Worlds Beyond - Alle verwachtingen ingevuld
Worlds Beyond + Anthe
De Gentse symfonische metalband Worlds Beyond had een ambitieus plan voor de release van hun nieuwe album ‘Rhapsody of Life’: drie avonden CC Gildhof in Tielt waarop ze dat album voorstellen, telkens met een symfonisch orkest. Na de première-avond van 28 februari kunnen we stellen dat ze in hun opzet geslaagd zijn.
Worlds Beyond bracht een bijzondere support act mee voor haar symfonische avonden: de Limburgse Anthe (Anthe Huybrecht). Zij heeft een onvoorwaardelijke liefde voor de akoestische piano en vertaalt dat op het podium in Tielt op haar eentje naar een mix van piano, synths, samples en loops. Haar manier van spelen en schrijven is beïnvloed door haar klassieke muziekopleiding, maar ze heeft een eigen sound met feeërieke melodieën en persoonlijke teksten waar invloeden als Agnes Obel, Kate Bush, Heather Nova en zelfs Björk in te traceren zijn. In aanpak en resultaat zien we gelijkenissen met onder meer Usi Es. Op “Violence” horen we zelfs vaag een echo van Suzanne Vega. Het hoogtepunt van haar korte set is het nummer dat haar tante schreef over haar Siciliaanse roots.
Worlds Beyond trekt alle registers open voor de releaseconcerten van ‘Rhapsody of Life’. Voor tien nummers van dat nieuwe album en voor acht van debuutalbum ‘Symphony of Dawn’ werden arrangementen uitgeschreven door Hannes Vanlancker. De band en de grote groep muzikanten studeerden op vrij korte tijd, onder leiding van dirigent Dirk Boehme, alle 18 nummers in voor de drie releaseconcerten.
Over de aanpak valt wel wat te discussiëren. De meeste bands kiezen ervoor om op een releaseconcert de nummers te brengen op een manier die zo dicht mogelijk aanleunt tegen die van het album. Met voor elk nummer een nieuw arrangement stap je daar dan van af. Aan de andere kant is elke song een vorm van levende materie die ook op een clubshow of festival zal verschillen van het origineel van de studio-opname. Toch leefde er in Tielt maar zelden het gevoel dat dit om een albumrelease ging. Over het albumconcept en de individuele nummers werd weinig verteld en ook was het niet duidelijk welke nummers van het ‘oude’ of ‘nieuwe’ album van Worlds Beyond waren.
Het publiek in Tielt – grofweg 400 mensen per avond – was een mix van muziekfans met metal-shirts en mensen die doorgaans duidelijk weinig of niets met metal hebben, maar die wel nieuwsgierig waren naar de combinatie van rockband en orkest. Op het podium van CC Gildhof was er nauwelijks nog een vierkante centimeter vrij. De bandleden van Worlds Beyond waren in het wit (op zangeres Valerie na), als contrast met de orkestleden in het zwart. Valerie, gitarist Tijmen en violist Jakob stonden vooraan het podium opgesteld. Ewoud, Robbe en Wout stonden samen achteraan.
In de set van 18 nummers – met een pauze – werden de oude en nieuwe nummers in een schijnbaar willekeurige volgorde gebracht. Pas na de pauze werd duidelijk dat het eerste luik de eerder ‘lichtere’ songs omvatte en het tweede luik de ‘zwaardere’ songs, met in de geluidsmix meer aandacht voor de gitaar van Tijmen. De orkest-arrangementen waren een aangename toevoeging: groter, rijker en dieper dan de albumversies. Op het album hoor je vooral viool en piano als symfonische elementen, terwijl in Tielt de extra inbreng van hout- en koperblazers opviel, en natuurlijk de oor-strelende harp-melodieën. Voor het publiek in de pluchen stoeltjes is er ook het ‘volume’ in geluid van het orkest dat aan de hele avond een extra dimensie geeft. De leukste momenten waren “Edge of Faith” (afsluiter van de eerste set/net voor de pauze) en “Rhapsody of Life”, de titeltrack die mij live meer kan overtuigen dan op het album. Een toegift was er niet.
Ook voor het publiek dat niet vertrouwd is met symfonische metal werd de avond een aangename ontdekking. Het zou mooi zijn dat er van deze uitvoeringen met orkest ook opnames gemaakt zijn die bijvoorbeeld als live-album of als bonus bij een volgende album kunnen uitgebracht worden.
Visueel gebeurde er niet zo gek veel op het podium. Daar was natuurlijk weinig ruimte voor, maar met wat creatief denken konden met licht en rook en misschien videoprojecties nog een extra laag worden toegevoegd, waar het nu vooral functioneel was. Valerie is behalve een uitstekende zangeres ook een goede entertainer, maar op haar eentje zijn de mogelijkheden beperkt. Op het podium was Worlds Beyond wel heel statisch en misschien net iets te veel bezig met de correctheid van het muzikale.
Het opzet van drie avonden met orkest is behoorlijk ambitieus. Doorgaans doet een metalband dat pas na hun vierde of vijfde album. Hoe kan Worlds Beyond dit nog overtreffen voor een volgend albumreleaseconcert?
Maar wij houden wel van bands die voor zichzelf de lat heel hoog durven leggen en daar dan ook nog vlot over gaan. Met de voor Vlaanderen al te typische bescheidenheid kom je helemaal nergens. Meer metalbands mogen zich spiegelen aan het lef en de durf van deze Worlds Beyond.
Organisatie: CC Gildhof, Tielt
An Pierlé Quartet - Wat een muzikale prikkeling en totaalbeleving
An Pierlé Quartet is een versmelting tussen het jonge jazzduo SCHNTZL, muzikant Koen Gisen en An Pierlé. Binnen dit muzikale project verkennen ze elkaars wereld. An Pierlé heeft als solo zangeres-artieste al heel wat ervaring. Wie herinnert er haar deelname nog op Humo's Rock Rally 1996, piano spelend op een kangoeroebal. Het is een veelzijdige artieste geworden. Momenteel is er al een pak jaar het project An Pierlé Quartet (*****) waarmee ze ons in het verleden met de plaat 'Wiga Waga' al volledig overtuigde.
Op de nieuwe ' Ultimate Surviver', uitgebracht op W.E.R.F. records, weet het combo steeds de grenzen te verleggen. Het mooie aan de plaat is hoe er een verhaal wordt verteld, dat de luisteraar zelf verder kan in- of aanvullen.
We zagen hen hier ook live aan het werk in de gezellige Nova Express (Jazz Club), verbonden aan het Kunstencentrum Nona in Mechelen. Wat een muzikale prikkeling en totaalbeleving, muziek met de onderliggende boodschap van hoop.
Het weemoedige kantje, dat we ook ontdekten op plaat, keert wel degelijk terug in de breekbaarheid van An’s vocals. De oor- en oogstrelende instrumentatie raakt.
Live legt het kwartet vooral de klemtoon op een jazzy sound, die andere stijlen integreert.
In de muzikale vibe wordt terug gegrepen naar de fifties, zeker als An aan haar piano bezig is en haar vibrerende stem de hoogte ingaat. Wat een stembereik. De muzikale begeleiding, An’s bewegingen, haar danspasjes en het voortdurend heen en weer geloop van piano naar microfoon, maken het geheel nog sterker.
Hier staat een complete band te spelen; de speelse steekjes van het duo Hendrik Lasure (toetsen) - Casper Van de Velde (op drums) tekenen de zin voor avontuur en improvisatie, Verder ook saxofonist Koen Gisen vuurt hen aan en trekt de sound open. Grenzen vervagen en worden verlegd. Zoals blijkt uit songs als “The Lid” en “Waves”. Wat klinkt dit heerlijk, boeiend, spannend. En An kan gewoonweg compleet los gaan.
Het publiek wordt nauw betrokken bij het Quartet. Letterlijk zelfs, want bij het opzwepende “Unreal” nodigt ze mensen uit om voor het podium te dansen. Een feestelijke stemming. Mooi om te zien.
Op het eind laat An zich van haar meest tedere, kwetsbare kant zien, de sax doet de rest. Om dan, in de bis, alle registers open te trekken. Een integer, vol geluid, emotievol, meeslepend, gedreven.
An Pierlé Quartet laat in een kleine twee uur alle de verschillende aspecten horen. In deze gezellige jazzclub kregen we een muzikale prikkeling en totaalbeleving. Klasse!
Pics homepag @Patrick Van Vlerken
Organisatie: Kunstencentrum Nona (Nova Express), Mechelen
Blaudzun – Melancholie het centrale thema
In 2014 wist een artiest ons op Les Nuits Botanique compleet omver te blazen, door z’n sound in een zweem van melancholie en weemoed onder te dompelen en er een groove in te steken. Blaudzun (*****) is de naam, het alter-ego van Nederlandse singer-songwriter Johannes Sigmond. Hij is al sinds 2006 bezig en bracht enkele knappe platen uit. Hij is nu toe aan z’n negende, 'Latter Days'. In een zo goed als uitverkocht Ha Concerts in Gent konden we hem bewonderen. Op het laatste album horen we toegankelijkheid en avontuur met een bevreemdend, donker kantje.
Live is de sound veelzijdiger en wordt deze nog meer uitgepuurd, in een set die melancholie centraal plaatst en er een groove aan toevoegt. Puik werk opnieuw.
Na de intro “The Sun Shines Down On Me” van Daniel Johnston werd meteen de aandachtr gescherpt door sterk drumwerk. Blaudzun zien we in glinsterend donker pak, dito donkere grote bril, het podium opkomen. “Wicked Ball” is eentje die ontploft. De muzikanten zijn goed op elkaar ingespeeld. De nieuwste single “Kayo” zit al vroeg in de set, en klinkt energiek, gedreven. De emoties borrelen op, de sound is hypnotiserend, bedwelmend, weemoedig als broeierig, meespelend, gedragen door z’n kenmerkende vocals en extraverte uitstraling. Telkens houdt hij zijn publiek bij de leest.
Het klinkt spannend door de intieme en explosieve sound , waar de registers durven open getrokken te worden als op “Coma” (ook eentje van de nieuwe plaat).
We waren onder de indruk van het sublieme drumwerk en de beweeglijke gitarist, die naast Blaudzun was opgesteld en dus meermaals de show stal. “Elephants” werd door het dankbare publiek meegezongen. Ook de nieuwere nummers moesten niet onderdoen en gingen erin als zoetenkoek, o.m. het wondermooie, lekkere dansbare “Better Man”. Een rustiger moment volgde met het pakkend mooie “Spark Chaser”.
Uiteraard worden clichés aangehaald in 'ooo en aaa's' meezingen en het bovenhalen van de gsm lichtjes. Ze zorgen voor magische momenten. Het mazakt de show als het geheel bijzonder. Het toont hoe dicht een artiest als Blaudzun na al die jaren nog steeds bij zijn fans staat. En die liefde is wederzijds. Het publiek gaat gretig in op wat hij hen aanbiedt en geniet met volle teugen.
Het intieme “Wolf's Behind the Glass” speelt Blaudzun akoestisch middenin het publiek. Puur, oprecht, broos en breekbaar. Een song als “Dontfuckitup” onderstreept de frustraties van deze tijd, de middenvinger omhoog naar wat mis gaat in onze maatschappij. Die boodschap kregen we wel te verstaan.
Song na song bleef Blaudzun zijn publiek entertainen. Veelzijdigheid troef van intimiteit tot dynamiek. Hij danste letterlijk doorheen de zaal op “Wasteland.
Apotheose in de bis met het prachtige “Hey Now”, solo. Het zorgde voor een kippenvelmoment. Waarna de band inpikte op “'Dreamers”. Mooi overtuigend. Blaudzun sloot af , met wellicht z’n grootste hit “Promises of No man’s land”.
Dit was een uiterst geslaagde avond … Melancholie was het centrale thema, het was in balans een kleine twee uur puur muzikaal genieten van bittere ernst en humor. Klasse!
Setlist: Wicked Ball //Kayo //Bonfire //Coma //Elephants //Better Man //Wingbeat //Spark Chaser //Pin //Wolf's Behind the Glass (acoustic in audience)Faint Of Heart //We Both Know //Heavy Flowers //Prophecy //Dontfuckitup //Summer Song //Wasteland //Real Hero //Too Many Hopes for July (ending with Solar snippet) Encore: Shades //Hey Now (solo) //Dreamers /Promises of No Man's Land
Organisatie: Ha Concerts, Gent
John Cale - POPtical Illusion Tour - Cale schittert eigenzinnig in Le Splendid - De Yin en Yang tussen noise, melodie, rock en dissonantie
Ik heb het geluk gehad John Cale al verschillende keren aan het werk te mogen zien, en dus ook in verschillende gedaantes, van alternatief tot doorsnee rock, van oersaai tot ronduit fantastisch. Ik heb nog altijd kippenvel van zijn passages in 2006 in Le Grand Mix, in de Vooruit en in de Roma in 2023.
Het unieke optreden in Mesen in 2014, waar Cale geïnteresseerd de opdracht aanvaardde om een werk te maken rond de kerstbestanden in de eerste wereldoorlog en daarbij ook besloot Paris 1999 integraal en vooral alternatief te brengen, kunnen we historisch noemen. Dan heb je ook de eerdere vervelende zogenaamde Velvet-reünie in Liverpool met gastmuzikanten in 2018. Mijn liefste prijst zich nog altijd gelukkig dat ze niet meekon. Zo zie je maar, veel hoogtes en soms laagtes, bij één van mijn grootste helden en medeoprichter van de band die definitief het gezicht van de alternatieve rock veranderde, The Velvet Underground.
De lat ligt dus hoog voor onze eeuwig patent uitziende drieëntachtiger. Hoogbejaarden zijn normaliter berustend, gezapig en mild. Niks van dit bij de eeuwige flirter met kunst, experiment en drugs. Zijn experimenteerdrang blijft intact en zorgt voor een avond vol spanning en ‘verwacht het onverwachte’.
Neen hij bijt geen kippenhoofden af op het podium. Neen, hij springt niet met zijn oude gewrichten Iggy-gewijs op en rond het podium. Neen, hij test niet de decibelmeters met zijn schorre typische stem of met een wall of sound. Neen, hij creëert geen esoterisch ludiek vloeistofdia-sfeertje.
JC positioneert zich rustig achter zijn elektrische piano, commandeert sec de rest van de trouwens schitterende band, om een zeldzame keer recht te veren om zijn Fender aan te slaan. Hij laat gewoon de muziek voor zich spreken.
Geen enkel nummer klinkt zoals je zou verwachten. Alles is klaarblijkelijk herschreven. Soms onherkenbaar. JC performet met een branie en gemak waar velen een arm veil voor zouden hebben. Nico’s “Moonstuck” en “Frozen Warnings” worden herleid tot de kern, “Waiting” moet het doen en doet het met stampend pianowerk. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik achteraf de playlist heb moeten uitpluizen om te weten te komen wat hij bracht. Vergelijken met de studioversies wordt zo goed als onmogelijk.
Cale profileert zich niet als zijn collega tachtigers Jagger, McCartney of Dylan, staat niet stil, teert niet op het verleden en blijft enkel vooruit kijken waarbij eigenzinnigheid en experiment hoog in het vaandel wordt gedragen.
Ik had graag nog eens de krakende viool van “Venus In Furs “ gehoord zoals in Tourcoing in 2006. Maar ja, zijn we al niet te veel verwend?
POPtical Illusion Tour - Cale schittert in eigenzinnigheid, de Yin en Yang tussen noise, melodie, rock en dissonantie.
En krijgen we hetzelfde voorgeschoteld in het Koninklijk Circus in Brussel op 4 maart? Ongetwijfeld niet.
Setlist: Captain Hook/The Endless Pain of Fortune/Davies and Wales/Out Your Window/Rosegarden Funeral of Sores/Gravel Drive/Cable Hogue/Set Me Free/Frozen WarningsLong Way Out of Pain/Moonstruck/Do Not Go Gentle Into That Good Night/Chums of Dumpty/Barracuda/Poster Rescue//Waiting For The Man
Organisatie: Verone Productions
MEnTAL Fest 2025 – Wat een diversiteit in de samenstelling
MEnTAL Fest 2025
Trax
Roeselare
2025-02-22
Erik Vandamme
MEnTAL Fest is een nieuw festival ten voordele van het geestelijk welzijn en waarvan de opbrengst integraal naar het Tejohuis gaat. Plaats van afspraak was Trax in Roeselare. Zeven bands, in een breed kader, kregen hun kans. De eerste editie verliep vlekkeloos, en was ook totaal uitverkocht. Organisatorisch viel er geen speld tussen te krijgen, en ook de optredens waren elk op hun eigen wijze absolute top.
Het Belgische Decision mocht, met een bonte mix van heavy metal en thrash, het festival openen en haalt de mosterd bij o.a. Metallica en Pantera. We waren, helaas door omstandigheden, net te laat om deze band aan het werk te zien.
We maakten ons dan maar op voor een theatraal totaalspektakel, binnen een rituele aankleding, met InHuman (****1/2). Bindteksten: daar doet dit combo niet aan mee, nee, ze laten hun muziek voor zich spreken. Astrid, die in het verleden op keys speelde, neemt nu de rol over van frontdame-zangeres, en laat haar bijstaan door een zanger, die een demonische stem heeft dito uitstraling. Net die spanning en wisseling in de zangpartijen, vormt een grote meerwaarde en is ook een donkere draad doorheen het verhaal. InHuman verhaalt over pijn, verval en vertwijfeling. En ergens in de diepte doemt in hun weemoedige sound ook een boodschap van hoop in die donkere brij.
Een filmische totaalbeleving wordt het door vuurspuwende gitaren , verpulverend drumgeweld , de muzikanten en de zanger met maskers op en frontdame Astrid, die op het einde van de set vastgebonden met tape haar lot ondergaat. Om kippenvel van te krijgen …
De zaal stond voor InHuman goed gevuld, Sister May (****) kreeg wat minder publiek voor zich, maar ging er totaal voor. De band speelde een thuismatch, gezien ze in 2017 in Roeselare werden opgericht. Ze hadden het een beetje moeilijk om het publiek mee te krijgen in hun muzikaal verhaal, ondanks de verbluffende inspanning in de instrumentatie en in de vocals.
Sister May kan je muzikaal moeilijk onderbrengen, het maakt het voor de doorsnee metal liefhebber niet makkelijk. Wijzelf genoten van hun variaties en diversiteit, een bonte, veelkleurige verzameling aan stijlen. Het geheel klonk donker, lichtvoetig en energiek, vuurkrachtig, waarbij ze ruimte lieten om te experimenteren. We hielden van die avontuurlijk aanpak.
Secondhand Saints (*****) opgericht rond de coronapandemie, bracht als metalcore band een debuut, 'Shattered Floors', om ‘U tegen te zeggen’. Op de daaropvolgende releases 'Dying Breath', 'Echoes' en 'Afterlife' gingen ze volop door op dit elan. Vorig jaar nog stelden ze hun nieuwste plaat voor, 'Falling From Crage' in De Casino in Sint-Niklaas; een wervelende feestje werd met muzikaal een stevige hoek af.
Op MEnTAL Fest hadden ze het eerst wat moeilijk om het publiek direct murw te slaan. Maar de band bleef gewoon stevig doorrammen. De beweeglijke, spraakzame frontman deed de rest om het publiek voor zich te µwinnen. Een metalcore feestje werd het, met een eerste moshpit als gevolg. Secondhand Saints kwam op dreef en ze gooiden er nog wat strandballetjes in het publiek. Het publiek ging heen en weer, danste en maakte een soort wave. Mooi.
De grote publiekstrekker was hier vaanvond Dyscordia (*****) die in 2025 aan hun vijftiende verjaardag toe zijn. De ‘Dyscordia Army’ was hier goed vertegenwoordigd, de voorzitter vierde ook zijn verjaardag en werd op het podium in de bloemetjes gezet.
Muzikaal kregen we een overtuigend overzicht van het oeuvre van Dyscordia. Er waren beelden op het scherm te zien van alle releases.
De setlist was een soort ‘best of’ met enkele verrassende wendingen die sterk werden ontvangen. Het publiek ging ertegenaan, de band moest geen moeite doen om iedereen voor zich te winnen.
De band ging ervoor , speelde strak, gedreven, gebald. Ook qua entertainment overtuigend.. Dyscordia bleef het pedaal stevig ingedrukt houden. Een betere manier om hun vijftiende verjaardag met een knal te vieren, konden we ons niet indenken.
In een recent interview liet de band verstaan dat ze nog meer in petto hebben dit jaar. "Dyscordia is al meer dan tien jaar één van de betere acts die ons landje rijk is en kan zich moeiteloos meten met de allergrootste op aarde. Maar vooral blijven ze ook nog stevig op de troon zitten, zoveel is duidelijk", schreven we eind vorig jaar over hun optreden op Plutofest. Op MEnTAL Fest zagen we een band die speels ongedwongen te werk ging. Het sierde hen. Wat een ingesteldheid; dit moet een succesverhaal worden …
Plots stond er veel minder volk in de zaal, Nochtans brengt Iron Mask (***1/2) een update van de heavy metal van de jaren '80 en spreekt dus op die manier een ruim publiek aan, van metal tot hard rock liefhebbers. En bij zo’n referenties horen er lange gitaar of drum solo’s. Het kon ons sterk bekoren. Die aanstekelijke, vlijmscherpe gitaarriffs waren niks nieuws onder de zon, maar die ondoordringbare wall of sound, kenmerkend aan het genre, blijft heerlijk genieten. En ze hadden een zanger die het publiek entertainde en het leuk, ontspannend hield.
De enige niet Belgische band, Chaoseum (****) mocht afsluiten. Dit Zwitserse gezelschap werd in 2018 opgericht en zorgt voor een mix nu-metal en metalcore. We hoorden binnen de sound een link naar Korn, maar ze onderscheidden zich deels in een mystiek mysterieuzere, theatrale sound, wat dit optreden toch wel redelijk uniek maakte.
Voor een sterk uitgedund publiek - het was ondertussen al ver na middernacht- wist Chaoseum ons toch moeiteloos te overtuigen in een totaalbeleven.
En die totaal beleving was trouwens ook de rode draad doorheen deze geslaagde eerste editie van MEnTAL Fest. Wat een diversiteit in de samenstelling van deze bands, van aanstekelijke heavy metal tot metalcore.
(Met dank aan Musika.be)
Organisatie: Different Mind vzw (MEnTAL Fest - Roeselare)
J. Bernardt – Volwaardig alternatief voor Balthazar
Jinte Deprez en zijn 3-koppige band sloten hun clubtournee als support van de nieuwe tweede plaat ‘Contigo’ af in de Gentse Vooruit. Dit optreden had blijkbaar aan een zijden draadje gehangen … Jinte was even uit de bocht gegaan bij zijn hobbybesteding karten. Het management had hem het optreden met gekneusde ribben afgeraden , maar de ex-Gentenaar zelf, lapte het aan zijn laars en stond op het podium … korset aan en onder de pijnstillers.
We kregen anderhalf uur klassenwerk van deze Balthazarman onder J. Bernardt. Zweverige, dansbare poprock met wereldlijke invloeden die moeilijk bepaald in een hokje is te duwen. Naast Jinte, zelf meestal met gitaar, was er een zeer bedrijvige jonge percussionist , een bassist die met zijn aanslagen ons er regelmatig aan herinnerde dat deze groep uit Balthazar was ontstaan, verder nog een sterke synthesizer die bij de meeste nummers zowel qua toetsenwerk als qua zang de groep naar een hoger niveau tilde.
Jinte en C° schitterde. Zo kalm hij is bij Balthazar, zo uitgelaten en energiek is hij bij zijn eigen project; o.m. op en af van de kleine verhoogjes van het podium springen, dansen als een slangenmens, het publiek veelvuldig aanporren, we hadden hem nog niet veel op die manier gezien.
En zijn stem leed zeker niet onder zijn gekneusde ribben. Hij kon de uiterst lage als hoge tonen vlot aan. In bepaalde nummers deed hij denken aan Prince, en bij andere was er de link naar Tamino. Schitterend in vocals dus .
Het was ook de afwisseling tussen de integere, ingetogen en de meer uitbundige, dansbare nummers die het optreden boeiend , spannend, aangenaam maakten.
Bij de ingetogen nummers, “Contigo”, “The other man”, “Taxi, “The last waltz” was het publiek dankbaar, muisstil; op de dansbare (meezing)nummers, “Don’t get me wrong”, “Wicked streets”, “Calm down”, was het publiek enthousiast en ging het zelfs uit de bol. Heerlijk die afwisseling.
Hier bewijst Jinte dat hij geen tandem moet vormen met Maarten Devoldere om tot de top van de Belgische scene te horen. Af en toe je eigen gang gaan levert hier mooie dingen op. Deprez en co krijgt meer dan ooit het licht op groen in z’n project!
Als support hadden we Michiel Balcaen , drummer bij Balthazar en Warhaus. Helaas een miscasting. De zang ging verloren in het ongeïnteresseerde pratende publiek en naarmate zijn set vorderde kreeg hij de handen nog nauwelijks op elkaar. Pijnlijk eerder voor dit duo.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Dieter Boone
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7303-j-bernardt-2025-02-26?Itemid=0
Organisatie: Democrazy, Gent
Begin februari 2000 winnen Klaas Delrue, Geert Noppe en Maarten Van Mieghem het Interfacultair Songfestival aan de KU Leuven. Toen nog als Evguenie Sokolov, naar de gelijknamige, lichtjes hilarische instrumental van Gainsbourg. In 2025 is het dus exact 25 jaar geleden dat de band die we vandaag kennen als het instituut Yevgueni bestaat, en dat moet en zal natuurlijk uitbundig gevierd worden. Tussen alle feestelijkheden is er ook nieuw werk, de EP ‘Yevgueni 2025’.
De EP heeft drie nieuwe nummers en drie speciallekes. Voor de nieuwe nummers werd gezocht naar een producer die de band kon uitdagen en inspireren om weer een lichtjes andere en vooral de beste versie van zichzelf te zijn. De juiste man op de juiste plek was deze keer Willem Ardui, de helft van blackwave. Band en producer slagen erin om alle invloeden, tekstueel en muzikaal tot een hedendaags en tijdloos geheel samen te smelten. Van kleinkunst tot indie. Van ingetogen en weemoedig tot onweerstaanbaar poppy.
“Wat Niemand Kan” is vintage Yevgueni. Super herkenbaar in tekst en muziek. “We Doen Alsof” blijft net iets minder lang hangen in het geheugen, maar is nog steeds een prima track. “Wie Ze Is” doet sterk denken aan Wim De Craene. Meer kleinkunst dan popmuziek, maar bloedmooi.
Het is nauwelijks in woorden te vatten wat Luc De Vos en Gorki, op verschillende manieren, hebben betekend voor het ontwaken van de songschrijver in Klaas Delrue. En dus voor het ontstaan van de band Yevgueni. Daarom horen we de Yevgueni-versie van Gorki’s “Berejager” op deze EP.
Raymond’s “Bierfeesten” is de song die Yevgueni mee door corona loodste omdat ze het nummer voor Radio 2 mochten opnemen voor Raymond’s 70ste verjaardag. Raymond was misschien wel dé grootste gemeenschappelijke held van stichters Geert en Klaas ten tijde van de oprichting.
De live-versie van “Nieuwe Meisjes” verschilt sterk van de album-versie. En is voor de fans misschien wel de leukste van de drie speciallekes op deze EP
Een 25-jarig bestaan had ook grootser, imposanter gevierd kunnen worden dan met deze EP. Maar we onthouden dat dit slechts een radertje, een schakeltje is in een groter geheel van feestelijkheden. “Wat Niemand Kan” is een heel sterk nieuw nummer en de twee covers zijn fantastisch. Dan is een EP meer dan genoeg.
The Breath Of Life is één van de kroonjuwelen van de Belgische postpunk-scene. Na hun ‘Best Of’-album dat vorig jaar uitgebracht werd, komt deze Waalse band nu met een EP.
‘Echoes of Time’ overspande de 39 jaar van de carrière van The Breath Of Life. Dat ze dat op 39 jaar doen en niet op 40 toont dat deze band zich nog altijd niet wil plooien naar de gewoontes en ‘plichten’ van de maatschappij en commercie.
Toen die verzamelaar uitkwam, werd eveneens bekendgemaakt dat album nummer 11 er aan zat te komen. Maar toen kreeg zangeres Isabelle gezondheidsproblemen en ging de hele band on hold. Op het einde van 2024 kwam er gelukkig positief nieuws: Isabelle was opnieuw klaar voor het podium en voor de studio.
Misschien om de fans alvast gerust te stellen is er nu de EP ‘Slowly Crashing’. Met een auto is het moeilijk om ‘traag’ te crashen, maar mentaal crashen, daar kan wel wat tijd over gaan en het is over dergelijke demonen dat de titeltrack lijkt te gaan. Muzikaal is dit The Breath Of Life ten top: engelachtige vocalen, pulserende bas en het typische gitaargeluid van deze band. Een beetje dreamwave als contrast met “Down We Go”, de vorige single.
Als extraatjes krijgen we nog een interessante cover van labelgenoten Psy’Aviah (“The Part You Can’t See”) en twee remixen door de band Kezdown. Dat ze covers naar hun hand kunnen zetten, hoorden we al eerder bij The Breath Of Life. De remixen zijn leuk: die van “Slowly Crashing” is een beetje anders dan het origineel, maar misschien niet zo anders dat je de band of het nummer niet meer herkent. “Down We Go” had al een electro/dance-vibe in het origineel en dat stukje wordt hier uitvergroot tot een springerige ‘90’s club/Eurodance-versie.
https://alfamatrix.bandcamp.com/album/slowly-crashing-ep
Gojira heeft de voorbije jaren de Franse metal nog eens nadrukkelijk op de kaart gezet, maar het land van kaas en wijn heeft terzake wel meer troeven in huis. Zoals doommetalband Hangman’s Chair. Die bestaan al zowat 20 jaar en recent kon je hen aan het werk zien als support van Dool op hun Europese tournee. Ook voor de bezoekers van Desertfest en gelijkaardige festivals is Hangman’s Chair zeker geen onbekende.
‘Saddiction’ is een interessante albumtitel. Verslaafd zijn aan tristesse, dat biedt mogelijkheden voor een soort van conceptalbum, denk ik dan spontaan. Het treuren zit gelukkig niet in elke track, dat zou misschien wat teveel vergen van de fans. Maar het is wel een gemene deler voor het album als geheel.
‘Saddiction’ is een orgie van zware gitaren en trage ritmes, al zijn er uitzonderingen. Op bijvoorbeeld “The Worst Is Yet To Come” – ook al zo’n knappe titel – zetten de Fransen er wel stevig de pas in en die variatie is welkom.
Op dit album zit de band vaak dicht tegen de postmetal en zelfs tegen de postpunk aan. Op ‘Saddiction’ gaan de lyrics over depressie, innerlijke conflicten en angsten. Je eenzaam voelen in een drukke stad en pijn in al zijn vormen en laagjes worden in de teksten vermalen tot een zuiverend ritueel. “In Disguise” en “Healed?” hebben voor mij het sterkste die catharsis in zich: er gloort nog wat hoopgevend licht in de duisternis, al is dat dan het neon van een reclame. Dat idee van ‘als we maar in dialoog willen gaan, aan onszelf willen werken en onszelf niet laten afglijden naar donkere dieptes’, dat zit op ‘Saddiction’ in wel meer tracks, zowel inhoudelijk als muzikaal. Maar het blijft wel doom natuurlijk. Een vrolijk lentelied moet je niet verwachten van Hangman’s Chair.
Op “2 AM Thoughts” doet Dool mee, of toch minstens Raven van Dool. Het is wel één van de betere tracks van het album en deze collab vormt geen stijlbreuk met de rest van het album, dat is ook al mooi meegenomen. “Canvas” had – voor wie een beetje mee wil gaan in vergelijkingen - op ‘Disintegration’ van The Cure kunnen staan, of op ‘October Rust’ van Type O Negative. “44 YOD” heeft een mysterieuze songtitel en deze song weet mij bij elke nieuwe luisterbeurt te intrigeren.
Als geheel is ‘Saddiction’ ruim toegankelijk. Met dit materiaal kan je zowel naar een Dunk!fest als naar een Pinkpop of een ‘Gothik Treffen’ zonder uit de toon te vallen. Het verbaast dat Hangman’s Chair voor dit album voorlopig enkel een dan ook nog eens afgelaste tournee door Frankrijk heeft opgezet. Hopelijk staan ze alsnog op een paar leuke zomerfestivals of komt er in het najaar een tournee die dan Nederland aandoet.
https://www.youtube.com/watch?v=EcGWvImhKxY
Beach Moonsters is een Franse instrumentale surfrockband. Ze hebben een leuke, zelfverzonnen bio: na het overlijden van surfrocklegende Dick Dale werd diens lichaam aan de zee toevertrouwd. Drie zeemonsters hebben aan dat lichaam gepeuzeld en kregen zo een voorliefde voor reverb en tremolo. Bij elke volle maan komen de drie aan land om met hun muziek nieuwe slachtoffers te zoeken. Vanwege de verwijzing naar ‘moon’ zitten de dubbele ‘o’ in Moonsters. Deze Fransen hebben met ‘Black Lagoon’ een opvolger klaar voor ‘Walk Like A Moonster’ uit 2023.
Wat deze Fransen op het nieuwe album doen ligt opnieuw in het verlengde van wat we kennen van Fifty Foot Combo, Speedball Jr, The Irradiates, Terreur Twist, Hawaii Samurai, SurfMaster en Thee Andrews Surfers en – uiteraard - Dick Dale. Ze brengen hun surfrock heel degelijk. Prima beheersing van de instrumenten. Goeie songs. Maar misschien toch een beetje te weinig eigen gezicht en iets te klassiek en inwisselbaar in dit genre. Als je hierin nog een beetje wil opvallen, mag je je echt wel niet braaf houden aan alle regeltjes van het genre. De enige bokkesprong is – net als op het vorige album – een surfend walsje: “Waltz in Dr Frankenstein’s Ballroom”. En er is ook nog de integratie van wat retro-space (denk aan Les Robots) op “Surfers From Planet Z”. “Hi Zombierella”, “Dirty Witch” en “Bad Moonsterfucker” zijn heel goede tracks.
Beach Moonsters zijn een leuke ontdekking in het genre. Niet super-origineel, maar daar zit misschien ook niet iedereen op te wachten. Begin maart staan ze in de Kinky Star in Gent.
https://beachmoonsters.bandcamp.com/album/black-lagoon-night-surfin
We waren al zeer gecharmeerd door de singles “Digging” en vooral “Spiritchaser”. Sedert kort is hun album uit en is het spannend om te horen of ze deze opwaartse trend kunnen doortrekken over het gehele album.
Er wordt geopend met reeds gekend materiaal: de singles “Digging” en “Spiritchaser” waarvan we van die laatste al zeiden dat dit een heel sterke en goed opgebouwde track is.
“Into the Fog” begint met donkere en sfeerrijke synths. Het nummer wordt dansbaarder wanneer de beat start. De afwisseling in de zang tussen Fred en gastzangeres Simona Ferucci (o.a. Winter Severity Index) werkt ook goed. June Dune (Dead Crush) doet mee op “The Knife”. Een nummer dat wat aan The Cure doet denken qua sfeer vanwege de synthsounds en de bas. June zorgt halfweg met haar spoken words voor een ijkpunt op de track.
Wat opvalt in veel songs zijn de mooie soundscapes die onder de nummers gestoken worden en die daarmee de sfeer bepalen. Zoals op “Energene” dat uit een aantal verschillende lagen bestaat. “Kids Alone” doet o.a. wat aan Siouxsie and the Banshees denken vanwege de bas en de gitaar. Er zitten dus heel veel invloeden uit de jaren ‘80 in de muziek verweven maar de soundscapes erbij maken dat het toch ook een hedendaagse touch heeft mee gekregen.
Het album bevat elf tracks en de digipack cd bevat ook nog twee bonustracks. Met name het makkelijk in het gehoor liggende “Replicant” en het fijne instrumentale “Awakening”.
Het moet gezegd worden dat de nummers van dezelfde kwaliteit zijn zoals de singles die we al eerder hadden gehoord. Dat betekent dat ze allemaal mooi en slim opgebouwd. Het klinkt eigenlijk ook vrij melodisch.
Met ‘Paradoxial Sleep’ zet de band op muzikaal vlak opnieuw een stap vooruit.
Postpunk/ Cold Wave
Paradoxical Sleep
The Ultimate Dreamers
Het is nu bijna drie jaar dat Red Zebra op non actief staat. Enkele van de leden hebben niet stilgezeten. Met name Frits Standaert (gitarist bij red Zebra) en Sam Claeys (bassist bij Der Klinke, Red Zebra, Pesch, Mask…) begonnen song ideeën uit te werken. Frits deelde demo’s en teksten met Sam die de melodieën voor de zang erbij uitwerkte. Zo kwamen tot een twintigtal nummers. In het najaar verschijnt er dan ook een full album met een aantal van deze tracks op.
Als voorloper krijgen we “Crossfire of Lies” dat een mooi uitgewerkt en catchy klinkende stevig synthpop nummer is geworden. Sam heeft al meermaals bewezen dat hij een prima zangstem heeft en de muziek klinkt goed. Mooie productie en mix.
Live voorziet Sam de zang en de gitaar, Frits de electronica/toetsen en Joshua Ongenae de drums.
Synthpop/Postpunk
Crossfire of Lies -single-
Gare Noir
Crossfire of Lies
Solo artiest Night Ritualz (aka Vincent Guerrero IV) is afkomstig uit San Antonio (Texas). Net als Twin Tribes trouwens. Tja, ik noem hen omdat ze ook wat in hetzelfde genre muziek maken. Met dit verschil dat Twin Tribes wat traditioneler klinkt dan deze Night Ritualz. Sommige teksten zijn in het Engels en andere in het Spaans.
Opener “Make Me Feel” start met een drumcomputer en een aanwezige bas De gitaar klinkt typisch voor een darkwave band. Het is een heel goede opener. Het volgende nummer “Take Me To The Crib” wijkt wat meer af en de electro komt meer op de voorgrond. Een heel mooi opgebouwd nummer waarin veel gebeurt.
“Cross My Heart” zit heel dicht bij de sfeer van bands zoals The Neon Judgement. “Sonar” is dan weer sfeervolle darkwave/dreampop. Hij zingt hier op een iets andere manier waardoor zijn stem wat op die van Elbow lijkt. Ook “Try Means Fail” zit wat in hetzelfde straatje. “Turn N Burn” is eerder een soort club track. Hier kan het volk op de dansvloer al op en neer gaan. Op “Vida” komt de zang van ene Vick Vapors. De stem past perfect bij het vrij dansbare liedje. Ook afsluiter “I Never Get What I Wanted” is een samenwerking. Ditmaal met de eerder onbekende Philadonna.
“Sharing Skin” is een electro punk track. Hij begint vrij rustig om dan open te breken. Met zijn vier minuten is het meteen het langste nummer uit het album. De meeste songs zijn net geen drie minuten lang.
In totaal staan er twaalf tracks op ‘Night Ritualz’ maar o.a. door de afwisseling verveelt het geen minuut. Door die afwisseling is hij iets moeilijker in een hokje te plaatsen hoewel je wel kan zeggen dat het allemaal donkere muziek is met electro en wave elementen.
Wat zo goed aan dit album is, is dat het gekende sounds uit het genre mengt met hier en daar wat experimenteler klinkende elementen. Daardoor klinkt deze muziek enigszins vertrouwd maar toch ook fris. Bovendien zijn ze goed gemaakt en klinkt ook de productie fris. Een sterk debuut!
Voor de liefhebbers van: Twin Tribes, The Soft Moon, Drab Majesty…
Electro/postpunk/dark/wave
Night Ritualz
Bodem – We hebben op onze nieuwe plaat bewust gekozen om de klankenkleur uit te breiden, zonder onze eigenheid als band te verliezen
Bodem is een jonge band die puur muzikaal nog het meest aanleunt bij de pure jazz in combinatie met aanstekelijke pop. Het trio bestaat uit Anke Verslype (Aki, drums), Willem Malfliet (Woolvs, gitaar) en Adia Vanheerentals (saxofoon en composities). Met al heel wat ervaring binnen de scene.
Op het podium voelden we tijdens hun optreden in De Centrale Gent, in het kader van de European Jazz Conference, de diversiteit, de speelsheid en improvisatie. We kregen hier variaties en verrassende wendingen aangeboden, die het allemaal spannend houden.
Bodem bracht eerder een gesmaakt album uit ‘Kleine Mars’. In februari nu volgde ‘Lush and Alive’.
We hadden een fijne babbel met bezieler Adia Vanheerentals. Ook keken we naar de toekomst, en polsten naar de doelen en ambities.
Wie is Bodem, vertel wat meer over het mooie project?
Eigenlijk is het project Bodem ontstaan in het conservatorium in Antwerpen. Ook Anke en Willem zaten daar. Het jaar voor Bodem had ik een sabbat jaar genomen om muziek te schrijven. ik had een lijstje opgemaakt met mensen waarmee ik graag muziek zou willen spelen en zo kwam ik terecht bij Anke en Willem die eigenlijk op de top van dat lijstje staat. Daar is eigenlijk is de basis van Bodem ontstaan…
Ik zag jullie live op de European Jazz Conference, jammer natuurlijk van de matige belangstelling in De Centrale, maar ik zag een band die toegankelijkheid en avontuur opzocht.
Hoe waren de reacties. Heeft dit deuren kunnen openen ?
Die conference heeft nog geen deuren geopend, het is moeilijk om de impact daarvan in te schatten. Het is uiteraard altijd fijn in die line-up te mogen staan en ons op die manier te kunnen tonen. Echt resultaten zien we er niet van, maar dat is wel vaker bij zulke evenementen. Zeker direct daarna merk je daar niet zoveel van.
“Bodem balanceert tussen toegankelijkheid en een bevreemdende schoonheid”; schreef ik; klopt dit?
Ik denk dat die toegankelijkheid komt door de manier van schrijven, ik schrijf muziek aan de piano en zing erboven. Door zingende melodieën te maken kunnen die niet moeilijk of abstract klinken. Dus door een eerder singer-songwriter aanpak , klinkt het meer toegankelijker dan dat je dit puur instrumentaal zou doen. die eenvoud blijft ook hangen als we live spelen, alleen hebben we daar de vrijheid die elke jazz muzikant aanneemt. En dat is het verhaal anders interpreteren en ermee aan het improviseren gaan, wat dat bevreemdende dan weer onderschrijft.
Het viel me op dat het live intiemer klonk; het overstuurde karakter van de plaat was minder te horen. Hoe hoef ik het te interpreteren?
Dat is elk concert anders, soms gaan we overstuur en soms blijven we intiem en meestal doen we beiden
Jullie worden in het hokje van de ‘jazz’ geduwd. Maar wat jullie doen is buiten de comfortzone van de pure jazz, me dunkt. Wat denken jullie?
Ik vind het altijd grappig als andere mensen onze muziek omschrijven. Ik zou zelf niet weten hoe ik het moet omschrijven (haha) ik heb al veel termen gehoord, en die zijn allemaal waar. Het is onze bedoeling om ook op andere podia, buiten de jazz scene , te spelen. We hebben nu ook een boeker die dat gaat proberen te bewerkstelligen. Als je saxofoon, geen zang, drum en gitaar neemt dan is de connectie met jazz snel gemaakt. We worstelen daar wel een beetje mee, maar vinden het gewoon fijn dat we op een podium mogen staan met onze muziek.
Ondertussen brachten jullie het debuut ‘Kleine Mars’ uit, een plaat in avontuur en vertier. Hoe waren de reacties?
We hebben daar heel fijne reacties op gekregen, en dankzij dat debuut hebben we ook op heel wat mooie plekken kunne spelen. Voor mij was dit de perfecte manier om ons te tonen aan de wereld. Dat debuut heeft dus zeker wel deuren geopend. We hebben nu een jazzlab tournee met de nieuwe plaat die eraan komt. We hebben ondertussen al op fijne festivals kunnen spelen dankzij dat debuut. Dus ja, ik ben wel heel blij over de reacties die deze plaat ‘Kleine Mars’ teweeg heeft gebracht.
De nieuwe plaat ‘Lush and alive’ is een gevarieerd pareltje. De eerste twee songs zijn heel avontuurlijk, op “Fools” keren jullie iets meer terug naar de essentie van pure jazz. Die diversiteit betekent dat je nog wat zoekende b ent … of niet? Hoe interpreteer ik het best?
Ik heb niet het gevoel dat we nog zoekende zijn eigenlijk, integendeel. Op de tweede plaat hebben we net gevonden wat we echt willen doen. het komt er op neer dat we ons niet willen vastpinnen op een stijl, vandaar die overvloed aan diversiteit op deze plaat. Maar ik vind ook dat er zeker een verband is tussen mijn composities en er een zekere lijn inzit. Ik denk dus eerder dat we met deze plaat wel gevonden hebben wat we willen doen, laat het ons daarbij houden. zonder dat je ons binnen een stijl kunt definiëren.
“Experimenteren met ritme, toon, melodie en klank” heb ik nog gelezen over ‘Kleine Mars’. Is het bewust de bedoeling die lijn door te trekken op de tweede plaat?
Ja, ik denk dat we dit op de twee plaat zelfs nog meer uitpuren. We hebben bewust geprobeerd om ons klankenpallet uit te breiden. Door met overdubs te werken. Dat is dus zeker doelbewust, onze tweede plaat moest een tweede stap zijn. Zowel Anke als Willem zijn experts in klankkleuren beheersen. Ook daarom heb ik bewust ingezet om die klankkleur uit te breiden, zeker en vast. Zonder onze eigenheid als band te verliezen.
De overstuurde combinatie van uitbundig- en ingetogenheid en die donkerte blijven overeind op deze plaat. “Feisty” is een song die al deze elementen samenvoegt… Een bewuste keuze om dit pad te volgen; waarom?
Het basisidee van mijn nummers is vaak vrij rustig, maar tijdens het improviseren kan het wel eens wilder worden.. Dat is niet altijd doelbewust. Ik had mezelf uitgedaagd om bij het componeren niet in één sfeer te blijven, maar verschillende atmosferen op te zoeken in een compositie. En ‘Feisty’ is daar dus een voorbeeld van. Een beetje Schizofreen of zo, maar heel spannend om te switchen tussen de verschillende sferen.
Het lijkt me wel een groeiplaat , waar op elke luisterbeurt iets te ontdekken valt. Eentje die prikkelt dus. Een bewuste manier van werken?
Het is, doordat ik hem heb gemaakt, beetje moeilijk om dat zelf de definieerden. . Ik heb niet het gevoel dat deze plaat minder toegankelijk is, maar als deze plaat meer prikkelt, na meerdere luisterbeurten, zoveel te beter natuurlijk.
Jullie hebben al live gespeeld; ik veronderstel ook de nieuwe nummers? Hoe zijn de reacties op de nieuwe songs?
Voor ons zijn de nieuwe nummers het meest spannend, maar als we ergens hebben gespeeld krijgen we nog de meest positieve reacties op de ouder nummers. Ik denk dat de nieuwe songs nog wat moeten groeien bij het publiek. Maar echt veel reacties zijn er nog niet, wel van vrienden die de single hebben gehoord.. die single is zelfs al op de radio geweest. Maar ik denk dat de echte reacties pas zullen komen als de plaat echt uit is. In de jazzlab tournee gaan we vooral de nieuwe nummers spelen. Dan pas zal ik zien wat het effect van die nieuwe plaat echt is.
Wat zijn jullie verwachtingen van deze plaat en wat willen jullie ermee bereiken?
Nog meer fijne concerten, sowieso. En ook wel wat meer ‘plaat verkoop’. Want vorige keer deden we CD’s en kregen we kritiek, niemand koopt nog cd’s. we hebben de plaat nu op vinyl uitgebracht, en hopelijk verkoopt die wel. Mensen kopen gewoon minder muziek, en als we met deze plaat wat meer fysieke platen zouden kunnen verkopen zou heel fijn zijn. Dus vooral veel fijne concerten kunnen doen, en dat we daar wel degelijk onze platen wat meer kunnen verkocht krijgen is mijn verwachting..
Mensen kopen minder … Waarom dan zoveel kosten doen en niet alles gewoon op YouTube en Spotify gooien ? Waarom een fysiek exemplaar?
Aan streaming verdien je als muzikant veel te weinig, daarom is het nog steeds nodig om ook iets fysiek aan te bieden.
Langs de andere kant is Spotify en de sociale media een goede manier om contacten te leggen, o.m. naar het buitenland toe; heb je er al iets van ondervonden?
Voor Bodem nog niet direct. Persoonlijk wel. Het internet maakt de wereld wel groter, ik denk niet dat direct een voordeel is voor ons.. dat kan nog komen, misschien.
Wat die JazzLab tournee betreft, waar mogen we jullie aanschouwen?
We beginnen de JazzLab tour in Single in Antwerpen op 22 maart. Verder ook Cultureel centrum Het Perron in Ieper op 27 maart. Op 3 april in NONA , 4 april staan we in Flagey te Brussel en 25 april in HA Concerts. En op 4 mei spelen we in Kortrijk.
Meer info: https://www.nona.be/nl/agenda/bodem-jazzlab
Naast die JazzLab tour, zijn er nog andere plannen?
In de zomer alvast een concert in De Nor.. Wat we nu concreet van plan zijn, is dat we binnen twee weken op residentie in de Single van Antwerpen mogen aantreden. We gaan daar repeteren en werken samen met Joris Perdieusde die voor ons visuele beelden gaat maken om tijdens onze concerten te gebruiken. Waardoor we die concertervaring van Bodem nog wat meer kunnen uitpuren. Vooral dan voor die JazzLab tournee.
Ik ervaar dat het toch ook filmische muziek is; geen plannen om er iets mee te doen?
Die visuele effecten zijn dus een toevoeging aan onze muziek, maar. het is belangrijk dat onze muziek op de voorgrond blijft Filmmuziek doen, waarbij de film op de voorgrond komt, is zeker geen ambitie nee. Voor nu wil ik dat vooral de muziek in de schijnwerper staat.
Jullie speelden ondertussen op We Are Open, dat ook een breed publiek bereikt; hoe waren de reacties? Kunnen er andere wegen mee worden ingeslagen buiten de jazz clubs?
Of het deuren gaat openen is nu nog moeilijk te zeggen, maar iedereen die ik naderhand tegen kwam zei me dat ze het een heel fijn concert vonden; ook via /via fijne reacties gehad. Iedereen in de zaaltje was muisstil, een zeer fijn publiek in dat ‘Venster’. Het zaaltje stond vanaf begin tot einde van het concert stampvol, dus ook dat is een goed teken. Een fijne en zeer mooie ervaring daar, zeker en vast.
Jullie zijn absolute top, maar Belgische muzikanten krijgen vaak te weinig speelkansen. Ondervinden jullie dat ook of niet?
Tot nu toe is dat eigenlijk allemaal nog goed meegevallen vind ik. Omdat we al direct kansen kregen via ons label, en daarna dus die JazzLab tournee. Dus tot nu toe zijn we zeer goed ondersteund geweest. Voor de rest denk ik dat ik als Belgisch muzikant binnen de scene best verwend ben. Want als ik verneem van Nederlandse collega’s hebben die het veel moeilijker om aan de bak te komen in eigen land. Er zijn zelfs geen radio die jazz draaien. In Frankrijk , is ook moeilijk om te knokken. Enkel de grote muzikanten krijgen daar kansen. Ik merk dus dat ik wel degelijk kansen krijg , dat Belg zijn is geen struikelblok voor ons , nee…
Wat zijn de ambities verder? Het clubcircuit (buiten de jazzscene) kunnen bereiken? Sportpaleizen uitverkopen (waarom niet?)?, of toch maar een naam worden binnen het gekende jazzcircuit zelf?
Voorkeur? De gewone clubs dan toch. In het algemeen, dus niet enkel de jazz clubs. Zou heel leuk zijn. Sportpaleizen? Dat hoeft zeker niet voor mij. De gewone clubs, niet alleen in Vlaanderen maar over het hele land. Als Benelux kan, nog beter. Als Europa kan, nog beter. Hoeft niet grootschalig zijn, maar mag wel het nationale of eventuele internationale ‘gewone’ club circuit zijn.
Je hebt natuurlijk nog een hele carrière voor jullie … Heb je een soort doel voor ogen dat je als muzikant of band absoluut wil bereiken, of ben je daar niet mee bezig?
Dat is een beetje moeilijk om daar op te antwoorden (haha). Ik heb vaak realistische doelen die ik meestal dan ook behaal. Ik speel nu met BODEM met een trio waar ik heel blij mee ben, moest ik daarmee nog heel veel jaren kunnen doorgaan met platen uitbrengen en optreden overal, dan zou mijn doel al zijn bereikt. Voor groter ensembles muziek schrijven en maken, is ook een doel. Maar dat is financieel vaak moeilijker. Ik heb vorig jaar in Rataplan een residentie gedaan met een kwintet Waarlijk . Ook daar wil ik meer mee experimenteren. Hoe groter de band, hoe leuker het schrijfproces. Maar dat is iets voor de verre toekomst.
Dus als ik het goed begrijp, doe je nog andere projecten naast BODEM?
Ja waarlijk dus. En ik doe ook een solo project waar ik een plaat mee uitbreng in het najaar.. Ik ben ook aan het werken voor een theatervoorstelling ‘Jassen voor beginners’, er is dus wel een beetje van alles aan de hand. Maar Bodem Is wel mijn hoofdproject, zonder meer.
Bedankt voor dit fijne gesprek
Nederlands 
Français 
