Ieper Hardcore Fest 2012 beleeft schitterende verjaardageditie!
Ieperfest 2012

In 1992 startte er een een kleinschalig, tweedaags hardcorefestivalletje in de oude Vort’n Vis club in Ieper.  We zijn twintig jaar later en datzelfde initiatief groeide ondertussen  uit tot het langst bestaande underground hardcore festival in de wereld.  . Deze organisatie kent steevast een sterke line up maar is ook om andere redenen zeer bijzonder.  De organisatie doet al sinds de beginjaren zoveel mogelijk om haar ecologische voetafdruk te verminderen.  Ieperfest viel zo de voorbije jaren in de prijzen en kreeg  in 2010 als 2011 de Greenevent Award uitgereikt door OVAM.  Heel wat andere festivals kwamen hier ondertussen ideeën opdoen en de stad Ieper nam verschillende zaken over op het vlak van afvalverwerking.

Dit jaar blies Ieperfest twintig kaarsjes uit en zorgde daarvoor speciaal voor een indrukwekkende line up.  Dat betekent het kruim van de internationale topbands binnen het hardcoregenre, heel wat groepen die een uitzonderlijke reünieshow verzorgden én verschillende nieuwe acts die  de kans kregen zich te presenteren aan het internationale kennerspubliek.

Zelf waren wij op de eerste festivaldag aanwezig. Traditiegetrouw is dit de kalmste dag van het festival maar desondanks was de weide toch aardig volgelopen, het optreden van H8000-pioniers Congress zal daar niet vreemd aan geweest zijn.  We konden slechts iets na 16h aanwezig zijn en misten daardoor jammer genoeg ondermeer het optreden van onze favorieten van Death By Stereo. Niet getreurd want zanger  Efrem  zou de hele dag bij verschillende andere bands op het podium verschijnen. 
Bij aankomst pikten we nog enkele songs mee  van het legendarische Skarhead met de al even befaamde Lord Ezec in haar gelederen. Jammer genoeg had de band te kampen met een verschrikkelijk slecht geluid en was het onmogelijk om de bindteksten van de overgetattoeërde frontman enigszins te verstaan. Desondanks waren de reacties in de goedgevulde tent vrij enthousiast.

Daarna volgde  Norma Jean met  een pittige set.  Deze Amerikaanse christelijke metalcoreband uit Douglasville, Georgia wist best wat mensen te enthousiasmeren met hun gelaagde en donkere hardcore. De meeste handjes gingen op mekaar toen Norma Jean vocale ondersteuning kreeg van ex-zanger Josh die iets later zelf de bühne opmoest met zijn formatie The Chariot. 

Na het geweld van Norma Jean kregen onze landgenoten van Homer de kans om de tent op zijn kop te zetten.  Jammer genoeg was er niet al te veel volk aanwezig maar desondanks slaagden zanger Johan en de zijnen er in om een gezellig feestje te bouwen. Homer heeft sinds kort een nieuw album uit (‘The Politics of Make Believe’) en presenteerde daarvan vijf songs op Ieperfest.  Daarnaast speelde het viertal ook enkele oudjes waaronder “Long Gone Dreams”, “Tear It Down”, “Your Economy is Our New World Order” en “Stuck In A Moment”.  Hoewel de kwaliteit van de geluidsinstallatie net als bij Skarhead niet optimaal  was, genoten we van de catchy mix van melodieuze punk en stevige hardcore.

Opnieuw over naar het hoofdpodium waar de Engelse hardcorepioniers van Knuckledust het beste van zichzelf mochten geven en dat mag gerust letterlijke genomen:  de band was in grote vorm!  Knuckledust gaat al vele jaartjes mee, brengt niks nieuws onder de zon maar blinkt wel  uit middels hun heerlijke cross over van  snelle hardcore met diverse breaks en lekkere moshstukken.  Bovendien staat er met  de figuur van frontman Pierre een en al charisma op het podium. Binnen twee weekjes komt hun nieuwe schijf uit die ‘Bluff, Lies and Alibis’ zal heten.  De nieuwe songs die ze op Ieperfest speelden, laten alvast het beste vermoeden.

Na het overweldigende Knuckledust opteerden we voor een bezoekje aan de gezellige More Than Music-tent. De bezoeker vond er zoals gewoonlijk  een kleine bibliotheek waar je rustig doorheen interessante  lectuur en fanzines kon bladeren.  Daarnaast was er de mogelijkheid om een vegetarische snack te veroberen, kon je kennis  maken met  organisaties zoals Sea Shepherd, Fairfin en verschillende NGO’s en was er ruimte voor film, debatten, presentaties en interviews.  Wij pikten het interview mee dat De Wereld Morgen afnam van Vinnie Stigma en Mike Gallo, respectievelijk de gitarist en bassist van Agnostic Front.  Het werd een zeer interessant gesprek met deze twee hardcoreveteranen waarbij vooral de eerste een vrij bijzondere indruk naliet.  Vinnie Stigma is niet de eerste de beste, hij is een selfmade man die naast zijn muzikale activiteiten ook diverse films opneemt en die bovendien zijn eigen tattoobedrijf uit de grond stampte.  Stigma had heel wat interessante zaken te vertellen maar dreigde jammer genoeg geregeld ook een karikatuur van zichzelf te worden.  De prima interviewer van De Wereld Morgen had het niet altijd onder de markt maar leidde toch alles in goeie banen.  Het was ook  leuk te zien dat jongere muzikanten van ondermeer The Mongoloids en Coke Bust de lof zwaaiden over hun collega’s van Agnostic Front.

Het drietal van Corrosion Of Conformity was misschien wel een wat vreemde eend in de bijt op Ieperfest.  De heren lieten het zich niet aan het hart komen en onder het credo ‘ niet lullen, maar spelen’ serveerden ze vijftig minuten lang een crossover van metal, punk, sludge en stone. Opvallend was dat zowel de gitarist, de bassist als de drummer afwisselend de vocalen voor hun rekening namen.  Jammer genoeg konden slecht enkele metalheads de muziek smaken en was COC voor velen het sein om een hapje te eten of wat bij te praten in een van de gezellige hoeken van het festivalterrein.

Ook wij zaten het optreden van het Amerikaanse drietal niet uit want we wachtten vol ongeduld op onze helden van Mucky Pup. Wij leerden de band een  kleine twintig jaar geleden kennen met het zeer fijne album ‘Lemonade’.  Deze van emotie doordrongen plaat bleek echter zeer atypisch voor Mucky Pup gezien de heren uit New Jersey zich tijdens hun loopbaan eigenlijk ontpopten tot de partyband bij uitstek.  Na lang wachten op een nieuwe geluidsinstallatie kwam frontman Chris Milnes eindelijk op het Ieperse podium en bleek dat ie met Sean Kilkenny en Marc De Backer (beiden voorheen bij Dog Eat Dog) twee topmuzikanten meehad. Vanaf opener “P.T.L. We want you Money” was het een en al feest op en voor de stage.  Mucky Pup bracht daarna de ene feestsong na de andere (“Batman”, “Nazichicm”,en “Death By Cholesterol”) waarna met enkele covers het dak zowat van de tent ging.  Zo was er eerst  Maidens “Running Free” met vocale ondersteuning van Efrem Shulz van Death By Stereo waarna een knallende versie van “Little Pigs” volgde.  Na opnieuw een eigen oudje (“The Skinheads Broke My Walkman”) en wat flarden AC/DC door Kilkenny kwam zanger Chris met zijn corpulente lichaam in een vrij smalle boksoutfit op het podium en volgden nog Danzigs “Mother” en de knallers “Hippies Hate Water” en “You Stink But I Love U”.

Na Mucky Pup was het opnieuw de beurt aan Lord Ezec die ditmaal met Crown Of Thornz op het hoofdpodium stond.  Deze formatie splitte 14 jaar geleden en werd vooral geprezen omwille van  het legendarische album ‘Train Yard Blues’   Op Ieperfest gaven ze een exclusief optreden en heel wat mensen wilden de show maar al te graag meepikken.  Ons kon Crown Of Thornz niet echt bekoren, dat kwam enerzijds door het rommelige spel  en anderzijds door te lange pauzes tussen de diverse nummers.

Op Ieperfest is er op tijd en stond wat ruimte voor death metal en dat was dit jaar ook het geval bij Aborted.  Het immer hardwerkende vijftal bracht dit jaar hun zevende plaat ‘Global Flatline’ uit en de formatie putte gretig uit het nieuwe werk.  Ondermeer single “Global Flatline”, “Coronary Reconstruction”, “From A Tepid Whiff” en “The Origin Of Disease” passeerden de revue.  Vooral opvallen deed  frontman Svencho die met zijn hele lijf de meest geschifte geluiden produceerde.

Het contrast tussen Aborted en de volgende band van de avond was immens. Funeral For A Friend wist met zijn mix van emo, posthardcore  en uiterst melodieuze punkrock een heel ander publiek aan te spreken.  De vijf heren konden ons  best te bekoren met hun radiovriendelijke muziek, enkel zanger Matthew Davies – Kreye bleek niet al te best bij stem.

Ondergetekende wachtte net als de meeste aanwezigen vol ongeduld op Congress.  Zij waren begin jaren negentig de grondlegger van de zogeheten H8000 stijl van hardcore en bleken een onmiskenbare invloed voor tal van Europese en Amerikaanse metalcoregroepen.  Hun mix van old school hardcore met trash, metal en gothic was  meer dan vernieuwend en wie Congress hier zag optreden, moet erkennen dat de band nog steeds boven veel andere bands uitsteekt.  De ingenieuze afwisseling tussen snelle en rustige stukken, het virtuoze gitaarspel van Josh,  de strakke ritmesectie en de ijzingswekkende strot van de kleine maar indrukwekkende pitbull Josh.... het is niet zomaar dat Congress nog steeds zo indrukwekkend is.  Voeg daarbij de talloze overbekende songs  zoals “Slaves Of Decay”, “Acoustic Life”, “Blackened Persistance”,  “Underpressure”, “Lifting The Ban”, “I Lead Astray”, “Conspiracy Of Silence” ... en het is duidelijk dat dit een show is die veel Iepergangers nog lang zullen herinneren.

Agnostic Front bleek de ideale afsluiter van een geslaagde festivaldag.  Met Vinnie Stigma en Roger Miret beschikt de band uit New York over twee levende legendes die weten hoe je een goed hardcore-feestje bouwt.  Agnostic Front telt bovendien een aantal songs die iedereen probleemloos uit het hoofd meebrult en dat was ook op de Ieperse slagvelden niet anders. Vanaf opener “Victim Pain” was het drummen geblazen op en voor het podium en dat bleef zo toen ook  “Dead To Me”, “For My Family”, “Friend Or Foe” en “United Blood” uit de speakers knalden.  Zanger Chriss van Do Or Die mochten daarna meezingen bij “Piece” waarna Agnostic Front de finale inzette met “Crucified” en “That’s For Life”.  Daarna volgde “Gotta Go”, ongetwijfeld dé song van de dag die iedere bezoeker ongewijfeld de hele nacht bleef meeneurïen..  Agnostic Front liet gretig alle aanwezig meespringen en zingen op het podium en zette daarna ook “A Mi Manera” in.  Voor ons het sein om na een leuke dag huiswaarts te trekken.

Niet alleen muzikaal was Ieperfest een topeditie.  Ook qua publiekopkomst was dit een geslaagd feestje gezien de meer dan 1200 bezoekers. We geven nog mee dat op 18 februari 2013 de wintereditie van Ieperfest plaatsvindt.

Neem gerust een kijkje naar de pics van het Ieperfest weekend http://www.musiczine.net/nl/fotos/ieperfest-2012/

Organisatie: Ieperfest, Ieper

Brussels Summer Festival 2012 - John Cale - Subliem heeft een naam
Brussels Summer Festival 2012

Onze excentrieke Welshman John Cale heeft met een dijk van een concert bewezen dat op veelzijdigheid, klasse en genialiteit geen leeftijd staat, en dit enkele weken na zijn kompaan van destijds  Lauwe Reet  in de AB. Nog even voor de mensen die van een andere planeet komen: Cale en Reed lagen met The Velvets een dikke vijfenveertig jaar geleden aan de basis van iets wat rock en alternatieve muziek definitief heeft veranderd.

In tegenstelling tot ome Lou, die ondanks een behoorlijk concert een eerder oudere, kreupele en licht dementerende indruk gaf als was het dat hij net anaal gepenetreerd  was, zag onze favoriete alternatieveling er héél patent uit. Deze creatieve duizendpoot brengt komende weken ‘Shifty Adventures in Nookie Wood’ uit en maakte ons uiteraard benieuwd wat het nieuwe werk zou geven.
Het concert wordt aangekondigd met een tiental minuten vioolgekrijs. Onze knoppenanalfabeet komt met zichtbaar plezier het podium opgewandeld en slaat met een ietwat onhandige indruk de toetsen aan. De instrumentale intro toont meteen dat Cale een superband achter zich heeft met stuk voor stuk kraks van muzikanten. Heerlijk genieten van de gitarist die goochelt met riffs, solo’s en heerlijke dissonanten. Hij scoort niet alleen met zijn band en zijn heerlijk kapsel, maar vooral met een heerlijke mix van oud en nieuw en met heerlijke (ver)nieuw(d)e versies van het rockende “Blue tooth”, de minimalistische funk van “Hey Ray” , de new wave pastiche “Catastrofuk”, het recentere “Set me Free” en “Sold”, het nieuwe “Wanna talk 2 u” ,… etc. U ziet, veelzijdigheid troef. Onze prettig gestoorde genie hoeft maar te putten uit een oeuvre dat meer dan twintig solo-albums bevat.
Wanneer hij, na het toetsenwerk en enkele nummers op zijn akoestische gitaar, eindelijk zijn zwarte Strat, die er een beetje verweesd bij stond, ter hand neemt, kon het voor uw verslaggever niet meer op. Hij stond als genageld aan de vloer met zijn bakkes opengesperd te kwijlen van verwondering en bewondering.
Zijn manier van zingen, zijn met sarcasme en humor doorspekte lyrics en de sfeer die hij daarmee oproept, de ondersteuning van een retestrakke ritmesectie, violisten, background zangeressen en een ietwat eigenzinnige maar meer dan schitterende gitarist, en vooral het overduidelijke speelplezier hebben van zijn passage op BSF een ware topper gemaakt. De velvetnummers werden geenszins gemist.
… Keep a close watch on John Cale …

Organisatie: Brussels Summer Festival