Een voorlopig nog relatief onbekende naam aan het Belgische rockfirmament is The Future Dead, een sympathiek vijftal uit Gent. Met de release van hun debuutalbum ‘Ways Of New Amusement’ zou daar wat ons betreft wel eens verandering in kunnen komen en hoort u binnenkort ongetwijfeld een aantal van de songs van deze mannen op de StuBru zender.
De heren van The Future Dead brengen absoluut niks nieuws onder de zon en het lijkt ons ook niet dat ze die prententie hebben. Op ‘Ways Of New Amusement’ horen we frisse poprock met een hoekig randje zoals dat in de nineties ook door bands als Pavement, The Posies en Weezer werd gebracht.
Opvallend is de nasale, ietwat eentonige stem van zanger Pieter. Aan de ene kant had er best wat meer intonatie gemogen, aan de andere kant moet je constateren dat z’n typische stemgeluid verduiveld goed bij de sound van de band past.
Een aantal van de nummers bevatten absoluut hitpotentie, dat geldt wat ons betreft vooral voor “Dancing On The Inside”, “Kiss From The Hips” en het zeer melodieuze “Mario Scenario”. Hou met andere woorden de naam van deze groep in de gaten!
We geven nog mee dat het duo Pascal Deweze en Jeroen Swinnen instonden voor de productie en Jamie Watson (bekend van oa Mogwai, The Vaselines en Mark E. Smith) voor de mix!
Toen dit debuutplaatje van het viertal van El National Quarterback bij ons belandde, waren we vol hooggespannen verwachtingen. De jonge Luikse honden zijn al sinds 2005 samen en brachten in 2008 een eerste EP in 2008 uit. De band is heel ambitieus, dat blijkt alleen al uit de zorgvuldig uitgekozen naam: ze combineerden de namen van twee van hun favoriete bands ( All-Time Quarterback en The National), vertaalden dit in het Spaans en voegden er ‘The’ aan toe. Bedoeling was om muziek te componeren in het verlende van Amerikaanse college-groepen als Death Cab for Cutie en Weezer.
Nu is er het officiële debuut ‘Monarchs’ waarvoor het viertal rond zanger Christophe De Froidmont (wiens broer David frontman is van het fantastische Malibu Stacy) zelfs even naar de VS trok want het mixen gebeurde door John Vanderslice in de Tiny Telephone Studio in San Francisco.
We horen zes nummers vol elektrische gitaarpop waarbij El National Quaterback hun best doet om zowel melodieus als afwisselend te klinken. Toch worden we er niet echt warm.
De invloeden van bands als DCFC, The Shins of Pinback liggen er te dik op en het ontbreekt El National Quarterback duidelijk aan een eigen smoel.
Ook de zes nummers op zich weten ons niet te boeien. We hebben steevast de indruk dat we dit al eens gehoord hebben bij diverse andere bands maar dan wel veel beter....
‘Monarchs’ is wat ons betreft dus een tegenvaller, hopelijk blijft deze groep aan de weg timmeren en weten ze bij volgend werk wel aangenaam te verrassen.
Antony Hegarty – aparte meneer – aparte zang – apart popgeluid – arty farty, die een eeuwige zoektocht maakt naar intimiteit, lichamelijkheid en spiritueel contact. De gevoelige, klassieke kamerpop blijft gebaseerd op het pianospel van Antony, omfloerst van een sobere, beheerste begeleiding van viool, flutes en strijkers, die net niet overhellen naar bombast. De nieuwe plaat biedt meer ruimte en ademt positivisme uit in die bezwerende , melancholische cirkel. Getormenteerd kan hij nog steeds klinken als op “The spirit was gone”, “Ghost” en “The great white ocean”; z’n kunsten beheerst hij tot in de puntjes. Extravertie schuilt om de hoek in het bredere materiaal als “Thank you for your love” en het sprookjesachtige “Salt silver oxygen”. Ook het duet “Flétta” met Bjork is een schot in de roos; of ze nu fluistert, zingt of krijst, het maakt iets los. Op de titelsong stoeit Hegarty met soundscapes … iets wat regelmatig terugkomt …
Op die manier heeft hij een mooi vervolg op ‘The crying light’ en is het opnieuw een ingetogen, betoverende, bevreemdende, doordachte en volstrekt unieke plaat geworden, met een minder geladen boodschap en in een ‘alles is nieuw’ princiep.
De Belgische Puertoricaan Gabriel Rios groeide de voorbije jaren uit tot ‘El sympatico’ met een knuffelbeergehalte. Z’n broeierige, aanstekelijke sound van pop, latino, salsa, soul en hiphop, z’n uitstraling en z’n warme stem zaten hier voor tussen. Ook de sing/songwriter kwam boven in hem op de twee cd’s ‘Ghostboy’ en ‘Angelhead’. In het volgende initiatief met Jef Neve en Kobe Proesmans zorgde hij voor een intrigerende kruisbestuiving, die een brug sloeg met modern klassiek en jazz.
Op de nieuwe plaat werkte hij verder met deze twee en het virtuoze pianospel en de speelse drums zijn belangrijke pijlers. De songs kunnen ingetogen , rijkelijk gearrangeerd zijn en kunnen onverwachtse en originele wendingen hebben. Degelijk vakmanschap dus.
We vinden een paar toegankelijke songs, “Dauphine” en “Gulliver” met hitpotentie.
Hij biedt meer avontuur, finesse en doordachte subtiliteit op “You will go far , opener van de derde plaat; de bredere stijl wordt gesteund, net als op “The things we know”. En hij verrast nog meer, “Tida wave”, “Orion”, “Diamond” en de titelsong hebben een ‘Broadway’ musical inslag, zijn sprookjesachtig en filmischer. “Natural disaster” is ongehoord sterk door de hoempapa en de tempowisselingen. “Straight song” en “Old shoes” zijn op hun beurt akoestisch, puur en ongekunsteld!
De dertigjarige artiest klinkt ongewoon mooi, goudeerlijk en bewandelt nieuwe paden. Het ondertreept Rios’ veelzijdigheid en talent!
Op tijd en stond kunnen we een portie stonerrock meer dan smaken… Jammer genoeg krijgen we al te vaak releases van bands binnen die veel te middelmatig zijn en ons amper weten te bekoren. Een zeer positieve uitzondering hierop is deze stevige debuutplaat van de Fransen van Los Disidentes Del Sucio Motel.
Vergis je niet wanneer je de hoes, de bandnaam en de albumtitel aanschouwt : het gaat hier niet om een soundtrack van een of andere obscure B- of roadmovie (hoewel de muziek best wel toepasselijk zou zijn bij zo’n type film) …
‘Soundtrack From The Motion Picture’ is gewoon het heerlijke debuut van dit vijftal uit Straatsburg. Ongeveer een uur lang horen we stevige stonerrock (met hier en daar wat andere invloeden) en vliegen de logge en bijtijds swingende gitaren en schreeuwerige vocalen ons rond de oren. Een kritische luisteraar zal opperen dat deze ‘Soundtrack..’ niet al te revolutionar of origineel is en dat de invloeden van Kyuss, QOTSA, Fu Manchu en The Eagles Of Death Metal er dik op liggen... Geen kniesoor die daarop let want Los Disidentes Del Sucio Motel tonen gewoon hoe stonerrock moet gespeeld worden. Op het einde van de plaat neemt de band wel eventjes wat gas terug en neemt een zijsprong naar wat bluesy geluiden.
Dit had voor ons niet echt gemoeten maar dat neemt niet weg dat ‘Soundtrack From The Motion Picture’ een verdomd straffe debuutschijf is!
Los Disidentes Del Sucio Motel hebben de lat voor zichzelf zeer hoog gelegd want het zal moeilijk worden om bij volgende releases even goed te doen....
Een van de meestbelovende Franse rockbands van het moment is ongetwijfeld Slide On Venus. Dit viertal uit Besancon combineert energieke rock, een scheut powerpop en een vleugje posthardcore en voegt daar een eigen, Franse toets aan.
‘Put Your Music to Your Trouble’ is sinds het ontstaan van de band in 2007 reeds de derde ep en bestaat uit vijf fijne nummers. Vernieuwend is de muziek van Slide on Venus zeker niet maar dat hoeft wat ons betreft ook niet. De spannende riffs en fijne teksten in combinatie met een passionele zanger zorgt er voor dat SOV goed is in wat ze doet. Wie een aantal aanknooppunten wil, vindt die in de muziek van bands als Lostprophets, Hundred Reasons, Bloc Party, Paramore en zelfs At The Drive In.
De vijf nummers vinden we stuk voor stuk prima met daarbij een voorkeur voor het krachtige en afwisselende openingsnummer “California Saturday Ghost”.
Slide On Venus is duidelijk een naam om te onthouden!
Wij hadden R.E.M. na de fameuze dip ‘Around The Sun’ misschien nog niet helemaal afgeschreven, maar onze verwachtingen waren toch al serieus lager ingesteld. Tot we met het vinnige ‘Accelerate ‘ terug wakker werden geschud. De wedergeboorte was een feit, R.E.M. kon nog rocken.
‘Collapse into now’ trekt de positieve lijn door. Er wordt terug op hoog niveau gespeeld. De songs klinken zo R.E.M. als het maar zijn kan, maar dat geeft niet, we vergelijken de band hier met zichzelf in hun beste dagen.
De opener “Discoverer” kan al meteen als een klassieker door het leven gaan en punters als “Alligator Aviator Autopilot Antimatter”, “That someone is you”, “Mine smell like honey” en “All the best” kunnen zich als potige gitaarrockers perfect nestelen tussen pakweg “Don’t go back to Rockville”, “Begin the begin” of “Finest worksong”.
Ook de meer ballad georiënteerde nummers vallen perfect binnen de hoge R.E.M. normen. “Oh my heart” en “Walk it back” zouden op ‘Automatic for the people’ hun plaatsje wel verdienen. Het minst R.E.M.-achtige nummer is de mooie afsluiter “Blue” waar Patti Smith een mondje mag komen meezingen, haar ijle stem sluit perfect aan bij de vreemde verhaalkronkels van Stipe.
Van bij de eerste noot hoort u op ‘Collapse into now’ welke groep hier aan het werk is, er worden nergens nieuwe paden betreden. Maar wat is er mis met een band die zichzelf blijft herhalen als de songs zo sterk zijn ?
Pearl Jam heeft inmiddels al meer live platen uitgebracht dan dat er klinkers op uw en onze oprit samen liggen (en zelfs al heeft u een oprit in kiezelsteentjes, dan nog zullen het er minder zijn). De laatste jaren hebben ze quasi al hun optredens op cd gekwakt. Pearl Jam is de nachtmerrie van alle bootleggers, u moet al een ezel zijn wil u van deze band een illegaal live schijfje kopen.
Pearl Jam is dan ook een schitterende live groep en dat willen ze blijkbaar nogal dikwijls vastleggen. Niks mis mee, maar als fan koopt u toch best niet alles, anders gaat uw jaarloon er aan.
Van al die live registraties hebben wij ondermeer al de prachtige 7 cd box ‘Live at The Gorge’ in huis, alsook ons eigenste exemplaar van hun legendarische doortocht in het Sportpaleis van Antwerpen. En ons eerste live documentje was inderdaad ‘Live on two legs’ waar deze nieuwe ‘Live on ten legs’ dertien jaar later het zogenaamde vervolg op is. Een vervolg omdat Pearl Jam er wijselijk voor gekozen heeft om geen enkele van de songs van die eerste op de nieuwe te zetten. Zo kan u de twee netjes naast elkaar in uw cd rek neerpoten.
De kracht, energie en intensiteit van een Pearl Jam optreden is trouwens op beide cd’s goed neergezet, op dit nieuwe exemplaar trouwens via 18 loeiers van songs die als een spetterend vuurtje door uw speakers knallen. Allemaal Pearl Jam klassiekers met ergens halverwege als enige cover een zeer potente versie van PIL hun “Public Image”, een knaller waarmee Vedder en kompanen vorig jaar nog hun uiterst explosieve set op Rock Werchter openden.
Als u nog geen live plaat van Pearl Jam in huis had (shame on you) dan mag u het zeker hier mee doen.
Liefhebbbers en critici die nogal graag artiesten en bands in hokjes onderbrengen, weten nooit goed wat aanvangen met … And you will know us by the trail of dead. Men noemde het al eens emo-rock, of zelfs de nog lelijker term prog-rock, maar dan wist men geen blijf met de indie elementen en vooral de Sonic Youth trekjes die in hun muziek omvat zitten. Moeilijk te plaatsen dus.
Onze eerste kennismaking met deze band was de prachtplaat ‘Madonna’ uit 1991 waar inderdaad de Sonic Youth invloeden van af dropen. Wij waren meteen verkocht. Met de platen die daarop volgden, en die waren bijna allemaal even schitterend, heeft de band stilaan een geheel eigen geluid gecreëerd waarin ze het bombast en de epische kenmerken niet schuwden maar waar ze ook nooit over de schreef gingen en waarbij de hoge graad van elektriciteit altijd behouden bleef.
Het nieuwe album ‘Tao of the dead’ is dan ook de logische voortzetting van die evolutie. Het is een prima plaat geworden waarin alle typisch ingrediënten in de nodige dosissen verstrekt worden. Fel en gedreven, maar met de nodige nuances.
Nog een zeldzame keer kunnen we Sonic Youth vermelden, maar daarnaast komen zowel The Who als Muse ons voor de geest. Om maar te zeggen dat de diversiteit van dit plaatje alweer niet te onderschatten is.
‘Tao of the dead’ kunnen we opsplitsen in twee delen. Een eerste deel waar potente songs met gezonde punk-energie zorgen voor splijtende rock afgewisseld met melodieuze passages, emotievolle momenten en een teug psychedelica. Zo mogen we de furieuze rocker “Pure radio Cosplay” nu al als een klassieker beschouwen. De songs vloeien ongekunsteld in elkaar, wat de hechtheid van deze plaat wat meer in de verf zet. Dit werkje zal je dus maar best in één ruk uitzitten.
Tweede deel is welgeteld één song “Strange news from another planet” die weliswaar is onderverdeeld in verschillende episodes. Is de term progrock hier op zijn plaats ? Misschien wel, u mag evengoed de term rock-opera over de lippen laten lopen (The Who, weet u wel ?). Wat ons betreft is dit gewoon een ferme en geweldige brok gezond lawaai van over de zestien minuten die al het goede van deze band in zich draagt.
Het is misschien niet meer van deze tijd, maar daar hebben wij lak aan, want “Strange news from another planet” blijft immers over de volle zestien minuten spannend, de song slaat een hoop zijwegen in en gaat verschillende richtingen uit maar komt altijd terug op zijn poten terecht. Het gaat hem om de intensiteit die blijft behouden. En dat is over de ganse plaat zo trouwens. Een voltreffer, dus.
In 2006 besloten enkele Rotterdamse vrienden om samen nieuwe muzikale horizonten te gaan verkennen en alhoewel het muzikanten waren van diverse pluimage, klikte het meer dan behoorlijk waarbij men er zelfs in slaagde om de Paradiso uit te verkopen, en nu is het tijd om hun debuutalbum aan het grote publiek voor te stellen.
De kritieken die tot dusver verschenen waren allen uiterst positief en dat is geenszins een verrassing want we hebben hier te maken met muzikanten die weten wat ze met hun instrument moeten aanvangen.
Let wel, en laten we hier eerlijk en wel wezen, ‘Mozaic’ is zeker niet het soort cd die ieder van ons lezerspubliek zal aanspreken want daarvoor liggen de accenten net iets teveel op zowel jazz als op progrock, ook al worden die twee net als bij hun grote voorbeeld Weather Report mooi samengevoegd.
Niet dat het allemaal zulke zware koek is want de ‘serieuze’ sfeer wordt regelmatig doorbroken door de lichtere stem van zangeres Daisy Cools.
De titel is een vlag die de lading dekt want je zou deze cd gerust kunnen omschrijven als een mozaïek van verschillende muziekjes waar plaats is voor zowel gefreak als voor een zwoele rumbasfeer.
Ook zeer leuk is dat The Mirror Conspiracy hier door allerlei filmdialogen te gaan toevoegen haar muziek een cinematografisch karakter geeft, net als bij dat ander voorbeeld: The Cinematic Orchestra.
We gaan niet beweren dat dit een makkelijke plaat is, het is zelfs niet dat bekende spek voor ieders bek maar mensen die avontuurlijke pop met jazzinvloeden weten te pruimen, kunnen gerust hier wat dieper op ingaan.
De Zwerver liep, een beetje tegen de verwachtingen in misschien, niet helemaal vol voor Black Mountain. Maar deze groep uit Vancouver rijgt hun tournees dan ook aan een waanzinnig tempo aaneen. Om nog te zwijgen over de concurrentie die avond van Justin B. in Antwerpen.
Als sparringpartner had Black Mountain dit keer gekozen voor het mij tot dan toe onbekende Spindrift uit Los Angeles. De vier heren en dame omschrijven zichzelf als ‘psychedelic spaghetti western pioneers’ en die vlag dekt de lading volledig. Ze zagen eruit als een stelletje stoffige cowboys terwijl de bassist (op dubbele hals gitaar : bariton gitaar en bas) zo leek weggelopen uit een morsige seventies softpornofilm. Hun muziek leek gemaakt voor al dan niet denkbeeldige westerns. Simpele, meestal trage tunes die voortdurend deden denken aan Ennio Morricone en Calexico maar toch iets te mager waren om echt te blijven boeien. Instrumentaal kon het er nog mee door maar wanneer er gezongen werd (gelukkig niet veel en meestal beperkt tot wat ‘ooh's’ en ‘aah's’) kwam de pijngrens soms akelig dichtbij. Tot plots, toen er al veel volk naar de bar was gesukkeld, er een, naar eigen zeggen, nagelnieuw nummer werd gespeeld die wel aan de ribben hield. Een simpel eindeloos herhaald toetsenmotiefje waarrond de gitaar slissend meanderde en de lapsteel behoorlijk creepy klonk. Als dit de richting is die Spindrift uitwil dan komt alles nog goed met deze verlopen cowboys.
Dit was reeds de zesde keer dat ik Black Mountain aan het werk zag. De verrassing is er dus al een tijdje vanaf maar toch blijft een optreden van hen steeds een belevenis waar ik naar uitkijk. De groep heeft een uit duizenden herkenbare sound die moeilijk te plaatsen is. We horen duidelijk invloeden uit de seventies progrock, Black Sabbath verwante riffs en breed uitgesmeerde toetsenpartijen die we bij om het even welke andere groep schabouwelijk zouden vinden maar hier perfect passen. Dit alles weet Black Mountain een eigentijdse draai te geven zodat men haast zou geloven dat ze met totaal iets nieuws op de proppen komen.
In Leffinge gaven ze hiervan nog maar eens een demonstratie, op hun sloffen want imagebuilding of visuele hoogstandjes laten hen Siberisch koud.
Reeds zeer vroeg in de set werden we op een fantastisch en misschien wel HET hoogtepunt getrakteerd met het wonderlijke "Wucan". Een complexe song van een sprookjesachtige schoonheid waarin het sirenengezang van Amber Webber me koude rillingen bezorgde. Ok, veel uitstraling heeft ze niet, nu toch al iets meer dan een natte dweil. Een rockdiva zal ze nooit worden maar wat een stem! Hopelijk doet ze daar ooit nog iets mee in haar nevenproject Lightning Dust.
Halverwege de set werd flink wat gas teruggenomen en volgden enkele rustiger, meer folkgetinte nummers. Misschien net ééntje teveel want bij deze groep horen we het liefst die voortjakkerende gitaar van Stephen McBean die strak in het gareel gehouden wordt door bassist Matt Camirand en drummer Josh Wells, twee schitterende muzikanten die van cruciaal belang zijn bij Black Mountain.
Na die meer ingetogen passage werd het tempo systematisch opgedreven en werd er vakkundig naar een spetterende finale toegewerkt om uitbundig te eindigen met "Don't run our hearts around", een song uit hun prille beginperiode. Hun allerbeste optreden was het niet maar toch kwam het einde weer veel te vroeg. Hier krijg ik nooit genoeg van!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Vzw De Zwerver, Leffinge
Aardig wat volk was vroeg van de partij om getuige te kunnen zijn van Deadsets, een Belgische groep die op een klein half uurtje tijd met een afwisselende set een overtuigende indruk kon maken. We hopen van harte dat hun EP ‘Mature Swingers’ gretig aftrek vond aan de merchandising-stand, live klonk hun melodieuze en gretig gearrangeerde muziek alleszins meer dan behoorlijk. Onze verwachtingen zijn alvast hooggespannen.
Dat waren ze trouwens ook voor The Twilight Singers die na een sfeervol instrumentaal stukje op hun gemak het podium betraden. Weinig verrassend begonnen ze aan “Last Night in Town”, het openingsnummer uit het recente ‘Dynamite Steps’ dat ze in de Ancienne Belgique uitgebreid kwamen voorstellen. Althans, dat was de bedoeling.
Na een gedreven “Fat City (Slight Return)” leek “The Beginning of the End” een songtitel als een andere te zijn, totdat Greg Dulli na afloop van “Forty Dollars” niet meer kon maskeren dat alle dynamiek uit zijn lijf weggevloeid was. Het werd dus al na minder dan twintig minuten duidelijk dat het begin van het einde zich effectief al aandiende. De zanger excuseerde zich voor de lamentabele toestand die hem overvallen had, iets wat enkele jaren terug trouwens ook het geval toen The Gutter Twins de AB met hun bezoek vereerden.
Gebruikt de kok van de alom bejubelde AB-keuken kruiden waar Dulli allergisch op reageert of moeten we de oorzaak elders zoeken?
Beteuterd diende het rock-minnende deel van publiek dus te aanvaarden dat de klemtoon kwam te liggen op het meer rustige werk. “Elk nadeel heeft zijn voordeel” want terwijl er stevig ingeboet werd op dynamiek en kracht, kregen vele nummers nu onverhoopt wel extra intensiteit.
Vooral violist Rick Nelson kreeg door het regelmatig weglopen van Greg Dulli meermaals de kans om een subtiele toets aan het geheel toe te voegen. Gewoon al het feit dat je letterlijk kon zien hoe de ongelukkige frontman zich - zittend op een stoeltje dat door een meelijdende roadie toegestopt werd - zwaar in het zweet werkte om de avond toch niet op een sof te laten uitdraaien, stemde het publiek voldoende mild om hem verschillende keren op een welverdiend applaus te trakteren. Iets wat blijkbaar deugd deed want meer dan eens hoorden we hem opgelucht “Thank you so much!” zeggen.
Op het einde van de fel ingekorte set werd er met “The Twilite Kid” teruggegrepen naar hun debuutplaat, de live-versie klonk trouwens zodanig stevig dat we begonnen te hopen dat men backstage uiteindelijk toch het juiste ‘pilleke’ gevonden had, maar dat bleek ijdele hoop want de bisronde werd beperkt tot één nummer (“The Killer” uit ‘Blackberry Belle’) daar waar er feitelijk vier voorzien waren (want ook “Esta Noche”, “Love” en “Annie Mae” prijkten op de setlist die we aan de P.A. onder ogen kregen). Net als het overgrote deel van de reguliere set werd dat ene bisnummer echter gebracht met een inzet die gezien de omstandigheden ontroerend aandeed.
Conclusie: we waren getuige van een bijzonder concert. Het was allesbehalve een overrompelend optreden (daarvoor ontbrak echt wel de vereiste energie), maar wel één dat dankzij de overgave van Greg Dulli enerzijds en het beheerste en subtiele spel zijn begripvolle bandleden anderzijds voldoende was om ons niet bekocht te voelen.
Voor de volledigheid presenteren we als afsluiter hetgeen niet van de setlist geschrapt werd.
Verspreid over ongeveer 70 minuten betrof dit: “Last Night In Town”, “Fat City (Slight Return)”, “The Beginning of The End”, “Forty Dollars”, “She Was Stolen”,” Don’t Call”, “Too Tough To Die”, “Bonnie Brae”, “Get Lucky”, “Teenage Wristband”, “Candy Cane Crawl”, “Never Seen No Devil”, “Martin Eden”, “The Twilite Kid” en als bisnummer “The Killer”.
Organisatie : Ancienne Belgique, Brussel
Over Hooverphonic valt veel te vertellen, maar zelfs de grootste scepticus zal moeten toegeven dat dit instituut uit het Waasland na 15 jaar hun sporen meer dan verdiend hebben binnen en buiten Vlaanderen.
Het was bij wijlen een dolle rit die ging van de overbekende beslommeringen met platenfirma's (zoiets gebeurt nu eenmaal als je er in slaagt om een miljoen cd's te verkopen) tot de bekende perikelen met de zangeressen. Het nieuws dat Geike Arnaert deze Belgische hitmachine zou verlaten sloeg in als een bom en meteen wisten Callier en Geerts dat ze voor de vijfde maal in hun carriere mochten uitkijken naar een nieuwe zangeres.
De zoektocht werd een multimediagebeuren waarbij de kroon werd doorgegeven aan de 22-jarige Noémie Wolfs, een bekroning die vertaald werd in hun laatste cd ‘The night before’, een popcd die aansluiting zocht met hun vroeger muzikaal verleden maar tegelijkertijd in schril contrast stond met de experimentele voorganger en zonder twijfel de beste Hooverphonicplaat ooit, ‘The president of the LSD Golf Club’.
Hoezeer artiesten het ook mogen hebben over artistieke zijsprongen bleek snel duidelijk dat een cd als ‘The night before’ broodnodig was indien Callier en Geerts ooit nog een plaats wilden bemachtigen in het koppeloton van de Belgische muziekscene want het publiek houdt van Hooverphonic, alleen gunnen ze hun idolen slechts met mondjesmaat hun drang naar experimentele vrijheid. Een vaststelling die Alex Callier aan de lijve ondervond met Hairglow, het synthpopuitstapje van een tweetal jaar geleden.
Dit alles zorgde ervoor dat Hooverphonic geconfronteerd werd met een strijd die aan twee fronten moest worden uitgevochten: enerzijds de niet eenvoudige opgave om het Belgisch publiek te herwinnen en anderzijds de nog zwaardere taak die op Noémie’s schouders rustte, en die er in bestond om het beeld van Geike te doen vergeten.
Het concertminnend publiek bleek in ieder geval te bestaan uit een troep trouwe soldaten want nadat de AB tweemaal uitverkocht was, ging ook de Handelsbeurs voor de bijl.
Omdat je naar het schijnt nooit een winnend team moet veranderen werd voor de Handelsbeurs dezelfde set uitgekozen als deze van de AB, ook al mochten we vandaag de verschijning van pianist/violist Cedric aan dit viertal toevoegen wat Hooverphonic op bepaalde momenten een absolute meerwaarde bezorgde en ons deed terugdenken aan de dagen toen ze in diezelfde Handelsbeurs met een heus strijkorkest stonden te pronken.
Met een grote zelfzekerheid en van alle zenuwen ontnomen, opende Noémie dit concert met "One, Two, Three" en alhoewel het als nummer niet meteen het sterkste is wat Hooverphonic te bieden heeft, snoerde deze 22-jarige wel alle cynische monden door te bewijzen dat er op deze wereld naast een plek voor Geike, er ook wel eentje weggelegd is voor haar.
Meer zelfs, ook al gingen de grotere hits zoals "Jackie Cane" of "The world is mine" door de platvloersheid wat verloren, zag je ook dat deze Noémie deze groep terug de nodige energie bezorgde waar ze al jaren op zoek naar blijken te zijn. Misschien stralen ze niet meer de majestueuze grandeur van vroeger uit, was het wel een verwelkomende verademing om te horen hoe oude klassiekers als “Club Montepulciano" of "Mad about you" terug vlijmscherp werden gespeeld door een groep die blij was dat ze terug op een podium konden staan.
En ja, misschien zou die nieuwe single "Angels never die" best wel eens het beste James Bondnummer kunnen zijn dat nog nooit het witte doek haalde maar gelukkig bestaat er nog zoiets als dagdromen, iets wat we in overvloed deden op een overweldigende minimale uitvoering van “Eden”.
Hooverphonic stond voor een uitdaging en die hebben ze met verve overwonnen, ook al hebben ze voor de makkelijkste keus geopteerd die er is: terug aanknopen naar wat vroeger was.
Organisatie: Democrazy, Gent (ism Handelsbeurs)
De dertigjarige E. Nathaniel Dawkins aka Aloe Blacc debuteert met een puike retrosoulplaat, ‘Good things’, meteen een schot in de roos. De aanstekelijke single “I need a dollar” was daar verantwoordelijk voor én was één van de zomerhits van 2011, een combinatie van smachtende rock, dampende funkbeats en een swingende groove, die inwerkte op de dansspieren.
Dawkins haalt de mosterd bij artiesten als Sam Cooke, Bill Withers, Otis Redding, Marvin Gaye, Stevie Wonder, Isaac Hayes, Prince en Michael Jackson. Maandagavond bedankte hij alvast een deel van deze artiesten.
Aloe Blacc wist eerder vorig jaar nog de Vooruit uit te verkopen en deed dat vanavond doodleuk opnieuw … één echte plaat en al een wereldster! De soultrain van Aloe Blacc draait op volle toeren en spreekt alle generaties aan!
We waren al goed opgewarmd door de jonge beloftevolle artieste Maya Jupiter (zie verder) die de ‘feelgood music’ een frisse, aangename push gaf.
De talentvolle Dawkins, netjes gekleed met een witte vest en een donkere hoed, had een heuse band om zich en was omringd door een blazerssectie. In de zaal sloeg menig meisjeshartjes sneller en zette hij aan tot een heupwieg of een danspas. En nét die dampende ritmes en die swingende, smachtende groove waren de kenmerken van de genotvolle up - & downtempo nummers in de goed uur durende gig.
Hij haalde de swing’n’grooves boven op een jam van “Hey brother”, waarin al een glimp van “I need a dollar” was te horen. Dawkins stond op het voorplan, raakte de fans met z’n gevoelige, doorleefde , gerijpte soulstem en ontpopte zich als een sterk performer.
Op de tweede song “You made me smile” zette hij het publiek probleemloos naar zijn hand, die het allemaal onderging met de glimlach, en het refrein zachtjes en krachtiger meezong … Graag speelde men een smsje door met een ‘smiley’.
Dan hoorden we vooral intens broeierige versies van “Femme fatale” (VU cover!), “Green light”, “Good things” en “Miss Fortune”. Onze zanger werd geruggensteund door een goed begeleidende band; de blazerssectie en de toetsen gaven de retrosoulfunkende pop elan. Het zwoele, swampy “If I” deed ons lekker wegdromen en ze schudden ons terug wakker op de uitgebreide jam van “Politicians”, die een frisse ska toets toebedeeld kreeg. We konden lekker loos gaan … ‘he writes the music & he makes us dance in the middle … yeah’ …
Een intrigerende pianoloop en een verdwaalde blazer leidden “I need a dollar” in, dat op sterk gejuich werd onthaald en krachtiger en directer klonk door de gitaarloops. De instrumenten kregen nogal wat ruimte. De fans gingen uit de bol. Ook hier was er sprake van verrassende wendingen en ska/reggae/ragga invloeden, die het nummer breder maakten. Met behulp van Maya Jupiter werd het nummer nog hitsender en aanstekelijker. Wat een hoogtepunt!
Onderhuids sijpelde de ritmes van de Neville Brothers, Fun Lovin’ Criminals en Prince door in “Billie Jean” en “Rico, die zompig en vet waren. Tot slot konden we ons gevoelig hartje ophalen op de huidige single “Lovin’ you is killing you”, die live funkier werd gespeeld.
Aloe Blacc leverde een ontspannend zorgeloos avondje af en liet ons mooi wegdromen in dampende, opwindende grooves, die inwerkten op de dansspieren.
Maar we zagen ook een beloftevolle support, de Australische Maya Jupiter. In vier krachtige songs wist de multiculturele, jonge positivo kordaat en vlug te overtuigen. Kleurrijke ophitsende ‘feelgood’ soulpop met hiphopritmes, zang en raps. De jonge artieste beheerste allerhande stijlen met The Grand Scheme, Aloe Blaccs begeleidingsband. Na Janelle Monae mag deze artieste gerust op Couleur Café staan …
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
