Brussels Jazz Festival 2025 - double bill - Ashley Henry + Jazz re:freshed Family Jam - De avond jonge wolven!
Brussels Jazz Festival 2025
Flagey
Brussel
2025-01-18
Erik Vandamme
De grootste sterkte van Brussels Jazz Festival is dat ze al tien jaar vinger op de pols houden van wat leeft binnen het jazzgenre … Vooruit durven kijken, waarbij jongeren de kans krijgen om jazz als genre te ontdekken. Op de slotavond mocht Jazz re:freshed, een gerenommeerde kunstorganisatie en culturele instelling uit Londen dat sinds 2023 actief is, cureren. Het resulteerde in enkele mooie ontdekkingen , én het werd een avond van jonge wolven …
Pianist Ashley Henry (****) mocht de avond openen ; we kregen een doordachte, groovy set. Samen met David Mudiaga Mrakpor op basgitaar en Tiss Patrick Jorge Rodriguez, verbindt Ashley Henry typische jazz met een portie hip hop en soul; het klinkt emotioneel, warm en opzwepend. De gevarieerde, brede klank die de heren zijn uitnodigend voor een danspas.
Een unieke insteek door deze aanpak. Met de vorige plaat 'Beautiful Vinyl Hunter '(Album van het jaar volgens BBC 6 Music en Jazz Japan) viel hij in de prijzen. Met de laatste plaat 'Who We Are' tast Ashley Henry de grenzen van het genre verder af en wordt er geëxperimenteerd.
Live horen we het ook van dit charismatisch trio. Ze kregen het publiek mee. Als slot voegde zangeres Vasundhara Mathur met haar warme, zalvende stem, er een dosis soul aan toe
Dit was een erge fijne ontdekking. Trouwens, in eigen land scheert het trio al hoge toppen en een uitverkocht Flagey treedt nu in de voetsporen.
We citeren: 'De Jazz re:freshed Family Jam (****) , geleid door toetsenist DoomCannon, brengt eenmalig een geweldige groep van aanstormende talenten samen. Met Benji Appiah op drums, Isobella Burnham op bas, beiden bekend van het Steam Down collective, saxofonist Kaidi Akinibi (Blue Lab Beats, Black Midi) en Jazz re:freshed's nieuwste aanwinst: Allexa Nava.'
Die 'jamming' mag je letterlijk nemen. Het gezelschap beheerst heel ingenieus hun instrumenten, die de perfectie benadert. We waren onder de indruk van de sublieme sax van Allexa Nava in het begin van de set, gaandeweg kwamen ook andere talenten naar boven, o.m. de groovy klanken van Kaidi Akinibi, die trouwens ook een mooie stem heeft. Verder de aanstekelijke baslijn van Isobella Burnham, aangevuurd door de knallende drums van Benji. Pianist DoomCannon is niet alleen een spraakzame entertainer, zijn pianospel vormt het perfecte sluitstuk in dit combo. De sublieme solo’s door hun bonte virtuositeit tekent de spontaniteit en speelsheid.
In de podiumpresentatie mag er nog wat gesleuteld worden en soms verzandt het allemaal wat een beetje in een veredelde jamsessie. Maar al bij al hebben we hier getalenteerde muzikanten die jazz en soul connecteren met andere muziekstijlen. Het klinkt bijzonder warm en knus. Samen een sterk blok energie. Een perfecte afsluiter van deze tiende editie!
Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel
Brussels Jazz Festival 2025 - De Beren Gieren + Irreversible Entanglements - Een onderliggende boodschap in hun experimentele jazz en hun afro getint dansfeest
Brussels Jazz Festival 2025£
Flagey
Brussel
2025-01-17
Erik Vandamme
Brussels Jazz Festival kijkt graag buiten de grenzen van de pure jazz heen, wat ervoor zorgt dat de avonden moeiteloos uitverkopen.
Op vrijdagavond kregen we experimentele jazz en een afro getint dansfeest met een onderliggende boodschap in de poëtische rituelen. Waarbij het publiek zelfs tot aan het podium ging staan om lekker mee te dansen op de klanken en de emotioneel beladen woorden van de zanger.
Het begon met De Beren Gieren (*****) in Studio 1. "Met een dosis (muzikale) humor overtuigt De Beren Gieren moeiteloos. Improvisatie en virtuositeit zijn weergaloos met elkaar verbonden en wordt getriggerd door de speelsheid en de verrassende, onverwachtse wendingen. Klasse! Sterk!", schreven we over het optreden van het trio op de European Jazz Conference in de Ha Gent vorig jaar.
De band stelde zijn nieuwste plaat voor 'What Eludes Us ' (2024, Sdban Ultra). De Beren Gieren blijven trouw aan de meest pure jazz, maar slagen erin de sound zodanig uit te werken, te puren, te vervormen, dat er een heel ander genre ontstaat. De avontuurlijke aanpak siert en wordt positief onthaald, wat hen een breed publiek oplevert. De uitverkochte Studio 1 genoot met volle teugen hoe pianist Fulco Ottervanger een klassieke piano met een keyboard connecteert; de speciale effecten geven een zachte botsing tussen piano, elektronische beats in die creatief uitgewerkte jazz.
Lieven van Pee sluit er perfect op aan met zijn contrabas, hij zorgt voor het nodige groovy weerwerk, zodat die jazz vibe overeind blijft binnen het totaalpakket. Drummer Simon Segers op zijn beurt, is een al even grote wizard aan zijn drumstel. De percussie klinkt kleurrijk.
De Beren Gieren verlegt een grens en zorgt voor een experimenteel jazzy geluid. Bijzonder trio dus!
Er was op deze vrijdagavond een opvallend jonger publiek komen opdagen Dat had uiteraard deels te maken met De Beren Gieren, maar in grote mate toch ook met Irreversible Entanglements (*****), die tekende voor een muzikaal poëtische set, waarin een boodschap schuilt, wat het publiek persoonlijk kan aanspreken. Wantoestanden worden aangekaart en het nodigt uit tot een vredelievend protest. Irreversible Entanglements verbindt hun rakende woorden met opzwepende jazz beats. Een aanstekelijk, groovy afro sfeertje ontstaat. Iedereen veert recht , heupwiegt en zingt de teksten mee.
Camae Ayewa (Moor Mother) is een poëtisch talent en een klasse entertainer, die weet hoe een publiek in beweging te brengen. Moon Mother laat zich goed omringen, en dié muzikale omlijsting is een meerwaarde. Band als publiek stonden op dezelfde golflengte. Naarmate de set vorderde ,werd de sfeer meer uitgelaten, ondanks de emotioneel beladen teksten. Irrevesible Entaglements verslaat de demonen in danspartijen, met een dosis zelfrelativering en humor. Een wervelend jazz/afro dansfeestje dus, een feest van vrijheid en hoop van Irrevesible Entaglements.
In de Lobby hadden we nog Khalab (****), die Afrikaanse klanken met jazz verbindt, en experimenteert. Khalab sloot af met een opzwepend feestje voor de nachtuilen die nog wat wilden nagenieten. Mooi allemaal.
Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey
Bliek - Ook leuk als het geen ‘zundag’ is
Het gebeurt niet zo vaak dat we Bliek in vol ornaat kunnen bewonderen: in een knusse zaal, met perfect licht en geluid, met alle toeters en bellen inzake backing vocals en begeleiding, … Toen de kans zich aanbood in de Magdalenazaal in Brugge hebben we dan ook niet getwijfeld.
Hoewel er bij momenten stevig gerockt werd op het podium, brengt Bliek eerder luistermuziek en daarom hadden ze de zittribune geplaatst in de MaZ. Het helpt inderdaad om in de juiste stemming te komen. Het concert kreeg als slagzin ‘Me Kunn geboaren dat zundag is’ en de setting gaat wat in die richting.
Bliek is net als Augustijn, Tijs Vanneste en Kobe Sercu één van die artiesten die de dialectsongs weggehaald hebben van de kleinkunst en de folk. Met die genres is op zich niets mis, maar het publiek kleeft daar etiketten op die daar niet altijd op thuishoren.
Bliek brengt in het Brugs muziek en teksten op het kruispunt van The National, the Nits, The The en Smith & Burrows. Rustig van tempo, melancholie zonder tristesse, herkenbare emoties in soms vertrouwde en soms verrassende arrangementen, de blik op vandaag en op hier, van de eigen navel extrapolerend naar het grotere geheel, …
De muzikale loopbaan van Peter De Blieck als Bliek begon met een vertaling/cover/interpretatie van een nummer van Tom Waits. Sindsdien volgden nog spaarzaam wat optredens, vooral in Brugge, en al net zo spaarzame releases. Ondanks dat er nog maar vijf Bliek-songs op Spotify staan, kan hij makkelijk de avond vullen met eigen werk.
Hij start met “Wachten”, één van zijn oudste nummers, en doet dat solo op toetsen. Voor “Slapen” – met een tekst die een klein beetje gelijkloopt met “1 Nacht Alleen” van Doe Maar – komt de band mee op het podium. Het luide van de full band-rockbezetting zorgt voor een mooi contrast met verzuchtingen als ‘loat mie moar slapen’.
Het innemende “Ostende” gaat over de liefde/haat-verhouding van de Bruggeling met de koningin van de badsteden, over wandelen op de dijk en het eten van garnaalkroketten. “Hoar Me Zeggen Ja” klinkt live net iets anders dan de versie op Spotify: een breder arrangement, de toevoeging van backing vocals, een pittiger gitaarsolo.
“The Look You Give That Guy” van Eels werd zopas nog vertaald door Guido Belcanto tot “De Blik Die Je Die Gast Geeft”. Bij Bliek wordt dat “Lik Da’j Gie Kiekt” en het nummer begint heel stil en breekbaar, zonder drums maar met een borsteltje dat zacht over de ritmebox wrijft, om van daaruit open te bloeien naar bruisende rock. “Wienter” kennen we ook van Spotify. Hoe graag we Bliek ook ophemelen, als je ‘hesp en chicons’ laat rijmen op ‘zout onder je talons’, dan ben je uit de juiste polder-klei getrokken. “Wachteki” verzuipt een beetje in teveel rockend spierballengerol, maar Bliek zoekt een evenwicht in de emoties die hij brengt. Met teveel trage en trieste songs beginnen zijn vrienden zich zorgen te maken over zijn mentale toestand.
Peter De Blieck is niet de performer van de grote gebaren of grappige bindteksten. Als een soort van verstrooide professor zoekt hij zijn weg op het podium en moet hij voortgaan op de aanwijzingen van de backing vocals om te weten wanneer hij het pedaaltje van zijn gitaar moet indrukken. Maar achter zijn keyboard voelt hij zich wel helemaal in zijn sas. Hij zou al zijn songs ook solo kunnen brengen, met live een nog betere verstaanbaarheid, en toch voegt de band extra laagjes toe die we niet zouden willen missen.
“37°” is op de papieren setlist herdoopt tot “Tarn”. Deze song blies mij helemaal van mijn sokken in de studio-versie en ik was heel benieuwd naar de live-uitvoering. Bliek en zijn band slaagden erin om “Tarn” live net zo majestueus, bijna als een ritueel, te brengen en er met de gezongen intro nog een extra dimensie aan toe te voegen. “Mama” wordt aangekondigd als een meezingmoment en het publiek wil daar met veel enthousiasme op ingaan, maar vindt in deze melancholische song niet het juiste moment om dat voluit te doen. Als ‘weerwraak’ wordt ‘mama’ de kreet van het publiek telkens Peter hen tot een reactie uitnodigt.
In “Droom” heeft Bliek een stukje poëzie van de Brugse dichteres Patricia Lasoen verwerkt. In de finale zit een fenomenale gitaarsolo van Serge Hertoge waarvan we hopen dat die dat kan evenaren voor de studio-opname die hier hopelijk op volgt.
In “Revolutie” kijkt de zestiger die Bliek is terug op zijn studententijd en de wereldveranderende ideeën die hij toen had, met de bedenking dat hij daarvan niet veel terechtgebracht heeft, ‘maar jullie precies ook niet’. De reguliere set wordt afgesloten met “T’is Al Zo Lange”.
In de bisronde is er plaats voor twee covers/vertalingen. De eerste was “Olles Is Vo Niet/All This World Is Green”, het Tom Waits-nummer waar voor Bliek alles mee begonnen is. De tweede cover was een zinderende, voluit rockende interpretatie van “Lazarus” van David Bowie. Peter zingt deze afsluitende song in badjas, mogelijk als verwijzing naar de vele personages die Bowie aannam telkens hij een volgend album opnam.
De belangrijkste conclusie van deze avond: Bliek en zijn producers Serge Hertoge en Bart Vincent hebben nog heel wat werk op de plank om al die parels op te nemen. De wereld – ook die buiten de stadsgrenzen van Brugge – heeft meer Bliek nodig. Op Spotify, maar net zo goed met een oldschool fysieke release.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7231-bliek-18-01-2025.html?Itemid=0
Organisatie: Cultuurcentrum Brugge
Brussels Jazz Festival 2025 - Vice Versa + Craig Taborn Quartet & Brussels Philharmonic – Een overdosis prikkeling!
Brussels Jazz Festival 2025
Flagey
Brussel
2025-01-16
Erik Vandamme
Het Brussels Jazz Festival zit in de laatste rechte lijn. Het was ons al opgevallen hoe divers het publiek wel is, meer dan vorige jaren zien we nu zelfs een verjonging van het publiek. Een mooie alle leeftijden zijn aanwezig.
Op het programma drie bands die een overdosis aan prikkeling biedt, elk op hun eigen manier …
Vice Versa (*****) was het derde project van piano virtuoos Bram De Looze, de artiest in residence dit jaar. Voor zijn trio Vice Versa omringt de Belgische pianist zich door twee klinkende namen uit de jazzwereld: de New Yorkse meesterdrummer Eric McPherson en de impressionante Berlijnse bassist Felix Henkelhausen. Het resulteert in drie tenoren die elkaar met een kwinkslag aanporren en speels buiten de lijntjes kleuren. Improvisatie en Virtuositeit zijn de sleutelwoorden.
We waren diep onder de indruk van Bram’s uitzonderlijk talent als pianist. Felix zorgde voor een warme zwevende basklanken. En er was het verbluffende drumwerk van Eric wat sterk bekoorde; hij streelde de drumvellen, raakte soms de cimbalen aan, om daarna over te gaan naar chaos creëren , zonder al te veel af te wijken en rekening houdende met de andere twee.
Mooi die versmelting, er ontstond een uur lang een soort magie, die je onderdompelde in een badje van jazz, in een portie avontuur.
Zondermeer een subliem sluitstuk van de drie bijzonder interessante projecten van Bram De Looze!
Geprikkeld werden we meer dan voldoende … Craig Taborn Quartet & Brussels Philharmonic (*****) is een interessant talentrijk kwartet, die de jazz durft te overstijgen. Wat een kunde. Craig Taborn is een meesterlijk toetsenist en componist, die verzot is op oude Fender Rhodes-piano's. Hij brengt gelauwerde platen uit op het ECM-label en treedt deze keer op in kwartet, nl. met trompettist Peter Evans, contrabassist Thomas Morgan en drummer Ches Smith.
Ze gaan aan de slag met het Brussels Philharmonic, onder begeleiding van Ilan Volkov, die de link jazz - klassieke muziek moeiteloos maakt. Het Orkest zorgt voor een voller geluid. Magisch gewoonweg die combinatie, van het jazzkwartet vooraan, die z’n grenzen verlegt. Het publiek smult ervan en geeft hen een daverend applaus bij elk rustmoment. Het doet het combo deugd.
Op het einde van de regulaire set, krijgt Craig Taborn Quartet een daverend, minutenlang applaus. Terecht. Ze kwamen terug voor een laatste nummer, enkel de vier van hen, zonder het orkest. Dit was een muzikaal jazz - klassiek sprookjesbos!
Na een fijne drink met vrienden, gingen we even polshoogte nemen bij een band die we al een tijdje op de voet volgen. Dishwasher_ (****), het onvolprezen trio rond basspeelster Louise van den Heuvel, drummer Arno Grootaerts en saxofonist Werrend Van Den Bossche. Voorheen werden we al geprikkeld, en ondanks het feit in de foyer van een keuvelend publiek, wat de magie wat deed versmelten, tekende het trio voor een fijne overtuigende jamsessie, die de sfeer opkrikte. Ook hier viel er voldoende diversiteit te bespeuren. Mooie set dus van Dishwasher_!
Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel
The Ocean - Duitse gloeiende post-metal
The Ocean + Spurv
Het Noorse instrumentale post-rock combo Spurv was voor ons al een bijzonder aangename verrassing op het afgelopen Dunk!Fest 2024. Vanavond bevestigden ze dit nog eens met een indringende set van drie kwartier waarin ze een stel innemende brokken postrock serveerden met intieme momenten en loeiende uitbarstingen. En met een schuiftrompet in de rangen! Heerlijk.
De Duitse band The Ocean heeft er al zo een 20-jarige carrière opzitten waarin ze zijn geëvolueerd van stevige metal naar een meer gelaagde vorm van post-metal en prog-metal. De heren zijn nogal bezeten van paleontologie, zonnewenden en allerhande sterrenbeelden. Dingen waar wij geen jota van snappen maar waar de band een volledig repertoire heeft op gebouwd, wat zich manifesteert in een ganse reeks conceptalbums. De laatste in de reeks is ‘Holocene’, een album uit 2023 waarop The Ocean iets meer elektronica in de songs heeft gebracht en waar de algemene teneur een stuk meer ingehouden is dan op de vorige albums.
‘Holocene’ maakte vanavond het eerste luik uit van hun concert, hier bracht de band een atmosferische sound met een duidelijk aanwezige Tool-impact. Sluimerende songs die langzaam opbouwden en af en toe uitbarstten in een climax, met als één van hoogtepunten “Atlantic”, waarin de Tool-meter naar het maximum reikte. In “Boreal”, “Preboreal” en “Parabiosis” refereerde de sound dan weer naar bands als Anathema en Archive. Dit eerste deel was een aangename kennismaking met de nieuwe wendingen in de sound van The Ocean, maar de boel ontplofte pas echt toen de band terugkeerde naar hun hardere geluid van de vorige platen, en dan met name ‘Phnerozoic I: Palaeozoic’ en “Phanerzoic II: Mesozoic en Cenozoic”.
In het tweede deel stapte The Ocean met volle overgave terug binnen in dat stomende Phanerozoic-tweeluik. Vanaf hier ging het er feller, harder en verbetener aan toe met meer beukende metal, maar met behoud van de atmosferische sound. De vocals werden al eens schreeuwerig en sloegen geregeld over naar heuse metal-grunts. Hier evolueerde The Ocean eerder naar bands als Cult Of Luna of Neurosis.
Het was duidelijk te merken dat band en publiek bij dit tweede deel van de show meer in hun sas waren en dat de begeestering en intensiteit hier naar een alsmaar hogere dimensie werden gestuwd.
Met gelaagde metal-songs als “Cambrian II: Eternal Recurrence” en “Permian: The Great Dying” gooide The Ocean vuur en animo in de strijd, met een heerlijk stomend “Pleistocene” ging het dak er af.
In de bisronde kwamen dan nog de absolute krakers “Triassic” en “Jurassic/Cretaceous”, twee monstersongs waarin de band volledig loos ging om zo een fenomenaal punt te zetten achter een stomende set van maar liefst 2 uren.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
The Ocean
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7224-the-ocean-16-01-2025.html
Spurv
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7225-spurv-16-01-2025.html
Organisatie: VierNulVier, Gent ism Dunk!festival
Aghogho is de artiestennaam van de Antwerpse Caro Abutoh. Ze heeft onlangs een master in de Kleinkunst behaald in Antwerpen. Met ‘17’ heeft ze haar eerste EP uit. De EP gaat over zelfacceptatie en zelfontplooiing. Haar Nigeriaanse roots klinkt duidelijk door in de muziek zonder dat het als muffe wereldmuziek klinkt. Integendeel het klinkt fris, fruitig en modern.
De nummers zijn een mix van funk, soul, pop en afro. Dat allemaal gegoten in knappe songs die op de radio zeker niet zouden misstaan. Wat opvalt aan ‘17’ is dat Aghogho een knappe stem heeft. Ik vermoed dat dat live wel gensters moet geven. Ze speelt bas en dat hoor je duidelijk in enkele songs waar de bas meer op de voorgrond komt zoals bijvoorbeeld in “You”. “She’s Everywhere” bestaat hoofdzakelijk uit bas, akoestische gitaar en een dromerige trompet. Daarbij wat percussie en de hemelse stem van Aghogho die het geheel naar een hoger level brengt. “I Love Myself More” gaat over jezelf kwijt raken en dan beseffen dat je in feite een sterke en mooie vrouw bent. Maar bovenal is het een knappe en dansbare afropop song. “Hold Me” is gevoelige soul dat wederom sterk in elkaar steekt.
Tijdens het beluisteren van ‘17’ is het alsof je je onderdompelt in een warm bad. Daarnaast steekt alles knap in elkaar en klinkt de muziek heel puur en naturel. Ik moet bekennen dat ik verkocht ben en dat ik kippenvel kreeg van enkele tracks.
Deze muziek kan, mits het vinden van de goede kanalen, zeker en vast België overstijgen. Het klinkt heel internationaal. Een aanrader!
Soul/funk/Afro/Indie
17 EP
Misha Chylkova is een Tsjechische die in Londen opgegroeid is en nog steeds van daaruit werkt aan haar muzikale loopbaan. Haar nieuwe album heet ‘Dancing The Same Dance’ en is een grabbelton vol donkere pop, duistere anti-folk en wat zachte synthklanken.
Chylkova heeft voor het album een team rond zich verzameld met onder meer Ian Button van Death in Vegas en producer Jon Clayton, bekend van zijn werk voor The Monochrome Set.
De invloeden voor dit album komen volgens de promo van Low, Angel Olson, Black Heart Procession en Suicide, maar dat hoor ik er niet allemaal in terug. Misschien helpen referenties als Polly Panic, This Mortal Coil en Le Butcherettes je in de juiste richting. Een gothic versie van Enya (op “The Loop”). De stemkleur van Misha klinkt wat als warm brons. Denk – met de manier van zingen en de onderwerpen erbij - aan Anne-Sophie van High Hi (op “Love. Or” en “Dead Plants”) of aan Carol van Bettie Serveert (op “Sparrows” en “Dead Plants”).
Inhoudelijk is ‘Dancing The Same Dance’ een conceptalbum en het is dat concept dat dit album volledig draagt, meer nog dan de muziek (die ook bijzonder goed is). Het concept is de verschillende fases van de liefde, van obsessieve verliefdheid waarbij al je zintuigen op scherp staan naar de eerste twijfel, het voortschrijdende verlies van vertrouwen en destructieve gedachten en zo verder naar verraad, liefdesverdriet en ontkenning, om dan onontkoombaar van vooraf aan te herbeginnen. Het concept en de lyrics zijn deels autobiografisch en deels verwerkt tot abstracte analyse.
Muzikaal worden die afzonderlijke gevoelens mooi vertaald en het herbeginnen op het einde klinkt gelijkaardig als de start van het album. Er zit niet veel lijn in de muziek als geheel. De ritmes zijn de beste indicator voor het vertalen van de gevoelens, maar vaak blijven die ritmes verrassend traag. Bij verliefdheid en verraad verwacht ik eerder een pompend ritme dan de trage anti-folk die hier gebracht wordt. Misha kleurt daarmee buiten het verwachtingspatroon en dat is al een goed begin.
‘Dancing The Same Dance’ klinkt wat somber, maar tegelijk reikt Misha de luisteraar heel wat handvaten aan door je het gevoel te geven dat je niet de enige bent die worstelt met het in de loop zitten van de ene verliefdheid naar een volgende en door duidelijk te maken dat de hele cyclus zowel te verklaren valt als niet te ontlopen is. Loutering en hoop in een vinyltje.
Mijn hart bloedde het hardst bij “Dead Plants” en “Doing It All Wrong”.
https://www.youtube.com/watch?v=pNOadIFa_-w
In 2020 waren we heel gecharmeerd door ‘Kom Bluf Gerust’ van Kobe Sercu. Er komt nieuw werk aan en de eerste single daarvan is “Nie Van Mie”.
Het pianodeuntje waar deze song op rust geeft deze single een elan van cabaret (Toon Hermans, Wim Claeys, De Nieuwe Snaar, …). De grappige tekst, in het West-Vlaams, had van een Augustijn kunnen zijn.
Zowel het cabaret-achtige van de muziek als de grappige tekst vormen een beetje een breuk met ‘Kom Bluf Gerust’, maar ook deze vrolijke oorwurm smaakt zeker naar meer. Er zitten overigens wel een paar dubbele bodems in deze single. Is het wel altijd Kobe die we hier horen zingen? Is het nummer wel van zijn hand? Er is misschien reden om daaraan te gaan twijfelen, maar dat hebt u niet van mij.
Op deze single volgt in mei een album met dezelfde titel. En daarop zullen een paar covers/vertalingen staan, die dus ‘nie van em’ zijn.
NIE VAN MIE Kobe Sercu campagne ULULE
Hymn For Her is een Amerikaanse band die rootsrock brengt op een bijzondere manier. Vorige zomer speelden ze een Europese tournee waarbij ze ook ons land aandeden. Hun album ‘Bloodier Than Blood’ lag hier al lang op een review te wachten, maar het is dan ook een moeilijk te doorgronden album.
Voor dit album kreeg het duo de hulp van Bud Snyder( Allman Brothers, Jeff Buckley en Govt Mule) voor de mix en ook van Mike Fahey (Dolly Parton, Stray Cats, Chris Stapleton en Jack White). Dit is voorts ook het eerste album met dochter Diver als extra bandlid.
Er zit heel wat alt.country en americana in deze grabbelton, maar ook soul, close harmony en eenvoudige line-dance-riedels. In de lyrics van het duo hillbillies zitten heel wat al te eerlijke confessies, liefde, humor en vooral gitzwart sarcasme over rednecks. Bluegrass-opener “Been Drinkin” is zo onbeschaamd zelfbeklag dat het van Guido Belcanto had kunnen zijn. Er staat nog een Belcanto-nummer op dit album. “Blue Cowboy Boots” mag Guido met plezier vertalen en nog een beetje naar zijn hand zetten. Ik ben er zeker van dat schoentje/cowboylaarsje hem zal passen.
“Unsee” is in de muziek een popsong die met zijn licht melodrama doet denken aan The Beautiful South. “Deer Isle” is bluesrock met een huilende mondharmonica. “Dead To The World” klinkt als een happy versie van Joe Jackson. “Guns, Porn & Jesus” is een line-dance-riedel met inhoudelijk een ferme weerhaak. “Elders” gaat over het wegsteken van ouderen in verzorgingstehuizen en het negeren van de vorige generaties, die zichzelf nog niet als uitgeteld beschouwen. “Caine Calypso” is een vlag die wel degelijk de lading dekt: een calypso-melodie met daarover een opsomming van allerlei hondenrassen. “Stolen Heartbeat” heeft een jazzy Fleetwood Mac-vibe maar in de finale slaan ze hier de bal wat mis. “Things 2 To Say 2 U” is dan weer een knappe rocksong zoals Bette Middler die kon brengen, terwijl “Stolen Heartbeat” sprankelende pop is. En zo heeft elke song van dit album wel zijn verdienste.
Achter elke knappe song volgt weer een andere parel, maar het van het ene naar het andere genre springen maakt dat dit album maar weinig consistentie heeft. Wie daar doorheen wil kijken/luisteren zal zich dat niet beklagen.
https://www.youtube.com/watch?v=jQIaOsNyD_4&list=OLAK5uy_k0coo0wV33pM-48ZC-q-C3WCb486q5ebE
Kobe Gregoir - Als je muziek goed is komen er zeker speelkansen. Gewoon een kwestie van geduld oefenen en je kansen met beide handen grijpen… Dan komt het zeker goed
‘Co-Motion’, een van de opmerkelijke jazz releases voorbije jaar, is een samenwerking tussen de Belgische drummer Kobe Gregoir en de Nederlands/Congolese spoken word artiest Danielle Zawadi. De plaat werd uitgebracht via WERF records. Lees gerust https://werfrecords.bandcamp.com/album/co-motion
In een gezellige De Casino kwam Kobe Gregoir Group ft. Daniëlle Zawadi dit mooie werk voorstellen. Het verslag kunt je hier nalezen
https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/96775-kobe-gregoir-group-ft-danielle-zawadi-een-confronterende-inkijk-in-woord-en-klank.html
Kobe’s aanzienlijk compositorische vernuft grijpt terug naar de halcyon hard bop dagen van de jaren 1960. Hij laat zich omringen door sublieme muzikanten , die de typische jazz uit die jaren ’60 perfect uitademen. Naast de muzikale omlijsting is er dus de inbreng van Danielle Zawadi, wiens spoken words je een spiegel voorhouden. We hadden, naar aanleiding van dit optreden en de plaat ‘Co-Motion’ een fijn gesprek met Kobe. We polsten ook naar de ambities en verdere toekomstplannen.
Kobe, hoe gaat het met jou? eEn hoe is het jaar 2024 verlopen ?
Het was een leuk jaar, maar inderdaad ook een bijzonder jaar. Met uiteraard de release van mijn eerste eigen album ‘Co-Motion’. Ik heb ik het verleden wel meegespeeld met andere mensen en in andere projecten. O.a. met Sitting Horns maar dit is dus wel mijn eigen muziek, heel spannend allemaal .. maar alles is dus zeer goed verlopen, met toffe muzikanten om me heen en uiteraard Danielle Zawadi. Kansen krijgen, of die net niet krijgen, het was gewoonweg een leuke ervaring dit jaar.
‘Kansen krijgen’ daar zeg je zoiets, is dat voor beginnende muzikanten niet moeilijker geworden dan vroeger, er is een overaanbod en programmatoren die ‘op veilig spelen’. Hoe ervaar je dat zelf?
Vandaag de dag worden we geconfronteerd met een overaanbod aan jazzprojecten. Tegelijkertijd is de drempel om aan het conservatorium te studeren aanzienlijk lager geworden dan zo’n 30 jaar geleden. Destijds werd muziekstudie vaak nog afgedaan met: "Doe maar een echte studie." Voor muziekprogrammeurs betekent dit dat ze overspoeld worden met e-mails van musici en boekingsagenten, waardoor het steeds moeilijker wordt om een plek te veroveren op het podium. Daarbovenop richten veel kunstencentra zich tegenwoordig op een utopisch ideaal waarin programma’s op papier belangrijker lijken dan het ondersteunen van talent. Dit is een gemiste kans, want veelbelovende artiesten vallen buiten de boot omdat ze niet binnen de theoretische idealen van een subsidiedossier passen. De sector is daarmee complexer geworden dan vroeger. We zijn niet langer alleen bezig met het maken van muziek, maar moeten ons creatieve vermogen inzetten om onszelf onder de aandacht te brengen en relevant te blijven in een competitief landschap. Als je muziek goed is komen er zeker speelkansen. Gewoon een kwestie van geduld oefenen en je kansen met beide handen grijpen… Dan komt het zeker goed.
Ik vond het schitterend. Het meest interessante was die spoken words, en hoe het mooi in de muziek samen vloeide als een echt verhaal. De twee aspecten, de typische jazz uit de jaren ’60 en hoe de Afro-gemeenschap in Amerika werd behandeld, en het verhaal van Danielle die ondervindt dat het nog steeds moeilijk is om als Afrikaanse vrouw in Nederland au-serieus genomen te worden … Was dit een bewuste keuze om dit op die wijze uit te beelden of hoe moet ik dat zien?
Klopt, het is voor mij ook een logische stap om het die richting in te duwen. Ik heb eerst in het Kunsthumaniora in Gent drum gaan volgen bij Toni Vitacolonna en ondertussen ook bij Yves Peeters in Knokke. Ik had dus twee docenten in die tijd. Ik volgde ook wat stages links en rechts. Bij enkele Belgische top drummers. Als je terugkijkt van wie of wat zij het hebben geleerd, keer je terug naar die traditie. En als je de vraag stelt, hoe is het ontstaan? Dat is ontstaan door die mensen. Op aanraden van Toni ben ik bewust op zoek gegaan naar de roots, zodat ik die bagage ook mee had. Toen ben ik naar Den Haag getrokken om les te krijgen van Eric Ineke. Dus ja die invloeden uit die jaren ’60 neem ik automatisch mee in mijn eigen werk. Het heeft van mij ook een completere drummer gemaakt. Als je met die traditie in het achterhoofd zit, vertrek je vanuit een swing, vanuit het ritme. Als je naar een concert gaat wil je met een lach op het gezicht en al swingend naar huis gaan. De achtergrond van mijn studie, heeft me geholpen om net die jaren ’60 richting uit te gaan. Om op die manier het verleden met het heden te combineren. En door er Danielle bij te betrekken , kwam er een moderne cross-over tussen spoken word en jazz muziek aan te pas alsook verschillende maatschappelijke thema’s.
En toch, positief bekeken, klinkt haar spoken words als een aanklacht? Want als we eerlijk zijn, en dat blijkt uit haar teksten, is het nog steeds niet gemakkelijk om als Afrikaans of donker getint mens je weg te vinden in Nederland of België?
Dat is een probleem dat helaas niet zomaar zal of kan opgelost worden, maar het is wel mooi hoe Danielle dat kan verwerken in haar teksten inderdaad. Het is ook wel mooi dat ze dit hier gewoon kan doen, op basis van meningsuiting. In andere landen of wereld delen zou ze dat niet kunnen. Het is dus goed dat het in onze contreien wel naar buiten kan gebracht worden.
Dus als ik het goed begrijp is het geen protest plaat, of een echte aanklacht, maar eerder een soort mededeling van wat er toch nog verkeerd gaat?
Ja dat klopt de titel van de plaat is ook ‘Co-Motion’ samenwerken/meerdere bewegingen dus. Als je kijkt naar het nummer ‘Mona Lisa’ een kort en krachtige tekst over absurditeit. Dat nummer is echt gemaakt door aanwezig te zijn op de plek die wordt omschreven. Naast dat de teksten zijn gebaseerd op hoe Danielle zich daarbij voelt, heb je ook de muziek die eraan gekoppeld is en gecomponeerd in de zin van ‘elk nummer heeft zijn moment’. Dat komt tot uiting in een soort slordigheid en een inbreng van saxofoon en dergelijke. Ook ‘Mr. Lou Lou’ is zo een moment opname die we mooi hebben proberen samenvatten in muziek. Het is dus wel zo dat sommige dingen refereren naar bepaalde situaties, zonder er een protest song van te maken. Een beetje haar standpunt en mijn muzikaal antwoord daarop samenvoegen.
Die diversiteit in aanpak vind ik zowel live als op plaat terug. Het is de link aan jazz, maar ook andere muziekstijlen eigenlijk.
Even nog over die jazz: het publiek op jazz concerten is doorgaans wat ouder, en toch is jazz door de prikkeling iets dat de jeugd zou moeten aantrekken.. Hoe ervaar jij het?
Je kan het niet ontkennen dat jazz een meer ouder publiek trekt. Ik zie dat niet als iets negatief. We doen veel concerten in België en Nederland en je merkt gewoon dat het ook afhangt van waar je zit. Zit je in een regio met veel muziekscholen en conservatoria dan is er gewoon al meer een jonger publiek die naar de concerten komen dan in steden waar je dit niet hebt. Vaak worden jongeren aangetrokken door docenten die optreden en zo krijgen ze de microbe te pakken om ook andere concerten te gaan bekijken. In mijn geval was dat zo gestart toen mijn docent Yves Peeters in de Werf in Brugge optrad. Nadien was ik daar wekelijks met mijn vader om alle concerten te gaan bewonderen. Ik organiseer zelf concerten in Brugge in De Halve Maan onder de noemer ‘Izzy jazz club’ www.izzyjazzclub.com en recent hadden we toch meer jongeren in ons publiek dan andere keren en dit had ook te maken omdat docenten uit de lokale muziekschool aan het optreden waren. dus is zeker een toekomst voor jazz. Maar eigenlijk speelt dat geen rol, of is dat niet per se slecht dat er een ouder publiek op afkomt. Als ze de muziek goed vinden, dan is de avond geslaagd. Een ouder publiek verzamelt nog cd’s en LP’s dus dat is ook mooi meegenomen.
Je treedt dus zowel in Nederland als België; zie je een verschil tussen de Belgische of Nederlandse scene?
In Nederland hebben die conservatoria de laatste jaren gekozen voor internationalisering waardoor 80 tot 90% van de studenten buitenlanders zijn. Nu is de rechtste regering er gekomen die vinden dat dit moet veranderen. Maar net zoals dat in New York het geval is, komen door die internationalisering zeer goede muzikanten zich verzamelen. Zoals in Amsterdam of Den Haag maar ook Parijs, Basel en Londen om buiten de grenzen te kijken. Door die internationalisering kom je als Belgische muzikant ook makkelijker de grens over. Elk probeert hun projecten naar hun thuisland te brengen om te Touren.
In België loopt ook enorm veel talent rond maar is de internationalisering minder waardoor er minder makkelijk een stap gemaakt wordt naar het buitenland om te touren.
De meeste kiezen voor trompet, saxofoon of piano. Gitaar en drum is nog steeds iets ‘uitzonderlijks’ binnen de jazz. Waarom drums?
Goeie vraag, ik weet dat mijn ouders me altijd zeiden dat ik als kind wilde drummen, waarom? Geen idee, het is natuurlijk wel het coolste dat er is. Ze hebben zelf alle moeite gedaan om eerst bij de open dag bij de lokale muziekschool alle andere instrumenten af te lopen en expres de drums te negeren maar we zijn er uiteindelijk toch naar gaan kijken en na de eerste les was ik direct verkocht.
Wat betekent jazz in deze tijden echt voor u?
Dat is een moeilijke vraag om te beantwoorden. De essentie van jazz is mensen samen brengen, laten genieten van de muziek en elkaar. Heel veel improvisatie, een connectie met jammen en een muzikaal verhaal vertellen. Dat overbrengen naar elkaar en een samenhorigheid creëren.
Ivm de release: Hoe waren de reacties op de plaat eigenlijk, heeft het deuren geopend?
Heel veel mensen vinden de teksten aangrijpend, heel veel mensen hebben me zelfs al gecontacteerd om die teksten eens door te sturen. Het komt dus zeker binnen, anders zouden ze daar niet achter vragen. Onverwachts hebben we ook een aantal reviews ontvangen vanuit het buitenland zoals Denemarken, Zuid-Afrika, Engeland, Spanje, … Het is wel leuk om te lezen dat ze zelfs tot ver van onze landsgrenzen enthousiast zijn. Dat smaakt naar meer.
Hoe is de tour voorlopig verlopen en hoe waren de algemene reacties?
Het was een zeer leerrijke tour, los van de festivals verkocht de ene show al meer tickets dan de ander. Dus de ene keer stonden we voor 200 man en dan een week later voor 30. Dat betekend dus dat er zeker nog veel werk aan de winkel is om aan m’n naamsbekendheid te werken ;-) Al bij al kregen we zeer veel lof over de muziek, zeer veel mensen gingen ook naar huis met een souvenir in de vorm van een cd of LP en dat geeft wel een goed gevoel.
Betreffende de toekomst, wat zijn de verdere plannen voor 2025? Misschien een tour in het buitenland? Of gewoon de wereld veroveren?
Dat zou leuk zijn, de wereld veroveren (haha). Ik ben ondertussen al aan het schrijven aan nieuw materiaal voor de groep maar dan zonder Danielle. Hoogstwaarschijnlijk komen er in de toekomst nog meer samenwerkingen met haar. Dus wees niet bang, ze komt zeker nog terug! Regelmatig spelen we ook nog in duo, o.a. in KAAP te Oostende spelen we binnenkort in Februari een duo show op een poëziefestival.
Nieuwe muziek komt er dus zeker aan, hopelijk al in 2026.
Wat zijn je verdere ambities met dit project en andere? Wie of wat zou je het liefst bereiken met je muziek?
Het sluit een beetje aan bij de vorige vraag, het zou leuk zijn om uiteindelijk een vaste waarde te worden in het jazzlandschap en in de ideale wereld betekend dat dan ook na een release op alle grote festivals te staan plus een uitverkochte tour te hebben in alle grote zalen. Denk dan maar aan Gent Jazz, NewPort Jazz Festival, Flagey, Handelsbeurs, Tivolivredenburg, Bimhuis, … natuurlijk alles met zijn tijd en rustig groeien en leren :-)
Ik wens u heel veel succes in de groei!
Entering Polaris (Tom Tee) - Het blijft mijn ambitie om te blijven opbouwen, blijven uitwerken, om zo toch een barst te doen ontstaan in die muren...
Entering Polaris is het solo project rond één van de meest bekwame gitaristen die ons landje rijk is: Tom Tee. Hij etaleert zijn virtuositeit o.a. bij Thorium, maar bracht ook enkele bijzondere parels uit.
Het Entering Polaris debuut-album ‘Godseed’ (2018) werd zeer goed ontvangen: https://www.musiczine.net/nl/chroniques/item/71583-godseed.html
Vervolgens bracht hij in 2023 een eerste dubbel-album uit; ‘Atlantean Shores’ en ‘And Silently The Age Did Pass’, nu gevolgd door ‘Myths in Motion’ en ‘Songs of Ivory and Obsidian’, dat eind 2024 op de markt kwam.
Een hoofdstuk dat werd afgesloten? Of volgt er nog meer? We vroegen het ons af. Hoog tijd dus om Tom eens wat vragen te stellen rond deze releases, zijn verdere plannen en de toekomst. Maar ook over hoe het als Belgisch toptalent nog steeds moeilijk is om de muur te doorbreken naar het buitenland, en hoe je daar mee kan omgaan... tot er ooit barsten in die muur ontstaan.
Een heel fijne babbel van meer dan een uur werd het …
Proficiat met je twee dubbel-albums, Tom! Prachtige schijven vol diversiteit. Hoe kijk je terug op deze huidige vier platen?
Langs de ene kant is het vooral een opluchting, dat alles eindelijk is uitgebracht. Er kruipt immers allemaal zo krankzinnig veel tijd in, want je bent al vlug één of twee jaar verder vanaf de eerste songwriting, doorheen alle opnames en productiewerk, totdat je een plaat eindelijk op de markt kunt brengen. Vaak gebeurt het zelfs dat een album, na de uiteindelijke mix en mastering, pas het jaar dáárna kan verschijnen. Aan de ene kant is dat niet zo heel eigenaardig; ook bij film en theater is dat het geval. Eer bijvoorbeeld een film op het witte doek komt, is de regisseur er ook meestal al een jaar of twee, drie mee bezig. Wel heeft het hele proces deze keer wel wat langer geduurd dan anders; deze vier platen werden immers quasi-tegelijk geproduced doorheen de staart van de Covid periode, en omdat het twee dubbelaars betreft, kon de ene verschijnen in ’23 en de andere pas in ’24. Vandaar dan ook het opgeluchte gevoel bij het eindelijk beschikbaar zijn van al deze muziek.
Hoe heb je het kunnen combineren met al je andere projecten … Je hebt dit dus gedaan tijdens een periode dat het live-gebeuren stil lag, als ik het goed begrijp? Is het vierluik een langgerekte samenvatting van je muzikale horizonten?
Stilistisch gezien is het een inderdaad een mooie doorsnee van alles wat ik persoonlijk graag hoor: de albums zijn zowel duister als opgewekt, energiek maar ook melancholisch; licht en donker. Het is hoe ik zelf muziek, en feitelijk ook de gang des levens, beleef.
Persoonlijk herken ik er o.a. het epische van Dream Theater in, in combinatie met wat je doet bij Thorium … Het donkere kantje. Welke bands zijn een grote invloed geweest?
Dream Theater zit zeker bij m’n invloeden, maar ook bands zoals Symphony X, Blind Guardian, Helloween, Iced Earth,... Verder ook de classics als Iron Maiden en Queensryche aan de ene kant, maar ook invloeden van heavier groepen als Testament, (oude) Metallica en Megadeth komen tevoorschijn. Het is een hele waaier aan invloeden vanuit vele hoeken binnen de Metal. Wat een eventuele “lijn” betreft is er trouwens geen overkoepelende verhaallijn, maar de meeste van de nummers zijn wel conceptjes op zich. ‘Clockwork’ op het ‘Myths in Motion ‘ album, bijvoorbeeld, duurt twintig minuten en is rond een hele verhaallijn gebouwd. Ik hou van conceptalbums, maar de reden waarom ik zoiets vooralsnog niet wil doen is dat er gewoon teveel onderwerpen zijn die me interesseren en fascineren, waardoor het onmogelijk is om er één iets uit te kiezen om er een concept-plaat rond te maken. Ik zou me wat ‘gevangen gezet’ voelen mocht ik een volledig album schrijven rond slechts één onderwerp.
Ben ik correct dat het album ‘Myths in Motion’ teruggrijpt naar je invloeden van pure heavy metal, genre (in ons land) Ostrogoth? Tja, soms muziek met een ferme hoek af. Het piano album ‘Songs of Ivory and Obsidian’ (mijn persoonlijke favoriet van de platen, zonder afbreuk te doen aan de andere) laat dan weer een ander, meer breekbaar kantje zien; weemoedig met momenten. Was het de bedoeling om zo een breder publiek aan te spreken, of is dat naturel gegroeid?
Thuis neem ik bijna in gelijke mate m’n akoestische en m’n elektrische gitaren ter hand – dat in tegenstelling tot veel Metal- of Rock-gitaristen die (meestal) uitsluitend met de elektrische gitaar bezig zijn. En wanneer ik m’n akoestische gitaar bespeel, komt er een heel andere kant van me naar boven drijven. Vooral dat ligt aan de oorsprong van dat contrast, en niet per sé het standpunt “ik heb een elektrisch album en nu moet ik ook een akoestisch album maken om dat te contrasteren”. Eenmaal je op dat pad van twee heel verschillende albums zit, is het dan wel leuk om de verschillen in bvb productie heel breed te maken. Het zorgt voor onverwachte wendingen die je publiek bij de zaak houden.
Nu dat vierluik is afgesloten, wat is voor jou het onderlinge verschil tussen de platen? Los van wat we net hebben gezegd…
Elk van de vier albums heeft z’n eigen stijl, sound, en feitelijk zelfs z’n eigen (sub)genre. En ook z’n eigen instrument, want zoals de albums nu geordend zijn, betreft het een six-string album, een geheel akoestische plaat, een modern seven-string album, en dan de piano-release. Het leuke is wel dat er ook op de heavy, elektrische albums veel akoestisch werk terug te vinden is. Tegenover de lekker energieke elektrische albums, is het akoestische album van 2023 (‘And Silently The Age Did Pass’) bijvoorbeeld heel donker; nog donkerder dan ‘Songs of Ivory and Obsidian’ van 2024. Vooral wat teksten en sfeer betreft is eerstgenoemde heel ‘doomy’ en gothisch. Interessant om op te merken is wel dat, in mijn ogen, de beide akoestische releases wel degelijk ook ‘Metal’ albums zijn, ook al staan er geen elektrische songs op. Het is namelijk geen singer-songwriter materiaal of iets dergelijks, maar grijpt terug naar de sound van bijvoorbeeld Opeth, Nevermore of Evergrey. Zowat elk van de songs op de akoestische platen zou in principe een zogenaamde “ballad” kunnen zijn op een Metal release, alleen zijn er zo dus twee hele albums van gemaakt.
De gastzangers zijn ook imposant; hoe heb je ze gevonden en hoe hebben zij de tijd gevonden om eraan mee te werken?
Er wordt in bijna elk interview een vergelijking gemaakt met Ayreon, omdat er één persoon is die de muziek schrijft en de nummers worden gebracht door een hele reeks gastzangers. Ik lach er wel eens mee, maar al die zangers zijn een gevolg van het feit dat ik absoluut niet kan zingen, haha. Ik zing wel mee met (pop)songs terwijl ik les geef, maar het soort vocalen die je in Metal nodig hebt gaan zulke richtingen uit die m’n stembanden niet aankunnen. Als ik zoals bvb een Devin Townsend zowel agressief als ingetogen, zowel hoog als laag etc aankon, dan had ik het in alle eerlijkheid allemaal zelf gedaan. Mijn ingesteldheid werd hoe dan ook al snel: als ik dan toch andere mensen moet inschakelen, laat ik dan zangers trachten in te schakelen waar ik zelf fan van ben. Dat verklaart ook waarom er zowel grote namen als minder bekende op de platen staan.
Nu dat vierluik is afgesloten, wat nu? Het zwarte gat? Of zijn er al volgende plannen?
Ik ben eigenlijk sinds kort klaar met de songwriting voor de volgende twee albums! Er zit zelfs al een derde plaat in de pijplijn voor dáárna. Maar de releases daarvan zijn uiteraard nog niet voor direct. Eerst moet het hele productieproces weerom worden doorlopen, met drum-opnames, bassen arrangeren, akoestische gitaren tracken,...en weer uitkijken naar zangers. Dat productieproces gaat toch zeker nog een jaartje in beslag nemen. De eigenlijke songwriting van dit alles heeft in ieder geval mijn tijd in 2024 zowat geheel in beslag genomen. Eerder hadden we het al over hoe al die projecten, bands en releases te combineren, en dat wordt wel wat evident als je de opvolging van alle releases bekijkt: ofwel werk ik aan het ene, ofwel aan het andere, dus de projecten lopen niet in elkanders weg. Hier en daar is er wat overlap, maar over het algemeen is het afwisselend.
Met zo’n project was je als Duitser of Amerikaan al wereldberoemd geworden. Is het ‘Belg’ zijn een rem op je groei als muzikant? Bots je op een muur? En is dat een probleem, of zeg je eerder ‘foert’ ertegen?
Die ‘foert’ mentaliteit heb ik al lang, ik kan ook niet anders. Ik wil vooral gewoon muziek maken. Dat gezegd zijnde: ja, het is een probleem... Het is een gigantisch probleem. Dat is iets dat ik tien jaar geleden, nog voor de tijd van Entering Polaris, Ostrogoth of Thorium, al ondervond. Toen speelde ik bij o.a. 23 Acez, Neo Prophet en Quantum Fantay – die laatste zit trouwens weerom volop in een her-opstart. Zowel bij Thorium als met Entering Polaris zitten we intussen aan drie officiële releases…en als ik dan zie wat het allemaal “maar” doet... Ik heb reeds meermaals gedacht dat als ik een Zweed of een Duitser was geweest, ik al verder had kunnen staan. Je begint dan te denken, waar ligt het aan? Wat mij betreft komen er een drietal verklaringen naar voren. In de eerste plaats is Vlaanderen een zakdoek groot. Je kunt dan ook nog eens moeilijk spreken van een “Belgische” band, want er is ook een muur naar Wallonië toe: wat in Vlaanderen leeft, vertaalt zich totaal niet naar het Waals gebied, en omgekeerd. Als je hier twee keer rond de plaatselijke kerktorens bent gereisd, ben je rond. Als je daarentegen een Duitser bent, kun je meteen al in eigen land een veel groter publiek aanspreken omdat het gebied gewoonweg groter is. Dan spreek je al snel over duizenden fans, en niet over een paar tiental of een paar honderd hier in ’t Vlaams territorium.
Een volgende factor? Als je tegen de gemiddelde Amerikaanse Metalhead zegt: ‘heb je al gehoord van die of die nieuwe Duitse, Zweedse of Nederlandse band?’ zal die wellicht de oren spitsen. Begin je over “een band uit Vlaanderen”, is de kans groot dat hij niet eens gaat weten wat Vlaanderen is. Da’s iets dat we, jammer genoeg, niet gemeen hebben met onze Noordenburen – denk maar aan de massa Nederlandse artiesten die wereldwijde bekendheid genieten, zoals Vandenberg, Golden Earring, Eddie Van Halen, Within Temptation, en ga zo maar door… Dat hebben we hier niet, net zoals we hier ook niet de studio’s, producers, of de rijke geschiedenis hebben op Rock-vlak.
De derde reden leidt me naar promotie; video’s op YouTube en posts op sociale media. Je ziet dan bijvoorbeeld beelden passeren van een Amerikaanse of Canadese band waar je nog nooit van hebt gehoord, en die heeft na drie dagen 75.000 views. Als je als Belgische artiest je video uitbrengt, moet je die zitten boosten en promoten om ocharmen aan duizend views te geraken. Dat is heel frustrerend allemaal.
Het mag je natuurlijk niet tegenhouden om vol te houden, het is en blijft een passie in de eerste plaats. Los daarvan, ga je met dit project ook optreden?
Jammer genoeg niet, ook om de redenen waar we het net over hadden. Als ‘k zie hoe weinig aandacht er maar is voor wat we doen bij het toch heel “catchy” Thorium (alsook voor zovele andere, kwaliteitsvolle Belgische bands), dan is er vrees ik al helemaal niks ‘live’ te beginnen met het ietwat “experimentelere” Entering Polaris. Het brengt ons weerom terug naar die muren, en die muren staan er zelfs binnen Vlaanderen. ’t Is hier al zo klein, en dan moet je er bizar genoeg ook nog rekening mee houden dat een band uit West-Vlaanderen weinig gaat teweeg brengen in bvb Antwerpen, en omgekeerd. Het vertaalt zich naar de weinige aandacht die er is van Oost-Vlaanderen richting West-Vlaanderen, Antwerpen richting Limburg,... Onbevattelijk, feitelijk. En dan met een project als Polaris, waarbij de comfortzone van doorsnee metal wordt verlaten, gaan optreden? Nee, dat lijkt me een onmogelijke piste. Ook zou ik dan toch op z’n minst een aantal van de zangers moeten kunnen strikken om het podium (en de repetitieruimte etc) op te gaan. Het is gewoon niet doenbaar.
Wat is dan wel de bedoeling met dit project, is het een soort uitlaatklep?
Het is m’n bedoeling om Entering Polaris groter en groter te maken. Het blijft mijn ambitie om te blijven opbouwen, blijven uitwerken, en zo toch een barst te doen ontstaan in die muren... Totdat het “doorbreekt”...hoewel dat een mistige term blijft met onzekere en variabele parameters. Entering Polaris is in ieder geval geen ‘bij-project’; integendeel zelfs. Mijn ambitie bij zowel Thorium als Entering Polaris is om een stempel te drukken. Jammer genoeg brengt dit me bij wellicht de grootste muur van allemaal, namelijk de interesse vanuit de muziek-business zelf. Zeker richting het buitenland heb je dat nodig, besef ik nu maar al te goed – aandacht van een boeker, een manager, van labels en promotors,... En zo’n internationale machine die je muziek uitdraagt op alle juiste manieren? Het ontbreekt bij ons, waardoor je dus rond die kerktoren blijft draaien. Zulke mensen die werkzaam zijn in deze scene, zijn zich immers ook maar al te bewust van alle muren waar we het over hadden.
Hoe zit het met de andere bands Thorium en Quantum Fantay, en ben je nog met andere bezig?
Met Quantum Fantay hebben we intussen ook al een lange weg afgelegd. In tegenstelling tot Entering Polaris of Thorium, is Quantum Fantay niet ‘mijn groep’, maar een effectieve band; daar ben ik ‘gewoon’ gitarist, en da’s helemaal goed voor mij, haha. De groep heeft vooral stil gelegen door COVID, maar krijgt nu dus ook weerom een boost. Er is trouwens net een nieuw album uit: ‘ONEIRONAUTS’. Met Thorium is dan weer een jaartje geleden het derde album uitgekomen. We blijven ook bij Thorium, ondanks die voornoemde muren, gewoon verder doen. al is het niet altijd makkelijk om dat vlammetje brandende te blijven houden.
Ondanks alles mag je toch best tevreden zijn over wat je bereikt hebt. Wat houdt je recht om vol te houden? Ik merk dat het huidige tweeluik toch meer aandacht krijgt dan ooit, als ik je sociale media bekijk?
Het is inderdaad leuk om te eindigen op een positieve noot: ik ben zeker zeer tevreden over het parcours dat ik heb afgelegd. Wat interviews en extra aandacht betreft, ben ik in positieve zin geschrokken van de massa aandacht die deze twee nieuwste albums krijgen. Met meer interviews en artikels dan ooit, in gerenommeerde magazines, en nog steeds aandacht nu, zelfs ettelijke maanden na de release! Het is zeker en vast gegroeid tegenover m’n vorige releases. En het is nog niet gedaan; er komen nog enkele grote magazines aan die hier aandacht aan willen besteden. Nee, in dat opzicht loopt het wel als een treintje moet ik toegeven.
Dan kom je bij de juiste mensen om je te promoten, en dan kom ik bij een man met passie voor Metal als Mike De Coene …
Absoluut! Ook Mike heeft meer los kunnen krijgen dan ooit wat Benelux betreft – veel aandacht vanuit onverwachte hoeken, en daar ben ik hem (zoals steeds) eindeloos dankbaar voor... Op internationaal vlak zit onder andere Against PR achter de promotie. Ook zij hebben veel kunnen gedaan krijgen, en nog steeds. En het blijft van mijn kant uit natuurlijk ook essentieel om interviews te blijven geven, te blijven posten op sociale media...en vooral om de mensen die interviews en reviews schrijven toe te voegen op die social media en wat contact te onderhouden; met een simpel bedankje in dat opzicht kom je al ver. Ik merk trouwens ook dat net díe dingen vaak worden vergeten door vele bands, vaak vanuit de mentaliteit dat “het toch allemaal maar niets opbrengt”. Niets is echter minder waar. Zeker vanuit de Vlaamse underdogpositie waar we het over hadden, heb je echt elk contact, elke review, elke fan en elke koper nodig. Het zijn ook net die dingen, merk ik, die na een paar jaren beginnen aantikken, in de goeie zin; want het zijn die mensen die ook je volgende releases gaan kopen en promoten.
Is er een soort einddoel dat je voor ogen hebt?
Een echt einddoel heb je in principe nooit (of zou je toch nooit mogen hebben), want blijven groeien kun je altijd, zowel wat betreft aandacht en verkoop etc als in de effectieve kwaliteit van wat je brengt. Wel vind ik het interessant om dat meteen ook wat te nuanceren, want op ’t eind van de dag moet je natuurlijk ook wel een zekere tevredenheid kunnen ervaren in waar je staat met je muziek. Het zou maar triest zijn als je voortdurend teleurgesteld zou zijn omdat je nieuwste video-single bijvoorbeeld maar tienduizend views heeft, want als de volgende dan wel aan die views geraakt, kun je dan weer teleurgesteld zijn omdat ie niet aan twintigduizend raakt...en ga zo maar door. Er is altijd dat volgende doel; die volgende stap, die volgende groeimogelijkheid, en het blijft uiteraard zaak om ook voldoende te genieten van de reis langs al die haltes.
We blijven alles wat je doet uiteraard op de voet volgen. Veel succes in het nieuwe jaar
Nachtmaer + Wolvennest – Een spirituele totaalbeleving
Een spirituele totaalbeleving kregen we met het duo optreden Nachtmaer + Wolvennest.
De Black Metal formatie Nachtmaer - die in Aalst een thuismatch speelde - en Wolvennest weten goed genoeg de donkere ziel muzikaal te voeden. Elk op hun eigen wijze.
Trouwens, we bezochten voor de eerste maal de Cinema in Aalst; de gemoedelijke 'underground' sfeer die er heerste, was een meerwaarde tijdens deze duistere nacht…
Nachtmaer (*****) is het solo project rond Snoodaard van de band Kludde. Kludde heeft een paar bijzondere platen uit en hun optredens verwijzen naar o.a. de folklore uit eigen streek , die nu net de donkere gedachten naar boven doen borrelen. Nachtmaer grijpt iets meer terug naar de basis van de meer pure Black Metal. Er is de link naar demonische wezens, heksen en de typische folkloristische verhalen bij Nachtmaer zijn niet ver af. Er wordt vaak wordt gezongen in eigen dialect, het maakt dit project (net Als Kludde) een uniek totaalbeleving. Enkele gastzangers zijn erbij, de ene met een ietwat rauwere stem dan de andere; bij sommigen spreekt het visuele effect en de kledij wat meer in het oog. O.m. de zanger Acharantis op “Mijn vlucht door de nacht” en Ronarg op “I Am the Nightmare”. Leuk weetje, de song “Drievoudschart” werd gebracht door de originele zanger en medeoprichter van Kludde Uglúk. Hij bracht in duet met Cerulean “Het zout der Mistroost” , waar de band mee afsloot. De veelzeggende beelden van paarden en heksen op het scherm onderstrepen het duistere van hun muziek.
Een indrukwekkende eerste stuk dus met vooral songs uit de plaat 'Van De Mare Bereen' van Nachtmaer , wordt dan vervolgd met songs uit het Kludde oeuvre, van “Het Zout Der Mistroost” naar het tot de verbeeldingsprekende tweeluik “Slecht Geldj I: Pact Gesloeten” en “Slecht Geldj II: Pact Verbroeken”; Kludde verruimt en verlaat het pad van pure Black Metal binnen die donkere brij. Nachtmaer heeft ons goed opgewarmd.
Het duistere ritueel, die de fantasie prikkelde en je zintuigen op scherp zet, is wat Wolvennest (*****) zo uniek maakt in dat donkere metal wereldje. De zangeres biedt een duidelijke meerwaarde en ze heeft geen bindteksten nodig om haar publiek te hypnotiseren. De band is sterk op elkaar ingespeeld. De band laat gewoon de muziek voor zich spreken; de bitter weinige aanspreking stoort allerminst.
Songs als “All The Black”, “Ritual Lovers”' en “The Dark path to the Light” weten al direct te overtuigen.
Wolvennest staat op scherp en weet meer dan een uur lang te enthousiasmeren met die sound. Wat een muzikale beleving. . "Eens onder invloed van Wolvennest zijn hypnotiserende invloed, is geen terugweg meer mogelijk. Een betere spirituele ervaring, binnen die duistere trances, bestaat er niet.", schreven we dikwijls.
We bleven geboeid luisteren en bleven verweesd achter. De intiemere locatie van de Cinema in Aalst was meer dan goed gevonden voor zo’n bands. We waren diep onder de indruk van deze duistere wervelstorm, die ons een spirituele totaalbeleving bracht.
Organisatie: Rock'n Load Concerts ism Cinema, Aalst
Brussels Jazz Festival 2025 - Bram De Looze & DoYeon Kim – Een unieke verbinding van twee unieke culturen
Brussels Jazz Festival 2025
Flagey
Brussel
2025-01-12
Erik Vandamme
Pianist Bram De Looze houdt van een avontuurlijke aanpak. Hij is een pianovirtuoos en durft klanken te produceren waarvan we eerlijk gezegd vooraf het bestaan nog niet kenden. Grenzen verleggen dus.
Hij ontmoette op één van zijn reizen de Koreaanse gayageum-speler DoYeon Kim , die net als Bram zelf een groot liefhebber is van improviseren tot in het oneindige.
Bram De Looze & DoYeon Kim (*****) zorgden op het Brussels Jazz Festival voor een unieke totaalbeleving, waarbij twee culturen elkaar vinden op onverwachtse, unieke plaatsen, in het intieme kader van Studio 1. Het concert was uitverkocht en de twee samen vormden een mooi en interessant geheel.
Om even terug te komen op de gayageum of kayagum … Het is een traditioneel Koreaans citerachtig snaarinstrument met 12 snaren, al tellen sommige recentere varianten er meer. Het geluid dat daaruit komt houdt het midden tussen een piano, cello en percussie. Je kunt er dus zo een beetje alles mee doen. En dat doet DoYeon Kim letterlijk, we kregen zelfs de indruk dat Bram haar soms wat moeilijk kon volgen. De virtuoos in hem speelt er dan weer handig op in door oneindig te experimenteren met piano klanken. Er ontstaat een mooie wisselwerking, vol kleur en spelplezier. De brede glimlach op de gezichten van beiden sprak dan voor zich.
Bram De Looze & DoYeon Kim brengen nogal wat boeiende variaties en muzikale kronkels aan. Een avontuurlijke aanpak, die het jazzgenre prikkelt en siert.
Een mooi, intiem, ontroerend moment is wanneer Kim aantoont een uitmuntende zangeres te zijn met haar breed, gevarieerd stembereik. En samen met Bram’s warme pianospel wordt er een magisch sfeertje gecreëerd. Prachtig!
Iets verderop geeft Kim aan dat ze niet werkt met het doorsnee '’1,2,3,4’ in het componeren van muziek, maar dat ze op haar buikgevoel af gaat'' (of iets in die richting).
Eigenlijk zit ze met Bram op dezelfde golflengte betreffende de muziek composities; hij is even creatief , inspiratievol, avontuurlijk en speelt er heel gretig op in met die piano onaardse klanken tegenover Kim’s gayageum.
Voortdurend porren ze elkaar aan, en vullen ze de leegte op als die er zou ontstaan. Samen nemen ze de teugels in handen. Bram De Looze & DoYeon Kim doen hier de grenzen vervagen. Het is geen botsing van culturen, maar eerder een bijzondere , unieke verbinding tussen de Oosterse en Westerse cultuur.
Het publiek smeekte om meer, maar er volgde geen bis meer. Het duo legde een weloverwogen muziek pad af, speels en kleurrijk van aard.
Op het Brussels Jazz Festival kregen we een niet-doorsnee 'jazz concert'. Het werd een verregaande zoektocht van klankentapijtjes die leidden tot een unieke verbintenis van deze twee even unieke culturen …
Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel
Brussels Jazz Festival 2025 -De Looze, Morgan, Baron, Roberts – Zij improviseren op intieme wijze
Brussels Jazz Festival 2025
Flagey
Brussel
2025-01-10
Erik Vandamme
Tradities houden we best in ere. Wij starten onze intense concertreeks in 2025 steeds op een van de meest gezellige indoor festivals , in een zaal met een geschiedenis, met name Brussels Jazz Festival in Flagey Brussel.
Op de eerste avond maken we kennis met een nieuw project van piano virtuoos Bram De Looze. Hij is artiest in residentie dit jaar en stelt op het festival drie projecten voor. Met De Looze, Morgan, Baron, Roberts (*****) werkt hij samen met muzikanten die met diezelfde verhalende ingesteldheid hun instrument bespelen, hier dus op contrabas Thomas Morgan, cello Henk Roberts en op drums krijgen we Joey Baron.
Na een mooie introductie , volgde al een daverend applaus vooraleer het kwartet het podium besteeg . Het publiek had er dus duidelijk zin in. Een al te energieke uitspatting hoef je bij De Looze, Morgan, Baron, Roberts niet direct te verwachten, je merkte het al bij de ingetogen start van de set.
Iedereen onderging een intense beleven door de groovy aanvoelende klankentapijtjes van het viertal. Bovendien slaagt het kwartet erin je bij de les te houden, door de blijvende inspiratie. Ze porren elkaar aan op intimistische wijze. Bram spreekt zijn publiek trouwens geregeld aan, al dan niet met een mooie kwinkslag. Ze hadden er zin in. Er zit een soort verhalenlijn in de set door hun instrumentatie, waarover we maar al te graag wat meer zouden willen te weten komen. Van Bram De Looze wisten we dat al eigenlijk, hij is een uitzonderlijk piano talent. Joey Baron streelt zachtmoedig zijn drumvellen, de aanstekelijke cello en de warme baslijnen van Thomas Morgan vullen perfect aan. Het spreekt allemaal tot de verbeelding, die de fantasie van de luisteraar prikkelt.
Ze weten je te raken. De Looze, Morgan, Baron, Roberts improviseren meer dan een uur lang op intieme wijze. Een avontuurlijke aanpak van verbluffende composities in een uitverkochte studio 4. Klasse!
Om iets na half tien, mocht Y-Otis (****), de band van de Zweedse tenorsaxofonist Otis Sandjö in de lobby er nog een gevarieerd, kleurrijk, feestelijk vervolg aan te breien. Hier was er sprake van energieke uitspattingen. Een aanstekelijk slot van deze boeiende vrijdagavond, die de temperatuur wat deed stijgen op deze koude winteravond. Knap
Organisatie: Brussels Jazz Fesitval ism Flagey, Brussel
Nederlands 
Français 
