Vlaanderen heeft zijn eigen Joni Mitchell, of toch bijna. Bij momenten klinkt Ciska Ciska zo intens als de jonge Joni Mitchell of Joan Baez. Haar songs zijn dan wel meer introspectief, maar vanuit eigen ervaringen en relaties houdt ze de wereld een kleine spiegel voor. De emoties op ‘Page of Cup’s zijn universeel en divers en soms nog wat naïef, maar vooral is dit album als visitekaartje heel beloftevol.
Ciska Ciska is Ciska Dhaenens (26). Ze is een singer-songwriter uit Gent en een telg uit een muzikale familie, die na vader Dirk (Derek And The Dirt) en broer Vito haar eigen muzikale weg zoekt. Op haar debuutalbum ‘Page of Cups (Reversed)’ toont ze een breed spectrum van catchy pop en rock en intieme americana/folk. Soms met twee voeten vooruit spontaan poppy, dan weer breekbaar of met klassiek klinkende harmonieën en soms eens stevig rockend.
Ze schrijft heel rake lyrics (we herhalen nog eens de eerdere vergelijkingen met Mitchell en Baez), heeft een aantrekkelijk stemgeluid en haar composities zitten degelijk in elkaar. Vaak zit er een ondertoon van melancholie in de songs, maar nooit zo zwaar dat dat de overhand krijgt.
Ciska worstelde best hard met het leven en dit album symboliseert voor haar het afsluiten van een levenshoofdstuk waarin angst en twijfel centraal stonden. “Voor mij voelt dit als één groot coming-of-age-verhaal, waarbij ik mezelf en mijn kwetsbaarheid eindelijk op een voetstuk durf te plaatsen”, zegt ze daarover. De stap van naïviteit naar een groter zelfbewustzijn is in heel wat songs bijna tastbaar aanwezig.
We kenden reeds de singles “Biotope”, “Sweet Sixteen” en “Jump Right In”. “For Me” past mooi in dat rijtje van klassesongs. “Indoctrinate Me” hebben we goed onthouden van haar liveconcerten. De studioversie is net zo emotioneel overweldigend en massief rockend als die keer toen we dit nummer hoorden in De Racing in Gavere. Voor mij is dit toch wel één van de hoogtepunten van dit album.
Als album is dit alvast een sterke kandidaat voor de eindejaarslijstjes.
https://www.youtube.com/watch?v=IRkcroK8NLo&list=OLAK5uy_kqSJ3vw6HCAtSlGk04wMLbxOo5g8qqMIU
De verwondering waarmee een kind naar de wereld kijkt, hoeft bij het ouder worden niet noodzakelijk verloren te gaan. Voor contrabassist en componist Avishai Cohen vormt die blijvende nieuwsgierigheid zelfs de kern van zijn muzikale kunst.
Op ‘Eternal Child’ blikt hij terug op zijn muzikaal parcours, zonder in nostalgie te vervallen. Aan zijn zijde staan de jonge pianist Itay Simhovich en drummer Eviatar Slivnik, terwijl zijn vroegere muzikale compagnon Jeff Ballard op vier nummers aanschuift. Melodie, groove en improvisatie vormen de fundamenten van een album waarop verschillende generaties elkaar vinden.
De titelsong, geschreven door Cohens voormalige mentor Chick Corea, maakt de cirkel tussen verleden en heden helemaal rond.
De composities vertellen niet zomaar een verhaal. Bijna ieder nummer verwijst naar iemand uit Cohens omgeving. “Simchover” is opgedragen aan pianist Itay Simhovich, “Sliv El” aan drummer Eviatar Slivnik en “Mr Good Sir” aan zijn manager. “El Bazita” is een koosnaam voor zijn partner, terwijl “My Brues” speels verwijst naar de manier waarop zijn Japanse publiek het woord blues uitspreekt. “Tonight” roept dan weer bewust de wereld van Wayne Shorter, Lee Morgan en The Jazz Messengers op. Alleen “Eternal Child” is geen eigen compositie, maar een klassiek getint eerbetoon aan Chick Corea.
De uiteenlopende emoties die met deze persoonlijke verhalen gepaard gaan, keren overal terug. De intimiteit van “Simchover” en de ingetogen schoonheid van “El Bazita” staan in contrast met het soms onstuimige “My Brues”. Een breed klankpalet dus. Het is de kracht van Avishai Cohen.
De verrassende wendingen zorgen ervoor dat we geboeid blijven naar het muzikaal verhaal. In die instrumentale muziek laat Cohen ons mijmeren. Een link naar ons persoonlijk leven. Een jazzsnoewinkel als het ware; die twinkeling horen we verder op “Tonight”, “Mr Good Sir” en “Humbly Yours”. Ook het speelse “Lookie” en het door Chick Corea geschreven “Eternal Child” versterken dit gevoel van jeugdige nieuwsgierigheid.
Het mooie “Sliv El” en “Closure” brengen deze muzikale ontdekkingsreis tot een prachtig eind. De speelse, ongedwongen manier siert. We zijn telkens verwonderd.
Het Avishai Cohen Trio stelt ‘Eternal Child’ op 30 oktober 2026 voor in de Stadsschouwburg Antwerpen. Een enige Belgische show van deze albumvoorstelling.
Tracklist: Simchover - 5:37 El Bazita - 4:01 My Brues - 6:12 Tonight - 6:32 Mr Good Sir - 5:59 Humbly Yours - 6:22 Lookie - 4:58 Eternal Child - 5:07 Sliv El - 3:37 Closure - 4:09
Schoonheid hoeft zich niet altijd luidruchtig op te dringen. Soms ontstaat ze net in de ruimte tussen enkele zorgvuldig geplaatste noten. Op ‘Mediterranean Echoes’ brengt de Griekse oudspeler en componist Alekos Vretos mediterrane gevoeligheid, Arabische en Griekse melodieën en de vrijheid van jazz horen we samen in een intens maar verfijnd klanklandschap.
Opvallend is dat het kwartet volledig zonder drums of percussie werkt. De oud (apart instrument) van Vretos, de klarinet van Giannis Diskos, de piano van Dimitris Verdinoglou en de contrabas van Kimon Karoutzos creëren hier samenhun eigen natuurlijke puls.
Compositie en improvisatie gaan voortdurend in dialoog. Het resultaat klinkt intiem. Het is haast kamermuziek; door de onderlinge wisselwerking is het voortdurend in beweging.
“Now What” en “Rev” zetten meteen de toon in een golvende dynamiek; het brengt de luisteraar in innerlijke rust. Op “Jovano-Jovanke'” wordt die lijn zachtmoedig, speels prikkelend doorgetrokken. In “H.” krijgt de muziek extra diepgang door een strijkkwintet van het Athens State Orchestra. De violen, altviool, cello en contrabas versterken de emotionele draagkracht van de compositie. Op “The Freedom Suite” krijgen we een driedelig verhaal. “Lullaby”, “The Quest” en “Dance of Freedom” sluiten haast naadloos op elkaar aan van een verstilde zoektocht naar een bevrijdende finale.
De kern van “Mediterranean Echoes” krijgen we door een lyrische, ruimtelijke en interactieve klankwereld, zonder de zachtheid te verliezen naar een haast hemels muzikaal landschap.
Ook “Guerra” en het afsluitende “Signature” bevestigen die indruk.
Mediterranean Echoes is een intens mooi album, een meditatief genot voor wie even wil ontsnappen aan de harde realiteit.
Tracklist: Now What - 1:45 Rev - 7:41 Jovano-Jovanke - 5:39 H. - 5:19 The Freedom Suite: a. Lullaby - 2:48 The Freedom Suite: b. The Quest - 1:33 The Freedom Suite: c. Dance of Freedom - 4:15 Guerra - 5:25 Signature - 1:52
Jazz/Worldpop
Mediterranean Echoes
Alekos Vretos
Fun Lovin’ Criminals with The DiFontaine Orchestra, Stadsschouwburg, Sint-Niklaas op 20 september 2026 – Pics
Fun Lovin’ Criminals team up with The DiFontaine Orchestra for a unique live show where their genre-crossing sound meets cinematic orchestration
De legendarische Amerikaanse band Fun Lovin’ Criminals (US) kwam naar de Stadsschouwburg van CC Sint-Niklaas, een Belgische stop in hun wereldtournee. Voor het eerst brengen ze hun typerende sound – een moeiteloze maix van rock, hiphop, funk, blues, jazz en disco – samen met The DiFontaine Orchestra in een bijzondere live-ervaring.
Iconische nummers zoals Scooby Snacks, met samples uit Quentin Tarantino-films, en Love Unlimited, een eerbetoon aan soullegende Barry White, maar ook songs uit hun recente album ‘A Matter of Time’ worden gespeeld in rijke orkestrale arrangementen.
De herkenbare grooves van de band krijgen zo extra diepte en nuance, terwijl de energie en het karakter van Fun Lovin’ Criminals helemaal behouden blijven.
Het resultaat is een concert dat tegelijk groots en verrassend intiem aanvoelt.
Neem gerust een kijkje naar de pics
FLC w/ Orchestra
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10301-fun-lovin-criminals-20-09-2026?Itemid=0
Rob Eberle
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10314-rob-eberle-20-09-2026?Itemid=0
Org: SNIK CC Sint-Niklaas ism De Casino, Sint-Niklaas
Gwen Sainte-Rose – Een zinnenprikkelende set in klank en beeld
Na vijf dagen vol concerten, workshops, expo’s en andere activiteiten liep ‘AB’s Housewarming’ op zondagochtend stilaan naar zijn ontknoping. Met dit feestelijke programma stelde Ancienne Belgique haar vernieuwde vleugel in de Steenstraat voor. Op deze autoloze zondag mocht Gwen Sainte-Rose in de vernieuwde AB salon voor een rustige muzikale start van de dag zorgen.
De in Brussel gevestigde muzikant, componist en klankkunstenaar Gwen Sainte-Rose (******) benadert geluid als een levende en ruimtelijke ervaring. In de AB Salon presenteert die ‘Floe and Scoria’, een nieuwe liveperformance waarin cello, loop station, field recordings en videobeelden samenvloeien. Voortbouwend op de wereld van Collines/Racines verkent Sainte-Rose de elementen vuur en water. Dit resulteert in een zinnenprikkelende set die ons drie kwartier lang volledig in haar greep houdt en diep op het gemoed inwerkt.
Met zachtaardige natuurbeelden en het geluid van een vogel die op een tak zit te tsjilpen, biedt Sainte-Rose vanaf de eerste ogenblikken een haast zalvend tegengewicht aan de gejaagdheid van de buitenwereld. Poëtische celloklanken, subtiele field recordings en langzaam bewegende beelden brengen ons in een toestand waarin tijd en ruimte even lijken op te lossen. Gedurende die drie kwartier vergeten we alles om ons heen en genieten we samen van een stilte die haast oorverdovend klinkt. Frustraties en pijn waarmee we de zaal misschien zijn binnengekomen, verdwijnen gaandeweg volledig naar de achtergrond. Wanneer op het scherm mensen rond een vreugdevuur dansen op een soort marktplein, bereikt die gedeelde verstilling haar warme apotheose. Het knetteren van de vlammen vormt uiteindelijk het laatste geluid, alsof ook het vuur langzaam uitdooft en ons weer aan de werkelijkheid teruggeeft.
Een magische zondagochtend, zonder meer!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ikv BRDCST)
Nothing But Thieves – 3 shows, 3 countries, 1 day – showcase ‘Stray dogs’ – Veelbelovend, om naar uit te kijken op de grote podia en festivals!
Drie cluboptredens op één dag, daar ging ’t em om, om ‘Stray Dogs’, nieuwe plaat van Nothing But Thieves, die eind volgende week definitief uitkomt, voor te stellen … Stop twee bracht hen in de mooie AB Club, Brussel; in de morgen traden ze op in Utrecht en ‘s avonds waren ze te zien in Londen.
Eind september brengt Nothing But Thieves hun langverwachte vijfde album dus uit. Met het succes van ‘Dead Club City’, het vele toeren en de festivalpassages, zijn de verwachtingen hoog en is hun fanbasis snel gegroeid.
Naar promotie toe heeft de band niet alleen al een aantal sterke songs gelost maar deden ze ook wel een aantal andere stunts. De drie concerten op één dag maken daar vlak voor de release deel van uit.
Na hun ochtendconcert kwam de tourbus, een uurtje voor tijd, aangereden bij de AB voor hun tweede concert van hun gewaagde promotietour van 3 optredens in één dag. De gelukkigen die een kaartje konden bemachtigen voor hun tweede stop in de AB Club moesten wel een extra 20 minuten wachten voor ze naar binnen mochten, maar dat vonden ze zeker niet erg.
Eenmaal iedereen binnen kon er geen minuut verloren gaan, kwam de groep op en opende direct met het sterke “Evolution” wat gretig ontvangen werd door de fans. Wie dacht veel onuitgebrachte songs te horen van de band, was er wel aan voor de moeite want enkel het nog onbekende “AI.Jesus” stond mee op de setlist van negen nummers die ze in een toch wel snel tempo er uit knalden. Dat was op zich geen probleem want de band heeft genoeg andere hits die ze mooi tussen de nieuwere songs van ’Stray Dogs’ wisten te plaatsen.
Waar bij “Evolution” er misschien nog een beetje geluidsproblemen te horen waren, door het snelle opstellen denk ik dan, was dat bij hun tweede nummer “Itch” duidelijk al weggewerkt, en bracht de song misschien een vleugje nostalgie mee maar was die voor de aanwezige fans duidelijk geen onbekende.
“Baby Kool” werd door de bandleden net iets harder gebracht wat opnieuw sterk werd onthaald in de intieme club.
De band had er duidelijk zelf ook zin in en na “Sorry”, waar het publiek al het refrein voor hun rekening nam, kwam het ijzersterke “Stray Dogs”. Wat live toch een echte publieksliefhebber zal worden. Wat een perfecte combinatie is dat nummer tussen de riffs van de gitaren, de drums en de sterke stem van frontman Conor. Er ontstond zelfs even een kleine moshpit in de AB Club.
Ergens in het midden van de set excuseerde Conor Mason zich nog voor de snelheid waarmee de songs elkaar opvolgden, maar hij verzekerde de fans dat dit enkel was om zoveel mogelijk songs te kunnen spelen in de korte tijdspanne. Want ja, er stond nog een club op het programma maar dan wel in Londen.
Daar waar tijdens de eerste nummers de band dichter en strakker begon te spelen en ze misschien ook gewoon door hadden dat hun tweede optreden van de dag goed ging komen, werd bij de sterke hits “Welcome to the DCC” en “Is everybody going crazy” de connectie tussen band en fans nog sterker.
Eindigen deden ze met hun laatste uitgebrachte telg “A Different Kind of Happiness”. Het afsluiten met deze iets rustigere song was welgekomen bij een set waar stilstaan en de meezing bijna geen optie meer was.
Die drie clubs op één dag is een puike prestatie van de band. Maar vooral een 100% genieten voor de aanwezige fans. Want geef toe, hoeveel kansen zal je nog krijgen om Nothing But Thieves in zo een kleine venue aan het werk te zien. En ze hadden er duidelijk zin in. Je had bijna het gevoel dat de bandleden gewoon zeer sterk aan het jammen waren ergens in een garage, maar dan met dat kleine verschil dat het wel allemaal super sterke hits waren die ze er uit lieten rollen.
Hetgeen we tot nu toe al hebben mogen leren kennen van ‘Stray Dogs, laat toch wel horen dat Nothing But Thieves weer iets meer hun rauwere rockkant opzoekt. Maar dat vinden we zeker geen probleem. De harde gitaren en luide drums werken gewoon perfect bij de magische stem van frontman Conor Mason. Want of het nu over “A Different Kind of Happiness”, het hardere “Stray Dogs” of “Baby Kool” gaat, altijd zorgt Conor er met zijn groot stembereik voor dat zijn vocals perfect matcht en het goed hoorbaar is tussen de ofwel harde rock of iets zachtere indie pop achtige sound.
Nothing But Thieves staat op 31 januari in de AFAS Dome … Als ze met deze energie ook de AFAS Dome inpakken begin volgend jaar, is dit al zeker een concert dat je niet mag missen.
Setlist: Evolution – Itch - Baby Kool - AI.Jesus – Sorry - Stray Dogs - Welcome to the DCC - Is Everybody going crazy? – A different kind of happiness
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10298-nothing-but-thieves-19-9-2026?ltemid=0
Organisatie: Sony music ism Live Nation en Ancienne Belgique, Brussel
Holly Humberstone ontpopt zich met Cruel World tot veel meer dan een timide singer-songwriter...
Holly Humberstone – Cruel World Tour 2026 + Nell Mescal
Het was al de derde (!) keer dit jaar dat we als kleine België de Britse Holly Humberstone mochten ontvangen. Van een intieme AB club in februari tot een festivalset op de Lokerse Feesten vlak voor Pommelien Thijs. Op de Grote Kaai viel ze helaas totaal verloren tussen de onwetende mega-Pommelien-fans.
Revanche dus nu met een bijzonder sterke set in de dromerige Museum-zaal van de Botanique. Veel? Ja! Maar wel telkens iets anders; waar ze in het voorjaar nog met een solo-acoustische show passeerde om de nieuwe sound te introduceren, kwam ze nu met full-band en sterke visie rond nieuwste plaat ‘Cruel World’ die beloftes als sterke frontvrouw waarmaken. Een heel eind van die timide singer-songwriter die we op Werchter 2023 leerden kennen.
Belgische fans hadden trouwens geluk, voorafgaande shows van deze tour-openingsweek werden afgelast door ziekte, ‘I had to get healthy in time for Brussels, right?’. Hierdoor bleef de setlist op 17 september wel nog een verrassing, een schrale troost voor de fans uit Parijs en Amsterdam.
Kleine opvallende sidenote; de shows van Holly op Belgische bodem moesten over de voorbije 3 jaar telkens inboeten aan capaciteit en ook nu kon de compacte Museum-zaal geen sold-out bordje bovenhalen. Vreemd wanneer haar song-kwaliteit en stage-presence enkel de lucht ingaan, maar misschien doelt niet elke artiest op arena’s en onbereikbaarheid.
Nell Mescal een nepo-baby of -sister (?) label geven, doet af van haar talent. Haar set werd zeker nooit spannend, maar ook niet saai. Met haar nog net iets zoetere/lievere songs kwam ze bijna in de buurt van Holly’s sound. “Settles” als uitblinker.
In februari zagen we een artiest die een nieuwe era kwam aankondigen, in september zien we dat ze die transformatie nu ook live helemaal gerealiseerd heeft. Met een bijna filmische intro-sound (klokkengeluid) kwam een zelfzekere Holly het podium opgewandeld, gooi daar nog een jonge driekoppige en heel sterke live-band bij en je krijgt een geëvolueerde Humberstone show.
Met “To Love Somebody” als opener krijgen we al van bij het begin een meezingmoment, misschien wel het meest poppy nummer van de nieuwste plaat, maar live nog een stuk krachtiger met een extra rock-sound. Bij “The Walls Are Way Too Thin” en “Overkill”, beide al meer dan 5 jaar oud, werd dezelfde extra kick toegevoegd, de insteek van deze tour werd duidelijk.
Titeltrack “Cruel World” is duidelijk haar lievelings-nieuwe en overtuigt ook live, het blijft een raadsel waarom een song zoals deze geen radio-hit wordt. “Blue Dream” klinkt net iets elektronischer en is daardoor een frisse afwisseling.
Holly’s nieuwe zelfzekerheid maakt blijkbaar ook mopjes, ‘Don’t worry guys, I’m not contageous anymore’ grapt ze naar de fans op de eerste rij. “Kissing In Swimming Pools” brengt de serieusiteit er terug in en fluoriseert wat een uitzonderlijk sterke teksten de Britse steeds schrijft; speelse metaforen, catchy woordspelingen en verhalende zinsstructuren. De Mazzy Star sample is gelukkig terug aanwezig, werd gemist tijdens de acoustische set in februari.Wat een song, een eerste muzikale hoogtepunt van de avond.
“Die Happy” en “Paint My Bedroom Black” leiden een tweede deel van de show in en met “Down Swinging” graaft ze diep in haar catalogus een bijzonder sterke ballad op. Al blijft van die ballad niet veel meer over, een rock-infused versie inclusief gitaarsolo’s komt heel sterk over en een band-introductie ertussendoor voelt zeer gepast aan.
Met “White Noise” komt de meest catchy single van ‘Cruel World’ eindelijk aan bod, akoestisch al opvallend sterk maar met volledige band bleeft ze nog meer hangen … ‘Play a sad song dj, I just wanna sway tonight’. ‘Since I lost my baby all I wanna do is cry.’
“Falling Asleep At The Wheel” is duidelijk door de volledige zaal gekend, de luide ‘Sing it Brussels!’ van Holly’s gitarist bleek niet eens nodig.
Het unreleased “Too Cute To Be Lonely” past perfect in haar stijl en kan vanaf het tweede refrein zelfs ook al op voorzichtige meezingmomenten rekenen. “Red Chevy” zorgt voor kippenvel, niet door ingetogenheid, maar door een plots besef van een complete artiest op het podium. Lyrics zoals ‘So Kiss Me Like You Fucking Mean It’ meeschreeuwen hadden niet veel mensen verwacht bij de verlegen Holly Humberstone die 6 jaar geleden met haar gitaartje kwam piepen in de Britse pop-scene.
Het slot met “Dive”, “Lucy” en grootste hit “Scarlett” bewijst nogmaals dat een complete artiest op donderdag 17 september op het Brusselse podium stond. Holly weet haar publiek niet langer alleen maar emotioneel te raken, maar zet het nu ook volledig naar hand.
Live review dit voorjaar 2026 Holly Humberstone - Intieme comebackshow van zelfbenoemde specialiste gothic pop-songs
Setlist: – To Love Somebody – The Walls Are Way Too Thin – Overkill – Cruel World – Blue Dream – Kissing In Swimming Pools – Die Happy – Paint My Bedroom Black – Down Swinging – Deep End – White Noise – Falling Asleep At The Wheel – Too Cute To Be Lonely (Unreleased) – Red Chevy – Drunk Dialling – Dive – Lucy - Scarlett
Neem gerust een kijkje naar de pics @Kristof Acke
Holly Humberstone
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10299-holly-humberstone-17-09-2026?Itemid=0
Nell Mescal
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10300-nell-mescal-17-09-2026?Itemid=0
Organisatie: Botanique, Brussel
Judas Priest – Metal Gods on the highway door hun uitgebreide oeuvre!
Judas Priest + Nevermore
Na hun concert in de Zenith in Parijs, stond Brussel de dag erna klaar om Judas Priest en special guest Nevermore te verwelkomen.
Het publiek bestond uit doorgewinterde veteranen in versleten spijkerjacks tot jonge tieners die de 'Metal Gods' vermoedelijk voor het eerst live te zien kregen.
Nevermore mocht de opwarming verzorgen en zette met hun technische, krachtige thrash/prog-metal een messcherpe set neer die de zaal direct op de hand kreeg. Ze kregen drie kwartier om de klus te klaren.
De set was vergelijkbaar met deze van afgelopen zomer, welke ze op het Alcatraz festival speelden. Ze gingen van start met “Narcosynthesis”. Daarna kregen we “My Acid Words”, “Inside Four Walls”, “The River Dragon Has Come”, “Believe in Nothing”, “Engines of Hate”, “Born” en als afsluiter kregen we “Enemies of Reality” te horen.
Samengevat een sterke opener die er in slaagde het publiek klaar te stomen voor Judas Priest.
Toen de traditionele tape van Black Sabbath's “War Pigs” afspeelde, viel al snel het gigantische backdrop-doek, waarna de Metal Gods tevoorschijn kwamen.
Rob Halford, ondertussen 74 jaar jong, verraste met uitstekende stem en geluid. Het charisma is er nog steeds. Richie Faulkner welke sinds 2011, K.K. Downing vervangt, soleerde probleemloos op de talrijke Judas Priest nummers. Andy Sneap, die sinds 2018 mee gaat op tour, vervangt op zijn beurt Glenn Tipton. Beiden speelden alsof ze er al van bij de beginjaren aanwezig waren. Op de achtergrond werden beide heren zorgvuldig in het ritme gehouden door Ian Hill (sinds 1970!) op bas en Scott Travis, die toch ook al vanaf eind jaren 80 de drums verzorgt.
We kregen een krachtige mix van ultieme klassiekers en fijne verrassingen.
Judas Priest ging van start met “You've Got Another Thing Comin'”, met achtereenvolgens “Metal Gods” en “Breaking the Law”. “The Ripper” mochten we daarna toch als verrassing noteren. Dit nummer stond jaren niet meer op de setlist. Dit nummer dateert van 1976, waarvan Rob nog de enige aanwezige op het podium is.
Daarna kregen we “The Sentinel”, “Desert Plains”, “Lightning Strike”, “Turbo Lover” en “Steeler” te horen. Gevolgd door “Delivering the Goods” van het album ‘Killing Machine’. Een nummer welk we voor het eerst terug live te horen krijgen in Europa sinds 1980. Van het recentste album ‘Invincible Shield’ uit 2024 kregen we “Panic Attack” en “Halls of Valhalla” te horen.
Na “Victim of Changes” en “Painkiller” verdween Judas Priest achter de coulissen. We kregen de kans niet om bis te roepen, en de Metal Gods waren er al terug voor de bisnummers. Te beginnen met het voorspelbare “The Hellion”, gevolgd door “Electric Eye”. Daarna werd het tijd voor Rob’s traditionele ritje met de motor op het podium. Hierna volgden nog “Hell Bent for Leather” en “Living After Midnight”.
Anderhalf uurtje heavy metal van deze Britse top band was voorbij gevlogen! See you next time!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Stijn Raepsaet
Judas Priest
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10319-judas-priest-18-09-2026?ltemid=0
Nevermore
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10320-nevermore-18-09-2026?ltemid=0
Organisatie: Live Nation
Evanescence, Poppy, Nova Twins, Vorst Nationaal, Brussel op 16 september 2026 – Pics
EVANESCENCE 2026 WORLD TOUR MET POPPY EN NOVA TWINS - OP 16 SEPTEMBER IN VORST NATIONAAL, BRUSSEL
Evanescence keert terug naar België met hun 2026 World Tour. Op 16 september 2026 staan Evanescence in Vorst Nationaal, Brussel voor een avond vol krachtige rock en vernieuwende alternatieve klanken. Poppy en Nova Twins zullen de show ondersteunen als special guests.
Evanescence brak wereldwijd door in 2003 met hun debuutalbum Fallen, dat meer dan 17 miljoen exemplaren verkocht en de band meerdere GRAMMY®-prijzen opleverde. Het album zette een nieuwe standaard dankzij de mix van metal, symfonische arrangementen en de iconische stem van Amy Lee. Hits als "Bring Me to Life" en "My Immortal" behoren nog steeds tot de meest bekeken rockvideo's aller tijden en blijven wereldwijd miljoenen luisteraars bereiken.
In 2025 lag de focus van Evanescence op nieuwe muziek, festivaloptredens en shows met onder andere My Chemical Romance, Halsey en Metallica. Zangeres Amy Lee droeg dit jaar muziek bij aan drie films: 'Afterlife' voor de Netflix-serie 'Devil May Cry' (dat in recordtempo uitgroeide tot hun snelstgroeiende release ooit met meer dan 20 miljoen streams en 10 miljoen YouTube-views in enkele weken en recent Best Video won bij de Hollywood Music In Media Awards), 'Hand That Feeds' (met Halsey) en 'Fight Like A Girl' (feat. K-Flay) voor de John Wick Universe-film 'Ballerina', en schreef daarnaast muziek voor 'The Seventh Turn', een kortfilm van Eric Howell (Voice From The Stone). Recent werkte ze ook samen met Poppy en Courtney LaPlante van Spiritbox aan 'End Of You'. Het langverwachte nieuwe album van Evanescence ‘sanctuary kwam uit dit voorjaar.
Dit wordt de eerste volledige tour van de band sinds hun World's Collide Tour in 2022,
Tot op heden heeft Evanescence vijf studioalbums uitgebracht, waaronder het multi-platinum The Open Door (2004) en Evanescence (2011), die beide de Billboard 200 aanvoerden. In 2021 verraste de band fans met hun eerste album in een decennium, The Bitter Truth. Nu, 20 jaar later, blijft Evanescence nieuwe hoogten bereiken. De huidige line-up bestaat uit Amy Lee (zang, keyboards), Tim McCord (gitaar), Will Hunt (drums), Troy McLawhorn (gitaar) en Emma Anzai (bas, achtergrondzang). Samen trekken ze de wereld rond en brengen ze enkele van de succesvolste shows van hun carrière.
Poppy - Poppy (Moriah Rose Pereira) is een Amerikaanse zangeres en performer die bekendstaat om haar unieke mix van pop, industriële rock en metal. Ze brak door met haar opvallende, surrealistische online persona en groeide uit tot een intrigerende en invloedrijke figuur binnen de alternatieve muziekscene. Met tracks zoals "Bloodmoney" en haar krachtige, visueel gedurfde liveshows is ze een uitgesproken artistieke kracht, en een ideale support act naast Evanescence.
Nova Twins - Nova Twins, bestaande uit Amy Love en Georgia South, behoren tot de meest vernieuwende acts binnen de moderne rockwereld. De Mercury Prize-genomineerde Britse band staat bekend om hun explosieve live-optredens, genre-overschrijdende sound en grensverleggende creatieve visie. Ze tourden eerder met onder andere Foo Fighters, Muse en Bring Me The Horizon, en worden geprezen door iconen als Tom Morello en Elton John.
(bron: FKP Scorpio)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Evanescence
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10294-evanescence-16-09-2026
Nova Twins
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10293-nova-twins-16-09-2026
Org: FKP Scorpio
Zingem Beeft 2026 - Vol gas naar de volgende editie
Zingem Beeft 2026
De Mastbloem
Kruisem
2026-09-12
Filip Van der Linden
Op zaterdag 12 september konden we opnieuw naar Zingem Beeft in Kruisem. In De Mastbloem stonden opnieuw zeven Belgische metalbands op de affiche en die kregen naar goede traditie op dit festival een perfect licht en geluid. De opkomst was mooi, maar er kon nog wel wat volk bij.
De Gentse postblackmetalband Aldrig werd opgericht door twee bandleden die eerder in Soul Grip zaten en de vocalist kennen we van Arson. De band bracht in 2023 zijn debuutalbum ‘Yağmur’ uit (mix door Magnus Lindberg van Cult of Luna) en ze zouden een jaar later op dit festival spelen. Maar één van de bandleden geraakte niet op tijd terug in het land door een staking op de luchthaven van Charleroi en dus werd de band toen vervangen door Nocturnal Empire. Nieuwe releases volgden niet meer. De band speelt maar zelden. Recent speelden ze nog in Nederland, met Astodan en Clouds Indoor.
Aldrig opende op Zingem Beeft om 15.30 u de debatten voor een nog maar half gevulde zaal. Geen luchthavenperikelen deze keer, al hadden ze bij Aldrig wel een vervanger mee voor hun drummer. Gert zat met Cobra The Impaler in de UK en dus werd hij vervangen door Vincent van Carnation, na slechts één repetitie met de hele band. Mochten ze het niet verteld hebben, hadden misschien maar weinig aanwezigen het verschil gemerkt.
Aldrig bracht een intense set met een mix van post- en blackmetal. Zoals bij Arson is het vocalist Jeroen die als een bezetene met de meeste aandacht gaat lopen. Hier dan wel niet strak in het pak zoals bij Arson, maar met gewaad dat de sfeer van een ritueel nog accentueert.
Aldrig staat voor veel energie en ze weten die goed te kanaliseren. Zo vroeg een indoorfestival openen is altijd een beetje ondankbaar. De band deed geen toegevingen omdat het publiek niet echt mee wilde werken en leverde een knappe set af met uitsluitend bestaand werk. Nieuw werk zou nu wel interessant zijn, want ik vermoed dat Aldrig nog niet uitverteld is.
Setlist Aldrig: Aldrig, Amarone, Yağmur Gelecek, Hasret, Yağmuru Yağdırırım.
Hedonist is een hard rockin', hard groovin' powertrio uit Limburg, opgericht in 2010 toen Roel Paulussen (K’pow, Hando Yahama, ex-Sardonis, ex-Solenoid, ex-Barabbas) en Frederik Cosemans (Hemelbestormer, Rituals Of The Dead hand, ex-Serpentcult, ex-Death Penalty) samen aan het jammen waren. Frank Homolka (The Killbots, ex-Solenoid) maakte de band compleet.
Hun eerste release was een split met Your Highness. Daarop liet Hedonist een mix horen van Motörhead, High On Fire, Karma To Burn en Monster Magnet. In 2016 was er het full album ‘The Collapse’. Na die release volgden concerten met Crowbar, Karma To Burn, Weedeater, Phill Campell And The Bastard Sons, Tank 86, Your Highness, Tangled Horns en Cowboys And Aliens.
De recentste release van Hedonist is het tweede full album ‘Eat Thus’, dat ze bijna integraal brachten op Zingem Beeft. Dat album bracht hen in 2025 naar Desertfest in Antwerpen.
In de week voor Zingem Beeft kondigde de band plots zijn afscheid aan, maar dit festival wilden ze nog wel spelen. Het allerlaatste concert was dit evenwel niet, laten ze verstaan. Ze hebben het gevoel dat het verhaal van Hedonist verteld is en ze gaan als vrienden uit elkaar.
Op het podium van Zingem Beeft zagen we een band die nog niets aan kracht of intensiteit ingeboet heeft.
Het is jammer dat we zo onverwacht afscheid moeten nemen van een band die misschien niet altijd de erkenning kreeg die ze verdienden. Hoogtepunten in de set waren voor mij opener “Dirtscraper” en “Golden Voodoo Witch”.
Setlist Hedonist: Dirtscraper / Beaumont / Golden Voodoo Witch / Soul / Just Start Kicking / Helvete / Kryszty C / The Urge
Rotzak is een Belgische band die zich moeilijk in één hokje laat stoppen. Hardcore en metal, met nog van alles erin. De inspiratie komt onder meer van Every Time I Die, Converge, The Dillinger Escape Plan en The Chariot. De voorbije zomer stonden ze onder meer op Jera On Air.
Hoewel Rotzak inmiddels al bijna tien jaar bestaat, voelt de band voor veel mensen nog als een relatief nieuwe naam aan, zelfs in eigen land. Door wisselingen in de bezetting en de coronapandemie kwam de ontwikkeling van de band niet altijd mooi uit de verf. De band werkt aan nieuw materiaal, en speelt in het najaar opnieuw een reeks clubshows. België vormt daarbij de basis, maar ook Duitsland, Denemarken en Frankrijk staan opnieuw op de planning.
Net als bij Aldrig is het bij Rotzak vocalist Niel die met de meeste aandacht gaat lopen. Hij klimt overal op, maakt een rondje tussen het publiek en doet zelfs een radslag. Dat sloeg over op de aanwezigen: bij Rotzak kreeg het publiek voor de zin in een moshpit. Van de wervelende Rotzak-set op Zingem Beeft heb ik het meeste genoten van “All Icarus” en het afsluitende duo “Sloom” en “Void”.
Setlist Rotzak: Time Bomb / Decompose / High Praise / Wicked / All Icarus / Blind Eagles / Rather Be Fucking Dead / Big Leap / Sloom / Void
Slaughter The Giant is een deathmetalband met blackmetalinvloeden die werd opgericht in 2018. Ze hebben al twee full albums op hun conto: ‘Depravity’ uit 2022 en ‘Abomination’ uit 2024. Deze zomer zaten ze in de studio voor nieuwe opname. Ze speelden reeds op Alcatraz. De volgende haltes na Zingem Beeft zijn Colossus Deathfest in Aarschot en de Ierse metalfestivals Siege of Limerick en Northern Dissonance.
Op Zingem Beeft openden ze met het oudje “Apocalypse Now” en van daar ging het in de moshpit voor het podium in gestrekte draf naar setafsluiter “Alien Abduction”. Nog een oudje van de EP uit 2019 is “Raging Demons” waarbij frontman Benny iedereen oproept om mensen te helpen als die met hun innerlijke demonen worstelen.
Slaughter The Giant organiseert binnenkort zijn eigen Colossus Death Fest in Aarschot met behalve de band zelf nog onder meer Mordkaul en Man As Plague.
Setlist Slaughter The Giant: Apocalypse Now / Nothingness / Abomination / The Chainsaw Killer / Omens of Evil / Ritual Abuse / Raging Demons / Alien Abduction
Marche Funèbre viel in voor Mordkaul. De zanger van Mordkaul had ergens de aansluiting van het ene vliegtuig op het volgende gemist, of iets van die strekking. Zingem Beeft en bands die afzeggen door luchthavenperikelen, het begint stilaan een running joke te worden. De organisatie heeft er inmiddels zoveel ervaring mee dat hij al makkelijk een vervanger uit de hoed kan toveren. Marche Funebre stond al eens op Zingem Beeft, in 2019, met Bark als headliner toen. Marche Funèbre ging begin deze maand nog op tournee met Counting Hours en Shape of Despair langs Nederland, België en Duitsland, stond daarna nog op het Under The Doom-festival in Lissabon, naast Solstafir en Draconian. De tournee met Counting Hours en Shape of Despair hebben ze voor de Belgische halte uitgebreid tot hun eigen festival (Darken the Moon), met deze keer Candlemass als headliner. Om maar te zeggen dat Marche Funebre momenteel op een goede golf surft.
De set op Zingem Beeft werd afgesloten met een indringende versie van “Einderlicht”, de Nederlandstalige track van hun meest recente EP ‘Echoes from Beyond’. Klasse.
Setlist Marche Funèbre: In A Haze / When All Is Said / Amnesia / The Dark Corner / Einderlicht
Bark brengt groove metal of noem het death’n roll. Deze Belgische band heeft de Argentijn Martin Furia in de rangen, die momenteel behalve bij Bark ook nog bij heel vaak Destruction speelt. Live wordt hij dan als gitarist vervangen door bassist Jorn en komt vaste invaller Stef (van vroeger bij Off The Cross) erbij als bassist. Bark speelde al twee keer op Graspop en vier keer op Alcatraz. Ze waren in 2019 al eens headliner op de toen derde editie van Zingem Beeft, toen met Marche Funèbre en Chalice. Bark bracht vorig jaar het album ‘The Time Has Come’ uit. Op basis van het aantal shirts bij het publiek had Bark misschien ook headliner kunnen zijn.
Bark was goed voor het grootste enthousiasme in het publiek. Bij elke track gingen de vuisten en hoorns de lucht in. Op Zingem Beeft bracht Bark een stevige set met een heel rits klassiekers: “Voice of Dog”, “Mass Lobotomy” en “I Remain Untamed”. Die laatste songtitel vat het concert eigenlijk mooi samen.
Volgens het gezegde bijten blaffende honden niet, maar dat is buiten Bark gerekend.
Setlist Bark: Underworld / Voice of Dog / Roll the Dice / Shaman / Written in Stone / On No Ones Word / Negativist / Hollow Words / Day of the Witch / Wanted Man / I’m A Wreck / Mass Lobotomy / I Remain Untamed
Schizophrenia heeft de afgelopen jaren een onbetwistbare status opgebouwd binnen de internationale death/thrashscene2023 was het jaar van de grote doorbraak voor Schizophrenia, toch als we kijken naar hoe deze Antwerpse band zijn zomervakantie georganiseerd had: ze stonden op het podium van achtereenvolgens Graspop, Hellfest, Wacken, Dortmund Deathfest, Alcatraz en Summer Breeze. In dat jaar stonden ze ook al op Zingem Beeft, maar nog niet als headliner. Die plek op de affiche was toen voor Fleddy Melculy. Vanaf toen is het eigenlijk niet meer gestopt voor deze band. Dit voorjaar speelden ze als support van Hellripper toen die door Europa trok en na Zingem Beeft gaan ze op Europese tournee als support van Coroner.
Op Zingem Beeft toonde Schizophrenia zich een heel degelijke headliner, met veel schwung en allure, en met volop coole poses. Een feest voor de fotografen en voor het publiek.
Setlist Schizophrenia: niet beschikbaar
Deze editie van Zingem Beeft toont dat er in Vlaanderen plaats en zelfs nood is aan dergelijke metalfestivals die breed durven programmeren en die heel hard hun best doen om het publiek telkens opnieuw te verrassen.
Wij kijken alvast uit naar de volgende editie.
Organisatie: vzw Agera Events
Rockfest 28 2026 - Rock & Metalnight - Drie generaties, één verpletterende avond
Rockfest 28 2026
Rockfesthall
Hamme
2026-09-11
Erik Vandamme
In 1983 beleefden we in de Roxy in Hamme met The Kids ons allereerste concert. Meer dan veertig jaar later ontdekken we, nauwelijks enkele kilometers verderop, opnieuw een stukje Hams muziekverleden waarvan we het bestaan niet kenden. Een mens is blijkbaar nooit te oud om in zijn eigen achtertuin nog verborgen parels te vinden.
Achter de deuren van de Rockfesthall houdt Black Hawks MC al ongeveer veertig jaar de vlam van motoren, hardrock en heavy metal brandend. Onder de vlag van Rockfest 28 worden er al minstens sinds 2006 geregeld concertavonden georganiseerd waarop gevestigde waarden en lokaal talent elkaar ontmoeten. Wij zijn aanwezig voor een heuse 'Rock & Metal Night' met Dead Serious, Mantah en Albion Cover Project: drie uiteenlopende bands die in een gemoedelijke sfeer ons een verpletterende avond bezorgen.
Na circa 32 jaar uit zijn as herrijzen, een onvergetelijke try-out spelen in eigen stad en vervolgens in razendsnel tempo clubs en zalen platspelen. Op nationale televisie terechtkomen dankzij het programma Vrede op Aarde, tijdens de festivalzomer de ene affiche na de andere aan flarden spelen en uiteindelijk op het vermaarde Alcatraz ook de tent opblazen. Het lijkt wel een sprookje, maar dat is daadwerkelijk wat het uit Zele afkomstige fenomeen Dead Serious (*****) momenteel meemaakt.
En dat verhaal is nog lang niet afgelopen. Tijdens sommige optredens werden al twee nieuwe nummers voorgesteld. Op een nieuwe plaat is het wellicht wachten tot volgend jaar, maar de toekomst ziet er bijzonder rooskleurig uit. Ondertussen blijft Dead Serious nadrukkelijk zijn stempel drukken op het metallandschap.
Ook in Hamme wint de band opnieuw heel wat zieltjes, al vergt dat deze keer iets meer inspanning. Een deel van het publiek blijft aanvankelijk wat afwachtend achteraan staan. De heren van Dead Serious zijn echter geen groentjes in het vak en drukken op zo'n moment gewoon het gaspedaal wat dieper in. Terwijl de muzikanten muzikale vuurpijlen afschieten en er enkele opblaasbare eendjes door de zaal vliegen, blijft de beweeglijke frontman zijn publiek onvermoeibaar opjutten. Uiteindelijk ontstaat er een voorzichtige moshpit en tegen het einde worden enkele meisjes crowdsurfend op handen gedragen.
Het hek gaat helemaal van de dam wanneer gitarist Jan Schepens, met zijn gitaar in de hand, op sterke schouders door de zaal wordt gedragen. Het is iets wat ondertussen haast een vast onderdeel van een optreden van Dead Serious is geworden. William Lawson duikt vervolgens zelf het publiek in om de moshpit nog wat extra leven in te blazen.
Zelfs wanneer het publiek aanvankelijk de kat wat uit de boom kijkt, slaagt Dead Serious erin een heerlijk oldschool-thrashmetalfeestje te laten losbarsten. Daar kunnen heel wat bands binnen de scene nog iets van leren. Alweer… Ook Mantah (*****) heeft ondertussen een lange weg afgelegd. We ontdekten de band in 2022. Debuutplaat ‘Evoke’ blijkt toen al een uppercut die nog steeds nazindert. Qua sound wordt al snel verwezen naar nu-metal in het algemeen en naar Korn in het bijzonder - nog altijd een van onze favoriete bands binnen die scene.
Onze waardering groeit alleen maar wanneer Mantah ons in 2024, in het voorprogramma van Bizkit Park, een ware mokerslag bezorgt. Sindsdien zien we de band steeds verder groeien. Mantah staat onder meer op Alcatraz en mocht dit jaar, op donderdag 18 juni, de North Stage van Graspop Metal Meeting openen. Ook dat optreden draait uit op een overtuigend succes.
In Hamme lijkt het alsof een groot deel van het publiek speciaal voor hen is gekomen: zodra de band begint, schuift iedereen merkbaar dichter naar het podium. Het sterke aan een band als Mantah - en dat geldt eerder op de avond eveneens voor Dead Serious - is dat de muzikanten voor een beperkt publiek met evenveel energie en vuurkracht spelen als op een grote festivalweide. Dat siert hen.
Het spelplezier loeit uit de boxen, terwijl de verpulverende riffs en het verschroeiende drumwerk al vroeg een kleine moshpit doen ontstaan. Zelfs een technisch mankement kan geen roet in het eten gooien en wordt met de nodige kwinkslag opgelost. Mantah zet anno 2026 de nu-metal in ons land nog nadrukkelijker op de kaart.
In een goedgevulde Rockfesthall bewijst de band dat hij helemaal niet meer hoeft onder te doen voor de gevestigde namen binnen de scene. Wat een lekkere oplawaai is dit toch weer!
Met liefst veertig jaar op de teller hoeft Albion Cover Project (****) niemand meer uit te leggen hoe je een publiek op sleeptouw neemt. De ervaren Belgische coverband grasduint voornamelijk door de hardrock en heavy metal van de jaren tachtig. Persoonlijk zijn we niet zo'n voorstander van het fenomeen coverbands of tributebands. Nothing beats the real thing, weet je wel. We zijn er sceptisch tegenover.
Maar wat Albion Cover Project hier neerzet, is echter van een heel ander kaliber. De rock- en metalsongs worden zo verpletterend gebracht dat we ons prompt veertig jaar jonger voelen. De riffs klieven diep door onze rockziel, terwijl de drumsalvo's en heerlijke keys voor de ultieme adrenalinestoot zorgen. Dat bewijst de band al snel met onder meer “T.N.T.” en “Holy Diver”.
Toch voert Albion Cover Project ons niet alleen terug in de tijd, want deze heren staan met beide voeten stevig in het heden. De ene knaller na de andere doet de aanwezigen headbangen, meebrullen en uit de bol gaan alsof het opnieuw 1987 is.
Klassiekers van onder meer Dio, Helloween, Scorpions en Metallica worden niet zomaar netjes nagespeeld, maar ingezet als “fuel’ voor een uitbundige metalavond.
Een sublieme versie van “I Was Made for Lovin' You” luidt de finale in. Daarna zorgen “Balls to the Wall”, “Rock You Like a Hurricane” en “Fear of the Dark”, met het verpulverende “Ace of Spades” als sluitstuk, voor de ultieme apotheose.
Voor de bis, “Highway to Hell”, “Breaking the Law” en “We're Not Gonna Take It”. Alles wordt met zoveel energie en buikgevoel gebracht dat zelfs de grootste scepticus uiteindelijk overstag moet gaan. Ook wij gooien onze terughoudendheid achterover tegenover coverbands.
Een betere manier om dit onstuimige rock- en metalfeest af te sluiten, konden we ons nauwelijks dromen.
Organisatie: Rockfest 28
Leffingeleuren 2026 – Ontdekkingsfestival bij uitstek, Muzikale odyssee rond de kerktoren
Leffingeleuren 2026
Festivaldorp
Leffinge
2026-09-11 t-m 2026-09-13
Ollie Nollet
Dit was de vijftigste editie van Leffingeleuren en dat mocht gevierd worden, maar veel verschil met vorige edities heb ik toch niet gemerkt. Tenzij misschien aan de merchandisestand, waar een dikke turf met de veelzeggende titel ‘Mirakel in Leffinge: vijftig jaar Leffingeleuren’ lag. Een heuse aanrader, trouwens.
Leffingeleuren bleek, zoals we de laatste jaren gewend zijn, een lappendeken van muzikale genres, waarin talloze onbekende en minder bekende groepen hun opwachting maakten. Pendelen tussen maar liefst vier podia: Zaal, Apollo, Café en Busker Stage. Op zaterdag kwam daar zelfs nog een vijfde podium bij in de Kerk. Een odyssee, rond die kerk trouwens, waarbij je van de ene verrassing in de andere viel en voortdurend groepen ontdekte waarvan je het bestaan niet eens kon vermoeden.
Een waar paradijs voor muziekliefhebbers zonder oogkleppen. Zelfs de weergoden durfden geen roet in het eten gooien en lieten de voorspelde regen voor zondagnamiddag al in de voormiddag vallen.
Kortom, het werd een meer dan geslaagde jubileumeditie. Voor de lijstjesfetisjisten: mijn top 3: 1. Glyders 2. Milkweed 3. Golomb
dag 1 – vrijdag 11 september 2026
Mijn parcours begon in de Apollo met Ak' Chamel, The Givers Of Illness, een in lompen gehuld en met indrukwekkende maskers getooid drietal uit Houston, Texas. Het werd meteen de meest geschifte set van het hele festival. Hun motto luidt: 'postkoloniaal cultureel kannibalisme uit de vierde wereld'.
Drie postapocalyptische figuren brachten aanvankelijk sjamanistische gezangen, met enkel tribale drums als begeleiding. De toevoeging van een basgitaar en een vreemde twaalfsnarige gitaar, die op een bouzouki leek, maakte hun lo-fi rituele folk wat toegankelijker. Meteen schoof het geluid wat meer op richting rock, terwijl er ook Oosterse elementen en invloeden uit de desert blues opdoken. Misschien wel het mooiste en zeker het intrigerendste wat ik op vrijdag zag.
Meteen daarna zag ik in het Café opnieuw een vreemde stam aan het werk: Why The Eye?, een drietal uit Brussel. Hun laatste plaat,’Inspirex’ uit 2024, verscheen bij EXAG' Records en dat volstond om mijn nieuwsgierigheid te wekken. De drie verschenen in koksjassen, met schrikbarende maskers op het hoofd en met schreeuwende piepkippen in de hand, ten tonele. Hun instrumentarium bestond uit een arsenaal aan aftandse elektronica, wat cassettespelers en een koebel.
Een berg aan materiaal en een wirwar aan kabels zorgden voor een verrassend primitief geluid dat ik zou omschrijven als prehistorische techno met wat punkinvloeden. De zang bleek het heikele punt, wat misschien verklaarde waarom Damien Magnette geregeld door een telefoon zong. Niet meteen mijn ding, toch vond ik dit een best genietbare set.
Squid was op vrijdag de grootste naam op de affiche. Ik zag het vijftal uit Brighton in 2019 al eens op Leffingeleuren. Toen konden ze me vooral in de eerste helft van hun set, waarin ze behoorlijk snedig en punk klonken, mijn hart verwarmen. Dit keer bleef ik er ijskoud bij. Als dit postpunk moest voorstellen, vraag ik me toch af waar de punk gebleven was. Dit was gesofisticeerde artrock waar misschien wel iets té veel over was nagedacht.
Het leek erop alsof Squid heel graag Radiohead wilde zijn, en daar zat ik echt niet op te wachten. Maar velen dachten daar duidelijk anders over, getuige de goed gevulde volle zaal.
BIG WETT (uit Melbourne) stond niet op mijn planning maar enkele kenners sleurden me mee naar de Apollo waar het podium volledig leeg bleek. Toen verscheen een bijzonder schaars geklede blonde dame met een zonnebril op het podium. Heel even waande ik me in Het Witte Paard in Blankenberge, tot al snel bleek dat het om iets grootsers ging. Vol zelfvertrouwen werkte BIG WETT zich in het zweet tijdens een wervelende show vol sletterige danspasjes en suggestieve bewegingen. Op een gegeven moment verscheen ze zelfs met een voorbinddildo, die ze alle kanten op liet wapperen. Titels als "69", "Eat My Ass" en "Number 1 Pussy" lieten weinig aan de verbeelding over. 'Ass' en 'pussy' waren trouwens de twee meest voorkomende woorden in de steevast provocerende lyrics.
Muzikaal hield BIG WETT het midden tussen belegen seventiesdisco, Eurovisie songfestival-camp en vluchtige electropop. Alles stond op tape en live zingen deed ze nauwelijks maar dat verhinderde niet dat het publiek massaal uit zijn dak ging.
Als muziekliefhebber had ik hier niets aan, dacht ik na afloop, terwijl ik toch maar snel het kwijl uit mijn mondhoeken veegde.£
De laatste band die ik vrijdag zag was The Moonlandingz uit Sheffield. De groep heeft enkele leden van Fat White Family in haar rangen, al had ik, als ik ze zo bezig zag, eerder op Village People gegokt. De irritante zang van Johnny Rocket, gecombineerd met hun veel te bombastische glampop, joeg me al snel de zaal uit. Vrijdag bleek een dag om snel te vergeten. Dat risico loop je nu eenmaal op een ontdekkingsfestival, maar het moois dat we op zaterdag en zondag voorgeschoteld kregen, maakte dat ruimschoots goed.
dag 2 – zaterdag 12 september 2026
Zaterdag kwam ik fris en monter aan in de Apollo en zo klonk DUG eigenlijk ook. DUG is een duo uit Dublin dat bestaat uit de Schot Lorkin O'Reilly (akoestische gitaar/ resonator gitaar) en de Amerikaan Johnny Pickett (banjo). Om hun sound wat voller te laten klinken gebruikten ze een porchboard, zowat het equivalent van een basdrum, en een voettamboerijn, twee attributen uit hun buskerverleden.
Amerikaanse folk werd afgewisseld met Ierse folk die telkens verrassend fris en beklijvend klonk. Pickett bleek over een gezonde dosis humor te beschikken en maakte zich vrolijk over de wat absurde situatie: bier drinken in de basisschool, die als backstage fungeerde, en vervolgens ook nog in de kerk.
Voor alle duidelijkheid: dat laatste was een privilege voor de artiesten die er optraden. Toen hij ook nog het publiek leerde dansen in een grote cirkel sloeg de balans definitief door richting amusement. De dansers hadden wellicht de tijd van hun leven maar de muziek verloor meteen ook een flink deel van haar spanningskracht.
Vervolgens zag ik Ugly in de Zaal, een bont gezelschap uit Cambridge dat zich intussen in Londen heeft genesteld. Met zijn zessen serveerden ze een spitante mix van janglepop en artrock. Vooral de meerstemmigheid, die vaak jazzy aandeed, bleek een bepalende factor. Soms had het de complexe hoekigheid van Dirty Projectors, maar wild werd ik er niet van.
Toen Golomb vorig jaar ‘The Beat Goes O’ uitbracht op het gerenommeerde No Quarter uit Philadelphia ging er bij mij meteen een belletje rinkelen. De verwachtingen waren hoog maar het powertrio uit Columbus, Ohio loste ze volledig in.
Het echtpaar Mickey en Xenia Shuman, respectievelijk op gitaar en bas, produceerden samen met drummer Hawken Holm luide, fysieke rock die toch verrassend teder aanvoelde. De gitaar klonk geen moment minder dan indrukwekkend, maar ook de harmonieën tussen Mickey en Xenia spraken tot de verbeelding.
Ze worden vaak vergeleken met The Velvet Underground en dat bleek volkomen terecht: net zo ingetogen als compromisloos. Ze creëerden een perfect uitgebalanceerde sound, waar ze zich gelukkig niet krampachtig aan vastklampten. Plots dook er zelfs even een dubritme op. Met Golomb kon ik meteen een eerste hoogtepunt noteren.
Renny Conti was opnieuw zo'n naam waarvan je je afvroeg waarom we daar niet eerder van hadden gehoord. Deze singer-songwriter uit Brooklyn leek wel een gevestigde waarde.
Met een uitstekende band aan zijn zijde bracht hij gelaagde indiepop met lichte folkneigingen. Zijn relaxte zang deed me meteen denken aan Elliott Smith, al klonk hij een stuk minder donker. De songs werden veelal gedragen door een slepende gitaar, maar waren net iets te zacht van textuur en te eenvormig om me volledig over de streep te trekken.
Een stevige bak teringherrie was daarna meer dan welkom. En die kreeg ik van Concrete Vehicles, een vijfkoppig monster uit Vancouver. Voorheen gingen ze nog door het leven als Computer, maar om juridische redenen moesten ze die naam laten vallen. Lang zullen ze er wellicht niet om getreurd hebben.
Hun mix van hardcore en noiserock klonk behoorlijk fucked up, zowel letterlijk als met een knipoog naar de band uit Toronto. Opvallend waren de wildeman achter de toetsen en de sax, die voor wat verlichting in de chaos zorgde. De zang van Ben Lock bleef beperkt tot monotoon geschreeuw en daar heb ik het altijd moeilijk mee.
Daarna brak in de Zaal het moment van de waarheid aan. Glyders uit Chicago was zonder twijfel de groep waar ik het meest naar uitkeek. Ik was al helemaal in de ban van hun twee platen, ‘Maria’s Hunt’ en ‘Forever’, maar live bleek de band nu - ik wik mijn woorden - minstens vijf keer straffer.
Nochtans leek er niet veel te gebeuren op dat grote podium. Statischer kon een band nauwelijks zijn. De drummer slaagde er zelfs in om tijdens het hele optreden geen enkele gezichtsspier te laten bewegen. Glyders moest het dus enkel van de muziek hebben en die had duidelijk geen ornamenten nodig.
De band trapte meteen af met hun beste nummer: "Super Glyde", dat kon bogen op enkele onverwachte tempowisselingen. Hun muziek liet zich omschrijven als cosmic rock die bij momenten behoorlijk groovy uit de hoek kwam. Soms meende ik zelfs een psychedelische versie van JJ Cale te horen.
Centraal stond de Spartaanse, strak maar toch ook warm klinkende gitaar van zanger Joshua Condon. Zonder één overbodige noot bleef ze messcherp klinken, terwijl de solo's telkens weer wonderbaarlijke excursies werden. De diep rollende bas van Eliza Weber en de stoïcijns roffelende drums van Joe Seger zorgden voor aanstekelijke ritmes en een gemoedelijke drive. Soms werd het zelfs wat funky, terwijl country op andere momenten als inspiratiebron opdook.
Maar bovenal had Glyders een volstrekt eigen geluid waar ik maar geen genoeg van kreeg. Blijkbaar was dit al hun tweede Europese tour van het jaar. Hopelijk volgt er snel nog eentje.
Het contrast kon nauwelijks groter zijn: na de euforie bij Glyders werd ik meteen ondergedompeld in de mystieke sfeer van Maya Ongaku. Maya Ongaku is een drietal uit het Japanse Fujisawa dat ons kwam verblijden met dromerige, suggestieve soundscapes.
Ambient zou je het zeker kunnen noemen, maar gelukkig bleef de band met beide voeten stevig op de grond. Gitarist Tsutomu Sonoda zorgde af en toe voor wat omfloerste zang, maar het was vooral Shoei Ikeda die aan de synths de toon zette. De elektronica moest geregeld het veld ruimen voor een saxofoon en zelfs een keer voor een dwarsfluit.
Toch leek de bedwelmende sound voortdurend uit een verre uithoek van de kosmos te komen. Het deed me mijmeren over Tangerine Dream, iets wat me al zeer lang niet meer was overkomen.
Erg behapbaar was het niet, maar Maya Ongaku kreeg het resterende deel van het publiek toch aan het deinen.
En dan was er ook nog Duyster Live, een festival in het festival, waarin Ayco Duyster en Eppo Janssen enkele akoestische bands in de Kerk voorstelden.
Grootste naam daar was Scott McCloud ft. Simon Lenski. Scott McCloud zag ik lang geleden verschillende keren aan het werk met bands als Girls Against Boys, Paramount Styles en New Wet Kojak. Intussen heeft deze Amerikaan Wenen als uitvalsbasis en nam hij zijn eerste soloplaat op in Athene. Die kwam hij samen met cellist Simon Lenski (DAAU) voorstellen in Leffinge. Christel Mignolet van de Brusselse groep Sweet Jane, die onaangekondigd opdook, mocht voor de tweede stem zorgen.
Samen brachten ze een reeks minimalistische, ingetogen songs waarin McCloud meermaals terugblikte op zijn verleden. Als slotakkoord haalde hij nog een paar oude nummers boven, waaronder "Amsterdam again" van Girls Against Boys. Wereldschokkend was het geenszins, maar ik was al lang blij Scott McCloud nog eens terug te zien.
Met Allah-Las had Leffingeleuren een groep met een gevaarlijke naam op de affiche staan. In 2017 werd in Rotterdam een optreden van deze band vlak voor aanvang afgelast na een waarschuwing van de Spaanse autoriteiten voor een dodelijke aanslag. In Leffinge was er gelukkig geen vuiltje aan de lucht en kon Allah-Las, versterkt met een extra toetsenist en percussionist, gewoon zijn ding doen.
De groep uit Los Angeles heeft een stevige live-reputatie, waar ik zelf ooit getuige van was, en toch was ik er niet helemaal gerust op. Dat kwam door de pas verschenen nieuwe plaat, ‘Sirenas’, die op zijn zachtst gezegd nogal vreemd klinkt. Op deze volledig instrumentale plaat lijkt Allah-Las terug te grijpen naar de exotica uit de jaren 50 en 60, terwijl de geest van Joe Meek nooit ver weg lijkt. Gelukkig bleef het aantal nummers uit "Sirenas" beperkt tot twee zodat we volop konden genieten van de stemmenpracht, waar Allah-Las toch om bekendstaat.
De erg laidback gebrachte songs dreven op aanstekelijke grooves waar je niet anders dan vrolijk van kon worden. Ook dit bleek een erg statisch optreden. Buiten een gitaarwissel tussen bassist en gitarist halverwege de set viel er op het podium weinig te noteren. Maar de muziek, met nummers als "Busman's holiday", stond als een huis, al was het misschien soms net iets te relaxed.
Honk, dat in het Café mocht optreden, bleek te bestaan uit een stel geschifte individuen uit Manchester. Zanger Chip Smitten had een indrukwekkende knevel onder de neus en leek wel een rebelse Jon Lord. De bijzonder komische drummer leek dan weer op Benny Hill. Het bleek om een invaller te gaan die voor het eerst met Honk optrad. Meteen rekruteren zou ik zeggen...
Ze zagen er niet alleen geschift uit, zo klonken ze ook. Zelf noemen ze hun muziek trashcan country, vrij vertaald: scheve country. De immer heerlijke klinkende lapsteel zorgde voor een onmiskenbaar country-element. Voor de rest klonk het vooral rommelig en chaotisch, maar tegelijkertijd ook bijzonder fascinerend. Hun wankelende country, gekruid met een schotje punk, deed onvermijdelijk aan Country Teasers denken. En nu die laatsten niets meer van zich laten horen, is een band als Honk meer dan welkom.
dag 3 – zondag 13 september 2026
Zondag leek te beginnen met een anachronisme. Shallowater, een trio uit Houston, Texas, katapulteerde ons meedogenloos terug naar de jaren 90. Die minimalistische, traag voortschrijdende nummers die uiteindelijk uitmonden in een orkaan van gitaargeweld waren toen schering en inslag. Een techniek die vooral bij slowcorebands in zwang was. Hier waren die uitbarstingen best pittig, maar de aanloop was toch telkens net iets te langdradig.
Na twee ellenlange nummers gooide Shallowater plots, en totaal onverwacht, het roer om. De twee resterende nummers door woestijnzand getaande rock, waarbij vooral het laatste, "Angels", sterk aan Neil Young & Crazy Horse deed denken, zowel qua zang als gitaar. Het was meteen ook één van de mooiste nummers die ik tijdens deze editie van Leffingeleuren heb gehoord.
Lothario uit Naarm/Melbourne wordt gewoonlijk omschreven als een garagepunk- of DIY-punkband maar dat klopte slechts ten dele. De band opende furieus met zangeres Annaliese Redlich, die krijste als Poly Styrene van X-Ray Specs. Jammer genoeg bleek hun beste kruid meteen verschoten. Af en toe dook er nog een zweem van een doeltreffend punknummer op, maar meestal verzandde Lothario in gewone harde rock, soms op het banale af. Toch bleef ik genieten van het gitaarwerk van Elsa Birrell, hoewel dat weinig uitstaans had met punk.
Het Londense duo Milkweed wordt weleens omschreven als een onzichtbare band. Persfoto's met herkenbare gezichten zijn er niet en hun namen blijven beperkt tot G en R. Het past natuurlijk perfect bij hun muziek die op zijn zachtst gezegd nogal vreemd klinkt. De twee zaten aan een gigantische tafel vol elektronica, en dat is zelden een goed teken. Daarnaast speelde R banjo terwijl G af en toe een gitaar ter hand nam, maar zich vooral bezighield met cassettes en ook de zang voor haar rekening nam.
Het optreden begon met het geluid van krijsende meeuwen en eindigde met mekkerende geiten. Daartussen werden we meegenomen op een hallucinante trip door de donkerste tijden van de geschiedenis. De muziek - als het al muziek was - kon je nog het best omschrijven als horrorfolk. Lo-fi, compromisloos en verwrongen, niets was wat het leek. Korrelige, vage geluiden op tape die niet zelden bleven haperen, monotone, krakende spoken word en een onconventionele banjo waren enkele van de ingrediënten.
Toegankelijk was het allerminst. De Apollo liep dan ook behoorlijk leeg maar wie bleef en er voor openstond maakte een onvergetelijk optreden mee. Wel miste ik hier de mooie zang van hun platen, ‘Remscéla’ en ‘Folklore 1979’; die kwam hier nauwelijks aan bod. Desondanks vond ik Milkweed het absolute hoogtepunt op zondag!
Prewn is het alter ego van Izzy Hagerup, een zangeres die opgroeide in Northampton, Massachusetts maar intussen gesetteld is in Los Angeles. Geruggensteund door een uitstekende band bracht Prewn knap gezongen songs, waar ik het evenwel warm noch koud van kreeg. Ze wordt soms vergeleken met PJ Harvey, maar dat lijkt me toch wat te veel eer. Daarvoor is haar slaapkamerpop wat te vrijblijvend en dat is nu net het laatste wat je van PJ Harvey kunt zeggen. Maar misschien was ik er gewoon niet klaar voor, net na die grensverleggende set van Milkweed.
Het komt maar zelden voor dat ik een groep pas ontdek bij hun zevende plaat. Toch gebeurde het eerder dit jaar, toen ik ‘Singin' to an Empty Chair’ van het vanuit Chicago afkomstige Ratboys te horen kreeg. Een mooie plaat die me nieuwsgierig maakte naar wat de inmiddels vijftien jaar actieve band er live van zou bakken.
Ratboys nam een vliegende start met het okselfrisse "Open Up", tevens de opener van die laatste plaat. Ik viel als een blok voor de hoge, heldere zang van de ontwapenende Julia Steiner, die er met haar geel-zwarte muts schattig uitzag. Maar ook gitarist Dave Sagan, eveneens getooid met een muts, maakte met zijn levendige, twangy gitaarspel minstens evenveel indruk. Wat klonk dit sprankelend, als een pas geopend blikje frisdrank.
Jammer genoeg verdween ook bij Ratboys na een tijdje de bruis. Niet dat hun indierock plots ondermaats klonk, maar het overrompelende effect was er niet meer bij. Met "Look To" en "Alien With a Sleep Mask" vonden ze gelukkig hun tweede adem, twee afsluiters die bewezen dat Ratboys ook vroeger al sterke nummers schreef.
Net iets te weinig variatie om van een echt hoogtepunt te kunnen spreken.
Daarna werd het tijd om de hype van het moment te gaan checken: Man/Woman/Chainsaw, een zeskoppig gezelschap uit Londen met wortels in de befaamde Windmill-scene. Sommige media hadden de lat alvast hoog gelegd: Man/Woman/Chainsaw zou er in Leffingeleuren met kop en schouders bovenuit steken. Maar dat ballonnetje werd al snel doorprikt. Ok, de groep zag er beeldig en kleurrijk uit en het gebruik van een viool zorgde voor een verfrissende toets maar verder was het echt wel zoeken naar wat Man/Woman/Chainsaw nu zo uniek maakt. Dit was doordeweekse indiepop, met nu en dan een poging om wat arty te klinken. Een Flying V met een strijkstok bespelen oogt misschien spectaculair maar de meerwaarde ervan hoorde ik helaas niet. Een ontgoocheling.
Vervolgens overdonderde Cowboyy, een trio uit het Britse Portsmouth, ons met een immense muur van geluid. Aanvankelijk zag ik door de bomen het bos niet meer, dit klonk wel heel eendimensionaal. Bovendien was hun mix van post-hardcore en mathrock niet bepaald iets waar ik op zat te wachten. Maar gaandeweg ontdekte ik in het geraas ongewone groove- en tempowisselingen, die het geheel toch naar een hoger plan tilden. Verder ontpopte Stanley Powell zich plots tot een fantastische gitarist met een spectaculaire stijl. Die ongebruikelijke gitaarlijnen waren niet altijd even raak, maar bleven wel intrigeren.
Het zwakke punt van Cowboyy was de praatzang van Powell, die totaal niet in het plaatje paste.
Op plaat kon Ghostwoman me nog niet volledig overtuigen, maar op het grootste podium van Leffingeleuren lukte dat wél. Het Canadees-Belgische duo, met zanger/gitarist Evan Uschenko en drumster Ille van Dessel, bracht een sobere maar erg gesmaakte set.
Ondanks de beperkte middelen klonk het geluid indrukwekkend, grotendeels dankzij de gitaar van Uschenko. Want de drums van van Dessel waren niet bepaald spectaculair, wel heel adequaat. Ghostwoman bracht franjeloze psychrock met een uitgesproken garagerockaanpak waarbij de gruizige gitaar alle ruimte kreeg. Nadat ik eerder in de aanhef van een nummer al enkele Pink Floyd-noten meende te herkennen, kon Uschenko het niet laten om ons ook de intro en het eerste couplet van "Wish You Were Here" voor de voeten te gooien. Meer dan een onderhoudend tussendoortje was het niet en als Uschenko al zijn mosterd bij Pink Floyd haalde dan toch bij de acht jaar jongere versie.
Ghostwoman bleek onverwacht een van de hoogtepunten op zondag.
In tegenstelling tot vorig jaar viel er tijdens deze jubileumeditie weinig onvervalste punk te beleven. Ook Sex Mask uit Melbourne bracht geen punk maar kreeg het publiek wel aan het kolken. Dat lag niet zozeer aan de muziek, die ik eerder als new wave zou omschrijven, maar aan zanger Wry Gray, die zich ontpopte tot een ware volksmenner. Halverwege de set riep hij om Brad Pitt, waarop een rapper het podium opstormde. Het hek was nu helemaal van de dam. Samen wisten ze het publiek nog verder op te zwepen terwijl de mix van new wave en rap voor een explosieve cocktail zorgde. Zo smolten mijn aanvankelijke reserves helemaal weg.
Intussen begon de vermoeidheid zijn tol te eisen, waardoor ik maar een beperkt deel van het optreden van Maria Iskariot meepikte. Het viertal uit Gent stond nog steeds garant voor wilde, frisse, Nederlandstalige punk die zijn gelijke niet kent. De volledig vrouwelijke frontlinie blijft opvallen omdat het helaas nog steeds een zeldzaamheid is. En dan was er uiteraard nog de charismatische, ongetemde Helena Cazaerck, een frontvrouw die iedere band zich zou wensen. Ook hier wist ze het publiek bij de show te betrekken door tijdens de Gorki-cover mensen uit te pikken en hen "Dat vind ik lekker" in de micro te laten zingen. Deze keer stond ik gelukkig ver genoeg om de dans te ontspringen.
TVOD uit Brooklyn bleek de ideale afsluiter van de feestelijkheden in de Apollo. Het was de laatste show van hun tour en het zeskoppige gezelschap was dan ook vastberaden er een feestje van te maken. Hoewel ik een sterk vermoeden heb dat ze dat altijd willen. Zanger Tyler Wright slaagde erin om ‘Leffinge’ perfect uit te spreken en maakte er prompt zijn stopwoordje van. Hij vloog er meteen vol in en liet al snel zijn microfoonstandaard, voor hem duidelijk een overbodig attribuut, in het publiek verdwijnen.
TVOD ontketende één grote explosie van energie die meteen oversloeg op het publiek. Hun sound bleek een mix van post- en poppunk die opgejut werd door infectieuze dancebeats. De twee gitaren, synths, bas en drums creëerden een muur van geluid die gelukkig voldoende ademruimte liet. Toch was het Tyler Wright die voortdurend de show stal en al gauw boven de hoofden van het publiek zweefde.
Naast veel werk uit hun debuut liet TVOD ook een vijftal nummers uit hun nieuwe plaat ‘The Farm’, die in oktober verschijnt, op ons los.
"What time is it?" riep Wright waarop massaal "Party Time" werd geschreeuwd. Het gelijknamige nummer vormde samen met "Alien" het slotakkoord van een wervelende set.
Daarna bleef er nog één naam over. Model/Actriz, dat onlangs Boston voor Brooklyn ruilde, mocht definitief een punt zetten achter deze vijftigste editie van Leffingeleuren.
Na Man/Woman/Chaisaw, dat eerder op de dag hopeloos de mist inging, kregen we opnieuw een hype voor de kiezen. Model/Actriz bracht het er beter van af, maar dat was vooral te danken aan één man: zanger Cole Haden. Als een ware diva verscheen hij met een netje over het hoofd op het podium, wat een mooi contrast vormde met zijn pornosnor. Al vlug verdween hij in het publiek, waar hij menig jongeman een aanzoek deed en uiteindelijk zowat de helft van de set zou doorbrengen. De momenten waarop hij wél op het podium stond leverde hij een theatrale performance af waar je je ogen nauwelijks van kon afhouden. En de muziek? Daar had ik op zijn zachtst gezegd toch wat bedenkingen bij. Ik hoorde schurende industrial rock/pop waarbij ik me afvroeg of het publiek zonder de show van Haden even enthousiast zou hebben gedeind.
Haden zelf leek wel te willen croonen, maar deed dat op een verhakkelde manier. Op plaat zou ik hier nooit naar luisteren maar live viel de balans uiteindelijk positief uit. Model/Actriz bleek een waardige afsluiter van een geslaagde jubileumeditie.
Aftermovie LL 2026 Aftermovie LL2026
Volgende editie 10 sept - 12 sept 2027
Neem gerust een kijkje naar de pics @Kristof Acke
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10273-leffingeleuren-2026?Itemid=0
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
In 2026 viert Eva De Roovere het 20-jarige bestaan van ‘De Jager’, haar doorbraakalbum als solo-artieste. Ze speelt dat succesalbum integraal op een tournee. Met klassiekers als “Fantastig Toch” (misschien nog bekender als “Slaap Lekker”, haar samenwerking met Diggy Dex), “Laat Me Je Lied Zijn” en “De Jager” wordt deze concertreeks vanaf het najaar een groot feest van herkenning.
Tegelijk is er in september nieuw album. ‘Sluit De Nacht’, in een productie Koen Gisen, is een eigentijdse mix van levens- en liefdeslied. Het is een ode aan poëzie, melodie en ritme. Een zoektocht naar verbinding en troost in deze woelige tijden, walsend en dansend tussen luisteren en meezingen. Met eigen werk en ook met straffe songs geleverd door of samen geschreven met Gert Bettens, Rick De Leeuw, Dirk Blanchart, …
“Eén en Dezelfde” heeft de duidelijkste signature-sound van De Roovere: upbeat, met een beetje een ondeugende schwung erin, en onder dat vrolijke laagje toch een boodschap meegeven. Mooi. “Alles Komt Goed” begint wat als een schlager, maar neemt dan een bocht om uit te komen bij americana. Andere parels op dit album zijn voor mij “Morgen Misschien”, “Overal Kom Ik Thuis” en “Nog Eén Keer Mijn Schoon Lief”.
Miskleunen of vullers heb ik niet gevonden. Geen grote verrassingen dus, en ook geen teleurstellingen, maar dit is dan ook Eva De Roovere op haar best.
‘Sluit De Nacht’ is een heel aangenaam album. Een prachtig nieuw hoofdstuk in de lange carrière van deze grande dame.
Singles
Eén en dezelfde Eva De Roovere - Eén en dezelfde
Je kan ‘Sluit De Nacht’ kopen op vinyl, maar de CD bevat een leuke bonustrack met “Encore De Toi”, een Franstalige interpretatie van “Fantastig Toch”.
https://www.youtube.com/watch?v=rGp9XoJmv2w
Tour en info https://www.evaderoovere.be
The Jayhawks werden in 1992 een beetje wereldberoemd met het album ‘Hollywood Town Hall’ (met de singles “Take Me With You” en “Waiting For The Sun”). Kort daarna was er het album “Tomorrow The Green Grass”, met nog meer hits: “I’d Run Away” en “Blue”. Daarna kwam het succes minder vlot voor deze fijne Amerikaanse band. Inmiddels bestaan The Jayhawks 40 jaar en om die verjaardag extra luister bij te zetten is er nu het nieuwe album ‘Sanctuary Park’.
We kunnen het moeilijk een comeback noemen. Ook ‘Paging Mr Proust’ uit 2023 was al een heel fijn weerzien met deze band en zijn heel eigen blend van folk, country, rock en singer-wongwriter kind of music en hun driestemmige, harmonische zang.
Het nieuwe album werd geproduceerd door Bob Ezrin, die in 2000 ook al ‘Smile’ opnam met The Jayhawks. De gitaren huilen opnieuw fel, de blues zijn nooit ver weg en de melancholie ligt opnieuw in dikke lagen over elke track.
Wie fan was in de jaren ’90, kan dit nieuwe album blind aanschaffen. Mijn favorieten zijn “Hands On The Wheel”, “Keeping Our Heads Above The Water”, “Familiar Strangers” en “Always And A Day”.
Op 20 september staan ze in De Casino in Sint-Niklaas. Dat concert is al uitverkocht.
https://www.youtube.com/watch?v=-lXyA2bE4Gs
Nederlands 
Français 
