Little Kim - ‘Ademhalen’ is een veel persoonlijker album dan ‘Moederland’

Little Kim heeft met ‘Ademhalen’ haar tweede solo-album uit. Onze bespreking was lovend en ‘Ademhalen’ is dan ook een mooie aanleiding voor ons tweede interview met Kimberly.

‘Moederland’ werd in 2022 enthousiast onthaald door pers en publiek. Hoe ben je dan aan de opvolger begonnen?
Kimberly: Na de release van ‘Moederland’ hebben we die nummers vaak kunnen spelen, een aantal keer met de volledige band en nog vaker in een beperkte bezetting. Daar hadden we telkens een goed gevoel bij en daarom beslisten we dat er een vervolg zou komen. Het opzet was deze keer anders. Bij ‘Moederland’ hebben we een beetje afgetast of het mogelijk en relevant was om een country-album in het Nederlands op te nemen. En daar zijn we in geslaagd. Het tweede album moest persoonlijker zijn, met lyrics die mijn eigen verhaal vertellen.

Je schrijft wel opnieuw zelf geen teksten
Kimberly. Dat klopt, maar ik heb zo’n goed team van testschrijvers dat ik onmogelijk zelf beter zou kunnen doen. Met Bruno Deneckere en Lieven Tavernier heb ik al zo veel gepraat en beleefd, die kennen mij zo goed – mijn leven, mijn gezin, mijn zorgen, mijn dromen - en weten waar ik naartoe wil in de muziek. Het lijkt soms wat op ChatGPT waarbij ik zelfs de trefwoorden niet meer moet ingeven. Het is echt een droom om met zulke getalenteerde songschrijvers te kunnen en te mogen werken.

Er zijn op ‘Ademhalen’ een paar nieuwe tekstschrijvers die er op ‘Moederland’ nog niet bij waren
Kimberly: Lennaert Maes had tijdens corona voor mij al het ‘Lied van de Zorg’ geschreven, een mooi lied dat jammer genoeg nog niet op een album geraakt is. Lennaert heeft voor het nieuwe album “Mijn Huis” en “Bij Jou” geschreven. Wigbert kwam vorig jaar meespelen op A Countrynight To Remember en de muzikale klik tussen ons was er vrijwel meteen. Hij heeft “Vleugels” geschreven voor een animatiefilm, maar dat nummer had nog geen officiële release gekregen. Het past in deze versie perfect op dit album.

Guido Belcanto is er deze keer niet bij
Kimberly: Op ‘Moederland’ was hij producer, tekstschrijver en muzikant. Dat dat toen kon, was enkel omdat we dat album tijdens en kort na corona gemaakt hebben. Niemand kon concerten spelen en had tijd die anders moest ingevuld worden. Sindsdien is Guido opnieuw heel druk bezig met concerten spelen, repeteren, muziek componeren voor zichzelf, promo en interviews, … Maar het is niet omdat hij niet in de credits staat, dat hij geen bijdrage leverde. Hij heeft de totstandkoming van dit tweede album vanaf de zijlijn gevolgd en hij heeft zijn zegen gegeven. Dat laatste is voor mij wel belangrijk. Ik zie hem nog altijd als een soort van gids. In het najaar maak ik opnieuw deel uit van zijn begeledingsband en daar kijk ik alvast naar uit.

Je moest op zoek naar een nieuwe producer
Kimberly: Het plan was om Yves Meersschaert voor die rol te nemen. Omdat mijn team toch eerder uit het Gentse is en we in Gent wilden opnemen. Maar door ziekte en een operatie kon Yves die taak niet op zich nemen. Dan hoorde ik Gianni Marzo van Marble Sounds op een tribute-avond voor ‘Wrecking Ball’, het album van Emmylou Harris. Ik wist direct dat hij de geknipte persoon was om het van Yves over te nemen en ik ben nog die avond op hem afgestapt om hem dat te vragen. De band is niet echt veel veranderd, maar Gianni heeft dat geluid toch een beetje een andere richting gegeven. Hij heeft zelf nog wat ‘exotische’ instrumenten toegevoegd als een omnichord en zo. En hij heeft Pieter Van Dessel van Marble Sounds erbij gehaald voor wat synth-laagjes. Oorspronkelijk zouden er geen synths op het album staan, omdat je dat instrument niet meteen associeert met country en americana, maar nu ben ik blij met die keuze. Gianni is niet een ‘klassieke’ producer. Hij was meer een soort coach in de studio.

Je hebt sinds kort ook een bekende drummer in de band
Kimberly: Bert Huysentruyt was al bekender als acteur dan als drummer en zopas heeft hij nipt de finale verloren van Celebrity Masterchef, waardoor hij uitgebreid op TV en in de media te zien was. Voor dit album en voor de singles deed hij – bovenop geweldig drummen – ook het artwork en de hoesfoto. En hij maakte de video voor “Dansen Doen We Niet”.

Er is ook iemand bijzonder die backings zingt op “Vleugels”
Kimberly: Toen we dat nummer opnamen in de studio, hoorde ik daar in mijn hoofd onmiddellijk een tweede stem bij. Dan vroeg ik aan mijn dochter Emmylou of ze dat eens wou proberen en ze is meegekomen naar de studio voor een opname. En het resultaat klinkt prima. Als ze dat zonder stress kan, mag ze haar stukje komen meezingen op de albumrelease in de Racing in Gavere op 10 mei, maar ik ga haar daar zeker niet in pushen.

Je dochter is pas 10. Stel dat ze binnen een jaar of 5 aan jou komt vertellen dat ze in de muziek wil?
Kimberly: Ze speelt piano en heeft interesse in muziek, maar ik laat haar alles op haar eigen tempo ontdekken. Als ze dat echt wil doen, zal ik haar daar in steunen. Ze is intussen oud genoeg om te zien en te ervaren dat het niet allemaal glamour en glitter is. Een leven in de muziek vraagt veel opofferingen van jezelf en van iedereen in je omgeving. Ik heb altijd kunnen rekenen op mijn partner, mijn gezin en mijn familie om naast mijn job in de zorg nog met en voor muziek te kunnen leven.

Het gaat op ‘Ademhalen’ heel vaak over de liefde in al zijn vormen
Kimberly: Wat is er mooier dan de liefde. Geluk, vertrouwen, oprechtheid, … zo’n zaken komen misschien te weinig aan bod in muziek. We gaan er al te makkelijk van uit dat die er altijd zijn.

Er staat op ‘Ademhalen’ ook een duet
Kimberly: Bruno schrijft en zingt doorgaans in het Engels, of uitzonderlijk een keer in het Gents. Ik denk dat het een eerste keer is dat je hem kan horen zingen in het AN. We zijn allebei blij met het resultaat. Hij zou dat meer moeten doen, zingen in het AN. Bruno is overigens één van de weinige Vlaamse songschrijvers die in zijn Nederlandstalige teksten net zo sterk is als in zijn Engelstalige.

Heb je een favoriet nummer van het nieuwe album?
Kimberly: Mijn favoriet is de titeltrack. “Ademhalen” is een heel herkenbaar en heel menselijk nummer. Het gaat over bezwijken onder zorgen, over liefde die je onvoorwaardelijk moet kunnen geven en een soort van schaamte als dat even niet lukt, over pauzes moeten nemen om de batterijen te kunnen opladen, … Dat zijn momenten die ik vaak tegenkom, als zorgverlener, tijdens corona, met mijn vader, …
Elk nummer op dit album heeft zijn verhaal en zijn belang. “Eenmaal, andermaal… Verkocht” was een nummer dat we ‘over’ hadden van ‘Moederland’ en dat we nu als eerste afgewerkt hebben. Het is een heel eenvoudige en mooie song. Bruno Deneckere heeft daar een heel mooie zin in verwerkt: “Had ik je niet gevonden, dan had ik je gezocht…”. “Niet gezegd” is de vertaling door Lieven Tavernier van “Morning Song for Sally” van Jeff Walker, geïnspireerd op de uitvoering door Nanci Griffith uit 1993 op het sublieme album ‘Other Voices, Other Rooms’. Dit gaat over zachtheid, over afscheid en aanvaarden van wat niet meer is. Ook het walsje “Ik Ging voor Zilver” heeft een speciaal plaatsje in mijn hart. Geschreven door Bruno Deneckere, maar geschreven, uitgevoerd en gezongen als was het een Dolly Parton-song. Dit is pure country met dat balanceren tussen groot geluk en verdriet. Het gaat over geluk dat je overvalt op een onverwacht moment, als je het niet aan het zoeken was.

Dolly Parton blijft één van je idolen?
Kimberly: In de countrymuziek heb je heel wat sterke dames waar je naar kan opkijken: Emmylou Harris, Nanci Griffith, Dolly Parton, … Op ‘Moederland’ stonden al drie covers/vertalingen waarvan Dolly Parton haar versie heeft opgenomen. We gaan die bundelen met andere Nederlandstalige versies van haar songs voor A Dolly Day To Remember, een avondvullend programma op de vooravond van haar 80^ste verjaardag, in januari van volgend jaar. Misschien moeten we er Erik Van Neygen bij halen. Die heeft vroeger al mooie vertalingen gemaakt van Dolly Parton-songs. Het wordt voor alle duidelijkheid een viering van Dolly Parton en geen tribute-night.

‘Ademhalen’ is nu al een paar weken uit. Hoe zijn de eerste reacties?
Kimberly: De eerste reacties zijn heel positief. Ik heb er alle vertrouwen in dat we nog meer mensen kunnen bereiken en kunnen raken met dit tweede album. We hebben veel ‘goesting’ om met ‘Ademhalen’ veel concerten te gaan spelen.

Veel succes gewenst

Reviews
2025 Ademhalen
2024 Dansen Doen We Niet -single-
2022 Moederland
LIVE
2024
A christmas to remember van Little Kim, Bruno Deneckere en Berlaen – Gezelligheid als Kwetsbaarheid
2023
Little Kim & Friends - A country night to remember
2022
Little Kim - Koningin van een uitverkochte avond

De albumreleaseshow voor ‘Ademhalen’ is op 10 mei in de Racing in Gavere
Facebook https://www.facebook.com/p/Little-Kim-100076053722531/
iTunes: https://music.apple.com/us/album/ademhalen/1800288396
CD/Vinyl : https://www.cluster-park.com/products/little-kim-ademhalen
Concerten : https://www.littlekim.be/agenda

Marble Sounds knikkert met bolleketten tijdens deze ‘Core memory’ tour
Marble Sounds en Robin Kester

Marble Sounds, het alter ego van Pieter van Dessel, is een vijftien jaar bezig; ze zijn toe aan de zesde plaat ‘Core memory’, die smachtend melodieus rockt en minder weelderig georkestreerd is. Die muzikale kaart werd vanavond door het combo getrokken. In een knikkerspel siert Marble Sounds nu met ‘bolleketten knikkers’!

Marble Sounds is één van die verborgen parels in ons Belgisch muzieklandschap, die sympathiek  intrigeert met ingetogen melancholieke soms weelderig georkestreerde popsongs in een palet van herfstige kleuren. Op ‘Core memory’ werd het roer in een ietwat andere richting gedraaid met melodieus puntige poprocksongs, minder breed, iets meer rechttoe-rechtaan, maar nog steeds met de intentie van een puike spanningsopbouw in een fijnzinnig, gepolijst als ongepolijst, rauw schilderachtig, beeldrijk decor.
Het is de sterkte van sing/songwriter van Dessel. Z’n kenmerkende bedwelmende droompop krijgt een extraverte touch, meer friste van zachte en felle kleuren in de sound. De emotievolle klankkleur, wat hen nog steeds mooi uniek maakt , blijft aanwezig. Ultieme pracht dus, alles goed beheerst als eventjes gecontroleerd uit de bocht; elk geluidje valt op z’n plaats, gelaagd, hartverwarmend als levendig, opwindend. Een interessante boeiende opsmuk na al die jaren, kun je wel zeggen. Van Dessel refereert naar z’n vroegere muzikale herinneringen uit de eighties.

Deze background nemen we mee in dit optreden. Marble Sounds is een goed geoliede band met een vaste kern (o.m. Isbells’ Gianni Marzo en Gerd Van Mulders) en speelt muzikaal met bolleketten knikkers. “Twist in my sobriety” van Tanita Tikaram weerklinkt als intro op het gespeelde nieuwe werk. Dat hoorden we duidelijk in de eerste helft van de set , met de huidige single “You would prove me wrong now”, “Hear me talking”, “Nothing to get over” en “Said so”. De nummers klinken uitgekiend, sfeervol opbouwend, krachtig en droom- verscheurend. Van Dessel wisselt af in keys en elektrische gitaar. Ze staan met zes op het podium , de synths en de vrouwelijke backing vocals als subtiele klankkleur op het meer traditioneler instrumentarium. De grauwe, gevoelige, doorleefde zang vindt en zoekt z’n weg in het poprockende materiaal. De verlichtingswall op het achtergrond is een meerwaarde in dit geheel.
Deze namiddag speelden ze reeds een set voor de kinderen, die op het vijf jaar oude “Traces” een danspasje waagden en eventjes met de handjes zwaaiden. Heerlijk zoiets en jawel , het is ook ééntje  die de huidige dynamische indiepoprock weergeeft, de dansspieren triggert en siert door meerstemmige zangpartijen.
Marble Sounds klinkt levendig, opwindend, wat gecontroleerd uit de bocht, zonder de finesse, subtiliteit en melodie uit het oog te verliezen.
“Not all is in vain” wordt volledig uitgediept. Het is het langste nummer van de set. Een snedige, rockende groove van gitaren, elektronica en drums zit in elkaar verweven. Mooi. “Axolotl”, van de vorige titelloze plaat, over een beestje , stelt nog even de elektronica voorop en klinkt even creatief als de songtitel.
Het zet aan tot het sfeervol dromerige “Give or take a few”, heerlijke dreampop en broeierige poprock. De inspiratie werd gehaald van Vanessa Carlton's "A thousand miles". Hoedanook doet het ons wegdromen naar beelden van allerhande landschappen.
Op naar “An emotional high”, eerste single van de huidige plaat, het bouwt mooi op, dwarrelt melodieus rond en durft te exploderen. Oudje “Photographs”, tien jaar oud intussen (uit ‘Dear me, look up’) is een flashback voor de band , gezien het toen in de Ha Concerts live werd opgenomen als clip; ook hier die brede, veelomvattende sound die Marble Sounds muzikaal rijk maakt.
Ze graven in het verleden met deze nummers; “Good occasions” van hun debuut ‘Nice is good’ 15 jaar intussen, werd gekozen vanavond door de jarige drummer. Heerlijk hoe elektronica, gitaar, drums en (meerstemmige) zang elkaar vinden in een palet van alle kleuren van de regenboog.
Een laatste offensief wordt ingezet, we horen diverse experimentjes op “Priorat” en met “Catch it alive” horen we een andere single van hun ‘Core memory’ die overtuigt net als het intense “A place to call mine”, die de set besluit.
We krijgen als toemaatje spannende, liefdevolle, intieme nummers als “About you”, met z’n elektronicariedels en het gekende “Leave a light on”, beiden omgedoopt tot elegante kerstsongs,  uiterst gevoelig en spaarzaam begeleid, met een trompet en vrouwelijke vocals als toegevoegde waarde.
We worden letterlijk uitgewuifd op “It ‘ll make us laugh”, door meezing en handjes zwaaien, een toonbeeld van samenhorigheid en dat het iedereen mag goed gaan in deze onvoorspelbare wereld!

Puike set van het combo rond Pieter van Dessel noteren we , die het publiek met deze zesde plaat een meer rockend patroon laat horen, maar die kenmerkende klankkleur niet verliest in het muzikaal verhaal. Speelden ze vroeger met knikkers, dan knikkert Marble Sounds nu met bolleketten. Sjiek!

Support was de Rotterdamse Robin Kester, solo. Ze is toe aan haar twee plaat ‘Departure’, die ze hier van innemende, sobere kamerpop naar heldere broeierige, groovende indietronica en - rock doet evolueren door de voorgeprogrammeerde sounds.
Ze eigent zich gaandeweg een plaatsje toe in de nieuwe lichting Nederlandstalige vrouwelijke sing/songwriting.

Organisatie: Ha Concerts, Gent

Chat Pile - Geestdriftige noise-rock

De schreeuwerige noise-metal van Agriculture is een barbaarse terreuraanslag op uw en onze trommelvliezen. Sommige bands verheffen lawaai tot kunst, maar bij deze herrieschoppers lukt dat vooralsnog niet, ook al is het ergens wel de bedoeling. Met de beste moeite van de wereld kunnen wij geen spoor van branie of creativiteit herkennen in dit meedogenloos kabaal en hemeltergend gekrijs. Gauw doorspoelen, die handel, en liefst met een straffe dafalgan.

Chat Pile is een band die voor hun albums ‘God’s Country’ en ‘Cool World’ uit heel wat hoeken positieve respons heeft gekregen en dat is niet minder dan terecht want het zijn twee indringende platen die een onuitwisbare indruk achterlaten en fel aan de ribben blijven kleven.
De sound van Chat Pile is moeilijk te vatten en de band wordt maar al te gauw in een metalhokje wordt geplaatst, maar ons lijkt het toch eerder een soort intense noise-rock die dichter aanleunt bij The Jesus Lizard, Daughters, Melvins en Kowloon Walled City.
De hardvochtige en bijtende noise-rock weet ook live te imponeren en kerft diepe wonden in onze tere zieltjes. Chat Pile klinkt tegelijkertijd rauw, passioneel en genadeloos.
Frontman Raygun Busch heeft nogal wat demonen en frustraties om eruit te persen en doet dit met pijn, power en bezieling in mindfuckers van songs als “I Am Dog Now”, “Why”, “Slaughterhouse” of “Masc”.
De smerige sludgy gitaar van Luter Manhole snijdt door merg en been en zet koeienpoten van riffs neer in “Frownland”, “Funny Man” en in het moordlustige “Dallas Beltway”. Een meer ingehouden aanpak maakt van “Shame” en vooral “Pamela” begeesterende en meeslepende songs, maar de vernielzucht is er niet minder om, hier kom je niet ongeschonden uit.

De alom positieve reacties zijn volledig terecht, Chat Pile laat een heftige indruk na en toont dat ze nog heel wat in hun aardedonkere mars hebben.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Chat Pile
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7474-chat-pile-27-04-2025
Agriculture
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7473-agriculture-27-04-2025
Organisatie: Trix, Antwerpen

La Muerte - Afscheidsconcerten langs een helse poort

Afscheid nemen in de muziekscene doet de artiest/band elk op z’n manier; o.m. je kan doorgaan tot je bent verwelkt, een parodie wordt op jezelf, én er soms mee weg komt door de horde fans die je blindelings op de voet blijven volgen. Of je kunt stoppen op een zeker hoogtepunt, en je fans meesleuren op een razendsnelle trip, een losgelagen rollercoaster, en op die manier afscheid kan nemen langs een helse poort.
La Muerte (*****) ging voor de tweede optie in een goed vol gelopen De Casino. Eerder bewees de band al in de 4AD, Diksmuide dat er nog geen sleet staat op de band, lees gerust. In De Casino zette La Muerte eveneens de puntjes op de 'i'.

Cyclone (*****) opende de avond. Ze hadden ook hun eigen schare fans mee. Niet zo verwonderlijk, want deze band kan eigenlijk wel de zaal vullen. Iedereen was meteen mee in hun muzikaal verhaal en amuseerde zich. leunen. Ze drukten het gaspedaal telkens in; wat een kracht, wat een energie. De charismatische zanger porde nog wat meer het publiek aan. We genoten van de verbluffende gitaar solo'. Cyclone profileerde zich als de evenknie van de hoofd act deze avond, want eigenlijk ook hier stond de poort van de hel prompt open!

La Muerte werd in 1983 opgericht door zanger Marc Du Marais en Gitarist Didier 'dee-j' Moens. Doorheen de jaren bouwde La Muerte een internationale cultstatus op met stomende liveshows en straffe en toch vooral enkele tijdloze platen. Doorheen de jaren zagen we hen aan het werk , waarbij ze een ondoordringbare geluidsmuur optrokken.
Hun concerten waren gedrenkt in een poel van de Hel; bij elk optreden kwamen ahw demonen tevoorschijn.
Na meer dan veertig jaar, blijkt dat nog steeds het geval, hoewel we in het begin het gevoel kregen dat de motor nog wat warm moest draaien, maar eens het Hellevuur brandde, knetterde het muzikaal!
Met twee opvallende omgekeerde kruisen op het podium badend in een bloedrood licht, opende het combo met een dreigende intro van 'Ennio Morricone’s’ “Navajo Joe”. Het donderde, kletterde meteen op songs “Evil Land” en “Coteau dans l'eau”; filmische beelden borrelden op, die ons naar adem deden snakken.
Even leek het wat allemaal dezelfde lijn uit te gaan, maar met een verschroeiende “Snake in my hand” ging naar een climax. Een helse duisternis daalde over ons heen. Op een “Black God, White Devil” en “Shoot in Your Back”, waren er geen lichtpuntjes meer te bespeuren. Het verschroeiende tempo blijft, alsof je onder hypnose meedanst met de Duivel en zijn Discipelen.
Het is een ritueel aanvoelende trip van La Muerte, meegesleurd in een Poel des Verderf. Er waren moshpits, mensen die in een donkere walm headbangden, de demonen strak in de ogen; een hels pad vol vuurtongen. “Ecoute cette Priére”, “I would Di Faster” en het gekende “Lucifer Sam” volgden.
In een wervelende, duivelse finale volgde een apocalyptisch aanvoelend tafereel, tot iedereen verweesd achterbleef. De registers werden dus nog eens opengetrokken met “Burst my soul” en “Wild Thing”.

We willen meegeven dat La Muerte toch invloedrijk was, want Wiegedood, AmenRa en andere Belgische parels hebben toch zekere raakpunten qua intensiteit en spanning.
Ze waren pioniers van donkere metal/punk of hoe je het ook wil noemen.
La Muerte pakte nog eens stevig uit , een ‘afscheidstour en grandeur’ langs een helse poort.

Setlist: Intro (Ennio Morricone - Navajo Joe) - Evil Land - Couteau dans l'eau - She Did It for Lust - Snake in my Hand - Whack This Guy - I Lost My Hand - Lost - Black God, White Devil - Shoot in Your Back - Kustom Kar Kompetition - Écoute cette prière - I Would Die Faster - Lucifer Sam (Pink Floyd cover) - Kung Fu Fighting (Carl Douglas cover) - Burst My Soul - Wild Thing  (Chip Taylor cover)

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
La Muerte
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7463-la-muerte-26-04-2025?Itemid=0
Cyclone
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7464-cyclone-26-04-2025?Itemid=0

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas