Bonnie ‘Prince’ Billy Entertaint het Depot in Leuven
Bonnie ‘Prince’ Billy
Will Oldham, de man achter het alter ego Bonnie ‘Prince’ Billy, bewees opnieuw waarom hij een van de meest charismatische en intrigerende artiesten van zijn generatie is. Het optreden was een uitgebreide reis door zijn discografie, met een sterke nadruk op het laatste album ‘The Purple Bird’.
Het concert begon met de ingetogen en atmosferische tonen van “2/15/New Partner”, een track die zijn roots in het vroege werk van Oldham toont. De donkere, reflectieve sfeer van de opening werd naadloos gevolgd door het optimistische en ietwat luchtigere “London May”, dat het publiek meteen in de juiste stemming bracht. Het was duidelijk dat Oldham en zijn band, met onder meer de legendarische Mick Turner op gitaar, de juiste balans zochten tussen zijn vroege, meer sombere werk en de nieuwe, meer uptempo richting die zijn recentere albums kenmerkt.
Het geluid was rijk, vol, maar tegelijkertijd heel intiem. De akoestische gitaar en de subtiele toetsen gaven het geheel een warme sfeer, terwijl Oldham's stem, zoals altijd, een mysterieuze diepgang toevoegde.
Een van de meest krachtige momenten kwam met “Guns Are for Cowards”. Oldham introduceerde het nummer als een reflectie op de vaak gewelddadige Amerikaanse cultuur, een thema dat zich als een rode draad door zijn werk slingert. Het nummer, dat hij beschreef als een commentaar op de manier waarop geweld vaak genormaliseerd wordt, bracht sommige aanwezigen aan het gniffelen. Ook het onmiskenbare “The Brute Choir” en “West Palm Beach” (beide Palace covers) kwamen langs, met Oldham die zijn bandleden uitnodigde om de energie van de muziek volledig tot zijn recht te laten komen. Het publiek reageerde met een mengeling van verstilde bewondering en enthousiaste bijval.
Tijdens het optreden waren er ook verschillende nummers van het nieuwe album ‘The Purple Bird’, die opmerkelijk goed werkten in de live setting. “Strange Form of Life” en “Lay and Love” straalden een frisse, bijna countryachtige vibe uit, wat het publiek meteen meekreeg in een zonovergoten sfeer. Die sfeer verschoof naar een intiemer gevoel tijdens nummers als “I See a Darkness” en “So Everyone”. Oldham’s stem, die zowel fragiel als krachtig kan zijn, kwam perfect tot zijn recht in de kleinere, meer ingetogen nummers. Het was alsof je een privé-optreden bijwoonde, zo dichtbij en persoonlijk voelden de uitvoeringen. Dit was de Bonnie ‘Prince’ Billy die fans kennen en waar ze van houden: een man die zijn ziel blootlegt door muziek.
De afsluiter, “Shorty’s Ark”, een cover van zijn nummer met Matt Sweeney, was een perfect moment om de show af te ronden. Tijdens dit soort optredens is het altijd een evenwicht zoeken tussen zijn melancholische verleden en zijn vernieuwde geluid. Van de duistere, reflectieve momenten tot de opzwepende, meer feestelijke nummers, het was een knappe afspiegeling van wat zijn muziek de laatste jaren geworden is: een rijke, veelzijdige mix van stijlen en emoties.
Organisatie: Depot, Leuven
Puppy and The Hand Jobs - Trash rock-'n-roll in een pamper
Eerst mochten we kennismaken met een nieuwe Antwerpse sensatie, Sportweekend geheten, waarvan de leden hun sporen reeds verdienden bij groepen als Penus, Toxic Shock en Condor Gruppe.
Het viertal zette meteen alle zeilen bij met een turbo offensief dat op gang getrokken werd door de toxische bas van Maarten De With die hiervoor inspiratie leek gevonden te hebben bij "The witch" van The Sonics. Het resultaat was een verschroeiende, van de testosteron barstende punk song.
Die bas zou trouwens de hele set prominent aanwezig blijven, maar de aantrekkingspool was toch zanger Yves, die we nog kenden van Penus. Gehuld in een shortje waarvan je je afvraagt waar hij dat ooit gevonden heeft en het gebronsde lichaam vol getatoeëerd, ging hij zowel vocaal als fysiek tot het uiterste. Optreden staat bij hem duidelijk synoniem voor een uitputtingsslag leveren. De eerste nummers klonken nog behoorlijk punk maar daarna zwenkte Sportweekend alsmaar verder richting noiserock met een steeds impressionanter klinkende gitaar van Kris Delacourt waarbij ze me tijdens dat ene magistrale nummer, ongeveer halverwege de set, aan The Jesus Lizard herinnerden.
Daarna leek de zanger plots alle tijdsbesef verloren en kondigde hij tot vier, misschien zelfs vijf keer toe, het laatste nummer aan. De groep landde uiteindelijk met een repetitief klinkend gewrocht waarbij Yves onverdroten zijn fitnessprogramma leek af te werken, zowel op het podium, de toog als de vloer tussen het volk. Haalden ze daar misschien hun inspiratie voor die toch wat knullige groepsnaam? Desondanks een revelatie!
Puppy and The Hand Jobs (uit Phoenix, Arizona) is het geesteskind van Jaimee Paul Lamb. De man is sinds midden jaren '90 actief. Eerst bij Van Buren Wheels, later bij talloze garagerock- en punkbandjes maar toch is hij het meest gekend om zijn vele nummers op ‘We're loud’, de alom geprezen compilatie dubbel LP op Slovenly Recordings. Als Puppy maakte hij 3 EP's met de spraakmakende titels: ‘I eat abortions’ (2018), ‘I hate everything’ (2019) en ‘I don't care about anything’ (2025).
Terwijl de ouders, Suzy en Bobby Handjob, zich wat aan het opwarmen waren, werd Puppy, enkel gehuld in een oversized pamper, aan de ketting naar het podium geleid. Het was niet echt een fraai zicht: een man van middelbare leeftijd in een pamper, een maalslot bungelend om zijn hals en een witte zonnebril, waardoor hij waarschijnlijk amper iets zag want hij moest hem telkens afzetten toen hij de setlist wou naslaan, op de neus.
Dan zagen de Handjobs er, ondanks hun naam, vrij convenabel uit. Hoewel, de bassist leek eerder op een verfomfaaide tante Sidonia terwijl de keurig in het pak met das gehesen drummer, een Johnny Hallyday lookalike wiens flegmatieke stijl verder deed denken aan Charlie Watts, ook al geen alledaagse verschijning was in een keet als The Pit's.
De muziek dan: rammelende lo-fi punk waarvan de teksten al even provocerend waren als hun podiumact. Ongefilterde absurditeit verpakt in ultrakorte songs die nooit boven de twee minuten afklokten. Die nummers, waarvan vooral "I think I'm gay" en "Killing Spree" me zijn bijgebleven, waren verrassend sterk en hadden een hoog meezing-gehalte.
Puppy kun je bezwaarlijk een virtuoos gitarist noemen maar zijn rammelende snarengepluk werkte behoorlijk aanstekelijk terwijl we hier eindelijk nog eens een zanger hadden die echt kon zingen.
Eindigen deden ze na een goed halfuur met "I eat abortions" waarna er nog één bis volgde: het toepasselijke getitelde "Trash rock-n-roll".
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
Inhaler - Jong geweld in een net iets te grote zaal
Na Noord-Amerika, Zuid-Amerika, UK, Scandinavië, Oostenrijk, Zwitserland en Duitsland was het de beurt in Antwerpen voor Inhaler. Jammer genoeg een niet volledige Lotto-Arena maar toch meer dan genoeg fans om dit (opkomend) talent aan het werk te zien.
Opwarmer was onze eigen Belgische Hideous en nadien kwam Blossoms, zes jonge Britten die toch ook al 13 jaar bezig zijn. Ik denk wel dat de zes jonge dames achter me, die hysterisch uit hun dak gingen, hun liefjes/groupies waren …
Intussen was de zaal goed gevuld, met veel papa’s/mama’s met hun dochters of zonen om Inhaler aan het werk te zien. Belangrijk te weten over de groep is: de bandnaam komt van de puffer die Elijah Hewson moest gebruiken toen hij als tiener astma had, en … hij is ook de zoon van Bono en broer van actrice Eve Hewson.
In februari kwam hun derde album uit ‘Open Wide’. Ze startten meteen met de titeltrack “Open Wide”; we zien blauw licht en een soort van bloem of paddenstoel op het doek achter hen. Direct erna krijgen we “Dublin In Ecstacy”, uit de vorige plaat; er al direct roering want Elijah stapt in het publiek. Als hij terug op het podium komt zegt hij: ‘Goed om terug te zijn en we gaan een goeie avond hebben’. “Eddie In The Darkness” weerklinkt!
“A Question Of You” (van de recente plaat) toont een geoliede band, maar ook één die een beetje op routine lijkt te spelen. In 2022 zag ik ze in Portugal op festival NOS Alivé en deden ze voor een publiek van amper 350 mensen veel meer moeite … Niettegenstaande dat dit ons opvalt, gaan ze er verder lekker tegenaan met “Totally (Thank you!)” en “When It Breaks”. Hun melodieuze poprock siert.
Als “Little Things” begint, zegt hij dat dit een cover is van One Direction, echter komt enkel de naam overeen van de song. Ik denk niet dat die groep daar hun inspiratie haalde, eerder bij Bob Dylan en The Killers, las ik.
“Perfect Storm” is niet die sterke song zoals we verwachten, de ambiance blijft wat uit en het klinkt zelfs een beetje saai. Spijtig. De interactie is helend op dat moment … ‘how you’re doing’ please make some noise for Blossoms’ … Ze touren nu al maanden met hen en die mannen leren hen muurklimmen en ‘bucketball’ spelen.
“Who’s Your Money On?” (Plastic House) is beter en de drummer wordt voorgesteld: Ryan the fucking drummer. Precies een beetje country erin vervat, en er schijnen plots vele lichtjes.
Een voorstelling van de keyboardplayer Josh komt nu en Elijah zegt laconiek dat hij van Daft Punk komt (ik denk wel dat hij daar veel te jong voor is …). “My King Will Be Kind” wordt gespeeld.
“X-Ray” zet veelbelovend in, maar het is nu echt wachten op iets wat we kennen … én dat volgt hierop gelukkig … ‘Antwerp, get crazy for this next song’: “Love Will Get You There”; een geweldig nummer en een goeie sfeermaker, eigenlijk zou hij nu in het publiek moeten komen, met de zin ‘smash it to pieces’.
Bij “Just To Keep You Satisfied” vraagt hij ‘Are you satisfied?’ en dan volgt “My Honest Face”, op het juiste moment alleszins, maar ietwat jammer dat ze die sfeer niet kunnen aanhouden, gezien het net de laatste en hun meest gekende song is.
De muzikale honger van het publiek stijgt … Er klinken wat rare klanken en met de roep van ‘ Yeah yeah yeah’ , vatten ze hun encores aan. ”Billy (Yeah Yeah Yeah)” is een nieuw nummer dat perfect past in deze life performance. “It Won’t Allways Be Like This” is altijd wel een feestnummer en afsluiten doen ze met “Your House”, ook van de ‘Open Wide’ plaat.
We kunnen besluiten als in sommige voetbalmatchen: de tweede helft was beter.
We kunnen al uitkijken naar wat volgt. Zij gaan alleszins nog naar Amsterdam, dan een drietal shows in de UK, eentje in thuisstad Dublin om dan naar de andere kant van de wereld te spelen als in Australië en Japan.
Inhaler, Jong geweld in een net iets te grote zaal.Voorlopig lijkt dit het maximum dat ze er kunnen uithalen …
Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper
Hideous
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/7498-hideous-09-05-2025?ltemid=0
Blossoms
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/7499-blossoms-09-05-2025?ltemid=0
Inhaler
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/7500-inhaler_09-05-2025?ltemid=0
Organisatie: Live Nation
Kids With Buns - Overweldigend authentiek en goed
Kids With Buns + Kaat Van Stralen
Het gaat hard voor Kids With Buns. Ze namen een vliegende start dankzij onder meer Sound Track, de Rock Rally en De Nieuwe Lichting om van daaruit te springen naar Pukkelpop en clubconcerten in het buitenland. In Vlaanderen steeg hun populariteit met een hoogte die we eigenlijk in ruimtevaarttermen moeten uitdrukken toen ze in het televisieprogramma Liefde voor Muziek gedropt werden met onder meer Frank Vander Linden van De Mens en Hooverphonic.
De Vooruit in Gent was dan ook bijna volledig uitverkocht, hoewel Kids With Buns eigenlijk al sinds 2023 geen nieuwe fysieke release meer uitbracht.
Als support hadden Marie en Amber Kaat Van Stralen mee. Zelf omschrijft ze haar act als hyperkinetisch kleinkunstgeweld op een genre-overstijgend bedje van punk, indie en spoken word. Een beetje Arbeid Adelt! op speed. Het hyperkinetische maakt dat de teksten moeilijk te volgen zijn voor wie nog niet vertrouwd is met haar werk. De formule is beperkt in originaliteit en ook thematisch blijft de plaat al eens hangen. De volle zaal reageert wel met herkenning op “Stop Met Wenen”, het nummer dat goed scoort in De Afrekening van StuBru.
Kids With Buns zijn vooral Marie en Amber. Er zit uiteraard nog een drummer en een bassist in de band, maar het draait in deze band toch vooral om de twee dames. Marie doet een radslag als ze opkomt en is zelf een beetje verbaasd dat dat haar gelukt is en dat er niemand – inclusief zijzelf – gewond is geraakt bij de uitvoering. Zoekt Amber vestimentair bewust de vergelijking op met Angus Young van AC/DC? Die das, die witte bloes, het korte rokje als equivalent voor Angus’ korte broek, … Ook inzake wilde, stoere gitaar-moves en over het podium stuiteren lijkt ze bij hem de mosterd te halen.
De setlist van de avond bestaat vooral uit nummers van ‘Out Of Place’, hun eerste full album, aangevuld met monsterhit “Bad Grades” en een aantal songs uit Liefde voor Muziek. “Under Your Influence” lenen ze van Maksim en “Amalfi” van Hooverphonic. Onaangekondigd hebben ze Barbara Dex (Barbara Fucking Dex volgens Amber) als special guest en samen brengen ze “Leaving This Town” en “What Happens In Your Brain”.
Als Kids With Buns het ijzer zou smeden als het heet is, dan lag er nu een nieuw album in de platenzaken. Zo ver zijn ze niet, maar wel krijgt Gent al “Dizzy” als enige nieuw nummer. Ze brachten het nog maar een paar keer live, maar het publiek omarmde het meteen als was het een schattige puppy. Dat deed het publiek in Gent eigenlijk met alle nummers: spontaan het ritme meeklappen, refreinen en stukken tekst meezingen, eindeloos applaudisseren, … Zelden een publiek gezien dat zo enthousiast een band doodknuffelt. Amber en Marie waren er zelf oprecht van aangedaan, alsof hun songs zoveel liefde niet zouden verdienen.
Inzake spontane bindteksten hebben de dames nog wat werk. Amber vertelt dat ze – anders dan Marie in kostuum - een luchtig rokje had aangetrokken omdat het wel eens warm kan worden op het podium, waarna ze afsloot met “als de mensen op de eerste rij iets naar beneden zien lopen, dat is zweet, geen pipi”. Dat zijn confessies die ze voortaan beter achterwege laat.
Als Amber technische problemen krijgt met haar gitaar, besluit Marie spontaan nog een radslag te doen en ook aan de start van de bisronde herhaalt ze dat kunstje nog eens. In die bisronde brengen ze hun versie van “Dit Is Een Nacht” van Guus Meeuwis en “Bathroom Floor”.
Kids With Buns worden gekoesterd voor hun goede songs en hun authenticiteit. Zo lang ze die twee punten vasthouden, kan er maar weinig verkeerd gaan.
Organisatie: Democrazy, Gent
The Sheila Divine - Honingthee voor de stem, gitaren voor de ziel
Toegegeven, het is wellicht wat balen voor bands die na een kwarteeuw moeten vaststellen dat hun debuutschijf het belangrijkste wapenfeit uit hun catalogus blijkt te zijn. Iets dergelijks overkwam het Amerikaanse gitaarcollectief The Sheila Divine, dat op de valreep van de 90ies met ‘New Parade’ een stevig pensioenplan in elkaar timmerde.
Fans van dat eerste uur moesten deze en vorige week wel érg goed hun best doen om de sympathieke veteranen niet tegen het lijf te lopen in het Vlaamse clubcircuit: zowel in Rijkevorsel, Brugge, Leuven, Antwerpen, Kortrijk en Arendonk werden hits uit De Afrekening van 25 jaar geleden stevig meegebruld.
De perstekst rond de viering van een kwarteeuw ‘New Parade’ deed de Kreun moeiteloos uitverkopen, maar die boodschap bleek al snel een beetje misleidend. The Sheila Divine wil immers niet louter teren op het verleden en maakte dat meteen duidelijk met de epische opener “The Darkness” uit het vorig jaar verschenen ‘I Am The Darkness. We Are The Light’. Net als alle releases sinds de reünie in 2010 is dat nieuwe album beslist geen hoogvlieger, maar door er met “Lillydale” en “The Rapture” de beste brokken uit te halen leverde dat in Kortrijk toch een ongemeen sterke setlist op.
De energieke Bostonians ploegden zich als een goed geoliede machine met een rotvaart doorheen een dik uur rechttoe rechtaan gitaargeweld zonder ook maar één zwak moment. Vier clubconcerten op bijna evenveel dagen hebben echter wel enige tol geëist van boegbeeld en enig oorspronkelijk bandlid Aaron Perrino’s schreeuwerige emo strot. Heel erg rock’n’roll zag het er niet uit, maar die tas met dampende honingthee leek wel broodnodig om de frontman heelhuids door de avond te loodsen.
Na een blits start richtte de voor de rest eerder zwijgzame Perrino zich voor een eerste keer tot zijn favoriet publiek. ‘This one’s for all Belgians to sing along to’, en daar bleek geen woord van gelogen toen het eerste (en enige) rustpunt “Countrymen” werd ingezet. Het nummer stamt reeds uit 2001, maar toen we onszelf betrapten op het meezingmoment ‘All your patriots are just millionaires’ werd de profetische betekenis van Perrino’s woorden in de huidige Trump/Musk context ineens toch pijnlijk duidelijk. Enig politiek en sociaal engagement zijn The Sheila Divine trouwens nooit vreemd geweest. Perrino’s zijproject na de eeuwwisseling werd dan ook niet toevallig Dear Leader gedoopt, en warempel, niet minder dan vier songs uit die periode waaronder het onweerstaanbaar strakke radiohitje “Raging Red” haalden vanavond de set.
Wie voor een klassiek rewind concert naar Kortrijk was afgezakt kreeg zoals eerder aangegeven misschien wel een kleine ontgoocheling te verwerken. Uit ‘New Parade’ kwamen uiteindelijk amper vijf tracks aan bod, maar laat dat detailkritiek zijn. Ondanks de fraaie hooks en een hoog emo-indie gehalte zijn “Awful Age”, “Spacemilk” en “I’m A Believer” dan wel geen radiohits geworden, in Kortrijk werd nog maar eens duidelijk dat hun eeuwigheidswaarde onaangetast blijft. “Automatic Buffalo”, een beklijvend epos met fraaie visuals over het emotionele keurslijf van een geroutineerd leven met bijhorende financiële zekerheid, blijft misschien wel het beste nummer van The Sheila Divine. Luc De Vos dacht er ooit net zo over en vernoemde zijn kortlevende Engelstalige band naar dat ene nummer, waarmee de speciale band tussen Perrino en Vlaanderen wellicht in een definitieve plooi werd gelegd. Dergelijke hechte band werkt trouwens in twee richtingen: met ”Like A Criminal” lanceerden de Amerikanen hun laatste sloopkogel, de fanbase incasseerde die maar wat graag en deed De Kreun prompt daveren van de voorste rijen tot aan de achterste toog.
Ergens in de set zat ook de nagelnieuwe single “Kim Deal Or No Deal” verscholen. De melodieuze knipoog naar Perrino’s stadsgenote verzekerde zich al van daily rotation op Willy, waarmee de cirkel na 25 jaar terug rond lijkt. Achter The Sheila Divine schuilt geen strak marketing plan, daarvoor dringt hun heartland indierock te diep door in de ziel.
Vanuit het land aan de overkant stelde Luc De Vos met pretoogjes vast dat het goed was, dat is een onweerlegbaar metafysisch feit.
Lees gerust de review van hun optreden in Cactus Club, Brugge op 3 mei 2025 + bijhorende pics
The Sheila Divine – 25 Y, Indie-Rock met een grote R en de puntjes op de ‘I’ … Uitbundig, krachtig, pakkend
Pics @ Geert de Dapper
Cmon Cmon
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7481-cmon-cmon-03-05-2025?ltemid=0
The Sheila Divine
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7482-the-sheila-divine-03-05-2025?ltemid=0
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Steven Wilson - Een ruimtereis in twee delen
Na zeven jaar afwezigheid stond Steven Wilson opnieuw op een Belgisch podium, en hoe. In een tot de nok gevulde zaal presenteerde de Britse progrockvisionair zijn nieuwste album ‘The Overview’ in een meeslepende liveshow die evenveel van het oor als van het oog vroeg. De avond, opgedeeld in twee zorgvuldig gecomponeerde sets, was een kronkelende tocht door de geest van een muzikale meesterverteller.
De eerste helft van het concert was gewijd aan een integrale uitvoering van het eerste deel van ‘The Overview’, Wilsons achtste soloalbum dat begin 2025 verscheen. Bijna filmisch van opbouw en ondersteund door abstracte ruimtevisuals, baadde het podium in minimalistisch licht toen Wilson zijn sopraanstem inzette voor “Objects Outlive Us”.
De band, tot op de milliseconde op elkaar afgestemd, dompelde het publiek onder in een gelaagde klankwereld waar experiment en precisie elkaar vonden. Soms dreigde het wat te langdradig te worden, maar het publiek hing aan zijn lippen — of liever: aan elke zorgvuldig geplaatste noot. Wilson zelf kon er ook mee lachen: “Vraagt u zich af of we ook nummers hebben die niet oeverloos complex zijn en meer dan 20 minuten duren?”
Na een korte pauze liet Wilson het conceptuele kader even los om terug te grijpen naar hoogtepunten uit zijn bredere oeuvre. De overgang naar set twee voelde als een tijdreis — van recente solowerken zoals “The Harmony Codex” en “The Future Bites” tot ouder werk als “No Part of Me” van ‘Grace for Drowning’ en zelfs een uitstapje naar Porcupine Tree met “Dislocated Day”.
De muzikale dynamiek werd hier duidelijker voelbaar. Zo bracht het energieke “Luminol” de zaal aan het klappen, terwijl drummer Craig Blundell uitblonk in ritmische complexiteit zonder ooit de groove te verliezen. Ook de elektronische stukken pasten perfect in het plaatje van spanningsbogen, met pieken van opzwepende progmetal en dalen van verstilde melancholie.
Wilson bleef trouw aan zijn typische benadering en toonde zich opnieuw bewust van zijn nichepubliek. Ironisch en zelfrelativerend prevelt hij dat “Pariah” in een alternatief universum misschien wel een hit was geworden.
Dat brengt ons naadloos bij de bisronde die bestond uit twee uitersten. Eerst was er het intieme “Pariah”, met op het scherm een ingetogen verschijning van Ninet Tayeb in zwart-wit. Daarna “Ancestral”: een lang uitgesponnen climax waarin tekst, beeld en geluid samenvloeiden tot een perfecte afsluiter. Niet overdonderend in volume, maar wel in emotionele impact en intensiteit.
Steven Wilson bewees opnieuw waarom hij een van de belangrijkste stemmen in de hedendaagse progressieve muziek blijft. Geen toegankelijke popsongs of makkelijke meezingers, maar een universeel verhaal in klank en beeld — en een uitnodiging om het onbekende te blijven omarmen.
Review The Overview
organisatie: Live Nation
Blood Incantation - Death Metal in space
Minami Deutsch + Blood Incantation, Kraut Rock on earth, Death Metal in space
Een ongewone doch bijzonder interessante line up vanavond, een kraut-rock band en een extreme metal band op dezelfde affiche. Een uitermate goeie zet, zo bleek.
De Japanse krautrockers Minami Deutsch zorgden voor een begeesterende en verslavende set met een handvol lange repetitieve songs die steevast op een geweldige climax afstevenden. Een lekker doordravende bas zorgde voor de het kraut-fundament, de gitaren scheurden en gierden zich naar ijle hoogtes, de drums roffelden als Pink Floyd in zijn meest psychedelische periode (die van ‘The Piper At the Gates Of Dawn’ en ‘A Saucerful of Secrets’). Het stoorde niet dat we geen jota verstonden van de Japanse vocals, hier waren we getuige van een inspirerende en aanzwellende set verpakt in 4 lange bezielde krautrock-songs waarin we volledig werden opgezogen.
De metalfans konden dit trouwens bijzonder appreciëren, dit was sowieso al geen avond voor fans met oogkleppen.
Blood Incantation is een band die wel eens verassend (lees veelzijdig) kan uitpakken. Na 2 verschroeiende (death)metal albums (‘Starspawn’ en ‘Hidden History of the Human Race’) kwamen ze in 2022 plots opzetten met een instrumentaal space-ambient album ‘Timewave Zero’, eerder geïnspireerd op Tangerine Dream en mijlenver weg van de geijkte metalpaden. Het typeert een band die geheel eigenzinnig een gedurfde en onvoorspelbare weg bewandelt.
Eind 2024 releasten ze dan weer het fenomenale ‘Absolute Elsewhere’, een album waarop de band nog maar eens hun biotoop tot ver buiten de grenzen van het metal-genre verlegt. Het heeft Blood Incantation wereldwijde positieve respons vanuit alle mogelijke hoeken opgeleverd.
Vanavond was ook duidelijk te merken dat hier een gevarieerd publiek was op afgekomen, niet alleen maar metalheads.
Zoals aangekondigd werd het volledige album integraal opgevoerd. Kon ook niet anders, dit is niet zomaar een verzameling songs maar wel een episch werkstuk opgesplitst in 2 bedrijven “The Stargate” en “The Message”, een creatie die erom vraagt om in zijn geheel te worden opgevoerd. De live uitvoering bracht ons perfect wat de plaat al deed vermoeden. De meest extreme metal, inclusief grafstem en verschroeiende riffs, afgewisseld met fijngevoelige prog-rock elementen, ontspoorde psychedelica, melodieuze gitaarsolo’s en synths die naar kraut-rock ruiken. Death metal die oorden opzoekt waar collega’s nog nooit geweest zijn, het maakt deze band uniek in zijn soort.
Blood Incantation hield het wel vrij kort. Na de integrale uitvoering van ‘Absolute Elsewhere’ kregen we nog een snoeiharde portie agressie met “Inner Paths (To Outer Space”) gevolgd door een zweverige en spacy synth-solo die ons een restant leek van ‘Timewave Zero’. Daarna vlamden ze nog één keer met een even moordzuchtig als zalvend “Obliquity of the Ecliptic”, waarmee ze er na een dik uur al een joekel van een punt achter zetten.
Blood Incantation is een band die het metal-genre nieuw leven inblaast en zich met hun avontuurlijke en grensverleggende aanpak onderscheidt van de ettelijke metal-bands die mekaar voor de voeten lopen. Zo moesten er meer zijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez (Trix A’pen, 02-05-2025)
Blood Incantation
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7477-blood-incantation-02-05-2025
Minami Deutsch
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7476-minami-deutsch-02-05-2025
Organisatie: Aéronef, Lille
Headbanger’s Balls Fest 2025 - Variatie troef
Headbanger’s Balls Fest 2025
De Leest
Izegem
2025-05-03
Filip Van der Linden
Headbanger’s Balls Fest in Izegem bestaat 15 jaar als festival en was dit jaar toe aan zijn dertiende editie. De ticketverkoop ging vlot voor een affiche die naar goede traditie zowel heel gevarieerd en uitdagend als interessant was. Op een handvol tickets na was dit indoorfestival uitverkocht. Dat moet de organisatie en programmator moed geven om voort te gaan op de ingeslagen weg.
De aanwezigen hadden misschien even wat tijd nodig om te wennen aan de nieuwe host van dit indoorfestival. Omdat presentator Daf met zijn Growing Horns op het podium stond en maar moeilijk zichzelf kan aankondigen, werd die rol voor deze editie doorgeschoven naar comedian, podcaster en metalhead Kevin Pottier. Hij nam die rol met veel enthousiasme op. Het wordt een moeilijke keuze voor volgend jaar: aanpikken met de traditie of de verandering durven omarmen. Ook leuk: dit jaar kwam voor het eerst de burgemeester van Izegem naar dit indoorfestival. Niet met klachten, maar om persoonlijk zijn zegen te geven aan dit fijne festival.
Cobracide mocht de debatten openen. Dit is een vijfkoppige death-thrashband uit Brugge, bekend om hun razendsnelle riffs en helse vocalen. In februari 2022 speelden deze locals hun eerste liveshow en die zomer brachten ze hun debuut-EP ‘Inner Aggression’ uit. Met invloeden van bands als Slayer, Sepultura en Demolition Hammer hebben ze een agressieve sound waarmee ze al snel een trouwe fanbase wisten te verzamelen. In 2023 bracht de band de single “Unholy” uit. Op een full album is het nog altijd wachten.
Na talloze shows als support van onder meer Suicidal Angels, waaronder een mini-tournee door Europa met Mindwars (ex-Holy Terror), richt Cobracide zich nu volledig op de laatste stappen van de pre-productie van dat nieuwe album, dat misschien nog dit jaar zal verschijnen. In Izegem brengt deze jonge band alles van de EP uit 2022 en “Unholy” en dan nog wat nieuwe nummers. Die nog-niet-opgenomen tracks die we hoorden in De Leest maken dat we uitkijken naar die volgende release.
Twee bandleden maken in Izegem hun live-debuut bij de band: drummer Bram en gitarist Lukas. Beiden zaten eerder in Nyrak en Dark Palace. De band opent Headbanger’s Balls Fest met veel enthousiasme en een shitload aan agressieve riffs en wijdbeense poses. De zaal staat meteen goed gevuld en op de eerste rijen slaan ze al driftig aan het headbangen. Voorbij de eerste rijen is er veel enthousiasme als “Black Magic” van Slayer voorbijkomt in de set. Daar scoor je natuurlijk altijd mee. Muzikaal hebben ze alles goed voor elkaar en zanger Jens is een beest op het podium.
Hoewel het nog vroeg op de dag was, wist deze band vlot te overtuigen. Cobracide surft mee op de golf van vernieuwde aandacht voor thrash, al gaat het bij deze band breder dan dat genre. Ze zijn een vaste waarde in het clubcircuit in Vlaanderen en soms al eens in het buitenland, en ze worden regelmatig gevraagd voor festivals. Deze zomer staan ze zowaar op Alcatraz. Deze band zullen we nog vaak terugzien.
Dance of the Nephilim / Trails of Destruction / Divine Pyromania / Arrival of the Dead / Black Magic / Schizophrenic Decay / Inner Agression / Make Them Bleed / Primordial Chaos / Unholy
Your Highness staat bekend vanwege zijn kolossale riffs en woeste live-energie. Deze Antwerpse band heeft al podia gedeeld met legendarische bands zoals Corrosion Of Conformity en High On Fire, en op festivals gespeeld als Graspop, Pukkelpop en Desertfest. Hun nieuwste album, ‘Under The Weight’, omvat sludge, stoner metal en donkere bluesy tonen, verpletterende riffs en mysterieuze melodieën.
Your Highness kende twee tegenslagen. Eerst maakte hun drummer duidelijk dat hij er in Izegem niet bij kon zijn. De Antwerpse band was al bijna klaar om af te zeggen, toen Kris van labelgenoten Tangled Horns aanbood om in te springen. Hij studeerde alle nummers van de set thuis in, maar een gezamenlijke repetitie met de hele band vooraf lukte niet. Tot overmaat van ramp had één van de bandleden een lekke band onderweg naar Izegem, maar hij haalde het nog net op tijd.
Misschien dat al die tegenslagen de energie uit de band gezogen had. What doesn’t kill you, makes you stronger, maar wij hebben Your Highness – los van de vervangende drummer - al met meer grinta op het podium gezien. Er volgen nog genoeg herkansingen. “Desertkater”, de klassieke setafsluiter van Your Highness, maakte nog veel goed.
Devil’s Delight / Head Hung Low / Skull Goblet / Flood / Above the Odds / Celestial / Black Moon Rising / Desertkater
De Belgische sludge/doom-zwaargewichten Growing Horns maakten dit jaar hun terugkeer naar het podium van De Leest, na hun eerdere passage in 2018. In een exclusieve HBF-set bracht Growing Horns in première hun langverwachte tweede album ‘The Essence Of Suffering’ integraal en in de albumvolgorde (met “Luciferian Kingdom” van het vorige album als extraatje). Deze brute nieuwe release volgt in de voetsporen van hun veelgeprezen debuut, ‘The Nobility Of Pain’. We hoorden vorig jaar al een paar nieuwe nummers en die klonken alvast veelbelovend. Die verwachting werd helemaal ingevuld. Daf droeg “Godvergeten” op aan de pas overleden paus en “Cutthroat Democrisy” aan de Amerikaanse president Donald Trump.
Deze band verkeert in bloedvorm en dat vertaalde zich in een spontane moshpit bij de laatste track in de set. Deze band is helemaal klaar voor de festivals. Na Izegem staan er al nog een paar leuke data in de agenda van Growing Horns. In juni spelen ze bijvoorbeeld als support van het legendarische Dopethrone in Ertvelde.
Essence of Suffering / Lust for Knife / Blood in the Water / Godvergeten / Dope Fuck / Cutthroat Democrisy / Umbilical Noose / Luciferian Kingdom
Behalve Growing Horns was er nog een tweede band die mag ‘terugkeren’ naar Headbanger’s Balls Fest en dat was Cobra The Impaler. De band, opgericht door Thijs De Cloedt brengt een snoeiharde mix van brute riffs, strakke grooves en cleane maar intense vocalen.
Hun eerste officiële optreden ooit vond plaats op het podium van De Leest, nog voordat hun debuutalbum ‘Colossal Gods’ zou uitkomen, als opener in 2021. Ze schopten het meteen tot publiekslievelingen, en nu keren ze terug met hun tweede album ‘Karma Collision’. Met een sound die nóg technischer en gelaagder is geworden en met refreinen die zich in je brein vastzetten. Deze Belgische band kwam naar Izegem na een lange promotour doorheen Europa. In de UK speelden ze eind vorig jaar als support van Katatonia.
We zagen Cobra The Impaler eerder dit jaar al aan het werk in de Schakelbox in Waregem, toen zonder bassist (en tweede stem) Mike. In Izegem waren ze wel op volle sterkte en dat zorgde voor een set met nog meer energie. Zanger Manuel keek ik in de bindteksten met veel lof terug op de eerste passage van de band in Izegem en ook het publiek houdt wel van een band die terugkeert in een ‘grotere’ gedaante, wat we eerder al zagen bij onder meer Psychonaut. De zaal stond volgepakt (niemand aan de toog of eetstandjes), bij elke track wiegden de hoofden mee op de melodie, bij heel wat tracks werd het ritme meegeklapt en ook deze band werd beloond met een spontane moshpit en een hele reeks crowdsurfers. En dan was het bovendien nog de verjaardag van gitarist James. De wervelwind die “The Message” is, blijft ons bij elk concert opnieuw van onze sokken blazen.
Cobra The Impaler was op Headbanger’s Balls deze keer de ‘afsluiter’ van het Belgische luik van de affiche. Als ze nog eens terugkomen, zullen ze op de affiche misschien tussen de internationale bands staan.
Season of the Savage / Mountains / My Inferno / Colossal Gods / The Message / Spirit of Lyssa / Blood Eye / Shifting Sands / Scorched Earth / Assasin of the Vision
De Zwitserse avant-garde metalband Schammasch bracht vorig jaar, na vijf jaar stilte, het nieuwe meesterwerk ‘The Maldoror Chants: Old Ocean’ uit. Geïnspireerd door de poëtische en surrealistische teksten van Les Chants de Maldoror, duiken ze dieper in thema’s van existentiële eenzaamheid en de onmetelijkheid van de oceaan.
Muzikaal verbreedt Schammasch opnieuw de horizon op dit album: donkere goth-invloeden, hypnotiserende ritmes, industriële soundscapes en orkestrale accenten creëren een meeslepende en filmische ervaring.
België is zeker geen onbekend terrein voor deze Zwitserse band. Vorig jaar vielen ze last minute in toen Sakis Tolis (van Rotting Christ) als headliner moest afzeggen op het Hardrock Fest in Avelgem. Een jaar eerder stonden ze in Het Depot in Leuven met Harakiri for he Sky en net voor de coronapandemie speelden ze in Antwerpen met Enthroned.
Schammash was een berekende gok in de programmatie. Het is een blackmetal-band, met bovendien nog maskers op het podium, zoals bij Ghost en Briqueville, wat voor sommige metalheads een brug te ver is. Schammash kon overtuigen door een hoog niveau van techniciteit te combineren met een toegankelijk geluid. Blackmetal met vooral cleane vocalen en met elementen van prog, atmosferisch en bij momenten zelfs cosmic. Hun performance met maskers en gewaden heeft uiteraard iets van een ritueel, maar ze blijven weg van de klassieke decors met schedels en kaarsen. Visueel werd de muziek perfect ondersteund door een perfecte lichtshow. Een paar nummers ver in de set gingen bij twee van de vijf bandleden de maskers af. Leuk dat het mysterie slechts een deeltje is van en niet koste-wat-het-kost wordt volgehouden.
Enkele tientallen mensen in het publiek waren speciaal voor Schammasch naar Izegeme gereisd. Voor vele anderen was dit een aangename kennismaking. De zaal stond misschien niet meer zo volgepakt als voor Cobra The Impaler, maar als de verkoop aan de merch-stand een indicator is, dan heeft deze Zwitserse band heel wat mensen kunnen bekeren.
They Have Found Their Master / Golden Light / A Paradigm of Beauty / Metanoia / I Hail You, Old Ocean / Chimerical Hope/Dnoye
Dozer werd opgericht in de jaren ‘90 en lag mee aan de basis van de Europese desertrock-scene. Deze Zweedse band zette zichzelf op de kaart met snoeiharde riffs, groovende fuzz en een sound die fans van Kyuss en Fu Manchu meteen zullen herkennen. Na een lange stilte zijn ze terug met ‘Drifting in the Endless Void’, een album dat bulkt van de energie en dat bewijst dat ze nog altijd tot de top behoren. Dit jaar is er ‘Return to Rewin’, een eigenzinnig verzamelalbum.
Dozer is altijd goed voor een wervelwind van zware gitaren, stuwende baslijnen en een muur van geluid die je meesleept naar de stoffige woestijnen van pure stonerrock. De vorige keer dat je Dozer aan het werk kon zien in een zaal in België, was op Desertfest in Antwerpen in 2015. Dozer is misscien niet de band die breed bekend is bij een klassiek metalpubliek. Toch stond Dozer in 2022 op Alcatraz en in 2023 op Hellfest.
Bij de start van de set van Dozer staat De Leest opnieuw helemaal vol. Als de soundcheck een paar minuten langer duurt dan vooropgesteld, worden mensen al wat ongeduldig. Dozer is een diesel die een paar tracks nodig lijkt te hebben om op snelheid te komen. Daarna is het eerder een trein die blijft doordenderen. In een lange set mixt de Zweedse band oud en nieuw werk. Het publiek vindt het allemaal superleuk en reageert enthousiast tussen elke track. Na een nummer of vijf zitten band en publiek nog meer op dezelfde golflengte en dan krijgt de security aan het podium het druk met crowdsurfers.
Drawing / Mutation / Born / Lightyears / Hills / Feelgood / Rings/Supersoul / Rising / Calamari / Ex Human / Dust for Blood / Big Sky / From Fire
De Zweedse band Katatonia brengt al sinds 1991 een unieke mix van metal en progressieve rock. Wat begon als een death/doom act, groeide uit tot een band met een atmosferische en emotionele sound die hen tot één van de meest geliefde bands in het genre maakt. Met albums als ‘Viva Emptiness’, ‘The Great Cold Distance’ en ‘Sky Void of Stars’ blijft de band rond zanger Jonas Renkse de lat steeds hoger leggen. Hun nieuwe album, ‘Nightmares as Extensions of the Waking State’, komt pas in juni uit. Daaruit speelden ze in Izegem – voor het eerst - de vooruitgeschoven single “Lilac”.
Katatonia heeft een goede band met het Belgische publiek en de band was zelf enthousiast dat ze hier als headliner konden staan. Ondanks de heel brede mix van metalgenres op dit festival, was ook voor Katatonia de zaal zo laat op de avond nog heel goed gevuld.
Als headliner bracht Katatonia een mix van oud en nieuw werk. Speciaal voor Headbanger’s Balls hadden ze “Drab Moon” ingestudeerd, een track die ze naar eigen zeggen nog nooit eerder live gebracht hebben en wat voor enige nervositeit zorgde bij de band. Het publiek genoot vooral met volle teugen van deze topband, ongeacht welke track ze speelden.
Later dit jaar speelt Katatonia nog op Graspop, waar ze al drie keer eerder stonden, en op het einde van dit jaar staan ze in de Trix in Antwerpen.
Forsaker / Austerity / Dead Letters / Behind The Blood / Soil’s Song / Drab Moon / Teargas / Opaline / Lilac / Leaders / Birds / Old Heart Falls / Criminals / Colossal Shade / My Twin / Lethean / July / Evidence
De ploeg achter Headbanger’s Balls Fest kan opnieuw terugkijken op een geslaagde editie: op een haar na uitverkocht, nagenoeg vlekkeloos verlopen en met veel enthousiasme bij publiek en bands.
Op naar de volgende editie. Wij kunnen al bijna niet meer wachten om te horen welke bands ze voor volgend jaar zullen aankondigen.
Organisatie: Headbanger’s Balls Fest, Izegem
GA-20 - Ook in de nieuwe bezetting blijft GA-20 ongeëvenaard
Nadat Matthew Stubbs na 16 jaar dienst bij de tourband van Charlie Musselwhite (tijdelijk) de bons kreeg, besloot hij zelf een bluesband te beginnen teneinde de rekeningen te kunnen betalen.
In 2018 startte hij GA-20, genoemd naar een gitaarversterker uit de jaren '60, waarmee hij de lokale clubs van zijn thuisstad Boston afschuimde. Dat waren meestal plaatsen waar ze nog nooit van de blues gehoord hadden waardoor hij de slogan, die hij ook als opschrift voor een t-shirt gebruikte, "If you don't like the blues, you're listening to the wrong shit" bedacht.
Hun rauwe, compromisloze blues bleek aan te slaan en de groep begon uitgebreid te touren, ook in Europa.
Ik zag GA-20 voor het eerst in 2022 op Roots & Roses waar ze een overrompelende indruk op me nalieten. Daarna zag ik ze nog vier keer en telkens wisten ze me in euforische stemming te brengen. Ik maakte me al op voor een nieuwe extatische roes maar plots leek dat niet meer zo evident te zijn. Het was verdomd schrikken toen ik het nieuws vernam dat zowel gitarist Pat Faherty als drummer Tim Carman er niet meer bij waren. Vooral Faherty, die toch het gezicht van de band was, leek me onvervangbaar. Op de vraag waarom ze vertrokken waren wist Matthew Stubbs niet veel te vertellen: "Ze waren gewoon ineens weg".
Dat de twee intussen een nieuwe groep hebben, Canyon Lights, die onlangs nog als voorprogramma van George Thorogood and The Destroyers mocht opdraven, beweerde hij ook niet te weten. Hun vervangers vond hij bij Ward Hayden & The Outliers (het vroegere Girls Guns And Glory), een old school country band die enkele keren opener voor GA-20 is geweest. Drummer Josh Kiggans en zanger-gitarist Cody Nilsen zijn tevens twee gepokt en gemazelde sessiemuzikanten terwijl die laatste ook een solo-cd, ‘Living is killing’, gemaakt heeft maar veel stelt die niet voor. Het werd toch bang afwachten wat die drastische personeelswissel zou geven.
GA-20 opende de set met het vertrouwde "Cut you loose", een funky rhythm & blues knaller uit 1963 van Ricky Allen dat ook op het repertoire staat van Charlie Musselwhite, gevolgd door een bijzonder smaakvolle uitvoering van Jimmy Reed's "I'll change my style" dat ik nooit eerder van hen hoorde. Ik kon meteen opgelucht ademhalen: de muzikale koers bleef ongewijzigd. Een opzwepende mix van sterke eigen nummers en minder voor de hand liggende maar wel raak gekozen covers.
Matthew Stubbs beweert altijd dat hij de traditionele blues wil laten heropleven maar zijn muziek is zoveel meer dan dat. We hoorden vooral rhythm & blues gespekt met wat soul en een ruime portie rock-'n-roll. En als het dan toch pure blues was klonk die ruig zoals in het gebruikelijke tweeluik "Give me back my wig" en "She's gone" uit hun Hound Dog Taylor tributeplaat uit 2021. Echt traditioneel kan je dit trouwens ook niet noemen want Hound Dog Taylor, die net als GA-20 zelf, zwoer bij een twee gitaren/drums opstelling, was toch een buitenbeentje in de blueswereld.
Vlak na deze uppercut volgde het solospotje voor Cody Nilsen, net zoals Pat Faherty dat vroeger ook mocht doen. Alleen kregen we dit keer geen RL Burnside maar wel "I'm leaving you now" van Lightnin' Hopkins. Het was zeker niet de enige keer dat de nieuwe gitarist de podiumact van zijn voorganger leek te kopiëren. Zo wandelde hij bijvoorbeeld ook al gitaarspelend tussen het volk naar de uitgang. Waarom ook niet. Hij bleek trouwens meer dan een waardige vervanger te zijn met een stem die verrassend goed leek op die van Faherty. Een echt gitaarbeest ook, meer nog dan Faherty, terwijl de drummer evengoed erg onstuimig te keer ging.
Aan het muzikale concept leek er niets veranderd, ook de twee nieuwe en uitstekende nummers "Stranger blues" en "Cryin' & pleadin'" pasten perfect in het plaatje. Eén van de talloze hoogtepunten vond ik het instrumentale "Crackdown" waarin het meer bedaarde gitaarspel van Matthew Stubbs wat meer in de kijker kwam. Maar ook die schitterend gekozen covers lieten me telkens zwijmelen: "My baby is sweeter" (Little Walter), "I don't mind" (James Brown), "Sitting at home alone" (nogmaals Hound Dog Taylor) en "Just one more time" (Ike Turner).
Dit mocht nog uren doorgaan maar met "Easy on the eyes" kwam er toch een einde aan waarna er nog één bis, "Be my lonesome" volgde.
Meer dan ooit was duidelijk dat GA-20 het geesteskind is van Matthew Stubbs, die zich zelfs door een dramatisch personeelsverloop niet uit het lood laat slaan. De twee nieuwkomers slaagden cum laude maar helemaal de oude bezetting laten vergeten zat er toch niet in. Daarvoor was het punk-achtige charisma van de immer in het zwart geklede Pat Faherty te groot en zijn onorthodoxe motoriek te uniek, hoewel ook Cody Nilsen zich al eens aan een bokkesprongetje waagde.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
The Sheila Divine – 25 Y, Indie-Rock met een grote R en de puntjes op de ‘I’ … Uitbundig, krachtig, pakkend
The Sheila Divine en Cmon Cmon
The Sheila Divine, het alter ego van Aaron Perrino, is net als onze Belgische Marble Sounds één van die verborgen parels die we nauw aan het hart koesteren. The Sheila Divine is er eentje die indiepoprock in z’n beste vorm weergeeft, energiek, emotievol en gepassioneerd. Vanavond live met een nieuw album ‘I am the light, we are the darkness ‘, verder een nostalgische terugblik op ‘New parade’ en tot slot wat Dear Leader werk, één van z’n projecten.
In een zo goed als uitverkochte Cactus Club werden we opgezogen door Perrino’s uitbundige, krachtige, pakkende sound.
Een goed uur lang werden we letterlijk in de (muzikale ) tang gehouden door het combo rond sing/songrwiter Perrino. Een gevoelig, broeierig, gedreven, opwindend rechttoe-rechtaan indierockgeluid van drie gitaren, een bas en drums wist ons te overweldigen.
De band wist met het millennium te intrigeren met twee schitterende, overtuigende platen, ‘New parade’, net 25 jaar oud en vanavond in de spotlight en ‘Where have my countrymen gone’ uit 2001. Er waren nog wat muzikale uitstapjes met Dear Leader, die de finesse van The Sheila Divine uitbalanceerde. Net als geestesgenoten The Posies werd de band in eigen land, de VS, wat op het achterplan geduwd, maar werd in ons landje en deels in Europa met open armen ontvangen. De getalenteerde sing/songwriter pakte de draad een goede twaalf jaar terug op en kwam vorig jaar aandraven met het consistente ‘I am the light, we are the darkness’. Eind90s nostalgie die de brug maakt naar het nu, voorzien van een krachtige injectie, gespierd, snedig, fel, emotievol, gepassioneerd, zonder de melodie ook maar uit het oog te verliezen.
Soms was hij nog te zien met Belgische groepsleden en werd hij op handen gedragen door onze eigen Luc De Vos (Gorki), die zelf nog een tussenproject Automatic Buffalo had , genoemd naar één van de nummers van The Sheila Divine …
Jawel het kwintet klonk als losgeslagen buffels, stoom uit de neusgaten. Er werd afgewisseld in nieuw en oud werk, die elkaar moeiteloos vonden. Blij, enthousiast, gemotiveerd, vol goesting vingen ze de set aan, “Darkness” (nieuw), “Radar” (eentje uit de stal van Dear Leader) en “Awful age” (oudje uit ‘New parade’), nummers gekenmerkt door het sterk opbouwende karakter, allerhande boeiende tempowissels en explosieve interrupties in een vaardige, gebalde, krachtige melodie met die dromerige, melancholieke galm , ondersteund van nogal wat stemvariaties, innemend, lichthees, helder of hoog uithalend. Het fijnzinnig muzikaal concept, dat hen zo uniek goed maakte, bleef bewaard. Als het ware werd vuur gespuwd, zo goed waren de nummers gekruid. Mooi.
Het publiek was meteen mee in het verhaal en genoot ten volle van die balans tussen vroeger en nu en in die extraverte aanpak.
Het nieuwe werk moest niet onderdoen live, een schop onder de kont kreeg het. Het recente “Lilydale” meette zich met de Dear Leader song “Corroded anchor” en de oudere “Walking dead (who speak)”, het gekende “Where have my countrymen gone” en “Hum” , die andere single van hun puike debuut.
Met z’n brilletje op deed hij denken aan die college-rockers Weezer of The Feelies. De refreinen werden meegezongen, -gebruld; het warme onthaal en de response deed Perrino en C° enorm deugd. Hun korte Belgische tour in de clubs neigt naar uiterst geslaagd!
Het recentere werk moest dus niet onderdoen, “The rapture”, die ergens wat wave ademt of “End of tether”, eentje die tien jaar oud is, en het splinternieuwe “Kim deal or no deal” (eerbetoon aan Kim Deal?!) waren energiebommetjes, torpedo’s zelfs, zoals hij zelf aanhaalt. Die indierock helt over naar noisepop, het blijft gecontroleerd, beheerst in z’n totaliteit. Toegevoegde waarde in dit alles is het fel en gebroken lichtdecor.
Het gaat naar een schitterende finale met eerstelingen “Automatic buffalo” (remember Gorki) en “Like a criminal”, doorbraaknummer van deze onvolprezen band. Het klinkt fris, sprankelend, twinkelend, bouwt op, durft te exploderen en heeft een meezinggehalte.
Wat een ADHD injectie kreeg het materiaal, een goed uur full power, het zinderde nog even na met wat sfeervollere tracks “Modern log” en “My life as wrestler”.
De nostalgie werd van onder het stof gehaald en maakte de brug naar het nu , zonder aan intensiteit en vitaliteit in te boeten. The Sheila Divine, Perrino en Co, zijn in 2025 nog springlevend. Indie-Rock met een grote R en de puntjes op de ‘I’ …
Support was Cmon Cmon , die uiterst content waren te mogen optreden met hun helden. Zij weten hun poprock in de beste indie traditie te spelen . Dromerige IndiePopRock, harmonieus compromisloos, die de nostalgische sound van The Posies doet opborrelen tot in de indringende, melancholische (meerstemmige) zangpartijen toe. Jon Auer – Ken Stringfellow kunnen met een ‘good looking eye’ kijken naar deze beloftevolle band. Puik werk van het kwartet, de ideale geleider op wat de avond brengen zou …
Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper
Cmon Cmon
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7481-cmon-cmon-03-05-2025?ltemid=0
The Sheila Divine
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7482-the-sheila-divine-03-05-2025?ltemid=0
Organisatie : Yeke Yeke concerts ism Cactus Club, Brugge
Ow Zekers! 2025 - Lokerse invasie - Parels uit Lokeren om te koesteren
Ow Zekers! 2025
De Casino
Sint-Niklaas
2025-05-03
Erik Vandamme
In onze zoektocht naar nieuwe parels dweilen we soms heel het land af, van de Westhoek naar de Oostkantons over Brusselse straten tot Gentse en Antwerpse pleinen; waardoor we onontgonnen diamanten in onze eigen geboortestad aan ons durven laten voorbij gaan.
Onder de noemer Ow Zekers! bood De Casino een inkijk op wat Lokeren te bieden heeft op muzikaal vlak.
Het werd een bonte avond van leuke artiesten en bands, met als absoluut sluitstuk één van de mooiste Lokerse parels, Quantum Fantay.
Er was nog niet zoveel volk voor de eerste band Cuttermess (****). De band bracht in 2020 een heel sterk debuut uit, en leek op weg door te gaan breken. In 2024 overleed helaas bandlid en bassist Tijl Geirnaert; hij zou tijdens dit optreden worden geëerd. De mooiste eer is en blijft echter niet opgeven … Cuttermess is ondertussen bezig met een nieuw album voor te bereiden. Alle registers werden hier op gegooid. Naast de sublieme ritmesessie valt de spring-in-het-veld charismatische frontman op , die met badmantel het podium opstormt en over een prachtige stem beschikt. Hij stuift als een wildeman over het podium en port telkens het aanwezige publiek op om lekker loos te gaan in de muzikale absurditeit. Cuttermess flirt met stijlen als thrash metal, heavy metal en punk. Eentje met een hoek af. Klasse!
We leerden de dames van Waterproov vorig jaar kennen, en hadden in het voorjaar van 2024 zelfs een fijne babbel met hen .
Lees gerust. De rustigste band op de affiche'. liet het duo Waterproov (****) optekenen. Hoedanook boedie hun integere sound. De zaal compleet stil krijgen lukte niet altijd even goed, maar de enkele covers van één van hun grote voorbeelden Froukje en enkele eigen nummers wist iedereen voldoende te ontroeren.
‘Waterproov brengt een brede muzikale weg op sprookjesachtige wijze, van weemoed tot een sprankelende sfeer, die beklijft of je lichtjes doet zweven’, schreven we over hun optreden in CC in Lokeren, vorig jaar. In een sobere bezetting en binnen een intiem kader raakt het duo ons ook nu weer. Een sprankelende songs als “Oorsprong”, (een song waar ieder van ons zichzelf kan in herkennen), plaatste het in de verf.
Terug de trappen op, voor Dalver (*****), die met een mix van post-metal en sferische stoner, ons compleet omver blies. Waanzinnige drumlijnen, verschroeiende riffs van bas en gitaar vormden de basis van een allesvernietigende trip in een losgeslagen rollercoaster. Enkel de zalvende, maar niet minder krachtige stem van gitarist/zanger Marijn Aper zorgt voor wat licht en verzucht in de duisternis. Dalver bracht je in een sinister aanvoelende, soms dreigende hypnose. Ze klonken als een heus combo , maar zijn maar met drie. Wat een overweldigende sound, door die ondoordringbare geluidsmuur, zonder de melodie uit het oog te verliezen. Klasse band zondermeer
When We Met (****) is een een andere Lokerse alternatieve rockband, ontstaan in 2023. Geïnspireerd door artiesten als Radiohead, The National, M83 en Bon Iver, creëren Dries Bessemans (zang/gitaar), Brikke Wevers (toetsen) en Stef Hesters (drums) muziek die diep weet te raken. Hun nummers brengen sfeer en emotie, met teksten die thema's als slapeloosheid, prestatiedruk en het verlies van controle verkennen, lezen we in de biografie op hun vi.be pagina.
In de Casino Café wisten ze door toegankelijke, aanstekelijke songs harten te breken, ondersteund van de kristalheldere stem van Dries. Ook de dansspieren worden aangesproken. When We Met balanceert mooi op die dunne lijn tussen toegankelijkheid en lichtjes experimenteel uitpakken, waardoor ze een ruim publiek kunnen bereiken. Hun frisse aanpak overtuigde. Interessant bandje dus.
De publiekstrekker bleek naderhand niet zozeer afsluiter Quantum Fantay te zijn. De bovenzaal stond eerder compleet vol voor Mortel (****1/2), die al een hele weg heeft afgelegd en al wat podiumervaring heeft. Meer dan voldoende alvast voor hun thuismatch. Met invloeden van stoner, rock en blues sleurt Mortel je mee in een bezwerende trip van voodoo aanvoelende vibes. Het knotsgekke gezelschap brengt de nodige adrenalinestoten toe. Een leuke, groovende trip … Op 7 augustus staan ze op de Fonnefeesten, meteen een dikke aanrader!
Afsluiter in de Casino Café was Karavan (****) die een emotioneel pad op doordacht, uitgekiende wijze bewandelt. De vijfkoppige band brengt ons een potje intense post-krautrock. Hun aanstekelijke, zwevende riffs intrigeren. Ze weten ons te boeien. Evenzeer boeiend is die gevoelig beladen stem van zanger Vince De Leenheer. Het zorgt voor kippenvelmomenten. Karavan bespeelt zijn publiek met een zekere muzikale drive. In hun duisternis word je meegevoerd naar verre oorden , waar het toch nog fijn vertoeven kan zijn …
Opvallend minder publiek op de bovenverdieping voor Quantum Fantay (*****), wat ons verwonderde, gezien de staat van dienst van deze band en de muzikanten binnen de band.
De band zet hun set in met het magisch mooie “Flight into Hive Mind” met dans en theater; de toon van de avond is gezet. Puur muzikaal hebben we hier te maken met virtuoze muzikanten.
Wie hier zweeft en danst is een man met een grote hoed, die ook wat zeepbellen blaast en humor verbindt met wat goochelkunsten. En met twee danseressen met verlicht pak erbovenop, als engelen uit de Hemel, kan iedereen totaal loos gaan! Oog- en oorstrelend allemaal.
Het spreekt tot de verbeelding in sound en act. O.m. “Azu Kéné” met een danseres, iets later een lichtgevende draak, en tot slot twee danseressen als vlinders van de nacht op het podium.
Psychedelische klanken en beelden borrelen op in onze soms harde realiteit. Het theatrale is bij Quantum Fantay dus even belangrijk. In een wervelende finale komt alles samen en worden de registers opengedraaid.! Een magisch mooi afsluiten. Een cultureel totaalbeleven op ‘Ow Zekers!
Deze eerste editie van Ow Zekers! was een schot in de roos, de zaal was goed vol gelopen, en de organisatie bewees dat er nood is aan podiumkansen voor lokale helden. We hopen dat dit concept kan worden verder gezet. Er zijn nog genoeg bands in Lokeren, meteen ook het Waasland op zich, die behoren tot een krans van bijzondere muzikale parels binnen deze brede musiscene. De eerste editie bewees het alvast!
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Steven Troch - Ik zit nog vol ideeën in mijn hoofd, die ik dan opneem en eruit moeten komen. Zolang dat gebeurt, blijf ik gewoon doorgaan, denk ik
Steven Troch is een gevestigde naam, een meester op de mondharmonica, een begenadigd sing/songwriter. Hij heeft zijn sporen verdiend via diverse samenwerkingen met een indrukwekkende lijst van artiesten, waaronder Tiny Legs Tim, Gene Taylor, Ina Forsman, Lon Eldridge, Little Victor, Big Creek Slim, Gerald Clark, Roland Van Campenhout, Guy Verlinde en vele anderen.
'The Dawning', het vierde album van de Steven Troch Band, presenteert een breed scala aan invloeden, waaronder blues, country, swing en R&B, allemaal verweven in een eigen kenmerkende stijl. Het album toont de evolutie van de band, terwijl ze trouw blijven aan hun geluid. Ze verkennen nieuwe sonische landschappen, wat diepte toevoegt aan de nummers, waarbij de verhalen vaak centraal staan.
De sterke chemie tussen de muzikanten is voelbaar en hun vermogen om genres te mengen is ronduit opmerkelijk. Check gerust https://steventroch.bandcamp.com/album/the-dawning
Sinds 2015 laat Troch zich omringen door drie uitzonderlijke muzikanten. Gitarist Matti De Rijcke speelt met onmiskenbare flair, altijd op het scherpst van de snee. Powerhouse Liesbeth Sprangers legt de vetste basgrooves neer en drummer Dennis de Gier schudt een variatie aan solide ritmes uit zijn polsen. Samen creëren ze een dynamische en energieke sound, diep geworteld in Amerikaanse rootsmuziek maar met een eigen, originele draai.
De band heeft een breder geluid dan voorheen en de nummers balanceren tussen ruw en gepolijst. Over die plaat, over het evolueren binnen de sound, en over hoe het hem is vergaan gedurende die dertig jaar in de scene.
We hadden een fijne babbel met Steven Troch. We polsten naar de verdere plannen en ambities.
Ik las dat je al dertig jaar in de muziekwereld zit, je hebt die wereld dan ook zien veranderen. wat zijn de positieve en negatieve veranderingen? vind je?
Toen wij begonnen met een bandje was je meteen klaar om optredens te doen, en om iets op te menen. We hadden in het begin cassettes die we opsturen of in cafés gingen afgeven. Om onszelf wat te verkopen. Later is de CD er gekomen, en deden we dat met cd’s, het land doorkruisen om ons product aan te prijzen. Ondertussen is alles digitaal geworden. Alles wordt nu gewoon door gestuurd per mail. Dat is deels een positieve verandering, maar er hangt ook een wat minder positief kantje aan. Het grote voordeel? Je kunt thuis heel veel zelf doen. met een investering van een kleine 1000 euro kun je al een mooie hom studio instaleren, en je muziek zelf opnemen. Vroeger werd dat opgenomen in een repetitie kot met een cassettespeler en dan stond die bijvoorbeeld te dicht bij de drum, waardoor je enkel de cimbalen hoorde (haha) op dat vlak is dat allemaal wel veel verbeterd. Wat ook veranderd is, alles is veel professioneler geworden. Maar ook dat heeft zijn voor en nadelen, de rock-’n-roll is een beetje verdwenen daardoor. Je merkt dat op festivals, de sfeer backstage was heel anders. Je mocht een pintje teveel ophebben, dat kon allemaal. Dat is allemaal veel strikter en binnen bepaalde regels geworden.
Is het sinds Corona vijf jaar geleden niet wat moeilijker geworden voor artiesten (vooral Belgisch), denk je ?
Als ik twintiger was speelden we gemiddeld een zestigtal optredens per jaar, dat lukte gemakkelijk. Ik heb dat zelfs lang kunnen volhouden met piek en dalen. Sinds corona is dat toch wel veranderd. Neem nu bij voorbeeld nu. voor de release van de plaat had ik in drie maanden geen optredens staan. Dat was de eerste keer in twintig jaar dat dit is gebeurd. Ook nog zoiets, de release shows. We hebben er zes, vroeger waren dat er minstens twaalf. Dus ja, we merken wel dat het sinds corona moeilijker is geworden om podium kansen te krijgen, binnen dat overaanbod dat er nu ook is. Terwijl er minder zalen ter beschikking zijn dan vroeger.
Bij sommige artiesten zorgde die periode voor inspiratie en het schrijven van een nieuwe plaat, bij jou ook?
In het begin, de eerste weken, vond ik die corona tijden zelfs plezant. Ik heb in die periode feel Netflix gekeken. Ik liep vooral verveeld rond, omdat je geen muziek kunt maken. Je kunt wel oefenen, maar dat is niet hetzelfde. Over muziek schrijven thuis is anders dan een concert beleving. Wat je vraag betreft. De vorige plaat ‘The Call’ is opgenomen in februari 2020. Ook al had ik er de tijd voor, ik heb in die coronatijden heel weinig geschreven. En de plaat is uiteindelijk uitgekomen op het einde van de corona periode in 2022.
Dit interview draait vooral rond je nieuwste release ‘The Drawning’, intussen het vierde album. Ik citeer 'The Dawning', het vierde album van de Steven Troch Band, presenteert een veelzijdigheid aan invloeden, waaronder blues, country, swing en R&B, allemaal verweven in een eigen kenmerkende stijl.’
Het toont een zekere evolutie … Klopt dit? Waar blijf je de inspiratie halen?
De inspiratie haal ik uit mijn platencollectie eigenlijk. Daar zit veel Blues in, maar dat is veel breder dan dat alleen. Met Blues zit je in een vakje, en dat is ergens wel fijn. Maar langs de andere kant wil je als muzikant toch ook een beetje evolueren daarin. Ik heb traditionele blues platen gemaakt. Na een tijdje zie je steeds diezelfde riffs terugkomen, en ik wilde eens wat anders proberen. En iets breder gaan. Dat is altijd interessant, maar kan ook gevaarlijk zijn.
In het geval van ‘The Drawning’ verlaat je bewust de comfortzone van blues. ‘The Drawning’ ademt iets warms en zachts uit; het is een soort kampvuurgevoel ; is dat het ‘gevoel’ dat je me wou meegeven?
Eigenlijk was de vorige plaat ‘The Call’ al een aanzet naar die richting toe. We zijn toen die weg ingeslagen, en hebben dat nu gewoon verder gezet op ‘The Drawing’ eigenlijk. Het was toen de vraag of we terug zouden gaan naar onze roots of gaan we de weg die we met ‘The Call’ zijn ingeslagen verder volgen? het is de tweede optie geworden. Maar ondanks dat blijft het toch in die warme Blues sfeer, het is niet dat we plots een techno plaat gaan uitbrengen. (haha).
De vorige plaat werd goed ontvangen … Je gaat dezelfde weg uit met deze plaat? Of niet?
Er zijn altijd wel negatieve reacties, dat is normaal als je risico’s neemt. Maar over het algemeen waren de reacties inderdaad wel positief. Het is natuurlijk zo, dat is bij veel bands, dat er mensen zijn die nog steeds zullen teruggrijpen naar die eerste plaat. Maar we merken dat de meeste fans meegaan in het verhaal.
Sommige bands zijn een weg ingeslagen waardoor ze nu grote podia uitverkopen; zou je zelf een plaat uitbrengen om dat doel te bereiken? Is het kiezen voor een totaal meer commerciëlere weg of niet? En waarom?
Tussen willen en kunnen ligt een grote kloof. Ik heb wel eens proberen analyseren hoe je als muzikant die ene doorbraak single of plaat maken die je lanceert om op die grote podia te geraken? Ik denk dat ik daarvoor gewoon niet in de wieg gelegd ben, om die ene pop klassieker te maken die me op die grote podia brengt. Dat is bij mij ook nooit de drijfveer geweest om muziek te maken, eerlijk gezegd. Langs de andere kant. Als dat er toch bij moest zijn door omstandigheden, is dat uiteraard mooi meegenomen.
Het is nu ook niet dat je niets hebt bereikt, je hebt met enorm veel muzikanten samengewerkt; we kunnen stellen dat de naam Steven Troch en ook Steven Trock Band is uitgegroeid tot een gevestigde waarde binnen de scene …
Dat klopt we hebben op heel veel podia gespeeld en ik ben zeer tevreden over het parcours dat ik tot nu toe heb afgelegd. En dat blijft ook nu nog duren, ook die fijne samenwerkingen. Dus dat is zeker positief.
Na dertig jaar kun je soms op eigen grenzen botsen. Ik heb onlangs nog naar een afscheidsconcert geweest, maar die grens is bij jou nog steeds niet bereikt (gelukkig maar). Maar wanneer stopt het naar jou mening?
Er zijn nog wel plannen. Dingen die ik absoluut nog wil doen. meer gyspsy/swing platen maken bijvoorbeeld. Iets meer instrumentale mondharmonica platen uitbrengen. Los van Steven Troch band dan. Ik zit nog boordevol ideeën in mijn hoofd, die ik dan opneem en die eruit moeten komen. Zolang dat gebeurd, blijf ik gewoon doorgaan denk ik.
‘Ik hou enorm van dat lekker opzwepende als op “Deleted scene”; het klinkt gevoelig dansbaar; is het een bewuste manier van werken of groeit zoiets naturel?
Er zit niet echt een persoonlijk verhaal achter, het is verzonnen. Er zitten wel veel clichés in verwerkt in de muziek. Het verhaal gaat eigenlijk over een Film noire van. Het gaat over iemand die meewerkt aan zo een film, en gefrustreerd is over bepaalde scenes in die film, en natuurlijk zit er wel een idee achter over de echte wereld om ons heen. Sommige dingen die nu gebeuren zijn ongeloofwaardig, en toch zijn er mensen die het toch geloven. De tijd waar valse informatie over ons heen komt, en als echt wordt aanzien of visa versa. Het internet zit er vol van. Daar gaat die song dus ook over. Het teveel in scene gezette dat dagelijks voorbij komt, en die frustratie daar een beetje rond ‘deleted scene’ dus.
Op “God pulls the string” hoor je de aanstekelijk blues. Prachtig. Maar vooral mooi hoe Blues nog steeds leeft?
Dankzij Missy Sippy Blues & Roots Club is Blues in Gent springlevend. Veel jonge muzikanten, of muzikanten die tien jaar geleden tieners waren. Groeien uit naar straffe muzikanten die enorm veel speelkansen krijgen. In Gent leeft Blues dus zeker, en ook bij jongeren. In de rest van Vlaanderen , en België, is het toch een beetje aan het uitsterven. Het publiek wordt ouder. De gemiddelde leeftijd ligt tussen 65 tot 70. Je voelt toch dat het wat aan het verdwijnen , maar kan altijd terugkomen.
‘De albumcover, een schilderij van Iris Van Der Kerken, vangt de dageraad en is een hint naar de band die nieuwe muzikale paden inslaat’, lees ik. Wil dit zeggen dat er een zekere verhalenlijn in de plaat verscholen zit, of hoe moet ik dat zien?
Ik heb met Iris in de klas gezeten, enkele jaren geleden; ik heb dus kunsthumaniora gedaan, ook schilderen, maar daar nooit echt iets mee gedaan. Ze woont ook in mijn buurt, en zo ben ik op haar schilderijen terecht gekomen. Dit schilderij sprak me enorm aan, en paste perfect in waar ‘The Drawning ‘ voor staat. Die link, die nieuwe dagenraad op de hoes, is inderdaad ook een link naar die nieuwe wegen die we inslaan op deze plaat.
Naast je stem, is die prachtige mondharmonica bepalend; hoe ben je erbij terecht gekomen? En bij een mondharmonica denk ik prompt aan Toots Thielemans… die toch gezorgd heeft dat mondharmonica beter aanvaard is door een groot publiek …En ohja, waarom mondharmonica en niet gitaar, o.a.?
Omdat ik gitaar geprobeerd heb, en iedereen is beter dan ik op gitaar (haha). En mondharmonica zag me er iets gemakkelijk uit, dat is iets klein dat zal wel lukken. uiteindelijk was het niet zo gemakkelijk. Wat Toots Thielemans betreft, wordt in België onderschat wat voor een grote internationale invloed hij heeft gehad als mondharmonica speler op de complete jazz scene bijvoorbeeld. Ik heb boeken gelezen over mondharmonica spelers en daar is een volledig hoofdstuk gewijd aan enkel Toots Thielemans. Hij is gewoonweg de grondlegger van mondharmonica binnen jazz. Ik heb een enorme bewondering voor Toots Thielemans, maar hij heeft me niet beïnvloed. Ik heb een heel andere sound, en heb ook bewust niet willen klinken als Toots .
Zijn er na al die jaren ‘on the road’ nog ambities of doelen?
Ik ben wel aan het denken over een paar dingen met de band. Op deze plaat staat één cover, ik zou wel eens iets willen maken met enkel en alleen covers bijvoorbeeld. Daarom niet een volledige plaat, maar toch. Dat is een ambitie.
Jonge muzikanten die mondharmonica of blues/roots wensen te kiezen, wat is je grote advies?
De muziekstijl die je wil spelen, luister daar zoveel mogelijk naar. Je ziet soms ‘leer blues mondharmonica spelen in tien lessen’ zo werkt het niet. Het is belangrijk dat je de stijl die je wil doen, doorleeft en jezelf erin vindt. Laat je ook niet ontmoedigen door iemand uit je buurt die veel sneller doorbreekt, ondanks dat je al zoveel inspanningen hebt geleverd. Als je blijft doorbijten zal je er vroeg of laat wel geraken. Ik ken zelf spelers die , toen ik twintig jaar, veel beter waren dan mij maar op hun 25ste al opgebrand waren. Muziek is geen top sport, gewoon blijven doorbijten en dan komt het wel goed is mijn beste advies.
Pics homepag @Dennis de Gier
Een mooi statement om dit gesprek af te sluiten
Motorpsycho - Noorse rockmarathon
Na 2 mindere albums ‘Yay!’ en ‘Neigh!’, met daarop een stel ondermaatse akoestische omzwervingen, is Motorpsycho met het nieuwe titelloze album gelukkig teruggekeerd naar hun vertrouwde geluid. Het is wederom een knoert van een dubbelaar geworden met lange prog-rock uitspattingen, potige riffs en gitaarsolo’s die in een baan om de aarde zweven.
Kortom, al hetgeen waar wij Motorpsycho al jaren om koesteren en de reden waarom wij er telkens willen bij zijn als ze weer eens in de buurt komen.
Naar goede gewoonte trakteerden de Noren ons nog maar eens op een marathonset van bijna 3 uren. Ze begonnen er wel aan met een valse noot, en dat mag je wel heel letterlijk nemen, bassist Bent Saether zat er in “The Comeback” vocaal zodanig naast dat het pijn deed aan de oren. Zo was die eerste song voorgoed om zeep geholpen, maar daarna had Saether zijn stem wel degelijk terug onder controle, waarmee de valse start snel vergeten was.
Motorpsycho had voor deze tournee ook weer de vertrouwde Reine Fiske als extra gitarist/keyboardspeler in de rangen, en dat zorgde meermaals voor vonken. Vooral de synchrone gitaarsolo’s tussen Fiske en Hans Magnus Ryan in het geweldige “Lucifer, Bringer of Light” waren een genot, een absoluut eerste hoogtepunt in de set. Fiske kreeg ook een hoofdrol in “Go To California” waarin hij met een stel hemelse retro keyboardpartijen de band helemaal richting The Doors stuurde.
Het fraaie uitgesponnen “A Pacific Sonnata” raakte de gevoelige snaar en mondde uit in een prog-rock meesterwerkje van het zuiverste kaliber. “Lady May”, een ‘klein’ liedje uit ‘Kingdom Of Oblivion’, ontpopte zich dankzij het fantastische solowerk van Hans Magnus Ryan tot een langgerekt sierlijk jazz-rock pareltje. Met daarachter het geweldige en bijzonder stevige drieluik “Three Frightened Monkeys”, “Core Memory Corrupt” en “Balthazaar” bewees Motorpsycho dat het nieuwe album alweer een knaller van formaat is.
De langste epossen werden opgespaard tot op het laatst, er mocht hartig gejamd worden op het noisy “The Tower” en vooral op afsluiter “Neotzar”, een knoert van een song die in al zijn razernij zomaar eventjes boven de 20 minuten uitsteeg.
Dit was nog eens een vintage Motorpsycho optreden, monsterlijk lang, van prog-rock langs jazz-rock tot metal en noise-rock. Geen bende die het beter kan dan deze noeste Noren.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7475-motorpsycho-02-05-2025?Itemid=0
Organisatie: De Casino , Sint-Niklaas
House of Wu Fei - Vertoeven in Oosterse sferen
Dankzij sociale media en internet is de wereld om ons heen veel kleiner geworden. In een paar minuten maak je een reis naar de andere kant van de wereld en ontdek je nieuwe culturen. En toch zijn er culturen die maar met mondjesmaat onze westerse wereld binnen sijpelen … O.m. Afrikaanse klanken of de Oosterse cultuur uit Japan, China of Korea. Hoedanook, het blijft eerder bestemd voor een beperkt publiek binnen een alternatieve kring. Neem nu een artieste als Wu Fei. Dit is een componiste, performer en improvisatie-artieste uit Peking, China. Ze speelt hoofdzakelijk op een Chinese zither genaamd ‘guzheng’, de Chinese variant van de Japanse koto. Daarnaast is ze ook actief als zangeres. Ze reist de wereld rond, een talent zondermeer.
Onder de naam House Of Wu Fei (****) laat ze zich omringen door muzikanten die improvisatie, experiment en het ontdekken van culturen hoog in het vaandel dragen.
In een goed gevulde HA Concerts, Gent, liet ‘Houz’ Of Wu Fei’ ons vertoeven in Oosterse sferen.
Dijf Sanders (electronics), Simon Segers (drums), Louise van den Heuvel (bas) zijn geen onbekenden als combo binnen dit project. Ze zijn een meerwaarde en zorgen voor een zachtmoedige botsing tussen de Westerse en Oosterse cultuur. Het voelde aan als het samenbrengen van die verschillende, brede, uiteenlopende culturen.
De muzikanten beheersen perfect hun instrumenten. Ze vullen elkaar blindelings aan en muzikale grenzen vervagen. We horen een intense intimiteit als een nietsontziende wervelstorm, waarbij telkens een gemoedsrust terugkeert.
We citeren: ''Met oeroude Chinese poëzie en de golven als leidraad maken ze hun eigen sonische gedicht om samen met het publiek te ervaren. Een heel persoonlijke krachtmeting in eeuwig voortstuwende beweging. ''
In die opzet slaagt het gezelschap met brio. In de perfecte beheersing, de improvisatie als het klankexperiment krijgt het poëtische verhaal van Wu Fei voldoende ademruimte en blijft overeind in het geheel. Het is een fantasieprikkelende, kleurrijke, gevarieerde sound, die door het publiek persoonlijk wordt ingevuld. Wat primeert is die typisch Oosterse sfeer in een warme gloed.
De staande ovatie toonde aan hoe iedereen onder de indruk was van deze bijzondere trip. Een Een magische totaalbeleving, met die Oosterse tint. Schitterend!
Organisatie: HA Concerts, Gent
Nederlands 
Français 
