Festival Dranouter 2012 – zondag 5 augustus 2012
Festival Dranouter 2012
Variatie troef op dag 3 van Festival Dranouter; op ons muziekparcours hadden we de broeierige rootsrock van The Walkabouts, de uitgekiende sing/songwriterpop van Donavon Frankenreiter, de hypnotiserende retro/world/woestijnblues van Tinariwen, de swingende raggamuffin/latinpop van Sergent Garcia en de allstyles pop van The Waterboys . En er vielen ontdekkingen te noteren als The Delta Saints en de Red Hot Chilli Pipers.
De randanimatie was om u tegen te zeggen en was uitermate gezins- en kindvriendelijk met de fantasierijke sprookjesmolen, de volksspelen, de botsauto’s , de volksspelen, de shops , de talrijke eet- en drankstandjes enz . Een warme gemoedelijke sfeer, tevreden dat iedereen hier z’n plekje vindt …Het geeft het festival kleur en daar is ‘em om te doen …
Ons muziekparcours
De uit Seattle afkomstige Walkabouts van het songschrijversduo Chris Eckman en Carla Torgerson zorgden ervoor dat americana en folkrock in de jaren ’90 samen pasten en gaven het een muzikaal gezicht. Al zo’n vijfentwintig jaar zijn ze actief en met een nieuwe plaat onder de arm ‘Travels in the dustland’ kon een plaatsje hier niet ontbreken , wat het brede spectrum van het festival benadert benadert. ‘On the road’ songs hoorden we, die bands als die de Triffids, Dream Syndicate, Steve Wynn , Cowboy Junkies en Gutterball samenbrachten. Een afwisselende set die ruimte liet aan de instrumenten en de zangpartijen van Chris & Carla . Songs als “Every river will burn”, “Follow me an angel”, “Lazarus heart”, “Soul thief” en “Long drive in a slow machine” stonden garant voor een unieke klankkleur, intensiteit en emotionaliteit . Het publiek genoot van de nostalgische trip . Puike set .
Ze waren een goede maand terug in de Zwerver in Leffinge te zien ; deze talentvolle jonge gasten uit Nashville The Delta Saints, die Zuiderse, warme, authentieke southern rock en swamp blues spelen. ‘The soul is in the blues, yeah’ , iets wat we al hoorden van een Red Devils en G Love . Hun debuut moet nog verschijnen , maar het kwintet had het publiek aan z’n kant , en klonk boeiend met hun meeslepende, opzwepende songs, die durfden te exploderen en de klasse en de finesse van de band onderstreepte. De gitaarslides, de fingertics, de dobro, de mondharmonica en de zang zorgden voor de juiste drive en intensiteit. The Delta Saints boden een frisse wind in het genre.
De Amerikanaase sing/songwriter Donavon Frankenreiter is net als Jack Johnson een fervent surfer . Vorig jaar gaf hij nog een fijn concert op Leffingeleuren . Deze namiddag bracht hij met een heuse band een zondagmatinée van rootsrock met een intrigerende soulgroove , waarbij het tintelende semi- akoestisch gitaarspel en z’n lichthese vocals opvielen . Uiterst genietbare luistermuziek, die invloeden van een Ben Harper en Van Morrison verried.
Een hele politieke geschiedenis is verweven in het nomadencollectief van Tinariwen. Vanuit de onderdrukking door bloedige oorlogen in Libië en Algerije is Mali de thuisbasis geworden voor deze Touaregs. En ook daar heerst onrust. Muzikaal werken ze het uit in hypnotiserende retro/world/woestijnblues. De gitaargrooves, de bluesy licks en de worldpop laten je niet los en krijgen een zuiderse prikkel. Het zijn pittige, aantrekkelijke en aanstekelijke songs , die de nodige drive hebben en je in een onweerstaanbare trance brengen, maar op Dranouter misten we ‘iets’ , namelijk de hoge vrouwenstemmen die hun sound kleur, elan en iets aparts bezorgen . De muziek was toegankelijk, bezwerend en direct. Maar dat extraatje hebben we er volgende keer graag terug bij .
The Black Seeds hield het uitermate zomers met hun fusion van reggae, roots, dub , funk en soul . Ze voerden ons mee in hun ontspannende wereldlijke sound en werkten in op de dansspieren .
Een graag geziene gast is Sergent Garcia op het festival . ‘Sergent’ Bruno Garcia is van Spaanse origine en speelt een zomerse cocktail van pop, rock, reggae, salsa, ska, afro en Caribische klanken. Hij zorgt voor een bredere muzikale visie op Latijns-Amerikaanse muziek . Sergent Garcia straalt de energie uit van Manu Chao’s Band ‘La Ventura’. Een gefundeerde show en een exotisch geluid , levenslustig en fiësta!
En het feest kon nog wel eventjes doorgaan want de Club was onder de indruk van de gekke doedelzakbende, de Red Hot Chilli Pipers, aangevuld met gitaar, bas en een pak percussie. Een leuke boel want hun coveraanbod in aangepaste Schotse rok bracht de nodige ambiance.
In het voorjaar kwamen The Waterboys van Mike Scott terug boven water met een sublieme combinatie van oude rocknummers, recent folkwerk en Ierse poëzie, ‘A killer set of vintage Waterboys’ met ‘An appointment with Mr Yeats’, waarbij songs van de Ierse dichter tot hun folkrock werden omgevormd. Ze houden er al een enorme backcatalogue op na .
Een mini AB concert hadden we, toen ze ruim twee en een half uur optraden . En de heren hadden het publiek in de ban. We kregen spetterende, broeierige, stomende versies van classics “Don’ t bang the drums”, “Rags” en “A girl called Johnny”. Schitterend uitgediepte rock- folkende versies door instrumenten als viool , toetsen , piano, fiddle , naast het traditionele kader. De band klonk uitermate gretig . Een opbouwende “A Glastonbury song” en “The whole of the moon” durfden te exploderen . “The raggle taggle gypsy”, “The pan within” en “Fishermans’s blues” boden de gepaste afwisseling naar dromerige folkypoptunes. Ondanks de ups en downs in hun dertigjarige carrière , noteerden we hier een grootse liveset, een Glansprestatie van The Waterboys en een Grandioze Scott …
Op de terugweg hoorden we nog de tunes van het uitgebreide Kyteman Orchestra . De Nederlandse hiphopdirigent houdt van avontuur , maakt allerhande uitstapjes richting jazz, opera, minimal, en kwam aandraven met wel vijftig muzikanten en zangers op de scene . Een gewaagde afssuiter die de diversiteit van het festival onderstreept.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de bevriende collega’s Indiestyle http://www.pbase.com/pieter_73/dranouter_festival_2012
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Festival Dranouter 2012 – zaterdag 4 augustus 2012
Festival Dranouter 2012
Dag 2 Festival Dranouter was er alvast eentje dat een groots feestje aanwakkerde in de Kayam tent . Dit kon ook niet anders als bands als Kadril, School Is Cool , Balkan Beat Box , Bart Peeters en Levellers er staan en in vorm zijn . De animatie kleurde het festival, wat was het leuk even stil te staan bij de volksspelen, of een pitstop met de kinderen op de draaimolen of te kuieren, en ga zo maar door . Ook de randanimatie is Dranouter …
Een zonnige dag, Festival Dranouter op z’n best … Succes dus qua sfeer , muziek en opkomst …
Een goed bewaard geheim was het West-Vlaamse Het Zesde Metaal van Wannes Cappelle; spitsvondige , treffende pop in het West-Vlaams dialect. Intens , broeierige, warme songs , subtiele, doordachte melodieën en rakende teksten . Luistergenot troef.
Eén van de sterkhouders van de folk is onmiskenbaar het ensemble van Kadril van de broers Libbrecht. Ze zorgden ervoor dat folk een bredere nuance kreeg , door de toevoeging van pop en rock zonder z’n authenticiteit te verliezen. 35 jaar zijn ze bezig en ze waren dan ook de gastprogrammator van het festival . Na het vertrek van Patrick Riguelle en Eva de Roovere , deden ze de beroep op verschillende zangeressen . Een gevarieerde, boeiende set speelden ze met traditionals en eigen werk. Gasten waren de stichter van het festival, Alfred den Ouden , en Patrick Riguelle die een handvol songs meezong als “Het heerke van Maldegem” , “Louise” en The Lau’s “Feest”. Ook de violiste van School Is Cool sprong letterlijk bij ‘Luiaardskind’ . Kadril stond garant voor een fijne muzikale ontmoeting .
Iets speciaals toch , die Ansatz der Maschine . Hun elektronisch klankenarsenaal blaast warm én koud tegelijk, wordt aangevuld met viool, blazers en drums en bevat sfeervolle, filmische songs, zoals die graag door een Bel Canto, Lali Puna, Hood en Mum worden uitgevoerd. Ambiente, mistige soundscapes en dromerige landschappen worden aangevuld met Indiase muzieksfeertjes en bleeps, die een zekere dreiging hebben en af en toe worden ondersteund door fluisterende , zachte fluwelen zangpartijen . Een eigen klankkleur en een apart, wisselende dynamiek.
Op elk festival zijn ze te horen en blijven even enthousiast en positief ingesteld, deze hyperkinetische bende van School Is Cool. En elk lid gaat ervoor. De indiepop van de vroegere Humo’s Rock Rally winnaar met synths, percussie en zwierige viool werkt aanstekelijk. Het zijn duracell konijnen , die spontaniteit hoog in het vaandel dragen en het publiek steeds weten aan te porren . Sjeik . Handjeszwaaien, handclaps en aansteker lichtjes zorgden voor een unieke sfeer. Hits als “The world is gonna end tonight”, “Road to Rome”, “In want of something”, “The Underside”, “Warpaint” en “New kids in town” ontbraken niet en op “The road to nowhere” van Talking Heads was het feestje compleet , gezien enkele leden huppelden en sprongen in hun ondergoed! Als School Is Cool nu niet ‘cool’ genoeg is … Zinderend, die Onstuimige Gekte!
Balkan Beat Box is back en hun ‘global grooves’ werken live nog even opwindend. Een geoliede feestmachine , power, energie en fiësta, door de beats & basses, blazers en opzwepende drums en percussie, soms aangevuld met een rapzang. Mediterrane klanken, hiphop, en politiek geladen teksten die ergens de sfeer van Asian Dub Foundation ademen. Een inventieve, explosieve en brede mengelmoes , een schitterende uitgediepte versie van “Ghost town” van The Specials , en waarbij opnieuw de violiste Nele van School Is Cool aanwezig was.
Rustiger ging het er aan toe bij het Australische Boy & Bear die aan hun eerste ervaring toe waren op de Europese festivals . Het Australische antwoord op Mumford & Sons lazen we, dat zal waarschijnlijk bedoeld zijn op de komende ingenomen, ontroerende opvolger. Dromerige indiefolk americana , die wat forser en gedrevener kan klinken, maar het moet hebben van de subtiele uitwerking, het charisma en dromerige zang . En dat ze nummers van anderen een aparte klankkleur bezorgden, hoorden we op de medley van Crowded House’s “Falling at your feet” en Neil Youngs “Heart of gold” …
Bart Peeters schakelde een sabbatjaar in , maar maakte graag voor de organisatie van Dranouter een uitzondering . Zijn hart smolt bij het aanbod om een setlist te spelen door de fans via het internet. Ideaal om de batteringen terug op te laden . Tja , die Bart Peeters is van alle markten thuis en beschikt over een grenzeloze creativiteit. De dolle vijftiger onderscheidt zich als tv presentator, acteur, entertainer en zanger/multi-instrumentalist, en kan na Dranouter terug beginnen inpluggen.
Heerlijk is het om hem en zijn ‘ideale mannen’ aan het werk te zien , in een subtiele mix van pop, folk, kleinkunst en chanson; waarbij allerhande stijlen jazz, funk, afro, tango, Arabische sounds en hiphop zijn te horen in een uitgebreid instrumentarium van gitaar, accordeon, viool, drums en allerhande tierlantijntjes; de leuke zwierige songs , de kwinkslagen, de interactie, de stimulansen met het publiek (handjeszwaaien, handclaps en ‘oohoohs’) en de verrassende wendingen. Dan ga je voor songs als “Messias”, “Leve de dee-jays”, “Denk je soms aan mij”, “Heist-aan-Zee”; “Zo van die zomerdagen”, een godvergeten “De puzzel” , een toegevoegde Mano Negra waarde door de percussionist of een sfeervolle “Chocolade” en “Slaapwals”. Sjiek en IJzersterk . En het feest werd compleet met de leden Jan de Smet en School Is Cool (opnieuw) toen de een Beatle song ( “I saw her standing there”) en “I gotta feeling” (Black Eyed Peas) in de eigen taal werden ingezet.
Van het Nederlandse Blaudzun aka Johannes Sigmond, mogen we komend najaar veel verwachten, want dan zijn er een handvol clubconcerten. Een groots artiest in wording! Hij brengt 16 Horsepower, Grant Lee Buffalo, The Waterboys en Clannad op één lijn door het innemende, opbouwende, broeierige materiaal, de emotievolle zang en de songteksten. De jonge Nand Baert lookalike (remember van Pool tot Evenaar) brengt op sober ingehouden wijze de songs , met een afgewogen rol voor de andere bandleden, of ze werden rijkelijker gearrangeerd met folky poptunes, waarbij ze naar een climax gingen door het bredere instrumentarium; De single opnames “Flame on my head” en “Solar” zijn maar het topje van de muzikale kunde . Hier hielden we een ‘wauw gevoel’ aan over … .
Bijna 25 kaarsjes mogen ze uitblazen, Mark Chadwick en de zijnen uit Brighton, Levellers. Op een festival als Dranouter mogen zij niet ontbreken . Zij waren één van de bepalende schakels van de folkrock, die het rockminnende publiek over de streep trokken . Jeugdsentiment.
Na ruim twee decennia op het podium is Mark Chadwick nog steeds uitstekend bij stem. Jeremy Cunningham op bas, steelt de show, pogoënd met zijn meterslange dreads. Jon Sevink zorgt met zijn viool voor de gepaste zwierige folktune . En dan nog de didgeridoo speler , die ambiance brengt door z’n instrument in alle standen te houden en door de gefraciceerde klanken. The Levellers en het publiek amuseerden zich . Af en toe werd een nieuwe song voorgesteld , maar het zijn vooral de classics als een “Carry me” , “Belaruse”, “Beautiful day” , “Riverflow” en natuurlijk “One way” en “Liberty songs” die ‘em doen en in het geheugen gegrift zijn …
Neem gerust een kijkje naar de pics van de bevriende collega’s Indiestyle http://www.pbase.com/pieter_73/dranouter_festival_2012
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Festival Dranouter 2012 – vrijdag 3 augustus 2012
Festival Dranouter 2012
Eén van de pittoreske festivals dat we koesteren is ongetwijfeld Festival Dranouter; het festival straalt een erg warme, amicale en familiale sfeer uit. Een editie met een boeiende en uitdagende affiche , nieuwe milieu uitdagingen en een sfeervolle terreinaankleding.
Het festival is geëvolueerd. Ze voegden een ‘baseline’ toe , ‘Festival of new traditions’, met het accent op de hedendaagse traditie. Het woord ‘folk’ verdween, blijft invoelbaar en kreeg een bredere perspectief onder ‘roots’, met aandacht voor de traditie . Op die manier blijft Festival Dranouter toonaangevend.
Het festivalterrein en de formule (een dag minder – een tent minder) werd wat door elkaar geschud, een betere spreiding van de concerten, meer optredens en aandacht naar DJ’s . Ook de eco aanpak behoudt z’n sterke focus, en animatie kleurt het festivalterrein .
Traditie loont! Over de drie dagen waren in totaal een 62000 bezoekers. De organisatie is tevreden dat iedereen hier in deze formule z’n plekje vindt. De warme, gemoedelijke sfeer van het festival wordt hoog in het vaandel gedragen . Of zoals Bart Peeters zei hoe hij Dranouter in het hart draagt …“Dranouter wil groot zijn in iets klein, een eigen soort van grijs“ …
De 38ste editie kon van start gaan . En Festival Dranouter kwam langzaam op dreef; toen de hemel plots donker en de hemelsluizen opengingen voor een klein uur , werd het terrein net als vorig jaar herschapen in een modderpoel . Nog niet zo erg als vorig jaar …En in het weekend kreeg het zonnetje de kans door te piepen, voor de muziek, de sfeer, de ambiance , de allerhande standjes en nog zo veel meer, die de gezelligheid verhogen …
Ons muziekparcours
Toegegeven, de plensbui gooide roet in het eten, maar we lieten het niet aan ons hart komen en we hadden alvast een fijne opwarmer met Tref , vier jonge gasten die gretig te werk gingen op hun accordeons en drum; van pure folk, de zwierige en ingenomen tango van Gotan Project , naar jazzy moods , dance en medleys. De eerste danspasjes werden hier gezet in de Club.
Goran Bregovic hadden een hitsige Brassband mee, ‘the wedding & funeral band’. Twee items die we terugvonden in die amalgaan van Balkan en gipsymuziek. Een uitgebreid ensemble van blazers , drums , Gorans gitaar en vrouwelijke backing vocals kleurden de sound . Hij zorgde voor een mate van toegankelijkheid en behield de traditie van die zigeunermuziek, Oost-Europese hoempapa, samba, etnische invloedssferen en zang . Het ademde een Macarena en ‘60s swamp op z’n Balkans.
Vorig jaar hadden we Band of Gypsies Taraf de Haïdouks en Kocani Orchestra, dit jaar Goran, volgend jaar Beirut misschien?
Veel volk in de Club voor Spinvis , het alterego van de Nederlandse liedjeskunstenaar Erik De Jong, de 50 voorbij , maar die nog steeds in staat is om prachtige Moderne Kleinkunst met een grote K te presenteren . Een afwisselende , boeiende set met een toegankelijk traditioneel geluid , sober, ingenomen, en rijkelijk, kleurrijk door de allerhande geluidseffects op synths, pedaaleffects, vibra, zingende zaag , toeters en bellen .…, én met een hoofdrol voor de vrouwelijke multi-instrumentaliste .
Een reis in het universum van Spinvis … mooi gearrangeerde composities en woordkunst waar Vlaamse artiesten als Raymond een plaatsje krijgen. Een lijst om U tegen te zeggen, o.m. “Voor ik vergeet’, “Het voordeel van video”, de verhalen van een zekere “Ronnie”, “Een kindje van God”, “Ik wil alleen maar zwemmen”, “Wespen op de appeltaart” of de titelsong van de nieuwe cd ‘Tot ziens , Justine Keller” en een bezwerende “Ik kom terug”!
Absynthe Minded : ze zijn voor de derde keer op Festival Dranouter en hier spelen ze op hun best, hebben we de indruk . Hun melodieuze sound , gebed in gewaagde, overtuigende uitstapjes richting jazz, swing, elektronica, zigeunermuziek en Balkan hebben op Dranouter de ideale outfit, met Bert Ostyn in een hoofdrol. Alles loopt gesmeerd . Een volle Kayam hield van Absynthe Minded , dat was duidelijk en ze kregen een sterk onthaal bij classics “Plane song”, “Envoi”, “My heroics part one”, I am a fan” en de nieuwe single “Space”. Ook prikkelden de titelsong “As it ever was”, “You’ll be mine”, “24/7” en het worldgetinte “Little rascal” van de Vlaams-Turkse film ‘Turquaze’. Een begeesterende “Stuck in reverse” bracht een magische versmelting van Absynthe Minded en Dranouter !
Het tien- /elfkoppig gezelschap Bellowhead, tracht de Britse folk nieuw in te blazen . Ze beschikken over violen, gitaren, banjo , accordeon, percussie, en worden geruggensteund door een vijfkoppige blazerssectie. Een feestelijke smeltkroes , oog voor de Britse traditie en ingenomenheid, die uitmondt in uitbundige, emotionele en gevoelige songs, aangevuld met enkele instrumentals. Hier was enkel de ‘beperkte’ zang van Jon Boden de stoorzender.
Tot slot Seasick Steve, een laatbloeier en bluesman. Op festivals verovert de amicale artiest steevast de harten van jonge fans die zijn kleinkinderen konden zijn. En dat met ongekuiste, primitieve blues, gespeeld op verhakkelde gitaren (o.m. een driesnaren vehikel) en omgebouwde sigarendozen. Country, blues en folk zijn de ingrediënten en intrigerende songs het resultaat.
Seasick Steve doet dus gewoon waar ie goed in is, ‘You can’t teach an old dog new tricks’, de recente plaat is een statement geworden.
Een begeesterende set hoorden we , aangevuld met een Animal ‘lookalike’ drummer , die de doorleefde blues en boogie van Steve voorzag van een stevige onderbouw.
Seasick Steve ontpopte zich op het podium tot een groots entertainer, een jonge dame mocht zelfs even het podium op om vlak naast Steve te komen genieten van een song en de classics als “Diddley Bo”, “Thunderbird”, “Walkin’ man”, “Doghouse boogie” en “You can’t teach an old dog …” ontbraken niet. Hij biedt de eenvoudige , eerlijke en primitieve rootsmuziek kracht en de slides vlogen om de oren .
Toegegeven , we hebben z’n tricks nu onderhand wel door, maar je kunt niet omheen het feit dat hij een leuke , ontspannende , heerlijke afsluiter is …
Neem gerust een kijkje naar de pics van de bevriende collega’s Indiestyle http://www.pbase.com/pieter_73/dranouter_festival_2012
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Lokerse Feesten 2012: DAG 01: Selah Sue – Damien Marley - Orbital
Lokerse Feesten 2012
Geslaagde opener van wat meer dan waarschijnlijk een topeditie zal worden
Selah Sue
Miss Beehive is al enkele jaren dé grote belofte, promoveerde van een bedeesd en verlegen voorprogrammaatje her en der naar headliner én een persoonlijke favoriete van een der allergrootsten (nou ja) Prince. Selah en de zijnen brachten een meer dan puik optreden. Ze heeft ijzersterke muzikanten achter zich, heeft nog steeds een soulvolle stem als een misthoorn, maar jammergenoeg was het grootste deel van het publiek overduidelijk niet voor haar afgezakt naar de Grote Kaai... maar voor Damien Marley. De nieuwe geluidsnormen zorgden er ook voor dat het geroezemoes voor ons toch wat storend begon te werken. Ze brengt veel variatie in haar muziek, gaat zeer speels om met diverse invloeden. En het is haar laatste optreden van de zomer. Ze toonde zich een opgewekte verschijning die met de nodige geste eigen aan een diva, haar muziek brengt. Onthou dat ze nog piepjong is en dat we nog niet alles van haar gehoord hebben.
Damien Marley
Op een boogscheut van Reggae Geel staat hier één van de grootsten en dé zoon van de grootste - ik vergeet even Lee Scratch Perry) – op LF.
Het publiek kwam duidelijk voor Damien Marley, de fans waren present: de obligate rasta's waren aanwezig, weedgeuren hingen over het terrein. Met dreadlocks tot ver over zijn gat bracht hij stomende versies van “Make it bun dem”, enkele nummers van de ouwe en dan nog voor ons totaal onbekende nummers, die stuk voor stuk luid werden meegescandeerd door het in leeftijd heel variërend publiek. Hij bewees meteen ook , wellicht onder invloed van zijn samenwerking met Skrillex (zie hoger) , dat reggae niet perse eentonig en altijd hetzelfde hoeft te klinken. Het was een zeer energiek optreden, met o.a. een vlaggenzwaaier het ganse optreden door. We zijn niet zo heel thuis in het genre, ons idee: hij brengt niet de trage reggae met een strakke bassline maar eerder uptempo wisselende reggaenummers. Enkele nummers van vader Bob ontbraken niet in zijn setlist. Net toen ik voor de eerste keer begon te genieten van wat reggae zou moeten zijn, hield Marley en co het een kwartier voor tijd bekeken. Jammer.
Orbital
Op naar het volgende genre van de avond. Vaste waarde Orbital. Samen met The Chemical Brothers, Underworld en The Prodigy zetten ze een kleine twintig jaar geleden elektronica en Britse rave op de kaart. Tja, het moet niet altijd Britpop zijn. Het duo bracht een goede mix van ouder en nieuwer werk, ze kunnen intussen ook buigen over ettelijke jaren ervaring. Hun nieuwe cd ‘Wonky’ moet niet onderdoen: Paul en Phil’s recept blijft ongewijzigd bestaan uit verzorgde plakkende melodieën en stampende beats die, mits onbeperkte geluidsnormen, je ingewanden zo wat uit je lijf slaan. Het moet gezegd: Deze keer beschikt Lokeren over een zeer verfijnde klankinstallatie.
Hun set bestond uit lekker lange nummers, waarbij de nummers allen mooi waren opgebouwd. Hun show bracht een mengeling van 1001 verschillende elektronische stijlen en invalshoeken. Ik meende hier en daar Bon Jovi’s en “You’re so vain” gesampled te horen, maar vooral bij Kraftwerk hebben ze mosterd gehaald. Het oog wil ook wat in dergelijke genres en hun brilletjes met lampjes hadden ze op. De visuals refereerden hier en daar naar technovideoclips, doch met een gevoel van dit-heb-ik-toch-wel-eens-gezien. De broeders Hartnoll weten als geen ander dancetracks uit hun machines te toveren, op de grens van het kitscherige en het cartooneske af.
Met dank aan Christel , Nicolas en Geert
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Organisator HeartBreakTunes wist vorige woensdag terug een supergroep in het doom metal genre te strikken: The Electric Wizard. Dit concert wilden we voor geen geld van de wereld missen en daarom trokken we op een stormachtige midweekse dag richting zaal Factor in Brugge.
Ook stormachtig te noemen, was de set van opener Sardonis. Het Limburgse 2-mans leger Roel Paulussen (gitaar) en Jelle Stevens (drums) zagen we een groot jaar terug al eens aan het werk op de Electrohasch label night in het Depot in Leuven. Ze werden toen op het laatste nippertje nog aan de affiche toegevoegd als vervanger van Hypnos 69 die verstek moest laten gaan wegens ziekte van de zanger. Toen konden ze ons al bekoren en vorige woensdag deden ze dit nog eens dunnetjes over. Hoewel dunnetjes in deze context eerder als dik, log en loeihard mag omschreven worden. Ze brachten ondertussen een tweede schijf (‘II’ genaamd) uit.
Hun instrumentale dreunende sludgemetal en loodzware doom, doorspekt met vlijmscherpe riffs zorgde voor vuurwerk in de eerste rijen van het publiek. Gitarist Paulussen kraste de snaren bijna van zijn gitaar en drummer Jelle Stevens gaf zijn drumstel geen moment rust. Schijven en drumvellen kregen rake klappen. En ook wij moesten in de brokken delen tijdens mokerslagen “Skullcrusher AD”, “Emperor” en uitsmijter “Thor”. Als opening act kon dit tellen. Onze oren waren ingesmeerd en klaar voor hoofdact The Electric Wizard.
The Electric Wizard - Een walm van grappige kruiden (marihuana voor de slechte verstaanders) vulde de zaal toen rond 22h00 de leden van The Electric Wizard het podium betraden. De Britten uit Dorset brachten onlangs een nieuwe 7” uit (‘Legalize Drugs & Murder’) en hebben met album ‘Dopethrone’ een meesterwerk in hun discografie zitten. Het was al van bij opener “Supercoven” (uit de gelijknamige EP van 1998) duidelijk dat Jus Oborn (gitaar/zang), Liz Buckingham (gitaar) en nieuwkomers Glenn Charman (bas) en Simone Poole (drums) van plan waren om er een memorabele doomavond van te maken.
Het trippy doom metal epos ontspon zich langzaam tot een uitbarstende zonnestorm. Denk Black Sabbath in een psychedelische stoner bui. Jus Oborn’s spacy stem gaf nog een extra dimensie aan deze - over de 13 minuten afklokkende - magistrale openingssong. Zeker bij het repetitief geschreeuwde “Into the sun” op het einde van het nummer. Waren we al verblind na het eerste verschroeiende nummer, er volgden een kolossale versie van “Witchcult Today”, een van doom doordrenkte “Black Mass” en een loodzware versie van “Return Trip”.
Als een bulderende tientonner denderde de wall of sound van The Electric Wizard van het podium door de Factor. Gelukkig had de zaal extra gewapend beton in de muren, anders vielen hier zeker doden. Het recente “Legalise Drugs & Murder” kon als anthem van de avond tellen. Een ziekmakende, vettige sound, verenigd met een provocatieve, chaotische songtekst en verslavende melodieën, schiep een unieke, moordende sfeer in de van ‘holy smoke’ doorrookte zaal. Het spookachtige refrein werd dan ook massaal meegebruld door de ondertussen van zweet doordrenkte doomheads. The Electric Wizard op zijn best en de ravissante gitariste Liz Buckingham (met headbangend haargordijn tot aan de navel) in topvorm.
Er volgden nog een pletwals van stoner doom “Satanic Rites of Drugula” en een verslavend hypnotiserend “A Chosen Few”. Niets dan gelukzalige glimlachende doomfans rondom ons in de finale van de set waar The Electric Wizard nog eens toonden wie de heersers zijn in Doomland. De openbloeiende heavy stoner doom klassieker “Funeralopolis” uit hun klassieker “Dopethrone” spuwde tonnen energie van het podium het hevig headbangende publiek in. Een verpletterend concert dat nog een tijdje op onze trommelvliezen zal gebrand blijven. Top avond!
Setlist Sardonis: [1] Burial of Men [2] Warmonger [3] Skullcrusher AD [4] The Drowning [5] Entering the Woods [6] The Torch and the Bearer [7] Emperor [8] Thor
Setlist The Electric Wizard: [1] Supercoven [2] Witchcult Today [3] Black Mass [4] Return Trip [5] Legalise Drugs & Murder [6] Satanic Rites of Drugula [7] … A Chosen Few [8] Funeralopolis
Organisatie: Heartbreaktunes
Thurston Moore – Gavin Friday – sterke double-bill!
Thurston Moore – Gavin Friday
Een slogan als Niet het grootste festival, wel het langste... suggereert een soort valse bescheidenheid die we niet gewoon zijn van onze Antwerpse vrienden van het Openluchttheater (OLT) Rivierenhof. Wel integendeel, OLT mocht afgelopen woensdag met meer dan gepaste trots de maand augustus aftrappen met twee eigenzinnige iconen uit wat we gemakkelijkshalve de alternatieve muziekgeschiedenis zullen noemen.
THURSTON MOORE (****) mag dan al zijn sporen hebben verdiend als frontman en avant-gardistisch snarenwonder van het New Yorkse noise gezelschap Sonic Youth, dat de introverte Amerikaan er ook een solocarrière op na houdt die inmiddels een handvol albums beslaat is minder bekend. Op basis van Moore’s vorig jaar verschenen opus magnum ‘Demolished Thoughts’, waarop rustig voortkabbelende akoestische gitaren en een melancholische viool de dienst uitmaken, hadden wij een eerder intiem concertje verwacht waar de geest van Nick Drake op een gegeven moment wel uit het stadsbos zou kunnen opduiken. Zonder het goed en wel te beseffen waren we echter getuige van de Belgische maiden trip van Chelsea Light Moving, de nieuwe groep die de weinig spraakzame New Yorker ondertussen uit de grond heeft gestampt. In die nieuwe band heeft Moore duidelijk meer zin in een elektrisch overstuurd avontuur waar de viool van Samara Lubelski wonderwel de balans vond met de gecontroleerde gitaaruitspattingen van Moore en diens sidekick Keith Wood.
Opener “Orchard Street” kreeg meteen een wervelende noise outro die menige wenkbrauw deed fronsen, meteen gevolgd door de start-stop rock van “Pretty Bad” uit Moore’s debuut ‘Psychic Hearts’ (‘95). Dat Moore zijn Sonic Youth verleden absoluut niet wou verbergen vonden we helemaal niet erg, maar toch waren we ook benieuwd hoe hij het er met de 12-snarige akoestische gitaar zou vanaf brengen. Het antwoord kwam er uiteindelijk met “Mina Loy” en “Circulation”, en ja, bij dit laatste nummer dachten wij even Mr. Drake goedkeurend te zien knikken tussen het dreigende wolkendek boven het OLT.
Moore probeerde tussendoor ook een paar nieuwe songs uit die hij weldra met Chelsea Light Moving gaat inblikken. We onthouden vooral het venijnige “Burroughs” waar de elektrische gitaren kraakten, krasten, piepten en scheurden als betrof het een lost classic die Sonic Youth vergat op te nemen tijdens de legendarische sessies die vooraf gingen aan ‘Daydream Nation’. Het aan Roky Erickson & The 13th Floor Elevators opgedragen “Empires Of Time” en de bijna radiohit “Ono Soul” besloten een eigenzinnige en hoogste intrigerende set die Moore’s verschillende muzikale gedaanten liet zien.
Het Ierse enfant terrible GAVIN FRIDAY (****) moet zowat de tegenpool zijn van Thurston Moore als het op theatraliteit en extraversie aan komt. Na een bijzonder lange afwezigheid op het live front belandt de voormalige frontman van Virgin Prunes sinds vorig jaar terug regelmatig op Vlaamse podia. En precies daar begint het schoentje toch wel een klein beetje te knellen, want Friday en zijn uitstekende begeleidingsgroep disselden nagenoeg dezelfde set op als tijdens zijn indrukwekkende driedaagse dit voorjaar. Wie de man dus reeds in Hasselt, Leuven of Gent aan het werk zag was onmiddellijk vertrouwd met Friday’s bewondering voor muzikale idolen Jacques Brel (“Next”), Caruso (“Caruso”) en Marc Bolan (“King Of Trash”) en zijn liefde voor de schrijfsels van Oscar Wilde (“Each Man Kills The Thing He Loves”). Het zijn stuk voor stuk nummers die weliswaar voor het theater gemaakt zijn, maar ook onder de blote hemel moeiteloos overeind blijven.
Ondanks de grote voorspelbaarheid blijft een optreden van Friday toch een aparte belevenis, en dat heeft de man volledig te danken aan zijn theatrale podium présence en zijn onnavolgbare kunst om te scoren met elke opmerking uit het publiek. In de cynische Ier die maar wat graag blijft verwijzen naar de kerkelijke hypocrisie schuilt echter ook een melancholische ziel. Het breekbare “Apologia” vanop Friday’s meesterlijk solodebuut was daar ook nu weer het duidelijkste bewijs van. Die ene spotlight gericht op zijn tafeltje met de obligate fles wijn is en blijft emotioneel beklijvend en zorgde opnieuw voor hét kippenvelmoment van de avond.
In de bissen dolde Friday nog wat met het publiek door hen voor de verscheurende keuze tussen een cover van Brel of Bowie te stellen. Tot cynische verbazing van de Ier werd het uiteindelijk “Five Years” van laatstgenoemde, gevolgd door het nieuwe “It’s All Ahead Of You” als ultieme bedtime story in het feeëriek verlichte decor van OLT.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/thurston-moore-1-08-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/gavin-friday-1-08-2012/
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne (ism Arenberg, Antwerpen)
Gavin Friday - Thurston Moore – sterke double-bill!
Gavin Friday - Thurston Moore
Een slogan als Niet het grootste festival, wel het langste... suggereert een soort valse bescheidenheid die we niet gewoon zijn van onze Antwerpse vrienden van het Openluchttheater (OLT) Rivierenhof. Wel integendeel, OLT mocht afgelopen woensdag met meer dan gepaste trots de maand augustus aftrappen met twee eigenzinnige iconen uit wat we gemakkelijkshalve de alternatieve muziekgeschiedenis zullen noemen.
THURSTON MOORE (****) mag dan al zijn sporen hebben verdiend als frontman en avant-gardistisch snarenwonder van het New Yorkse noise gezelschap Sonic Youth, dat de introverte Amerikaan er ook een solocarrière op na houdt die inmiddels een handvol albums beslaat is minder bekend. Op basis van Moore’s vorig jaar verschenen opus magnum ‘Demolished Thoughts’, waarop rustig voortkabbelende akoestische gitaren en een melancholische viool de dienst uitmaken, hadden wij een eerder intiem concertje verwacht waar de geest van Nick Drake op een gegeven moment wel uit het stadsbos zou kunnen opduiken. Zonder het goed en wel te beseffen waren we echter getuige van de Belgische maiden trip van Chelsea Light Moving, de nieuwe groep die de weinig spraakzame New Yorker ondertussen uit de grond heeft gestampt. In die nieuwe band heeft Moore duidelijk meer zin in een elektrisch overstuurd avontuur waar de viool van Samara Lubelski wonderwel de balans vond met de gecontroleerde gitaaruitspattingen van Moore en diens sidekick Keith Wood.
Opener “Orchard Street” kreeg meteen een wervelende noise outro die menige wenkbrauw deed fronsen, meteen gevolgd door de start-stop rock van “Pretty Bad” uit Moore’s debuut ‘Psychic Hearts’ (‘95). Dat Moore zijn Sonic Youth verleden absoluut niet wou verbergen vonden we helemaal niet erg, maar toch waren we ook benieuwd hoe hij het er met de 12-snarige akoestische gitaar zou vanaf brengen. Het antwoord kwam er uiteindelijk met “Mina Loy” en “Circulation”, en ja, bij dit laatste nummer dachten wij even Mr. Drake goedkeurend te zien knikken tussen het dreigende wolkendek boven het OLT.
Moore probeerde tussendoor ook een paar nieuwe songs uit die hij weldra met Chelsea Light Moving gaat inblikken. We onthouden vooral het venijnige “Burroughs” waar de elektrische gitaren kraakten, krasten, piepten en scheurden als betrof het een lost classic die Sonic Youth vergat op te nemen tijdens de legendarische sessies die vooraf gingen aan ‘Daydream Nation’. Het aan Roky Erickson & The 13th Floor Elevators opgedragen “Empires Of Time” en de bijna radiohit “Ono Soul” besloten een eigenzinnige en hoogste intrigerende set die Moore’s verschillende muzikale gedaanten liet zien.
Het Ierse enfant terrible GAVIN FRIDAY (****) moet zowat de tegenpool zijn van Thurston Moore als het op theatraliteit en extraversie aan komt. Na een bijzonder lange afwezigheid op het live front belandt de voormalige frontman van Virgin Prunes sinds vorig jaar terug regelmatig op Vlaamse podia. En precies daar begint het schoentje toch wel een klein beetje te knellen, want Friday en zijn uitstekende begeleidingsgroep disselden nagenoeg dezelfde set op als tijdens zijn indrukwekkende driedaagse dit voorjaar. Wie de man dus reeds in Hasselt, Leuven of Gent aan het werk zag was onmiddellijk vertrouwd met Friday’s bewondering voor muzikale idolen Jacques Brel (“Next”), Caruso (“Caruso”) en Marc Bolan (“King Of Trash”) en zijn liefde voor de schrijfsels van Oscar Wilde (“Each Man Kills The Thing He Loves”). Het zijn stuk voor stuk nummers die weliswaar voor het theater gemaakt zijn, maar ook onder de blote hemel moeiteloos overeind blijven.
Ondanks de grote voorspelbaarheid blijft een optreden van Friday toch een aparte belevenis, en dat heeft de man volledig te danken aan zijn theatrale podium présence en zijn onnavolgbare kunst om te scoren met elke opmerking uit het publiek. In de cynische Ier die maar wat graag blijft verwijzen naar de kerkelijke hypocrisie schuilt echter ook een melancholische ziel. Het breekbare “Apologia” vanop Friday’s meesterlijk solodebuut was daar ook nu weer het duidelijkste bewijs van. Die ene spotlight gericht op zijn tafeltje met de obligate fles wijn is en blijft emotioneel beklijvend en zorgde opnieuw voor hét kippenvelmoment van de avond.
In de bissen dolde Friday nog wat met het publiek door hen voor de verscheurende keuze tussen een cover van Brel of Bowie te stellen. Tot cynische verbazing van de Ier werd het uiteindelijk “Five Years” van laatstgenoemde, gevolgd door het nieuwe “It’s All Ahead Of You” als ultieme bedtime story in het feeëriek verlichte decor van OLT.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/thurston-moore-1-08-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/gavin-friday-1-08-2012/
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne (ism Arenberg, Antwerpen)
Gothic Metal en een innemende frontvrouw, het is een combinatie die de laatste twee decennia vrij succesvol bleek bij onze Nederlandse buren getuige bands als The Gathering, Within Temptation en Epica. Sin7Sins is een groep die je perfect in deze traditie kunt situeren. Ontstaan uit de as van de formatie Infinite Dawn bracht dit vijftal in 2010 met ‘Perversion Ltd’ naar verluidt een zeer degelijk debuut op de markt. Twee jaar later is Sin7Sins terug met ‘Carnival Of No Tomorrow’. Het is voor ons de eerste kennismaking met deze Nederlanders en die is best positief. Het plaatje bevat 11 vrij afwisselende nummers en valt vooral op door de stevige strot van frontdame Lotus. Die komt het best tot zijn recht in de stevige en catchy nummers waaronder de drie krachtige openingstracks en “As Romance Dies”. Naast deze knallers passeren uiteraard ook de obligate ballads de revue (“Shadows & Dust” en “Cyanide Symphony”), best verdienstelijk maar niet onze favoriete cup of tea. Verder horen we in een aantal songs de nodige industrial invloeden en doet Sin7Sins ons daardoor bij momenten als Rammstein klinken. In ieder geval, ‘Carnival Of No Tomorrow’ is best de moeite waard voor liefhebbers van het zwaardere werk.
Slaughterhouse - Ty Segall Band
De zeer bedrijvige lo-fi garagerocker Ty Segall is met deze Slaughterhouse al aan zijn derde album toe in 2012.
Met de Ty Segall Band brengt hij een uiterst explosief goedje tot leven, een bruisende cocktail van vuile garage rock, nuggets psychedelica, ontspoorde rock’n’roll, vuige punk en gestoorde hard rock. Een wilde kruisbestuiving van Hawkwind, Sonics, Syd Barrett, Johnny Thunders, MC 5, Stooges en Black Sabbath. De gitaren zijn dikwijls bedolven onder een laag fuzz en distortion maar slaan geregeld ook aan het soleren als ware hier een bende harige hardrockers aan het werk.
U mag van ons headbangen op “Death” en pogoën op “Slaughterhouse” en “The bag I’m in”. Feit is dat er hier een handvol schitterende songs tussen al dat gitaargeweld zitten zoals het vunzig rockende “I bought my eyes”, het razende “Tell me whats inside your heart” en het sluipende “Wave goodbye”.
Enkel de 10 minuten durende aanval op uw trommelvliezen “Fuzz war” is beter over te slaan, tenzij u ‘Metal Machine Music’ een goede plaat vindt natuurlijk.
‘Slaughterhouse’ is smerig, wild, explosief, geschift en uitermate fantastisch.
De uit de UK afkomstige Breton, kwam in de belangstelling met de single “Edward the confessor”, een stuwende song , die een veelheid aan stijlen beheerst, en rock moeiteloos linkt aan punkfunk en computergestuurde technologie. Het nodigt uit om het ganse debuut ‘Other people’s problems’ te beluisteren . Fijne muziek van een creatieve band, die verrassend met sounds omgaat: elektronica, soundscapes, bleeps, zware bassen, hitsende drums en ritmisch bedwelmende, pulserende en knisperende, neurotische beats. Een afwisselende, gevarieerde plaat van een gretig klinkende band.
Een moderne ‘new rave’ stijl , die beelden van bands als Metronomy, Klaxons, Friendly Fires, !!!; The Rapture, Radio 4, LCD Soundsystem deed opborrelden , en toch ergens de mosterd haalt bij een Gang Of 4, A certain ratio en Cabaret voltaire in die elektronica en drums. Maar ook de dwarrelende ritmes van Foals en Bloc Party horen we.
Intrigerend materiaal waarvan songs als “Pacemaker”, “Wood & plastic” , “Jostle” , “The commission” en die single duiden op een sterk debuut !
Memoryhouse = Heerlijk sferische droompop met een warme klankkleur en een hemelse, engelachtige soms dramatische stem. Evan Abbeele en Denise Nouvion uit Canada debuteren met nostalgische droompop en geven de songs rustige voortkabbelende ritmes door gitaarloops, synths, strijkers, piano en allerhande geluidjes.
De groep refereert aan Cocteau Twins, Cranberries, Galaxie 500, maar leunt aan de huidige rits Beach House, Mum, I Break Horses en Warpaint . De plaat klinkt relaxt , ontspannend, ademt rust en ingenomenheid uit en drijft ons mee naar een zorgeloze wereld .
Extraatjes op de cd , gezien de EP ‘The Years’ is toegevoegd .
De naam is een eerbetoon aan Max Richter , een Duits klassiek componist die 10 jaar terug een album uitbracht met de titel Memoryhouse.
Wie een mooi beeld wil krijgen van enkele toonaangevende muziekbands uit het IJslandse Reykjavik is met ‘Backyard The Movie’ aan het juiste adres. In deze uitgave van uitgeverij Morr Music krijgen we zowel een cd als een dvd. Het ontstaan en het concept van deze dubbelaar is nogal bijzonder: muzikant Arni Runar Hooversson van de band FM Belfast nodigde 8 IJslandse bands waaronder de zijne uit in zijn tuin om er gedurende een aantal dagen op te treden. Bovendien inviteerde hij ook filmmaker Arni Sveinsson die de verschillende concerten registreerde. De mooiste momenten staan zo op deze dvd en tonen samenwerkingen tussen verschillende groepen met zeer uiteenlopende muziekstijlen. Daarnaast is er nog een cd waar alle bands die in de film passeren 1 of meerdere songs laten horen. Voor de volledigheid zijn dit de groepen: Borko, Sin Fang, Mum, Hjaltalin, Reykjavik!, Retro Stefson, Prins Polo en FM Belfast.
De uitschieter op de cd is zonder meer Borko (hij brengt als enige ook twee tracks) wiens lo fi ergens het midden houdt tussen de muziek van landgenoten van Sigur Ros en die van Beirut. Ook het nummer van Sin Fang klinkt zeer fijn en kan in diezelfde hoek gesitueerd worden. Het collectief Mum levert op zijn beurt een oersaai werkstuk wat ons steeds de skip-toets deed aanraken. FM Belfast levert een degelijk maar iets te voorspelbaar technonummer terwijl Reykjavik! een slordige mengelmoes brengt van diverse stevige muziekstijlen waaronder metal, garagerock en een scheutje hardcore. Retro Stefson en Hjaltalin leveren degelijke songs op zonder meer en tenslotte is er nog Prinspolo met een cover van “Underwear”, het nummer van FM Belfast dat in deze herwerkte versie een stuk beter is dan het origineel.
‘Backyard The Movie’ is een leuk initiatief en een mooie manier om je muzikale grenzen wat te verleggen.
Dit plaatje is al een paar weken in ons bezit en onderging in die periode diverse luisterbeurten. Het betreft een akoestische samenwerking tussen twee kleppers uit de Amerikaanse punkrockgeschiedenis: Tony Sly van No Use For A Name en Joey Cape van Lagwagon. Jammer genoeg is Sly op 31 juli 2012 onverwacht overleden door een niet nader bepaalde doodsoorzaak.... Het tragische overlijden zet de recensie van deze solo-plaat uiteraard in een heel ander daglicht. ‘Acoustic Volume Two’ zal zo de annalen ingaan als het laatste studiowerk van Tony Sly. Hij opteerde ervoor om vijf No Use For A Name-songs volledig te strippen en in een akoestisch jasje te steken. Daarnaast is er een zesde, volledig nieuwe track “Live Let Die”.
Ook Sly’s boezemvriend Joey Cape kiest er op dit album voor om vijf nummers te herwerken van zijn formatie Lagwagon in combinatie met één nieuw werkstuk “Broken Record”.
Sly en Cape ontpopten zich op vorig werk al tot prima singer songwriters en ook op deze uitgave is dat niet anders... Het blijft echter wrang dat dit het laatste kunstje is van een amper 41-jarige muziekicoon...
Pg.lost is een naam die smeekt om ontdekt te worden door postrock-adepten. Dit vietal uit Zweden werd in 2004 opgericht onder de naam Before You Give In en na enkele personeelswissels werd er gekozen voor de huidige bandnaam. Na twee EP’s en een eerste full album in 2008 ‘It’s Not Me, It’s You’ is ‘Key’ hun tweede volwaardige plaat. Leuk om te vermelden is dat Pg.lost onlangs wat persaandacht kreeg toen een onbekend individu hun muziek gebruikte om een platendeal te proberen scoren. Het toont wat ons betreft aan dat wij niet de enigen zijn die Pg.lost flink weten te appreciëren.
Op ‘Key’ staan slechts zeven nummers maar de meeste daarvan zijn lang uitgesponnen. In de nummers gaat Pg.lost voortdurend uiteenlopende richtingen uit en weet het de luisteraar continu te boeien en flink mee te slepen. Op prachtige werkstukken zoals “Vultures”, “Terraein”, “I Am A Destroyer” en afsluiter “Weaver” klinkt de intrumentale rock echt majesteus en bouwt de band zorgvuldig de nodige contrasten en spanningen op.
Het geheel klinkt episch, melancholisch, broeierig en intens. Wie de perfecte soundtrack zoekt om tijdens z’n vakantie doorheen de meest fantastische berggebieden te rijden, hoeft niet verder te zoeken. Deze prachtplaat zorgt ervoor dat je Pg.lost gerust in een adem mag noemen met topbands als Pelican, Mono en andere If These Trees Could Talk.
Nederlands 
Français 
