Worlds Beyond is terug, en hoe. Hun debuut was al een verrassing, maar deze opvolger speelt nog een klasse hoger. ‘Rhapsody of Life’ vertrekt meer vanuit de eigen sterkte en met meer eigen gezicht.
Worlds Beyond is nog steeds een relatief jonge band. Gestart in 2017 en in 2020 stonden ze er plots met hun debuut: ‘Symphony of Dawn’. Het was pas na de coronapandemie dat ze voluit dat album konden gaan promoten. Ze speelden in elke Belgische club en op een paar festivalletjes.
Uit het nieuwe album en de releaseconcerten spreekt nog veel meer ambitie dan bij ‘Symphony of Dawn’. Voor hun debuut organiseerden ze twee releaseconcerten in een kleine club in Gent. Voor opvolger ‘Rhapsody of Life’ pakken ze het nog veel grootser aan: drie avonden, met een volledig orkest en in een heus theater, in Tielt. ‘Rhapsody of Life’ is meteen ook een conceptalbum. Er is bovendien de Britse stemacteur Mike Davison die een intro ingesproken heeft als in het begin van een film of game en er is ster-producer Ace Zec (Cobra The Impaler, Spoil Engine, Fields of Troy, Bridse of Lucifer, …)
De eerste track van het album is “Familiar Skies”. Herkenbaar als Worlds Beyond, bombastisch en een tikje voorspelbaar en met een hoofdrol voor de viool van Jakob (en in de intro kan Ewoud zich laten gelden op bas). Valerie mag meteen hoog, helder en lang uithalen met haar stem. De verstaanbaarheid/volgbaarheid van de lyrics was een werkpuntje bij het debuut. Een vlot vol meezingbaar refrein krijgen we op dit album opnieuw niet, hoewel dat toch een beetje het peper en zout is in de symfonische metal, maar je kan de lyrics al veel beter volgen.
“Unwind Our Story” heeft een twijfelende intro en barst dan kort open in bombast. Opnieuw krijgen de vocalen van Valerie veel plaats en ruimte. Van doseren hebben ze duidelijk een punt gemaakt voor dit tweede album. De ballad “Sleepless Dreams” komt misschien wat vroeg op dit album. Hier mag pianist Robbe met Valerie de eerste drie minuten het gevecht aangaan voor de aandacht van de luisteraar, tot de gitaren en drums invallen. Goed gedaan. Net genoeg emotie erin gelegd. Niet over the top inzake productie en arrangementen. In de bio lezen we iets over invloeden van X Japan en dat moet dan bijna wel op deze track terug te horen zijn, al had die dan nog wat progressiever gekund. Op “Breaking Free” komt Worlds Beyond het dichtste bij een meezingmoment. Het spelen met een tweede stem krijgt eveneens stemmen van de jury.
“The Calling” is dan weer heel meeslepend, al mocht er misschien wat meer dreiging of agressie in deze track gezeten hebben. Maar zo is het ook al een track die je zonder schroom naast het beste van Trail of Tears of zelfs een Nightwish kan zetten. Eens voorbij de helft van het album wordt het allemaal wat interessanter, meeslepender, krachtiger, voller, enthousiaster, diepere arrangementen en veel organisch klinkende koortjes, … “One With The Stars” zit als tweede ballad wel op de ‘klassieke’ plaats in de track-volgorde van het album.
Titeltrack “Rhapsody of Life” heeft een supersterk begin met bandleider Tijmen in de hoofdrol en drummer Wout in een mooie bijrol. De eerste minuut doet mij in positieve zin denken aan Mike Oldfield. Het is een track die veel gewicht en veel ambitie moet torsen, maar die daar niet onder bezwijkt. Tijmen heeft zijn beste gitaarsolo’s opgespaard voor dit nummer en ik had ze misschien liever wat meer gespreid gezien. De bombast en de ambitie zijn groot op deze “Rhapsody of Life”, maar de boodschap van het concept gaat voor mij wat verloren.
Alles bij elkaar heeft Worlds Beyond op dit tweede album een hele sprong gemaakt. Misschien iets minder cinematografisch als het debuut, maar nu meer vanuit de eigen sterkte van de band, en er zit wel wat talent in dit zestal. De grote voorbeelden keken op het debuut nog mee over de schouder, maar dat is nu verleden tijd.
Zou het nu lukken voor Tien Ton Vuist? Het leukste en gekste rockduo van Oudenaarde is inmiddels een vierspan. Op de nieuwe single “Antisocial” wordt nog stevig gerockt, maar onderhuids zijn de scherpste (gekste) kantjes er een klein beetje afgevijld. De gekte blijft gelukkig wel overeind in de video, altijd al een troef geweest bij Tien Ton Vuist.
“Antisocial” lijkt te gaan over de druk die sociale media op mensen legt. Het is een compacte en energieke garage-rocksong die wat doet denken aan de Equal Idiots en The Romans (van heel lang geleden).
Binnenkort is er een full album van Tien Ton Vuist. De releaseshow is op 22 februari in de Harmonie in Oudenaarde.
https://www.youtube.com/watch?v=9mistLz3WDc
Kim Wilde is een icoon van de pop, rock en synthwave. De Britse bracht haar eerste album uit in 1981 en ze lokt nog steeds volle zalen, zelfs als dat in de Brielpoort in Deinze is. Het publiek komt dan misschien vooral voor de oude hits, maar mevrouw Wilde blijft nieuw werk uitbrengen. Haar vorige studio-album was ‘Here Come The Aliens’ uit 2018 en dus mocht er weer een nieuwe release uitkomen. Dat werd ‘Closer’, een fijn album uit het snijpunt van pop en rock.
Dat er op de recente albums van Kim Wilde nog wereldhits als “Cambodia” of “Kids In America” zullen staan, mag je zelfs als fan niet echt verwachten. Daarvoor is de wereld in het algemeen en de wereld van de muziek te hard veranderd. Wilde probeert ook niet echt de jongste trends achterna te hollen door bijvoorbeeld hippe producers aan te trekken. De meeste nummers van ‘Closer’ hadden met een paar kleine ingreepjes ook op één van haar albums in de jaren ’80 kunnen staan. Het artwork en de albumtitel bouwen mooi voort op het album ‘Close’ uit 1988. Leuk voor wie haar volledige oeuvre in huis heeft. Op dat album uit 1988 stonden onder meer “You Came”, “Never Trust A Stranger” en “Four Letter Word”, nummers die nog regelmatig opduiken in haar live-set. Het nieuwe album wil een soort van antwoord of update zijn op de voorganger, zoals bijvoorbeeld het recentste album van Fisher-Z een sterke verwijzing was naar een veel ouder album.
‘Closer’ opent met “Midnight Train”, ook een single uit het album, en dat is geen cover van het iconische Ozzy Osbourne-nummer. Wel is het een vlot rockende track met hints van de Kim Wilde-sound uit de jaren ’80 en ritme dat aanzet om te dansen of te heupwiegen. Hetzelfde kunnen we zeggen van “Scorpio” en “Rocket To The Moon”. Vintage Kim Wilde-poprocknummers met een kleine update. “Scorpio” mag dan muzikaal het jongere broertje zijn van een “You Came” en “Rocket To The Moon” is op dezelfde manier het zusje van “Never Trust A Stranger”. Of er inhoudelijk connecties zijn, daarvoor is het wachten op de interviews.
“Trail of Destruction” sluit aan op die drie pittige nummers, maar gaat meer naar een Eurodance-ritme. Dit nummer heeft voor Kim Wilde een connectie met “Stone” van het album uit 1988, en met een fragment uit School of Rock, de film met Jack Black. Stone was al een aanklacht tegen het feit dat ‘de mens’ de aardbol overgenomen heeft, maar er niet in slaagt om zijn zaakjes op orde te krijgen. En dat is bijna 40 jaar later nog steeds niet gelukt, integendeel.
“Love Is Love” is een heel duidelijk statement. De slogan wordt al lang gebruikt in LGBTQ+-middens. De electroclash-intro is heel aangenaam, maar daarna verliest deze track wat aan energie en overtuigingskracht.
Op “Sorrow Replaced” komt een andere 80’s-legende kort meezingen: Midge Ure van Ultravox. Op “Hourglass Union” mag Scarlett Wilde mee-schitteren, de zangeres die Kim op al haar concerten steunt om vocaal nog net zo jong te klinken als 40 jaar geleden. Leuk, maar misschien niet de sterkste nummers van het album.
“Lighthouse” is een lange rit om uit te zitten. Dit nummer bekoort mij zeer matig. Dat ze wel kan schitteren in trage songs, toont ze op de introspectieve en ietwat zweverige albumafsluiter “Savasana”.
‘Closer’ is een heel aangenaam album. Oude fans zullen niet schrikken en misschien zijn er wel wat nieuwe, jonge fans mee te winnen, als die samen met de oudere generatie meekomen naar de concerten van Kim Wilde. Niet elke song zal voor elke fan een schot in de roos zijn en toch biedt ‘Closer’ voor iedereen wat.
https://www.youtube.com/watch?v=DP4t0M1W4Ec
De Fixkes zoeken nieuwe wegen op. “Danny & Danny” is een coveralbum met uitsluitend Nederlandstalige covers. Het is een verrassende verzameling geworden.
“Danny” van Kenji Minogue klinkt okselfris en werd behouden in zijn electroclash-jasje. “En Danny” van Gèsman zou perfect gepast hebben in het eigen Fiskes-oeuvre. En zo hebben we meteen al de albumtitel.
“Nattigheid” van De Nooit Moede klinkt hier wat als een update van De Brassers, met een bas die diepe groeven graaft. “Veronica Komt Naar Je Toe” vat mooi de geest van Gorki: beetje smerig, beetje rockend, beetje puisterig onstuimig, … “Ik Zou Je Het liefste In Een Doosje Willen Doen” van Donald Jones vormt samen met “Jennifer Jennings” van Louis Neefs en “Publiciteitsjaren” van Urbanus de bekendste covers van dit album. De knisperend frisse neo-retro-aanpak van “Jennifer Jennings” maakt mij blij. Met een hysterisch orgeltje in een mooie bijrol. De Urbanus-cover is bijzonder leuk, beter dan het origineel wat mij betreft.
Het is niet al goud wat blinkt op dit coveralbum. Wat de Fixkes doen met “Banaan” van Jebroer, met “Klungel Van De Jungle” van Meindert Talma en met “Mor Allee” van Fait d'Anvers kan mij maar matig bekoren. Die laatste zou een Fixkes-klassieker kunnen zijn, maar deze haardvuur/kumbaya-versie mist hier wat bezieling.
Met ‘Danny & Danny’ scoren de Fixkes een paar mooie doelpunten, maar evengoed waaien de voorzetten een paar keer over de goal.
Na het beluisteren van ‘Hits to the Head’, de singles-verzamelaar van Franz Ferdinand, dachten we hetzelfde als bij zovele vergelijkbare verzamelaars: die eerste wereldhits, die ken ik nog wel, maar de meest recente singles, die heb ik blijkbaar zelfs nog niet eerder gehoord. Het typische verval van een band als die maar lang genoeg blijft bestaan.
Met het nieuwe album ‘The Human Fear’ vreesden we even dat deze Britse rockband die graag knipoogt naar de jaren ’80 helemaal zou afglijden naar doorsnee-nummers, maar niets is minder waar.
Een puike single inblikken, dat kunnen ze bij Franz Ferdinand wel. “Audacious” sluit mooi aan op het beste werk van deze band. Misschien een ietsje minder dan een “Take Me Out” of “Matinée”, maar toch op het niveau van een “Do You Want To” of “Michael”. Pittig, herkenbaar, catchy. Hetzelfde kan je zeggen van “The Doctor” dat ook nog eens swingt als een tiet.
Op “Hooked” krijgen electro, synths en een groovy baslijn de absolute hoofdrol. Gitaren hoor je niet. Op papier niet de beste move voor deze band, maar op een manier lijkt het wel te werken. “Build It Up” doet zij naam eer aan. De intro is wat chaotisch, maar van daar bouwt de band mooi op naar een walsend folky en catchy deuntje.
“Night Or Day” en “Bar Lonely” zijn vintage-Franz Ferdinand. De herkenbare sound is misschien wat verrassend. Audrey Tait en Dino Bardot doen op The Human Fear voor het eerst mee op een studio-album van Franz Ferdinand en het is bovendien voor het eerst dat Julian Corrie mee songs schrijft, samen met Alex Kapranos en Bob Hardy. Of misschien zit daar net wel een zekere logica, in die zin dat de nieuwkomers hard hun best doen om niet uit de toon te vallen.
“Black Eyelashes” is het meest verrassende nummer van dit album, met een soort folky Griekse-Mediterraanse vibe. Mij doet het wat denken aan de experimenteerdrift van een Charles et les Lulus. “Cats” en het licht psychedelische “The Birds” hebben hitpotentieel. En zo komen we bij de slotconclusie: op misschien twee of drie nummers na had ‘The Human Fear’ als album gewoon een extra hoofdstuk kunnen zijn op ‘Hits tot the Head’.
https://www.youtube.com/watch?v=21JuGhzLcz0
Vincent Starwaver werkt naar het nieuwe album ‘Godspeed’ toe. Na “Everything Falls Apart” van eind vorig jaar is er nu “Lay Your Head On Me”: opnieuw fijne alternatieve, melodische en diep-melancholische indierock/pop met kleine muzikale weerhaakjes. Een beetje zoals op de vorige single dus en zoals op ‘Goodnight Honeybun’ dus, maar met nog meer aandacht voor de melodie: meer fluwelen klanken en nog mee laagjes. De nieuwe singles vormen een sterk duo en dat belooft voor dat nieuwe album.
‘Godspeed’ verschijnt eind februari en je kan er ‘Goodnight Honeybun’ – het album dat verloren ging in de viruspandemie - ineens bij kopen zodat het een beetje een dubbelalbum wordt. In maart trekt Vincent Starwaver door Vlaanderen voor een clubtournee.
Lay your head on me
Blanco White - Een perfecte fusie van Andalusische en Latijns-Amerikaanse melodieën met Engelse wortels
“Ik droom er al zo lang van om in deze zaal te spelen”, zegt Josh Edwards (alias Blanco White), nadat hij de aftrap gaf voor een onvergetelijke avond met zijn hitsingle “Colder Heavens”.
Deze droom moet gedeeld zijn door de Brusselaars, want de zaal kon het grote publiek nauwelijks bevatten. Na “Tell Me That You Need Me” van zijn album ‘Tarifa’ uit 2023 schakelde hij over op zijn akoestische gitaar voor “Pacifico”. Hij bleef op de akoestische gitaar spelen voor “El Búho”, waar zelfs de eerste noten van dit prachtige nummer het publiek in vervoering brachten. Dit meesterwerk met de duidelijke erfenis van Flamenco werd gevolgd door “So Certain” vanop zijn album ‘On the Other Side’ uit 2020, voordat hij terugkeerde naar ‘Tarifa’ met “We Had a Place in That Garden”. Zoals Josh al had gezegd, was de avond een mix van oud en nieuw, en hij verzuimde nooit een moment te nemen om contact te maken met zijn publiek.
Op dat moment kregen we allen de kans om mee te neuriën met een oud nummer genaamd “Chalk”, een van de vroegste nummers van Blanco White, weer gevolgd door een nieuw, maar vergelijkbaar stuk genaamd “Giordano’s Dream”. Sommigen zouden kunnen zeggen dat deze nummers in de verte deden denken aan “Bookends” van Simon and Garfunkel uit 1968.
Daarna kwam “Domingo” waarvan hij zei dat het “een liefdesbrief aan Europa” was. Hij vergat de tekst van dit oude nummer niet, zoals hij op humoristische wijze voorspelde, en gaf het publiek het genoegen te luisteren naar zijn kristalheldere stem. Met daarnaast niets anders dan zijn gitaar die de zaal vulde - een overweldigend gezellig gevoel. Met “Una Noche Más” hoorden we opnieuw met veel plezier de innemende stem van violiste Charlotte Schnurr. Toen de avond zijn einde naderde, werden nog twee nummers van Tarifa uitgevoerd, “Green Eyes” en “Cornered Tiger”. Ondertussen groeide de verwachting voor “Olalla”, het populairste nummer van Blanco White op Spotify. Zoals te voorspellen was, waren de eerste seconden van “Olalla” moeilijk te horen tussen het luide gejuich van het publiek (en vooral het vrouwelijke deel), dat het nummer met zoveel enthousiasme verwelkomde.
De avond werd afgesloten met twee krachtige toegiften: “Tarifa” en “The Lily”, een lied uit 2016, markeerden het einde van een gedenkwaardig concert dat moeiteloos culturen en tijdperken overbrugde.
We hebben geen glazen bol, maar het lijkt safe om te zeggen dat Brussel zal uitkijken naar de volgende keer dat Blanco White langskomt!
Organisatie : Live Nation
Helmut Lotti - Het was mijn bedoeling om een rockplaat te maken, mijn visie op Helmut Lotti als rockzanger. Het is nu gebeurd
Sinds ons laatste interview in 2023, naar aanleiding van zijn optreden op Graspop en de daaropvolgende tour met hardrockklassiekers, heeft Helmut Lotti niet stilgezeten. Op 7 februari brengt hij een nieuwe plaat uit: ‘Heart Rock’. Met de single “Bed Of Roses” (Bon Jovi) licht hij nu al een tipje van de sluier. https://www.youtube.com/watch?v=0GAwWDKaFrg
Naar aanleiding van deze nieuwe release hadden we een fijn gesprek met Helmut Lotti en polsten we ook naar verdere plannen en ambities.
Ons laatste interview was in 2023 … We zijn nu een goed jaar later . Hoe is het jaar 2024 verlopen voor jou? Alles naar wens?
2024 was een fantastisch jaar, we hadden eerst een hele reeks zaalconcerten. Er waren er met zittend publiek, en ook met staand publiek zoals in Het Depot te Leuven. Er waren er in mengvorm van zitten en staan, zoals in het Koninklijk Circus in Brussel. Dat vind ik eigenlijk voor dit soort concerten de ideale constellatie. Overal heel veel ambiance en een uiteenlopend publiek. Metalheads, jong en ouder, dames in mantelpak, brave bomma’s en stoere beren. Een zeer gevarieerd publiek telkens, echt geweldig.
Ik ben naar de Brielpoort in Deinze geweest, en dat viel me inderdaad direct op. Maar ik heb een ander vraagje ‘off the record’. Ik heb vernomen dat je broer nu zanger is van Beyond The Labyrinth, een band die ik al vele jaren volg. Hoe is dat in zijn werk gegaan? Ga je ook jouw medewerking verlenen aan de band voor opnames of optredens?
Hoe het is gegaan moet je Johan vragen. Ik ben al heel blij dat hij doet wat hij moet doen, zanger zijn bij een hardrock band. Plannen om samen iets te doen zijn er niet direct. Ik weet wel waar ze mee bezig zijn, Johan stuurt soms wel eens opnames van demo’s of repetities om me op de hoogte te houden. En soms heb ik daar wel een mening over (haha).
We hadden het in dat interview al over ‘een nieuwe plaat met eigen nummers’, dacht ik. Die komt er vooralsnog niet aan. Maar wel één met over het algemeen covers van hardrockartiesten en dergelijke, op 7 februari.
Er is voorlopig weinig animo voor een repertoire met eigen nummers, eerlijk gezegd. Maar op de nieuwe plaat ‘Heart Rock’ staan toch twee nummers die ik zelf geschreven en gecomponeerd heb (I Don't Wanna Cry Anymore en Seven Days And Seven Nights).
Ik heb de songs al beluisterd en vind het een zeer emotioneel beladen plaat, vol songs die perfect passen bij jouw stem. ‘Ballads’ is wat kort door de bocht, veronderstel ik?
Het is gewoon een rockplaat, er staan vier ballads op en twee midtempo’s maar voor de rest toch redelijk wat uptempo nummers. Het ene wat steviger dan het andere. Het is geen hardrockplaat, maar een goede rockplaat pur sang.
Het past eigenlijk bij jou, ik heb je altijd het beste gevonden in je Elvisrepertoire en dit ligt wel een beetje in die lijn, toch?
Ik vind dat eigenlijk ook. Ik zoek de grens op tussen rock en variété en dat deed Elvis ook.
Bij momenten toch.
Ik maak even een overzicht van enkele bevindingen: Je ‘Zombie’-cover is machtig, ik kreeg er koude rillingen van, omdat het hartverscheurende origineel van Dolores O'Riordan (helaas te vroeg overleden) iets heeft bij mij van, ‘niet aanraken’. Toch maak jij er iets moois van. Iets magisch mooi. Proficiat. Hoe ben je op het idee gekomen? Want het lijkt me geen gemakkelijk nummer om te coveren.
Ik heb er gewoon mijn eigen ding mee gedaan. Ik dacht ook direct dat we er moesten voor zorgen dat alle dingen samensmelten. Dus niet eerst dat harde instrumentale stuk en daarna dat zachte met de sologitaar. Het moest compacter met die solo in het harde stuk en ik zat daarbij met Dio in mijn hoofd. Onze versie houdt het midden tussen Zombie en Holy Diver. Ik dacht ook, ik moet refereren aan wat zij doet met haar stem. Ik wilde daar ook niet in overdrijven. Dus enkel bij het woord ‘Zombie’ in het refrein heb ik telkens dat voor haar typische jodelhaaltje gedaan. Met respect voor het origineel toch mijn eigen ding doen was de drijfveer.
Mag ik ook een pluim op de hoed steken van de muzikanten waarmee je je laat omringen? Waar heb je die gevonden, want eerlijk: ze zijn een grote meerwaarde op die plaat.
Dat mag zeker! Het zijn gewoon topmuzikanten, ik ben enorm blij dat ik ze heb. Het is een topband waarmee ik me kan omringen, ik ben daar zeer gelukkig mee.
Het is ook een heel gevarieerde plaat, lekker rocken met ‘When The Lady Smiles’ bijvoorbeeld. Wederom valt me op hoe je moeiteloos de sfeer van die song weergeeft met je stem, hoe doe je dat allemaal?
Onze versie van ‘When The Lady Smiles’ is structureel hetzelfde als het origineel. We wilden de sound van Golden Earring zeker weergeven op de plaat. Het is leuk dat je de sfeer van een song als ‘When The Lady Smiles’ kunt behouden en die tegelijk richting hardrock kunt duwen. Het enige dat ik wenste te behouden was het gevoel dat je in een doodlopende steeg staat te spelen, dat dreigende dat je in het origineel ook terugvindt. Dat ietwat donkere, en licht ranzige moest er een beetje inzitten, vond ik. Dat is goed gelukt.
Er is al een single uit ondertussen: ‘Bed of Roses’ van Bon Jovi. Een song die je absoluut wou doen, lees ik in een nieuwsbericht. Ik citeer: “Omdat de tekst begint met een man die met hartzeer aan zijn piano zit, vond ik het opportuun om het nummer eerst in een intiem Tom-Waits-pianosfeertje te laten baden alvorens in het refrein de scheurende gitaren rockend loos te laten gaan”. Kun je wat meer vertellen over het hoe en waarom?
Het is een mooie tekst bij een mooie melodie. Maar bij Bon Jovi is dat van voor tot achter gitaar. Het heeft een hardrocksound terwijl het compositorisch en verhalend best wel redelijk country is. Ik dacht iets meer in die verhalende, emotionele richting te gaan. Beetje Tom Waits. In het begin van het nummer zit de zanger aan de piano, dan moet je ook een piano horen. Ik dacht: laat ik met piano beginnen, dan zit ik meteen ook meer in de sfeer van Elvis.
Het is ook een persoonlijk verhaal want, zoals beschreven, het gaat over een man die met hartzeer achter zijn piano zit. Leunt dat ook aan bij jouw persoonlijk verhaal, want je steekt je eigen gevoelens erin
Het gaat over iemand die on the road is, en eenzaam is en al eens foutjes zou kunnen en durven maken hoewel hij slechts van één vrouw houdt. Dat sluit aan bij een verhaal dat voor mij ooit persoonlijk is geweest.. maar daar ben ik al lang voorbij ondertussen.
Er is ook een prachtige duetversie met je broer Johan van ‘Breaking the Law‘ van Judas Priest. Ik heb dat al gezien live in Deinze. Jullie stemmen, vullen elkaar ideaal aan. Hoe voelt die samenwerking en komen er nog meer zulke samenwerkingen want dit smaakt naar zoveel meer…
Dat hebben we toen in Deinze wel anders gedaan. In de Brielpoort zong hij alles, ik zong enkel het refrein mee en “You don’t know what it’s like”, de brug dus. Nu dacht ik, ik laat hem beginnen. En ik had hem eerder al een scream horen doen, en dus gevraagd dat nu ook te doen in de intro, die dubbel zo lang is als die van het origineel. Dat is iets wat ik niet kan, zo’n scream. Hij zingt op de plaat het eerste couplet, het refrein zingen we samen. Het tweede couplet begin ik. En dan valt hij in. Je zou denken dat hij die hoge stem doet waar het tweestemmig wordt maar dat ben ik. Omdat onze stemmen zo goed blenden is het echter niet duidelijk wie wat doet. Dan komt de bridge, daar zing ik de eerste “You know what it’s like, no you don’t” en dan zingen we weer samen. Op de laatste toon gaan onze stemmen uit elkaar en zing ik weer de hoge stem en hij de lead. Ik dacht ook om in de refreinen niet puur op dezelfde lijn te blijven bij elke “Breaking the Law” een melodische trapje naar boven te gaan terwijl de backing en Johan beneden zouden blijven. Om er een melodische evolutie in te brengen, waardoor het verteerbaarder en meer Lotti wordt. Een eigen versie van de song dus.
Ik dacht eerst het ‘rauwe’ en dan het ‘cleane’ kantje van Helmut te horen. Maar dat blijkt dus niet het geval, jullie zetten de luisteraar op het verkeerde been. Of hoe moet ik dat zien?
Johans stem is rauwer dan die van mij in zijn twee eerste zinnen. Als hij laag zingt heeft hij een mooie grain op zijn stem. Als hij hoog gaat klinkt hij dan weer bijna helderder dan ik.
Als afsluiter is er ‘Que Je t’Aime’ van Johnny Hallyday… .. een stap naar de Franse rock/chanson ? Interesse om meer in die richting te doen?
Misschien ooit eens, maar dat is ook al zo vaak gedaan. Dat nummer van Hallyday is de perfecte combinatie tussen rock en variété , ik zou het dan ook meer naar de rock willen laten neigen. Het chansongegeven is al zoveel gedaan. Dan moet ik meer naar nummers als Goodbye Marylou van Polnareff of muziek uit Franse musicals toegaan. Notredame de Paris ofzo. Om een ander soort plaat te krijgen dan de tientallen die er al zijn. Ik zou het liever wat meer theatraal willen dan het klassieke Franse Chanson, zodat het uniek zou klinken.
Tot daar mijn paar persoonlijke bevindingen… ik zou elk nummer apart kunnen bespreken want het is een parel van een plaat. Hoe waren de reacties op deze single?
Mensen vragen zich af of ik alleen ballads ga brengen op deze plaat. Ik kan de mensen verzekeren dat er live even veel vaart zal inzitten als in mijn meest recente concertreeks.
Wat de single ‘Bed Of Roses’ betreft zijn er mensen die zeggen “ik brul dat nummer al heel mijn leven mee maar het is de eerste keer dat ik de tekst ook echt begrijp”. (haha)
De plaat wordt in maart voorgesteld, o.a. in Antwerpen op 5 maart. Hoezeer kijk je hiernaar uit en wat kunnen we verwachten? En volgen er nog concerten?
Het album komt uit op 7 februari. Ik ga mijn eerste concert geven in Antwerpen op 5 maart en ik speel ook nog in CC Hasselt op 20 maart en in Het Depot in Leuven op 26 maart. En in de Bosuil in Weert, net over de grens in Nederland. En hopelijk is er nog wat vraag om daar een vervolg aan te breien. Festivals en zo, zou ook leuk zijn. We hebben er nu een vijftal.
Wat zijn de verwachtingen van deze nieuwe plaat?
Ik hoop vooral dat ik er mooie concerten mee kan spelen. Het was mijn bedoeling om een rockplaat te maken, mijn visie op Helmut Lotti als rockzanger te laten zien en horen.
En dat is goed gelukt denk ik.
Naast het voorstellen van dit album, wat zijn de verdere plannen voor 2025?
We gaan rockconcerten geven tot het einde van de zomer. En dan hoop ik dat ik de plaat kan opnemen die hoort bij mijn najaarsconcerten: Een nieuwe klassieke plaat. Het is in september dertig jaar geleden dat ik mijn eerste ‘Helmut Lotti Goes Classic’ uitbracht. Ik wil dat vieren met enkele concerten met The Golden Symphonic Orchestra en dirigent André Walschaerts. En een nieuwe klassieke plaat daarbovenop dus.
‘De week van de Belgische muziek’ wordt altijd eens in de spotlight geplaatst, eind januari. Vind je ook niet dat de Belgische muziek stiefmoederlijk wordt behandeld in ons landje?
Ik ga me niet laten verleiden tot uitspraken daarover, behalve deze: als ze in Nederland evenveel Vlaamse muziek zouden draaien als de hoeveelheid Nederlandse muziek die wij hier draaien, waren we al een stap verder... of beter gezegd: dat ze in Vlaanderen wat meer muziek van bij ons zouden mogen draaien!
Je hebt zo’n beetje alles gedaan, we hadden het er al over. Film was iets dat boven kwam, maar zijn er andere muziekstijlen die je nog zou willen aanpakken? Ik zei daarnet ‘Franse rock/chanson’? Kleinkunst misschien… zeg maar …
Ik heb rond Allerheiligen een nummer gemaakt een paar maand geleden, dat moest gaan over een boek. Ik heb een nummer geschreven rond het boek Tirza, gezongen vanuit het personage van de vader van Tirza. Dat was kleinkunst met een pak strijkers aan toegevoegd. Ik zou dus zeker een Ramses-Shaffy-achtige plaat willen maken maar dan met eigen nummers. Dat zou ik zeker zien zitten. Ik wil ook ooit in mijn leven een jazzplaat uitbrengen in de stijl van Chet Baker. En ik zou ook nog een tweede plaat willen maken rond Elvis, die meer naar de blues en rock gaat, met deze rockband. Een ander soort plaat dan de variété-Elvisplaat die ik gemaakt heb in 2002. Een beetje de Steamroller-Blues-Elvis. ‘Never Been To Spain’, 'Mess of Blues’, die richting. Een beetje zoals de mix die ik heb gemaakt van ‘That’s Alright’ en ‘Ace of Spades’ maar dan minder ruig. Ik denk aan een AC/DC-versie van ‘A Big Hunk O’ Love’, dat moet mogelijk zijn. Of een ‘Promised Land’ of zo. Er zijn nog veel ideeën.
Ik vraag me vaak af, moest Elvis nog leven…
Op mijn versie van ‘Call Me’ van Blondie staat een clavinet. Die gebruikt Elvis ook in ‘Way Down’, zijn laatste single. En in ‘Promised Land’ zit die ook. Door dat nummer van Elvis heb ik ook nu in Blondies song een clavinet laten inspelen. Op die manier, zoals in mijn ‘Call me’ van Blondie, zou ik een Elvisplaat willen maken. Het zou leuk zijn, misschien in 2027, om daar iets rond te doen.
Er zijn bepaalde festivals waar ik je echt had verwacht. Enig idee waarom dat toch niet lukt?
Geen idee waarom dat niet lukt. Dat ligt aan de grote concertpromotors, wellicht? Ik weet ook niet hoe die wereld in elkaar zit. Ik ben gewoon niet alternatief genoeg voor sommigen, denk ik. En ik ben in hun ogen geen rockzanger, er zijn mensen die me daarin niet serieus nemen, wat ik heel raar vind. Toen ik ‘Mijn Hart & Mijn Lijf’ uitbracht, vonden sommigen dat ook een gimmick. Maar dan had dat toch ook het geval moeten zijn geweest toen ik met mijn Classic album kwam aanzetten? Ik ben gewoonweg een artiest die zoveel mogelijk verschillende dingen wil doen. Je kunt dat zien als een gimmick, maar je zou dat ook kunnen zien als wat het is: een serieus en uitdagend artistiek project.
Zijn er na al die jaren eigenlijk nog doelstellingen die je voor ogen hebt, 10 keer sportpaleis uitverkopen bijvoorbeeld?
Dat gaat over cijfers, daar doe ik niet aan. Wat ik artistiek wel zou willen doen is iets groots in elkaar steken met een groot klassiek orkest en mijn rockband. Waarbij dat klassiek repertoire live met symfonisch orkest en een ritmesectie gebracht wordt. En omgekeerd er bij de rocknummers een symfonisch orkest invalt bij mijn band. Waardoor het uiteindelijk op een bepaald moment niet meer duidelijk is of ik nu een groots klassiek muziekstuk of een epische rocksong sta te zingen. Dat is een doel dat ik nog voor ogen heb.
Dank voor dit fijne gesprek , ik kijk er naar uit om je ook dit jaar eens live te zien met je nieuwe plaat ‘Heart Rock’.
‘Heart Rock’, het nieuwe album van Helmut Lotti komt uit op 7 februari.
Hij stelt de plaat voor op 5 maart in de Stadsschouwburg van Antwerpen.
Tickets en info via https://helmutlotti.com/
Christone ‘Kingfish’ Ingram - De blues in kilo’s
Het amper 25 jarige blues-wonderkind heeft een hoop gaven van moeder natuur meegekregen. Om te beginnen een wonderlijk gitaartalent en daarbovenop een gloedvolle en glasheldere soulstem. Daarmee alleen al onderscheidt hij zich met voorsprong op zowat al zijn collega’s in het genre. De man heeft ook al aardig wat Grammy’s op zijn schouw staan, zijn talent is zeker niet aan de wereld voorbijgegaan. Helaas heeft hij ook flink wat overgewicht meegekregen van moeder natuur, en dat is wat minder fraai. Wij vrezen een beetje voor die kerel’s gezondheid, want dat gaat echt niet goed aflopen. Als talent in kilogram zou worden uitgedrukt, is hij sowieso met mijlen voorsprong de eerste van de klas.
Christone ‘Kingfish’ Ingram is een briljant gitarist die zijn solo’s per lopende kilometer serveert, maar dan wel met de nodige passie en overgave. Zoals het een bluesartiest van dit kaliber betaamt, zijn de gitaarpartijen een heel stuk uitvoeriger, virtuozer en vooral langer dan op de albums.
We mogen onbegrensd genieten van Christone’s gitaartalent en ook de virtuoze keyboardspeler krijgt vanavond geregeld de tijd om zijn kunsten te etaleren. Al dat soleerwerk haalt soms wel eens wat vaart uit het optreden, maar dit is eigen aan het genre, dus we gaan op dat gebied niet morren.
Qua stijl heeft deze band het warm water niet uitgevonden, wat sowieso al quasi onmogelijk is in genre. Christone ‘Kingfish’ Ingram ontwijkt de genre-clichés niet en stapt verder op het pad dat geëffend werd door grootheden als BB King, Buddy Guy, Albert King of Albert Collins.
Doorleefde soulvolle blues overgoten met liters, of in zijn geval kilo’s, gitaarvernuft. Wondermooie ballads als “Fresh Out” en “Empty Promises” worden voorzien van adembenemend soleerwerk, stevige rockers als “Long Distance Woman” en “Outside Of This Town” pakken uit met groovy riffs, “Hard Times” brengt een potje hete funk en in “662” wordt er een pittig pakketje onvervalste rock’n’roll geserveerd.
Bijna twee uur overbluft deze volumineuze wonderboy het publiek met zijn gloedvolle stem en geraffineerde gitaarsolo’s. De zaal gaat hier volop in op en eet uit Christone zijn handen.
Dit is zonder meer één van de allerbeste leadgitaristen die wij ooit op een podium aanschouwd hebben, een bijzondere aanwinst voor de bluesmuziek, want dit genre kan wel wat jong bloed gebruiken.
Christone ‘Kingfish’ heeft nog maar twee studio albums uit (‘Kingfish’ en ‘662’), maar de beste kennismaking met diens uitmuntende talent is ongetwijfeld het live album ‘Live in London’, waarop uitvoerig zijn klasse in de picture wordt gezet. Zo kan u er zich iets bij voorstellen hoe geniaal deze kerel hier vanavond bij wijlen klonk.
Organisatie: Aéronef, Lille
The Sound of the Belgian Underground 2025 - Boeiende wandelingen door de mooie Botanique!
The Sound of the Belgian Underground 2025
Botanique (diverse zalen)
Brussel
2025-01-31
Erik Vandamme
The Sound of The Belgian Underground is na meer dan tien jaar een begrip geworden binnen het festival landschap. Na tien edities in de AB, Brussel besloot de organisatie rond het evenement om vanaf nu om beurten dit festival te organiseren in de Botanique en in de AB. In 2025 ging het festival dus voor het eerst door in Botanique.
Een boeiende wandeling door de mooie Botanique vol verbluffende ontdekkingen werd het , van de Witloof Bar naar het Museum tot de Orangerie, de perfecte locaties om dit ten volle te beleven.
Naast circa tien regulaire act, bood de organisatie na middernacht een arsenaal aan DJ acts aan. De nachtraven zullen ervan zeker hebben genoten, wij namen echter de eerste acts voor onze rekening en hielden het bij acht acts op onze muzikale tocht doorheen die mooie Bota.
We starten in het gezellige Museum. 4nouki (****) is een Brusselse artiest die elektronisch experimentele art-pop en ambient muziek combineert. Op het podium weet ze ons compleet in te pakken. Ze voegt er een bedwelmend mooi stemgeluid aan toe, wat een gevoel van warmte brengt. Ze maakt eveneens gebruik van hypnotiserende beelden op het scherm. Geen betere manier om al in de sfeer van de avond te komen…
Het contrast met de oorverdovende beats die Lilac Pavilion (**** ) ons bracht in 'de kelder van Botanique ' (Witloof Bar) kon niet groter zijn. Op zijn laatste album, 'A Shifting Presence', verkent hij een existentiële nieuwsgierigheid door gefragmenteerde ruis te mengen met een strak, digitaal palet. En dat kwam dus ook live tot uiting; ook al zou hij naar het einde van de set eerder de Ambient kant uitgaan, en daarmee wat rust brengen in de chaos. De set bestaat voornamelijk uit bonkende beats die uit de boxen loeien. De flitsende lichten voelen, als klap op de vuurpijl, aan als blikseminslagen bij heldere hemel. Wat een pletwals van beats en elektronisch vernuft kregen we!
Op weg naar de Orangerie, viel ons oog op de vele sterren op de grond. Het arsenaal aan artiesten dat in de Botanique heeft gespeeld, is indrukwekkend. We vroegen ons af of sommige artiesten op het podium van deze avond dit status ooit zouden halen … Onze muzikale ontdekkingsreis bracht onze nu in een dromerige atmosfeer met Sunchaser (****1/2). Dromerige, glinsterende en etherische soundscapes vormen de rode draad bij het duo, maar toch zet Sunchaser je vaak op het verkeerde been door de volumeknop naar omhoog te draaien; door de opzwepende beats zweven we lekker over de dansvloer. Die diversiteit maakt van Sunchaser een fijne ontdekking …
Terug in het Museum stond een man op het podium met een enorm kruis in zijn armen. Birame (****) profileert zich als een ware poëet, hij draagt dat kruis dus niet alleen letterlijk maar ook figuurlijk, als hij zijn emoties uitspuwt in zijn teksten. De jonge muzikant is amper 18 maar laat nu al een diepe indruk na. Bovendien weet Birame uiteenlopende muziekstijlen met elkaar te verbinden. We horen R&B, elektro-pop en aanstekelijke refreinen. Op bepaalde momenten lijkt het wel een sacraal ritueel, waarbij hij zijn publiek hypnotiseert, bedwelmt en meevoert naar zijn wereld. Bijzonder intens concertje dus van deze Birame.
martyrX (****) is een duo gevormd door producers sadobsequeen (fka Obsequies) en o0ryxss4355. Een blend van absurditeit, een zekere 'punk attitude' en het fabriceren van chaotische soundscapes. Het is een beetje hoe de set van dit duo in elkaar steekt. Ook al laten ze soms een klein steekje vallen, waardoor de drive even uit het optreden was, eens de beats na dit kleine euvel weer bonkten op de muren van de Witloof Bar, voel je de neiging om ritueel te gaan dansen …
martyrX presenteert een soort elektronische wervelstorm, met een ferme hoek af. Zoiets moet je gewoon ondergaan. Wij lieten ons gewillig meevoeren in deze helse rollercoaster …
Terug naar de Orangerie dan maar … 'Mystiek in het donker', schreven we in onze notitie. OLGA (*****) brengt inderdaad duistere punk/pop; in de biografie staat het volgende “OLGA ontsnapte uit een Lynch-film en maakt sindsdien elektronische duistere pop/punk in haar slaapkamer.'' Dat mysterieuze en ongrijpbare straalt ze ook uit op het podium. Gehuld in duisternis, overvalt je een gevoel van onbehagen eens ze met haar muziek en stem ontroert. Demonische beelden borrelen op. OLGA hoeft, om haar doel te bereiken, geen geluidsmuren op te trekken, jawel zelfs op intieme wijze zorgt ze voor huivering, tot je helemaal verweesd achterblijft … Wat een indrukwekkend gewaarwording!
Na deze adembenemende huiveringwekkende set volgde het absolute hoogtepunt van deze editie … De dichters JASMIN en SVDU, vormen samen WE IN THE ZOO (*****). Ze laten zich bijstaan door een derde poëet waardoor een brede meerstemmigheid ontstaat. De verhalenvertellers gaan eerst neerzitten om op intieme wijze het op de grond zittende publiek diep te ontroeren met mooie verhalen en teksten, om daarna over te gaan tot een rap act, waarop ook wat mag gedanst worden. De brede aanpak, intens harten ontroeren tot uitbundigheid met tekst en dans tekende een boeiende overtuigende act.
We voegen er nog enkele korte passages aan toe …
Brainrot Cowboy (****) is een Brussels experimenteel elektronica duo, die met zijn soundscapes de trommelvliezen onder druk zet. Met invloeden van luidruchtige post-punk, experimentele rock of dystopische elektronische muziek, slaat het duo aan het experimenteren en het improviseren. Brainrot Cowboy zorgt voor een chaos in ons hoofd en een geluid overschrijdende totaalbeleving. Vooral de oorverdovende bastonen, zorgen ervoor dat je haast potdoof de Witloof bar verlaat. Dit was gewoon letterlijk ondergaan!
Félicette (****) is een project van Sam (Brorlab, fur knights, Kotskat). 'Oorspronkelijk opgericht om te experimenteren met turntablism en geluid, evolueerde het project geleidelijk naar meer traditionele singer-songwriter met folk elementen.' , lezen we in de bio. Inderdaad, na al die elektronische snufjes, dompelt Félicette ons onder in een soortfFolkloristische atmosfeer, waarop je lekker kan heupwiegen en meezingen. Wellicht de meest toegankelijke act van de avond, en het publiek - de Orangerie stond bijna helemaal vol - kon dit volks feestje wel smaken. Mooi!
Onze boeiende wandeling doorheen de prachtige kruidentuin werd beëindigd met deze acts … Er volgden nog de audiovisuele show van het duo Kiche + Mich en na middernacht een hele rits DJs.
The Sound of The Belgian underground bood opnieuw een resem parels, lekkers en goeds …
Organisatie: Different Class ism Botanique, Brussel
Julien Tassin - Muziek brengt ons allemaal(!) samen, wie we ook zijn of welke taal we ook spreken. En dat is het mooie ervan, én het geeft me ook hoop voor de toekomst.
Julien Tassin is een veelzijdig gitarist, van vele markten thuis. Hij brengt aan de lopende band releases uit, zit in tientallen projecten en zijn muzikaal spectrum is enorm divers. Op zijn laatste solo plaat 'Wild Around', een persoonlijk meesterwerk, bindt hij moeiteloos jazz en blues aan elkaar en is improvisatie de troef . Samen met saxofonist virtuoos Manuel Hermia en percussie wizard Chris Joris voegt hij op 'Midnight sun' er Afrikaanse invloeden aan toe. Het zorgt op plaat voor een divers aanbod wat leidt tot een oneindig improviseren.
We waren aanwezig in De Casino, Sint-Niklaas en spraken Julien na het optreden over de gig, de twee releases, de muur tussen Wallonië en Vlaanderen, de ambities en toekomstplannen.
Een snelle terugblik op 2024, hoe verliep het jaar voor jou... Je optreden in de Ha Concerts in Gent was voor mij één van dé concerten van het jaar. Hoe beviel het jou allemaal?
Ja, het was een heel druk jaar. Het was ook het jaar van mijn eerste album volledig geïmproviseerd (Song Offerings met drummer Nico Chkifi). Dit was een belangrijke stap in mijn carrière. Ik heb ook mijn vierde soloalbum uitgebracht en een album met Manu Hermia en Chris Joris dat tegelijkertijd is gecomponeerd. Het trio album is voor mij het verlengde van wat ik solo doe. Het klinkt meer “jazz” door de aard van de instrumenten en er zit meer pit in, het team staat ook meer open voor improvisatie. Dus op een bepaalde manier zijn de twee releases met elkaar verbonden. Daarom heb ik de twee albums ook tegelijkertijd uitgebracht.
Ik was onder de indruk van de twee albums. Maar nu ik je op het podium heb gezien met je solopartij en met het trio, begrijp ik het verschil meer. Wat me het meest opvalt is de verbinding tussen blues en jazz, als een perfect huwelijk tussen blues en jazz met eindeloze improvisatie. Was het een bewuste keuze om het zo te doen?
Bluesmuzikanten blijven tegenwoordig meestal traditionele blues spelen, terwijl jazzmuzikanten een beetje afstand nemen van de traditionele jazz. Mijn eerste liefde is blues. Het zit altijd ergens in mijn muziek. Maar ik ben een Europeaan. Ik ben geen Afro-Amerikaan of Amerikaan of wat dan ook. Blues is voor mij de makkelijkste manier om mezelf uit te drukken. Maar ik hou ook van jazz, vrije improvisatie en andere muziekstijlen. En ik wil het echt samenvoegen. Ik denk dat mijn stijl een mix is van dat alles.
Laten we beginnen met je soloalbum 'Wild Around', daar zit een heel verhaal achter dat ik kan opzoeken, maar ik hoor het liever van jezelf. Ik hoor ook wat frustraties over dingen die in onze wereld gebeuren? Klopt dat?
Ja, dit album is erg persoonlijk. Het gaat deels over de mensen om me heen en de mensheid in het algemeen. En dingen waar ik me zorgen over maak voor hen. De wereld wordt tegenwoordig steeds gekker. Daardoor voel ik me ongemakkelijk en maak ik me zorgen over de toekomst. Ik zie mensen om me heen depressief worden. Niet echt in België, we hebben hier nog steeds “een gemakkelijk leven”, met een goede sociale zekerheid en niet levend in een donkere oorlog zoals in sommige landen tegenwoordig. Maar we hebben twijfels over de veiligheid en onze toekomst. Het blijkt dat mensen niet meer zo positief zijn als vroeger. 20 jaar geleden waren de mensen optimistischer en was er meer een mooie toekomst. Er is meer duisternis om me heen, dat is waar ik het over heb in dit album.
Ik voelde dit ook tijdens het eerste deel van jullie concert .. er was een sfeer van ...‘zwaarmoedigheid’?
Ik wil geen muziek maken om mensen te vermaken, maar om mezelf uit te drukken. Maar woorden zijn woorden en we spreken veel talen, maar wat ik echt wil zeggen kan ik beter uitleggen in muziek dan in woorden, eerlijk gezegd. Dit album gaat helemaal over hoe ik me voel. Het is misschien donker, maar het is ook een manier om te vertellen dat muziek ons allemaal samenbrengt, wie we ook zijn of welke taal we ook spreken. En dat is het mooie ervan, maar het geeft me ook hoop voor de toekomst.
'Wild Around' bewijst hoe je verhalen kunt vertellen met je uniek gitaarspel zonder woorden uit te spreken, hoe doe je dat toch? Je gitaar laten spreken? Hoe doe je dat?
Als ik een leadzanger zou kunnen zijn zou ik het doen, maar dat is niet mijn ding. Ik ben geen zanger, zing soms een beetje, maar ik ben geen zanger maar gitarist. Mijn ding is praten met mijn instrument. Soms als ik speel heb ik wel woorden in mijn hoofd, maar ik kan ze niet in echte woorden uitdrukken. Dus als ik echt zou kunnen zingen zou ik dat zeker doen, maar het is niets voor mij.
Aan de andere kant, als je je liedjes zou kunnen zingen en een singer-songwriter zou kunnen worden, zou je dan bekender kunnen worden en op grotere podia kunnen spelen?
Natuurlijk zou ik meer mensen bereiken, misschien komt dat ooit, maar vandaag is het daar niet de tijd voor. Het is niet dat ik niet meer mensen wil bereiken, maar als ik al blij ben als ik hier voor 50 mensen speel of zo. Als ik hun hart kan raken en mezelf aan hen kan uitdrukken? Dan ben ik daar al heel blij mee. Als er maar 5 mensen naar me toe komen en zeggen 'Het heeft me diep geraakt', dan ben ik al heel blij en heb ik mijn doel bereikt. Ik hoef mezelf niet te bewijzen aan 5000 mensen. Ik voel me nu op mijn gemak.
Sommige nummers zoals “Petits Pas” krijgen zelfs een mooie opzwepende input, doet me een beetje denken aan folk en zelfs Balkan, of is dat te kort door de bocht?
Ik heb wel een band met Balkan. Mijn vriendin is Roemeens en het liedje gaat over mijn dochter. Elke keer als er een bruiloft of iets dergelijks is, is er van die muziek, ik hou van traditionele muziek, allemaal... dus ja, die liedjes inspireren me om te proberen het in mijn eigen stijl te zetten. Ik weet er niet veel van, maar ik ben er wel nieuwsgierig naar. Maar aan de andere kant wil ik dat niet echt leren. Als ik dat doe verlies ik een beetje mezelf. Het is hun muziek, niet mijn muziek.
Dus dit betekent dat je volgende album geen Balkan of folk album wordt.... Nog even over 'Wild Around'. Die afwisseling tussen weemoed, dansbaar- en luchtigheid is een rode draad; sla je bewust die grijze middenweg in, tussen donker en licht, of hoe moet ik dat zien?
Ja, natuurlijk. Het is niet allemaal donker, het is niet allemaal licht. Ik wilde ook een boodschap van hoop meegeven. Het is een uitdrukking van wie ik werkelijk ben. Ik zou liegen als ik alleen maar blije muziek zou draaien. Sommige mensen zijn de hele tijd heel blij, en dat vind ik prima. Maar zo ben ik niet. Natuurlijk ben ik ook een positief persoon. Maar ik voel me liever in de grijze zone ervan... dat is inderdaad wat ik met dit album wilde uitdrukken.
Om af te sluiten over deze plaat... hoe waren de reacties erop?
Mensen vonden het erg goed. Het is ook muziek over het leven op dit moment, wat er gebeurt op dit moment. En ik denk dat mensen allemaal een andere ervaring hebben met dit album. Maar het gaat over leven op dit moment... en dat is wat iedereen leuk lijkt te vinden. Mensen herkennen zichzelf erin
Er is ook een andere release 'Tassin - Hermia - Joris - Midnight Sun (live)', kun je hier meer over vertellen?
Ik ken Manuel al heel lang. We hebben in het verleden al geprobeerd om samen projecten te maken, maar daar was nooit tijd voor. We hadden een sessie, en we waren zo geïnspireerd dat we besloten om daar iets mee te doen. Ik nam contact op met Chris en vroeg hem wat hij ervan vond en hij was het ermee eens. We vertrouwen elkaar gewoon en het werkt heel goed tussen ons drieën. En ik ben zo blij dat we dit samen hebben gedaan...
Ik las wat dingen bij de bio ''verkent de horizon van de hedendaagse blues, getint met jazz en Afrikaanse muziek''; kun je er meer over vertellen?
Ik speelde met een aantal Afrikaanse muzikanten uit Brussel. Ze kwamen oorspronkelijk uit West-Afrika. Ze hebben me erg geïnspireerd. In mijn Blues is er soms een verband met Afrikaanse muziek, maar Chris heeft er een grote band mee. En Manu speelt graag vrije improvisatie. We houden allemaal van Afrikaanse muziek, maar ook van vrije improvisatie. Dat verbond ons.
Ik voelde het ook op het podium, die connectie tussen Afrikaanse muziek en jazz... Indrukwekkend moet ik zeggen. Er zat ook wat blues in, maar niet zoveel als bij jullie soloconcert, klopt dat? Zit er niet zoveel blues in dit project? Of zie ik het verkeerd?
De instrumenten op dit album hebben een andere inbreng. Blues komt meer van mijn gitaar. Maar sax en percussie zijn meer verbonden met improvisatie en jazz, daarom zit er iets minder blues in. Denk ik.
En ik lees ook in de bio: ''Licht is altijd groter dan duisternis. Dat is de spirituele boodschap van hun album Midnight Sun.'' Kun je er ook meer over vertellen?
Midnight Sun is het moment dat het middernacht is maar de zon er nog is. Het is voor mij een symbool van hoop. Het is tijd om te gaan slapen, maar de zon is er nog. Laten we het leven vieren. Het soloalbum gaat over de pijn die ik voel over wat er aan de hand is. Dit album gaat over hoop geven voor diezelfde toekomst en dat nooit opgeven. want er is altijd een licht aan het einde van de tunnel... de Midnight Sun... we moeten vooruit blijven gaan. Daarom is 'Midnight Sun' voor mij een schreeuw van hoop.
Gaat het niet over geloven in God of spirituele creaties?
Er zit een klein beetje spirituele gedachten in de muziek, maar meestal is het meer symbolisch dan dat. Het meest spirituele nummer op de plaat is 'Twinkle'. Het is een nummer zonder tempo, meer over indrukken, emoties, verbindingen...
Ik vond de concerten mooi, jij solo en met Hermia en Joris, maar het meest indrukwekkende nummer was het laatste “La Danse des Larmes”, ook het laatste nummer op de plaat. Het was alsof alles wat ik ervoor hoorde en zag samenkomen, als het laatste woord in een boek of zoiets... Klopt dat? Voegt dit nummer alles samen?
Larmes' (tranen in het Frans) en dansen zijn een beetje tegenovergestelde dingen, daar gaat dit nummer over. Het idee is dat we soms verdrietig zijn, maar proberen daar iets moois van te maken. Het gaat erom dat je pijn probeert te vertalen in iets dat het leven kan vieren of iets dergelijks.
Ik heb ook het gevoel dat het makkelijker is om met drie mensen te improviseren dan in je eentje, natuurlijk
De manier van improviseren is gewoon anders. Denk ik. Naarmate ik meer albums maak, wil ik dat mijn muziek steeds opener wordt. Als je kijkt naar mijn eerste twee trioplaten is het ook improvisatie, maar het is niet echt verbonden met wat we live doen. Op deze platen is de gitaar er wel, maar meer in rock- en bluesstijl. Daar wilde ik aan ontsnappen. Ik wilde mezelf blijven en blijven doen wat ik wil doen. Maar ik wil ook meer interactie met mensen. En daar meer ruimte voor maken. Dus op dit moment is mijn muziek op mijn albums meer open dan voorheen. Maar ik wil ook niet te ver weg gaan van wat ik eerder deed, want daar ben ik nog niet klaar voor. Ik heb ook nog veel stappen te gaan, ik hou van melodie en liedjes.
En waar wil je in de toekomst naar toe?
We proberen als muzikant zo duidelijk mogelijk te zijn. Ik wil zo duidelijk worden, dat mensen begrijpen wat de bedoeling is van wat ik ze probeer te vertellen. Het laatste album 'Wild Around' gaat denk ik de goede kant op.
Dat is absoluut waar... Het album ‘Midnight Sun’ is al uit sinds december 2024. Hoe waren de belangrijkste reacties op de plaat?
Ik denk dat mensen hebben begrepen dat ik zo dicht mogelijk bij de essentie van mijn expressie wil blijven, zo dicht mogelijk bij het akoestische / rauwe geluid van mijn instrument. Het is voor mij een statement dat ik meer en meer wil maken: muziek produceren die rechtstreeks uit het hart komt via de gitaar. Een geluid dat zo min mogelijk bewerkt is.
Er is iets wat ik je al eerder heb gevraagd (ik weet het niet zeker), maar voor een artiest die uit Franstalig België komt, ben je goed bekend in Vlaanderen. Ik heb gelezen over een 'muur tussen Vlaanderen en Wallonië? Loop jij ook wel eens tegen die muur aan en hoe ga je ermee om?
Het grootste deel van mijn publiek bevindt zich in Vlaanderen. In het begin probeerde ik mijn trio in Wallonië te pushen, ik ben tenslotte van Charleroi. Maar ze wilden me daar niet omdat ik “niet jazz genoeg” was, maar ook niet echt Blues to. Ik heb mijn management ontmoet, van Inside Jazz, en zij komen uit Gent (Vlaanderen). Ik speelde in AB met het trio en ik nodigde hen uit om te komen en ze zagen me spelen en zeiden dat ze met me verder wilden. Sindsdien speel ik veel in Vlaanderen. Ik speel ook in Wallonië, maar het heeft tijd gekost om daar voet aan de grond te krijgen. Ik begrijp dat, want in Wallonië nemen de podia niet veel risico, in Vlaanderen staan ze meer open voor nieuwe ervaringen. Voor mij is het dus eerder omgekeerd. Toen ik in het verleden in Charleroi traditionele blues speelde, vonden ze dat leuk. Maar sinds mijn spel evolueerde naar iets meer hybride, vrij georiënteerd, was het moeilijker om mensen en podia te bereiken. Maar ik denk dat er ook alles aan gedaan wordt om de muzikanten in hun gemeenschap te houden, als je Vlaams bent en in Wallonië wilt spelen, is dat ook een uitdaging. De politiek wil iedereen in zijn eigen deel houden, in plaats van open te staan voor het hele land.
Ik denk ook dat als je een Engelse of Amerikaanse gitarist was, je wereldberoemd zou zijn. Klopt dat? Maakt het feit dat je een Belgische artiest bent het moeilijk om door te breken?
Ik denk het wel, België is erg klein. We moeten naar het buitenland om meer bekendheid te krijgen met onze muziek. Dat is wat ik nu ook probeer te doen, naar het buitenland gaan om daar te spelen. We hebben een land met zoveel talenten. Alleen al de gitaristen zijn geweldig en niet alleen in Jazz, maar ook in andere genres. Ik ben daar echt trots op ... maar we hebben niet zoveel plaatsen om te spelen, we moeten naar buiten; En dat is ook politiek, we hebben meer steun van hen nodig. We zijn niet chauvinistisch, dat komt door het verhaal van ons land denk ik. Ik hou van België omdat we niet pretentieus zijn, we zijn mensen die openstaan voor anderen.
Hoedanook, naast de releases en tours... Jullie hebben jullie sporen in de scene inmiddels ruimschoots verdiend, wat zijn jullie ambities en plannen? Is er een 'einddoel' dat jullie voor ogen hebben?
We proberen zoveel mogelijk op tournee te gaan met die twee albums; en ze te promoten. Ik heb ook een project met een Finse gitarist, Heikki Roakangas. Het idee is om het album in de zomer uit te brengen. Ik werk ook aan nieuwe muziek voor een aantal nieuwe projecten. En mijn ambitie is om mijn werk te blijven ontwikkelen en door te gaan met waar ik mee bezig ben. Ik wil meer in het buitenland spelen, samenwerken met artiesten uit het buitenland en daar ook mijn publiek vinden, dat is de volgende stap.
Pics homepag @Sven Dullaert
Bedankt voor dit leuke interview, ik hoop je snel op het podium te zien met dit of een ander project; veel succes voor dit jaar en de toekomst natuurlijk ...
Uwase – Een nacht gebroken harten
Het is fijn een artiest te zien groeien. We zagen Uwase twee keer live in 2024, namelijk op We Are Open in TRIX waar ze met haar zachtmoedige stem ons kon ontroeren en op het ontdekkingsfestival Fifty Labs in Brussel klonk ze zelfverzekerd en was de sound breder; breekbaar en dansbaar, gegroeid als één van de ontdekkingen van het jaar.
De avond vóór de finale van De Nieuwe Lichting op Studio Brussel stond Uwase in een goed gevulde AB Club, waar ze meteen haar eerste EP 'Angelo' voorstelde. Ter info: https://www.musiczine.net/nl/news/item/97273-even-voorstellen-uwase-ep-angelo.html We zagen een artieste die op haar eigen tempo bezig is en een doorbraak kan forceren!
Ook een opkomend talent is Gabriel Eden (****). Met veel bravoure bloemetjes deelde hij bloemetjes uit aan de voorste rijen. Tot hilariteit van iedereen. Mooi! Hij verbaasde met z’n krachtige, breekbare stem en had een verbluffend charisma. Hij had een gitarist mee op akoestische gitaar, een meerwaarde voor die integere sound en het persoonlijke verhaal, over liefde en gebroken harten van Eden. Een verhaal dat iedereen aanspreekt, zo te horen.
Hier wordt de gevoelige snaar geraakt. Gabriel Eden, overtuigend met z’n breekbare muziek.
Ook Uwase (*****)heeft een breed en veelzijdig stem. Met haar warme , soulvolle sound en uitstraling weet ze evenzeer te raken, in een intiem kader van sober licht aan haar piano. We horen lekker aanstekelijke songs. De set van amper een uurtje weet iedereen te bekoren. Boeiend zijn al die verrassende wendingen en diverse tunes. Een soort groovy dreampop in weemoed en melancholie, zoals op het mooie “Chorus Baby” .
Voorheen op We Are Open was er nog die bedeesde houding, nu is er die zelfverzekerde vrouw, een artieste die haar publiek liefdevol omarmt en hen laaiend enthousiast onthaalt. UWASE laat zich bovendien omringen door twee muzikanten die met hun drum en gitaar werk evenzeer een meerwaarde vormen.
Na het afsluitende “Fine” volgde een uitgebreide bedankingsronde. Uwase zet verder in “Your World”, intiem op piano, en dan wordt de finale ingezet met haar beide bandleden, die alle registers nog eens compleet opentrekken op die potentiële hit-in-spé “Pedesta”, die mooi, kleurrijk klinkt.
We schreven hier over ‘een nacht van de gebroken harten'. Weemoed, melancholie en aanstekelijkheid van twee beloftevolle artiesten …
Setlist: Pls don't take it away//Surprise//Angelo//Gone// Otherside//Chorus Baby//No Idea//Pink Skies Ahead//Routine//On My Cloud//Perfect Blue//Fine///Your World// Pedestal
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Flanders Folk Awards 2025 - Sara Salvérius & SunSunSun, Spilar, FLO en Herman Dewit zijn de winnaars van de Flanders Folk Awards 2025
Flanders Folk Awards 2025
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2025-01-27
Filip Gheysen
Sara Salvérius & SunSunSun, Spilar, FLO en Herman Dewit zijn de winnaars van de Flanders Folk Awards 2025
In een volle AB Club in Brussel zijn op 27 januari de winnaars van de Flanders Folk Awards 2025 bekendgemaakt! Voor de vijfde keer worden deze prijzen uitgereikt om de kracht en diversiteit van de Vlaamse folkscene te vieren en internationaal te versterken.
Een vakjury van muziekprofessionals selecteerde zowel opkomend talent als gevestigde artiesten in vier verschillende categorieën. Elke genomineerde band illustreert de rijkheid en kwaliteit van het Vlaamse folklandschap. Uiteindelijk mochten drie bands en een folkicoon de titel in ontvangst nemen tijdens de live show op de eerste dag van de Week van de Belgische Muziek.
De mannen van Snaarmaarwaar openen de avond met: “K’s Choice was naar links, ge kunt nog wisselen als je gemist bent.” Eén gitaar, één mandola en één mandoline maken meteen duidelijk dat we ons niet vergist hebben; K’s Choice hebben de grote zaal van de AB doen vollopen (wij mochten ook aanschuiven in dezelfde rij) maar in de AB Club was het waar de Patrijse van Snaarmaarwaar haar nieuwjaarsvlucht deed. Maarten Decombel was 12 jaar toen hij op de radio een interview hoorde met Herman de Wit: over een huifkar, volksmuziek, een instrumentenbouwer… dat deed heel wat deurtjes open gaan in zijn hoofd! Folk was niet alleen iets van Ierland!
Beste Live Band: Sara Salvérius & SunSunSun
Sara Salvérius won al eens een award tijdens de Corona editie in de Backstage van het gezellige Folk Dranouter. Nu mocht ze, trillend van de zenuwen, nog één in ontvangst nemen, samen met haar man, vioolbouwer Pieter Goossens, en de muzikanten van het strijkkwartet SunSunSun.
Voor dit project ontving Sara subsidies van Vlaanderen.
De prijs voor Beste Live Band gaat naar Sara Salvérius & SunSunSun. Accordeoniste Sara Salvérius vangt in haar muziek de onvoorspelbaarheid van het leven, balancerend tussen beweging en rust. Voor Pendulum werkt ze samen met het unieke strijkkwartet SunSunSun, wiens klank perfect aansluit bij haar werk. Het project gaat over verbinding, tussen vreugde en verdriet, goed en kwaad, innerlijke en uiterlijke werelden. Tussen deze uitersten ontstaat een rustpunt, waar de slinger even stilhoudt en alles samenkomt. Bijzonder detail: alle strijkinstrumenten zijn gemaakt van hetzelfde hout, zorgvuldig vervaardigd door vioolbouwer Pieter Goossens.
Ze laten daarbij Spilar en WÖR & Kongero achter zich. Sara Salvérius & SunSunSun gaat naar huis met een geldprijs aangeboden door Sabam for Culture. “Sabam draagt graag haar steentje bij aan initiatieven die folkmuziek van bij ons in de schijnwerpers plaatsen en de auteurs in dit genre een platform bieden. Daarom kan Flanders Folk Network rekenen op onze onvoorwaardelijke steun voor de uitreiking van deze awards.” motiveert Steven Desloovere, hoofd Muziek van auteursvereniging Sabam.
Wat vond de jury van Sara Salvérius & SunSunSun?
“Het verfijnde en gevarieerde accordeonspel van Sara Salvérius wordt perfect aangevuld door het klassieke strijkkwartet SunSunSun, dat veel meer is dan een begeleidingsgroep, maar ook een prominente plaats krijgt in dit project. Koppel hieraan de spontane, enthousiaste manier waarop Sara de nummers aan elkaar praat, de trots die doorklinkt wanneer haar echtgenoot Pieter Goossens als bouwer van de strijkinstrumenten wordt voorgesteld en bejubeld, en het overduidelijke spelplezier dat het vijftal vanop de bühne overbrengt naar het publiek, en je hebt een terechte winnaar voor deze categorie.”
De dames van BLIET verzorgen met hun samenzang het tweede optreden van de avond met viool, dwarsfluit en accordeon op de voorgrond en twee heren op gitaar en contrabas op de achtergrond. Een kinderliedje zoals “Hopsasa faldera Anne-Marie” wordt naar een nieuwe dimensie getild en gemixt met jazzy klanken.
Beste Album: Spilar met Vandaag En Alle Dagen
De ene was al minder verrast dan de andere dat opnieuw het trio van SNAARMAARWAAR deze prijs komt ophalen! Alleen de zus Eva van Maarten Decombel was er niet bij omdat ze -als we het goed begrepen hebben- op het punt staat om te bevallen.
Het album Vandaag En Alle Dagen van Spilar ontvangt de prijs voor het Beste Album van het afgelopen jaar. Het kwintet brengt met diepe drums, sfeervolle toetsen, snaren, en de doorleefde stemmen van Eva en Maarten Decombel een mix van oude traditionals, ballades en nummers van iconen als Willem Vermandere en Jacques Brel. Hun tweede album, uitgegeven bij Trad Records, verbindt actuele thema's zoals klimaatverandering en hoop met verhalen uit de kuststreek. Een ode aan het verleden en een blik op de toekomst, verpakt in weidse en eigentijdse folkmuziek.
Spilar ontvangt een geldprijs geschonken door PlayRight+. “De Flanders Folk Awards onderscheidt de unieke band die folk - meer dan welk ander muziekgenre - tussen verschillende generaties smeedt door universele én herkenbare verhalen te brengen, en PlayRight als beheersvennootschap voor muzikanten ondersteunt dat graag mee.”, aldus Christian Martin van PlayRight+.
De jury was lovend over het album:
“Een meeslepende plaat van een band die hard op weg is om een klassieker binnen de folkscene te worden. Hun diepe wortels klinken duidelijk door, maar worden op een frisse en eigentijdse manier vertaald naar het heden. Dit album eert niet alleen de traditie, maar slaat ook een brug naar een moderne interpretatie die zowel tijdloos als relevant aanvoelt.”
‘Vertigo’ van Jaune Toujours en ‘Live - 20th Anniversary Concert’ van Naragonia & Guests waren eveneens genomineerd als Beste Album.
Horizon: FLO
De nieuwe categorie Horizon richt zich niet alleen op beloftevol talent, maar op bands waarvan de jury gelooft dat ze de toekomst van het genre zullen vormgeven. Dit jaar gaat de prijs naar FLO. Dat is het nieuwe soloproject van gitarist Florian De Schepper, een intussen gekende naam in de folkscene. Met een rugzak en zijn akoestische gitaar trok hij naar tien Zuid-Europese eilanden, waar hij unieke tunes schreef, geïnspireerd door lokale verhalen. Zijn muziek raakt rechtstreeks het hart, met verhalen over liefde, natuur en de schoonheid van eenvoud. Met zijn verfijnde en ritmische spel vangt hij de ziel van elk eiland. Door folk te combineren met klassiek, jazz en wereldse invloeden, bewijst Florian zich als een veelzijdig gitarist die altijd op zoek is om zijn muzikale horizon te verbreden.
FLO krijgt een geldprijs uitgereikt door Lotto. “Lotto is trots om Belgisch muzikaal talent te ondersteunen met de Horizon Award, waarmee veelbelovende folkartiesten kansen krijgen om zich te ontwikkelen en een breder publiek te bereiken. Deze prijs biedt niet alleen prestigieuze erkenning, maar ook een podium om hun artistieke ambities te realiseren en hun plek in de muziekwereld te veroveren. Omdat het kan.” – licht Tracey Hosdey, partnership manager bij de Nationale Loterij, toe.
Daarnaast wint deze getalenteerde gitarist een jaar lang trajectontwikkeling op maat aangeboden door VI.BE, aanspreekpunt voor de muzieksector en muzikanten.
De ander genomineerde bands in deze categorie waren Barbara Ardenois en Threo.
De jury was onder de indruk:
“Met FLO toont Florian De Schepper hoe hij als solomuzikant zijn eigen muzikale verhaal vormgeeft. Na jarenlange ervaring in verschillende bands kiest hij nu voor dit soloproject dat zijn eigen visie en stijl weerspiegelt. Zijn debuutalbum Islas, is een mooi voorbeeld van deze vernieuwende benadering. FLO is een nieuw hoofdstuk in het werk van een veelzijdige muzikant die zijn eigen weg zoekt en vindt. Een verrijking voor de folk scene.”
Elke winnaar wordt door VI.BE gepromoot via een presentatievideo op internationale showcase-evenementen. Bovendien biedt de award-organisator Flanders Folk Network – een samenwerking tussen Festival Dranouter, Merodefestival, Muziekclub 't Ey, Muziekcentrum Dranouter, Muziekmozaïek en VI.BE – coaching en begeleiding om de verdere ontwikkeling van deze artiesten te ondersteunen.
Lifetime Achievement Award: Herman Dewit
Glunderend stapte Herman het podium op, als een jarige die zich verheugt om zijn cadeau te openen. Marijke Guetens kreeg de eer en duidelijk het genoegen om voor het publiek te duiden wat Herman de Wit te betekenen had voor de volksmuziek. Het werd een leuke babbel waarbij ze -”verbeter me als ik fout ben”- Herman ook betrok; En dat liet deze zich geen twee keer zeggen. Natuurlijk werd zijn vrouw Rosita ook op het podium geroepen en het was prachtig om te zien hoe ze samen vol trots de award vast hielden!
De prestigieuze Lifetime Achievement Award werd dit jaar uitgereikt aan Herman Dewit, die al decennialang actief is als muzikant en een drijvende kracht vormt achter folkeducatie en diverse initiatieven binnen het genre.
Als muzikant bij ’t Kliekske, Trommelfluit en Rosita & Herman bracht hij traditionele muziek niet alleen tot leven, maar zette hij samen met zijn vrouw Rosita Tahon het folkgenre stevig op de kaart. Van het organiseren van de allereerste stages voor traditionele muziek (toen doedelzak en draailier nog haast exotisch waren!) tot zijn cruciale rol in de erkenning van folk als studierichting binnen het deeltijds kunstonderwijs én zelfs in het hoger onderwijs. Kortom: een naam die onlosmakelijk verbonden is met de Vlaamse volksmuziek en die het hart van het genre al meer dan 55 jaar sneller doet slaan.
Het Flanders Folk Network neemt de uitreiking van de award voor zijn rekening. Voor het netwerk was het een vanzelfsprekende keuze om Herman Dewit te eren met een award als erkenning voor zijn indrukwekkende en invloedrijke carrière.
"Herman Dewit is een icoon van de Vlaamse volksmuziek. Hij bracht niet alleen traditionele muziek tot leven, maar inspireerde een beweging die het folkgenre in Vlaanderen verankerde. " Zijn passie voor muziek, instrumentenbouw en kunst maakt hem een unieke kracht in de culturele wereld."
Bamako Express besloot de avond met een energiek optreden. De warme Afrikaanse klanken deden ons even vergeten dat het nog altijd januari was. Laat het warme festivalseizoen maar snel aanbreken!
Over de Flanders Folk Awards
De Flanders Folk Awards, georganiseerd door het Flanders Folk Network (een initiatief van Dranouter Festival, Merodefestival, Muziekclub ’t Ey, Muziekcentrum Dranouter, Muziekmozaïek en VI.BE), vierden hun vijfde editie met een live show in een goed gevulde AB Club in Brussel tijdens de Week van de Belgische Muziek.
De presentatie lag in handen van Michaël Robberechts (VRT, Radio 1) en Sien Wynants (Radio Willy).
Het evenement vormt een tandem met de Belgian Worldwide Music Night, waar de worldwide scene in de kijker wordt gezet met awards en showcases.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7246-flanders-folk-awards-2025?Itemid=0
Organisatie: Flanders Folk Network ism Ancienne Belgique, Brussel
The Belair Lip Bombs – Duizelingwekkend mooie stem …
Met dit optreden knoopte De Zwerver terug aan met een oude traditie: de matineeconcerten op zondagnamiddag. Ideaal om de kater na een alweer uit de hand gelopen zaterdagavond te verdrijven en de taart die op een protesterende maag bleef liggen alsnog te laten verteren.
De opkomst voor deze Australische groep, die toch een zekere faam geniet, was licht teleurstellend, al was het niet duidelijk of dat iets met het ongewone aanvangsuur te maken had. De afwezigen hadden in ieder geval alweer ongelijk.
De feestelijkheden begonnen om 17u15 en het was meteen boenk erop. De eerste band liet er geen gras over groeien en zoog onverwijld alle aandacht naar zich toe. Affaire is een duo uit Bilzen waarvan de leden voorheen actief waren bij de veelbelovende lo-fi rockband Boy Silly. Voor dit nieuwe project, waarvan er reeds een paar singles en dit jaar een EP, ‘International swing’, verschenen, gooiden de twee het roer drastisch om. Ze omschrijven zichzelf als een two-men-multiple-machines-act en dat liet zich vertalen in tonnen synths en drumcomputers en gelukkig ook een elektrische gitaar. Een opstelling die me meestal de gordijnen injaagt maar hier werkte die onconventionele fusie tussen elektronica en rock wonderwel.
Dat had vooral te maken met Michiel Ritzen, een erg charismatische zanger die bovendien zijn gitaar behoorlijk rock-'n-roll liet klinken. Zijn zang deed een paar keer aan Alan Vega denken - ze worden nogal eens met Suicide vergeleken - maar zijn uitstraling in combinatie met de gebrachte muziek riep bij mij voortdurend James Chance in gedachten. En nu die laatste sinds vorig jaar onder de zoden ligt, kon ik daar alleen maar blij om zijn.
Terwijl Nick Caers behendig de machines bediende, zorgde Ritzen voortdurend voor opwinding en entertainment. Zo zette hij even zijn gitaar aan de kant om als een ware crooner een sleper te kwelen om even later tussen de aanwezigen een troostende schouder te zoeken en ook te vinden.
Affaire zorgde voor een bijzonder aangename verrassing en legde de lat meteen hoog voor The Belair Lip Bombs.
The Belair Lip Bombs is de groep van Maisie Everett, een jongedame die me al een paar keer kon verblijden met Clamm, een hardcorepunk band waarin ze de bassiste is. Maar in deze groep, die in 2017 werd opgericht in Frankston, Victoria maar intussen Melbourne als uitvalsbasis heeft, is ze de absolute frontvrouw.
The Belair Lip Bombs, genoemd naar een set skateboard wielen uit de jaren '80, bestaat verder uit gitarist Mike Bradvica, bassist Jimmy Droughton en drummer Daniel Devlin die tot vorig jaar nog deel uitmaakte van Delivery, een groep die momenteel in de kijker loopt met de plaat ‘Force majeure’. Hun goed onthaalde debuut, ‘Lush life’, uit 2023 verscheen op het onafhankelijke label Cousin Will Records en werd later heruitgebracht op Jack White's Third Man Records. Naar verluidt zou de band volop bezig zijn met een nieuwe plaat, maar het overgrote deel van de nummers die we in Leffinge hoorden kwam toch uit ‘Lush life’.
Zoals "Look the part" en het ontvlambare "Gimme gimme", de uitstekende openingsnummers. Eigenlijk viel er niet zo heel veel te zien op het podium. De muzikanten roerden zich nauwelijks en leken zelfs wat bedeesd terwijl ze uitermate beleefd waren en ons om de haverklap bedankten voor onze komst. De muziek moest dus voor zichzelf spreken maar dat vormde geen enkel probleem want ze greep me meteen bij de kladden. Ergens te situeren tussen post-punk, alternatieve 90's rock en new wave waarin ik soms de melodieuze directheid van The Strokes meende te ontwaren.
De catchy songs werden strak en zonder franjes gespeeld, telkens voortgestuwd door die duizelingwekkend mooie, expressievolle stem van de bescheiden Maisie Everett. De machine was goed geolied, iets té want in de tweede helft van de set vond ik de songs soms net iets te glad en inwisselbaar worden. Maar zelfs dan bleef ik met handen en voeten gekluisterd aan die bedwelmende zang. Nochtans kon het ook anders zoals in "World is the one" waarin distortion de norm lijkt, maar dat nummer bleef helaas in de kast. Niettemin wisten ze dit kleine dipje weg te spoelen met een erg knappe finale aan waarin het weer wat rafeliger mocht. Eerst met "Say my name" waarin de, dit keer heerlijk haperende, zang van Maisie Everett me liet zwijmelen om te eindigen met het mij onbekende "Don't let them tell you it's fair" dat randjes had waaraan men de vingers kon snijden. Als dit één van de nieuwe nummers was, dan wordt het echt uitkijken naar die nieuwe plaat.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Nederlands 
Français 
