Zijn passage op het Dour-festival van afgelopen zomer hebben we met heel veel spijt aan ons zien voorbijgaan. Daarom waren we er als de kippen bij om zijn zaalperformance in de AB mee te pikken. Voor een IDM-bons van zijn formaat waren onze verwachtingen heel hoog. Ondanks een technisch voortreffelijk uitgekiende show voor zijn laatste album ‘Ufabulum’ heeft Squarepusher het Brusselse publiek niet helemaal weten te overtuigen.
Opwarmer Machinedrum hield het na een half uurtje nerveus polyritmisch basgedreun met overduidelijke jungle-invloeden al voor bekeken voor een slechts half volgelopen zaal. Zonder meer maakte de man met aanstekelijk enthousiasme een goede beurt.
De indrukwekkende setting van ledschermen verraadt meteen dat Squarepusher een heuse audiovisuele belevenis zou gaan worden. Om het spektakelgehalte nog wat op te drijven bestijgt Jenkinson het podium met een bijpassende ledhelm dat ons meteen doet denken aan de véél originelere Daft Punk-helm van een aantal jaren terug. Bovendien lijkt het ding hem af en toe in zijn bezigheden te hinderen en creëerde het een onvermijdelijke afstand met zijn publiek. Ook muzikaal heeft Squarepusher enige moeite om de niet helemaal volgelopen AB mee op sleeptouw te nemen. De set is bijna niets meer dan een stuk voor stuk doorlopen van de nummers uit ‘Ufabulum’. De nummers werden telkens als aparte stukken gepresenteerd en er is geen sprake van een vloeiend overweldigend geheel.
Het recept van allesverpletterende en bovenmenselijke ritmes is de man nog steeds niet verleerd. Het verschil met vorig werk is dat ‘Ufabulum’ tussen alle aardverschuivende basinjecties en percussiegeweld door heel melodieus uit de hoek komt en bijgevolg bijna cheesy begint te klinken. “Dark Steering” is volgens ons ook het enige moment waarbij dit vernieuwde recept met weerbarstige ritmes en melodieuze ondertoon duidelijk impact lijkt te hebben op het publiek. Niet genoeg om van een onvergetelijke performance te spreken. Al een uur lang zitten we te kijken naar de tot nu toe onaangeroerde, zessnarige basgitaar. Nu ja, ‘Ufabulum’ is een puur elektronisch album geworden zonder echte live instrumentatie maar toch willen we zijn competenties als basgitarist maar al te graag eens tentoon gespreid zien. Ook hier blijken de meningen verdeeld over deze schijnbare lauwe improvisatie in de bisronde.
Dit doorgedreven audiovisueel experiment met epilepsieverwekkende visuals maakt Tom Jenkinson voor enkelen tot een waar geniaal enfant terrible terwijl een groot deel van fans ontgoocheld de zaal verlaten. Een zonnebril om onomkeerbare oogschade te voorkomen lijkt ons geen overbodige luxe voor dit al bij al spectaculaire zaalconcert. Over de ganse lijn niet spannend genoeg als je het ons vraagt. Toch blijven we fan.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Amper een tiental mensen vond de weg naar dit gratis optreden van Jeff Hershey and The Heartbeats (Ventura, California) in de Cowboy Up. Maar dat liet onze Jeff niet aan zijn hart komen, integendeel. De man bedankte ons meermaals voor onze komst zonder een greintje ironie of sarcasme in zijn stem en trakteerde ons met zijn Heartbeats op een stormachtige show waarin hij werkelijk alles gaf. Bij aanvang beloofde hij een reeks oude rock-'n-rollsongs te brengen maar we kregen toch vooral dampende soul in de beste traditie van een Wilson Pickett of een Sam Cooke op ons bord.
Al heel vroeg mochten we een eerste hoogtepunt smaken met een magistrale Los Lobos-cover, "I got loaded". Nooit gedacht dat deze song zoveel soul in zich had. En er volgden nog meer covers : "Hold on, I'm coming" (Sam & Dave), "Twisting the night away" (Sam Cooke) en iets minder voorspelbaar "Sexual healing" van Marvin Gaye, dat hij zonder kleerscheuren naar zijn hand wist te zetten.
Maar ook eigen nummers als "Knock you down", "Honesty road" en "Wearin' me out" scheurden heerlijk weg. Halverwege de set kregen we totaal onverwacht twee knallers van surfinstrumentals waarbij Jeff Hershey ook zelf een gitaar vastgreep. Zo verrassend was dit surfintermezzo nu ook weer niet als je weet dat voor hun plaat, ‘Soul Music Vol. 1’, Pete Curry van Los Straitjackets achter de knoppen zat en bassist Sam Bolle ook in dienst is bij grootmeester Dick Dale.
Naast Bolle niets dan prachtmuzikanten bij deze swingende Heartbeats : Joe Baugh (gitaar), Rivkah Ross (drums en met een verleden in de jazz), Ashley Jarmack (baritonsax) en tenorsaxofonist Kyle O'Donnell die tijdens zijn solomomentje mijn hart liet smelten. En Jeff Hershey zelf, die voorheen bij punk- en metalbandjes (Black Opal, Hybrid Moments en No Motiv) speelde, danste als James Brown tijdens zijn hoogtijdagen en zong de sterren uit de hemel.
Deze Jeff Hershey and The Heartbeats klonken zo overrompelend en hartverwarmend dat ik nooit de indruk kreeg dat ik me in redelijk desolaat zaaltje bevond. Dit terwijl de schaarse aanwezigen zich ook niet onbetuigd lieten en de groep luidkeels aanmoedigden en enkelen zelfs hun dansschoenen aantrokken. Na een lange en uitputtende set werd de groep nog tweemaal teruggefloten om ten slotte in vol ornaat te eindigen met "Shout".
Op een doordeweekse dinsdag een concert meepikken breekt sowieso de werkweek. Zeker als Mauro Pawlowski op het podium staat. Deze muzikale duizendpoot heeft meer muzikale projecten lopen dan een projectontwikkelaar in Dubai. Zo zagen we hem deze zomer aan het werk met Gruppo Di Pawlowski in de Handelsbeurs op de Gentse Feesten en enkele weken terug schitterde hij tijdens een samenwerking met het dansgezelschap Ultima Vez van meesterchoreograaf Wim Vandekeybus in Brussel. Daarnaast kennen we hem natuurlijk ook van het ter ziele gegane Evil Superstars, Mauro and the Grooms, Somnabula, Mauro and the Maurons, The Love Substitutes, Mitsoobishy Jacson, Nieuw Zwart Trio en heden als vaste gitarist bij dEUS.
In de Kreun kwam hij onder de noemer Possessed Factory met goede vriend Jef Cuypers zijn kunsten botvieren op allerlei elektronica en keyboards. We kregen drie kwartier Mauro-gekte in de vorm van geluidsorkanen en golven van reverb en noise. “Downer Noise” of “Lukewarm Noise” zoals Mauro het zelf achteraf in een gesprek aan de toog van de Kreunbar omschreef. Een muzikaal hoorspel met door een resem effectpedalen vervormde klanken en songteksten ondersteund door bizarre, geniale electronica-noise en distorted gitaarspel. Geen spek voor de bek van muzikale watjes en des te meer door ons zeer gesmaakt als opwarmer voor hoofdact Black Dice!
Black Dice deed qua weirdness er nog een schepje bovenop. Het drietal uit Providence (USA) bracht een groot uur durende set die vooral uit kopstoten van beats, duivelse elektronica en zeer luide (ear plug alarm!) noise bestond. Terwijl het publiek eerst met de mond open stond te gapen naar deze rare kwieten, werd het langzaam maar zeker losser naar mate de set vorderde om op het einde volledig uit de bol te gaan. De 3 heren op het podium stonden dan ook zelf geen seconde stil tijdens deze wervelwind van smerige beats en bezeten noise. En dit werkte op de duur zo aanstekelijk dat je zelf niet meer stil kon staan. Om wat referenties aan te halen: denk aan een mix van de strakke EBM van Front 242 en het soepzootje van Aphex Twin en je weet ongeveer hoe Black Dice live klonk. Niet voor muzikale analfabeten dus. Ons konden ze alvast zeer bekoren. Terug een geslaagde avond kreunen in De Kreun!
Organisatie: De Kreun (Kortrijk)
De sympathieke songwriter Sherman had eerder al twee fijne catchy singles uit, “On your side” en “Days go by” . Die poppy rocksongs koester je maar best , gezien ze niet op het debuut te vinden zijn; Troost U we noteren een sterk debuut ‘Rise’, dat er komt met behulp van producer Jeroen Swinnen .
Een gevarieerd album , warme, sfeervolle , dromerige songs die spannend, ingetogen en broeierig kunnen zijn. Op die manier wisselt het album van de intiemere “Dear friend” , “Come my way” , “Head in the clouds” en de afsluitende reeks “Light in the dark” en de titelsong “Rise” naar de opbouwende “Leave their pack” , “Something ’s bound to happen” , “In comes the silence” en de single “Feel the sun”, die een breder arrangement hebben .
De kunst om popsongs te schrijven, da’s duidelijk; intrigerend materiaal , dat eenvoud ademt , en eens gekruid wordt van durf en avontuur, als op “Avalanche”.
Kortom , Sherman heeft hét en brengt een overtuigend puik debuut!
Het Amerikaanse koppel Indra Dunis – Aaron Coyes is toe aan de tweede cd , de opvolger van ‘936’, ‘Lucifer’ . Een gegoochel van dubspace en psychedelische trips , die lang uitgesponnen kunnen zijn door lome , rustige voortkabbelende , repetitieve wiegende klanken. Een caleidoscoop hypnotische, dromerige sound door de orgelklanken, de gitaarpartijen, percussie en een dromerige zang .
Peaking Lights roept referenties op met een Animal Collective , die ook graag experimenteert, en het geheel goed beheerst en in bedwang houdt . Talrijke muzikale uitstapjes naar o.m. dub en reggae horen we. De zes songs , de twee instrumentals terzijde, zijn alvast het ontdekken waard …
Geschifte, chaotisch ontregelde band toch, die Liars. Als je de vorige cd’s op nahoudt , komen we meestal op volgende zaken uit: vreemd, abstract, grillig, beangstigend, verward, mysterieus, geflipt en tegendraads. Een avant-garde band pur sang dus.
Ze zijn na ‘Sisterworld’ , twee jaar terug, toe aan de zesde cd , ‘WIXIW’, spreek uit, ‘Wish you’, is de meest bedachtzame in het rijtje . Een sfeervolle, bezwerende Liars plaat vol zweverige sounds van elektronica, gitaarlijnen , samples, percussie en zangpartijen. En Liars bijt graag hoor op “A ring on every finger”, “Ill Valley Prodigies” en de titelsong; het schuurt op zulke nummers en het mag zelfs swingen op songs “Octagon” en “Brats” . Op die manier valt er voldoende te noteren op de nieuwe Liars plaat . Opmerkelijke band!
Het Britse Hot Chip is er na de uitstapjes van Joe Goddard , Alexis Taylor en Al Doyle (2 Bears – About Group en New Build) al snel terug met een nieuwe cd na ‘One life stand’ van 2010.
Het kwintet zit dus niet stil en heeft al behoorlijk fijne dancepop/elektronica/synthpop op z’n actief , met singles “And I was a boy from school”, “Over & over”, “Ready for the floor”, “Hold on” en “I feel better” . Linken zijn er met disco, soul, house en psychedelica. Heerlijke songs , die elan krijgen dor de groovy ritmes , dwarrelende geluidjes en bleeps. Geslaagd, ingenieus, gewaagd en leuk.
Net als op de laatste cd’s borduurt het gezelschap voort op een herkenbaar zeemzoeterig, dromerig, melancholiek en dansbaar klankpalet met zalvende, sfeervolle , broeierige en aanstekelijke melodielijnen. Het luchtige, dansbare gehalte komt naar boven met “Don’t deny your heart” en “Night& day” .
Eenvoudig, treffend en gewoon goed materiaal zonder echte uitschieters; de ideale soundtrack om een avondje uit in te zetten …
Garron Frith is een Engelse singer-songwriter uit Manchester, wiens tweede plaat ‘Away From The Bright Lights’ onlangs is verschenen. Terwijl de eerste plaat nogal richtingloos was (reeds vijf jaar uit), krijgen we hier voornamelijk door hemzelf geschreven folky en bluesy songs met een beetje gospel. Zijn liedjes zijn vooral zelfanalytisch, en gaan over leven en liefde en houden van een beetje rock’n’roll. Toch is het pas vanaf de derde song dat deze plaat echt begint te boeien en dat er wat meer kracht in de liedjes steekt. “Rocknrollband” is een prachtig mid tempo nummer dat herinneringen oproept aan Stephen Stills, Ry Cooder en Van Morrisson.
“The Remedy” is prachtige country folk, gevolgd door “Old habits” welke een zekere hitpotentie heeft.
Kortom een tweede plaat die veel belooft voor de toekomst.
Het duo Adam Stephens (vocals en gitaar) en Tyson Vogel (drums) hebben 5 jaar na hun titelloze derde plaat een opvallend rauwe en wilde opvolger gemaakt. Beklijvende en doordringende ballads in de aard van ongeslepen pareltjes als “Fly low carrion crow”, “Linger On”, “Waves of grain” en “Some slender rest” zijn er deze keer niet bij. Een beetje jammer misschien, maar in de plaats daarvan is er een volle en krachtige sound gekomen die de ruwheid en de scherpe kantjes van weleer ook nog steeds in pacht heeft.
Two Gallants neigen hier een beetje naar de potentie van grote broers The Black Keys, en dit vooral op vettige catchy rocksongs als “My love won’t wait”, “Ride away” en “Winter’s youth”. Dankzij de schuurpapieren stem van Stephens snijden de songs alweer tot op het bot, maar eigenaardig genoeg is dat niet het geval met de ruspuntjes “Broken eyes” en “Sunday souvenirs”, twee doordeweekse country songs die ons niet echt koeioneren maar die ook niet blijven hangen.
Two Gallants hebben op ‘The bloom and the blight’ een handvol vitale, gevarieerde en snedige rocksongs uit hun mouw geschud, maar voor de intieme en bloedende ballads die we van hen verwachten moeten we u helaas naar hun vorige plaatjes verwijzen.
Op 27/11 in de Botanique. Je vindt ons op de eerste rij.
Na het voorprogramma (vakkundig verzorgd door The Darkness, u weet wel, die van “I Believe In a Thing Called Love” en waarschijnlijk de meest authentieke hedendaagse glamrockband) is het even wachten want La Gaga zou pas om 20u30 van start gaan. Klassieke muziek weerklinkt door het Antwerpse Sportpaleis en de spanning is te snijden. Het is uiteindelijk kwart voor 9 als het licht dooft en zowat iedereen instant compleet gek wordt. Het doek dat het hele boeltje voor ons verborgen hield, valt. De scene bestaat uit een indrukwekkend sprookjeskasteel, compleet met kantelen, torens, trappen en een ijzeren toegangspoort.
Als een ietwat duistere hofdame die te paarde haar kasteel verlaat komt Gaga het podium op. Al bij de eerste noten die we horen wordt één ding duidelijk: Muzikaal zal hier bitter weinig op aan te merken zijn. Al zie je niet meteen muzikanten, je hoort ze! En het eerste nummer is meteen al retestrak. Niet veel later vouwt het immense kasteel open, en daar zijn ze! De gitaristen, als twee ridders in lederen jekker, hebben hun vertrekken op de bovenverdieping, drums en toetsen zijn op het gelijkvloers gehuisvest.
Heel de show is trouwens rond het kasteel opgebouwd. Het constant veranderende interieur doet dienst als slaapkamer, even later als lugubere slagerij, en waarschijnlijk zelfs als kleedkamers voor Gaga en haar persoonlijk ballet, die zich meer dan eens in een ander plunje hullen in een tempo waarvan je je afvraagt of er magie mee gemoeid is.
Het gevolg is dan ook een visuele show die zelden verveelt, zelfs al verdwijnt de frontvrouw enkele keren voor het einde van een nummer van het podium.
Lady Gaga staat niet alleen voor muziek. Alles wat ze doet, alles wat ze vertelt, draagt dezelfde boodschap mee. “be yourself/be real!” Zij zelf is naar eigen zeggen al altijd de excentriekeling geweest die ze nu is, oppert ze in een speech tot het publiek. "I started wearing leather and studs when I moved out of my parents house at 18." zo klonk het. "Deze muzikanten zijn stuk voor stuk mensen die al vanaf hun kinderjaren muziek spelen en al mijn dansers dansen al sinds hun jeugd." Veel moeite om dat te geloven, moet je niet doen. Zowel de dansers als de muzikanten zijn als vissen in het water.
De excentriciteit van het collectief zorgt echter regelmatig voor taferelen die niet echt geschikt zijn voor de jongere toeschouwers. De erotische verwijzingen en de suggestieve bewegingen zijn schering en inslag en de dansers zijn bijzonder fysiek met elkaar.
Geen kostuum is haar te zot. Één keer maakt ze zelfs deel uit van een motorfiets die de scène komt opgereden, bereden wordt door één van de danseressen en uiteindelijk transformeert tot piano. Gaga neemt even tijd voor haar fans. Ze haalt een 10-jarige fan uit het publiek en brengt solo een nummer voor ‘hem en voor al haar fans’. Fans die haar erg dierbaar zijn, zegt ze. Het moet gezegd dat ze in elk geval die indruk geeft, zeker wanneer blijkt dat één van de fans uit de 'monster pit' (hoe noem je anders dat gedeelte tussen de catwalk en het podium op een Lady Gaga concert?) jarig is en ze spontaan in 'happy birthday' uitbarst.
Even later komt de schwung er weer met een steengoeie versie van “Pokerface”, verlaat een ridder het kasteel voor een Spaanse gitaarsolo, die uitmondt in “Alejandro” en krijgen we nog “Pokerface” te horen, waarvan de eerste strofe gezongen wordt door een soort holographisch hoofd dat boven de bühne zweeft.
Uiteindelijk komt aan alle liedjes een eind en komen we aan het laatste nummer, “Sheiße”!
Het publiek bedankt met minutenlang applaus, en het kan dan ook niet anders, of Gaga verschijnt in het hoogste torentje van haar nederig stulpje voor wat begint als een summier solo-stukje, maar evolueert naar een bombastische versie van “The Edge”. “Marry The Night” krijgen we er nog gratis bij en dan is het definitief afgelopen en verdwijnt ze samen met een klein dozijn zelf uitgekozen fans in het podium.
Indrukweddend? Alleszins! Steengoed? Dat zal van uw smaak afhangen. Is uw reporter blij dat hij erbij was? Absoluut!
Organisatie: Live Nation
Een fijne ontdekking , waar we nog van kunnen horen . Benieuwd alvast of ze breder zal gaan in haar ingetogen materiaal.
‘I predict a graceful expulsion’ is een terechte titel van het debuut van Cold Specks aka Al Spx, een Canadese zangeres met Afrikaanse roots . Haar heldere, indringende, doorleefde, krachtige stem weet de ziel diep te raken.
Een eenvoudig , timide jong meisje in zwarte jas getooid, half biddend en de ogen naar de hemel gericht; een nieuw stemwonder, die haar ervaringen uit de gospel en de blues tentoon spreidt, en ons moeiteloos inpalmt met een reeks intieme , sfeervolle , ontroerende , aangrijpende songs. Soulfulle en bezwerende rootspop, spaarzaam en sober door gitaar en een pianotoets omgeven, en dan doordacht en rijkelijker ingekleurd door een ‘verloren gewaande’ sax of basklarinet, gitaarklanken, -effects en een toegevoegde bas.
Een talent, een beloftevolle dame die weet te huiveren ... “The mark”, opener van de gig, zette ze eerst solo in , overwaaiende klanken en de ingehouden backing vocals van haar gitarist , een soort zingende zaag, vulden aan . Uit het hart … treffende songs, kort van aard, innemend, meeslepend en sober opgebouwd. Haar sound slaat aan . Boeiend. …
De single “Blank maps”, “Heavy hands” , “Winter solstike” en “When the city lights dim” volgden. Toegegeven , de songs zijn nog wat beperkt, het materiaal moet nog wat groeien, dezelfde sfeer blijft behouden en er is nog onvoldoende afwisseling. Middenin hoorden we de sterke gevoelige single “Hector (bring me down)” en “Send your youth”, met repetitieve pianotunes en gedragen door haar zuivere stem. Iets verderop, meer instrumenten, geluidjes en soundscapes bij “Elephant head” , “Holland” en “Steady”, pakkende songs die durven aan te zwellen.
Ze mag verlegen zijn , ze getuigt van durf en moed; de kracht van haar zoetgevooisde stem gebruikte ze bij een acapella version van het thema van ‘The fresh prince of Bel-Air’ en bij de cover “Milesteps”, in de bis , half versterkt, en op sombere wijze gezongen, wat kippenvel bezorgde. Doe het haar maar na.
“Lay me down” besloot definitief de set van deze beloftevolle dame, die door de BBC opgehemeld werd en hier eerst in de spotlights kwam op Radio 1.
Als support hadden we de Naamse jongelinge Li-Lo , die solo lichtvoetige pop presenteerde; songs op akoestische gitaar en ukelele en gedragen door haar innemende stem . Ze was goed bij stem , en ook zij zat er niet mee een cover te spelen en te zingen, “Feel good inc” van Gorillaz , die iedereen kon overtuigen …
Organisatie: Botanique , Brussel
Onder de slogan: “’t is Begun”, trapte cultuurbeleidscoördinator Dirk Ghys het nieuwe Gistelse cultuurseizoen af. Hiervoor had hij niemand minder dan The Scabs naar CC Zomerloos gehaald voor een toch wel uniek zaaloptreden in de regio. The Scabs deden Gistel aan als deel van hun exclusieve zomertournee. Dit optreden in de grote zaal van Zomerloos was 1 van de 4 unieke indooroptredens die de populaire Belgische band deze nazomer gepland had. Zomerloos liep dan ook aardig vol voor Guy Swinnen en de zijnen….en als toemaatje kregen we de coverband Sparkling Pistols er nog bovenop!
Voorprogramma Sparkling Pistols bleek de ideale opwarmer voor wat komen zou. Deze coverband is een bont allegaartje met o.a. leden uit Gorki, Ozark Henry & Revenge 88. Gitarist Misten van Revenge 88 stond hier trouwens enkele maanden terug ook al, toen in het voorprogramma van het Britse Nazareth. De leukste van deze bonte bende was zonder twijfel zanger Luc Dufourmont die ons met scherpe, grappige en soms ook platvloerse commentaren doorheen het oeuvre van de Sex Pistols loodste. De ‘fuck off’ houding leidde tot enkele hilarische momenten, net zoals Johnny Rotten & co het hen hadden voorgedaan. De hommage aan de Sex Pistols mocht er zijn, alleen stond de volumeknop te veel naar rechts gedraaid, waardoor het zonder oordopjes echt gevaarlijk werd.
Gelukkig hadden The Scabs even later beter begrepen dat je niet per se met de gehoorpijngrens moet flirten. Verwonderlijk dat er in deze multifunctionele hal een quasi perfect geluid werd geproduceerd. Al vanaf de start met: “Keep On Driving” lieten Guy Swinnen, Willy Willy, Frank Saenen en nieuwkomer Geert Schuurmans zien dat ze er zin in hadden. Bijgestaan door twee bevallige backgroundzangeressen brachten ze een sound om handen en vingers bij af te likken. “Let’s Have A Party” knalde even later door de boxen…en dat werd het ook… een authentiek, nostalgisch Belpop feestje! Of wat dacht je van de setlist met o.a. “I Need You”, het akoestische “Stay”, “Time”, “Nothing On My Radio” en het uitbundige meegebrulde: “Hard Times”.
Ook de fans van het oudere The Scabs werk kwamen aan hun trekken. Een sublieme versie van “Matchbox Car” en de song waarmee het voor de band allemaal begon: “So Called Friends” refereerden naar de beginperiode .
Sinds de reünieconcerten in AB (september 2007) kon men The Scabs regelmatig live meemaken. Helaas brachten de weinige studiobezoeken geen nieuwe plaat op. Slechts één nieuwe single: “Why?” zag ondertussen het levenslicht. Deze single werd opgenomen om de verzamelaar ‘The Singles’ (2010) wat extra aandacht te geven. Die single werd live ook heel overtuigend gebracht, wat ons deed verlangen en hopen dat er ooit nog eens een volledig nieuwe The Scabs plaat komt. Sterke versies van de The Clash cover: “Londen Calling” en die andere klassieker: “Rockin’ In The Free World” (zowaar eigenlijk een The Scabs klassieker) bevestigden alleen maar ons vermoeden dat deze Belgische rocklegendes anno 2012 nog steeds bestaansrecht hebben en nog helemaal in staat zijn om een publiek een zeer vermakelijke, nostalgische rockavond te bezorgen.
Gistel genoot….dat moeten we meer doen Dirk!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-scabs-29-09-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/sparkling-pistols-29-09-2012/
Organisatie: CC Zomerloos, Gistel
De titel van hun meest recente album, ‘Anastasis” (Grieks voor ‘wedergeboorte’) was veelbelovend. We hebben inderdaad een echte ’anastasis’ bijgewoond op 29 september laatstleden van het in een mum van tijd uitverkochte concert van Dead Can Dance in het Koninklijk Circus. Het laatste bezoek van de groep dateerde van 2005 (in de Bozar) en op discografisch vlak was hun laatste originele productie in 1996 (‘Spiritchaser’). Het was dus hoog tijd om de schone slaper hevig wakker te schudden en hem in de dans te re-integreren…
Dead Can Dance (‘De Dood Kan Dansen’), een zeer mooi ‘oxymoron’ dat zijn verklaring onthult op het hoesje van het eerste gelijknamig album uit 1984. We zien er een houten masker uit Nieuw-Guinea: een object dat bewijst hoe dood hout kan blijven dansen als het gebruikt wordt bij rituele ceremonieën. Geleid door de Engelse Ier Brendan Perry en de Australische Lisa Gerrard was Dead Can Dance, samen met Bauhaus en Cocteau Twins, het vlijmscherpe wapen van label 4AD.
In de loop van hun lange carrière evolueerden ze met groeiend succes van cold-wave over klassiek geïnspireerde, gotische en middeleeuwse muziek tot betoverende, zelfs magische klanken, om tot slot uit te komen bij een ‘World Fusion’, waarbij ze hun klanken ontlenen aan traditionele Noord-Afrikaanse, Zuid-Amerikaanse en Aziatische muziek.
Bij het voorprogramma zijn we dus niet verbaasd een duo te ontdekken dat eveneens in ‘world music’ gespecialiseerd is, bestaande uit Vladiswar Nadishana, Siberische multi-instrumentalist, en David Kuckhermann, Berlijns percussionist. Met hun traditionele instrumenten voeren ze ons naar een geluidsuniversum dat een vluchtgevoel oproept. Het centrale instrument van het duo is een ‘hang’ of ‘hangdrum’, een soort ovale ‘steel drum’ die doet denken aan de vorm van een vliegende schotel. Een eerste geraffineerd en fijngevoelig deel , de ideale voorbereiding op de reis van Dead Can Dance …
Wanneer Dead Can Dance zich het podium toe-eigent, vult een oorverdovend applaus het Koninklijk Circus. Nog voor de groep één enkele noot heeft gespeeld, krijgen ze een echte ovatie. Daarna weerklinken de eerste sinthersyzerklanken van “Children Of The Sun”, het eerste stuk van ‘Anastasis’, een nummer met een vleugje flower power. De diepe baritonstem van Brendan Perry vervult de ruimte, verheven en autoritair. Met zijn gerimpelde aangezicht en grijs wordende baardje, lijkt hij een oude wijze vol passie voor zijn muziek. Lisa Gerrard ziet er prachtig uit, gehuld in een jurk van bruin velours en met een met goud en zilver geborduurd brokaat dat om haar schouders zweeft.
In het tweede stuk, “Anabasis”, ontdekken we nauwkeurig haar sublieme altstem, wellicht de mooiste vrouwenstem ter wereld. Een lage, ontroerende, verdragende en sombere stem, met een warme en oprechte tessituur. Zoals in het merendeel van haar composities zingt Gerrard in een eigen taal, die ze vanaf haar twaalfde ontwikkelde: een vreemde en onverstaanbare ‘idioglossie’ met Arabische klanken. Een magische sfeer baant zich een weg doorheen de zaal en het publiek is aangedaan en rilt van geluk.
In het algemeen bestaat de setlist hoofdzakelijk uit passages van ‘Anastasis’, maar de groep zal toch enkele buitenbeentjes opnemen in haar zeer rijke discografie. Zo weerklinken een triangelgeluid en zelfs enkele tonen van een yangqin, de Chinese dulcimer. Het publiek applaudisseert omdat het “Rakim” herkent, uit ‘Toward The Within’, het live album uit 1994. Het is vooral Perry die zingt op dit Afrikaans klinkende stuk. Diezelfde tune herkennen we bij “Kiko”, misschien wel de mooiste track van ‘Anastasis’. De bedwelmende stem van Gerrard biedt er antwoord op de terugkerende bouzoukiregels van Perry.
In het midden van het stuk voltrekt zich een prachtig moment, wanneer de zeer bijzondere ritmiek (een ‘time signature’ van 4/4-5/4), die gepaard gaat met de zeer mooie harmonieën en de bouzoukisolo, een soort duistere, uiterst intense mars creëert. Wat een aangrijpende schoonheid…
Brendan Perry kondigt vervolgens “Lamma Bada” aan, een oud lied afkomstig uit het Moorse Andalousië. Geschreven in een oude Arabische taal verhaalt het het verdriet van de liefde die iemand koestert voor het beeld van iemand anders, die zich aan de andere kant van een ruimte bevindt. Perry toont er al zijn maestria op de twaalfsnarige, fretloze gitaar. £
Na “Agape” en “Amnesia”, twee andere nieuwe nummers, die niet zo sterk zijn, komt er een volgend sleutelmoment van het concert: het sublieme “Sanvean”, op meesterlijke manier vertolkt door Gerrard. Ze componeerde het lied in 1993 samen met Andrew Claxton, denkend aan haar familie die ze in Australië had achtergelaten. Op het violentapijt dat Jules Maxwell op de toetsen tekende, begint ze haar melodie, die zo mooi is dat je ervan kan huilen. Je kan een speld horen vallen en het is een magisch moment. Het publiek is versteend door de melancholische perfectie die opstijgt uit een muziek die alle liefde op aarde in zich draagt (zie http://www.youtube.com/watch?v=iryLWYBJ4mQ voor de video).
Met “Nierika” (van ’Spiritchaser’), één van de uiterst zeldzame stukken waarbij de twee zangers samen zingen, keren we terug naar Afrika. Daarbij toont Perry, met een trommel tussen zijn benen geklemd, eveneens zijn talent als percussionist. Daarna volgt “Opium”, een stuk in Aziatische sfeer, verfraaid met zachte hangdrumtonen.
Vervolgens verscheuren paukenslagen de zeilen van een plechtig orgel: het is “Host Of Seraphim”, van ‘Serpent’s Egg’. Zo bevinden we ons opnieuw in de gotische periode van de groep, die voor heel wat fans de merkwaardigste blijft. Meer bepaald omdat de twee protagonisten op dat moment een stadskoppel waren en hun composities bedrukt waren met de stempel der hartstocht (zie http://www.youtube.com/watch?v=BlehmMmzOlI ). Bovendien merken we op dat “Host Of Seraphim” één van de bekendste stukken is van het duo, aangezien deze in talrijke films als muziek wordt gebruikt.
We ruilen even de zwaar beladen sfeer in voor de luchtigheid van “Ime Prezakias”, een Rembetika, een muzikaal genre uit het Griekenland van de jaren ’30. De titel betekent “ik ben een verslaafde” en op het Perzische, swingende ritme van het stuk dansen de gele en gouden lichten tegen het zwart geruite doek dat het podium achteraan bedekt.
Lisa Gerrard neemt het over met haar meest geprezen nummer “Now we are free”, gecomponeerd door Hans Zimmer voor de soundtrack van ‘Gladiators’ (2000), een muziekstuk dat het duo een Golden Globe Award heeft opgeleverd. Met haar handen op een lessenaar, sluit ze haar ogen om elke ademhaling die haar stem produceert te controleren. Een break op zijn Afrikaans laat daarna plaats aan het laatste, sublieme klaaglied.
Het spektakel eindigt vervolgens in uiterste zachtheid met “All In Good Time”, een trage melopee van Perry, misschien niet het ideale stuk om een optreden af te sluiten maar wanneer de muzikanten weggaan weerklinkt een immens kabaal voor een bisnummer.
Terug op het podium spelen ze het zeer Indische “The Ubiquitous Mr. Lovegrove” van ‘Into The Labyrinth’ (1993), gevolgd door het rillende “Dreams Made Flesh”, een stuk gecreëerd door Perry en Gerrard voor het album ‘I'll End In Tears’ van het 4AD project This Mortal Coil.
Nu vervoegt Perry Lisa Gerrard om haar te begeleiden op de yanghin en het vertedert ons om het oude koppel opnieuw zij aan zij te zien (zie video http://www.youtube.com/watch?v=iryLWYBJ4mQ ).
Voor het tweede bisnummer blijven we bij hetzelfde album uit 1984 met “Song To The Siren”, waaraan Perry ons vertrouwd heeft gemaakt tijdens zijn soloconcerten. Zijn versie staat dichter bij het origineel van Tim Buckley en Larry Beckett (1970) dan de versie van This Mortal Coil... Prachtig. Uiteindelijk geeft “The Return Of The She-King”, doordrongen van een diep Keltische schoonheid, de kans aan Astrid Williamson, backing vocal op piano, om de schoonheid van haar stem in echo met die van Gerrard te laten zien. Op dat moment schetsen de spots arabesken uit licht op het podium en we wanen ons in een Middeleeuwse droom. Perry voegt zich vervolgens bij de twee zangeressen om er samen een koortje te vormen dat het lied in een prachtige a capella laat eindigen (voor de video, zie: http://www.youtube.com/watch?v=SowPy3CSMkM ).
Als kers op de taart van dit onvergetelijke concert, zal Lisa Gerrard terugkomen om “Wandering Star”, uit haar laatste album ‘The Silver Tree’ (2006), voor te dragen.
Op het moment dat we het Koninklijk Circus verlaten, hebben we een krop in de keel van de hevige emoties. Uiteraard hadden we liever wat meer oude nummers gehoord of had de setlist voorkeur mogen geven aan meer ‘geritmeerde’ nummers, vooral naar het einde toe, maar we kunnen niet ontkennen dat de terugkeer van Dead Can Dance zonder meer geslaagd is.
Als ik hun optreden vergelijk met de tournee ‘Into The Labyrinth’ , die ik in 1993 zag, kan ik enkel concluderen dat de groep niets heeft verloren van haar muzikale kwaliteit. Het magische duo is terug, en weet je, het is alsof ze nooit zijn weggeweest…
Setlist : Children of the Sun, Anabasis, Rakim , Kiko, Lamma Bada, Agape, Amnesia, Sanvean, Nierika, Opium, The Host of Seraphim , Ime Prezakias, Now We Are Free, All in Good Time
Bis: The Ubiquitous Mr. Lovegrove, Dreams Made Flesh (cover of This Mortal Coil)
Bis 2: Song to the Siren (cover of Tim Buckley), Return of the She-King
Bis 3: Wandering Star
Philippe Bauwens - vertaling Marilien Bultinck
Organisatie: Live Nation
Cave had vorige vrijdag de moeilijke taak om ons op te warmen voor headliner White Hills. De band uit Chicago liet er echter geen gras over groeien en schotelde ons - in de slechts 30’ die ze toebedeeld kregen - 5 prachtsongs voor. Repetitief, minimalistisch, fris en telkens met een catchy groove. Denk aan een mengeling van nu-jazz, psych en krautrock in een hedendaags jasje. Ons hart hebben ze alvast veroverd. Overtuig jezelf en luister naar hoogtepunt “Ravens Hash”: http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=VhbSSixq1Pg
White Hills koos Trixbar Antwerpen als startvenue voor hun herfsttour, die nog gedurende de volledige maand oktober kriskras door Europa loopt. Het drietal uit New York bracht onlangs het schitterende album ‘Frying On This Rock’ uit. Een album dat barst van rauwe energie en compacte songs vol verschroeiend gitaarwerk en trippy psychedelia en dat het alom bejubelde ‘H-p1’ uit 2011 ruimschoots overstijgt. White Hills deelde het podium met bands Flaming Lips en Sleep en stond op het prestigieuze ATP New York en Roadburn Tilburg. En nu dus in Antwerpen.
Live brengen White Hills (oorspronkelijk het duo Dave W. en Ego Sensation) hun studiodrummer Nick Name (what’s in a name…) mee. En wat voor een drummer! Een groot uur work-out powerdrummen zonder ook maar één verkeerde slag: het is niet aan iedereen gegeven. Samen met de ravissante Ego Sensation (denk aan een kruising van bassiste Candy Del Mar van The Cramps en bassiste Kim Gordon van Sonic Youth) die in een rood gestreept broekpakje de bass en synths sexy onder handen nam en Dave W. met zijn van fuzz en feedback doorspekte gitaarpartijen vormde hij een drietal dat van bij opener “The Condition Of Nothing” in vuur en vlam stond. En de vlammen sloegen aanstekelijk over op een goed gevulde Trixbar. Een feestje was in de maak en wij mochten er dankbaar deel van uitmaken. Er volgde nog een groot uur space rock waar zelfs extraterrestals versteld van zouden staan. Dat het gaspedaal niet altijd volledig ingeduwd kon blijven, was ontegensprekelijk noodzakelijk. Daarom werden telkens na 3 songs de teugels er eventjes afgelegd en trakteerde Ego Sensation ons op een muzikaal synth intermezzo. Maar dit was telkens van korte duur om de vaart niet uit dit opzwepend concert te houden. We onthouden nog hoogtepunten “You Dream You See” en “Under Skin Or By Name” en natuurlijk de 2 encores “H-p1” en “Dead”. En we waren zelf een klein beetje dood van het vele headbangen op zoveel spacy energie die rechtstreeks uit de ruimte ons hoofd op hol bracht.
Voor een eerste gig van een tour kon deze van White Hills wel tellen. Ze zijn nu al helemaal op elkaar ingespeeld en dat belooft alleen maar voor de volgende concerten. Wij konden er achteraf niet over zwijgen aan de toog van Trixbar. DJ Aldolino (Aldo Struyf) die de afterparty verzorgde en zijn kompaan Jan Wygers van Creature With An Atom Brain konden ons enthousiasme over dit fenomenaal concert alleen maar beamen. We verkeerden namelijk in goed gezelschap toen we deze geslaagde avond met glans en enkele glazen bier beëindigden. Op naar de volgende!
Set list: [1] The Condition Of Nothing [2] Monument [3] Robot Stomp [4] Pads Of Light [5] Song Of Everything [6] You Dream You See [7] Enlightenment [8] Under Skin Or By Name *** Encores: [9] H-p1 [10] Dead
Hier kan je nog even meegenieten van de spacy White Hills op dreef in Trixbar. Sonic Youth on acid! Footage by GoDi foto. http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=1iOBoBR3zvE
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/white-hills-28-09-2012/
Organisatie: Trix, Antwerpen
Nederlands 
Français 
