Fractured Insanity - Tussen rauwe duisternis en feestelijke uitbundigheid
In ons kleine landje hebben we een vloed aan toffe bands en artiesten. Eentje is nauw aan ons hart verbonden sinds hun prille begin (2004). Ze brachten recent hun vijfde album uit, 'Age of Manipulation'.
Check gerust https://xtreemmusic.bandcamp.com/album/age-of-manipulation, een overtuigende death metal plaat.
In het Muziekcafé Elpee kregen we een energiek optreden tussen rauwe duisternis en feestelijke uitbundigheid, die Deinze deed daveren op zijn grondvesten.
Eerst trad de Nederlandse formatie Written in Blood (****) op. Het is de band rond ex-God Dethroned-bassist Bert ‘Beef’ Hoving, die met enkele muzikanten puike melodieuze death metal brengt. Een getalenteerd gezelschap. We krijgen een ondoordringbare muur van gitaarriedels. Verder waren er de agressieve drums, fraaie baslijnen onder veelzijdige screams, grunts en growls. Messcherp klinkt het. We misten toch enige variatie door die eenvormigheid. Hoedanook, hun intensiteit en dynamiek behield de spanning en kon ons ‘demonisch’ voldoende overtuigen.
Fractured Insanity (*****) zit binnen diezelfde death metal scene, maar brengt variatie en spanning aan, waardoor je blijft dwalen tussen grauwe duisternis en fel licht. Een interessante bijzondere parel binnen de scene.
Een meesterlijke intro en een verschroeiende start met “Exaltation of A Fallen”. In de omgang zijn het super sympathieke muzikanten, maar op dat podium ontpoppen ze zich als demonische wezens. In een razendsnel tempo, weinig rust tussenin, kregen we hun materiaal te horen. “Age of Manipulation” en “Hell of No Mans land” schitterden. Demonisch menselijk klonk het.
Zelfs een klein technisch euvel kon hen niet deren, het werd met de nodige kwinkslagen opgelost. En humor is belangrijk in hun muziek, het biedt ruimte tot zelfrelativering.
En … Je mag feesten op hun muziek. Hoe verder in de set, hoe meer de boel los gaat, met een rits moshpits. “Forced to Rome” en “Bezoar” is de aanzet naar een wervelende finale. Niemand staat nog stil op “Slumber in the Deep” en “All Shall Fad”. Fractured Insanity eindigt met “Man Made Hell” , onze persoonlijke favoriet. Het is een song die de lading dekt die de menselijkheid verbindt met het grauw demonisch.
Een uur lang bood de band ons een verschroeiende trip, tussen rauwe duisternis en feestelijke uitbundigheid!
Organisatie: Elpee, Deinze
Red Rock Brugge 2025 – Een nieuwe naam, een nieuw hoofdstuk - Tussen Punk en Poëzie, Brugge Kiest de Tegentoon
Red Rock Brugge 2025
Koningin Astridpark
Brugge
2025-05-01
Kristof Acke
Op donderdag 1 mei vond in het Brugse Astridpark de nieuwste editie van Red Rock Brugge plaats. Dit jaarlijkse muziekevenement is de opvolger van de vroegere Red Rock Rally, die sinds midden jaren '90 een vaste waarde is in de Brugse muziekscène. Hoewel het festival inmiddels onder een nieuwe naam doorgaat, blijft de befaamde rally bestaan: de eerste vier bands op de affiche strijden nog steeds om de jury- en publieksprijs, waarmee het festival een belangrijke springplank blijft voor opkomend talent.
Na de traditionele 1 mei-optocht en toespraken in het park, trapte de band YUMA uit Ruiselede het muzikale programma af. Zij werden gevolgd door het kleurrijke Maquillage uit Mechelen, het energieke Yerra Yerra uit Hasselt en tenslotte West Coast Caravan uit Gent, een band die ook ondersteund wordt door het Brugse Brugotta-traject.
Om 17u30 werden de winnaars bekendgemaakt: West Coast Caravan wist zowel de jury als het publiek te overtuigen en sleepte beide prijzen in de wacht!
Daarna begon het avondprogramma, waarin meer gevestigde namen het podium betraden:
JEN beet om 18u00 de spits af met een strak en meeslepend optreden. De band bracht een mix van alternatieve rock en subtiele elektronica, gedragen door de charismatische frontvrouw Jente Neels, die ook actief is bij Sylvie Kreusch en Ratmosphere. Haar ervaring en podiumprésence tilde het optreden naar een hoger niveau en liet een blijvende indruk na bij het publiek.
Maria Iskariot bracht om 19u15 een compromisloze set vol half-volwassen vrouwelijke punkrock uit Vlaanderen: lawaaierig, eerlijk en doordrenkt van hoopvolle hopeloosheid. Thema’s als opgroeien, morele ambiguïteit en het besef van je eigen tekortkomingen stonden centraal. Ondanks de krachtige performance werd het optreden helaas ontsierd door enkele incidenten: drummer Sybe Versluys kreeg een halfvol bierblik in het gezicht gegooid en zangeres Helena Cazaerck werd tijdens het crowdsurfen herhaaldelijk ongepast aangeraakt. Desondanks hield de band stand en sloten ze hun set af met de rauwe intensiteit die hen kenmerkt.
Om 21u00 nam ILA het over. ILA is de Belgische grunge rockband rond singer-songwriter Ilayda Cicek, die in 2022 laureaat werd van De Nieuwe Lichting van Studio Brussel. Sindsdien groeide de band uit tot een vaste waarde in het alternatieve livecircuit. Met haar krachtige stem, gelaagde composities en intense podiumprésence bracht Cicek een optreden dat bol stond van emotie en spanning. De rauwe sound, gecombineerd met breekbare momenten, wist het publiek zichtbaar te raken en maakte dit tot een van de meest beklijvende sets van de avond.
Afsluiten deed De Mens, een vaste waarde in de Belgische rockscene. Ze openden hun set met “Waar is de liefde”, gevolgd door het energieke “Dit is mijn huis” en “Sex verandert alles”, waarmee ze meteen het publiek op scherp zetten. De rest van het concert was doorspekt met een indrukwekkende reeks hits, waaronder “Lachen en mooi zijn” en “Jeroen Brouwers”— stuk voor stuk enthousiast onthaald door het publiek.
Net voor de bisnummers brachten ze een uitgerekte versie van “Maandag”, waarbij het publiek uit volle borst meezong en voor een intens gezamenlijk moment zorgde.
De bisronde begon met “Bemin me later”, gevolgd door “Irene” — eerst in een uptempo versie, daarna ingetogen en traag — en eindigde met een pakkende uitvoering van “Ergens onderweg”. Het was een afsluiter die het publiek met een warm gevoel en een lichte krop in de keel huiswaarts stuurde.
Red Rock Brugge bewees ook dit jaar dat het een uniek podium biedt voor zowel beloftevolle jonge artiesten als gevestigde waarden — en dat midden in hartje Brugge.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7483-red-rock-brugge-2025?Itemid=0
Organisatie: Red Rock Brugge
Rudolf Hecke is terug met een nieuwe versie van God=doG, de band waar hij eind jaren ’80, begin jaren ’90 Vlaanderen mee onveilig maakte.
Rudolf Hecke’s LP ‘God is dog spelled backwards’ werd in 1989 nog verkozen tot beste Belgische album van het jaar. Hij werd gekroond tot de ‘Nick Cave van Vlaanderen’. Vervolgens trok Rudolf op een neverending tour langs jeugdclubs en festivals. Hij speelde ook als support van Iggy Pop, Sugarcubes, The Triffids, Einsturzende Neubauten, Peter Hammill, Bob Geldof, Björk, …
Daarvoor had hij al Belpop geschiedenis geschreven met EBM-pioniers Company Of State, waarmee hij door Europa tourde samen met Eyeless in Gaza, Neon Judgement, Front 242, La Muerte… Na de eerste God=doG-periode volgden nog meer muzikale avonturen, onder meer in Pop in Wonderland en als auteur van biografieën over Serge Gainsbourg en Roy Orbison.
In de nieuwe God=doG-band zitten enkele mooie namen: Nikkie van Lierop (Erotic Dissidents, Praga Khan), Toon Derison (Steven De Bruyn, El Fish), Klaas Tomme (Iskander Moon, Illuminae) en Yassin Joris (Naima Joris). Ian Caple zat voor deze single in de producersstoel. Die ken je van zijn werk voor onder meer Suede, Tindersticks, Shriekback, Luc Van Acker, Anne Clark, The Ex, dEUS en Tricky.
Vorig jaar was “The Fear” de eerste nieuwe single. Puik werk, maar ergens ontbrak er toch die genster die het nummer kon doen overtuigen. Dat doet de tweede single – “Stronger Man” dan weer wel. De Nick Cave-vergelijking van vroeger mogen we nu wel inruilen voor eentje van Lou Reed, met die licht-verveelde, licht-lijzige zang. Mysterieus, intrigerend, geniaal in al zijn eenvoud.
Er is een nieuw album op komst, dat in het najaar verschijnt. Dat is verbonden met Hecke’s boek ‘Hoe ruw is de steen’, waarin hij onderduikt in de tempels en de coulissen van de vrijmetselarij. Het boek heeft het album beïnvloed en omgekeerd.
De clips van de eerste singles barsten dan ook van de vrijmetselaars-symboliek.
Stronger Man -single-
Rudolf Hecke & God=doG
Starman Records
https://www.youtube.com/watch?v=NBNR6p2MHH4
Bruce Springsteen maakt de kluizen leeg. In juni komen er liefst zeven albums uit met onuitgegeven materiaal: ‘Streets of Philadelphia Sessions’, ‘Perfect World’, ‘Faithless’, ‘Somewhere North of Nashville’, ‘Inyo’, ‘Twilight Hours’ en ‘LA Garage Sessions ’83’.
De fans zitten al te likkebaarden, wetende dat the Boss zelden middelmatig materiaal schrijft of opneemt.
Eén van de vooruitgeschoven singles is “Blind Spot”, een funky lo-fi contemplatief nummer uit de ‘Streets of Philadelphia Sessions’. Hij nam dat album op na het bejubelde ‘Streets of Philadelphia’, maar besloot om het niet uit te brengen, omdat hij op dat moment met de E-Street-band wou gaan touren. De fans kenden de opnames als de ‘loops record’ van the Boss, omdat hij net als op ‘Streets of Philadelphia’ met veel loops en drum samples gewerkt heeft. ‘Blind Spot’ had dan ook perfect gepast op dat album.
Het is een pareltje. Springsteen schrijft inderdaad nauwelijks middelmatige teksten. Of de muzikale uitwerking van deze “Blind Spot” zo fantastisch is als het beste van ‘Streets of Philadelphia’, daar valt misschien wel wat over te discussiëren.
Ik vind deze alvast sterker of een betere vondst dan de andere vooruitgeschoven single “Rain in the River”, uit 1983, die misschien net iets minder toevoegt aan het zo al imposante oeuvre van Bruce Springsteen.
https://www.youtube.com/watch?v=HfUEXnSing8
Nicole Selivan was nog maar 20 toen ze twee jaar geleden de oorlog in haar thuisland Oekraïne ontvluchtte en daar haar nog prille muziekcarrière achterliet. In Brussel ontmoette ze Arno De Ros en Tom Stokx (gitarist bij The Haunted Youth), die op zijn beurt Nick Caers (The Haunted Youth en Affaire) uitnodigde op drums. Samen met bassist Bram Janssens vormen zij de liveband van Selivan’s band Salvia.
Met de debuutsingle “Time” haalde Salvia al meteen de finale van De Nieuwe Lichting van Studio Brussel. En nog voordat Salvia ook maar één keer live had gespeeld, stonden er al twaalf shows op de agenda – waaronder Left of the Dial en Les Aralunaires.
Na “Time” laat opvolger “You and Me” een meer dromerige kant van Salvia horen, balancerend tussen tintelende dreampop en shoegazy postpunk, met een melodie die bruist als champagne. Salvia zit hier op het kruispunt van Sylvie Kreusch en Björk.
Ook leuk om te vermelden: Nicole deed alles zelf: tekst, muziek, productie, mixing en artwork.
https://www.youtube.com/watch?v=2Z365agU254
De Mechelse new wave-legende Enzo Kreft heeft een nieuw album klaar. De albumtitel ‘Dictator’ past helemaal bij de momenten die we vandaag beleven.
Het nieuwe album sluit mooi aan op de voorgangers ‘Control’ uit 2019, ‘Different World’ uit 2021 en ‘Shelter’ uit 2023. De albums zijn zoals zijn concerten een one-man-show, waarbij Eric alles zelf bedenkt, inspeelt, zingt, mixt en van artwork en clips voorziet. Een succesformule die werkt moet je niet aanpassen, al dreigt misschien het gevaar dat het allemaal wat inwisselbaar wordt. Die dreiging werd op dit album mooi uit de weg gegaan, met hier en daar een bescheiden nieuwe muzikale aanpak.
Op ‘Dictator’ krijgen we dus opnieuw eerder klassieke, vaak heel dansbare, tintelende synthwave met onderkoelde lyrics, die ook allemaal ergens over gaan. Was het op de vorige albums soms wat zoeken naar de juiste betekenis van de inhoud, dan is er op ‘Dictator’ geen twijfel mogelijk. Dit is een spiegel die de ongemakkelijke waarheid toont: macht corrumpeert, vrijheid is fragiel en de strijd om gerechtigheid is oneindig. Op verslavend-pulserende en soms onheilspellende beats trekt Eric van leer tegen de leugens van machtswellustelingen, met – klassiek voor het genre – veel herhaling in lyrics en melodie. Het zijn donkere mantra’s over machtsmisbruik, angstcultuur, censuur en intimidatie.
De songtitels spreken voor zich: “Chains of Silence”, “Blindfolded Liberty”, “Self-Proclaimed Savior of the Nation”, “Propaganda Parade”, “Citadel of Fear” en “Penal Colony”. Op “Martyr’s melody” blinkt er al wat hoop onder alle ellende. Het is mooi hoe het album in twee helften is opgedeeld: van ellende en wanhoop gaat het naar onbreekbaar verzet en hoop. In de finale, op het afsluitende “Dawn of Dissent”, breekt een nieuwe dageraad aan: de opstand is in de maak. De fade-out aan het einde symboliseert het idee dat je slechts een momentopname hebt meegemaakt van een veel groter verhaal: de strijd tegen dictaturen.
Mijn persoonlijke favorieten zijn “Iron Fist’s Dance” (de ironie van een zoete en zweverige floorfiller met harde, kale metalen beats die klinken als de klappen van een ijzeren vuist) en “The Sword and the Pen”. Op die track herinnert Eric er ons aan dat woorden krachtiger zijn dan wapens en dat ideeën langer leven dan regimes.
‘Dictator’ is misschien nog meer dan de vorige albums een album met een heel uitgesproken engagement. Hoewel geen enkele politicus of staatshoofd persoonlijk of rechtstreeks wordt aangevallen, kan elke luisteraar voor zichzelf wel een paar namen en gezichten plakken op de onderwerpen van elke track.
Muzikaal klinkt het allemaal heel vertrouwd en toch of net daarom hou ik meteen van dit nieuwe album.
https://www.youtube.com/watch?v=DQgIlvg8M3g
De Australische elektro-mastermind Studio-X heeft ‘onze’ Kyoko Baertsoen verleid om een track in te zingen. Kyoko ken je nog als ooit één van de zangeressen van Hooverphonic en van Lunascape. Ze deed eerder al ongeveer hetzelfde voor labelgenoot Psy’Aviah.
“Clouds & Trees” is een prima single met een heel oldschool gitaarsolo in de outro. Naar goede traditie van Alfa Matrix komt deze single uit met een pak remixen. Het zijn er zoveel dat er zelfs een Sunrise- en een Nightfall-collectie bestaat. Bij de ‘zonniger’ Sunrise-remixen vind ik die van Aesthetische en die van The Breath of Life prima. Bij de ‘donkere’ Nightfall-reeks zit er een leuke remix van Implant. Maar er is voor iedereen wat wils.
Clouds & Trees –single-
Studio-X feat Kyoko Baertsoen
https://alfamatrix.bandcamp.com/album/clouds-trees-sunrise-edition
https://alfamatrix.bandcamp.com/album/clouds-trees-nightfall-edition
In stilte is Bart Van Meulebrouck drie jaar bezig geweest met het creëren van dit album. Gedurende negen tracks zet hij een psychedelische, dubby en elektronische sound neer. Voor elke track werkte hij samen met een andere unieke artiest. Artiesten zoals Dirk Da Davo ( o.a. The Neon Judgement), Ahrayeph ( ex- Ancient Rites), Arnaud Le Gamin, DoctorD, Reverend Basstorius, Bysenses en Jeroen Ollevier ( Alpacas Collective).
Nevel is een artiest met roots in de underground new wave scene. Zijn eerste album ‘The Hageland’ kwam uit op Woole-discs. Dit nieuwe album komt uit op zijn eigen label. Hij brengt het uit op dubplate vinyl en cd en maakte tevens werk van het artwork. “Versatile ft. DoctorD” opent het album met een dansbare feelgood track. Fijne beats en melodieën zorgen voor de juiste vibes. “We Are the Rhythm ft. Reverend Basstorius” is een heel goed club/radio track. Het doet iets aan The Weekend denken maar dan niet zo glad geproduceerd. Een heel boeiende track.
“Special Kind of Space ft. DoctorD” klinkt iets psychedelischer dan de openingstrack en heeft tevens iets van een ambient feeling. Terug een heerlijke track die schijnbaar eindeloos zou kunnen uitdeinen. “Sun Voices ft. Dirk Da Davo” bezit een aantal typisch kenmerken van Dirk zoals het gitaarriedeltje en de beat. Ook de opbouw is herkenbaar. De plots opkomende backings zijn een mooi ijkpuntje. “Time and Space ft. Bysenses” heeft een duidelijke underground and EBM vibe meegekregen. Een goed opgebouwde song.
“Girls on Acid” is terug een song dat gemaakt werd samen met DoctorD. Het doet niet alleen vanwege de titel aan de new beat periode denken. Ook muzikaal hoor je invloeden van uit die periode. “Chillax ft. Jeroen Ollevier” drijft o.a. op een heerlijke basgroove. Een heel fijn en organisch nummertje waar o.a. gitaar, organ en piano passeren. “It Doesn’ t Make Any Sense” is een samenwerking met Arnaud Le Gamin. Van alle songs klinkt deze het meest experimenteel en futuristisch. Een intrigerende soundscape.
Afsluiter “Void ft. Ahrayeph” is een ambient/drone track waarover een breed uitwaaierende gitaar zijn ding doet. Ook knap gedaan.
Wat kunnen we hierover anders zeggen dan: wat een knap staaltje muziek krijgen we hier voorgeschoteld zeg! Boeiend, divers en toch coherent. Nice!
Psychedelic/dub/elctronic
https://nevel.bandcamp.com
https://www.youtube.com/channel/UCoDkuJF2nL0t8nf1fqYEJMw
Peter Murphy (Bauhaus) liet eind 2024 de single “Let The Flowers Grow” en begin februari de single “Swoon” los op de wereld. Die eerste was verrassend genoeg een duet met Boy George. Nu is er een volgende single die de nieuwe plaat ‘Silver Shade’ vooraf gaat. Het nieuwe album komt trouwens uit in mei.
“The Artroom Wonder” gaat volgens Murphy over een tijd in het vierde middelbaar waar hij en Daniel Ash luisterden naar de mysterieuze zesdejaars die zich hadden verzameld in de kunstkamer. Ze waren zeer geïntrigeerd en ontdekten dat ze “The Bewlay Brothers” van David Bowie speelden.
Het nummer klinkt sfeerrijk en de synths zijn nadrukkelijk aanwezig. Het baswerk werd ingespeeld door Tool-lid Justin Chancellor. Het nummer begint vrij eenvoudig en wordt daarna grootser door o.a. de opkomende strijkers en doet dan qua sfeer wat aan sommige nummers van The Mission denken. Alles wordt goed opgebouwd en klinkt ook goed. Het nummer klinkt vrij toegankelijk en een stuk minder donker dan “Swoon”. Het klinkt iets minder bombastisch dan “Let The Flowers Grow” , de minste van de drie singles. Deze single is toch wel heel fijn luistermateriaal.
The Artroom Wonder
Wave/gothic/postpunk
Little Kim - ‘Ademhalen’ is een veel persoonlijker album dan ‘Moederland’
Little Kim heeft met ‘Ademhalen’ haar tweede solo-album uit. Onze bespreking was lovend en ‘Ademhalen’ is dan ook een mooie aanleiding voor ons tweede interview met Kimberly.
‘Moederland’ werd in 2022 enthousiast onthaald door pers en publiek. Hoe ben je dan aan de opvolger begonnen?
Kimberly: Na de release van ‘Moederland’ hebben we die nummers vaak kunnen spelen, een aantal keer met de volledige band en nog vaker in een beperkte bezetting. Daar hadden we telkens een goed gevoel bij en daarom beslisten we dat er een vervolg zou komen. Het opzet was deze keer anders. Bij ‘Moederland’ hebben we een beetje afgetast of het mogelijk en relevant was om een country-album in het Nederlands op te nemen. En daar zijn we in geslaagd. Het tweede album moest persoonlijker zijn, met lyrics die mijn eigen verhaal vertellen.
Je schrijft wel opnieuw zelf geen teksten
Kimberly. Dat klopt, maar ik heb zo’n goed team van testschrijvers dat ik onmogelijk zelf beter zou kunnen doen. Met Bruno Deneckere en Lieven Tavernier heb ik al zo veel gepraat en beleefd, die kennen mij zo goed – mijn leven, mijn gezin, mijn zorgen, mijn dromen - en weten waar ik naartoe wil in de muziek. Het lijkt soms wat op ChatGPT waarbij ik zelfs de trefwoorden niet meer moet ingeven. Het is echt een droom om met zulke getalenteerde songschrijvers te kunnen en te mogen werken.
Er zijn op ‘Ademhalen’ een paar nieuwe tekstschrijvers die er op ‘Moederland’ nog niet bij waren
Kimberly: Lennaert Maes had tijdens corona voor mij al het ‘Lied van de Zorg’ geschreven, een mooi lied dat jammer genoeg nog niet op een album geraakt is. Lennaert heeft voor het nieuwe album “Mijn Huis” en “Bij Jou” geschreven. Wigbert kwam vorig jaar meespelen op A Countrynight To Remember en de muzikale klik tussen ons was er vrijwel meteen. Hij heeft “Vleugels” geschreven voor een animatiefilm, maar dat nummer had nog geen officiële release gekregen. Het past in deze versie perfect op dit album.
Guido Belcanto is er deze keer niet bij
Kimberly: Op ‘Moederland’ was hij producer, tekstschrijver en muzikant. Dat dat toen kon, was enkel omdat we dat album tijdens en kort na corona gemaakt hebben. Niemand kon concerten spelen en had tijd die anders moest ingevuld worden. Sindsdien is Guido opnieuw heel druk bezig met concerten spelen, repeteren, muziek componeren voor zichzelf, promo en interviews, … Maar het is niet omdat hij niet in de credits staat, dat hij geen bijdrage leverde. Hij heeft de totstandkoming van dit tweede album vanaf de zijlijn gevolgd en hij heeft zijn zegen gegeven. Dat laatste is voor mij wel belangrijk. Ik zie hem nog altijd als een soort van gids. In het najaar maak ik opnieuw deel uit van zijn begeledingsband en daar kijk ik alvast naar uit.
Je moest op zoek naar een nieuwe producer
Kimberly: Het plan was om Yves Meersschaert voor die rol te nemen. Omdat mijn team toch eerder uit het Gentse is en we in Gent wilden opnemen. Maar door ziekte en een operatie kon Yves die taak niet op zich nemen. Dan hoorde ik Gianni Marzo van Marble Sounds op een tribute-avond voor ‘Wrecking Ball’, het album van Emmylou Harris. Ik wist direct dat hij de geknipte persoon was om het van Yves over te nemen en ik ben nog die avond op hem afgestapt om hem dat te vragen. De band is niet echt veel veranderd, maar Gianni heeft dat geluid toch een beetje een andere richting gegeven. Hij heeft zelf nog wat ‘exotische’ instrumenten toegevoegd als een omnichord en zo. En hij heeft Pieter Van Dessel van Marble Sounds erbij gehaald voor wat synth-laagjes. Oorspronkelijk zouden er geen synths op het album staan, omdat je dat instrument niet meteen associeert met country en americana, maar nu ben ik blij met die keuze. Gianni is niet een ‘klassieke’ producer. Hij was meer een soort coach in de studio.
Je hebt sinds kort ook een bekende drummer in de band
Kimberly: Bert Huysentruyt was al bekender als acteur dan als drummer en zopas heeft hij nipt de finale verloren van Celebrity Masterchef, waardoor hij uitgebreid op TV en in de media te zien was. Voor dit album en voor de singles deed hij – bovenop geweldig drummen – ook het artwork en de hoesfoto. En hij maakte de video voor “Dansen Doen We Niet”.
Er is ook iemand bijzonder die backings zingt op “Vleugels”
Kimberly: Toen we dat nummer opnamen in de studio, hoorde ik daar in mijn hoofd onmiddellijk een tweede stem bij. Dan vroeg ik aan mijn dochter Emmylou of ze dat eens wou proberen en ze is meegekomen naar de studio voor een opname. En het resultaat klinkt prima. Als ze dat zonder stress kan, mag ze haar stukje komen meezingen op de albumrelease in de Racing in Gavere op 10 mei, maar ik ga haar daar zeker niet in pushen.
Je dochter is pas 10. Stel dat ze binnen een jaar of 5 aan jou komt vertellen dat ze in de muziek wil?
Kimberly: Ze speelt piano en heeft interesse in muziek, maar ik laat haar alles op haar eigen tempo ontdekken. Als ze dat echt wil doen, zal ik haar daar in steunen. Ze is intussen oud genoeg om te zien en te ervaren dat het niet allemaal glamour en glitter is. Een leven in de muziek vraagt veel opofferingen van jezelf en van iedereen in je omgeving. Ik heb altijd kunnen rekenen op mijn partner, mijn gezin en mijn familie om naast mijn job in de zorg nog met en voor muziek te kunnen leven.
Het gaat op ‘Ademhalen’ heel vaak over de liefde in al zijn vormen
Kimberly: Wat is er mooier dan de liefde. Geluk, vertrouwen, oprechtheid, … zo’n zaken komen misschien te weinig aan bod in muziek. We gaan er al te makkelijk van uit dat die er altijd zijn.
Er staat op ‘Ademhalen’ ook een duet
Kimberly: Bruno schrijft en zingt doorgaans in het Engels, of uitzonderlijk een keer in het Gents. Ik denk dat het een eerste keer is dat je hem kan horen zingen in het AN. We zijn allebei blij met het resultaat. Hij zou dat meer moeten doen, zingen in het AN. Bruno is overigens één van de weinige Vlaamse songschrijvers die in zijn Nederlandstalige teksten net zo sterk is als in zijn Engelstalige.
Heb je een favoriet nummer van het nieuwe album?
Kimberly: Mijn favoriet is de titeltrack. “Ademhalen” is een heel herkenbaar en heel menselijk nummer. Het gaat over bezwijken onder zorgen, over liefde die je onvoorwaardelijk moet kunnen geven en een soort van schaamte als dat even niet lukt, over pauzes moeten nemen om de batterijen te kunnen opladen, … Dat zijn momenten die ik vaak tegenkom, als zorgverlener, tijdens corona, met mijn vader, …
Elk nummer op dit album heeft zijn verhaal en zijn belang. “Eenmaal, andermaal… Verkocht” was een nummer dat we ‘over’ hadden van ‘Moederland’ en dat we nu als eerste afgewerkt hebben. Het is een heel eenvoudige en mooie song. Bruno Deneckere heeft daar een heel mooie zin in verwerkt: “Had ik je niet gevonden, dan had ik je gezocht…”. “Niet gezegd” is de vertaling door Lieven Tavernier van “Morning Song for Sally” van Jeff Walker, geïnspireerd op de uitvoering door Nanci Griffith uit 1993 op het sublieme album ‘Other Voices, Other Rooms’. Dit gaat over zachtheid, over afscheid en aanvaarden van wat niet meer is. Ook het walsje “Ik Ging voor Zilver” heeft een speciaal plaatsje in mijn hart. Geschreven door Bruno Deneckere, maar geschreven, uitgevoerd en gezongen als was het een Dolly Parton-song. Dit is pure country met dat balanceren tussen groot geluk en verdriet. Het gaat over geluk dat je overvalt op een onverwacht moment, als je het niet aan het zoeken was.
Dolly Parton blijft één van je idolen?
Kimberly: In de countrymuziek heb je heel wat sterke dames waar je naar kan opkijken: Emmylou Harris, Nanci Griffith, Dolly Parton, … Op ‘Moederland’ stonden al drie covers/vertalingen waarvan Dolly Parton haar versie heeft opgenomen. We gaan die bundelen met andere Nederlandstalige versies van haar songs voor A Dolly Day To Remember, een avondvullend programma op de vooravond van haar 80ste verjaardag, in januari van volgend jaar. Misschien moeten we er Erik Van Neygen bij halen. Die heeft vroeger al mooie vertalingen gemaakt van Dolly Parton-songs. Het wordt voor alle duidelijkheid een viering van Dolly Parton en geen tribute-night.
‘Ademhalen’ is nu al een paar weken uit. Hoe zijn de eerste reacties?
Kimberly: De eerste reacties zijn heel positief. Ik heb er alle vertrouwen in dat we nog meer mensen kunnen bereiken en kunnen raken met dit tweede album. We hebben veel ‘goesting’ om met ‘Ademhalen’ veel concerten te gaan spelen.
Veel succes gewenst
Reviews
2025 Ademhalen
2024 Dansen Doen We Niet -single-
2022 Moederland
LIVE
2024
A christmas to remember van Little Kim, Bruno Deneckere en Berlaen – Gezelligheid als Kwetsbaarheid
2023
Little Kim & Friends - A country night to remember
2022
Little Kim - Koningin van een uitverkochte avond
De albumreleaseshow voor ‘Ademhalen’ is op 10 mei in de Racing in Gavere
Facebook https://www.facebook.com/p/Little-Kim-100076053722531/
iTunes: https://music.apple.com/us/album/ademhalen/1800288396
CD/Vinyl : https://www.cluster-park.com/products/little-kim-ademhalen
Concerten : https://www.littlekim.be/agenda
Marble Sounds knikkert met bolleketten tijdens deze ‘Core memory’ tour
Marble Sounds en Robin Kester
Marble Sounds, het alter ego van Pieter van Dessel, is een vijftien jaar bezig; ze zijn toe aan de zesde plaat ‘Core memory’, die smachtend melodieus rockt en minder weelderig georkestreerd is. Die muzikale kaart werd vanavond door het combo getrokken. In een knikkerspel siert Marble Sounds nu met ‘bolleketten knikkers’!
Marble Sounds is één van die verborgen parels in ons Belgisch muzieklandschap, die sympathiek intrigeert met ingetogen melancholieke soms weelderig georkestreerde popsongs in een palet van herfstige kleuren. Op ‘Core memory’ werd het roer in een ietwat andere richting gedraaid met melodieus puntige poprocksongs, minder breed, iets meer rechttoe-rechtaan, maar nog steeds met de intentie van een puike spanningsopbouw in een fijnzinnig, gepolijst als ongepolijst, rauw schilderachtig, beeldrijk decor.
Het is de sterkte van sing/songwriter van Dessel. Z’n kenmerkende bedwelmende droompop krijgt een extraverte touch, meer friste van zachte en felle kleuren in de sound. De emotievolle klankkleur, wat hen nog steeds mooi uniek maakt , blijft aanwezig. Ultieme pracht dus, alles goed beheerst als eventjes gecontroleerd uit de bocht; elk geluidje valt op z’n plaats, gelaagd, hartverwarmend als levendig, opwindend. Een interessante boeiende opsmuk na al die jaren, kun je wel zeggen. Van Dessel refereert naar z’n vroegere muzikale herinneringen uit de eighties.
Deze background nemen we mee in dit optreden. Marble Sounds is een goed geoliede band met een vaste kern (o.m. Isbells’ Gianni Marzo en Gerd Van Mulders) en speelt muzikaal met bolleketten knikkers. “Twist in my sobriety” van Tanita Tikaram weerklinkt als intro op het gespeelde nieuwe werk. Dat hoorden we duidelijk in de eerste helft van de set , met de huidige single “You would prove me wrong now”, “Hear me talking”, “Nothing to get over” en “Said so”. De nummers klinken uitgekiend, sfeervol opbouwend, krachtig en droom- verscheurend. Van Dessel wisselt af in keys en elektrische gitaar. Ze staan met zes op het podium , de synths en de vrouwelijke backing vocals als subtiele klankkleur op het meer traditioneler instrumentarium. De grauwe, gevoelige, doorleefde zang vindt en zoekt z’n weg in het poprockende materiaal. De verlichtingswall op het achtergrond is een meerwaarde in dit geheel.
Deze namiddag speelden ze reeds een set voor de kinderen, die op het vijf jaar oude “Traces” een danspasje waagden en eventjes met de handjes zwaaiden. Heerlijk zoiets en jawel , het is ook ééntje die de huidige dynamische indiepoprock weergeeft, de dansspieren triggert en siert door meerstemmige zangpartijen.
Marble Sounds klinkt levendig, opwindend, wat gecontroleerd uit de bocht, zonder de finesse, subtiliteit en melodie uit het oog te verliezen.
“Not all is in vain” wordt volledig uitgediept. Het is het langste nummer van de set. Een snedige, rockende groove van gitaren, elektronica en drums zit in elkaar verweven. Mooi. “Axolotl”, van de vorige titelloze plaat, over een beestje , stelt nog even de elektronica voorop en klinkt even creatief als de songtitel.
Het zet aan tot het sfeervol dromerige “Give or take a few”, heerlijke dreampop en broeierige poprock. De inspiratie werd gehaald van Vanessa Carlton's "A thousand miles". Hoedanook doet het ons wegdromen naar beelden van allerhande landschappen.
Op naar “An emotional high”, eerste single van de huidige plaat, het bouwt mooi op, dwarrelt melodieus rond en durft te exploderen. Oudje “Photographs”, tien jaar oud intussen (uit ‘Dear me, look up’) is een flashback voor de band , gezien het toen in de Ha Concerts live werd opgenomen als clip; ook hier die brede, veelomvattende sound die Marble Sounds muzikaal rijk maakt.
Ze graven in het verleden met deze nummers; “Good occasions” van hun debuut ‘Nice is good’ 15 jaar intussen, werd gekozen vanavond door de jarige drummer. Heerlijk hoe elektronica, gitaar, drums en (meerstemmige) zang elkaar vinden in een palet van alle kleuren van de regenboog.
Een laatste offensief wordt ingezet, we horen diverse experimentjes op “Priorat” en met “Catch it alive” horen we een andere single van hun ‘Core memory’ die overtuigt net als het intense “A place to call mine”, die de set besluit.
We krijgen als toemaatje spannende, liefdevolle, intieme nummers als “About you”, met z’n elektronicariedels en het gekende “Leave a light on”, beiden omgedoopt tot elegante kerstsongs, uiterst gevoelig en spaarzaam begeleid, met een trompet en vrouwelijke vocals als toegevoegde waarde.
We worden letterlijk uitgewuifd op “It ‘ll make us laugh”, door meezing en handjes zwaaien, een toonbeeld van samenhorigheid en dat het iedereen mag goed gaan in deze onvoorspelbare wereld!
Puike set van het combo rond Pieter van Dessel noteren we , die het publiek met deze zesde plaat een meer rockend patroon laat horen, maar die kenmerkende klankkleur niet verliest in het muzikaal verhaal. Speelden ze vroeger met knikkers, dan knikkert Marble Sounds nu met bolleketten. Sjiek!
Support was de Rotterdamse Robin Kester, solo. Ze is toe aan haar twee plaat ‘Departure’, die ze hier van innemende, sobere kamerpop naar heldere broeierige, groovende indietronica en - rock doet evolueren door de voorgeprogrammeerde sounds.
Ze eigent zich gaandeweg een plaatsje toe in de nieuwe lichting Nederlandstalige vrouwelijke sing/songwriting.
Organisatie: Ha Concerts, Gent
Chat Pile - Geestdriftige noise-rock
De schreeuwerige noise-metal van Agriculture is een barbaarse terreuraanslag op uw en onze trommelvliezen. Sommige bands verheffen lawaai tot kunst, maar bij deze herrieschoppers lukt dat vooralsnog niet, ook al is het ergens wel de bedoeling. Met de beste moeite van de wereld kunnen wij geen spoor van branie of creativiteit herkennen in dit meedogenloos kabaal en hemeltergend gekrijs. Gauw doorspoelen, die handel, en liefst met een straffe dafalgan.
Chat Pile is een band die voor hun albums ‘God’s Country’ en ‘Cool World’ uit heel wat hoeken positieve respons heeft gekregen en dat is niet minder dan terecht want het zijn twee indringende platen die een onuitwisbare indruk achterlaten en fel aan de ribben blijven kleven.
De sound van Chat Pile is moeilijk te vatten en de band wordt maar al te gauw in een metalhokje wordt geplaatst, maar ons lijkt het toch eerder een soort intense noise-rock die dichter aanleunt bij The Jesus Lizard, Daughters, Melvins en Kowloon Walled City.
De hardvochtige en bijtende noise-rock weet ook live te imponeren en kerft diepe wonden in onze tere zieltjes. Chat Pile klinkt tegelijkertijd rauw, passioneel en genadeloos.
Frontman Raygun Busch heeft nogal wat demonen en frustraties om eruit te persen en doet dit met pijn, power en bezieling in mindfuckers van songs als “I Am Dog Now”, “Why”, “Slaughterhouse” of “Masc”.
De smerige sludgy gitaar van Luter Manhole snijdt door merg en been en zet koeienpoten van riffs neer in “Frownland”, “Funny Man” en in het moordlustige “Dallas Beltway”. Een meer ingehouden aanpak maakt van “Shame” en vooral “Pamela” begeesterende en meeslepende songs, maar de vernielzucht is er niet minder om, hier kom je niet ongeschonden uit.
De alom positieve reacties zijn volledig terecht, Chat Pile laat een heftige indruk na en toont dat ze nog heel wat in hun aardedonkere mars hebben.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Chat Pile
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7474-chat-pile-27-04-2025
Agriculture
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7473-agriculture-27-04-2025
Organisatie: Trix, Antwerpen
La Muerte - Afscheidsconcerten langs een helse poort
Afscheid nemen in de muziekscene doet de artiest/band elk op z’n manier; o.m. je kan doorgaan tot je bent verwelkt, een parodie wordt op jezelf, én er soms mee weg komt door de horde fans die je blindelings op de voet blijven volgen. Of je kunt stoppen op een zeker hoogtepunt, en je fans meesleuren op een razendsnelle trip, een losgelagen rollercoaster, en op die manier afscheid kan nemen langs een helse poort.
La Muerte (*****) ging voor de tweede optie in een goed vol gelopen De Casino. Eerder bewees de band al in de 4AD, Diksmuide dat er nog geen sleet staat op de band, lees gerust. In De Casino zette La Muerte eveneens de puntjes op de 'i'.
Cyclone (*****) opende de avond. Ze hadden ook hun eigen schare fans mee. Niet zo verwonderlijk, want deze band kan eigenlijk wel de zaal vullen. Iedereen was meteen mee in hun muzikaal verhaal en amuseerde zich. leunen. Ze drukten het gaspedaal telkens in; wat een kracht, wat een energie. De charismatische zanger porde nog wat meer het publiek aan. We genoten van de verbluffende gitaar solo'. Cyclone profileerde zich als de evenknie van de hoofd act deze avond, want eigenlijk ook hier stond de poort van de hel prompt open!
La Muerte werd in 1983 opgericht door zanger Marc Du Marais en Gitarist Didier 'dee-j' Moens. Doorheen de jaren bouwde La Muerte een internationale cultstatus op met stomende liveshows en straffe en toch vooral enkele tijdloze platen. Doorheen de jaren zagen we hen aan het werk , waarbij ze een ondoordringbare geluidsmuur optrokken.
Hun concerten waren gedrenkt in een poel van de Hel; bij elk optreden kwamen ahw demonen tevoorschijn.
Na meer dan veertig jaar, blijkt dat nog steeds het geval, hoewel we in het begin het gevoel kregen dat de motor nog wat warm moest draaien, maar eens het Hellevuur brandde, knetterde het muzikaal!
Met twee opvallende omgekeerde kruisen op het podium badend in een bloedrood licht, opende het combo met een dreigende intro van 'Ennio Morricone’s’ “Navajo Joe”. Het donderde, kletterde meteen op songs “Evil Land” en “Coteau dans l'eau”; filmische beelden borrelden op, die ons naar adem deden snakken.
Even leek het wat allemaal dezelfde lijn uit te gaan, maar met een verschroeiende “Snake in my hand” ging naar een climax. Een helse duisternis daalde over ons heen. Op een “Black God, White Devil” en “Shoot in Your Back”, waren er geen lichtpuntjes meer te bespeuren. Het verschroeiende tempo blijft, alsof je onder hypnose meedanst met de Duivel en zijn Discipelen.
Het is een ritueel aanvoelende trip van La Muerte, meegesleurd in een Poel des Verderf. Er waren moshpits, mensen die in een donkere walm headbangden, de demonen strak in de ogen; een hels pad vol vuurtongen. “Ecoute cette Priére”, “I would Di Faster” en het gekende “Lucifer Sam” volgden.
In een wervelende, duivelse finale volgde een apocalyptisch aanvoelend tafereel, tot iedereen verweesd achterbleef. De registers werden dus nog eens opengetrokken met “Burst my soul” en “Wild Thing”.
We willen meegeven dat La Muerte toch invloedrijk was, want Wiegedood, AmenRa en andere Belgische parels hebben toch zekere raakpunten qua intensiteit en spanning.
Ze waren pioniers van donkere metal/punk of hoe je het ook wil noemen.
La Muerte pakte nog eens stevig uit , een ‘afscheidstour en grandeur’ langs een helse poort.
Setlist: Intro (Ennio Morricone - Navajo Joe) - Evil Land - Couteau dans l'eau - She Did It for Lust - Snake in my Hand - Whack This Guy - I Lost My Hand - Lost - Black God, White Devil - Shoot in Your Back - Kustom Kar Kompetition - Écoute cette prière - I Would Die Faster - Lucifer Sam (Pink Floyd cover) - Kung Fu Fighting (Carl Douglas cover) - Burst My Soul - Wild Thing (Chip Taylor cover)
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
La Muerte
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7463-la-muerte-26-04-2025?Itemid=0
Cyclone
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7464-cyclone-26-04-2025?Itemid=0
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Enzo Kreft - Van intens naar dansbaar
De Mechelse synthwavelegende Enzo Kreft stelde in de Djingel Djangel in Antwerpen zijn nieuwste album ‘Dictator’ voor. We hadden al best wel wat gehoord over de concerten van Enzo Kreft, die indrukwekkend zijn als je ze vergelijkt met andere acts waarbij slechts één man op het podium staat. Dat werd bevestigd in Antwerpen.
Enzo Kreft is geen onbekende in de Belgische scene van electro en synthwave. Omdat misschien niet iedereen de hele geschiedenis kent, beginnen we bij het begin. Enzo Kreft (echte naam Eric Vandamme) begon zijn muzikale loopbaan in de jaren ’80. Toen bracht hij twee obscure, maar alom geprezen minimal synth-cassettes uit, ‘Me Is!’ in 1983 en Cicatrice in 1984. Hij staat bekend om zijn donkere en duistere, maar toch dansbare en sfeervolle sound met maatschappijkritische, rebelse teksten. In 2010 werd zijn muziek herontdekt op het verzamelalbum ‘Underground Belgian Wave Vol. 2’ van Walhalla Records en in 2016 verscheen op hetzelfde label ‘Dark Matter’, een compilatie-LP met zijn oude nummers. Zo kwam alles in een stroomversnelling.
Enzo Kreft bracht vanaf dan een hele reeks nieuwe albums uit (‘Turning Point’ in 2016, ‘Wasteland’ in 2017, ‘Control’ in 2019, ‘Different World’ in 2021 en ‘Shelter’ in 2023) en speelt geregeld concerten. Eind 2023 verscheen zijn verzamelalbum ‘XL’ op vinyl, ter gelegenheid van 40 jaar Enzo Kreft, met songs van ‘Control’, ‘Different World’ en ‘Shelter’.
Enzo Kreft heeft op ‘Dictator’, net als de vorige albums, nog steeds een scherpe kijk op de actualiteit. Op verslavend-pulserende en soms onheilspellende beats trekt Eric op het nieuwe album van leer tegen de leugens van machtswellustelingen, met – klassiek voor het genre – veel herhaling in lyrics en melodie. Het zijn mantra’s over machtsmisbruik, angstcultuur, censuur, corruptie en intimidatie.
De songtitels spreken voor zich: “Blindfolded Liberty”, “Self-Proclaimed Savior of the Nation”, “Propaganda Parade”, “Citadel of Fear” en “Penal Colony”. In de tweede helft komt verzet tegen de dictatuur in beeld en op het afsluitende “Dawn of Dissent”, breekt een nieuwe dageraad aan: de opstand is in de maak.
De transformatie van Eric naar Enzo Kreft-live is opmerkelijk. Zo is hij nog lachend een praatje aan het maken met de fans, maar zodra hij zijn kenmerkende zwarte baret en zijn al net zo donkere zonnebril opzet, wordt het plots bittere ernst. De apparatuur gaat aan en de eerste visuals komen op het scherm. De trein is vertrokken.
Die visuals zijn absoluut een meerwaarde. Ze zijn op maat van elke track en sommige tonen de lyrics. Dat laat vermoeden dat ze later zullen gebruikt worden als lyric video. Hilariteit in de zaal als er een figuur in beeld komt die vaag wat Trump lijkt, met een kapsel (of toupet) dat op een ander ritme lijkt te dansen. Ook goed gevonden: in de visual van “Propaganda Parade” worden beelden van een militaire parade afgewisseld met een kudde schapen die achter een ezel aanlopen. Leuk, maar waarschijnlijk toeval: Eric’s oproep om te dansen wordt door de aanwezigen genegeerd en net daarna speelt hij “Penal Colony” (strafkolonie). Verder in de set wordt er toch wat gedanst en veel mensen staan mee te wiegen op de melodie.
Het is opvallend hoe synchroon alles loopt: als Eric op de visuals (zonder baret) zingt, klopt dat perfect met wat hij op het podium zingt. Het helpt natuurlijk dat de nummers strak in elkaar zitten. Er lijkt maar weinig variatie tussen de albumtracks en de live-uitvoering. Eric doet er ook alles aan om er een leuke avond van te maken. Elke track werd aangekondigd en werd in een paar zinnen verklaard.
‘Dictator’ werd integraal en in de album-volgorde gebracht, wat op zich mooi is voor een albumreleaseconcert. Omdat er al geen openingsact was, verwachtte ik dan na de album-tracks nog een korte Best Of-set, maar ondanks aanmoedigingen uit het publiek hing hij daar niet op in. Er werd wel nog stevig nagepraat over het album en ook aan de merch-stand was het druk.
Samengevat was dit een compact concert voor een fijn album. Deze act willen we nog wel vaker aan het werk zien.
Organisatie: Djingel Djangel, Antwerpen ism Enzo Kreft
Nederlands 
Français 
