Monolithe Noir, een trio, brengt een mengelmoes aan stijlen die vooral een hypnotiserende impact hebben alsook inwerken op de dansspieren. Opgelet bonkende beats hoef je niet te verwachten. Antoine Pasqualini heeft een rits rockbands doorlopen en trok de kaart van ambitieuzere en conceptuelere projecten (met name Arch Woodmann, die drie albums uitbracht); hij stelt zijn expansieve muzikaliteit in dienst van Monolithe Noir nu. Antoine's muziek is wat onvoorspelbaar.
Vierenveertig minuten lang neemt Monolithe Noir je mee naar een bevreemdend mooie wereld, met een donker kantje; er is echter een lichtje aan het einde van de tunnel, waarbij je niet verzandt in een duistere brij van depressie. Kortom, licht en duister worden tot kunstvorm verheven.
Er is ook een filmisch kader, een beeldvorming die zorgt dat het de perfecte muziek is voor films of TV series. 'Rin' biedt vreugde én pijn, terugblikkend en vooruitkijkend in het leven.
Het totaalplaatje van de plaat telt. Het klinkt avontuurlijk. Er zijn tal van onverwachte wendingen, die ons weten te verrassen. Op die manier zijn we uitermate geboeid en is dit een bijzonder kunstwerkje om te koesteren
Tracklist: Balafenn 05:35 Finvus 04:40 La Source 03:22 Brik 04:27 Morse 04:08 Askre 03:54 Rin 03:40 Barra Bouge 04:57 Landmaerck 05:56 Viellism 02:39
Elektronica
Rin
Monolithe Noir
La Chiesa dei Fiori is een 'chapel' opgericht in 2021, met drie muzikanten uit ons collectief (Notre Dame de la Colline, Peignoir Tapis & Steeve). ‘Amorevolezza’ werd afgelopen zomer opgenomen in Studioblanche (Leyr, Frankrijk), en gemasterd door Biduloscope, en komt op de markt via Wild Bless You! Records.
Deze EP bevat drie songs van intense warmte, door een eenvoudig klankentapijt. “Edellöwe” brengt je meteen in de juiste sfeer, het brengt een zekere gemoedsrust binnen een zachtmoedig kader. “Artischockenherz” heft een iets donkere walm, maar hier ook blijft die eenvoudige, gemoedelijke aanpak overeind. “Vergissmeinnicht” laat de oerkracht van de stilte horen en zien, je voelt de stilte krachtig klinken, wat een bijzondere gewaarwording is.
In die circa elf minuten krijg je het variërende muzikaal kader te horen van het project La Chiesa Dei Fiori. Met enkele visuele effecten moet dit op het podium zorgen voor een totaalbeleving. Even de harde realiteit vergeten en binnen stappen in een magische wereld van eenvoud.
Dream pop/ambient
Amorevolezza EP
La Chiesa Dei Fiori
Tracklist: Edellöwe 03:22 Artischockenherz 04:29 Vergissemeinnicht 03:21
https://www.youtube.com2/watch?v=AOaEpEYnZ8U
‘Unwanted’ is het derde studioalbum van de Engelse rockband Pale Waves. De plaat werd geproduceerd door Zakk Cervini en opgenomen in Los Angeles. Het is een gemoedelijke, frisse, zomerse plaat , weliswaar met een donker randje, die op de dansspieren durft in te werken .
Na een dipje van hun moeilijke tweede 'Who Am I' is de band er terug bij met 'Unwanted' , die lichtvoetigheid, intimiteit en extravertie samenbrengt, met een vleugje duisternis.
“Lies” is een lekkere uptempo song. “Unwanted”, “The hard way” en “Jealousy” klinken meeslepend, emotievol en zitten dus muzikaal in het verlengde; ondanks de donkerte die doorheen die nummers schuilt. Doel is kracht te putten uit hun materiaal, positieve energie dus. om de problemen aan te pakken en door te zetten. Ook knappe songs als “Without you”, “Reasons to live” en het afsluitende “So sick (of missing you) ondersteunen dit aspect.
'Unwanted' is een geslaagde return.
Tracklist: Lies 02:51 - Unwanted 02:56 - The hard way 03:26 -Jealousy 03:13v -Alone 03:14 - Clean 02:53 - Without You 03:41 - Only Problem 03:03 -You're so vain 02:43 - Reasons to live 02:47 - Numb 02:47 - Act my age 02:54 - So Sick (of missing you) 02:57
Gert, o.m. bekend onder Gert Kleinpunk, bracht in 2016 zijn debuut 'Ongepast Vrolijk ' uit. Toen al bracht jij onder verschillende namen werkjes uit.
In 2018 was er de EP 'Niets Meer, Niets Minder'. In 2020 verscheen 'Het Lijkt Wel Vrede', waar hij zijn ongezouten mening geeft.
De recensie kun je hier nog eens nalezen: https://www.musiczine.net/nl/chroniques/item/77904-het-lijkt-wel-vrede-ep.html
De man heeft niet stil gezeten, want nu is er 'Alles is nog niet verloren', ondanks de positieve titel, horen we de maatschappijkritische ondertoon. Dit gebeurt met de nodige humor zoals op “Blijven lachen”.
De songs hebben een folklore/punk tune. Tekstueel wil hij ons doen nadenken over ons patroon van 'werken , eten , slapen, drinken en … doodgaan na een tijdje'. Ook ‘eens uit de bocht durven gaan, daar is niets mis mee, toch?’, moet kunnen.
De coronatijden waren uiteraard een inspiratiebron voor Gert, het heeft de minder goede kantjes van de mensheid naar boven gebracht. Hij kaart het aan.
Hij laat zich omringen door muzikanten die de folkse sfeer hoog houden; de songs leven en geven ons energie om er steeds tegenaan te gaan; niet voor niks is er het nummer “Dus, daarom”.
Gert Kleinpunk is iemand die ons wil wakker schudden in deze maatschappij, een man van op de barricades . Hij geeft het weer in een rits songs die ons meer dan voldoende hebben overtuigd.
Tracklist: Stop Deze Wereld 02:18 Blijven Lachen 02:17 Solidariteit 02:20 Wees Welkom Klassenstrijd 01:09 In Slaap Gevallen 02:27 Volbloed Kapitalist 02:56 Crisis Betalen 02:36 Dolle Pret 01:46 Gestopt Met Alcohol 02:30 Alles Is Nog Niet Verloren 02:28 Normaal 02:18 Zomer Van De Vrijheid 02:06 Recht Op Roes 02:45 Waar Komen Ze Vandaan 02:40 Politie = Pollutie 03:08 Tous Ensemble Nondedju 01:49 Nestbevuilers 01:43 Dus Daarom 02:26
Punk/Kleinkunst
Alles is nog niet verloren
Gert Kleinpunk
In 2021 kwam een elpee uit ( ‘Live Happily Waiting For Death’) met oude opnames uit de eind jaren 80. Doordat het om oude her opgepoetste opnames ging was de kwaliteit nogal wisselvallig. De kwaliteit van de songs was wel aanwezig.
Voor de review van dit album zie de link Live Happily while waiting for Death (musiczine.net)
Op deze single krijgen we nieuw werk. Het euvel van de audiokwaliteit is van de baan en alles komt beter tot zijn recht. Maar ook de songs zijn erop vooruit gegaan. “Polarized” opent een beetje met beats en bassen gelieerd aan Front 242. Daarna gaat het nummer open en krijgen we zwaar overstuurde synths en huilende gitaren. Linken met The Soft Moon komen ook op.
In elk geval krijgen we hier een opzwepende track dat vrij modern klinkt. De zang blendt mooi met de rest. Het nummer zit knap in elkaar en live moet dit toch knallen.
Ik ben aangenaam verrast en fan van dit nummer. “I Loved You?!” heeft een beetje dezelfde structuur en opbouw maar klinkt iets minder donker. Er zitten meer electropop/coldwave elementen in de muziek. De synths zijn melodieuzer en op de voorgrond gemixt.
De laatste track is een Implant-mix (Glen Lemeire) van “I Loved You?!”. Deze mix giet de song in een typische club mix om de dansvloer mee onveilig te maken.
Ik zou “Polarized” wel eens willen horen in een dansmix of industrial mix. Ik denk dat het zeker zou werken op de dansvloer.
Electro/Coldwave
Polarized/I Loved You?! -single-
The Ultimate Dreamers
Met deze single hebben The Ultimate Dreamers op meerdere vlakken een stap vooruit gezet. “Polarized” is een klein pareltje.
https://www.musiczine.net/nl/chroniques/item/83781-live-happily-while-waiting-for-death.html
Gus Englehorn + Bat eyes - Lichtelijk gestoorde finesse
Nadat ik eerder kennismaakte met Gallus en Mystic Peach in de 4AD zag ik in Leffinge opnieuw twee groepen die hun kunnen hadden mogen bewijzen op Left Of The Dial, een driedaags festival voor opkomende alternatieve bands in Rotterdam. Bat Eyes en Gus Englehorn hadden elkaar daar zelfs tegen het lijf gelopen en ontmoetten elkaar nu opnieuw in een mooi gevuld café De Zwerver.
Het Gentse Bat Eyes mocht deze mooie double bill openen en deden dat met een tomeloos enthousiasme. Met een aanstekelijke gretigheid loodste Koen Wijnants, voorheen actief bij Arquettes, zijn groep door een bijzonder fris klinkende set waar het spelplezier van afdroop. Naast hem bedwelmde een al even stralende bassiste, Luna De Bruyne, ons af en toe met een knappe tweede stem terwijl Birger Ameys zijn gitaar liet fonkelen.
De vier weifelden tussen indierock en powerpop waarbij de balans meestal naar dat laatste door sloeg. Niet meteen mijn ding want slechts weinige groepen kunnen in dit segment van de muziek op mijn goedkeurend geknor rekenen. Toch wist Bat Eyes zich aardig uit de slag te trekken dankzij een handvol clevere songs, ik herinner me het trage "I don't mind", en de pittige gitaren, vooral wanneer die even de vrije teugel kregen.
Daarna strompelde een schlemiel het podium op. Zo leek het toch. Met zijn verwaaid kapsel, verwilderde blik en gehuld in iets dat het midden hield tussen een kimono en de regenjas van inspector Clouseau zag Gus Englehorn er niet meteen uit als een hippe rockster. Je zou het hem niet nageven maar de in Alaska geboren maar tegenwoordig in Quebec City residerende Englehorn was voor zijn muzikantenbestaan een professioneel snowboarder. Blijkbaar was niets wat het leek bij deze kerel.
Hij opende zijn set met een extreem lofi gebrachte song, gezongen met een gek stemmetje. Niet meteen een knaller en ik zag al een doemscenario opduiken waarbij het optreden verzandde in oeverloos gepingel en gepruts. Maar ook hier werd ik op het verkeerde been gezet. De nummers die erop volgden werden steeds beter terwijl een stevig drummende Estée Preda (mevrouw Englehorn) ervoor zorgde dat onze Gus down to earth bleef. De bizarre songs, waarvan het overgrote deel geplukt uit zijn tweede en laatste plaat ‘Dungeon master’, waren zowel griezelig als vertederend en nogal surrealistisch van aard en leken wel geknipt voor deze Halloweenavond.
Zijn sobere gitaarbegeleiding was inventiever dan ik eerst geneigd was te denken en vertoonde sporen uit zowel de eighties gitaarrock als de garagerock terwijl de drums van Estée, die soms voor een heerlijke tweede stem zorgde, het rock-'n-roll gehalte aanwakkerde.
Wie aanknopingspunten zoekt, kan ik verwijzen naar Jeffrey Lewis, Daniel Johnston of Adam Green terwijl ik tijdens "Exercise your demons" zelfs aan Roky Erickson moest denken en dat niet alleen door het onderwerp van de song.
Dit was de laatste dag van een zes weken durende tour maar dat was er absoluut niet aan te zien. De twee straalden een positieve energie uit waar niet aan te ontkomen viel en zorgden met een lichtelijk gestoorde set voor één van de verrassendste optredens van het jaar.
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Desertfest 2022 - Een boeiende dag van stoner en doom …
Desertfest 2022
VIERNULVIER
Gent
2022-10-30
Erik Vandamme
Naast Londen, Berlijn en Antwerpen gaat er sinds 2021 ook een editie van het vermaarde Desertfest door in Gent, in VIERNULVIER, drie podia, verspreid over de grote zaal, namelijk Desert stage, theaterzaal (die omgetoverd is tot een intieme omgeving op het podium) - Vulture Stage en de zaal bovenaan, Cayon Stage. De benen worden hier aangesproken, veel trappen dus, maar gelukkig was er ook een lift die je naar de vierde verdieping bracht … Het enige minpunt aan die verschillende podia is dat je door de overlappingen niet alles kunt zien, tenzij je uiteraard van het ene naar het andere holt, en maar een deel van een concert ziet, en het andere deels mist …Wij kozen het volledige plaatje, waardoor we helaas ook keuzes moesten maken en enkele concerten moesten 'skippen'.
We starten de dag met een bijzonder griezelig optreden van Ggu:II (****), afkomstig uit Tilburg . De band brengt een brij aan zware doom, gedrenkt in duivelse ritmiek. Enige interactie met het publiek was er nauwelijks, maar de logge, hypnotiserende sounds en vocals zorgen ervoor dat je wordt meegezogen naar de meest donkere gedachten in je onderbewustzijn. Confronterend. Een intense start van het festival.
Op de Cayon Stage doet The Devil and The Almighty Blues (****) iets gelijkaardigs. De band speelt stoner en doom, iets minder zwaar, maar een intense sound van trage, verschroeiende gitaarriffs, bedwelmend, massief van aard, die tot uitbarsting konden komen, waarin het donkere geluid van Black Sabbath samengaat met bluesrock. We herkennen zelfs Pink Floyd, wat de veelzijdigheid van deze bijzondere band onderschrijft.
"De ferm zware logge sound biedt geen lichtpuntjes. Het ietwat klein beetje licht komt door de kristalheldere stem van de imposante frontman. Een intens, duister , aanstekelijk sfeertje krijgen we , uniek aan de band" , schreven we over het optreden van Pallbearer (****) op Desertfest in de Trix, Antwerpen.
De band speelde nu in de grote zaal van VIERNULVIER. Ook nu weer viel de combinatie op van aanstekelijkheid en intense duisternis op, een strijd tussen donker en licht. Alleen hadden we het gevoel dat de band het wat moeilijk had om het publiek voor zich te winnen, maar ze bleven wel strak en stevig spelen, wat sierde. Knap.
Regarde Les Hommes Tomber (*****) speelt black metal, maar dan niet snel , gedreven maar eerder traag, intens, door lang uitgesponnen riffs en opbouwende lagen . Een pulserende sound, de hel , waanzin nabij. De vervaarlijk molenwieken frontman acteert en heeft een onaardse stem. Een demonisch klankentapijt wordt gecreëerd. Indrukwekkend!
De meest pure doom werd later op de avond gebracht door het afsluitende Candlemass, maar ook Monolord (****) overweldigt door hun mooie doom; een sound die eerder aanvoelt als een deken tegen donkere gedachtenkronkels. Monolord biedt een aanstekelijk geheel, die de duisternis en de waanzin wat deugdzamer maakt.
Ook Irist (***1/2) zagen we optreden op Desertfest in Trix. We schreven daarover: ''Irist doet Vulture stage op zijn grondvesten daveren door een wall of sound van doom en metalcore. De instrumentatie als de oorverdovende stem van brulboei Rodrigo Carvalho staan in voor een overweldigende gewaarwording. Wat een mokerslagen!"
Er stond weinig publiek voor het podium, de band speelde bijna gelijktijdig met de kleppers van Celeste. Maar dat liet Irist niet aan zijn hart komen en dus zetten ze een set neer alsof ze stonden op te treden voor een laaiende menigte. Ook nu weer zijn er de imposante vocals van Rodrigo Carvalha.We werden lekker muzikaal door elkaar geschud.
Een absoluut hoogtepunt op de Deserteditie in Antwerpen was Elder (****) De band haalde ook in VIERNULVIER de ‘doom’ sloophamer boven, en ging als een wervelstorm tekeer op dat podium van de Desert stage, met hun bijzondere strakke set. Het gaspedaal werd continu ingedrukt. Weinig of geen interactie hier, Elder liet vooral de muziek voor zich spreken. waardoor je verweesd achterbleef.
Wyatt E. (*****) was eerder de vreemde eend in de bijt … hij maakt gebruik van elektronica en verschroeiende drones. De gesluierde bandleden voerden ons weg naar het Midden Oosten, ook die muziek waaide over ons heen. Hun sound wordt doorkruist met koude, donkere klanken, die de fantasie voortdurend prikkelen. Wat een intense gewaarwording creëert hij van een spookachtige waar donker en licht elkaar bestrijden .
Orange Goblin (****) wordt samen met Cathedral beschouwd als een van de belangrijkste stonerbands van Engeland. In Gent bevestigden ze. De gitaarriedels en de drumsalvo's vlogen om ons heen. De bijzondere, letterlijk zelfs, verschijning van de spraakzame frontman, molenwiekend met zijn armen, trekt de meeste aandacht naar zich toe. Zijn bulderende stem gaat door merg en been. Orange Goblin speelt stonerrock en integreert pijn, smart met een feestelijk stemming.
Wat een contrast met de donkere, mysterieuze en angstaanjagende verschijning van Coven (***1/2) die zorgde voor een fantasieprikkelende totaalbeleving. Het occultisme binnen de set, vooral visueel dan, bezorgt ons rillingen. Puur muzikaal kregen we echter een luide, monotone brij die ons niet volledig kon bekoren.
Maar het visuele en de show op het podium bleek dus een meerwaarde; je werd meegezogen naar die waanzin wekkende wereld van pure kwaadaardigheid, de meest gruwelijke beelden komen voor de voor geest, waardoor Coven in zijn opzet is geslaagd.
Het was vooral uitzien naar de hoofd act op de Desert stage Candlemass (*****) . De band is al sinds de jaren '80 actief, en uitgegroeid tot een ware Doom legende. Doorheen de jaren waren veel personeelswissels en strubbelingen, maar nu staat Candlemass weer als een huis. De legendarische band brengt binnenkort zelfs een nieuwe plaat uit 'Sweet Evil Sun', helemaal in de traditie van die typische doom waar ze zo groot zijn door geworden. Dat zet de band trouwens ook live in de verf, met een strak, aanstekelijk geluid. De riffs zijn verschroeiend en de drummer mept erop los. De beminnelijke frontman heeft een heldere stem, is een groots entertainer en omarmt voortdurend zijn publiek.
Candlemass heeft duidelijk zijn nieuwe adem gevonden op plaat maar ook op het podium. Hier heerst het spelplezier van een stel jonge wolven, die de liefhebber van het genre sterk overtuigen.
Hoe kun je een typische stoner/doom dagje het best afsluiten? … Met de grootmeester van Heavy Doom metal, Black Sabbath?!, helaas waren deze laatste niet beschikbaar … Hier werd Pink Room (****1/2) opgetrommeld. Het Gents trio vertoeft in het wereldje van noisepunk en garagerock. Ze brengen een eigenzinnige, gewaagde versie van het album 'Paranoid' van Black Sabbath.
Het valt ons trouwens op hoe tijdloos songs “Paranoid”, “War Pigs”, “Iron Man” en “Hand of Doom” toch zijn. Enkele gast vocalisten zijn van de partij , de ene wat meer overtuigender dan de andere …De nummers worden energiek gebracht , elke song brul je uitbundig mee, alsof de geest van Ozzy & Co daar ook ergens rond waaide.
Naast een subliem gebrachte “Iron Man” was “Planet Caravan” fantastisch, ingekleed met een hemelse vibrafoonsolo. Pink Room bracht de klassieker “Paranoid” met enorm respect voor het origineel; ze voegden er iets eigenzinnigs aan toe.
De set was het perfecte sluitstuk van een bijzonder boeiende dag van stoner en doom …
Organisatie: Desertfest (Belgium)
Clouseau - Jong én volwassen met ‘Jonge Wolven’
Een jaar later staan ze opnieuw in de Brielpoort: Clouseau met hun veertiende Nederlandstalige studioalbum ‘Jonge Wolven’. Ze hebben door heel Nederland en Vlaanderen getrokken, én ook Deinze mag niet ontbreken op die lijst.
In 1984 deed Clouseau al alle meisjesharten sneller slaan; zoveel jaren later slaan diezelfde harten nog steeds even snel. De tienermeisjes zijn nu volwassen geworden en brengen hun kinderen mee naar hun idool. Maar ook Clouseau is gegroeid, op muzikaal vlak dan. Hun nieuwe plaat heeft een volwassen uitstraling, maar wel met dat tikkeltje ondeugendheid van vroeger. We kennen ze in verschillende transformaties, maar hun corebusiness blijft aanslaan bij het publiek: passie voor het Nederlands met de karaktervolle stem van Koen en muzikaliteit van Kris. Samen met zeven andere muzikanten spelen ze het dak van de Brielpoort eraf.
Met de woorden “We spelen alles vanavond” start hij het optreden. Dat mag je gerust letterlijk nemen. De show legt de focus vooral op het nieuwe album ‘Jonge Wolven’ en dus wegen die recentere songs zwaarder door. Openen doet de groep met dé binnenkomer “Vonken & Vuur”. Iedereen is meteen los en ook met de drie recentere nummers die volgen, zijn de fans niet tegen te houden. Het concert is ideaal uitgebalanceerd: de nieuwere songs van ‘Jonge Wolven’ wisselen af met klassiekers zoals dus “Vonken & Vuur”, maar ook “Nobelprijs”, “Anne” en ook hun allereerste nummer “Brandweer” mogen niet ontbreken. Daarnaast volgen de uptempo en trage nummers elkaar evenwichtig op.
“Een valse noot is toegestaan”, zingt Koen Wauters tijdens het nummer “En Dans”. Maar die valse noten blijven uit, zelf een hoge uithaal tijdens “Dansen” is foutloos. Waar ook zeker aandacht aan mag gegeven worden, zijn de blazers. Zij komen impressionant uit de hoek tijdens hun solo’s, maar ze zorgen ook voor een extra laag sfeer naast de gebruikelijke instrumenten. Ook mogen we Kris Wouters niet vergeten. De ‘autodidact’, noemde Koen hem, leerde zichzelf piano aan en doorheen het concert wisselt hij zijn gitaar af en toe in voor de toetsen. Maar de broers Wauters zijn ervan overtuigd dat hun muzikanten beter zijn dan zichzelf: “We hebben de beste band van België.”
Naast alle dansbare nummers, springt “Daar Gaat Ze” eruit door de intieme setting dat er rond wordt gecreëerd. Alleen Koen en Kris Wauters staan nog op het podium met elk een spot op hen gericht. Onder pianobegeleiding van Kris hoor je de breekbare stem van Koen. Sober én fragiel. Ook zijn heel wat spots op de zaal gericht die de wiegende mensen meenemen in het verhaal. Wanneer de woorden “Loop naar de maan” weerklinken in de Brielpoort, voel je de emoties bij het publiek loskomen.
Ruim twee uur geven de mannen het beste van zichzelf. Met drie bisnummers lijkt de avond tot een einde te komen met een magisch afscheid: honderden gsmlampjes gingen de lucht in tijdens “Domino”. Maar… “Het winteruur komt er toch aan, dus het kot is van ons!”, kondigt Koen Wauters aan. Dus besluiten ze samen er nog drie nummer aan toe te voegen. Ze eindigen uiteindelijk met “Dansen”. Zo sluiten ze toch af op de klassieke wijze met een nummer om voluit mee te bewegen.
De ‘Jonge Wolven’ slagen erin om hun fans mee te nemen van hun beginjaren naar hun nieuwe volwassen tijdperk. Een goed uitgebalanceerd concert, met niet te veel extra opties.
Setlist
Vonken & Vuur – Alles Wat Samen Doen – Vage Herinnering – Tweesprong – Nobelprijs – Stil – De Perfectie – Tijdmachine – California – Eén Keer In Een Leven – Daar Gaat Ze – Altijd Heb Ik Je Lief – Vogel Voor De Kat – Zin Om Te Bewegen – Anne – Brandweer – Zij Is Mijn Waarheid – Oogcontact – Nu Gaat Het Gebeuren – Louise – Vanbinnen – Het Einde Is Nabij – De Tegenpartij / Bis: Zij Is Van Mij – En Dans – Domino (+ Ik, Jij, Hij Of Zij – Geef Het Op – Dansen)
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4463-clouseau-29-10-2022.html?Itemid=0
Organisatie: VZW Miracle
Rock Werchter 2023 - 29 juni t-m 2 juli 2023 - Ook Queens of the Stone Age op Rock Werchter 2023
Rock Werchter pakt vandaag uit met een vierde topnaam. Queens of the Stone Age trakteren Werchter op de beste rock ’n roll. Donderende drums, straffe gitaarsolo’s, sexy riffs. Josh Homme en co brengen ze op zondag 2 juli naar de Main Stage. Rock Werchter 2023 vindt plaats in het Festivalpark in Werchter van donderdag 29 juni tot zondag 2 juli. Eerder aangekondigd: Stromae voor donderdag 29 juni, Muse voor zaterdag 1 juli en Arctic Monkeys voor zondag 2 juli. De ticketverkoop start op zaterdag 29 oktober om 10 uur. Wie zich net wat eerder van een festivalticket voor Rock Werchter 2023 wil verzekeren, kan zich vandaag nog registreren voor een presale via rockwerchter.be. Meer namen voor Rock Werchter worden binnenkort bekendgemaakt. Blijf up-to-date via het vernieuwde www.rockwerchter.be
Feest dit najaar bij Queens of the Stone Age. Op 20 november 1997 gaf de ‘American rockband born in the desert’ immers haar eerste concert in het OK Hotel in Seattle. Het is dan nog een losvaste alternatieve supergroep met leden van legendarische acts als Dinosaur Jr., Kyuss, Monster Magnet en Soundgarden. Een kwarteeuw later is QOTSA, met Josh Homme als spil en frontman, een vaste waarde. Queens of the Stone Age breekt in 2002 wereldwijd door met ‘Songs for the deaf’ – met daarop megahits ‘No one knows’ en ‘Go with the flow’ - dat bij de beste albums van de 21ste eeuw wordt gerekend. De lat en het tempo blijven hoog liggen. Homme houdt de zaken scherp via - soms verrassende - gastrollen. Zo doet Elton John mee op ‘… Like clockwork’ (2013) en is ‘Vilains’ (2018) geproducet door Mark Ronson. De man van ‘Uptown funk!’ laat de Queens dansen. “Queens of the Stone Age grijpt Rock Werchter bij het nekvel met heerlijke set”, kopt Het Nieuwsblad na de show op Rock Werchter 2018. Wie roept als eerste ‘the evil has landed’ volgende zomer?
Over Rock Werchter: Vier dagen, vier podia. De grootste headliners, jonge wolven, felle rockers, straffe singer-songwriters, verse ontdekkingen. Rock Werchter programmeert met grote overtuiging over alle genres heen. Het grootste muziekfestival van België vindt in 2023 plaats van donderdag 29 juni tot en met zondag 2 juli. Rock Werchter is een unieke belevenis. De line-up is steeds van wereldklasse. De omstandigheden uitmuntend. Het festivalgevoel omnipresent. Rock Werchter is een meermaals bekroonde, internationale topper. Het festival staat met stip in de agenda van elke muziekliefhebber.
Weet meer over Rock Werchter via www.rockwerchter.be
Dez Mona - Een zomers aanvoelende dansavond, met een vleugje melancholie
‘Loose Ends’ is reeds de negende langspeler van Dez Mona en komt slechts een jaar na ‘Lucy’, wat een samenwerking was met het Antwerpse Baroque Orchestration X. De huidige plaat is vrij poppy, funky en indie.
Lees gerust de recensie hier .
Er is sprake van een intense aanpak , een broeierige sound , die wat zomers klinkt en niet vies is van wat melancholie . Het kenmerkt nog steeds Dez Mona (*****), trouwens een heel bewuste keuze vertelde zanger Gregory Frateur ons in een fijn interview: ''Dat melancholische is ook gewoon Dez Mona in een notendop, het zou wat raar zijn moesten we plots lichte, vrolijke pop muziek gaan maken. Dan is het gewoonweg niet meer Dez Mona.", zegt hij.
Het volledige interview kun je hier nog eens nalezen.
Dez Mona stelde de nieuwe plaat voor in een goed gevulde HA concerts. De registers werden warm open getrokken in het eerste deel van de avond, met o.a. de aanstekelijke titelsong “Loose Ends”, die de dansspieren aansprak; er was ook ingetogenheid, waarbij Frateur zich profileert als een volleerde crooner en volksverteller, zoals op “Cops in Love”, met een treurende piano en een knetterende gitaar.
De prestatie van de charismatische frontman is al uniek, met z’n brede vocals en z’n androgyne uitstraling, maar ook van de andere leden was het meer dan de moeite, o.m. de accordeon en de bedwelmende pianotunes van Roel van Camp, de gitaarpartijen van Sjoerd Bruil en de aanstekelijke drums van Karel De Backer. Het zorgde voor een bevreemdende, sprookjesachtige totaalbeleving. Iedereen is even belangrijk bij Dez Mona.
‘Loose ends’, het is een muzikaal kunstwerk, dat vele variaties heeft. Dez Mona is en blijft een band die je 'op het podium' moet meemaken, een ‘live’ ervaren door het aanbod van uitbundige, dansbare nummers als de integere, weemoedige. Frateur is hier de spil.
Het tekent een muzikaal veelzijdige, boeiende avond, die oud en nieuw combineert.
In de bis krijgen we nog een pakkende bloedmooie “A Part of us all” en het lekker opbouwende “Suspicion”, song van tien jaar oud, waarop het gaspedaal nog eens fors wordt ingeduwd.
We waren overtuigd, dit was een zomers aanvoelende, broeierige dansavond, met een vleugje melancholie!
Setlist
The Power / Better Place / Loose Ends / All I Ever Wanted / Poppies / Fresh Water / Wicked / The Back Door / Connection / Cops in Love / Does It Make You Happy? / The One / Dynamite // A Part of Us All / Suspicion
Organisatie: Ha concerts, Gent
Dirk Da Davo (DD Sanchez/The Neon Judgement) - Het muzikale blijft mijn eerste liefde, het onbekende proberen te vinden is een blijvende uitdaging
Dirk Da Davo hoeven we niet meer voor te stellen, met Neon Judgement heeft Dirk meer dan zijn stempel gedrukt op de Belgische muziekwereld, en toch rust Dirk niet op zijn lauweren. Neem nu het project DD Sanchez, een samenwerking met de Mexicaanse grootmeester Sanchez. Het resulteert in een zeer gevarieerd pareltje, waar de invloeden van beide mooi samensmelten. ‘Zo hebben we tien nummers die soms lonken naar de dansvloer en dan weer niet. Die donker klinken. Soms traag, soms niet. Maar allemaal met een eigen smoel en overgoten met dezelfde saus van electro, dance en pop. Stuk voor stuk sterke nummers waar geen enkel teveel op staat.’, schreven we.
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen. https://www.musiczine.net/nl/chroniques/item/87977-happygrey.html
Naar aanleiding van deze release hadden we een fijn gesprek met Dirk Da Davo. Uiteraard polsten we ook naar de toekomstplannen, en blikten we ook even terug.
In functie van de samenwerking en de recensie van het nieuwe project DD Sanchez; hoe is die samenwerking ontstaan?
Wel, ik was op uitnodiging van vrienden in de USA en die hebben me een verrassingskado gedaan door me mee te nemen naar het Burning Man Festival. Daar hebben we elkaar de voor de eerste keer ontmoet... We hadden fijne gesprekken over van alles en nog wat maar muziek was de gemeenschappelijke deler … Ik ben daarna met hem mee naar Mexico gegaan en daar hebben we samen gejamd en voor we het wisten hadden we een aantal opnames die ik dan later heb afgewerkt in mijn studio.
Dat verhaal van Sanchez die onverwachts in Spanje aankwam, doordat hij moest vluchten omdat hij een relatie had met het nichtje van Escobar clan, is ondertussen geweten; hoe gaat hij daarmee om eigenlijk als mens (en muzikant) want hij is enorm populair in Mexico?
Ik heb je vraag naar hem geforward, dus dat laat ik je het hemzelf toelichten, in het Engels wel want hij spreekt geen Nederlands uiteraard >>> Sanchez: During this whole increasingly complicated story with the syndicate, I had already prepared my second identity as Sanchez in Mexico early enough and at the right time to get the horse out of the stable in order to disappear without a sound. To be able to play bass and guitar together with the great DDD, and in a remote area that reminds me of the times of my youth in Baja California, is a gift from the old gods. It seems to be an exciting adventure to turn back time and let the music flow from the heart unrecognised as a sidekick with a real brother in mind. A huevo! (Damned Yeah!)"
Ik heb de plaat ook beluisterd; wat me opvalt is de combinatie van de typische sound van een Neon Judgement (ge kunt dat niet wegstoppen) met een zonnig, zuiders kantje; wat denk je?
Met het project had ik al van bij opstart voor ogen om het muzikaal allemaal toch wat lichtvoetiger proberen te laten klinken, Dat leek mij een interessante uitdaging, En het heeft natuurlijk ook te maken met de inbreng van Sanchez . Mexicaanse vibes en waarschijnlijk ook door het feit dat ik in een woestijnachtige en zonnige omgeving leef. Je slorpt dat op en dat vertaalt zich dan ook in de muziek.
Er zit zoveel variatie in die plaat, van Mexicaanse invloeden naar koude elektro, over experimenteren en buiten de lijntjes kleuren; een bewuste weg?
Je laat dat gewoon gebeuren … Het is niet zozeer een bewuste keuze : Ik heb natuurlijk een eigen muzikale identiteit die willens nillens toch steeds komt doorsijpelen in de beats , gitaarwerk, elektronica etc.. .. en om je grenzen te verleggen mag je het experiment niet schuwen... Muziek is een zoektocht die start vanaf een maagdelijk wit blad papier en vanaf dan kan alles.
“Grijs is het nieuwe zwart’’ meende ik ergens te hebben gelezen, interessant, waarom is grijs het nieuwe zwart denk je?
Dat is mijn persoonlijke visie en het heeft te maken met het concept idee voor DD SANCHEZ. Ik ben bekend in een muzikaal donkere scene en zoals ik al zei had ik voor ogen om daar wat uit proberen te stappen, Heel bewust .. Natuurlijk , helemaal echt vrolijk klinkt het nu ook allemaal weer niet. Tekstueel zit het nog steeds wat aan de donkere kant . Het geheel zit zowat in een grijze zone, niet echt donker maar ook niet echt vrolijke charts muziek. Dus “HappyGrey” omschrijft mijn zoektocht naar dit. Voor mij is het een zoektocht naar het nieuwe zwart. Ook hoesgewijs , de clown in een zwart wit foto maakt deel uit van het zoeken naar die balans.
Terug naar DD Sanchez, is het de bedoeling daar meer mee te doen in de toekomst, optredens of zo? of misschien nog meer van deze prachtige schijven?
Nieuwe muziek zullen we zeker nog maken. Het is ondertussen al onze derde release ( “Z” EP , 2019 , “StrAngE” mini album,2020) Voor concerten moeten we helaas rekening houden met de hedendaagse economische realiteit. Studiogewijs kunnen we dit project runnen met 2, maar voor een podium zouden we ook extra mensen moeten inhuren om het te laten gebeuren. Daar hangt een prijskaartje aan: fee´s , reiskosten, repetities etc... En om zalen te vullen heb je een grote bekendheid nodig. DD SANCHEZ is een nieuwe muzikale stap , en onbekend is ook wat onbemind … But who knows , het zou wel fijn zijn om op een stage voor een publiek eens wat nieuws te brengen, daar niet van !
Ondanks die super knappe plaat, zal je werk helaas altijd vergeleken worden met dat van Neon Judgement, stoort dat niet? Jullie waren natuurlijk pioniers, dankzij o.m. jullie en Front 242 ben ik compleet in de EBM en donkere elektronische muziek terecht gekomen (waarvoor mijn eeuwige dank)
Storen , mja , ik ben natuurlijk onszelf en vooral de fans erg dankbaar dat we zo een impact hebben gehad op een scene. Die impact heeft natuurlijk ook te maken met nostalgie. De mens is van nature nostalgisch en TNJ muziek brengt de mensen terug naar die tijd, hun jeugd , een fijne tijd. Ikzelf heb dat zelf wel zo niet. Tegen nostalgie , daar kan je moeilijk tegen op: dat is geschiedenis! Als artiest kijk ik steeds naar de verdere horizonten. Soms denk ik dan wel eens , damn´ we hebben hier een fijne nieuwe song die kwalitatief niet moet onderdoen voor songs vanuit de periode met TNJ. Soms is dat wel wat frustrerend maar je moet daarmee leren omgaan, De impact van The ´Neon Judgement was dan ook erg groot en ook en het waren andere tijden.
Het is wel zo dat jullie, en ook Front 242 het aanvankelijk moeilijk hadden om in eigen land door te breken, klopt dat? Waarom is de Belg toch zo sceptisch over eigen kweek?
Dat klopt ja. Met The Neon Judgement werden we pas in het Belgisch muzikale collectief opgenomen toen bleek dat 4Mafu Cage4 (album, 1986) in het buitenland vlotjes werd opgepikt, We begonnen toen ook internationaal te toeren. Pas vanaf toen is de Belgische muziekpers en zijn de radiostations wakker beginnen geworden. Ze moesten het blijkbaar van iemand buiten eigen land horen vertellen dat het goed was... Misschien is het uit gebrek aan zelfvertrouwen of zijn we te timide?
Er is zelfs een muur merkbaar tussen Vlaanderen en Wallonië heb ik vaak de indruk… maar toch zijn jullie in beide landsdelen doorgebroken
Ja dat was zo , en dat is waarschijnlijk nog steeds zo, De gespletenheid van België. Maar de toegang tot Wallonië werd ons dan ook weer gemakkelijker gemaakt omdat men te weten kwam dat we veel in het buitenland speelden, en dat opent deuren … , dus ook bij de Waalse landgenoten.
Zitten er nog andere projecten aan te komen naast DD Sanchez?
Ja toch wel . Ik ben net klaar met een nieuwe EP onder DDDJMX , mijn project met JeanMarie Aerts (JMX). De 4 track EP release zal voor volgend jaar zijn, Ook voor volgend voor jaar komt er een Dirk Da Davo “Retrospective” vinyl LP uit met een overzicht van DDD opnames startende in 1987 tot heden. Dus ook o.a. DD Sanchez , DDDJMX en NEON ELECTRONICS zijn daar op aanwezig, Last but not least : er komt een EP re release van The Neon Judgement. Een soort greatest hits TNJ, een 5 track EP. Dus het voorjaar van 2023 kondigt zich alvast mooi aan. .
Dirk, ik heb altijd naar jou opgekeken, je bent een van die weinige artiesten die ons land op de kaart hebben gezet tot ver buiten de landsgrenzen heen. Neon Judgement is dood en begraven (of niet?) en nu kom je weer met een interessant project, waar blijf die inspiratie toch vandaan komen?
Goeie vraag ! Ik heb al sinds jongs af aan toch wel een drang om dingen te maken.. Ik heb al wel eens gedacht , waarom een niet iets proberen met schilderen , of wat schrijven , maar het muzikale blijft toch mijn eerste liefde, Het onbekende proberen te vinden is een blijvende uitdaging. En inspiratie is altijd en overal. Je hoeft maar rondom je heen te kijken , de omgeving te absorberen en de rest komt dan wel vanzelf, eigenlijk.
Zijn er eigenlijk na al die jaren (je hoeft niets meer te bewijzen) nog ambities en doelstellingen?
Een e mail ontvangen van het management vant Quentin Tarentino dat ze graag een van de DD SANCHEZ opnames zouden gebruiken in een QT filmproject . Dat zou nog wel fijn zijn! Misschien moet ik hun zelf eens contacteren! Een neen heb je, en een ja kan je krijgen in het leven !
Ik zal hem eens een mailtje sturen … bedankt voor het fijne gesprek. Hopelijk tot binnenkort
Check ook:
Cities in Dust
https://youtu.be/r-v8lH2ddsU
Vampire State
https://youtu.be/caP7lO2Lb44
Bones - beukende en rauwe death
De metalavond van Ketterij in Jeugdhuis Comma in Brugge kon rekenen op een mooie opkomst en het publiek was ook heel geïnteresseerd. De affiche was dan ook interessant: het live-debuut van de nieuwe band Bokkerijders, dan nog de loopgraven-death van Iron Death en als headliner Bones. En dat alles voor een bescheiden ticketprijs en de prijs pintjes was niet eens aan de inflatie onderhevig. Het ideale recept voor een fine avond.
Bokkerijders had een weekje eerder al eens getest in het repetitiekot wat ze waard waren met (een beetje) publiek erbij. Zanger/bassist Laurens en gitarist Jeffrey kennen elkaar al langer, en drummer Niels heeft eveneens al heel wat live-ervaring op de teller. In Brugge waren ze de openingsband zodat ze uitgebreid konden soundchecken. De band betrad het podium dan ook met bakken vertrouwen. En dan gaat het alsnog helemaal mis. Na een eerste schreeuw begeeft de microfoon van Laurens het zodat hun lijflied “Bokkerijders” in een karaoke-versie door de boxen knalt . Er komt gelukkig snel een nieuwe microfoon aan en vervolgens zetten de Bokkerijders het nieuwe nummer “Swords Of Gold” in. De eerste cassetterelease is immers al bijna uitverkocht nog voor de eigenlijke releaseshow in Antwerpen, en dus werkt de band hard aan de volgende release. “Swords Of Gold” is breder uitgewerkt dan de tracks van de eerste EP, die ook al ‘Bokkerijders’ noemt, maar heeft wel diezelfde drive en diezelfde mix van black en thrash. Het publiek is dan helemaal mee en de hoofden schudden netjes mee in de maat.
Wat een sound heeft deze band en wat een gave vocals heeft die Laurens. Aan de podiumprésence kan nog wat gesleuteld worden. Inzake muziek zit alles al goed. We hoorden in de Comma nog goed gekruide versies van “Antikosmik Void Principle”, “Schackled Leviathans” en “The Madness Of Mercury”. Laurens en Jeffrey deden alle mooie dingen met de black-thrash-kruising in het inmiddels opgedoekte Witch Trail, maar als Bokkerijders wachten hen nog een mooie toekomst.
De eveneens nog relatief nieuwe deathmetalband Iron Death kijkt niet zo naar de toekomst, maar eerder naar het verleden. Naar de eerste Wereldoorlog meer bepaald, net zoals het Franse In Purulence of het inmiddels bekendere 1914 uit Oekraïne. In Brugge zit je dan goed: niet zo ver van de voormalige loopgraven. Die sfeer probeert de band op te roepen met wat decorstukken en camouflagestrepen op de gezichten en op de blote bast van de bassist. Doorgaans heb ik niet zo veel vertrouwen in bands die veel decor nodig hebben en net als bij Bokkerijders voegen die bij Iron Death niet zo gek veel toe aan het verhaal van het concert. Mijn vrees is ongegrond. Iron Death brengt een show die misschien niet verrassend is, maar wel heel degelijk gebracht werd. De band staat met de bajonet tussen de tanden op het podium. Vooral zanger Dyln gooit alles in de strijd.
Iron Death brengt in Brugge de vier tracks van hun debuut-EP ‘MMXXII’ (“Dead Of Night”/”Trench Supremacy”/”Pickelhaube”/”Unleash The Beast”), aangevuld met “Embalmed By Ice”, “Ritual Genocide”, “Mask Of Flies” en “War Command”. Dit was voor velen in het publiek een aangename eerste kennismaking.
Laurens van Bokkerijders mocht een tweede keer die avond het podium op, als bassist van deathmetalband Bones. Die band bestaat al zowat twaalf jaar en bracht in september toch nog maar zijn debuut full album uit, bij het Ierse label Invictus Productions. Dat album, ‘Sombre Opulence’, krijgt overal in Europa lovende kritieken en de band wordt vaak gevraagd in binnen- en buitenland. Begin volgend jaar speelt Bones zo als support van Lucifericon in de Elpee in Deinze. Alle bandleden hebben al ruim hun strepen verdiend in de Belgische metalscene en ook deze band stapt het podium van de Comma op met veel vertrouwen. De set is uiteraard opgebouwd uit het nieuwe album, waarvan ze enkel “Formulas Of Condemnation” niet brengen.
Aanvullen deden ze in Brugge met “Utterance Beyond Death” van de 12” single ‘Gate Of Night’ uit 2020 en “Visions”, de eerste track van hun allereerste demo uit 2013.
Bones brengt zijn deathmetal beukend en rauw en daar had het Brugse publiek wel zin in want niemand ging naar de toog of naar huis voordat de zaallichten aangingen.
Organisatie: Ketterij ism JH Comma, Brugge
All Them Witches - Twee magische uren vullen met de heerlijkste psychedelische stonerblues
Het geweldige All Them Witches moest eigenlijk al meer dan een jaar geleden hier op het podium staan, maar ja, u weet wel, covid. Het betreft hier de uitgestelde tournee ter promotie van het alweer fenomenale album ‘Nothing As The Ideal’, de ‘nieuwe’ plaat die ondertussen ook al weer dateert van 2020. Ondertussen heeft de band in 2022 al stapsgewijs een tiental nieuwe songs op de streamingplatformen gedropt, en dat zijn stuk voor stuk pareltjes. Eigenlijk hebben ze dus alweer een nieuw album uit. Een drietal van die ongeslepen diamanten haalden trouwens al de setlist.
Een immer bruisende mix van psychedelica, blues en stonerrock is het unieke concept van All Them Witches, met als grote invloeden Led Zeppelin, The Doors, Kyusss, Tool en Blue Cheer. Vananavond kregen we daarin een twee uur durende masterclass. Je mag er de volledige line up van Desertfest of Roadburn op nagaan, er is geen band die het beter doet dan ATW.
ATW ging gloeiend van start met een stel stomende rockers “Saturnine & Iron Jaw”, “Enemy Of My Enemey” en “When God Comes Back”. Sabbath was definitely in da house.
Een absoluut sterk opborrelend hoogtepunt was “Diamond”, dreigend en net niet ontploffend, maar over heel de lijn uitermate fantastisch.
Zanger/bassist Charles Michael Parks mag dan al de drijvende kracht zijn achter ATW, het was de briljante gitarist Ben Mc Leod die telkenmale de monden deed openvallen met zijn geniaal echoënde riffs en wonderlijke solo’s. Zijn solomomentje in het integere en bloedmooie “Everest” toonde aan dat hij ook de gevoeligste snaren kon raken.
Dezer dagen trekken de heren trouwens weer met zien vieren de hort op. Voorheen deden ze het even als trio, maar nu werd de keyboardspeler en violist Allan Van Cleave aan boord gehaald, en die zorgde voor enkele adembenemende momenten. Zo gingen op “Children Of Coyote Women” de drummer en gitarist achter de coulissen een jointje paffen, en mocht Van Ceave op viool de akoestische gitaar van frontman Charles Michael Parks Jr begeleiden, een subliem kippenvelmomentje.
Dat All Them Witches een geweldige jam-band is weten we al langer. Niet zelden droppen ze een freaky song waarop ze ruim boven de 10 minutengrens afklokken, check hun talrijke live opnames waaronder ook ‘Live In Brussels’, een registratie van hun prachtconcert in de AB Club van 2016.
Ook vanavond ging de jam-band helemaal loos, en dit vooral in het tweede deel van de set, met bijzonder kloeke versies van het in psychedelica gedrenkte “Alabaster”, het fenomenale nieuwe “Silver To Rust” en het wonderlijk uitgesponnen “See You Next Fall”. Daar tussenin zette ATW nog eens een vette poot in de blues met “L’Hotel Serein”, één van die broeiende nieuwe songs.
Hoe kon het ook anders dat ATW zou eindigen met “Blood And Sand/ Milk and Endless Waters”, de laatste jaren steevast hun afsluiter, met die heerlijke intro die overgaat in een alom bruisende song. Een naar goede gewoonte extra lange uitvoering waarin alle registers nog eens ongeremd werden opgetrokken. All Them Witches op zijn best.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
All Them Witches
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4454-all-them-witches-26-10-2022.html?catid=category
Rich Ruth
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4453-rich-ruth-26-10-2022.html?catid=category
Organisatie: Trix, Antwerpen
Editors - Een vlammetje op waakstand
Vincent Govaert
De Europese tour in allerlei zalen , met kleinere capaciteiten weliswaar, eindigt in Editors’ tweede thuisland België. In een niet uitverkocht Vorst Nationaal siert het driedimensionale ‘E-logo’ en een veelbelovende show staat ons te wachten. Maar vanavond liep het iets anders en zagen we een band die pruttelde en pas echt kon ontvlammen op het eind. Een vlammetje op waakstand dus!
De set start met “Heart Attack”, een mooie woordspeling voor de ons nauw aan het hart liggende Editors. We zijn vertrokken voor 23 nummers en 2 uur leuke muziek … Maar …jammer genoeg is de klank hier niet optimaal, misschien een oververmoeide klankman door het lange touren, of is het de soundcheck die amper of niet gebeurd is … who knows …
‘Bonsoir how is it going?’, een goed begin als contact, maar … verder is Tom echt niet veel van zeg. Het publiek hecht belang aan het contact en her en der hoorde ik gemopper hieromtrent.
“Strawberry Lemonade” volgt met een povere ‘thank you very much’ erna, verder horen we Tom Smith praktisch niet meer; ook zien we de band en hem in momenten onvoldoende door het mist/rookgordijn over het podium. Een scherm kon soelaas bieden.
“Bones” weet het publiek alvast op te zwepen. Ik merk op dat Tom gitaar speelt als een Gabriel Rios, kort opgetrokken en hoog boven het middel. Hij komt in vorm, zijn silhouet beweegt mooi maar de jaren dat Tom letterlijk bezweet op zijn piano stond zijn precies voorbij. “Karma Climb” is er eentje dat inzet met stemvervorming, het klinkt overtuigend en het ziet er goed uit met die rood-paarse lampen. “Picturesque” moet de motor draaiende houden , want na dit handvol nummers valt het op dat de band niet op z’n sterkst staat te spelen en een vermoeide, gelaten indruk nalaat . Het publiek zit wat op z’n honger qua dynamiek en uitstraling van de band.
“In this light and on this evening” is een prachtig nummer; de blauwe streepjes flitsen mooi door de mist. Er wordt enthousiaster gereageerd. “Sugar” volgt, de band komt op dreef en het publiek begint er van te smullen .
Ergens in 2013 was het Smith die zei: "I've talked for a long time about my love of American bands like R.E.M. and Arcade Fire, and that's the type of sound our new songs are going towards. They're more straightforward than our last album." Ik ben niet akkoord met deze zinsnede, want o.m. R.E.M. is van een heel andere orde, een ander level. Tevens worden ze soms in het rijtje gezet van Joy Division, Depeche Mode of the Prodigy, echter die vergelijking is ook ver te zoeken.
We kabbelen intussen verder en met songs als “Magazines”, “All Sparks”, “Vibe” glijden we naar een eerste hoogtepunt met “The Racing Rats”. “Frankenstein” en “All the Kings & Blood” houden het intense tempo aan, net als hun hit “ Smokers Outside The Hospital Doors”; ook het akoestisch gespeelde “Nothing” brengt sfeer. Deze nummers volgen elkaar op , spijtig zonder enige interactie. Ik hoor mensen denken, ‘hey, zeg toch iets, maar ja … Het komt me op tijdens dit tijdstip van de set dat Editors op een festival nu beter wat eerder geprogrammeerd worden.
Ondertussen zijn we met “Kiss” op enkele nummers van de encores. De beleving blijft dus eerder wat zoek, een vlammetje op waakstand, en er zijn al mensen die de zaal verlaten … de magie van weleer, o.m. van de Warmste Week van StuBru, lijkt op die manier meer en meer verloren te gaan. Ook het snedige “Strange intimacy” brengt niet de verwachte ommekeer, enkele mensen springen , hotsen en dansen … Het opkikkertje bleef dus uit …
Ik hoorde nog van iemand dat ze nochtans een zalige set hadden gespeeld in Krakau.
In de bis start Tom solo op piano, “No sound but the wind”, en dit enkel voor ons landje; in hun Europese tour hebben ze dit nummer zo goed als nergens gespeeld. Zou Jason Callewaert hier voor iets tussen zitten (ohja, zou hij hier zijn ?)
“An end has a start” , “Munich” en “Papillion” volgden , dat zijn nu net songs die de zaal in vuur en vlam zetten … ‘Thank you’ zegt Tom zowaar en ‘Thank you for coming, we love you’. Op die manier weet hij ons te omhelzen …
Editors was bij dit optreden minder bij de leest, eigenlijk zouden een paar nummers minder volstaan, maar hoedanook het zijn topmuzikanten, die een sterke, warme frontman hebben, die met zijn heerlijke moves op z’n Oscar and the Wolf’s het publiek overtuigt.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Vincent Dufrane
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4452-editors-26-10-22.html
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
