De kerk was ondertussen goed vol. We kregen zonder meer een magisch concert.
Abel Ghekiere is een multi-instrumentalist die zijn inspiratie haalt uit de minimalistische jazz, traditionele folk en field recordings. Op 'Voor het verdwijnt en daarna' beeldt hij verdriet en pijn uit op gevoelige wijze. Live is het een klankenpracht en klinkt het intens. Samen met z’n muzikanten biedt Abel Ghekiere innige troost. O.m. met de blaasinstrumenten en de viool kan worden gemijmerd over het heengaan van geliefden. De mooie momenten, die je met hen hebt doorgebracht, worden stevig omarmd. Een uur lang meegesleept in deze emotionele trip.
De zoektocht naar onsterfelijkheid gaat over vele paden. Een ander pad is er eentje van wulps- en speelsheid, wat doet terugdenken aan onze kindertijd. Althans in de verkleedpartijen en de geschilderde gezichten. Muzikaal vormgegeven door aanstekelijk flutes en opzwepende zangpartijen. Mermaid Chunky (****) weet even de sombere emoties op zij te plaatsen, zonder al te kitsch te klinken. Hun ingenieuze, kleurrijke pop palmt de AB in, een overvolle AB Club zwaait met de handen en doet ons lekker meezingen op de aanstekelijke refreinen. Een sprookjesachtige mooie sound vol van positieve energie.
In de AB Flex ondertussen andere koek met rap fenomeen en publiekstrekker Backxwash (****1/2). We kregen een explosieve confrontatie van de meest gruwelijke demonen. De Zambiaans-Canadese rap artieste brengt een brede sound van rauwe horror rap met elementen subtiele black metal. Een allesvernietigende muzikale wervelstorm volgt in de vocals als in de harde beats met visuele effecten op de achtergrond. Ze haalt daadwerkelijk alles uit de kast, wat een confrontatie met de meest donkere gedachten ... Indrukwekkend slot …
We breien er nog een vervolg aan in de AB Club die weer aardig vol was gelopen met Body Meat (****) We citeren even: ‘Geïnspireerd door de uitgebreide storytelling van games en anime, creëert Chistopher Taylor met Body Meat een multidimensionale wereld vol personages en onstuitbare beweging’. De combinatie van pompende EBM beats, knallende percussie en allerhande experimentjes tekenen een wervelend slot van deze boeiende dag en avond. Het is een soort geordende chaos.
De muzikale confrontaties, het aftasten van de grenzen, het balanceren tussen hemel en hel , het flitste allemaal voorbij in de eeuwige zoektocht naar onsterfelijkheid.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)
BRDCST 2025 - dag 1 - Muziek die mensen verbindt
BRDCST 2025
Ancienne Belgique
Brussel
2025-04-04
Erik Vandamme
In tijden waar al te vaak enkel grote festivals en concerten in de schijnwerper staan zou je haast gaan denken dat er geen underground meer bestaat. Sommige festivals bewijzen echter al jaren het tegendeel. Neem nu BRDCST festival, dat doorgaat in de verschillende AB locaties. Elk jaar legt de organisatie de vinger op de pols voor wat leeft in de underground scene, over de landsgrenzen heen.
Naast optredens in de vertrouwde AB gingen er ook dit jaar concerten door in Rijke Klarenkerk maar ook in de Beursschouwburg waren er opties voor de nachtraven onder ons. De eerste festival dag stond in het teken van Anna Von Hausswolf, die niet alleen curator was, maar ook dé publiekstrekker bleek te zijn. Ze bracht een erg emotioneel beladen set. Als artieste en als curator, weet ze muzikaal de mensen met elkaar te verbinden, de rode draad van de avond; wat in tijden van conflict, oorlog en handelsoorlogen hoop geeft voor de toekomst.
Starten deden we in AB Flex met het fenomeen Filip Leyman (****). De Zweedse componist, muzikant en producer werkt aan zowat alle platen van Anna Von Hausswolf mee. Deze veelzijdige wizard staat helemaal alleen achter een mengpaneel knopjes te draaien. Het klonk intiem , dreigend en warm tegen duistere gedachten. De klank en beats waren zalvend als scherp. De algemene ambient sound bracht eerder een gemoedsrust en niet zozeer een pijnlijk beleven. Geen wonder dat de veelzijdige artieste aAnna Von Hausswolff hem zo aanprijst!
Over naar de Rijke Klarenkerk voor een artiest die geen onbekende is voor ons. Lukas De Clerck (****). We leerden de man kennen in 2023 toen hij op BRDCST festival te zien was met het project Bloedneus & de Snuitkever. Lukas verdiepte zich in het hanteren van het instrument aulos, een blaasinstrument uit de oud-Griekse en de oud-Egyptische muziek. De aulos bestaat uit twee van dubbelriet voorziene speelpijpen. De aulos wordt gespeeld met 'circulaire ademhaling': men blaast met bolle wangen en heeft zodoende wat reservelucht, ademt in door de neus en blijft met de wangen blazen. Een verdovend, bedwelmend effect van dit bijzonder instrument, de Aulo is het resultaat en hoe Lukas De Clerck het bespeelt is gewoonweg onaards te noemen. Het effect klinkt misschien wat monotoon, maar de intensiteit verveelt nooit.
In de kerk voelde dit optreden van Lukas De Clerck zelfs aan als een sacraal beleven; het maakt je ‘zen’, je zweeft naar hogere sferen, op een plaats waar het steeds fijn vertoeven is.
We verlieten de kerk echter vroegtijdig. Want het Senegalees duo Lansana Sane x Malick Diebate (****1/2) werd door Anna Von Hausswolff zelf als 'niet te missen' aangeraden. Het duo brengt, door Afrikaanse traditionele instrumenten, ons naar de diepste Afrikaanse oerwouden. Als een Senegalees ritueel voelt het aan. De combinatie tussen West-Afrikaanse harp en Senegalese percussie zorgen voor en ware cultuurschok. Enthousiaste reacties volgden door de bezwerende grooves. Iedereen was onder de indruk.
JFUJI||||||||||TA (****1/2) is ons evenzeer niet onbekend. We zagen hem op het BRDCST festival 2023 optreden. De Japanse orgel virtuoos Yosuke Fujita maakte toen gebruikt van een orgel en de daarbij horende speciale effecten. JFUJI|||||||||||TA bewandelt een mystiek pad, in een Oosters tintje. Nu stond de man in een overvolle Club. Deze keer maakte hij gebruik van een orgelpijp, een microfoon en een airbrush. Binnen het intieme kader klinkt de spannende klank intens aan. De man zoekt de grens van het oorverdovende op en weet je onder hypnose te brengen naar een fantasierijke wereld.
Het was donker in de club, enkel het lichtgevende orgel scheen op het gezicht van Yosuke. Een speciaal optreden, een speciale broeierige, dreigende klank, geen muzikaal voer voor tere zieltjes …
We verlieten vroegtijdig de club, want in Flex trad de vader van Anna Von Hausswolf aan. CM Von Hausswolff (*****) toonde aan dat de appel niet ver van de boom valt. Een mooi beeld van de zon die ondergaat in de zee, wordt gecombineerd met verdovende, bedwelmende klanken; ze worden vervormd tot oorverdovende dronesounds. Het is filmisch tot de verbeelding sprekende muziek, met de mooie beelden op het scherm. Wat een intensiteit. We waanden ons soms op de mooiste plekken op aarde, maar er waren ahw ook donderslagen te horen. Het balanceren tussen deze uitersten intrigeerden. Het is een klankentovenaar die de unieke kunst van klanken kan vervormen. Een bijzonder componist en muzikant.
Na die oorverdovende sounds , tijd voor wat muzikale rust … Dat bood de Ierse experimentele orgelspeelster Áine O'Dwyer (****) ons in Rijke Klarenkerk aan.
We citeren uit de biografie op de website van BRDCST: 'Haar muziek is geïnspireerd door haar studie van de individuele eigenschappen van pijporgels en het gegeven dat elk orgel nauwkeurig is afgestemd op het gebouw waarin het is gehuisvest, waardoor het een intieme band heeft met de omringende architectuur.
In de Rijke Klarenkerk maakte ze gebruik van het kerkorgel, om er klanken uit te toveren die de Hemelpoorten deden open zwaaien. Een vredig gevoel van welbehagen overviel ons prompt. De spots vanuit alle hoeken in de kerk, brachten een aangenaam rustig gevoel; ahw kwamen engelen uit de hemel in je nabijheid. Het bracht ons naar de essentie van het leven.
Helaas dienden we de kerk vroegtijdig te verlaten, want het was tijd voor de hoofd act van deze eerste festival dag, de afluistende act van deze eerste boeiende avond. Anna Von Hausswolff (*****).
‘Haar muziek bevindt zich op het spannende kruispunt van art pop, drone en postmetal, waarbij de klankkleur van haar (pijp)orgel vaak een prominente rol inneemt. We hoorden hier een boeiende , brede, diverse muzikale aanpak. Ze was omringd van twee drummers, een saxofoon, een rits aan gitaar- en orgelklanken, die naar alle hoeken van de zaal uitgingen. Op het einde van de set ondersteunde de Senegalese percussionist Lansana Sane die klankkleur. Muzikaal viel er heel wat te beleven. Wat een magie en prikkeling. Daarnaast zijn de unieke vocals van Anna Von Hausswolff iets bijzonders. Haar veelzijdige stem ligt ergens tussen Nico, Diamanda Galás en Kate Bush in. Haar inspiratie haalt ze uit allerhande muziekstijlen. Avontuur en experiment zijn dus belangrijk in haar klankenwereld.
Anna Von Hausswolff tast voortdurend grenzen af. Haar optreden stond dus hoedanook op zijn plaats op BRDCST.
Het plan was om af te sluiten in Club met Dame Area. Dit Catalaans-Italiaanse duo wordt omschreven als een van de meest intense elektronische acts van het moment. Helaas was er geen doorkomen aan … Maar met een goed gevoel vanbinnen, konden we al die onvergetelijke momenten op deze boeiende eerste BRDCST festival dag herbeleven huiswaarts toe.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)
Masters Of Reality - Een levende legende in het Wintercircus
Het nieuwe album ‘The Archer’, waarop toch een beetje te veel gezapigheid heerst, was voor ons niet meteen de reden om nog eens Masters Of Reality te gaan bekijken.
Maar andere redenen genoeg, verdomme.
Vooreerst is Chris Goss een legende die destijds het geluid van stoner-pioniers Kyuss mee heeft bepaald en zich daarmee meteen de titel van de godfather van de stoner-rock heeft toegeëigend.
Ten tweede heeft hij in 1988 met ‘The Blue Garden’ een onvervalste hardrock klassieker gemaakt die een must is in elke zichzelf respecterende platencollectie. En ten derde zit er in onze memorie een onvergetelijk en uitermate fantastisch concert vereeuwigd, men zegge en schrijve 14/12/2001 in het SMAK in Gent, met quasi de voltallige Queens Of The Stone Age als begeleidingsband.
Vandaag zag Goss zijn band er uiteraard heel anders uit, met onder meer gitarist Steven Janssens (The Mudgang, Mauro & The Grooms, The Whodads, Daan) in de rangen. Geen idee hoeveel tijd Janssens gekregen heeft om zich in te lijven in het repertoire van Masters Of Reality, maar hij speelde met een geweldige flair en bravoure alsof hij die songs al jaren opvoerde.
Masters Of Reality begonnen een beetje lauw, dit niet toevallig met één van de nieuwe songs “I Had A Dream”. Verder in de set zouden er nog een drietal tracks uit ‘The Archer’ volgen, waarvan enkel “Mr Tap n’ go” zich kon meten met de grote broers.
Voor de rest was dit een concert om van te smullen. Het vuur zat zoals te verwachten vooral in een flinke stapel krakers uit ‘The Blue Garden’ en ‘Sunrise On The Sufferbus’, en daar was het zo goed als volgelopen Wintercircus uitermate tevreden mee.
Al vanaf die typerende keyboard intro van “Doraldina’s Prohecies” zat de groove erin en was de trein vertrokken. “John Brown” was even stevig als briljant, “Third Man On The Moon” presenteerde zich als een waar riff-festijn en rockte de stenen uit de muren. Absoluut hoogtepunt was een uitgesponnen “Rabbit One”, gebouwd op dat bloedgeile basloopje en voorzien van minutenlang heerlijk smeulende gitaren.
Het dak ging er helemaal af met het aan elkaar gebrande stomende tweeluik “Theme For The Scientist Of The Invisible” en “The Blue Garden”, uitermate geweldig. Na zo een zinderend duo moest het uiteraard crescendo gaan, waarop “She Got Me When She Got Her Dress On” uit zijn voegen barste, rollend en bruisend als nooit tevoren.
Als toetje ging Masters Of Reality eruit met de stampende potige bluesrock van “Ants In My Kitchen”, waarin Freddie King’s “Going Down” heerlijk verweven zat.
Een stevig slot van een straf concert met enkele haperingetjes (de oudjes “Why The Fly” en vooral “100 Years of Tears on the Wind” waren wat slapjes en leken de tand des tijds niet te hebben doorstaan).
We onthouden toch vooral een aangenaam weerzien met een onuitwisbaar rock-icoon.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Dieter Boone
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7372-masters-of-reality-2025-04-04?ltemid=0
Organisatie: Democrazy, Gent
Heather Nova – Melancho-dreampop té sober, spaarzaam gehouden
Heather Nova en Serilina Fisher
De in Bermuda residerende Heather Nova zorgde er mee voor dat de vrouwelijke sing/songwriting op het voorplan kwam in de mid90s, met o.m. Tori Amos en een Alanis Morissette. De lieftallige, bevallige dame is intussen 57 geworden, heeft al heel wat doorworsteld en probeert met de nieuwe plaat ‘Breath & Air’ opnieuw in de belangstelling te geraken. Een handvol cluboptredens moet ervoor zorgen dat haar innemende, warme melancho-dreampop nog niet volledig onder het gras geraakt.
In een uiterst sobere, spaarzame bezetting was haar muzikale missie maar deels geslaagd door de teveel dertien in een dozijn klinkende nummers.
Centraal horen we sfeervolle, dromerige pop gedragen door haar kristalheldere, hemelse stem. De succesvolste periode was in de 90s met albums ‘Oyster’ en ‘Siren’. Haar materiaal is fraai gearrangeerd, ademt een verstilde sfeer uit en heeft een betoverende indruk door de ingenomen, sprankelende sound. Vanaf het millennium kwam er met regelmaat van de klok nog een album uit, in wisselende sterkte; ze was regelmatig te zien in het clubcircuit en op de festivals.
Op ‘Breath & Air’ is ze aan een volgend hoofdstuk toe en komt ze optreden in een uiterst sobere bezetting, nl. met een celliste en zijzelf met haar akoestisch gitaarspel; af en toe aangevuld met keys en wat lichte tics op het drumstel. Een ingehouden instrumentatie dus van weinig ritmesectie. Het materiaal klinkt keurig binnen hetzelfde patroon met vaste melodielijntjes zonder al te veel verrassende wendingen en arrangement. In z’n totaliteit overtuigt het live niet volledig door een beetje teveel hetzelfde klinken. Bijgevolg, weinig variatie dus in de 18 nummers, rustigheid troef, waarbij de spanningsboog wel eens durft te zakken in de goed anderhalf uur durende set.
Thema’s: liefde , verlangen, verlies, natuurelementen, yoga, … ideale onderwerpen op dit eiland aan de Bermudadriehoek, met de Atlantische oceaan rondom jou, wat nog onder bewind van de UK staat. Feestelijkheid is niet echt aan Heather besteed, zo te horen aan haar plaatwerk door de dertig jaar heen.
De klemtoon kwam vanavond dus op het nieuwe album, haar twee succesalbums en eentje uit 2019 ‘Pearl’ . We misten hier even een ‘best of’ , die herkenbaarheid bindt in haar pakkende, gevoelige pop.
De schuchterheid, onwennigheid heeft ze overwonnen, ze treedt in interactie met haar publiek over relaties en levenservaringen. Een intense connectie behoudt ze met haar publiek. De bloemetjes rond de microfoon, haar witte kledij en de zomerse uitstraling tekenen een feeërieke sfeer. De songs worden in hun eenvoud gespeeld, schoon, intiem, weemoedig.
Haar eerste optreden was aan de kust in Oostende. Het kwam goed uit, het deed denken aan haar eigen woonplaats, wat wil je nog meer, ‘‘s morgens opstaan, zon, zee, strand, het kabbelende water, joggende mensen, de boten in de verte , …’.
“Rewild me” van het album ‘Pearl’ gaf de toon van deze spaarzaam gehouden set aan. We werden vriendelijk uitgenodigd mee te stappen in haar leefwereld, “Ghost in my room” volgde en was de eerste kennismaking met het recente werk. Herkenbaarheid dan met “Walk this world” uit de succesvolle periode (‘Oyster’). Vooral de cello trok de songs wat meer open; én haar unieke stem bracht het materiaal natuurlijk naar een hoger niveau.
Ze loodste ons doorheen de set met afwisselend nieuw en ouder materiaal. ‘The lights of Sicily’ maakte de link aan Band Of Horses, gekruid van wat dromerige rootspop. “Magnificent” op z’n beurt was een soort heling, een afschrijven van ontgoocheling en tristesse. “The wounds we bled”, terug van dat ‘Pearl’ album was een wegdromen van de harde realiteit. En “All I need werd gedragen door haar vocale pracht.
Het bracht ons tot de huidige kleurrijke single “Hey poseidon” , met Heather op keys en de voorzichtige, gemoedelijke drums voor de eerste keer.
We laveren doorheen het emotioneel geladen materiaal, die an sich muzikaal maar weinig van elkaar verschilt; o.m. “Butterflies & Moths”, “Singing you through”, de titelsong “Breath & Air” en “Doubled up”.
De gekende oudjes “Not only human”, “Island”, de meer happy uptempo song “London, rain”, met een vooraanstaande fan uit het publiek als backing vocals en in de closing final “Like lovers do” vallen meer op en verscherpen de aandacht; lekker zweverig, dromerig materiaal met een refrein die blijft hangen en het beeld oproept van rondcirkelende fluitende vogeltjes in de lucht.
Vanuit het publiek was er een request, “Done drifting/Papercup”. Met het opbouwende “I wanna be your light” , ook al ruim 20 jaar oud, werd krachtiger, breder definitief besloten.
Het hemels charmante bleef hoedanook bewaard door de subtiele, fijnzinnige melodie en haar zangtalent pur sang. Een drie-eenheid emotionaliteit - eenstemmigheid - samenhorigheid ervaarden we . Het is en blijft de muzikale hoeksteen van Heather Nova.
Goed zondermeer , maar een iets meer ‘best of’ (met o.a. “Heal” , “Maybe an angel”, “Truth & Bone”, “Heart & Shoulder”) was best aangenaam, meegenomen en kon meer variatie brengen tijdens deze tour , die in A’pen werd uitgewuifd .
Als support hadden we het Serilina Fisher , opkomend talent vanuit de Heather Nova stal. Zij won een talentenshow ‘Bermuda Idol’. Pas 15 jaar oud, weet ze met haar evenzeer adembenemende stem, soulvoller, doorleefder weliswaar, maar even indringend als Heather, samen met haar elektrisch gitaarspel/-getokkel, het publiek te ontroeren.
We kregen een handvol songs , die net als bij Heather spaarzaam , sober, spannend klonken. Een gedreven , geëngageerde teenager met bezwerend materiaal dito vocals, eentje die doorzet en mettertijd haar publiek kan innemen.
Organisatie: CC De Grote Post, Oostende
Jef Neve & Teus Nobel – Hoe klassiek en jazz elkaar ontmoeten en vinden
Jef Neve & Teus Nobel
Binnen het aanbod van jazz muzikanten zijn de Nederlandse trompettist Teus Nobel en Belgische top pianist Jef Neve geen onbekenden. De twee hebben hun stempel gedrukt op de jazz scene, maar krijgen evenzeer erkenning buiten de scene. Ze werken al vele jaren samen. Tijdens Neves 'Spiritual Control'-tournee groeide hun muzikale interactie uit tot een vanzelfsprekendheid. Wanneer de rest van de band het podium verliet en enkel piano en trompet overbleven, ontstond een vrijheid die ze sindsdien zijn blijven opzoeken. Dat resulteerde dus in het live album 'Esho Funi', dat eens gebracht op een podium nog zoveel krachtiger klinkt.
Ook in een uitverkochte De Roma, onderstreepten ze hun virtuositeit, speelsheid en inventiviteit; Een meer dan geslaagd optreden dus van Jef Neve & Teus Nobel (****1/2).
Er heerst inderdaad een sterke verbondenheid tussen beiden. Ze gaan heel respectvol om met elkaar, maar steken ook graag onder elkaar de loef af.
Beiden worden in de schijnwerpers geplaatst, de piano en de trompet. Muzikaal imponerend als beide instrumenten samenkomen. Een speelse magie hoe klassiek en jazz elkaar ontmoeten en vinden . “Bluesette” was er zo eentje, eentje eigenlijk van mondharmonica virtuoos Toots Thielemans. Een klassieker in het genre, die een mooie, warme versie kent van de twee virtuozen
We worden op los spontane wijze doorheen het optreden geloodst , met allerhande grapjes, kwinkslagen en maatschappijkritische elementen; o.m. de 'problemen bij overheidsbedrijven' vóór dat “Waiting for a Train” wordt ingezet, of van de compositie “Esho Funi” van Teus, rond het Japanse thema van de eenheid tussen jezelf en je omgeving.
Die eenheid is er op vele vlakken … Op vlak van emoties, zitten veel diversiteit verborgen in de set. Soms komt een weemoedig kantje naar boven als op het zachtmoedige “Floating”. Ook “Little Sunflower” is een zalvende botsing van pianotunes en trompet geschal. Wat een emotionaliteit en gevoeligheid schuilt hier. De plaat 'Esho Funi' staat centraal. Grenzen worden afgetast en ze improviseren maar al te graag. Heerlijk genietbaar, mede door hun uitstraling en charisma. Het publiek verveelde zich geen seconde. De stemming slaat voortdurend om, van rust en intimiteit, naar een feestelijke stemming. In de bis werden we muzikaal letterlijk hartverwarmend omarmd.
Hun virtuositeit, speelsheid en improvisatie waren tekenend voor hoe klassiek en jazz elkaar ontmoetten en vonden. Een geslaagde avond
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut (van hun optreden in de Casino, Sint-Niklaas op 30 maart 2025 )
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7352-jef-neve-teus-nobel-30-03-2025?Itemid=0
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Gavin Friday – Tijdloze decadentie
Ruim 13 jaar na het degelijke doch weinig opzienbarende ‘Catholic’ album hadden we eerlijk gezegd de hoop laten varen op een muzikale wedergeboorte van Gavin Friday. Eigenzinnigheid is echter altijd al de grootste deugd geweest van de bijna 66-jarige Ier, dus in plaats van een samenwerking met hip en jong producerstalent te overwegen zocht hij inspiratie bij zijn oude maatje en voormalig Soft Cell-brein Dave Ball. Het opmerkelijke verhaal van het vorig jaar verschenen resultaat van die samenwerking, het elektronisch getinte ‘Ecce Homo’, begint reeds bij de album hoes. Met een theatrale knipoog naar de veroordeelde Jezus met doornenkroon laat Friday er de sporen zien die zijn leven als mens én als performer hebben nagelaten, en dan moeten de eigenlijke songs nog binnenkomen.
Met het verlies van zowel zijn moeder, zijn trouwe hond én boezemvriendin Sinéad O’Connor kreeg de Ierse songwriter afgelopen jaren genoeg emotionele munitie in handen om dé ultieme afscheidsplaat te maken. Niet voor niets dus koos Friday als intro voor Allegri’s boetepsalm “Miserere” om een matig gevulde VIERNULVIER collectief onder te dompelen in een intiem begrafenissfeertje. Dramatiek en catharsis moesten echter al snel baan ruimen voor extravagantie en decadentie. Met extatische beats, opgezwollen synths en zwoele vrouwelijke backing vocals flitsten openers “Lovesubzero” en “Ecce Homo” ons prompt terug naar de 90ies rave cultuur die door Underworld en The Prodigy in de grote massa werden gedropt. De ijle downtempo elektropop van “The Church Of Love” en “Stations Of The Cross” trok het publiek vervolgens nog een decennium verder in de tijd met echo’s van Friday’s generatiegenoten Soft Cell, Depeche Mode en John Foxx. Opgejaagd door een van Gary Glitter geleende glamrock beat landden we met “Lady Esquire” tenslotte in 1972, het jaar waarin Friday naar eigen zeggen voor het eerst kennis maakte met de androgyne David Bowie en het eerste zaadje van de latere Virgin Prunes werd geplant.
De elektronische inslag van het nieuwe album vertaalde zich live in een sobere muzikale omlijsting met veel voorgeprogrammeerde beats, en dat was best wel even wennen. Gavin Friday is echter het soort ras performer die op z’n dooie eentje het gewicht van een show kan dragen zonder dat er een imposante band aan te pas hoeft te komen. Neem nu “Apologia” vanop diens solo debuut uit ’89, een even majestueuze als theatrale synthese van Brel, Piaff en Weil waarop de Ier zijn rol als dramaticus ten volle wist uit te spelen enkel begeleid door de klarinet van de Parijse multi-instrumentalist en trouwe huurling Renaud Pion. De meest opvallende figuur op het podium was wellicht een als non verklede zangeres, die Friday midden in de set ook nog eens assisteerde met zijn vestimentaire transformatie van maatpak crooner tot losgeslagen performance artiest in rafelige vodden. Als een verraderlijk schattig duo zetten ze vervolgens “Sandpaper Lullabye” in, een deep cut uit de legendarische ‘A New Form Of Beauty’ EP reeks waarmee The Virgin Prunes zich als één van de meest avant-gardistische post-punk bands van de prille 80ies profileerden. Een bijna onherkenbaar “Caucasian Walk” uit het opus magnum van de Prunes ‘…If I Die, I Die’ sloot daarbij naadloos aan, gevolgd door alweer een nieuwe stijlbreuk met de luchtige 90ies pop van “King Of Trash” en de mijmerende flashback naar vroeger en beter in “When The World Was Young”.
Tijdens de encores moest Friday één en ander kwijt over hoe artistieke vrijheid steeds dieper wegzinkt in de maatschappelijke draaikolk waarin we ons momenteel bevinden. Met een kort citaat uit “London Bridge Is Falling Down” moest duidelijk worden dat de Engelse hoofdstad niet langer de attractiepool van weleer is voor kunstenaars, en dus rest er weinig anders dan persoonlijke herinneringen aan de metropool te koesteren in “Cabarotica”. De permanente onrust op sociale media kreeg er van langs op “Daze”, waarbij Friday zijn publiek laconiek bedankte om hun schermtijd tot een minimum te beperken en op de tonen van het zwoele “Angel” definitief achter de coulissen verdween.
In tegenstelling tot zijn jeugdvrienden van U2 weet Gavin Friday keer op keer zijn reputatie hoog te houden zonder te vervallen in pathetische poenschepperij. Meer nog, vanavond bewees de muzikale kameleon dat hij niet eens hoeft te teren op zijn muzikale erfenis. Dertien jaar wachten bleek meer dan de moeite waard, maar Mr. Friday, laat het vervolg op ‘Ecce homo’ gerust wat sneller komen.
Organisatie: Democrazy, Gent
De Amerikaanse Rylie Ellen Wechta is een bezige bij. Ze zit in tal van lopende of stilgevallen projecten (Black Blood Stigmata, Dark Evolution, Euphegenia, The Genocide Architect, Void, …), ze gaat mee als live-bassist met een paar bands en ze is producer voor tal van metalbands, onder meer de culinary deathmetalband A La Carte. Daar kon nog wel een projectje bij, dacht ze, en daarom zette ze Haunted Catacombs op en daarvan kan je luisteren naar de debuut-EP ‘Haunt of Fear’.
Dit nieuwe deathmetalproject is in de lyrics een ode aan de EC Comics en dan vooral de horror-edities vermoed ik, afgaand op de lyrics, songtitels, het artwork en de (schaarse) huiveringwekkende elementen in de productie. Het is niet meteen duidelijk of Rylie de enige betrokken persoon is in dit project, maar er zit wel één duidelijke lijn en stijl in deze brutale en ietwat nerveuze deathmetal. De mix en productie zijn wat oldschool, maar eigenlijk valt er weinig op aan te merken.
Voorlopig komt de EP ‘Haunt of Fear’, met twee volwaardige tracks en een lange intro, enkel als digitale release in eigen beheer uit, maar in de toekomst kunnen deze drie tracks misschien samengevoegd worden met andere tot een volwaardige EP.
Van de twee volwaardige tracks spreekt “Specters Calling from the Pit” mij het meeste aan.
Dit is een leuk projectje waar we hopelijk meer van te horen zullen krijgen.
https://www.youtube.com/watch?v=ST5Ksin6Bzk
Lucie Sue staat deze zomer op de mainstage van Hellfest, toch zowat het grootste metalfestival van Frankrijk. Voor ons is deze artieste nog onbekend, maar daar kan snel verandering in komen.
“Hush” is een knappe single van deze Française. De lyrics zijn een mix van Engels en Duits en dat heeft een reden. De song gaat over de pijnpunten en tegenslagen in de opvoeding van kinderen. En omdat de vader van haar kinderen Duits(talig) is, worden die tweetalig opgevoed, waarbij Lucie Sue vooral de Duitse ‘krachttermen’ overneemt. Opvoeden is niet altijd rozengeur en maneschijn, zoals elke ouder zal kunnen beamen. Een niet alledaags onderwerp voor een rocksong, maar we zijn blij dat ook dit aan bod kan komen.
Muzikaal is “Hush” 90’s indierock. Denk aan L7, Veruca Salt en Hole. Degelijke productie en mix. Het klinkt catchy en een beetje dirty, met dat accentje in dat Duits.
https://www.youtube.com/watch?v=zCjSIdIs9Bk
We waren al ferm onder de indruk van hun eerste single “The Edge” uit hun te verschijnen nieuwe album. Over hun tweede single “What Goes Around” zijn we minstens even enthousiast. Ook dit nummer zit muzikaal heel goed in elkaar en heeft de nodige elementen om het boeiend te houden na enkele beluisteringen. Bovendien zingt Sharon Braye bij momenten de pannen van het dak.
De intro begint met opvallende synths. Daarna komt de rest erbij en heeft de song een consistente sound meegekregen.
Elk instrument staat op zijn plaats. Het nummer is catchy en klinkt volwassen. Meer kan ik er niet over zeggen dan dat je hem zeker eens moet checken. Super liedje!
What Goes Around
Nederlands 
Français 
