Jontavious Willis - Blues met het nodige spektakel

Voor dit optreden week De Zwerver uit naar 0.666, een authentiek pand met een wat vreemde naam aan de Hendrik Baelskaai in het havengebied van Oostende. Ondanks enige bevoorradingsproblemen in het begin van de avond bleek dit toch een geslaagde keuze. Een unieke locatie die door de concertgangers blijkbaar moeiteloos gevonden werd want het zaakje was uitverkocht.

Jontavious Willis (29) is, naast een Jerron Paxton bijvoorbeeld, één van die zeldzame zwarte jongemannen die nog voor de blues kiezen. De man is afkomstig uit Greenville, een klein stadje in Georgia waar ook zijn ganse familie woont. En dat is meteen ook een aanzienlijk deel van het aantal inwoners daar, want zijn 102-jarige overgrootmoeder heeft 13 kinderen en die hebben elk op hun beurt ook 13 kinderen, wist hij ons te vertellen. Dat kan tellen.
Zoals zovele zwarte artiesten leerde hij zingen in de kerk waar hij samen met zijn grootvader naar toe trok. Op 14-jarige leeftijd zag hij een video waarin Muddy Waters "Hoochie Coochie Man" vertolkte en werd zo door het bluesvirus gegrepen. Meteen het sein ook om fervent gitaar te leren spelen. Zo kreeg hij heel wat stijlen onder de knie: delta, piedmont, Texas en gospel blues. Dat alles belette hem niet om ook nog eens sociologie en antropologie te studeren. Uiteindelijk werd hij ontdekt door Taj Mahal die zich ‘That's my wonderboy, the wunderkind’ over hem liet ontvallen. Intussen heeft Willis drie platen gemaakt, waarvan de laatste, ‘West Georgia blues’, op Strolling Bones Records me vorig jaar aardig wist te verrassen.

Jontavious Willis is een man met een missie. Zo wil hij de blues nieuw leven inblazen zonder daarbij het verleden te verloochenen. Eerlijk gezegd viel daar in Oostende niet veel van te merken en wie dacht dat hij er zijn laatste plaat zou voorstellen, kwam ook al bedrogen uit. Nee, Jontavious Willis koos ervoor om ons te entertainen en hij deed dat met het nodige spektakel.
Het begon al tijdens het eerste nummer toen hij zijn mouw als een soort slide over de snaren van zijn akoestische gitaar liet glijden. En hij bleef geregeld stunten op die gitaar, maar niet op de manier zoals we dat van een Steve Vai kennen. Notenneukerij was niet aan hem besteed, hij ontlokte liever onconventionele geluiden uit zijn gitaar. Zo liet hij het ding klinken als een drum tijdens "Drummer boy blues" of ging hij ermee in dialoog waarbij het leek alsof hij de snaren kon laten praten.
Voor het nummer "Train song" ruilde hij zijn gitaar voor een mondharmonica en ik hoef u wellicht niet te vertellen wat er toen gebeurde, het werd een helse rit. De songs zelf waren telkens met veel zorg gekozen. Obscure stokoude bluesnummers waarvan ik er toch enkele herkende. Zoals "Atlanta blues" van WC Handy, "We gonna move (to the outskirts of town)" van Casey Bill Weldon en verrassend genoeg ook "Stewball", een song van Peter, Paul & Mary uit 1963 dat hij zong met het geneurie van het publiek als enige begeleiding.
Uit zijn laatste plaat, die volledig uit eigen nummers bestaat, hoorde ik het onvaste maar daarom niet minder charmant gezongen "Ghost woman" en het broeierige "Keep your worries on the dancefloor", waarmee hij zijn set afsloot. Daarvoor had hij zijn chauffeur en tevens de man die hem naar Europa haalde, mondharmonicaspeler Thomas Toussaint (van de band uit Haarlem met zijn naam), op het podium geroepen om hem tijdens een drietal ruigere nummers bij te staan. Die passage liet vermoeden dat Willis met een groep wel eens heel anders uit de hoek zou kunnen komen.
Een bisnummer kon uiteraard niet ontbreken. Daarvoor werd de traditional "Poor boy, long ways from home" opgevist waarbij hij een waterflesje als slide gebruikte. Het slotakkoord van een mooie avond waarin Jontavious Willis me met een mix van warme vocalen, bevlogen gitaarspel en vooral veel zuidelijke charme wist te bekoren.

Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge

Eefje De Visser – Ergens in een grijze zone tussen pop en alternatief

Het Nederlandse fenomeen Eefje De Visser (****) trad in het weekend van 8 & 9 februari niet minder dan drie keer aan in de gezellige zaal van De Roma in Borgerhout (Antwerpen). Elk optreden was hopeloos uitverkocht.
Wij verkozen het matinee concert op zondag namiddag, én ook die avond zelf zou ze nog eens optreden. Gas terugnemen zat er bij Eefje niet in. Ze toonde een niet-aflatende inzet naar haar publiek toe, dat bestond uit alle leeftijden, popfans, ouders met kinderen, tot liefhebbers die het moeten hebben van alternatief bevreemdende muziek. Iedereen vindt hier wel z’n gading bij Eefje’s muziek.
In de bijna twee uur durende set zaten we ergens in een grijze zone tussen pop en alternatief,  kitsch aanvoelende popmuziek, met perfect ingestudeerde danspasjes, in een zweem van mysterie, melancholie en weemoed …

Al vanaf het begin van de set dompelt Eefje, met haar muzikanten en achtergrond zangeressen - die ook vaak op de voorplan traden -, ons onder in een sprookjesachtige mooie wereld die tot de verbeelding spreekt. Persoonlijk kwamen bij ons jeugdherinneringen naar boven als o.m. sprookjes van Grimm, en van Sneeuwwitje en Assepoester, dit met het liefelijke kantje, maar ook met het grimmige van de Boze Heks. Het eindigt altijd met dat ze allemaal nog lang en gelukkig leven met hun prins op het witte paard.
Ook in het concert van Eefje De Visser ervaarden we een gelijklopende verhalenlijn …
Met “Heimwee” werd de toon op intieme wijze gezet; een krop in de keel. Het integere weemoedige komt met regelmaat naar boven, als op “Hoor je het hart kloppen” en de singles “Wolk breekt”, ”Bitterzoet” en “Zwarte zon”. De dansspieren worden geprikkeld op “Uit het oog”, met  een vreugdevolle uitspatting van het leven. De danspasjes waren tot in het minuscule uitgediept, het speelse kantje kreeg je hier. Het onderstreept de muzikale diversiteit van de sing/songwriter .
Een muzikaal sprookje dus die naar een ultieme climax gaat van duister en licht, het met elkaar verbindt en leidt tot een geweldig fijn slot waar alles goed komt, met “Vlammen” en “Weekenden “, gekend materiaal van deze getalenteerde dame. .
We krijgen in de bis het magisch mooie “Stilstand”, “Lange vinnen” en “ Hoe doe je dat”; ze vloeien moeiteloos in elkaar over en tekenen voor een feestje voor het leven. De muziek en de verteltrant brengt een gevoel van opluchting, een happy ending.

De muzikale diversiteit van Eefje De Visser bracht je naar een wereld die tot de verbeelding sprak  én je het mooie toonde van een sprookjesachtige wereld.

Setlist: Heimwee - Gloeien - Wolk breekt - Bitterzoet - Zwarte zon - De parade - Scheef - Wakker - Hoor je het hart kloppen - Reizen - Ik weet dat hij het wil - Beeld hangt stil - Uit het oog - Vlug - Vlammen – Weekenden
Encore: Stilstand - Lange vinnen - Hoe doe je dat

Organisatie: De Roma, Antwerpen

We Are Open 2025 – Wat een rits interessante Belgische parels
We Are Open 2025
Trix 
Antwerpen
2024-02-08
Erik Vandamme

We Are Open is een jaarlijks weerkerend festival die vinger aan de pols houdt en houdt van diversiteit in de eigen Belgische scene. Het tweedaagse festival op 7 en 8 februari, bood nu ook opnieuw een rits interessante Belgische parels.
Wij waren aanwezig op dag twee van het event. De artiesten en bands waren te zien over zes zalen in het mooie Trix complex. Een hele opgave alvast om alles echt te zien, waarbij hartverscheurende keuzes moesten worden gemaakt.
Ons verslag over deze dag

The Rats (Café) ****1/2 - Punk is niet dood! We kunnen dat niet genoeg herhalen, hoewel we The Rats niet per se in het hokje' punk' willen duwen. Ze klinken gevarieerd, divers, boeiend, interessant in het genre. De vibes vliegen over je heen vanaf de eerste gitaarlijnen en drum salvo’s. Ze gaan nogal tekeer en het pedaal blijft stevig ingedrukt. De frontman van deze jonge wolven, Emile Dekeyser, is een ware entertainer, als een uitgehongerd beest gaat hij tekeer op het podium. Met een dosis humor en met de nodige kwinkslagen houdt hij ons bij de leest en krijgen we een leuk, gezellig punkgerelateerd feestje in de Café.
The Rats brachten pas in 2024 hun eerste EP uit, en lieten nu al een diepe, sterke indruk na. Wat een warming up!

Sunchaser (Kelder) - Naast We Are Open, zijn er nog festivals die de Belgische muziek hoog in het vaandel dragen; o.m. The Sound of The Belgian underground, die de week voordien in de Botanique plaatsvond. Eén van de ontdekkingen was Sunchaser. Ook hier was er sprake van een heel diverse sound, dromerig, subtiel dansbaar naar het creëren van een bevreemdend atmosfeertje. Zangeres Camilla wist ons vandaag ook te betoveren in die brede stijl; we konden meegevoerd worden , lekker wegzweven of de dansspieren werden gepikkeld. De veelzijdige aanpak intrigeerde en overtuigde opnieuw . Sunchaser is een uiterst genietbare, spannende band, eentje om te koesteren.

Gone Icon (Venster) ****1/2 - 'Venster' was een zaaltje buiten, naast de foodtrucks. Een aangename locatie om op positieven te komen. Het bordje aan de zaal dat aanmaande om het binnen stil te houden, hoefde niet. Het publiek kwam duidelijk voor een muzikale totaalbeleving … én hield het stil en rustig waar nodig, of danste zich de ziel uit het lijf op pompende beats en scheurende gitaren waar het kon en mocht .
Bij Gone Icon nam het overgrote deel van het publiek zittend plaats op de kussens vooraan het podium, wat zorgde voor een huiskamerconcertgevoel. Op de achtergrond brandde een kaars, om de gezelligheid compleet te maken.
Gone Icon is het project rond producer, songwriter en dj én alleskunner Jonas Steurs. Hij is een hartenbreker en overtuigt op subtiel verstilde wijze. 'Intimiteit die je niet in slaap wiegt, maar je eerder murw slaat' noteerden we. Deze intieme locatie was hem op het lijf geschreven. Hij ontroerde op James Blake achtige wijze. Mooi!

TJE (Club) ***** - De Club was heel goed vol gelopen voor TJE. Niet zo verwonderlijke want deze formatie rond zingende nachtegaal Lindy Versyck, overtuigt met haar krachtige vocals. Haar ijzersterke muzikanten Melvin Slabbinck en Klaas Leyssen vullen haar moeiteloos aan, wat zorgde voor een enorme intensiteit. De club was muisstil en was gefocust op de sound en de stemmenpracht. TJE wist ons evenzeer te ontroeren .
Ze worden vergeleken met een band als Portishead, een mooie referentie. TJE is dus een eigenzinnige formatie, die intensiteit en breekbaarheid samenbrengen, gedrenkt in een badje van deugddoende weemoed en hoop. Best indrukwekkend!

Affaire (Bar) **** - Bij zo een goed gevulde dag/avond horen contrasten. We bleven gewoon aan de Bar voor Affaire, die met dosis knettergekke psychedelische rock intrigeerde. 'Rock' n like a Rolling Stone', flitste ons voor de ogen; de 70s doorleefde rootsrock psychedelica van de Stones onder meer . Het is wellicht een manke vergelijking, maar ze is hier als compliment bedoeld. Affaire rockte ongedwongen , lekker, compromisloos. De wisselende, kronkelende tempo’s behielden onze aandacht. Inderdaad , opnieuw de moeite!

Jean Valery (Zaal) **** - Als je kunt uit-pakken als 'onderdeel zijn van blackwave.' dan kan je meteen het publiek in-pakken als artiest … Maar dat is buiten Jean Valery gerekend, die wellicht de schaduw van zijn blackwave. Voelde; hij wist vooral solo een eigenzinnige set te spelen. Zijn debuut solo verschijnt op Valentijn.
In de Trix zaal wist hij live iedereen te omarmen en in beweging te zetten door verbluffende groovende hiphopsoulpop. De zaal was aan het dansen en Jean Valery was een ware entertainer, die holde naar alle hoeken van het podium. Hij bracht het publiek in beroering en het deinde lekker mee. Dit solo project was er ons toch eentje om van te genieten!

Primero (Club) ***1/2 – Primero is bij onze Franstalige vrienden al een bekend fenomeen.
De Trix club stond nog niet half gevuld voor deze rapper Primero. Het kwam ook door het feit dat beneden in de inkomhal een ware Rave party aan de gang was door de verrassing act die er optrad.
Primero deed z’n best om het publiek bij zich te houden. De raps kwamen vanuit een buikgevoel. Hij wiste te raken met z’n emo-teksten. Van zo’n hiphop/rap houden we. Het hoeft niet echt vernieuwend te zijn , als het je maar weet te koesteren.

Divided (Café) ****1/2 - Deze West-Vlaamse post-hardcore formatie rond drummer/zanger Pepijn Vandaele doet het café op zijn grondvesten daveren. De band tekent voor een grauw muzikaal kader, die onze donkerste fantasieën weet te prikkelen. Divided zit een beetje in de  AmenRa sfeer. We werden overstelpt van bloedstollende mokerslagen. Een knaller dus.

… Echte rustmomenten hebben we onszelf niet gegund, tenzij een toffe babbel met kennissen of een pintje aan de bar met gelijkgestemden tussen de optredens door …
BEX (Venster) **** Een moment van verpozing muzikaal door de twinkelende, aanstekelijke oorstrelende klanken. Een betoverende sound dus. Met hun mooie debuut EP 'The Kitchen' wist BEX ons diep te ontroeren met een warme knuffel, en ook live slaagde deze band erin.

Dienne (Zaal) ***** - De formatie rond Dienne Bogaerts, ook wel bekend van Lili Grace en Faces On TV, is er eentje van vele uitersten. Na BEX en TJE de volgende wondermooie parel … Een opera stem , verbluffende soundscapes en het arsenaal aan instrumenten, klonk gevoelig en deed allerlei emoties opborrelen. We werden meegevoerd naar een sprookjesachtige wereld. Een rollercoaster over van alles en nog wat flitste voor ons , filmisch van een ongrijpbare wereld weliswaar … Schitterend!

Cellini (Club) **** - ‘Cellini is een Belgische artiest met Zuid-Italiaanse roots die percussie gedreven en dansvloerklare elektronische muziek maakt, geïnspireerd door traditionele invloeden uit het mediterrane landschap’, lezen we op hun VI-Be pagina. De Zuiderse tint en sfeer, de warme stem en de broeierige, aanstekelijke elektronische klankentapijtjes doen ons verlangen naar zomerse stranden. Ook de dansspieren worden geprikkeld. De voetjes in het zand én uitkijken naar warme temperaturen, dat aanvoelen kregen we. Mooi!

Eosine (Bar) ***** - Eosine is één van onze lievelingen. Sympathieke gasten die we koesteren. Ze brengen een sterke overtuigende set die het midden houdt van hiphop, shoegaze en dreampop. En eerlijk gezegd eigenlijk wel moeilijk ergens onder te brengen.
De Luikse band vloog er meteen wild, meedogenloos in. De Bar under pressure!  
De spring-int-veld frontvrouwe Elena Lacroix dook deze keer niet in het publiek, maar trok hen wel mee in een wervelend dansfeestje. We zijn fan van deze sympathieke Luikenaars, hun muziek is er met een hoek af, eigenzinnig, weerbarstig én dat maakt het uiterst interessant. Eosine pakte moeiteloos de Trix bar in . Band met potentieel, die kan doorbreken naar een groter publiek.

Crackups (Club) **** - Crackups speelt rauwe garagerock. Muzikaal ging het alle kanten uit, De band is al een tijdje bezig , al van 2007, en is nu aan zijn derde album toe. Tijd voor erkenning dus op de grotere festivals of podia. De club was in de ban door hun nietsontziende energie boosts. Een perfecte afsluiter van deze tweede ‘We Are Open’ dag.

Organisatie: Trix, Antwerpen

Toto - Legendarisch Terug - Toto's Triomf in Vorst Nationaal

Het was een magische avond in Vorst Nationaal, waar Toto de Brusselse zaal opnieuw bestormde. De band had hier voor het eerst gespeeld in 1982, en sindsdien heeft de band hun legendarische status opgebouwd. Dit keer was het hele concertcomplex gevuld met fans van verschillende generaties. Hoewel het publiek in zijn meerderheid lekker zat, moest de zaal af en toe aangemaand worden om op te staan en mee te dansen – toch wel een  contrast met de energie die de band op het podium bracht.

Voor het concert begon, was het de beurt aan Christopher Cross om de zaal op te warmen. De zanger en songwriter, vooral bekend van zijn iconische hit “Sailing,” bouwde zijn set rustig op met een serene sfeer en zijn kenmerkende zachte stem. Cross, die zijn carrière begon in de jaren ‘80, heeft sindsdien een blijvende indruk achtergelaten in de popmuziek. Maar tegen het moment dat hij zijn meest legendarische nummer, “Ride Like The Wind,” inzette, was het duidelijk dat de wind er een beetje uit was. De energie in de zaal leek wat af te nemen, waardoor het nummer niet meer de impact had die het ooit had gehad. Toch bood Cross een aangename voorloper voor de grote act van de avond.

Toen Toto het podium betrad, was het meteen duidelijk waarom deze band zo'n invloedrijke en geliefde naam in de rockwereld is. Steve Lukather, de immer energieke gitarist, had zichtbaar wat problemen met zijn knie – een kniebrace was niet te missen. Hij grapt over zijn blessure en vertelt dat zijn dokter hem vroeg of hij dacht dat het nog de jaren '80 waren. “Ik herinner me de jaren '80 niet meer,” lachte Lukather. Maar in plaats van te blijven hangen in de pijn, schakelde Lukather direct over op zijn meesterlijke gitaarspel, en bewees hij dat geen blessure zijn talent zou stoppen.
Een bijzonder moment was het weerzien van Greg Phillinganes, die eerder eind 2024 nog te zien was als onderdeel van de begeleidingsband van David Gilmour. Phillinganes beheerst de toetsen als geen ander en wisselde moeiteloos tussen jaren ‘80-synths en gevoelige pianomomenten. Ook de jonge Dennis Atlas viel op, met een stem die krachtig genoeg was om de ruimte te vullen. Zijn vertolking van "Angel Don't Cry" was puur en intens, en het publiek genoot van zijn krachtige prestaties.
De funk kwam naar voren tijdens “Georgy Porgy,” waar een dwarsfluit de muzikale diepgang nog verder versterkte. In “White Sister” liet Lukather de gitaar schitteren, met indrukwekkende virtuositeit die de zaal in vervoering bracht.
Toch was er ook ruimte voor de zachtere kant van Toto, en “I’ll Be Over You” bood het publiek het welbekende knuffelrockmoment. Deze overgang van harde rock naar gevoelige ballads werd perfect gedoseerd.
Een hoogtepunt in de set was de obligate drumsolo van Shannon Forrest. Tussen “I’ll Supply the Love” en “Don’t Chain My Heart” kreeg de drummer de kans om zijn virtuositeit tentoon te spreiden. Forrest’s solo was niet alleen technisch indrukwekkend, maar ook gevuld met energie die het publiek in zijn greep hield, waarna hij de band met een knal terug naar het podium leidde.
Verder viel ook de aanwezigheid van basgitarist John Pierce op. Hij is zowat de oudste vriend van Lukather, met wie hij een bijzondere band heeft: de moeders van de twee waren zelfs al bevriend tijdens hun zwangerschap. De vriendschap tussen Lukather en Pierce weerspiegelde zich in de onderlinge chemie die ze op het podium deelden. Pierce voegde zijn stevige baslijnen perfect toe aan de sound van de band en was essentieel voor de muzikale groove van de avond.
Het meest opvallende moment van de avond kwam misschien wel toen de band een eerbetoon bracht aan Jeff Beck, door zijn beroemde witte Stratocaster te gebruiken in een vertolking van “Don’t Chain My Heart.” Het was een krachtig moment van muzikale samenwerking en respect voor een van de grootste gitaristen aller tijden, wat de zaal met ontzag vulde.
Tijdens de bandvoorstelling werd er gepraat over de geschiedenis van Toto, en Greg en Steve herinnerden zich de tijden waarin ze samen met Michael Jackson speelden. Tijdens een moment van nostalgie zette Steve Lukather een stukje “Beat It” in, wat voor een enthousiaste reactie van het publiek zorgde. De band deelde ook herinneringen aan hun samenwerking met Michael McDonald, met een korte impressie uit “Keep Forgetting.”
Warren Ham werd geëerd met de titel “Swiss Army Knife” van de band – een man van vele talenten, en werd met plezier gepresenteerd als de ‘Mr. Fabulous’ van de groep, met zijn veelzijdigheid en vermogen om verschillende instrumenten te bespelen. Ook bassist John Pierce kreeg de nodige aandacht, waarbij ze een stukje uit “The Power of Love” van Huey Lewis and the News liet horen, een mooi moment van muzikale kruisbestuiving.
Joseph Williams, die tijdens een periode dat hij niet bij Toto zong voor Disney nog “Hakuna Matata” heeft ingezongen, had zijn stem perfect getraind en hield het publiek warm. Hij wist de zaal te raken met zijn krachtige vocalen, wat de band verder door het repertoire voerde.
Met een indrukwekkende reis door hun geschiedenis en een setlist die de geliefde hits van over de jaren heen bevatte, sloot Toto de avond af met een lange versie van “Africa.”

Het was een avond die niet snel vergeten zal worden, waarbij meerdere generaties samenkwamen om te genieten van de tijdloze magie van Toto.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper
Toto
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7258-toto-07-02-2025?Itemid=0

Christopher Cross
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7259-christopher-cross-07-02-2025?ltemid=0

Organisatie: Gracia Live