Body/Head - IJskoningin terug naar roots
Body/Head – Kim Gordon + Bill Nace),
Voorprogramma Ping Pong Tactics moet op een wat eigenaardige manier op de affiche gekomen zijn, want eerlijk gezegd ontgaat enig verband met wat la Gordon ten beste brengt me volledig. Niks tegen op wat ze brengen, een vast wel eerlijke soort punkrock, maar ik kon niet meteen een nummer ontdekken dat echt memorabel was. Het was allemaal ok binnen het enigszins beperkte sjabloon van wat een punkrocksong hoort te zijn, maar laten we zeggen dat ze naar ik hoop nog een evolutie door te maken hebben. Hun allerbelabberdste Frans zorgde wel voor enige leuke momenten. Benieuwd of ze toch nog ergens hebben kunnen crashen die nacht. De culturele kloof met Frankrijk is blijkbaar echt wat te groot geworden.
Dit gezegd zijnde kwam veronderstel iedereen voor Kim Gordon, zonder meer legendarisch lid van Sonic Youth, die zich na de scheiding met Thurston Moore opnieuw uit moest vinden en dan wist ik eerlijk gezegd ook niet wat ik moest verwachten. Gordon was altijd al het muzikaal minst onderlegde groepslid, zeker als je het vergelijkt met de achtergrond van iemand als Lee Renaldo, maar de filosofie van Sonic Youth en heel New York in de vroege jaren tachtig was toch dat dat allerminst een beletsel mag zijn om dingen te proberen en zonder meer experimenteel te zijn en dat was dus blijkbaar wat we kregen.
Gordon speelde ongeveer een uur, bijgestaan door Bill Nace , Body/Head, en het was behoorlijk experimenteel. Songstructuren werden achterwege gelaten om plaats te maken voor heel wat experimentele noise waar Sonic Youth groot mee geworden is, maar dan ontbrak misschien toch de gitaarvirtuositeit van Renaldo, of als je het vergelijkt met een concert van Thurston Moore die het afgelopen jaar Europa ook regelmatig aandoet iets als een song met weerhaken, met zelfs een bepaalde melancholie, een menselijke stem misschien. Niet dat dat op zich hoeft, maar het deed er dan toch aan denken dat Sonic Youth meer dan de som van de delen was, en dat Gordon zich nu toch beperkte. Het deed me heel erg denken aan de exploten van de no-wave scene uit de vroege jaren tachtig, die het experiment tot zowat een geloofsartikel verhief, en er is niks op tegen om het experiment weer als the way forward voor een stagnerende gitaarscene te zien, maar het knappe van Sonic Youth was altijd dat ze nog ergens vervormde songs uit hun noise wisten te puren en dat kregen we vanavond niet.
Kim Gordon is altijd wel de Queen of Cool geweest, en dat trok ze nu wel even al te hard door. Geen enkele keer contact met het publiek, zelfs haar gezicht bleef verborgen achter een hoop haar en een gebogen hoofd. Iemand met haar staat van dienst had zoiets vond ik niet nodig, maar dan is het weer zo dat de muziek misschien inderdaad voor zich moet spreken.
Hoogst interessant concert van een hoogst interessante vrouw, en ik wil gerust respect opbrengen voor een compromisloze aanpak.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/body-head-19-09-2012/
Organisatie: Grand Mix , Tourcoing
Een ‘riot girl’ tijdens interviews en in haar teksten, dat is ze wel , maar muzikaal horen we per album van Ditto en Gossip een groeiende versmelting van pop en dance . De rock’n’roll heeft een groovy, stampvoetende tune gekregen, met uitstapjes richting disco , funk en kitsch . Gossip van de opvallende corpulente verschijning Beth Ditto zijn al een tien jaar bezig en braken definitief door bij het grote publiek met de cd ‘Standing in the way of control’ , songs als “Yr mangled heart , “Eyes open” en de titelsong . Hun rock’n’roll rolt meer richting dance en pophits op de cd ‘Music for men’, met o.m. “Heavy cross”.
Op de nieuwe plaat hebben we een geraffineerde aanpak, een reeks aanstekelijke, huppelende, swingende rock’n’roll dansende nummers en sfeervol materiaal, waarbij Ditto vocaal alles uit haar lijf perst . Een prikkelende variatie btw! “A perfect world” en “Move in the right direction” zijn al meteen knallers , maar ook “Into the wild” , “I won’t play”, “Love in a foreign place” en het afwisselende “Get lost” overtuigen sterk. De rock wordt met een laag beats gesmeerd bij Gossip , zonder z’n warme, charmerende intensiteit te verliezen, en gedragen door haar unieke indringende stem . Gossip kan maar fans aanspreken, behouden en … winnen.
Achter Mary & Me schuilt het duo Elke Andreas Boon en Pieter-Jan De Waele. ‘We go round’ is de tweede plaat en volgt ‘Songs for Johnny’ op , dat aan onze neus is voorbijgegaan. Shame on me misschien, maar met plezier staan we stil bij hun bezwerende, broeierige indiepop , die dromerig klinkt en een zekere ‘drive’ kan bevatten , onderhuids met een donkere tune. Luistersongs met weerhaken , gebaad in minimalisme of geweven van allerhande kleurschakeringen. En is daar niet ergens in de overtuigende sterke vocale prestaties Soap & Skin te horen?
Er valt op die manier voldoende variatie te noteren in het genre met songs als “Coloring book” , “Drinks on me” , “Beautiful numbers” , “Daylight”, “New kids” en de titelsong .
Mary & Me laat ons allesbehalve ongeroerd!
Gezapig , rustig voortkabbelende ‘hangmat’ trippende soulpop horen we van Michael Kiwanuka, die opgroeide in Londen , nadat zijn ouders moesten vluchten voor het regime in Oegande van Idi Amin.
Een handvol sfeervolle hits sieren het debuut, waarbij naast het slepende instrumentarium, hij vocaal emotievol sterk voor de dag komt. “Tell me a tale” , “I’ll get along” en de titelsong zijn de mooiste songs .
Een relaxte nazomerse avond ademen de nummers, en worden stijlvol aangevuld met een country/bluesy tune . Het eerste deel van de cd is alvast bijzonder goed, daarna zakt het wat ineen; je wordt te letterlijk mee- of weggevoerd naar een (droom) wereld van terrasjes bij valavond met een cocktail in de hand .
Aangename, onschuldige soulpop zonder weerhaken horen we, songs in de sfeer van Bill Withers, Marvin Gaye en Al Green.
Die Gentlemen of Verona moeten we goed in het oog houden , hoor . Ze zijn al toe aan hun derde cd, die het titelloze debuut en het in 2010 verschenen ‘Brutally honest’ opvolgt .We hoorden ruwe melodieuze gitaarrock, spannende melodieën en een zangeres, Debby Termonia, die over een emotievolle, heldere stem beschikt en kan hijgen, zuchten en kreunen, wat de songs een meerwaarde bezorgt! Hier zouden Polly Harvey (plaats haar debuut ‘Dry’ er maar eens naast!), de rauwe Kills Alison ‘VV’ Mosshart, Karen O van The Yeah Yeah Yeahs en de onvolprezen nineties ladybands L7 en Babes In Toyland goedkeurend ja knikken.
Die lijn van de vorige cd’s wordt voortgezet , indiegaragerockend , maar iets subtieler en verfijnder soms dan voorheen; een aanstekelijke, broeierige en bezwerende sound , een intense opbouw die durft te exploderen; stevige, snedige hitsige ritmes door de rauwe melodieuze gitaren, pompende bas, denderende drums en een zang om U tegen te zeggen . “Oh” en “Beg” zetten deze toon , en klinken indrukwekkend . Heerlijk . De andere songs moeten echt niet onderdoen en met “Daylight” , “Rachel” , “Get it on” en “I wanna have” is hun visitekaartje onkreukbaar .
Sterk nieuwe plaat trouwens, al voor de derde keer, en dat doen weinigen hen na …
Incubate Fest 2012 – 10 - 16 september 2012 - een ware muzikale citytrip
Incubate Fest 2012
013 + Omgeving
Tilburg
Het thema dit jaar bouwt verder op dat van vorig jaar; We Are Incubate wordt You Are Incubate. De nadruk wordt dit jaar dan ook gelegd op de bezoeker, die meer dan een toeschouwer wordt. Via open debatten, participatie van de lokale bevolking, short films en longfilms, expo’s en andere projecten wordt de bezoeker verleid tot actieve participatie. Een contradictio in terminis als je de letterlijke vertaling van incubate erbij neemt (“sluimeren, niet actief zijn”). De Franse artiest JR riep op tot het inzenden van foto’s van moeders. Doorheen de straten van Tilburg kon je niet naast de uitvergrote prints kijken van toevallige passanten, Incubate die hards, moeders, en andere figuren. Naast een ruim muzikaal aanbod heeft Incubate zoals altijd ook oog voor kunst, podia en film. Maar het is niettemin in het kader van muziek dat we Incubate voor de eerste maal verkennen. In een straal van vijf kilometer worden diverse cafés omgetoverd tot muziekpodia. Van bekende tot minder bekende plaatsen, van grote tot kleine cafés, van intiem tot donker, van zwaar tot licht en zelfs ook de Sint-Pauluskerk ziet in een muzikaal optreden wel een zekere heiligheid.
Incubate Fest 2012 – vrijdag 14 september 2012
Na de gekende vrijdagavondfile rond de Antwerpse ring arriveren we een uur later dan voorzien in Tilburg waar Incubate voor de achtste keer doorgaat.
Op zoek naar parkeerplaats zien we de klok verder tikken en missen we het eerste geplande optreden van de avond; Darsombra.
We belanden in de ondergrondse garage van het Pieter Vreedeplein en wandelen richting café ’t Buitenbeentje waar Antlered Man, een vrolijk viertal uit Engeland, optreedt. Ze brengen rock’n’rollige punk en brengen zo een lichte sfeer in een donkere kroeg. In maart brachten ze hun dubbele lp ‘Giftes1&2’ uit.
Na de fenomenale show van GNOD op Yellowstock mochten we ze opnieuw bewonderen in café Extase. Het geluid was van een mindere kwaliteit en ook de visuals ontbraken, maar ze blijven Meesters van Bezwering met hun psychedelische noiserock. De zanger is een vreemde vogel, of eerder een magiër want na elk optreden verdwijnt hij op mysterieuze wijze en laat zo de overige bandleden achter met het inpakwerk.
In versneld tempo wandelden we naar de 013 waar Fields of the Nephilim, de headliner van de avond, zich aan het klaarstomen was. Ze kunnen rekenen op een loyaal publiek van zwart, metaal en duisternis. Met z’n diep donkere stem neemt Alan Delaney je mee in de kathedraal van gothrock.
Opnieuw in café Extase belandt om het optreden van The Membranes te zien keren we na welgeteld één nummer –als het al zo lang was- terug naar buiten. The Membranes zijn duidelijk in de tijd blijven steken, een tijd waar zangles onbestaande was.
We sluiten de avond af met de doom stoner metalband Ramesses uit Engeland die bestaat uit ex leden van Electric Wizzard. In het heavy metal café Little Devil sluimert de geur van bier en heavy metal black jackers. Ramesses laat geen diepe indruk na, de indringende geur van het café echter wel.
Incubate Fest 2012 – zaterdag 15 september 2012
Dag twee van Incubate zou beginnen met Twinsistermoon in de Sint-Pauluskerk. Na een zoektocht van een kwartier, en de vaststelling dat de lokale bevolking duidelijk geen kerkgangers zijn, geven we het op en keren terug naar de 013 waar het optreden van Var doorgaat. Vår uit Denemarken bestaat uit vier muzikanten en brengen een soort melange van industrial postpunk noise. Ze labelen onder Sacred Bones en zijn in de virtuele wereld bijna onvindbaar. Ze willen duidelijk anoniem blijven. De intensiteit die ze tijdens hun set uitstralen, zowel muzikaal als individueel, doet denken aan jachthonden in een dorre woestijn. Hoewel ze bijna bewegingsloos blijven, voel je de innerlijke storm in hun ziel razen. Hun set kan in één woord omschreven worden: vreemd. Zo vreemd dat je er wel van moet houden!
Nog niet bekomen van de intrigerende set van Vår sluiten we aan bij het optreden van Lower. Lower brengt postpunk op een wel heel laag pitje, zowel vocaal als instrumentaal. We besluiten dan maar nog wat van de sporadische stralen zon te gaan genieten.
We keren terug naar de 013 voor Lust For Youth, een band die uit twee bandleden van Var bestaat, en italo pop op de grens van darkwave synth noise brengen. De sfeer is niet minder bevreemdend en ook deze band blijft meer muziek om te ervaren dan te beluisteren.
Verder in de 013 is Slomatics, een doom postmetal band uit Ierland. Hoewel de drummer z’n ziel uit z’n lijf schreeuwde kwam er weinig geluid uit de microfoon. Na twee nummers werd duidelijk dat het een eentonige set leek te worden en ruilden we de donkere setting van de 013 in voor het intieme, gezellige decor van café De Plaats waar Garda uit Duitsland hun set bracht. Garda brengt sfeervolle indie rock met frivole ritmes die je meeslepen in een subtropische atmosfeer. De zanger is gezegend met een zachte, authentiek warme stem en de vier andere muzikanten dragen enkel bij tot de harmonieuze stemming die Garda heet.
Net voor Mogwai zet Conan een strakke set doom postmetal in die je bij ieder nummer nog net wakker schudt voor je wordt meegesleurd in hun repetitieve odyssee van trillend metaalgedruis.
Dé afsluiter van de avond is een band uit Engeland die al sinds 1995 de meest zuivere postrock brengt. Mogwai is één van die bands waar je als trouwe muziekfan alleen maar het diepste respect voor kan voelen, wat dan ook tot uitdrukking kwam in een overvolle 013 zaal. Net alsof ze over de gave beschikken de meest harmonieuze klanken door hun instrumenten te laten klinken om je mee te nemen naar de meest aardse hemelen. Ze spelen alsof ze ademen, met een bedrevenheid om stil van te worden. Maar wie goed kijkt ziet dat de leden van Mogwai perfect op elkaar afgestemd zijn en in ieder nummer elk detail zorgvuldig werd uitgewerkt.
Incubate Fest 2012 – zondag 16 september 2012
Buildings geeft het startschot van dag drie. Ze komen uit de Verenigde Staten en brengen noiserock pur sang. Ze zijn niet de meest overtuigende band in het genre en hadden de pech dat het geluid van de basgitaar niet ten volle tot z’n recht kwam.
Na een intermezzo zon stond British Sea Power op het menu. Maar laat je vooral niet misleiden door hun bandnaam. British Sea Power brengt indierock met weinig power. Ze speelden echter wel in een eigentijdse en kunstzinnige locatie; De Nieuwe Vorst. Goed te vergelijken met de Gentse Vooruit. In tegenstelling tot het drukke stadscentrum waar de meeste optredens doorgingen, vinden we in de tuin van De Nieuwe Vorst een oase aan rust gemengd met esthetiek en kunst.
De dag leek een teleurstelling te worden en na Cult of Youth die duizelingwekkend weinig potentieel in zich droegen, hielden we het dan ook voor bekeken en sloten we de dag af met een terugblik naar de beste optredens van Incubate. Het waren er minder dan verwacht, maar het was een mooie ervaring om ‘geincubate’ te worden.
Organisatie: Incubate ism 013, Tilburg
Het zal wel niet de beste jaargang van Leffingeleuren geweest zijn, toch viel er genoeg moois te rapen om van een geslaagde editie te spreken. De mix tussen gevestigde waarden en 'te ontdekken' groepen lokte opnieuw veel muziekliefhebbers naar Leffinge en die zullen wellicht niet ontgoocheld zijn. Het kwam nochtans wat stroef op gang : echte uitblinkers zag ik er vrijdag niet. Op zaterdag noteerde ik enkele flinke verrassingen terwijl de zondag over de ganse lijn van een constant hoog niveau was.
dag 1 – vrijdag 14 september 2012
Waar is de tijd dat The Van Jets als een garagegroepje onverwacht de Rock Rally wonnen? Van het garagegevoel schiet tegenwoordig niets meer over en krijgen we in de plaats overdonderende, bombastische en soms wat aan Bowie schatplichtige glamrock. Aan zelfvertrouwen heeft zanger Johannes Verschaeve, die er uitzag als een jonge Brian Eno, absoluut geen gebrek maar me raken deed hij nooit en de extra man op toetsen, Floris De Decker van Team William, maakte me ook al niet gelukkiger.
Nee, geef me The Subways dan maar. Dit rockte tenminste, weliswaar met de diepgang van een platbodem, maar er zat toch wat vuur in. Dit Britse drietal heeft sinds hun eerste passage op Leffingeleuren (2005) een enorme livereputatie opgebouwd en ik vond het tijd om dat eens te checken. Ze brachten het soort teenage rock, zonder omkijken, dat me deed denken aan Blood Red Shoes, hoewel ik The Subways stukken beter vond. Zanger-gitarist Billy Lunn is een geboren frontman die moeiteloos het publiek voor zich won. Ondermeer door zijn pas geleerde Nederlands te demonstreren en hij slaagde er zelfs in om de ganse tent "mijn moeder" te laten roepen! Tweede troef van de band is de voortdurend rondwervelende bassiste, Charlotte Cooper. Alleen bekwam het zingen deze blonde vamp wat minder. Veel verder dan het geluid van een verkouden goudvis kwam ze niet maar voor de rest geen kwaad woord over The Subways.
Het ging er heel wat ernstiger aan toe bij Tu Fawning, een groep uit Portland, Oregon. Dit collectief rond Joe Haege (ook bekend van 31 Knots) bracht theatrale pop geschraagd door tribale ritmes. Dat klinkt behoorlijk saai en ook de muziek nodigde niet meteen uit tot uitbundig feestvieren, toch probeerde Tu Fawning het luchtig te houden. Zo dook Toussaint Perrault plots in de zaal op met een gekke trombone. De eentonigheid werd handig vermeden door regelmatig eens van instrumenten te wisselen. Maar ik onthield toch vooral de geslaagde cover van "Love will tear us apart" (Joy Division).
Sleepy Sun, uit San Francisco, dat vrijdag in de zaal mocht afsluiten bleek nog steeds in hetzelfde bedje ziek. Mooie sound maar de songs blijven met haken en ogen aan elkaar hangen. Nochtans klinkt de gitaar van Evan Reiss bij momenten imposant en dan hoop je dat hij even door zal scheuren zoals Hawkwind maar dat gebeurde dus niet. Tijdens hun soundcheck speelden ze een uitgerafelde versie van "The letter" (The Box Tops) maar tijdens hun reguliere set hoorde ik nooit een song van dat kaliber. Slecht was het zeker niet maar bij Sleepy Sun heb ik telkens het gevoel dat het zo veel beter zou kunnen.
dag 2 – zaterdag 15 september 2012
Zaterdag begon mijn parcours bij Japandroids, een duo uit Vancouver. Dit keer kon hun gestileerde punk, die met veel spierkracht gebracht werd, me niet volledig overtuigen. Het bleef een beetje hinken op dat ene truckje en met energie alleen red je geen optreden. Naar het einde toe kwam er meer variatie en tijdens dat ene nummer, toen gitarist Brian King op de basdrum ging staan, kregen we alsnog vuurwerk.
Toen ik net voor het optreden wierookstokjes op een monitor zag smeulen begon ik toch even te twijfelen. Zou de houdbaarheidsdatum van de muziek van Wolf People niet te ver overschreden zijn? Want hetgeen wat dit Britse viertal produceert is echt niet van deze tijd. Erg Brits aandoende psychedelische folkrock dat deed denken aan mastodonten als Jethro Tull of Traffic terwijl de zang dan weer herinnerde aan Fairport Convention. Dat klinkt meer dan belegen en bovendien stonden de vier er bij alsof ze wortel hadden geschoten. En toch tekende dit Wolf People voor HET hoogtepunt van Leffingeleuren. Hun plaat ‘Steeple’ uit 2010 vond ik al knap, live klonk het nog een stuk intenser ondanks de thuisgelaten dwarsfluit. De gitaren meanderden zich steeds heerlijk een onvoorspelbare weg vol sublieme tempowisselingen. Wolf People had ook een hele greep nieuwe songs bij die stuk voor stuk ontzettend knap klonken en het beste laten vermoeden voor een nieuwe plaat. Bij deze groep, die verrassend veel bijval kreeg van het publiek, kreeg ik een beetje hetzelfde gevoel als bij mijn allereerste Black Mountain optreden. Een verrassend fris en opwindend concert waarbij de inspiratie gezocht werd in het soort muziek dat door zowat iedereen verguisd wordt.
Kyle Thomas (Brattleboro, Vermont) is niet voor één gat te vangen. Zo speelt hij bij de folkrockgroep Feathers en is hij tevens lid van Witch, het stonergroepje waarin ene J. Mascis aan de drumkit zit. Als King Tuff bracht hij zaterdag in het café heerlijk vet klinkende rammelpop. De King had naast een bassist en een drummer nog een extra gitarist meegebracht wat zijn lo fi liedjes wat forser liet klinken dan op plaat. Ze mochten er dan al wat sjofel uitzien terwijl de nasale stem van Kyle Thomas soms wel erg zeurde, de feel-good factor hiervan lag bijzonder hoog. Enigszins te vergelijken met Harlem, T-Rex of Cheap Time.
Joss Stone verscheen blootsvoets, in een beeldig jurkje, op het podium en kon meteen imponeren met die onwaarschijnlijke stem van haar. Maar al snel werd duidelijk dat alle risico's hier gemeden gingen worden. Die stem mocht nooit eens door het lint gaan en de negenkoppige band, inclusief drie blazers en twee achtergrondzangeressen, hield het steeds bijzonder clean. Echt mis liep het nooit maar tijdens dat ene nummer, "The high road", wanneer niet toevallig de blazers even van het podium verdwenen waren, hoorde ik de Joss Stone die ik echt wilde horen : vocaal ongepolijst uithalend terwijl de begeleidingsband haar hiervoor de ruimte gaf. Een gemiste kans of zou de lokroep van de r&b-dollars ook voor haar niet te weerstaan zijn?
dag 3 – zondag 16 september 2012
Zondag mocht Spinvis met zijn timide, Nederlandstalige liedjes openen en kreeg daarvoor reeds vroeg op de middag heel wat volk op de been. 'Herfstig' was het woord dat bij me opkwam, zelfs zo 'herfstig' dat je bijna hoopte dat het buiten zou gaan miezeren. Tussen de knappe eigen songs hoorde ik ook een mooie cover van "Twee meisjes" (Raymond Van Het Groenewoud).
Na een ingetogen Spinvis kon het contrast met Staff Benda Bilili niet groter zijn. Deze uitbundige Congolese dansmuziek van vijf poliopatiënten en drie backing muzikanten klonk bijzonder aanstekelijk. Staff Benda Bilili betekent "kijk verder dan de verschijning" en zelf voelen ze zich allerminst beperkt zo te zien, swingend als de neten in hun rolstoel. Djunana Tanga-Suele liet zich zelfs even uit zijn rolstoel glijden om op zijn korte stompjes te gaan dansen. Naast de immense stemmenpracht draagt de satongé van Roger Landu bij tot hun unieke sound. De satongé is een zelfgemaakt instrument, bestaande uit een conservenblik, een houten boog en een elektriciteitsdraad, dat een snerpend geluid gaf. Voor sommigen misschien vervelend, ik vond het hun muziek een speciaal effect gevend, een beetje zoals de distortion op een gitaar. Ook opmerkelijk : midden in het optreden vond Kabamba Kabose Kasungo, bengelend op twee enorme krukken onder zijn oksels, nog even de tijd om te gsm'en! Staff Benda Bilili lieten met hun ongebreideld enthousiasme waarschijnlijk niemand onberoerd.
Het Britse Kitty, Daisy & Lewis zijn twee zusjes en een broer, hier begeleid door ma Ingrid Weiss op contrabas en pa Graeme Durham op gitaar. We kregen een smaakvolle mix van swing, rhythm and blues, country en rock-'n-roll uit de jaren '50-'60. Toen special guest Eddie 'Tan Tan' Thornton, op trompet, het gezelschap kwam vervoegen werd er prompt overgeschakeld op ska en rocksteady. Misschien een ietsje te hoog kabbelgehalte maar dat werd verholpen tijdens de delicieuze Canned Heat-cover "Going up the country" met een sensuele Daisy vooraan op snaredrum en Kitty scheurend op mondharmonica. Ze gingen nog even door op dat elan maar tijdens het laatste nummer liep het wat mij betreft toch wat mis toen Lewis zijn gitaar zinloos hard liet snerpen. Kleine smet op een optreden vol subtiele schoonheid.
Big Harp ontstaat wanneer het koppel Chris Senseney (uit een boerengehucht in Nebraska) en Stefanie Drootin-Senseney (uit grootstad Los Angeles), na het maken van twee kindjes, besluiten een band te vormen. De plaat ‘White hat’ is het resultaat en die kwamen ze voorstellen in het café. Bijgestaan door een drummer straalde hun, door country en folk geïnspireerde, muziek een warme gloed uit. De waarachtigheid droop er van af en Chris haalde regelmatig wat onbeholpen (zo leek het toch) uit op gitaar wat mijn rock-'n-rollziel dan weer streelde. Wereldklasse was het niet maar hier in dit kleine café overtroffen ze waarschijnlijk, net als King Tuff op zaterdag, zichzelf. Na deze hartverwarmende set en na drie zware dagen zag ik het lange wachten op Beirut niet meer zitten en vertrok ik huiswaarts. Maar uit een doorgaans betrouwbare bron vernam ik dat ook Beirut niet ontgoochelde.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/leffingeleuren-2012/
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Leffingeleuren 2012 – zaterdag 15 september 2012
Leffingeleuren 2012
Sorry voor de ongetwijfeld sympathieke, fleurige en mooie souldames als Nneka, Speech Debelle en Joss Stone, maar vandaag hebben wij resoluut de kaart van de gitaar getrokken waardoor wij noodgedwongen de passages van deze jonge deernes aan ons moesten laten voorbijgaan. Met pijn in het hart zouden we misschien kunnen zeggen, maar zo goed vinden we die dames nu ook weer niet (En geen nood de mooie pics spreken al boekdelen!).
Bij The Temper Trap stonden de gitaren weliswaar nog in veiligheidsmodus. Dit is het soort luchtige poprock die u ten allen tijde kan opzetten, ook als uw schoonmoeder en uw hippe oma op bezoek zijn. De Australiërs kleurden Snow Patrol-gewijs keurig binnen de lijntjes en deden hun best om vooral niemand tegen de borst te stuiten.
Eerste bom van de dag : Japandroids. Amai ! Een duo met verschroeiende punkrock songs en de gejaagdheid van een uitgehongerde hyena met hondsdolheid. Hard, rechtdoor en smerig. Dit is wat we noemen pal erop ! Wij moesten tijdens hun verwoestende set al eens aan The Gun Club denken tot ze tot ons groot genoegen ook nog eens Gun Club song “For the love of Ivy” inzetten. Geen idee of de jongens van The Black Box Revelation hier aanwezig waren, maar als ze deze wervelstorm gezien hebben zullen ze het toch wel een beetje benauwd gekregen hebben.
Terug naar de seventies, met het heerlijke Wolf People, jonge gasten die zweren bij oude muziek als Jethro Tull, Led Zeppelin, Ten Years After en Cream. De heren speelden een flinke greep uit hun weldra te verschijnen nieuwe plaat en het klonk veelbelovend. Dit was fijne, virtuoze en bij momenten psychedelische rock met glooiend en subliem gitaarwerk. De zanger was lichtjes verrast van zoveel positieve respons en kon zijn publiek niet genoeg bedanken. Maar het waren wij die hem moesten bedanken, want dit was misschien wel het sterkste muzikale staaltje van gans het festival.
Snel naar een volle tent waar The Black Box Revelation ons stond op te wachten. Nog zo een zekerheid, een mens weet wat zich te wachten staat maar wordt toch nog altijd met verstomming geslagen als hij dit gretige duo aan het werk ziet. Een beetje zoals bij Triggerfinger dus, maar hier met meer roll dan rock, minder luid maar vuiler. Het tweetal is inmiddels al zo goed op elkaar ingespeeld dat dit klinkt als een goed geoliede machine, wat daarom niet wil zeggen dat het een afgelikt boeltje is.
Het vuur zat er volop in, de tent stond nog maar eens op zijn kop en de moordende riffs van Paternoster vlogen in het rond. Wij wensen hen het allerbeste toe met die Amerikaanse tournee, het moet nu maar eens gaan lukken.
Nog maar eens een fameus kroegoptreden, waarom niet ? Café de Zwerver bleek de perfecte locatie voor de simpele rechttoe rechtaan garage rock van King Tuff, een Amerikaanse rocker die zopas een fijn plaatje gemaakt heeft (simpelweg ‘King Tuff’ genoemd, niet te moeilijk doen) en die daarmee zonder veel poespas het café deed kolken.
Als hoofdact in de tent had de organisatie niemand minder dan de bevallige Joss Stone weten te strikken. We hebben toch maar even de moeite gedaan om een glimp op te vangen van madam, maar zoals dat dikwijls met vedetten het geval is, kwam la Stone tien minuutjes te laat het podium opgewandeld, dus hebben we amper één nummertje meegepikt. Wat kunnen we dan zeggen ? schoon kind, prachtige soulstem, en nu snel naar de zaal.
En daar is ie, de tweede bom van de dag, een splinterbom deze keer, genaamd Future Of The Left. Een band die garant staat voor hyperkinetische, epileptische, opgejaagde, meedogenloze en ophitsende indie-punk rock die onze schedel genadeloos deed open splijten. Niet verwonderlijk dat deze band ontstaan is uit de overblijfselen van het al even kwade en opwindende Mc Lusky, waarvan hier dan ook nog een tweetal songs uit de kast werden gehaald. Er werd verder rijkelijk geput uit dat laatste fantastische album ‘The plot against common sense’, het soort plaat die u ook mag opzetten als uw oma en schoonmoeder op bezoek zijn, maar dan alleen maar als u die bitches zo gauw mogelijk uw kot uit wil.
Dit was zondermeer dit weekend het heetste optreden in Leffinge, waar zelfs kaalkoppen hun haren van recht kwamen. Geniale pokkeherrie.
Een goed bewaard Belgisch geheim als afsluiter van vandaag, Creature with the Atom Brain, niet zo een klinkende naam als die andere Belgische toppers die hier speelden, maar minstens even interessant, en een band met eigenlijk meer internationaal aanzien. Als je uw tweede plaat kan laten produceren door niemand minder dan de grote Chris Goss, en als je al begeleidingsband van Mark Lanegan op tournee kan, dan heeft dat wel wat meer te betekenen dan het zoveelste optreden in pakweg de parochiezaal van Poelkappelle.
De nieuwe plaat heet ‘The birds fly low’ en hetgeen we hieruit geserveerd kregen klonk uitermate verslavend. Hoewel we een breed spectrum van sound en stijlen kregen, zijn de stoner invloeden van Goss duidelijk nog aanwezig. De gitaren kwamen iedere song sterk opbouwend onder stoom en de songs groeiden zo telkenmale naar een driftige climax toe. Het voor de gelegenheid meegebrachte blazerstrio was volgens ons niet nodig geweest omdat die gasten niet echt iets konden toevoegen aan de vibrerende sound van Creature with the Atom Brain, maar voor de rest was dit naar onze mening een bijzonder boeiende en sterke prestatie. Aardige band, knap geluid.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/leffingeleuren-2012/
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Leffingeleuren 2012 – vrijdag 14 september 2012
Leffingeleuren 2012
De 36ste editie van Leffingeleuren , de traditionele afsluiter van het zomerfestivalseizoen, was er eentje om van te snoepen … Leffingeleuren kon alweer uitpakken met een boeiende affiche. Naast enkele internationale kleppers en de heetste Belgisch bands van het moment, die steevast voor een pak sfeer in een volle tent zorgden, heeft het bijzonder sympathieke festival een neus voor jong talent die in zaal De Zwerver hun ding mogen doen.
In deze pittoreske locatie rond de kerktoren, lijkt Leffingeleuren zo een klein broertje van Pukkelpop, er is zowel vertier voor de sfeerzoekers als voor de muzikale meerwaardezoekers.
Nog een aangename vaststelling, Leffingeleuren is dezer dagen zowat het enige festival die zich niet inlaat met allerlei techno, dubstep of elektronika acts en dj’s. Er mag wel gedanst worden, maar de gitaren winnen het duidelijk van de knoppendraaiers. Houden zo.
Er hing een bijzonder familiaal sfeertje op het terrein, wat een uitgelezen kans was voor de locals van The Van Jets. Ze grepen de kans met beide handen en van opener en nieuwe single “Here Comes The Light” tot afsluiters “The Future” en “What’s Going On?” slaagden de winnaars van Humo’s Rock Rally 2004 erin geen moment te vervelen. Zanger Johannes Verschaeve, met een David Bowie achtig nektapijt en in zijn ontbloot bovenlijf alsof hij op het strand van Oostende was, had er duidelijk zin in en bespeelde het publiek goed. De mengeling van glamrock met de wat meer elektronische nieuwe nummers kwam heel goed over en belooft veel voor hun nieuw album!
The Subways wordt vaak een gebrek aan originaliteit en gesofisticeerde nummers verweten en misschien zijn de verwijten wel terecht maar een ding staat als een paal boven water: het is en blijft een machtig goede liveband. Openen deden ze met “Oh Yeah” en “Holiday” en in een mum van tijd kwam er een steeds groter wordende moshpit en kregen we de een na de andere crowdsurfer over ons hoofd.
Zanger Billy Lunn deed zijn uiterste best Nederlands te praten en na elk nummer bedankte hij ons met “Dank u, merci” maar op een festival vragen wat het Nederlandse woord is voor “my mum” was niet zo’n bijster goed idee. (Hoerreeeuh! Tja, de jeugd) “We Don’t Need Money To Have A Good Time” heeft alles in zich om een waar anthem te zijn en werd dan ook op het meeste gejuich onthaald.
Net als hun eerste bescheiden hitje “Rock ’n Roll Queen” (jij ben du zon, jij ben du ejniga, jij ben zo cool, jij ben zo rock ’n roll!), ondertussen al acht jaar oud. De climax kwam toen bassiste (én droomvrouw) Charlotte Cooper om a big, big circle pit vroeg in het nummer “Turnaround” en die ook gewoon kreeg! Afsluiten deden ze met “It’s A Party” waarin Billy stagedivde richting een steunpaal, er vervolgens weer afsprong en werd opgevangen, op de handen gedragen door het publiek, zijn publiek.
The Subways zullen wellicht nooit echt helemaal doorbreken maar ze zullen altijd wel die ideale festivalband blijven die iedere keer opnieuw nieuwe zielen weet te winnen.
De term ‘retro’ in de mond nemen is in het geval van Howlin’ Rain een knoert van een understatement. Als u het niet echt begrepen heeft op Humble Pie, Jimi Hendrix of Grand Funk, dan bleef u best weg uit Café de Zwerver, maar wij stonden op de eerste rij. Langharige old school seventies rock, lange psychedelische songs met verbluffend soleerwerk van twee bedrijvige gitaristen met goud in de vingers, en een groove van hier tot in Woodstock. Wij hadden al eerder door dat ‘The Running wilds’ een heerlijk retro album is, hier kwamen ze dat eens live dik in de verf zetten.
Wat dient er nog gezegd over Triggerfinger ? U heeft ze ongetwijfeld dit jaar ook al op Vlaamse bodem gezien, tenzij u op Mars verbleef de laatste maanden, en u weet dus ook dat ze rocken als de beesten. Toch overrompelden ze ons nog maar eens met hun immer stomende en gloeiende powerrock. Enkel de steeds terugkerende drum solo begint nu wel stilaan op de zenuwen te werken (pintje halen) en de uit de hand gelopen grap “I follow rivers” (wij vinden het origineel stukken beter) had voor ons ook niet gehoeven. Voor de rest : Yeah !
Op naar die internationale doorbraak, … en naar een nieuwe plaat.
Sleepy Sun trok in de zaal de lijn door van hun laatste plaat ‘Spine Hits’. Bezwerende songs in een bedje van Doors, Black Angels en Black Mountain, maar de scherpe kantjes ontbraken vanavond en de band speelde naar onze zin een beetje te veel op dezelfde toon. Toch klonk het allemaal nog verslavend genoeg om ons bij de les te houden, want dit is nu eenmaal het soort muziek waar wij ons met graagte laten door bedwelmen.
Tot zover dag 1, met onze oprechte excuses voor de beloftevolle indierock band Tu Fawning die we heel graag gezien hadden maar niet in onze planning kregen. Dat heb je dan met die festivals. ’t Zal voor een andere keer zijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/leffingeleuren-2012/
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Leffingeleuren 2012 – zondag 16 september 2012
Leffingeleuren 2012
Op de afsluitende dag was er alvast meer ademruimte, want de optredens waren gesitueerd in de Concerttent, die een ‘lazy Sunday’ gevoel doorprikten . Eerder waren er al de gevarieerde sets van Spinvis , Nederlandstalige kunstpop, de afroworld van Congolese ritmes en vibes van een letterlijk freewheelende Staff Benda Bilili en de hitsige, dampende en zompige rockabilly/blues van de ‘Retro Radio Modern’ familie Durham Kitty, Daisy en Lewis.
Absynthe Minded - Bert Ostyn en de zijnen waren al voor de vijfde keer op Leffingeleuren. Het publiek sloot de ‘huisband' bij de eerste tunes in zijn armen. Als het ware een gewonnen 'thuismatch' . In het eerste deel kwam de klemtoon op nieuw en 'minder' bekend werk uit de vijfde studioplaat 'As it ever was'. Er hing een gezellige 'zondagse' sfeer en het publiek liet zich maar al te graag onderdompelen in hun kenmerkende meeslepende sound.
Het was opvallend hoe nieuwe tracks “How short a time” en “Little Rascal” zo goed herkend werden. Klassiekers “Plane song”, “Envoi”, “Space” en “My heroics...” zaten netjes vakkundig verdeeld in het genietbare luisterstuk.
Een absolute meerwaarde vormden de effects en de lightshow, gedetailleerd uitgewerkt, waardoor ieder nummer de juiste sfeer ademde. Van de nieuwe plaat onthielden we vooral het dreigende “Crosses” , met een hoofdrol voor violist Renaud Gilbert, en het zweverige “Little Rascal”.
Absynthe Minded verwerkten op eigen unieke manier blues, swing, jazz en gypsy in hun popsound, en smeedden het in ijzersterke songs.
Het grillige ”Stuck in reverse" besloot een vette performance, alle remmen los, de pedaaleffects ingedrukt en een jamming als zondagsgebak!
Een uitgebreid gezelschap is Beirut intussen geworden , onder leiding van de minzame Zach Condor. Een heus blazersarsenaal van het zestal bleek het ideale 'avontuur' om het festival in stijl af te sluiten. Hun typische sound met Balkan invloeden, ukuleles en Mariachitrompetten boden een warme sfeer en gemoedelijkheid . Het schitterende “A sunday smile” kon niet toepasselijker klinken rond de Leffingse kerktoren ...
Kippenvelmomenten en singalongs gingen hand in hand op het bloedmooie Nantes” en “Santa Fé”, die Condor aan zijn hometown opdroeg.
De band genoot van de respons en had lovende woorden voor z’n publiek, dat smolt voor het sprankelende 'Beirutsprookje’. “East Harlem”, “Vagabond”, “Port of call” waren pareltjes door de tuba's, accordeons en werden gespeeld vol overgave en passie .
Beirut klonk puur, oprecht en eerlijk en bood aan de weemoedige, treurige songs een 'zonnig', ontspannend en toegankelijk karakter.
Beirut was een gepaste headliner, ongedwongen , speels, relaxt en feestelijk met toeters en bellen ...
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/leffingeleuren-2012/
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Vorige zaterdag konden we in de vooravond nog proeven van de hardgekookte noise rock van No Tomorrow Charlie (de Gentse Melvins) – en de aanstekelijke punkrock van Anti-Nowhere League op Ratrock 2012. Hoewel D.A.F. en The Exploited nog als headliners geprogrammeerd stonden op dit schitterend georganiseerd festival, kon niets of niemand ons tegenhouden om rond 22h00 Harelbeke te verlaten en richting Brussel te trekken om er een avond vol zwarte folklore mee te maken. Caspar Brötzmann Massaker was in het land en een concert van deze levende legende uit het undergroundcircuit wilden we voor geen geld van de wereld missen. Temeer hun concerten (twee jaar terug in de Kreun in Kortrijk en vorig jaar op Roadburn in Tilburg en Theater Aan Zee in Oostende) in ons muzikaal geheugen gegrift blijven staan en een stuk van ons muzikaal hart voorgoed veroverden.
Caspar Brötzmann Massaker gooide al hoge ogen in het undergroundcircuit eind jaren tachtig en begin jaren negentig en is na een decennium op non-actief, sinds 2010 terug actiever als nooit tevoren en dit in de originele bezetting! Caspar (zoon van jazzlegende Peter Brötzmann) als onbetwist opperhoofd van de Massaker-stam met bassist Eduardo Delgado Lopez en drummer Danny Arnold Lommen (ex-Gore) als trouwe medestrijders. Eén voor één rasmuzikanten die naarmate de jaren verstrijken een nog hechter powertrio vormen! Ze brachten slechts 5 albums uit tussen 1987 en 1995: The Tribe (1987) ▪ Black Axis (1989) ▪ Der Abend der schwarzen Folklore (1992) ▪ Koksofen (1993) ▪ Home (1995) en hebben sindsdien geen nieuw materiaal meer uitgebracht.
Het trio was voor de gelegenheid gehuisvest bij een goede vriend en die wist ons te vertellen dat Caspar niet 100% fit was (beginnende oorontsteking) en hij noodgedwongen wat slaap in te halen had. Hij verscheen dan ook slechts een kwartier voor middernacht met zijn gitaarkast onder de arm in de Magasin 4 – zaal. Het optreden startte kort na middernacht (iets later dan voorzien wegens een ingelaste en noodzakelijke iets uitgelopen powernap voor het opperhoofd).
De niet zo frisse Caspar veranderde echter in een hongerige wolf van zodra de eerste tonen van opener “The Tribe” het podium afrolden. Hij pijnigde rechtshandig de snaren van zijn linkshandige Stratocastor op een manier die deed denken aan wat legende Jimi Hendrix linkshandig op zijn rechtshandige gitaar deed.
Deze Berlijnse gitaarvirtuoos is een streling voor oog en oor. Hij zalfde eerst de snaren in de intiemere cerebrale gedeeltes om ze dan meedogenloos te slaan in de hardere, van feedback en distortion doorspekte duivelse stukken. Loeiharde stukken, die schering en inslag waren naarmate het optreden vorderde. Een ritueel spektakel dat voor kippenvel zorgde en ook de rest van het publiek aanzette om zich volledig over te geven aan de fantastische klanken die meester-tovenaar Caspar uit alle delen van zijn gitaar wist te puren. Geen moment kon je vermoeden dat hij ziek op het podium stond.
Maar laten we ook zijn twee bloedsbroeders en vrienden Eduardo Delgado Lopez op bass en Danny Arnold Lommen (ex-Gore) op drums niet uit het oog verliezen. Deze ritmesectie is er namelijk één met een opzwepende groove waar je onmogelijk stil bij kunt blijven staan. Twee vakmuzikanten en rasartiesten, die samen met Caspar een stabiel powertrio vormen. Het drietal brengt je zonder moeite in een vreemdsoortige trance waar je je lijf onmogelijk stil bij kan houden. Ook Caspar zag je zienderogen van gedaante veranderen door een soort van bezwerende zelfhypnose; nu en dan repetitieve demonische teksten uitspuwend.
Het powertrio transformeerde stilaan maar zeker in een ontembaar 3-koppig wildebeest en ook in het publiek kwamen de dierlijke oerinstincten naar boven. Eén blik, één teken tussen de drie heren is genoeg om hun complexe songs een bepaalde richting uit te sturen en tot een goed einde te brengen. Van bij opener “The Tribe” tot en met een weergaloze, krachtige versie van “Massaker” werd het publiek meegezogen in een draaikolk van muzikale hoogtepunten om bij het bisnummer volledig uit het dak te gaan. “Tempelhof” werd hét orgelpunt uit deze monumentale set, die bijna 2 uur duurde.
Caspar en zijn kompanen toonden nog maar eens waar ze toe in staat zijn, zelfs al is één deel van deze heilige muzikale stam ziek! Een glimlach van gelukzaligheid verscheen op het overgrote deel van het publiek. Caspar Brötzmann Massaker blijven heersers in het kwadraat! We reserveren nu al een ticket voor hun volgende doortocht!
Setlist 1. The Tribe 2. Huntersong 3. Böhmen 4. Kerkersong 5. Massaker * Anchor 6. Tempelhof
Organisatie: Magasin 4, Brussel
Het beest dat in Jon Spencer huist is lang nog niet getemd, integendeel, het briest en raast heviger dan ooit tevoren. ‘Meat + Bone’ laat een Blues Explosion horen die teruggrijpt naar de ongetemde razernij van ‘Extra Width’, ‘Orange’ en ‘Now I got worry’, drie vunzige lappen smerige garage rock. De vleeshaak en de rauwe klomp vlees op de cover liegen er niet om, dit is een brok dirty ass rock’n’roll die bloedt, krast en hard doorbijt.
Spencer mag dan al wat ouder zijn, hij is cool as fuck en gromt, raast, roept en blaft dat het geen naam heeft. De gortige rock’n’roll van de Blues Explosion is gulzig en wild als in hun beste dagen en de vuile gitaarlicks kletteren in het rond. De vette opener ‘Black mold’ (check de geweldige rauwe clip op You Tube, in de Ardennen opgenomen trouwens) sloopt al de eerste muren en daarachter dendert de trein driftig voort. “Get your pants off” is het equivalent van een superswingende funky blote tiet, “Danger” is een opgejaagde klonter adrenaline die de wildste uitspattingen van The Stooges evenaart en “Unclear” is een bluescrooner die door de vleesmolen is gedraaid.
Kortom, dit is Jon Spencer op zijn best, en u moet weten dat The Jon Spencer Blues Explosion op een podium nog een paar graden straffer en heter is, dus is het een must om dit live te gaan aanschouwen op 11 december in de AB of op 2 december in Aeronef Lille.
Icarus Night XL: Nils Frahm - A Winged Victory For The Sullen
Nils Frahm
Het seizoen van de ontelbare overhypete zomerfestivals loopt momenteel op zijn laatste benen. Dit betekent wel meteen dat er een nieuw concertseizoen verleidelijk naar ons lonkt. Veel interessanter, toch? Geef mij maar intiemere zaalconcerten waar het publiek op zijn minst uit interesse komt, en niet omdat het hip is er te zijn. Bovendien kan ik mij al jaren niet meer ontdoen van het gevoel dat je in een zaal als fan meer kwaliteitswaar krijgt voor je geld. Inboeten op zacht zomerweer is de tol. Maar wie kan het druilerig herfstweer iets schelen als je een avond in een verwarmend modern klassiek jasje tegemoet gaat.
“Are you ready for some sad and depressing music?” klonk nochtans de vraag van de in Brussel wonende Adam Wiltzie, fronthelft van A Winged Victory Of The Sullen. En toen werd het muisstil, net zoals het hoort bij een klassiek optreden. Frontmannen Adam Wiltzie en Dustin O'Halloran omringen zich voor dit project met twee fantastische violisten en een celliste. Samen brengen ze instrumentale neo-klassieke composities waarin hier en daar flarden van electronica te bespeuren vallen. De minutieus opgebouwde strijkarrangementen en elektronische soundscapes brengen ons naar een duistere droomwereld waar de tristesse soms wordt verdampt door heldere stralen van hoop. De set wordt zorgvuldig opgebouwd naar een hoogtepunt, met de zalvende harp in de hoofdrol bij “Requiem For The Static King”. Het publiek vroeg dan ook heel terecht naar een bisnummer.
Hierdoor begon de set van hun sympathieke Duitse vriend Nils Frahm ook een half uurtje later. Enkele weken terug brak deze pianovirtuoos zijn duim waardoor hij even werkonbekwaam werd bevonden door zijn arts.
Tijdens zijn revalidatieperiode bleef hij echter niet bij de pakken zitten en schreef hij zelf een compositie dat “Song for 9 fingers” heet. Van de blessure was er eigenlijk niks te merken. De man schudde prachtige verhalende melodieën uit zijn mouwen, alsof hij speelde met twaalf vingers. Dat we hier met een muzikant ‘pur sang’ te maken hebben, lijdt geen enkele twijfel. Zijn set startte hij met geïmproviseerde percussie, drummend op de pianokoorden. Tussendoor bewijst deze klassiek geschoolde pianist ook nog even dat hij zonder enige moeite overweg kan met analoge synths. Om het publiek helemaal voor zich te winnen, ging hij op zoek naar een vrijwilliger om samen met hem een quatre-mains uit te voeren. Terwijl hij de lage noten voor zijn rekening nam, mocht vrijwilligster Jana de zwarte toetsen in de hoge registers bespelen. Een prachtig kwartiertje improvisatie dat hun een oorverdovend applaus opleverde. Nils’ duim omhoog voor Jana’s lef en kunde. Zonder twijfel een onvergetelijke ervaring voor haar.
Het leuke aan Frahm is dat hij speelt met uiteenlopende gevoelens. Zijn minimalistische composities ademen zowel melancholiek als hartstochtelijk verlangen uit, passionele romantiek, gewoonweg ruimtescheppende virtuositeit.
Nils, vanavond heb je heel wat hartjes gewonnen, mensen met verstomming geslagen en mondjes doen openvallen; het perfect componeerde, het abstracte antwoord op de vraag hoe je klassieke muziek sexy kan maken.
Een prachtige avond, de ideale voorloper voor het nakende concertseizoen. Bedankt Democrazy om ons andermaal te trakteren op kwaliteit van de bovenste plank, dit in een fijn industrieel decor. Volgende afspraak gaat door in onze geliefde Gentse Vooruit, met Kid Koala in de hoofdrol. Tot dan!
Organisatie: Democrazy, Gent (ism Icarus - DOK)
Melody Gardot, Diana Krall, Norah Jones, … Voor dit nieuwe seizoen hebben deze bevallige jongedames van de Jazz/Pop afgesproken in Brussel om er het hoofd van de mannen op hol te brengen. De eerste die de planken van een hoofdstedelijke zaal mocht betreden, Norah Jones, liet haar oog vallen op Vorst Nationaal. Een zaal die een beetje te onpersoonlijk is voor dat soort muziek, maar dat heeft de jongedame niet belet om de ruimte in een handomdraai te vullen.
Er wordt niet gespot met de uurregeling in Vorst Nationaal. Klokslag 21 uur komt Norah Jones samen met haar band (“They don’t have a name yet” kondigt ze wat later aan) voor een zittend, talrijk publiek. Omringd door een vrij eenvoudig decor begroet de knappe nakomelinge van Ravi Shankar haar publiek, alvorens van start te gaan met een hit. “Come Away With Me”. Wanneer je maar wil, schoonheid! Het heerlijke timbre van de stem van de jongedame ontsnapt uit de luidsprekers, waardoor een kristalhelder geluid wordt verspreid. Op dat ogenblik begint het ‘GSM-moment’. Uiteraard! Vanaf het tweede lied snijdt Jones het nummer aan met dezelfde naam als haar laatste album, “Little Broken Hearts”, en geeft te kennen dat de avond volstrekt gericht zal zijn op haar nieuwe oeuvre.
Op 10 jaar en 5 LP’s tijd is Norah Jones geleidelijk aan verschoven van een smachtende jazz naar een steeds meer verzachtende pop. En deze metamorfose zal voelbaar zijn gedurende het hele concert, dat sober en aangenaam maar, zo nu en dan, op het randje van saai is. Jones heeft klasse, haar muzikanten zijn voortreffelijk. Maar wanneer je na vijf nummers aan het boodschappenlijstje voor de volgende dag begint te denken, is er toch iets mis. En dat ‘iets’ is de ongelukkige focus op de laatste composities, een verplichte promotour.
Ondanks de helpende hand van grootmeester Danger Mouse bij de productie van ‘Little Broken Hearts’, kunnen we moeilijk zeggen dat het album een ongekend succes heeft, zowel de versie die is opgenomen in de studio als live. Gelukkig zorgen titels als “Sinkin’ Soon”, “Cold Cold Heart” (gecovered van Hank Williams), “After The Fall” of de bejubelde hit “Don”t know why” ervoor dat Jones en haar team de tijd kunnen doorstaan. De troef van de zangeres? Haar piano. In haar wissel van het ene naar het andere instrument, is het wanneer ze achter haar ivoorwerk zetelt dat de magie écht plaatsvindt. En dat de lomperiken gezeteld achter u eindelijk beslissen hun mond te houden. Een verrassend moment.
Het concert zit erop na anderhalf uur en twee bisnummers, waaronder “Sunrise” dat in koor wordt meegezongen door het publiek. Dat lijkt alvast veroverd. Wat ons betreft, kunnen we niet zeggen dat de vonken echt zijn overgesprongen. De schuld ligt bij de vele zweverige momenten. Ach kom, een kleine ‘My Blueberry Nights’ op DVD om ons te troosten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/norah-jones-12-09-2012/
Redouane Sbai – vertaling Marilien Bultinck
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
