Masters@Rock Festival 2012 – tweedaags festival dat zijn plaatsje opdringt op de festivalkalender …
Masters@Rock Festival 2012

dag 1 – vrijdag 31 augustus 2012 - een meer dan geslaagde eerste dag op Masters@Rock Festival (Lode Vanneste)

Op vrijdag 31 augustus waren we aanwezig voor de derde editie van Masters@Rock. Nadat de eerste twee edities in een hangar plaatsvonden, werd dit jaar geopteerd voor een traditionele festivalweide langs de Vredelaan in Torhout.
Een meer dan geslaagde keuze want op het lichtjes glooiende terrein zullen vele van de voornamelijk oudere festivalgangers ongetwijfeld met nostalgie aan Rock Torhout gedacht hebben. De indeling van de festivalweide was bovendien echt top en zorgde voor heel wat comfort voor de bezoekers.
Heel veel dertigers en veertigers op dit festival en dat had veel te maken met de line up, verschillende bands op de affiche kenden namelijk hun topperiode in de jaren negentig van de vorige eeuw.  Acts zoals Dog Eat Dog, Channel Zero, Clawfinger en Max Cavalera (nu Soulfy maar voorheen frontman van Sepultura) waren trouwens nog te zien op de laatste edities van Rock Torhout.
Nog een nieuwigheid was dat de organisatie voor het eerst koos voor twee volwaardige festivaldagen. Terwijl er op zaterdag voornamelijk metalbands geprogrammeerd stonden, koos de organisatie op vrijdag voor een iets meer punkrockgetinte affiche.

Zelf waren we te laat voor openingsact Belgian Asociality maar gelukkig konden we nog enkele nummers van Funeral Dress meepikken. Als er in Vlaanderen 1 band het predikaat punk verdient, dan zijn het wel deze veteranen uit Herentals!  De vijf heren zien er niet alleen authentiek uit, ook muzikaal zijn ze na bijna dertig jaar een geoliede machine die verschillende punkanthems op hun conto heeft staan.  Funeral Dress zorgde in Torhout met het overbekende “Party On” voor het  eerste collectieve feestje van de dag!

Wij waren blij dat de organisatie een plaatsje voorzag voor de Amerikaanse punkrockers van Bouncing Souls.  De melodieuze poppunk die het viertal  al meer dan twee decennium produceert, wordt door veel nieuwere bands al te graag gekopieerd.  Jammer genoeg volgden slechts weinig concertgangers het optreden van Bouncing Souls, de heren uit New Jersey zijn misschien iets te weinig bekend bij het grote publiek.  Spijtig want Boucing Souls schudde in Torhout de ene parel  na de andere uit haar mouwen waaronder “Private Radio”, “Kids and Heroes”, “Sing Along Forever”, “Lean On Sheena”, “The Pizza Song”, “True Believers”, “Gone”  en “Hopeless Romantic…

Na dit muzikale hoogtepunt was het tijd voor ‘dieren in nesten’ zoals de presentator van dienst het mooi verwoordde... De heren van Dog Eat Dog hebben hun beste dagen namelijk al een tijdje achter hun liggen. De New Yorkers maakten in  1994  met “All Boro Kings” een  unieke plaat met daarop een bijzondere mix van hardcore, rap en de typerende saxofoon. Ook hun tweede plaat ‘Play Games’ kon er artistiek en commercieel nog mee door maar nadien ging het steil achteruit met de band...
Na een lange stilte is de band al een paar jaar opnieuw aan het touren, de shows die we in een niet zo ver verleden zagen op Kneistival en Dour konden ons niet al te best bekoren...
Dog Eat Dog startte in Torhout in  ieder geval prima want met “If These Are Good Times”, “Pull My Finger” en “Who’s The King” werden meteen drie knallers van ‘All Boro Kings’ geserveerd.  Positief is dat de band er in de figuur van Roland Kressé opnieuw voor opteert om een permanente saxofoonspeler op het podium te zetten.  Vervolgens waren  er snelle maar ietwat rommelige  versies van “Cannonball” en het bekende “Isms” waarna oudjes  “In The Doghouse” en “Strip Song” werden afgehaspeld.  “Sore Losers” werd daarna opgedragen aan de Vlaamse band The Salvador Statement.  Op het bekende “Rocky” mocht bassist Dave Neabore de vocalen voor zijn rekening nemen waarna “MILF” uit de speakers knalde.  Op “Expect The Unexpected” kreeg John Connor steun van zijn rappende tourmanager waarna op “Step Right In” zoals gebruikelijk drummer Brandon Finnley op de voorgrond trad. De band sloot af met een prima versie van “No Fronts” die door alle aanwezigen gretig werd meegebruld waarna de klassieker “Dog Eat Dog” de set afsloot.
Relevant kun je de band in het huidige muzieklandschap al een tijdje niet meer noemen maar Dog Eat Dog heeft gelukkig wel een aantal klassiekers die zoveel jaren na datum nog steeds vertrouwd en aangenaam klinken... Los van de dikwijls te lange ( en soms irriterende ) tussenpauzes was het zo voor de vele fans een aangename en ietwat nostalgische show en stond Dog Eat Dog op Masters@Rock  zeker op zijn plaats.

Afgesloten werd er met de West-Vlamingen van ’t Hof Van Commerce.  Wie dit bekende drietal boekt, weet dat ze garant staan voor kwaliteit en een hele resem hits.  De band is (met enkele tussenpauzes ) al vijftien jaar actief en wie hun deze zomer al aan het werk zag, moet opgemerkt hebben hoeveel goeie songs de  heren in die periode al gemaakt hebben.  “Zonder Niet”,  “Wupperbol”,  “Voe de Show”, “Zonder Totetrekkerie”,  “Kom Mor Ip” en “Stuntman”... ook in Torhout was het één groot feest der herkenning.
Woordkunstenaars Kowlier en ‘Levrancier’ Buyse zijn perfect op mekaar ingespeeld en zijn schitterende frontmannen maar de echte ster bij ’t Hof is toch dj 4T4. De man tovert echt te gekke klanken uit z’n platendraaiers en combineert hier en daar verschillende bekende deuntjes met de eigen Hof Van Commerce-songs.
Klein minpuntje was dat het festivalterrein al een heel groot stuk uitgedund was bij het optreden van de Izegemnaars, het barre en  koude weer was daar niet vreemd aan....
’t Hof Van Commerce was in ieder geval de prima afsluiter van een geslaagde eerste festivaldag.

dag 2 – zaterdag 1 september 2012 (Frederik Lambrecht)

Met een rustig zonnetje schijnend op het lichaam, waren we klaar voor de 2^e festivaldag van Masters@Rock in Torhout.

Opener Guilty as Charged had de eer om de boel op gang te trappen. Geen volle weide, want vermoedelijk waren er nog redelijk wat kampeerders die stilaan uit hun slaaproes ontwaakten, maar toch stond er voor het podium, vooral dan aan de rechtse kant, een leuke bende fans om deze Beernemse band aan te moedigen. Heavy metal met een goeie portie power & thrash metal in verwerkt , mag je van deze mannen verwachten. 35 minuten hadden ze de kans om het publiek kennis te laten maken met hun nummers en het lukte hen vrij aardig om beweging te krijgen in de meute. Met nog maar 1 album getiteld ‘Boxed In’ op hun conto waren uiteraard nummers als “More & More” en “Metal Holocaust” de meezingers van de dag. Maar, vergis u niet lezers, buiten hun album hebben ze ondertussen al nieuw materiaal aan de man gebracht tijdens diverse live-shows en de uitblinkers waren voor mij toch wel de laatste 2 nummers, een echte stamper genaamd “I’ll never…” met een uitstekende riff in verwerkt en het snelle “Lonewolf”. Schrijf nog enkele van deze hits, duik de studio in, en gaan met die banaan zou ik zo zeggen. Goed optreden en een plekje hoger op de affiche had gerust gemogen …

Want om eerlijk te zijn, de volgende band die van jetje mocht geven, Bliksem, blijkbaar afkomstig uit Antwerpen, en met een zangeres achter de microfoon, kon mij niet echt overtuigen van hun kunnen. Als frontvrouw Peggy Meeussen rustig zong kon ze mij bekoren, en hoorde ik goeie muziek, maar eenmaal de versnelling een tandje hoger moest, klonk het mij niet al te zuiver. Er stonden 3 gitaristen op de set, waarvan volgens mij 1 gitarist redelijk overbodig was, want hij bracht niet echt een meerwaarde aan het geheel. Al moet ik wel zeggen dat ik op momenten toch leuke riffs te horen kreeg.
Een bedankje voor Steak Number Eight kon er ook vanaf want blijkbaar had Bliksem hun snaredrum in bruikleen. Nummers die op hun lijst stonden waren oa. “Follow”, “The Life on which I feed” en “Circus Schizophrenia” allemaal van hun debuutEP ‘Bliksem’. En als ik echt goed geluisterd heb, dan brachten ze ook een nieuw nummer  waarvan ik dacht dat de titel “Disciple” was, maar dat ben ik helaas niet zeker. Helaas heb ik geen informatie hieromtrent gevonden, en misschien was dit dan ook wel een primeur op Masters@Rock...

Daarna was het de beurt aan de jongeren van Steak Number Eight. Blijkbaar al geprezen als een band uit de Belgische sludge-scene met een cultstatus , was ik benieuwd om hen opnieuw aan het werk te zien, na hun passage deze zomer aan Graspop Metal Meeting. En deze mannen hebben in Torhout bewezen dat ze een sterke band zijn en ze stralen dit ook uit met hun nummers. Van hun eerst langspeler “The Sea is Dying” en “On the Other Side” en van hun sterke album ‘All is Chaos’ werden “Dickhead”, “Stargazing”, “Black Fall” en afsluiter van hun set “Pyromaniac” gespeeld.
En blijkbaar was het vandaag het moment voor de meeste bands om nieuwe creaties op het publiek los te laten, want ook Steak Number Eight had 2 nieuwe nummers in hun set gedropt. De meeste songs van deze Vlamingen tellen enkele minuten, maar op geen enkel moment heb ik het gevoel gehad dat er verveling in de nummers kwam gekropen. Eén van de sterke eigenschappen van deze band trouwens. Voorts wil ik nog meedelen dat  drummer Joris Casier de uitblinker was, wat een prestatie! Ik ben alvast geprikkeld en kijk benieuwd uit naar een volgende plaat.

Duitse crossover, dat staat meestal te lezen als je informatie leest over H-Blockx. Frontman Henning Wehland had er zin in en zag er gedreven uit. Het 1^e nummer werd aangevat waarbij mij vooral opviel dat drummer Steffen Wilmking slechts 3 onderdelen van zijn drum gebruikte. Op zich was het al een kleine drum, maar dit was toch redelijk opvallend. Een leuk optreden, een hoog amusementsgehalte en een lekkere vibe met bijhorende schwung bracht deze band teweeg. Bekende hits die ze brachten waren “Move YA” waarbij de grassprietjes vooraan het podium het slachtoffer waren van de pletwals van springende mensen. Ze smeten er ook nog “How do you Feel?” bij en het sterke “Little Girl” van hun debuutalbum ‘Time to Move’, alsook  “Rising High” eveneens van dit album. Verrassen deden ze dan weer met de cover van Johnny Cashs “Ring of Fire” en “I’ve got the Power”, cover van Snap, die het feest compleet maakte . Ik was toch even onder de indruk  dat ik zoveel nummers van deze band kende. Blijkbaar zijn hun nummers bekender zijn dan de band zelf hmhm …

Na H-Blockx begaf ik mij naar de persruimte, om enerzijds een glimp op te vangen van Max Cavalera - wie zou hier niet voor door het vuur gaan ;-) , maar anderzijds om efkes te praten met de jeugd van Steak Number Eight. Een interview zat er niet direct in, maar een foto met de band behoorde wel tot de mogelijkheden. Helaas voor Mustasch zijn de mannen van Steak Number Eight en Guilty as Charged leuke gesprekspartners, waardoor ik bitter weinig heb gezien van deze Zweden die blijkbaar vergeleken worden met het Noorse Volbeat.

Volgende band op de affiche was Belgische metal trots Channel Zero. Sinds hun reünie heb ik hen al ettelijke malen aanschouwd op diverse festivals, én veel slechts van deze band heb ik tot op heden nog niet gezien! Was hun vorige show vooral in het teken van de recentste plaat ‘Feed ‘Em With a Brick’, was dit optreden iets meer gericht op hun oud materiaal. Nummers als “Bad to the Bone”, “Suck My Energy”, “Heroin”, “Fool’s Parade”, “Call on Me”, “Help”, “Run W.T.T.” en “Black Fuel” behoren tot deze categorie, en ze werden uitstekend gebracht door Franky en zijn metgezellen. De toeschouwers amuseerden zich met deze hitjes met bijhorend de moshpits en de crowdsurfers. Uiteraard mochten nummers als “Ammunition”, “Freedom”, “Angels Blood” en “In the City” niet ontbreken op hun set. Als ze zo spelen mogen ze van mij iedere week in de nabije omgeving hun ding doen.

Clawfinger kwam dan het podium op en deed de rest van de bands verbleken met hun optreden. Het moet gezegd worden!, een fantastisch optreden dat nog lang zal nazinderen. De rapcore van deze Zweden beukte 1 uur en 15 minuten over de Torhoutse weide en de minuten vlogen razendsnel. Nummers als “Biggest & the Best”, “Rosegrove” en “Nigger” werden meegezongen van begin tot einde, en toen was het feestje nog niet volledig, want het meganummer “Truth” en het meest gekende “Do What I Say” zorgde voor een absolute climax! Gans de show was genieten en ondergetekende mengde zich mee in de moshpitdebatten!

Soulfly van zijn kant was dan teleurstellend. Max Cavalera blijft een monument in de metalen wereld, zeker als je zijn geschiedenis bekijkt, en dan vooral zijn werk met Sepultura. De Braziliaan geniet blijkbaar van het leven, want ik vrees dat hij binnenkort zal mogen overgaan naar een grotere shirtmaat.
Soit, qua muziek moet je hem niks meer leren. Reeds 8 studioplaten werden onder de naam Soulfly gemaakt, en hun laatste album getiteld ‘Enslaved’ dateert nog maar van maart 2012. Dit album is mij nog niet gekend, maar opzoekwerk leverde op dat “World Scum” (opener), “Intervention”, “Plata O Plomp”, “Gladiator” en “Revengeance” (tevens slotnummer van dit album) de songs waren van dit album. Mij kriebelt het meer bij het oudere werk zoals bv “Blood, Fire, War, Hate”, “Back to the Primitive”, het aanstekelijke “Prophecy” en bisnummers “Jumpdafuckup” en “Eye fora n Eye”.
Klassiekers van zijn eerste liefde Sepultura staan altijd in zijn setlist geprogrammeerd (en terecht!) en gewoontetrouw waren dit de hitjes “Refuse/resist”, “Territory”, “Arise/Dead Embryonic Cells” (wat een snelheid bevatten die songs toch), de song met de meest intense drum ooit “Troops of Doom” en de meezinger “Roots Bloody Roots”. Aan de setlist hoeft de heer Cavalera in mijn mening absoluut niets te veranderen, helaas werd deze show een beetje, naar mijn mening, met gemakzucht afgewerkt.

Voor de talloze feestvierders had de organisatie Dirk Stoops nog geboekt als DJ voor de afterparty, zodat iedereen zijn overtollige energie nog kwijt kon.

Masters@Rock is nu uitgegroeid tot een tweedaags festival, en dit festival moet de kans krijgen een grote naam te worden! Goed festival, gras dat beter loopt dan beton , goeie bands en een unieke sfeer, zoals een festival hoort te zijn! Tot volgend jaar!!

Neem gerust een kijkje naar de pics van 31 aug – 1 sept 2012
http://www.musiczine.net/nl/fotos/masters-rock-festival-2012/

Organisatie: Masters@Rock, Torhout

Laundry Day 2012 – religie – spiritualiteit en tonnen sfeer en beats
Laundry Day 2012
Er waren maar liefst 120 dj’s, onder andere Sweet Coffee, Murdoch, Sound of Stereo, Dimitri Vegas & Like Mike, Goose en Arsenal. Voor de gelegenheid waren die dj’s eigenlijk meer een soort van profeten, aangezien religie en spiritualiteit het thema was op Laundry Day dit jaar. Een kathedraal, een piramide, een boeddhistische tempel, noem maar op: er stond voor ieder wat wils.
Tegenwoordig trekt het festival 60.000 bezoekers en dat is heel wat als je weet dat het eigenlijk allemaal begon als een klein straatfestivalletje in de Kammenstraat. Omdat de festiviteiten iets te groot werden, werd er na enkele jaren naar het Eilandje verhuisd. Tot het ook daar niet meer kon wegens ‘te groot’ en het festival verhuisde naar het grote terrein achter het Justitiepaleis in Antwerpen.

Sfeer
De 15th Ceremony was er eentje om na te vertellen Religie en spiritualiteit - ‘COME PRAY WITH US’ was de uitdrukking die aan de Nieuw-Zuid geïntegreerd werd, de paus liep er gezellig rond om mensen uit te nodigen te dansen . De tieners/jong-volwassenen gingen spontaan in op de uitnodiging … Smileys …
Laundry Day was kleurrijk … De decors hadden een leuk fel kleurtje! En Petjes, hoedjes, T-shirts , noem maar op … in alle kleuren van de regenboog!
En de sfeer en de ambiance is in het geheugen gegrift : de muzikale stijlen, het mooie weer , de dranken , de DJ’s en de beats leverden hun bijdrage. En de podia hadden iets speciaals, check er maar hun Bacardi main stage, Holy Brussel, Jupiler dome op na …Eén vrolijke bende en gezelligheid troef …

Volgend jaar 7 september 2013 – Be there …

Sfeerbeelden? Neem gerust een kijkje naar de pics …
http://www.musiczine.net/nl/fotos/laundry-day-2012/

Organisatie: Laundry Day, Antwerpen

Ze zijn al een tijdje bezig , dit kwartet uit Dublin Ierland . Ze hebben met de derde plaat ‘Little sparks’ een evenwichtig, consistent, fris album uit.
De songs zitten goed in elkaar, zijn kwalitatief sterk en subtiel uitgewerkt . Vaardig materiaal met een folky tune . “Did we ever really try”, “Bullet in a gun” en “Care for” trekken meteen de aandacht  en liggen in de lijn van een Two door cinema club, Sons & Daughters  en Los Campesinos ; pas op het eind wordt gas teruggenomen en klinken ze wat rustiger, sfeervoller en meer ingenomen. Fijne plaat!
Info op http://www.delorentos.net

Labasheeda uit Amsterdam lijkt me een goed bewaard geheim … Ze zijn al toe aan een derde plaat  en ze brengen een afwisselend geheel van broeierige, sfeervolle en rauwe emotievolle rammelrock. De songs hebben een melodieuze ondertoon en weten te raken .
Ze gaan van een snedig, gedreven “Detective song” , “On tippy toes” en  “Castfat shadow”, naar een intense “With drawn” en een repetitief opbouwende “Fake Italian” en “Last ride” . De toegevoegde vioolpartijen op sommige songs als “Double exposure” en  “Intertwined” zorgen voor een bredere sound en geven kleur. Een boeiende plaat dus, die een Magnapop en Kim Gordon jaloers kunnen maken .
Dit is een band die met deze plaat in ons landje  kan overtuigen. Sterke plaat!

Video
http://www.youtube.com/watch?v=WeXmYmDpZQc&feature=plcp

Info http://www.labasheeda.nl