Stepmother - Met pieken en dalen
Met dergelijke temperaturen naar The Pit's trekken was vroeger een hachelijke onderneming. Maar intussen bleek mijn favoriete punkhol over de luxe van een functionerende airco te beschikken zodat de hitte er, binnen de perken bleef. Het was er zelfs beter binnen dan buiten. Het is ooit anders geweest.
Toen drummer Kobi door kanker een teelbal verloor, doopten de twee andere groepsleden hem meteen liefkozend om tot Kobi One. De groepsnaam, Kobi One & The Full Sacks, lijkt me dan ook een logisch vervolg. Verder bestond het Gentse trio uit bassist 'Lucky' Lukas en zanger-gitarist Almo Gonzalez, die je zou kunnen kennen van Las Almorranas. Toen ze eraan begonnen, dook er achteraan het podium nog een vierde man op. Keurig in het pak en met zijn gezicht verscholen achter een bivakmuts bleef hij zich de hele set lang aan de meest fascinerende dansjes wagen. Heel lang duurde het niet voor hij helemaal vooraan stond en zich van jas en hemd ontdeed. Onvermoeibaar bleef hij alle aandacht naar zich toe zuigen waardoor je bijna vergat dat er achter hem ook nog een groep stond te spelen. Die brachten een compromisloze mix van garagerock en hardcore waarin weinig plaats was voor nuance. Dit klonk meestal lomp en dreunend als een losgeslagen goederentrein. Toch had de band best wel zijn momenten. Vooral de zang kon me bekoren, hoewel Almo Gonzalez zich tegen het einde wat te vaak verloor in hardcoremaniërismen. Ook zijn gitaarspel, dat een paar keer zelfs psychedelische trekjes vertoonde, maakte behoorlijk indruk. Of hij daar zelf tevreden mee was, blijft maar de vraag, want na de laatste noot sloeg hij zijn gitaar aan gruzelementen.
Vreemd slot van een al even vreemde set waarin een anonieme danser met de pluimen ging lopen.
Stepmother is een powertrio uit Melbourne rond Graham Clise die ook actief was en is in enkele andere bands: Annihilation Time, Rot TV, Lecherous Gaze en Witch. Die laatste band is een nevenproject van J Mascis waarin de gitaargeweldenaar van Dinosaur Jr. achter de drums kruipt. Een Amerikaanse band dus, net als Lecherous Gaze uit Oakland, Californië waarmee hij acht jaar geleden al eens in The Pit's speelde, zo meende Clise zich te herinneren. Of dat klopt weet ik niet, maar een duik in mijn archieven leerde me dat ik Lecherous Gaze, samen met Danava, al in 2011 in The Pit's aan het werk zag. Intussen ruilde hij de States voor Australië waar hij met Stepmother onlangs een tweede plaat, ‘Absurdus Manifestus’, uitbracht.
Graham Clise verscheen op het podium in een Blue Öyster Cult-T-shirt, wat niet meteen het beste deed vermoeden. De muziek van Stepmother wordt nogal eens omschreven als proto-punk maar dat zal de lading slechts gedeeltelijk dekken. Mijn definitie van proto-punk is harde, agressieve, rauwe en primitieve rock ontstaan uit de garagerock van de jaren zestig, waarin de eerste kiemen van de punk al hoorbaar waren. De bakermat bevond zich in Detroit met groepen als MC5, The Stooges en Death. De laatste keer dat ik de term proto-punk nog eens boven haalde was bij een optreden van The Schizophonics, maar die band lijkt toch weinig gemeen te hebben met Stepmother. Als invloeden verwijst Graham Clise graag naar groepen als The Damned, The Pink Fairies, Nervous Eaters of Blue Cheer. Vooral die laatste invloed leek me onmiskenbaar, al maak ik meteen de kanttekening dat Blue Cheer door velen wordt beschouwd als de eerste hardrockband.
Want Stepmother mag zich dan wel als een punkband profileren, de hardrock was nooit ver weg. Gelukkig bleef dat goed gedoseerd terwijl Clise voldoende lef had om af en toe flink buiten de lijntjes te kleuren.
Al vroeg in de set verraste hij met "El Gusano", een onversneden surfinstrumental en wat mij betreft het beste nummer van de avond. Stepmother was op zijn best wanneer het tempo werd opgedreven en het fuzzpedaal werd ingetrapt. Jammer genoeg vond Clise het nodig om de band op zijn t-shirt te eren met een paar tamme nummers, voorzien van wel erg gladde backing vocals. Gelukkig bleef het bij die twee uitschuivers en uiteindelijk bleek Stepmother een best genietbare band waarbij mijn sympathie vooral uitging naar de noest meppende drummer Lee Parker, en dat zeker niet alleen om zijn Dead Moon-T-shirt.
Het werd helemaal mooi met het afsluitende "Journey to the center of the mind", een bijzonder gesmaakte cover van The Amboy Dukes, de eerste band van een toen nog niet ontspoorde Ted Nugent.
Dit orgelpunt versterkte alleen maar het gevoel dat er meer in had gezeten, zeker omdat Stepmother het al na een krap halfuur voor bekeken hield.
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
De Casino, Sint-Niklaas - events
07/06 Stijn plays Prince + filmvoorstelling, a warm tribute to the legacy (a royal day) – info zie site
WK voetbal op 15/06, 21/06 en 27/06
11/06 Great Gigs In The Park: Orkesta Mendoza, Twanguero & The Tusconians
12/06 Great Gigs In The Park: Psychonaut, Bloed
13/06 Great Gigs In The Park: Delta bombers, The bridge city sinners
17/06 Great Gigs In The Park: ’t Hof Van Commerce, C-Rhyms
19/06 Great Gigs In The Park: Mike D (Beastie Boys)
20/06 Great Gigs In The Park: Lloyd Cole, Aqua Riyaz
24/06 Great Gigs In The Park: Raymond V/H Groenewoud, Jokke
23/06 Great Gigs In The Park: Tropical fuck storm, Pigs (x7)
25/06 Great Gigs In The Park: Sun kil moon, Blum
26/06 Great Gigs In The Park: Turbonegro, Sha-La-Lees
27/06 Great Gigs In The Park: The Paranoiacs (try-out), Cesar sun
29/06 Great Gigs In The Park: Monza (try-out), Camilo Donoso
02/07 Great Gigs In The Park: The Sheila Divine, Lightspeed (geannuleerd)
03/07 Great Gigs In The Park: Danny Vera, Jan Bas
04/07 Great Gigs In The Park: Prins S. En De Geit, Willy Organ (farewell gig)
05/07 Great Gigs In The Park: Steppin’ Tone, Dub-Up Hifi Soundsystem
18/08 Dikke (try-out)
20/09 Fun Lovin’ Criminals ‘live with the difontaine orchestra’ @Stadsschouwburg
20/09 The Jayhawks ‘40Y’
25/09 De Staat
27/09 Jazzclub: Echoes of zoo
01/10 Hooverphonic & Noémie Wolfs, ‘30Y anniversary tour’ @Stadsschouwburg
03/10 The deep dark woods
06/10 Drink the sea w/ members of REM, Screalming Trees, QOSA & Mark Lanegan band
08/10 DJ Krush
09/10 Monolord, Dopelord
10/10 Kate Ryan live
11/10 Future palace (ism Biebob)
14-10 Devotchka, a celebration of the music of ‘little Miss Sunshine’, Sons of town hall
16-10 High Hi ‘noonday demon’
18/10 Jazzclub: Stéphane Galland: Kanda
23/10 Novastar solo ‘the best is yet to come’
24/10 Siglo xx, Neon electronics
28/10 Clawfinger ‘before we al die tour’
05 + 06/11 Bizkit Park, a mighty nu-metal tribute
07/11 Portland album ‘champain’
08/11 Jazzclub: Too noisy fish
12/11 Jeremy Pinnell
18/11 Douwe Bob
20/11 The Kids, 50Y anniversary
21/11 The Scene, Syb Van Der Ploeg, ‘de tijd is nu’, Jan Douwe Kroeske
26/11 She past away
27/11 Geoff Tate ‘Operation: Mindcrime-the final chapter’ (ism Biebob)
29/11 Jazzclub: Ola Tunji
03/12 EMF
04/12 Bimfest XXIV (ism Bodybeats)
10/12 Dylan Leblanc, ‘haunting soulful southern storytelling’
11/12 Doodseskader
2027
14/01 Crooner – Daan, ‘the acoustic trio shows’ @Stadsschouwburg
04/02 Charlotte Wessels & The Obession (ism Biebob)
Infos
Partys @De Casino - Club casino - info zie site
De Casino – NMBS: slaan de handen in elkaar om jouw concertbezoek nog beter te maken met korting! – Info zie site
Lawijtstrijd - Lawijtstrijd - Muziekconcours Waasland
LAWIJSTRIJD, het legendarische muziekconcours van het Waasland is terug in een samenwerkingsverband van De Casino Concertzaal, Lokerse Feesten, Crammerock en jeugdhuizen Den Eglantier (De Nest), De Cramme en Okapi. De wedstrijd wordt ondersteund door Cultuurtuin Waas (Interwaas) en de stads- en gemeentebesturen van Lokeren, Sint- Niklaas en Stekene. (zie info site )
AFTRAP: Drie spots worden vrijgehouden voor jonge talenten uit de buurt die hun kans willen wagen om op één van onze podia te spelen die dag. Zij ontvangen naast podiumervaring en eeuwige roem ook catering en drankbonnen voor een dolle avond. Concreet zijn we op zoek naar allround dj’s, maar ook dj’s en live acts uit de hardere en experimentele elektronische genres zijn welkom met hun inzendingen.
De Tijdloze: Tijd voor 90: De Tijdloze en De Casino slaan jaarlijks de handen in elkaar om het muziekrepertoire van de gouden jaren negentig te vieren. Ontstaan als eindejaarslijst op Studio Brussel en na 35 jaar uitgegroeid tot een muzikaal begrip, vervelde De Tijdloze (100) in 2018 tot een onafhankelijk online radiokanaal (VRT MAX / DAB+) waar onder meer Stijn Van De Voorde (For Those About To Rock) en Roos Van Acker (Jouw Tijdloze Ochtenradio) de pop- en rockgeschiedenis alle eer aandoen. Liefhebbers van nostalgische hits kunnen sindsdien afstemmen op deze volwassen geworden digitale stream om er vierentwintig uur per dag, zeven dagen per week de beste klassiekers te beluisteren.
GREAT GIGS IN THE PARK Tien extraordinaire concertavonden De Casino Concertzaal en het stadsbestuur Sint-Niklaas presenteren een derde editie van Great Gigs in the Park. Deze reeks openluchtconcerten, die plaatsvinden in de feeërieke setting van het historische Casino Park (DC terras), wordt dit jaar gespreid over drie weken (van woensdag 14 juni tot donderdag 6 juli) en bundelt in die periode tien extraordinaire openluchtshows op de Casino[1]kiosk. Gezelligheid is het codewoord tijdens Great Gigs in the Park, want voor elk concertavonden worden slechts 600 tickets aangeboden. Programma De line-up van Great Gigs in the Park biedt een staalkaart van waar de Casino voor staat, zijnde een veelheid aan uiteenlopende muziekgenres: van hardrock en post-metal over elektrofunk en groove tot roots en droompop. De Casino presenteert ook elke concertavond een uitgekiende support-act: laureaten van Lawijtstrijd, speerpunten uit de Brusselse elektrojazz-hype, punk-calamiteiten, een crossover tussen doom en oriëntal, maar ook western swing-adepten en singer-songwriters.
DC en Stadsschouwburg presenteren samen Soundtrack - op zoek naar nieuw muziektalent uit Vlaanderen en Brussel
https://www.decasino.be
Dressed Like Boys – Blender - Entertainend, bevlogen, geëngageerd en muzikaal hoogstaand
Dressed Like Boys, Cisca Cisca
De locatie waar Blender zich bevindt is werkelijk mooi. Het is gelegen naast de Leie en de plaats zelf bestaat uit een tuintje en een overkapte buitenplaats. Het was ook niet grootschalig en dus overzichtelijk. Dus dat zat al goed.
Opener Cisca Cisca was afgezakt met enkel haar bassist die de bas inruilde voor een piano, omdat één van haar bandleden ziek was. Dit vingen ze beiden goed op en het maakte meteen ook duidelijk welke ferme zangstem ze heeft. Het was een ingetogen en intense passage dat een overgroot deel van het vroeg opgekomen publiek wist te smaken. Alleen een beetje jammer van de onrespectvolle luide babbelaars achteraan bij de toog.
Ze maakte ook nog reclame voor haar debuutplaat die in september verschijnt en waarvan ze nu reeds 9 exemplaren mee had in de merchandise stand.
Tenslotte was het de beurt aan Dressed Like Boys. Zanger Jelle Denturck begroette iedereen in het West-Vlaams. Voor hem was het bijna een thuismatch aangezien hij van het naburige Ingelmunster afkomstig is. Hij sprak ook een Britse fan toe die speciaal uit London was afgezakt voor dit concert.
Er werd geopend met “Nando” en daarna het prachtige “Healing”. “Agony Street” was een volgend ijkpuntje waarbij hij zingt over de gewelddadige en intense relatie van de Franse dichters Rimbaud en Verlaine. Zijn bindteksten tussen de songs waren duidend, zoals bij o.a. “Jaouad” en zinvol.
Een solomomentje van Jelle was er tijdens “And Then i Woke Up” waarna de registers opengetrokken werden voor “Lies” en “Pinnacles”. Die laatste werd naar het einde toe voorzien van een fantastische muzikale finale. Te vroeg was het concert gedaan.
Gelukkig kwamen ze terug voor twee songs. De eerste was “Margrietje”; een ode aan Johny Turbo en een heerlijk meezingmoment. Tenslotte werd er geëindigd met “Stonewall Riots Forever” waarbij Jelle de titel uitlegde ( inzake het Queer-gebeuren in de States in 1969).
We kregen een fantastische muzikale avond voorgeschoteld in deze gezellige setting.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Sunn O))) - Luid, Luider, Luidst
Sommige concerten dien je letterlijk te ondergaan, om echt mee te zijn in een verhaal. Bij het duo Sunn O))) (****1/2), is dit zelfs de voornaamste vereiste. De Amerikaanse drone- en doommetalpioniers Sunn O))) (opgericht door Stephen O'Malley en Greg Anderson) verlegt grenzen in hun aparte, unieke sound en in geluidsnormen overschrijdend gedrag.
Naast een arsenaal aan versterkers op het podium, zie je in een walm aan rook enkele silhouetten in het donker met een gitaar. Het leek wel alsof we in de diepste krochten van de Trix waren beland … Nochtans straalt het gezelschap sympathie uit want ze 'spreken' hun publiek aan, ook al is het op een rauwe, dreigende toon.
We horen in het begin bij de intro stemmen uit de duisternis, voor het echt losbarst. Eens de gitaren omgord, ontstaat er een monotone, oorverdovende confrontatie met je innerlijke. De sobere lichten in het begin, en het groenachtige decor, naarmate de set vorderde, versterkte het gevoel van onbehagen alleen maar. Niet een soort onbehagen dat je wegjaagt maar eentje waar je gewoonweg van geniet, in zoverre het mogelijk is. Geluidsmuren worden opgebouwd en door die harde, luide repeterende krachtige laagjes, zagen we mensen vroegtijdig de zaal verlaten.
Vanaf de intro met “Venom Banter 1986” tot de eerste 'song' “XXANN”, en verder “Poin & Shoot” en het verpulverende “Butch Guns”, bleef de band aan eenverschroeiende tempo doorgaan.
Het was bloedheet buiten, binnen kregen een muzikale dreiging tot op het kookpunt. Wat een verpletterende klank en sound. We werden overmand door oorverdovende emoties. Met een laatste gitaarlick doorheen ons lijf en hart, sloot Sunn O))) overtuigend af met “Frost ©”.
Het optreden was dus eerder een ellenlang muzikaal verhaal in een bijna twee uur durende drone.
Monotoon gewijs deed Sunn O))) elke vorm van realiteit verdwijnen. De wereld om ons heen werd plots nog grauwer, waanzinniger, huiveringwekkender, met het angstzweet op de lippen. Een bad van diepe duisternis, dat je gewillig onderging.
De sympathieke vriendelijkheid van het duo siert met o.a. een duimpje in de lucht en een afscheid, dat het publiek verbouwereerd in diepe trance, achterliet. Het contrast bij het verlaten van de zaal kon dan ook niet groter zijn.
Hoedanook , dit was een indrukwekkend concert!
Sunn O))) zorgde voor een mediatieve, sacrale totaalbeleving mokerslag. De donkere, duistere, dreigende repeterende ritmiek , de crescendo opbouw, de mokerslagen en de registers opentrekken tot een climax binnen de drone-doommetal is iets aparts, uniek van deze twee.
Sunn O))) staat voor ‘Luid, Luider, Luidst’. Uiterst spannend voor wie ervan houdt …
Het was de bedoeling om eerder nog Nataša Grujovi en Steve Moore mee te pikken zls support. Helaas gooiden trein/tram/bus perikelen roet in het eten, waardoor we laattijdig aankwamen in Trix
Setlist: Venom Banter 1986 // XXANN // Mocking Solemnity //Point & Shoot // Butch's Guns // Glory Black //Frost (C)
Organisatie: Trix, Antwerpen
Nagløed - De schoonheid van wat we op ons pad tegenkomen en de hoop op een betere wereld, het is de rode draad doorheen onze muziek.
Het trio Nagløed is geen onbekende voor ons. De band is ontstaan in 2017 en bracht recent zijn tweede album uit ‘Everything is In Everything Else’.
Lees gerust de recensie https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/103221-everything-is-in-everything-else
We zagen het trio reeds live aan het werk in N9 in het voorprogramma van SCHNTZL waar ze binnen een intiem kader, zorgden voor een gezellig huiskamersfeertje. Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/103109-schntzl-schemerzone-tussen-improvisatie-en-experiment
Vervolgens zakten we af naar CC Nova,Wetteren voor een heuse ‘Picnic Music’ -sessie op de middag. Ook hier kon het trio ons overtuigen. Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/103261-nagloed-wat-een-diversiteit-aan-prikkels
We hadden een fijne babbel over de beide concerten, de nieuwe plaat en de toekomst.
De band ontstond in 2017, intussen hebben jullie al een mooi parcours afgelegd. Maar toch bleven jullie een beetje ‘in de schaduw’, heb ik de indruk? Of is iets me ontgaan? Zit de COVID periode er voor iets tussen?
Die eerste plaat is in eigen beheer uit gekomen. We hebben die op Jazz in ’t Park kunnen voorstellen, en hadden supports in de AB Club en de Vooruit te pakken. Alle mooie dingen daarna, zoals een Sofar sessie in Parijs zijn helaas door COVID in het water gevallen.
Had COVID er niet geweest, hadden jullie nu veel verder gestaan?
In het begin was het ook eerder ‘jammen’ en samen nummers maken, en dat is gewoonweg een traag proces. Een beetje knutselen met alle ideeën die er waren, en daar een puzzel van te maken vind je op die eerste plaat terug. Terwijl deze tweede plaat toch wat meer organisch klinkt. Dat speelt ook een rol.
Hoewel, als ik jullie live bezig zie, hoor ik een muzikaal puzzelwerk met verrassende wendingen, ook bij het nieuwe materiaal
We hebben voor corona een lang schrijfproces gehad dat onderbroken is geweest, en nu pas – met deze tweede plaat – echt meer uitgewerkt is. Die eerste plaat was meer informatie, maar ook meer geknutsel op voorhand. We zijn zelfs nummers compleet kwijt geraakt in dat proces. Terwijl we nu wel op een bepaalde lijn zitten die we willen volgen op deze tweede plaat. We hebben nu meer onze eigen identiteit gevonden.
Sommigen maken de link naar The Smile en de solo-projecten van Thom Yorke, maar evengoed Sigur Ros. Hoe zien jullie het zelf?
Het is niet dat we bewust die stem na te doen, het is natuurlijk een heel mooi compliment om daarmee te worden vergeleken. We zijn er niet echt mee bezig met of we zus of zo klinken.
Jullie worden ten dele in het hokje van de jazz geduwd. Enig idee hoe het komt?
We hebben al vaak gehad dat we op typische jazz podia staan en de opmerking kregen dat het niet echt jazz klinkt. Maar eerder harmonieus. En langs de andere kant stonden we op plekken waar meer pop en rock wordt geprogrammeerd waar we dan de opmerking krijgen eerder jazzy te klinken. We horen in geen enkel hokje thuis, maar wat visie en brengen van onze nummers betreft, gaan we toch meer die jazz kant uit. Vooral het open en improviserende karakter van onze muziek toont dat.
Zorgt net dat ‘hokje’ niet voor een inperking van de mogelijkheden, denk je?
Er zijn genoeg programmatoren die graag de crossovers opzoeken, dus dat komt wel goed
Ik heb jullie live gezien … De intieme, donkere setting van de N9 was perfect om jullie muziek echt tot zijn recht te laten komen; daarnaast in de middagsetting was het anders, waar ik plots ‘een totaal andere band’ zag optreden (een compliment!). Jullie kunnen duidelijk grotere podia aan, toch?
Op echt grote podia zal dit misschien minder goed lukken, op een Pukkelpop krijg je vermoedelijk enkel de eerste rij mee terwijl de rest staat te babbelen. Wat wij nodig hebben is een gefocust publiek. Of dat nu voor vijf of vijfhonderd man is, speelt geen rol. En we hadden het gevoel dat dit nu in CC nova zeker het geval was, waardoor we gewoon los konden gaan.
Een mooi verschil dus tussen het optreden ‘s middags en in de N9?
We hebben van dat optreden in N9 enorm genoten, zo voor het podium zitten met het publiek heel dichtbij. Dat was heel ontwapenend. Je keek haast recht in de ogen van de mensen. We speelden er het voorprogramma van een maffe band als SCHNTZL en konden dus onze maffe kant laten doorschemeren: dat is heel goed gelukt toen.
Ik vond jullie zelfs in CC Nova toegankelijker klinken dan in de N9 …
Nu konden we een volledige set spelen , en ja het publiek was mee.. dat scheelde veel. Als voorprogramma is de setlist ook eerder beperkt. En nu niet, waardoor je daar als band veel meer mee kunt doen. Dus dat ‘toegankelijker’ komt daaruit, dat we nu meer onze set volledig konden uitbouwen. Het is een set die we graag nog meer zouden willen spelen in de toekomst...
Ik ben er zelfs van overtuigd dat jullie met deze set grote podia als Jazz Middelheim en Gent Jazz gemakkelijk zouden aankunnen, is het een ambitie?
Dat is zeker een doel.. je mag onze naam altijd doorgeven aan de organisaties (haha). Het is in elk geval een doel waar we naartoe werken om daar te mogen staan.
Wat is jullie grootste ambitie of doel met de band, of binnen alles wat jullie doen met muziek?
Op mooie plekken spelen is ons doel. Ook in het Buitenland als dat kan. en als je op een festival kunt staan als Jazz middelheim of Gent jazz kan uw muziek ook groeien. Maar we genieten evengoed van een klein concertje, waar een publiek staat die meegaat in ons verhaal. Het is dus zeker een ambitie om te blijven groeien, en dat nog heel lang samen kunnen doen met ons drie, want het klikt zeer goed. Dat is de voornaamste ambitie eigenlijk, of meest realistische .
Ik heb ook de nieuwe plaat ‘Everything is Everything else’ onder de loep genomen; wat me opviel is de brede, diverse aanpak Intiem én lekker uithalen. Een bewuste aanpak?
Deze plaat is een presentatie van hoe we zijn als mens. En in het leven kom je zowel de goede als minder goede kantjes op je pad tegen. Dat hebben we instrumentaal willen uitbeelden op deze plaat. Dus op dat vlak is dat zeker een bewuste aanpak. het is mooi om dit allemaal te kunnen uitbeelden in muziekstukjes, daarin zijn we dus heel goed geslaagd.
Het is ook een erg emotionele plaat: ’Everything Is In Everything Else ‘ is dan ook de muzikale weergave van een filosofische reis tussen leven en dood, vreugde en verlies, vasthouden en loslaten, lezen we in de bio. Kun je er meer over vertellen?
We werken en leven al zoveel jaren samen, waardoor onze levensgang samen daar gewoonweg in verwerkt is. Zowel onze droevige momenten, als onze vreugdevolle momenten. En op dat vlak was het ook zoeken naar identiteit. Er zijn veel nummers die we nu niet meer spelen, omdat ze niet meer matcht met de groep die we nu zijn.
Jullie hebben een nieuw nummer gespeeld, “Hanīn wa Amal”; het ligt dus in dezelfde lijn?
Er moet nog wat aan gesleuteld worden, maar het live spelen doet wel deugd om eens af te tasten hoe het binnen komt bij het publiek. We zien dan beter wat we er zelf nog mee kunnen doen. ‘Hanīn Wa Amal’ betekent ‘weemoed en hoop’, en dat sluit mooi aan op ons levensverhaal. Het zijn twee elementen waar we wel vaker mee spelen, we surfen graag op die melancholische golf tussen licht en donker. De soms bittere schoonheid van wat we op dat pad tegen komen, en de hoop op een betere wereld.. want die ziet er nu niet zo mooi uit. Het komt er allemaal in terug, maar is ook de rode draad doorheen al onze muziek.
Is deze nieuwe song representatief voor de weg die jullie verder willen bewandelen, op eventueel een nieuwe plaat?
We zijn inderdaad al naarstig bezig aan een derde worp. Er staan ook nog wat hevigere nummers op. Het is echter nog te vroeg om daar definitief al uitsluitsel over te geven, omdat wat nieuwe nummers betreft alles nog een beginnend proces zit. Er moet nog veel aan geschaafd worden..
Elke song is zodanig opgebouwd, dat je als luisteraar ook je eigen levensverhaal erin herkent, mezelf incluis; was dit ook de onderliggende bedoeling?
Dat is een super mooi compliment. Want uiteindelijk is dat zeker de bedoeling, het is niet alleen ons verhaal maar het verhaal van iedereen die naar onze muziek luistert. Als je jezelf daarin herkent? Dan is ons doel bereikt. De connectie maken met de luisteraar en die de kans gunnen hun eigen referenties te spotten, daar draait het om.
Zowel live als op plaat hoor je geen of weinig verschil; een compliment. Het gevoel in de huiskamer is hetzelfde als live, hoe komt het?
Deze plaat is ook live opgenomen. We hebben onze schouders er samen onder gezet om op te nemen. Dat komt wellicht daardoor.
De plaat komt in elk geval heel sterk binnen, ook live een mokerslag. Hoe waren de algemene reacties tot nu toe?
Uit ons live publiek komen heel positieve reacties, en ook de plaat kreeg, shout out naar ons label en de held Jeroen, mooie reviews. Het deed deugd om onze muziek besproken te zien in Humo of Focus Knack en een plekje te bemachtigen op Ayco Duysters playlist. En bij Chain DLK werkt Vito, een journalist die onze plaat heel goed begrepen heeft: “Nagløed benadert z’n filosofische ambities beheerst en laat de muziek verbindingen suggereren ipv die op te dringen.”
Is deze plaat de ‘doorbraak’ naar een ruimer publiek; kan het meer deuren openen?
We krijgen wel reacties van promotors die ons boeken omdat we al veel ervaring hebben binnen de scene. Naambekendheid, en dat we met deze plaat toch onze weg gevonden hebben scheelt. Het zou leuk zijn moesten we met deze plaat lokaal wat meer kunnen doorbreken en hopelijk ook naar het buitenland toe wat deuren zouden kunnen open gaan.
Wat zijn de verdere plannen?
Verder optreden, en in het voorjaar van 2027 een nieuwe plaat op de markt brengen of toch in die richting. Maar voorlopig dus zoveel mogelijk optredens proberen versieren. Zij de voornaamste plannen nu.
Waar zien jullie jezelf binnen enkele jaren?
Twintig kinderen (haha) en dat die allemaal samen met ons muziek maken… gewoon, zoals we al zeiden, nieuwe platen opnemen , blijven muziek maken. Als we binnen tien jaar dit nog steeds kunnen doen? zullen we al heel blij zijn, en hopelijk ook een beetje in het buitenland.
Pics homepag @Jeroen De Wandel
Het lijkt me een zeer mooi doel om naar toe te streven, nog veel succes in alles wat jullie doen. Bedankt voor deze fijne babbel
Isabeau – Onze troef is een typisch female fronted melodieus alternatief kantje, tussen licht en donker in
De vrij jonge band Isabeau bestaat uit doorwinterde muzikanten. Onder de noemer ‘Female Fronted Melodic Metal’ werd Isabeau opgericht 2024. We zagen het combo live op Goerarock in Mol. We schreven ‘We kennen nog wel bands die in diezelfde vijver vissen, maar Isabeau begeven zich wel op een torenhoog niveau en drijven de luisteraar tot een punt tussen Hemel en Hel, tussen vertwijfeling en hoop waardoor we totaal verweesd achterbleven. En net dat maakt deze band toch vrij uniek binnen de metal scene’.
Tijd om hen beter te leren kennen … We hadden een interview op een gezellig terras boven hun repetitie lokaal in Turnhout, en spraken over het debuut ‘Ashlight Testament’, de ambities en toekomstplannen.
Jullie hebben al bij andere bands bezig geweest. Hoe is het idee rond dit project ontstaan?
We werken al heel wat jaren samen, we waren als een tijdelijke reünie – Torn AD - in een projectje gestapt. We hadden een lokaal optreden op een benefit en mijn dochter was daar ook en die zei ‘dat wil ik ook doen’. we hadden gezegd, ok volgende week is het repetitie zie dat je er bent.. en ze is gekomen. We begonnen met Lady Gaga en Withim Temptation. Renée wou echter iets doen in de richting van Arch Enemy of Pestilence. Toen hebben we besloten dat te doen, en heeft ze lessen gevolgd.
Heeft de naam een bepaalde betekenis?
De naam Isabeau is gebaseerd op een film, Lady Hawk met Rutger Hauer en Michelle Pfeiffer en dat was ook wat tussen licht en donker. Een soort verhaal als Romeo en Juliette maar dan in de middeleeuwen, één van de twee sterft daarin. De naam is dus een samenvoeging van dat vrouwelijke en mannelijke van death metal.. ‘Isa’ en ‘Beau’.. met ook de contrasten voor ogen van het licht en het donker
Het ligt ook in de lijn van de muziek die jullie brengen, als ik het goed begrijp, is het een bewust pad?
De teksten zijn donker, voornamelijk ook anti religie al is dat een groot woord. Gaat over fantasie, depressie. Wel geen politiek en zo, maar wel de donkere kant van de maatschappij.
Er zit ook iets spiritueels in jullie muziek?
Ik ben sowieso atheïst , waar mensen in geloven of niet is hun eigen zaak, het is gewoon een leuk onderwerp om mee te spelen. Het past in de muziek, , zelfs in de globale metal. Heel subtiel, om een voorbeeld te geven, Judas Priest ‘Electric Eye’ gaat iemand in de lucht die je aan het bekijken is. In die richting ook van Star Wars, Ladyhawk… een fantasie wereld . die dingen komen terug in onze muziek.
In de omschrijving staat ‘female fronted melodic metal’. Kun je aangeven waarom precies die ‘female fronted’. Als er een melodieuze death metal band is met een mannelijke zang staat er ook niet ‘male fronted’. Hoe moeten we het zien?
Dat klopt wel, maar heel veel boekingen komen op typische ‘female’ festivals. Wij zitten meer in dat Melodieuze Deathmetal. Eigenlijk is het allemaal metal, of je nu thrash, death, power, prog of gelijk wat doet.. we zijn en spelen allemaal metal, we zijn één familie.
Is metal ondanks alles nog een mannen bastion? Ik zie wel de laatste jaren een pak vrouwen in het publiek
We zitten al veertig jaar in de metal, en we merken wel dat er een breder publiek is gekomen in deze tijden. als je naar sommige groepen kijkt wel, maar als je in de metalcore en zo ziet, zie je daar wel al meer vrouwen in de metal. Er is een kentering, ook buiten die typische female voice metal . vroeger had je Doro en Lita Ford en zo, en dat was het een beetje. Nu is er toch meer beweging in meer vrouwen in de metal dan vroeger. Ook wat fans betreft, zien we meer vrouwen opdagen in het publiek. Ik denk dat een vrouw zich veiliger voelt op een metal festival, net doordat het metal publiek een heel aangenaam publiek is. Ze zien er stoer uit, maar zijn zeer zachtaardig van inborst,..
Ik heb jullie op Goerock in Mol live gezien, en was onder de indruk van hoe intens die duisternis muzikaal aanvoelde. Is het een bewuste aanpak?
Invloeden is het sleutelwoord. We hebben allemaal diverse invloeden. Na zoveel uiteenlopende jaren in uiteenlopende stijlen te hebben gespeeld, komt alles nu terug en samen. We proberen ieder zijn invloed daar in te brengen, de nummers zijn gegroeid. We hebben twee jaar gedaan over het schrijven van die plaat, om elk zijn inbreng erin verwerkt is en er moest bij passen. We hebben ondertussen onze weg gevonden, het moet niet te ingewikkeld worden. En daarin zijn we goed geslaagd. En dat komt ook live tot uiting. Er is niks zo leuk als mensen zien meezingen en bewegen, het mag ook wat ‘een feestje zijn’ , die diversiteit mag en moet.
Binnen die metal stijl komt er opvallend een jonger publiek op af?
We hebben pas gemerkt in Brussel dat een jonger publiek het goed vond. In Brussel was het niet alleen een opvallend jong publiek , heel veel vrouwen ook. Die gingen compleet uit de bol. We willen ook een jonger publiek aantrekken, maar vooral mensen die houden van metal. Zoals het altijd is geweest binnen die metal wereld, zonder hokjes.
Die verwoestende rollercoaster herken ik ook op jullie debuut dat eind januari verscheen. Kunnen jullie de live sfeer van de plaat uitbeelden?
Daar hebben we ook naar gestreefd . en daarvoor mogen we Jannes Lemaître – Slipperhead Studio’s heel dankbaar voor zijn. Jannes had ons live gezien en gevraagd of we een geluidsman zochten. Hij had dat festival gemixt, en we wilden hem sowieso. Dus dat was mooi meegenomen. We kwamen 100% overeen dat het op plaat hetzelfde moest klinken als live, en daarin is hij heel goed geslaagd.
Hoe is het debuut ontvangen?
We waren nog effectief op de plaat aan het wachten, die is sinds kort echt op de markt gekomen, dus veel recensies zijn er vooralsnog niet. We krijgen wel links en rechts reacties, maar we zijn heel benieuwd hoe de reacties zullen zijn vanuit de media, het is beetje loterij . maar op optredens krijgen we heel positieve reacties, als we voor iemand nieuw spelen krijgen we die bij als fan.. dat is heel goed dus.
Heeft het wat deuren geopend?
De iets grotere festivals of shows is moeilijk te boeken zonder een full CD/LP, deze is er nu wel. Weliswaar te laat om deze zomer de grotere festivals te doen maar daar mikken we zomer ’27 dus zeker op. We doen ook graag een pre-show voor een grotere internationale band. We zien ook dat we hier ook gevraagd worden voor de wat meer gevestigde waardes en dus ook grotere veneus. Hou de agenda maar in het oog, er komt in het najaar nog veel leuks aan!
Is het ‘Belg’ zijn geen struikelblok om jullie doel te bereiken?
België is een vreemd land, er is zelfs een muur tussen Wallonië en Vlaanderen. Terwijl we met onze muziek over de taalgrens wel aan onze trekken zouden komen vermoedelijk. Ons land is ook iets meer commercieel ingesteld, en er is het gebrek aan chauvinisme, want in Nederland optreden lukt dat wel
Het is moeilijker geworden om iedereen echt te bereiken?
Kleine festivals proberen wel, maar ze moeten meer dan ooit opboksen tegen de grote spelers op de markt zoals Werchter of Graspop. Wie weet Graspop of de wei van Werchter, en dat kost enorm veel geld. Langs de andere kant beweegt er iets binnen die ‘underground’. En dat is niet alleen in de metal, maar dat was in de jaren ’80 niet anders. Er is nu een enorm aanbod is, je kunt in je eigen studio muziek maken. Een paar jaar geleden Boskat, die zijn zo jong en die brengen iets van kwaliteit. Er beweegt dus zeker iets, meer dan vroeger zelfs. Ook wat opleiding betreft is dat zo, tegenwoordig kun je op conservatorium gewoon metal leren spelen, dat was vroeger niet zo. de mogelijkheden zijn dus veel breder geworden. En dat zorgt dat meer aanbod is, en de kwaliteit veel hoger ligt. Als tegenkant krijg je bands die terug naar de roots gaan, back to basic. Het leeft dus echt wel.
Waar zie je‘Isabeau’ binnen de scene?
Iedere band met enthousiaste muziek, proberen een nummer te schrijven dat boven het maaiveld uitsteekt. Niemand begint puur voor het geld, vooral voor plezier. En in ons land is het haast onmogelijk om ‘rijk’ te worden van je muziek. Overaanbod is een vies woord, er is een groter aanbod van bands. Ook al zijn er minder locaties. Waar zit Isabeau? Wij kennen elkander al 35 jaar ondertussen, we hebben datzelfde idee gehad om plezier te maken. En daar vind je Isabeau tussen dat aanbod.
Hoe kun je jezelf aanprijzen?
Onze grote troef is toch onze zangeres , ze heeft een eigenschap als ze iets wil gaat ze er volledig voor. Dat viel ons heel erg op. Het onverwachte maakt ons uniek, mensen komen kijken en zien een fragiel meisje op dat podium verschijnen die met haar bijzonder stembereik iedereen omver blaast. Het is in dat typisch female fronted, en we gaan meer naar de extreme kant daarvan. Maar zitten daar vooral wat tussen in, tussen dat licht, donker en melodieuze. Die troef van Renée als zangeres spelen we ook uit, daar hebben we over gesproken samen. En ook of we nu op een groot festival, of klein podia staan. Alles is een Arena. Het moet impact hebben op de mensen die komen kijken. En Renée wordt steeds beter en beter. Dus ja, dat is dus onze grote troef .
Wat zijn de verdere plannen deze zomer en tijdens het jaar?
Dit zijn degene die we al kunnen bevestigen maar in het najaar komen er nog een 5 à 6 bij die we pas kunnen aankondigen ca half augustus…
Plannen brengt me bij ambities, is er een bepaald doel dat jullie wensen te bereiken?
Het zou leuk zijn om naar de toekomst enkele goede shows te kunnen spelen, al dan niet op grotere podia, maar vooral een laat ons stellen twintig tot dertig heel goede shows kunnen doen in binnen en buitenland. We hebben ook Mexicaanse connecties. Om daar te gaan optreden wordt moeilijk, maar vandaaruit kunnen samenwerkingen ontstaan. Moest dat in Europa wat deuren kunnen openen zou al leuk zijn. wat vooral speelt, de ambitie is er, maar we zijn al zo lang bezig en het hoeft niet allemaal meteen.
Waar zien jullie jezelf binnen enkele jaren? Of ben je er niet mee bezig?
Dat is ook hetzelfde antwoord, we zien wel wat er op ons afkomt. Dat is zo met het ouder komen, we zijn al een beetje bezig met nieuwe nummers. Door de ervaring die we hebben, zal het nu wel iets gemakkelijker gaan om de tweede uit te brengen. We hebben een richting, maar ook dan jagen we ons niet af, en zien wel hoe en wat ons op uitkomt. Een doel en droom is wel eens mogen spelen op 70.000 tons of Metal, daar werken we wel naartoe. We horen daar veel positieve dingen over. Maar ze kijken daar hoeveel bands per land er zijn. maar alles op zijn tijd, langzaam blijven groeien. Is en blijft het voornaamste doel.
Bedankt voor de fijne babbel, veel succes in alles wat jullie doen, we blijven het op de voet volgen
WOW WOW is een nieuw (zij-)project van Wouter Spaens. Hem kan je kennen van Riptunes, IDIOTS, Bherman en Harry Descamps. “Tre Hus På Vannet” betekent zoveel als ‘drie huizen aan het water’ en vormt de neerslag van Wouters’ reis van twee weken door de Noorse fjorden, langs drie huizen aan het water. Elk nummer kreeg de naam van het dorp. Op elke locatie schreef hij één song. De rust, de uitgestrekte landschappen en het leven aan de rand van het water vormden de inspiratie en dat hoor je ook. Als deze EP iets uitstraalt, dan staat innerlijke en uiterlijke rust alvast voorop in het rijtje. Akoestische gitaren, ruimte en eenvoud staan centraal.
Het verhaal achter de songs geeft alles een extra gouden randje. Zouden drie rustige plekken in Vlaanderen dezelfde songs opgeleverd hebben? Ik vermoed dat rustig, hoewel relatief, in Noorwegen toch een andere dimensie bereikt. Of toch de rust die Wouter daar gevonden heeft.
Het concept van reis-songs is niet nieuw, ook niet in deze akoestische folk/jazz richting. We denken bijvoorbeeld spontaan aan “Islas” van Flo. Hier klinkt het ook al overtuigend authentiek. Als WOW WOW houdt Wouter zich aan zijn eigen roots en invloeden, zonder bijvoorbeeld de lokale muziek (songs, instrumenten, toonzetting, tradities, …) te willen integreren. Dat is mooi en eerlijk.
Voor mij had deze reis langer mogen duren (meer songs), maar we kunnen er ook mee leven als hij elke vakantie een nieuwe bestemming aandoet voor telkens een nieuwe EP.
Voor deze EP werkte Wouter samen met producer Pieterjan Maertens (Tamino, Loverman, Bazart,...). Je vindt “Tre Hus På Vannet” op Spotify.
Folk/Jazz
Tre Hus På Vannet EP
WOW WOW
Tre Hus På Vannet - Single by WOW WOW | Spotify
'Something Deeply Hidden' is het vijfde album van de instrumentale progrockband Poly-Math. Zeven nummers waarin ethio-jazz, klassieke progrock, mathrock en postrock met elkaar worden verbonden zijn.
‘Mee in het verhaal gaan is de boodschap' … Onlangs hadden we een fijne babbel erover met de band. Lees gerust
https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/103104-poly-math-hoewel-we-complexe-verhalen-niet-echt-instrumentaal-kunnen-overbrengen-geven-we-onze-muziek-graag-een-thema-rond-een-onderwerp-waar-we-op-dat-moment-in-opgaan
“The Universe as an Engine” wordt bepaald door lekkere percussie in diverse tempowissels. Een prachtige start. “One/two/three/four body problem” klinkt iets chaotischer, maar kent een broeierige spanning. Wat we ook horen op “No such thing as now” en “Special Dis/order” . Het album is gebaseerd op het non-fictieboek van de Amerikaanse theoretisch natuurkundige Sean M. Carroll. De filosofische ondertoon, ontdek je doorheen het materiaal. Het meer psychedelische “Euthyphro Dillema” onderstreept het.
“Spactral Dis/order” dompelt je onder in een georganiseerde chaos. “Terror Management Theory” is een klepper van een afsluiter, van circa acht minute, boeiend door de talrijke improvisaties.
Mee in hun verhaal gaan is de boodschap,
Het album is duidelijk opgebouwd in laagjes. Het biedt variatie, met een focus op een complexe instrumentatie, een abstracte sound hoedanook waarvan de boodschap is mee te gaan in hun verhaal …
Tracklist: The Universe as an Engine 03:31 One/Two/Three/Four Body Problem 04:10 No Such Thing as Now 07:33 Euthyphro Dilemma 05:55 Spectral Dis/Order 06:28 Chronostesia 03:56 Terror Management Theory 08:05
De nieuwe LuSid hebben we hier begin dit jaar al eens voorgesteld - met hun singles "Stella" en "Like a Sulky Girl" - waarna we hen het etiket van ‘belofte’ hebben opgekleefd. Op hun nieuwe single, “Kinda Fuzzy” hebben ze een grote stap gezet: meer matuur, een betere productie, mooie songstructuur en ze tonen meer lef en overtuigingsdrang. Als we een opmerking moeten geven, dan misschien dat de songtitel niet prominent (herkenbaar, meezingbaar, …) in de song zit.
De sound is iets donkerder, dreigender. Muzikaal zitten ze hier in de slipstream van High Hi, Faith and the Muse, en Garbage.
Knap gedaan, deze derde digitale single. We beginnen stilaan te rekenen op een EP of een full album. Je vindt “Kinda Fuzzy” makkelijk op Spotify.
https://musiczine.net/index.php/nl/item/101801-like-a-sulky-girl-single
We hebben over Ciska Ciska al eerder gezegd dat ze een reïncarnatie van Joni Mitchell zou kunnen zijn. En dat is op de nieuwe single “Utopia” misschien nog meer het geval. Toch horen we meer dan dat. Er zit tegelijk steeds meer eigen gezicht, eigen klank, eigen woorden in het materiaal van deze talentvolle jongedame.
Live kan ze probleemlos een hele zaal inpakken. Dat hoorden we reeds. Op haar debuutalbum is het nog even wachten, maar wij zijn er nu al van overtuigd dat dat goed komt.
https://www.youtube.com/watch?v=PVtm9ZlF-JY&list=OLAK5uy_n_GOmvAPRbwzxas7tnzGrCNcoS5o12mV0
Graspop Metal Meeting 2026 - Variatie troef in het inferno van Dessel
Graspop Metal Meeting 2026
Festivalterrein
Dessel
2026-06-18 t-m 2026-06-21
Frederik Lambrecht
Dessel was dit festivalweekend voor de 29ste keer het epicentrum van de internationale metalscene. Van compromisloze hardcore over thrash en folk metal tot nu metal, punkrock en metalcore: hier bestaan subgenres niet naast elkaar, maar door elkaar. Het leverde een reeks dagen op waarbij elke muziek fan aan zijn trekken kwam. Terwijl de temperaturen richting tropische waarden stegen, zorgde de organisatie voor extra maatregelen zodat dagelijks 55.000 bezoekers veilig konden blijven genieten van de muziek. Van extra kraantjes met drinkbaar water, vernevelende waterkannonen, verkoelende ventilatie en gratis zonnecrème, tot crew die met waterslangen festivalgangers een verfrissende douche gaven. Een korte samenvatting van deze editie? De enorme muzikale verscheidenheid en de temperaturen waar zelfs de duivel jaloers op zou zijn, maar vooral dat unieke community gevoel dat al jaren het kloppende hart van het festival vormt. Van uitgelaten tieners tot doorwinterde metal veteranen: hier delen mensen uit alle generaties en sub genres dezelfde liefde voor het harde muziekgenre én voor elkaar. Dat gevoel van verbondenheid bleef het hele weekend voelbaar.
Hierboven de algemene indruk, hieronder een relaas van mijn tocht in de hitte die mijn persoonlijke kijk op verschillende bands weergeven…machtige shows, helaas ook wat tegenvallers maar terugkijkend op het geheel kan ik wederom toch vaststellen dat ik mij heel goed geamuseerd heb in de Kempen!
donderdag 18 juni 2026 - afscheid? van heavy metal instituut Megadeth, Accept onverwoestbaar en Anthrax herleeft!
Niet dat ik al direct heimwee had naar West-Vlaanderen, maar toch ging ik naar opener Mantah kijken op de North Stage, mannen die dus uit regio Torhout afkomstig zijn. Een mix van moderne metal met een jaren 90 nu-metal vibe, die nog maar sinds 2022 de Belgische metal scene vertegenwoordigd. Hun eerste passage op Graspop, dus een flinke stap voorwaarts voor deze mannen! Redelijk wat volk vooraan om mee te springen onder de stralende zon en de band zelf had er ook duidelijk zin in. Ik hoorde een redelijk aanstekelijke sound, een cover die mij heel bekend klonk maar niet direct kon plaatsen (ondertussen weet ik dat het Seal’s nummer ‘Crazy’ was, maar dan met een eigen interpretatie) maar vooral een goeie dynamiek tussen de bandleden. Nummer ‘Game Over’ stak de boel nog eens in de fik en de crowdsurfers gingen er nog één keer voor.
Diegenen die het gemist hebben, krijgen binnenkort een nieuwe kans in november te Deinze, waar ze samen met Hatebreed en een resem andere bands komen opdraven.
Snot stond volgende op mijn lijst, deze mix van hardcore, punk, rap en funk gaat al een tijdje mee, namelijk van 1995. Ondertussen is er al redelijk wat veranderd, maar het belangrijkste is dan toch wel dat ze met Andy Knapp een redelijk straffe zanger gevonden hebben om de oudjes te doen vergeten. En hij deed dit op zijn eigen manier, sterk en met de nodige interactie. Nummer ‘Stoopid’ deed alvast de meeste mensen kirren van plezier. Er werd vooral uit hun debuutalbum “Get Some” geplukt tot groot jolijt van het publiek.
Een portie metalcore met een frontvrouw, kan niet slecht zijn dacht ik, dus ik bleef efkes rond de Marquee hangen om Dying Wish te aanschouwen. De Marquee was toch bijna halfvol gevuld, en de vibe van de band was voelbaar in de tent. Toen Emma Boster haar keel openzette, schrok de zon zelf even, maar toen de zangeres begon met haar cleane vocalen kwam mijn weinige haar toch recht te staan. Neen, de ruwe diepe stem kon mij toch meer bekoren, gelukkig waren er genoeg breaksdowns voorzien om de boel draaiende te houden. Blijkbaar al hun 2e passage hier op Graspop, en deze keer was ik er dus wel bij. Toch een redelijk goeie show.
Als ik Death metal lees bij een bands bio, reken dan maar dat ik er meestal bij ben. Spijtig genoeg kon ik Gatecreeper niet zo lang als ik wou bekijken, want op de main stond een band vol nostalgische Duitse heavy metal klaar. Spijtig om te kiezen, maar overlappingen heb je nu eenmaal op festivals. Soit, dit Amerikaans vijftal maakte vooral in hun beginperiode furore, de laatste jaren was er toch minder animo te ontdekken.
Aftrappen werd gedaan met openingsnummer ‘Craving Flesh’ van hun 1e studio album en de riffs kwamen gestaag maar stoer uit de boxen. Bij nummer ‘Mistaken for Dead’ ging de snelheid lekker de hoogte in en werd er vlot geheadbangd door het publiek vooraan. Ik verliet de tent met een nummer van hun album ‘Deserted’ uit 2017, die al meteen aangaf dat er meer melodie in hun sound was geslopen. Ik vond het alvast goed, maar de Duitsers op de mainstage riepen mijn naam.
Duitse heavy metal, waar in hun beginperiode de kleine generaal Udo Dirkschneider de plak zwaaide, heeft al sinds 2009 met Mark Tornillo een meer dan waardige vervanger gevonden. Aan hitjes geen gebrek, daarvoor is de discografie dus ellenlang en is de keuze van nummers onuitputtelijk haha. Neen, Accept behoeft geen uitleg, beginnen met ‘Metal Heart’ die al meteen de vuisten in de lucht deed wuiven, meezingers ‘Teutonic Terror’ en ‘Restless and Wild’ deden de ogen tranen van geluk bij de oude garde.
Op het podium stond een hele reeks boxen geposteerd en de raspige vocalen van de zanger werd goed ontvangen. Bij ‘Princess of the Dawn’ applaudisseerde het volk gewillig mee met de aanstekelijke riff en kon je af en toe zelfs zonder schroom valse gezangen ontwaren tussen de vele meezingers. In feite was dit 1 gans karaoke-feestje die zijn limiet niet kende.
In de brandende zon gingen we er nog voor de laatste keer tegenaan met ‘Balls to the Walls’ (en de ballen plakten niet tegen de muur, maar tegen je onderbroek), ‘Fast as a Shark’ (met het machtige introotje) en afsluiter ‘I’m a Rebel’ die opnieuw gans de weide meekreeg. Neen, zolang we kunnen moeten we zo’n bands koesteren! Heavy metal is the law.
SepticFlesh uit Griekenland mocht al voor de vierde keer opdraven in Dessel en mocht hun set in de Marquee afwerken. Niet voor iedere metalfan, want deze melodische extreme death/black metal band bewandelt niet de normaal geijkte paadjes, dus sommigen zullen wel eens geslikt hebben tijdens hun show. Zanger Spiros dartelde rond op het podium als een jong veulen en riep meermaals uit dat wij zijn vrienden waren. Dank u, volgende keer mag je me dan meenemen backstage haha.
Qua muziek werd toch vooral uit hun latere werk gekozen, dus uit albums ‘Codex Omega’ en ‘Modern Primitive’. Niet zo heel erg, maar de agressieve toon uit de beginjaren is hier toch ook nog melodieuzer geworden.
In feite werden albums van voor 2000 totaal genegeerd spijtig genoeg, maar ja, je kan dus niet alles willen. Gewoon jammer voor de diehard fans van het eerste uur…
Afscheid nemen is altijd moeilijk, en vandaag was dat niet anders. Dave Mustaine en zijn Megadeth zijn bezig aan hun laatste tour sinds de realisatie van hun afscheidsalbum ‘Megadeth’ zelf (die toch een dikke tegenvaller is) en dat kon ik zeker niet missen. Ik ging dus wat vroeger weg bij de Grieken uit de Marquee om hen uit te zwaaien. Qua stem is het al langer geweten dat je hier door moet kijken bij Dave, maar zijn vingers zijn nog altijd magisch en imponerend.
Qua songs ook meer dan genoeg keuzemogelijkheden en ik persoonlijk hoopte toch vooral op een set met bekende hits. Werd mijn wens ingewilligd?! Zeer zeker, dus de stembanden moest ik tijdig bijsmeren om het tempo meezingen vol te houden. ‘Tipping point’ is misschien wel het beste nummer van hun laatste plaat en hiermee kreeg je direct een trap in je gezicht. De riffs vlogen je om de oren en de man in zijn wit hemd stond te kijken naar het genot van zijn fans.
Er is ook een Belgisch randje te ontdekken bij deze band, want zoals jullie wel weten is Dirk Verbeuren er al een tijdje drummer, en ook zijn focus was optimaal. ‘Hangar 18’ en ‘Skin O’ My Teeth’ waren er boenk op (jaja, de stem van Dave, ik weet het al) instrumentaal en de gitaarsnaren werden wat harder aangetrokken om het publiek mee te krijgen.
De cover van Metallica’s ‘Ride the Lightening’ is bagger, gelukkig heb je dan wel de tegenpolen ‘Tornado of Souls’, ‘Mechanix’ en ‘Sweating Bullets’ die bewijzen dat Mustaine een fantastische muzikant is. Ja idd, Metallica kan soms nog een puntje zuigen aan de kunde van hem! De fans riepen de naam van de band luidkeels en het viertal legde er nog eens de pees op met het machtige ‘Peace Sells…’, ‘Holy Wars…the Punishment Due’ en ‘Symphony of Destruction’ waar drummer Dirk Verbeuren veelvuldig bejubeld werd door de aanwezigen. Het ga jullie goed…of misschien tot binnenkort? Want tegenwoordig weet je het niet meer haha
De punkrockers van Pennywise kregen een plaatsje bedeeld op de Jupiler stage en lokten heel wat volk. Een band uit menigeens jeugd, dus een welkome afwisseling tussen de wat zwaardere bands. Helaas voor ondergetekende wat minder bekend, althans qua nummers, maar de bekendste klonken mij toch wel heel leuk in de oren. ‘Fuck Authority’ die goedkeurend werd meegebruld door de fans en afsluiter ‘Bro Hymn’ die de meute deed knuffelen en schuren tegen elkaars lichaam vooraan het podium.
En toen was het de beurt aan Anthrax – voor ondergetekende toch alweer een tijdje geleden dat ik ze live had gezien – dus was ik in volle extase. Recent nog een nieuwe single op de markt gebracht onder de titel ‘It’s for the Kids’ van hun nieuwe album (“Cursum Perficio”) die in september gereleaset wordt. Heel raar dat deze band in de Marquee gezet wordt, nochtans een band die een hoofdpodium verdient. Maar achteraf gezien was dit dan toch wel een goeie zet, want de zang en gitaren klonken lekker vol en het was een gigantisch feest in de grote tent. Een groot logo van de bandnaam prijkte achter de bandleden, drummer Charlie Benante zat geklemd tussen enkele speaker en Scott Ian en Joey Belladonna deden wat ze moesten doen. De stem van Belladonna klonk lekker fris en scherp en de nummers op de setlist waren om te smullen!! ‘Among the Living’, ‘Got the Time’, ‘Madhouse’, het bére ‘Caught in a Mosh’ die de kelen openzette, ‘Indians’ (die de set afsloot) en de verplichte cover van Trust getiteld ‘Anti-Social’ deed het zweet en plezier opspatten! Maar het beste nummer in mijn oren was toch wel ‘Medusa’ die op een prachtige manier neergezet werd! Tot binnenkort dan maar zeker wanneer jullie toeren met de nieuwe plaat!
Een ganse dag zon, dus waren we al een ganse dag aan het hopen op een beetje wind en misschien een klein druppeltje. De weergoden hadden ons niet goed gehoord denk ik, want tijdens afsluiter The Offspring gingen de sluizen boven ons open. Opnieuw een band die veel nostalgie opriep, net zoals in 2022 stonden deze Amerikanen op het hoofdpodium en gingen alle nummers erin al een frisse pint op een terras. De regen was na een tijdje wel overvloedig aan het worden, maar de die hard fans bleven overeind staan vooraan – respect. Zoals dus aangegeven, een setlist vol nummers die mij naar mijn jonge jaren terugbrachten. ‘Come out and Play’, lachertje van de avond ‘Staring at the Sun’ (blijft toch een lekker uptempo nummer), ‘Bad Habit’ en afsluiter van de dag ‘Self Esteem’ die door de overgeblevenen werd mee gekwijld. Over kwijlen gesproken, de zang van Dexter Holland begint toch ook wat kraken te voorzien. Gelukkig blijft dit niet hangen omdat de nummers zo goed gekend zijn! Nat maar voldaan gingen we nog een slaapmutsje drinken…
vrijdag 19 juni 2026 - Chuck verrijst via Death to All, de broertjes Cavalera staan strak en Cradle of Filth heeft geen last van de nieuwe line-up
Ik trapte de vrijdagochtend af met Asomvel van het Verenigd Koninkrijk…heavy metal met een hoog rock ’n roll gehalte. Dusja, perfect om de dag mee te openen. Een beetje Motörhead en Airbourne samengeperst in een rockjasje. Niet bewonderenswaardig, maar toch redelijk aanstekelijk in de warme tent. Je kon zien dat de mensen nog wat moesten bekomen van de graden Celsius die ze hebben moeten behappen de dag voordien, maar ja, de komende dagen ging het er niet op beteren. Leuk optreden!
Griekse thrash metal gaat er ook altijd in, en Suicidal Angels maakt meestal brokken tijdens hun live optredens. Ook vandaag zag ik een meer dan enthousiaste band staan met kunde. Spijtig genoeg een veel voorkomend verhaal…nieuwe platen die minder aanspreken omdat de verrassing ietwat weg is, maar live een band die tot zijn recht komt met zijn snelle agressieve nummers.
Hun laatste album “Profane Prayer” kwam logischerwijze het meeste aan bod, maar de nekspieren werden vooral getest tijdens nummers ‘Apokathilosis’ (die lekker old school doordramt) en openingsnummer ‘Capital of War’ van de goeie plaat “Division of Blood”. Ze riepen meermaals Join Us, maar hun airco waaide niet zover hehe.
Ik verliet wel tijdig de Marquee, want de topplaat “Chaos A.D.” ging integraal gespeeld worden door de broertjes Cavalera! Het eerst dat opviel was vooral de magere Max op het podium, enkele jaren geleden stond hij toch wat dikker in zijn vacht. Waarschijnlijk zal het er mee te maken hebben, want hij speelde en zong uitzonderlijk goed! Deze plaat is een waar meubelstuk uit de metal geschiedenis en de weide stond heel vol om mee te thrashen! Op het podium hing de pop uit de albumcover ook al bengelend aan het plafond en de troepen werden aangevuurd met het startschot genaamd ‘Refuse/Resist’.
De beelden op de achtergrond creëerden het nodige gevoel en afgrijzen van de talrijke manifestaties die geprojecteerd werden en bijhorende machtsvertoon en politiegeweld. Deze plaat is een must voor iedere metalfan, en je kon merken aan het publiek dat ze genoten ondanks de hete zon die ademde op hun lichamen.
De force werd opgevoerd met hitjes ‘Amen’, ‘Propaganda’ en ‘the Hunt’, maar de weide ontaarde in een ware veldslag tijdens de bisnummers ‘Territory’ en ‘Troops of Doom’ die aantoonde dat Igor Cavalera zijn stiel kent. Wat een topprestatie!! Benieuwd welk oud album van Sepultura ze volgende keer ‘hernieuwen’…
Geen nieuwe albums meer uitgebracht sinds 2009, dus zou je denken dat Galder en zijn solo project Old Man’s Child te kampen heeft met de nodige roest…gelukkig was dit allesbehalve waar! Deze man heeft al bakken ervaring – ja, ook met zijn werk op de albums van Dimmu Borgir, maar zijn solo project is toch een beetje een verborgen pareltje. De eerste maal dat hij op Graspop staat, dus had ik veel vraagtekens over wat ik mocht verwachten.
De Marquee kleurde blauw toen de band opkwam met nummer ‘Towards Eternity’, de melodische black metal denderde vlot voort op de symfonische drumpartijen van Tjodalv en we gingen nog meer naar de donkere ruimtes op aarde met ‘King of the Dark Ages’. De strot van Galder barste uit in 1 demonische schouwspel. De geschminkte façades blonken uit tussen het uitgekiende lichtspel en het boosaardige pad werd verder gezet. ‘Doommaker’ van hun tweede album “The Pagan Prosperity’ zette nog rustig in, maar eenmaal de riffs naar boven kwamen gingen de aanwezigen los en zag ik vele haren rondvliegen. De pinnen uit de jas van de frontman leken te groeien bij ‘God of Empiety’ en we gooiden allemaal nog eens de horns in de fucking air bij afsluiter ‘The Millennium King’ die deze prachtige show afsloot.
Weinig symfonische black metal tijdens deze editie van graspop, dus ik was een meer dan tevreden man!! Eventjes de gedachten weg van de zon die buiten aan het branden was.
In feite ging ik de Marquee niet meer verlaten, want het was de beurt aan enkele death metal bands. Ik begin met Possessed uit de Verenigde Staten, alom gekend dat zanger Jeff Becerra in een rolstoel de show speelt (en hij had dan ook nog eens een ooglap op), maar hij trachtte alvast zoveel mogelijk zijn fans te begroeten. De strot van Jeff klonk in het begin wat te luid in vergelijking met de instrumenten, waardoor ik in het begin toch wat vreemde bekken trok. Eenmaal dit rechtgezet werd, konden we eindelijk rechtdoor gaan met nummer ‘Satan’s Curse’ die de gitaren in vuur en vlam zette. Chris Aguirre bleek een meer dan voortreffelijke drummer te zijn, want hij was diegenen die het meest in het oog sprong qua techniek en ritme. Onder de kreunende stem van de vocalist gingen we verder op het elan met ‘Pentagram’ en ‘Beyond the Gates’…een intermezzo werd ingelast om de bandleden voor te stellen, maar dan ging het weer een tandje sneller vooraan het podium. De handen gingen in de lucht tijdens krakers ‘Death Metal’ en ‘The Excorcist’ met de iconische bellen die het nummer inluiden. Ja, het is tijd voor een nieuw album mannen! Oh ja, voor ik het vergeet, het was ook Jeff zijn verjaardag – hiep hiep hoera!
Een band – in dit geval een topmuzikant - zijn erfenis in ere houden is niet voor iedereen de makkelijkste opdracht, maar als je deze taak over laat aan Death to All dan sta ik op de voorste rijen! Ik kan je nu al verklappen dat deze show tot één van de besten van gans het weekend behoorde. Ja, geen eigen gemaakte nummers dat deze mannen spelen, maar ze zijn zo dankbaar dat ze de geschiedenis van Death en zijn meester Chuck Schuldiner mogen verkondigen hier op graspop. De stem van Max Phelps (Cynic) lijkt veel op deze van de grootmeester, dus toen ‘Living Monstrosity’ werd ingezet kon het feest beginnen. De vele tempo wissels zijn een kenmerk van deze muziek, dus het ene moment stond je te headbangen op een prachtriff, het ander moment stond je mond open van verbazing hoe er geswitchte werd van melodie. Noem ze maar op de nummers en begin maar gefrustreerd te geraken indien je er niet bij was: het oude ‘Zombie Ritual’, ‘The Philosopher’, het bovenmenselijke ‘Spiritual Healing’, topper ‘Symbolic’ met zijn prachtige intro, ‘Crystal Mountain’ met het topic drugs, het lange epos ‘Spirit Crusher’ en afsluiter ‘Pull the Plug’ die de laatst keer de nekspieren overuren deed draaien.
Jawel, een grote dank u wel voor gitarist Bobby Koelble, bassist Steve Di Giorgio en beest achter de drumkit Gene Hoglan! Wat een strakke set wederom.
En we gingen nog wat extremer, want Dani Filth had bijna een volledig nieuwe line up meegebracht vanuit het Verenigd Koninkrijk. Vorig jaar stuurde hij gitarist Ashok en toetsenist Zoë Marie Federoff-Smerde de laan uit, waarna er verwijten heen en weer vlogen. Dani trok er zich bitter weinig van aan en vond in een mum van tijd vervangers voor beide ex-bandleden om Cradle of Filth te vervolledigen. En ik moet zeggen dat de stem van Kelsey Peters ene van topniveau is…haar stem was zoals een echte operazangers die perfect bij de screams, grunts en symfonische black metal past. De kleine man was getooid in zijn kenmerkend zwarte outfit en zette de microfoon een afstandje van zijn mond om nummer ‘To Live Deliciously’ in te zetten. En zo werden er nog een drietal nummers van hun recentste schijf losgelaten op de meute, een schijf dit toch wel heel goeie nummers bevat. De variatie in stemmen gaat door merg en been en vooral zijn krijsende stukken nemen je mee in zijn horror concept. ‘The Principle of Evil Made Flesh’ graaide uit de oude doos en werd met veel liefde omarmt, maar telkens bleef de prachtstem van de vrouw in het gezelschap de nummers in de lucht stuwen.
We sloten af met twee prachtnummers uit Cradle’s discografie getiteld ‘Cruelty Brought Thee Orchids’ waar de stem in overdrive gaat en ‘Her Ghost in the Fog’ die de hoge uithalen tot diep in je ziel kietelen.
Wederom een heel sterk optreden, in feite de laatste jaren al constant een hoog niveau van Dani en zijn vuiligheid!
zaterdag 20 juni 2026 - Terrorizer heeft lak aan toelatingen, Chris Barnes klinkt lekker log en flikt het met ‘Hammer Smashed Face’, maar de headliners zijn niet mijn ding
Bij aankomst was er toch wat meer wind te bespeuren, dus had ik het frisjes aheum en ging een kijkje nemen in de Marquee bij de black metal band Sinsaenum met een samenraapsel van bandleden uit verschillende landen. Ze worden omschreven als een soort all-star metal band, maar achteraf gezien heb ik daar toch mijn bedenkingen bij. Ok, black metal, maar dan op een rustiger tempo uitgevoerd dan ik in mijn hoofd had. De beleving viel mij persoonlijk minder goed dan gedacht. Bekendste bandlid was in feite Joey Jordison, de drummer die overleed in 2021 en toen dachten we allemaal dat de band ging opgedoekt worden. Maar kijk, in 2025 toch nieuw materiaal uitgebracht. Spijtig genoeg live niet zo memorabel.
Op de South stage mocht Malevolence hun hardcore met een vleugje thrash en sludge, twee jaar na hun vorige passage, netjes overdoen. Ik stond verderop nog onder de menselijke carwash (medewerkers die je met een hogedrukreiniger nat spoten) toen ik na enkele minuten mijn hoofd draaide toen ik hun muziek aanhoorde. Het klonk lekker gezellig en uitnodigend, dus ging ik eens gaan piepen. De mensen schuwden de circle pits niet en toen gevraagd werd tijdens nummer ‘Self Supremacy’ om een wall of death uit te voeren bleek deze ook moeiteloos ingezet te zullen worden.
Ja, deze band had terecht een plek op de hoofdpodium verkregen, zoveel was duidelijk. Er zit lekker veel snelheid enthousiasme in deze band en in de stralende zon zag ik fans van verschillende leeftijden meedansen op de tonen en breaks. De strot klonk lekker gortig en borrelde lekker uit de zanger zijn longen. Ze hebben mij over de streep kunnen trekken!
Richting Jupiler stage, waar Primal Fear heavy metal ging prediken. Een band die in mijn jonge jaren bij de toppers hoorde, maar helaas de laatste albums minder aandacht aan werd besteed door mezelf. Er stonden enkele waterventilatoren gericht op de menigte die spontaan hun vuisten in de lucht stak bij ‘I Am the Primal Fear’. Zanger Ralf Scheepers heeft al lang zijn strepen verdient en hij was duidelijk in form vandaag. De hoge noten werden moeiteloos gehaald bij meezinger ‘Nuclear Fire’ en ‘Seven Seals’ van het gelijknamige album. Heel wat volk kwamen deze Duitsers aanschouwen, dus ik vrees dat de Jupiler stage net groot genoeg was. De luchtgitaren werden bovengehaald bij ‘Chainbreaker’ en er werd in groep meegebruld bij het lichtzinnig geschreven ‘Metal is Forever’ die deze goeie show afsloot.
Topper van de dag? Jawel, Terrorizer kwam, zag, en overheerste. Ze lieten een klein beetje op zich wachten, maar toen kwam de obligatoire aankondiging dat ze album “World Downfall” integraal gingen spelen. Uiteraard had ik niets anders verwacht, want dit album is nu eenmaal kwaliteit! Het statief was omarmd door een skelet en de wolven werden losgelaten bij ‘After World Obliteration’. De grindcore werd uitgevoerd op kruissnelheid, de klank stond lekker luid en goed in de mix, waardoor deze show punten scoorde op alle facetten.
Neen, fans van Within Temptation hebben hier niks te zoeken, mensen met zware metal in hun genen beleefden het uur van hun leven. Zanger Brian Werner zou ik niet graag alleen tegenkomen in het donker, bassist Dave Vincent leek op het podium dan weer een brave jongen met weinig mimiek, maar toen hij zijn vingers losliet op zijn instrument was het genieten geblazen. En ja, Pete Sandoval is gewoon een heel sterke drummer met bakken ervaring. We gingen los op ‘Human Prey’, het zware ‘Resurrection’ en ‘Infestation’. Frontman Brian had er eventjes genoeg van en ging enkele rondjes draaien in de moshpit, om achteraf onder zijn voeten te krijgen van de security dat hij geen toestemming had gevraag. Fuck permission zei hij en hij blies warm met afsluiters ‘Dead Shall Rise’ en titelnummer ‘World Downfall’.
Wat een mega optreden wederom, vorige keer op Alcatraz was het ook van dat! Ze hadden er duidelijk nog niet genoeg van en brachten nog twee bis nummers van een ander album, maar het kwaad was al omarmt…Boenk erop!
Fans van dikke grooves, vette stoner rock met een grote sludge/southern invloed kwamen aan hun trekken bij Corrosion of Conformity. De vette riffs klonken lekker doordacht en nog maar recentelijk werd hun 11e album (“Good God/Baad Man”) gepresenteerd via Nuclear Blast Records. In het begin in feite opgericht als een soort van crossover band, maar tegenwoordig hoor je daar maar weinig van terug, want het zware gitaarwerk klinkt lekker slopend. Een diepe stem gaat perfect gepaard met deze stijl. Een lekker tussendoortje.
Ik ging eventjes langs bij Queensrÿche, maar de klank was daar toch niet al te goed…nochtans openden ze met een prachtig nummer genaamd ‘Queen of the Reich’, maar het kwam er totaal niet uit. De bas klonk te vol en de hoge uithalen verdwenen een beetje in het stof. Todd La Torre heeft een uitmuntende stem, maar de combinatie klonk niet overtuigend met de instrumentale stukken. Neen, binnenkort komt Geoff Tate naar Sint-Niklaas…ik heb een klein vermoeden dat dit beter zal zijn.
Dan maar richting de tent opnieuw waar Moonspell hun Gothic stijl kon botvieren op het publiek. Je moet ook wat gewoon geraken aan de ietwat prekerige stem van Fernando Ribeiro, maar eenmaal je dat loslaat, dan ontdek je in feite een steengoede band. Hun eerste twee albums uit midden jaren 90 kwamen veelvuldig aan bod, voor mij persoonlijk toch de albums die deze band de nodige onderscheidingen hebben opgebracht. Denk maar aan ‘Opium!’ gevolgd door ‘Awake’ van het atmosferische album “Irreligious” of ‘Vampiria’ en ‘Alma Mater’ van het sterke album “Wolfheart”. Toch beter dan die vorige band op de Jupiler stage.
En toen was ik klaar om Chris Barnes in de ogen te kijken tijdens zijn optreden van Six Feet Under. Hun albums hebben mij in feite nooit echt aangesproken, daarvoor klonk de productie meestal te ondermaats of ontbraken de nodige diepgang bij de nummers op plaat. Dus misschien kon hij live dan wel overtuigen…
Deze death metal klonk lekker lomp en de stem van Barnes was veel beter dan ik had gehoopt. Nummer ‘War is Coming’ met de diepe growl ging erin als zoete koek en de hoofden gingen vlotjes van boven naar beneden bij de aanwezigen. Ok, niet zoveel volk zoals wel te verwachten was, maar waarschijnlijk kent de jeugd deze grote meneer met zijn dreadlocks niet haha. ‘Feasting on the Blood of the Insane’, ‘Torn to the Bone’ en ‘Human Target’ zitten allemaal in dezelfde lijn van stijl die ze hanteren, logge riffs die gestaag je brein intimmeren. Gelukkig vergat hij zijn oorsprong niet, want hij coverde dus enkele nummers van Cannibal Corpse waaraan hij destijds heeft meegewerkt. De headbangers deden overuren en de luchtgitaren werden ingeplugd bij het vette ‘Stripped, Raped and Strangled’ en de klassieker die elke zelf respecterende death metalfan direct herkent genaamd ‘Hammer Smashed Face’.
Heel goed optreden, mijn verwachtingen waren er van twijfels, maar achteraf gezien viel het reuze mee. Wanna taste my ‘Seed of Filth’?!
Ik ging nog eens langs bij de Classic Rock bar, want op het hoofdpodium had ik niks te zoeken. Smaken verschillen nu éénmaal. Toen ik buitenkwam was het trouwens aan het regenen…zalig. Globaal gezien was dit persoonlijk voor mij de minste dag van het festival, het kan ook niet altijd prijs zijn hé.
zondag 21 juni 2026 - Foreigner wint de strijd tussen de ‘oudjes’, Venom veel blabla maar nul rendement, en Mastodon is superieur
Het was heel druk op zondag, veel aanschuiven, langer dan voorzien moeten wachten op een plekje op de shuttlebus, opnieuw tropische temperaturen, gebrek aan frisheid zoals zovelen, … al deze zaken zorgden ervoor dat ik pas deftig voet op de heilige gronden zette toen Europe bijna aan hun show ging beginnen. Vandaag was het immers de uitgelezen dag voor oude rockers om aan hun trekken te komen!
Europe dus, voor de 4e keer stonden ze op de affiche en ze draaien dus al een heel lange tijd mee. Zanger Joey Tempest zijn stem klinkt nog altijd uitstekend op zijn leeftijd en hitjes zijn er ook in overvloed. De eerste topper kwam al snel aan bod met ‘Rock the Night’ die de vele stemmen in gang stak, toen de zanger het woord godverdomme zei kregen de meesten een schok te verwerken en schoten ze pas echt in gang. In vergelijking met andere bands van deze leeftijd zit er toch nog veel beweging in deze mannen, de interactie met het publiek is lekker los en hij is niet bang om vele km’s te malen op het podium. De energie was leuk om te zien en toen de afsluiters aan bod kwamen gingen de handen nog voor de laatste keer in de lucht. Het bedwelmende ‘Superstitious’, ‘Cherokee’ en obligatoire afsluiter ‘The Final Countdown’ bewezen dat deze band tijdloos zal blijven!
Ik ging nogmaals de zware muziek gaan ondergaan en opnieuw te kijken naar een optreden van David Vincent die gisteren al present was bij Terrorizer, maar vandaag zijn eigen band ging vertegenwoordigen. Neen, niet I Am Morbid, maar wel Vltimas. Actief sinds 2015 en nog maar twee albums op hun conto, maar toch maakt deze band met bekende muzikanten toch al de nodige indruk. Getooid in een lange zwarte jas en hoed maakt hij zijn opwachting en het eerste nummer dat mij opviel was ‘Invictus’ die zwaar aanzet met de stevige drums. De gitaren komen strak samen met de zware stem van Mr. Vincent. Er werd af en toe wel wat teveel tussen de nummers door gepraat om het nummer een plaats te geven, maar in feite is dit niet echt nodig. De sound van deze band neemt je direct in een beklemmende greep om je pas los te laten op het einde. De imposante stem wordt ook goed gebruikt in nummer ‘Mephisto Manifesto’, waaruit duidelijk blijft dat deze zanger een uitzonderlijke techniek heeft. Een heel sterk optreden, en eventjes later zou ik hem nog eens aan het werk zien, maar daarover later meer.
Waarschijnlijk één van de winnaars van de dag ging eraan beginnen op de North Stage. Foreigner mocht hun fiere rock voor een hele weide loslaten en het optreden was van begin tot einde subliem. De projecties op de achtergrond zorgden voor de nodige animo, maar het waren toch vooral de nummers en de uitvoering ervan die boekdelen spraken. Wat een stem heeft zanger Luis Maldonado toch, hij voert moeiteloos alle nummers uit zonder blikken en blozen. De evergreen-anthems klinken tijdloos, zoals onder ander nummers ‘That Was Yesterday’, ‘Feels like the First Time’ en ‘Hot Blooded’. Ok, soms wordt er ook wat aan de duurtijd van sommige nummers gesleuteld, zoals bij ‘Cold as Ice’ (heel toepasselijk voor de temperaturen) en het glorieuze ‘Juke Box Hero’. Maar het nummer waar gans de weide toch reikhalzen naar uitkeek moest dus nog aan bod komen. Ieder koppeltje op de weide nam de partner dichtbij en toen de tonen van ‘I Want to Know what Love is’ uit de boxen knalden werden er veelvuldig kusjes uitgedeeld. Dit is zo’n nummer dat mensen samenbrengt, de perfecte samenvatting van deze show! Excellent.
Volgende op de lijst was “schock“ rocker Alice Cooper die ook al geen introductie meer behoeft. Zijn theatrale aanpak blijft hetzelfde in al zijn shows, de gemeten kostuums zijn gladgestreken, zijn wandelstok mooi opgeblonken en dan kunnen we van start gaan met ‘Spark in the Dark’ om later de eerste meezinger ‘No More Mr. Nice Guy’ te aanhoren. Deze man loopt al 77 jaar rond op deze planeet maar hij blijft presteren totdat hij doodvalt denk ik.
We hebben het allemaal al eens gezien (behalve dan misschien de tieners die op de weide rondlopen), maar ondanks dat het voorspelbaar is, blijft het ook geniaal. Hijzelf die onthoofd wordt en een vrouw die met zijn hoofd wegloopt om hem sensueel te kussen, de verplichte dwangbuis, …noem maar op. Dusja een vinkje voor entertainment en een dikke duim voor zijn nummerkeuzes met onder meer ‘I’m Eighteen’, ‘Hey Stoopid’ (die op velen van tel kunnen zijn) en het gekende ‘Poison’. De verrassing kwam op het laatste toen hij nog een medley uit zijn mouwen schudde met onder ander covers van Pink Floyd (‘Another Brick in the Wall’ samen met ‘School’s Out’) en Nirvana’s ‘Smells Like Teen Spirit’ die deze set afsloot.
Waarschijnlijk de grootste ontgoocheling op Graspop was dan weggelegd voor Venom. Ik haal even de begeleidende info van de band erbij:
Een show die ongetwijfeld legendarisch zal worden, is de passage van Venom. De Engelse band stond mee aan de wieg van de speed, thrash en black metal en gaf dat laatste genre zelfs z’n naam met hun klassieker ‘Black Metal’. Niet iedereen had het destijds zo begrepen op hun door punk geïnspireerde en smerige metal, maar hun debuut ‘Welcome to Hell’ is 45 jaar later nog steeds een mijlsteen in de metalwereld en dat vieren we dit jaar met een vet feestje! Originele gitarist Mantas en drummer Abaddon kunnen al een eeuwigheid niet meer door één deur met bassist/zanger Cronos, maar in plaats daarvan brengen ze volgende gasten mee: Nergal (Behemoth), David Vincent (I AM MORBID / Terrorizer/Vltimas), Sakis Tolis (Rotting Christ), Diva Satanica (Bloodhunter, ex-Nervosa) en Blake “Bulldozer” Arenvurst (Interceptor).
Als ze dan na een tiental minuten later dan voorzien beginnen, en je merkt dat de sound niet goed zit, ook al hebben ze de nodige tijd gebruikt om alles goed te zetten, dan gaan mijn wenkbrauwen fronzen. De microfoon van de backing vocalen stonden luider dan deze van zanger. Hij had ook bandjes rond zijn armen zoals Cronos, maar je kon hem amper verstaan. Dan hadden we nog de eer om enkele gastmuzikanten te ontvangen die nummers die nummers van Venom kwamen brengen. De ene al meer geslaagd (bv David Vincent) dan de andere, maar de klank bleef toch ondermaats. Oh ja, iemand nog gebleven voor Nergal? Want ik was blijkbaar al weg…neen, dit was echt een hit & miss.
Def Leppard dan maar opzoeken, deze band bestaat al meer dan 45 jaar en staat garant voor pure no-nonsense rock waarbij album “Hysteria’ toch het meest in het oog springt. Alvast een grote show gezien met muzikanten die nog altijd de nodige passie uitstralen. Uiteraard niet meer zo levendig als in hun jonge jaren, maar de stem klonk nog altijd lekker old school. Dik veel respect ook voor drummer Rick Allen die nog steeds beter kan drummen dan sommige anderen die wel nog gezegend zijn met beide armen! ‘Animal’ kwam al vroeg in de setlist, dit rustig nummer werd mee bezongen door de fans die elkaar stevig vastgrepen. Bij nummer ‘Photograph’ vond ik de stem wel stukken minder (omdat hij een andere toonhoogte hanteerde) – het klonk teveel geforceerd althans volgens mij. Veel lichtspektakel te beleven, de spijtig genoeg verplichte drumsolo die te lang duurde, maar ook iconische bandfoto’s die geprojecteerd werden om de show dat extra gehalte te geven. ‘Let’s Get Rocked’, het genietbare ‘Rock of Ages’ en ‘Hysteria’ (met twee verschillende bass-intro’s) werden door het volk gesmaakt, en toen moest hun hitje ‘Pour Some Sugar On Me’ nog de nodige feelgood verzorgen. En als verrassing werd ook nog ‘Let it Go’ gespeeld, aangezien ze blijkbaar nog ruimte hadden voor 1 extra nummer, maar ik haastte mij richting Marquee. Oh, ik had graag hun shows live meegemaakt in hun glorieperiode, maar vandaag neem ik er graag bij.
Afsluiter in de Marquee was weggelegd voor Mastodon, en toen ik daar aankwam waren ze al efkes bezig. Ik kon nog net de kraker ‘The Motherload’ meepikken. De drums werden ingezet en de zweetdruppels stonden al direct op m’n nek en rug door de springende meute rond mij. Drummer Brann Dailor heeft een unieke stem die perfect deze van frontman Troy Sanders aanvult. De melodie ging op en neer en bij nummer ‘I Am Ahab’ voelde ik de bries van de ravottende moshers vooraan het podium.
De klank zat in feite al gans het weekend goed in de Marquee en deze keer stond het gelijk nog wat strakker dan voorgaande dagen. De opbouw bij ‘Crack the Sky’ was intens, maar ingetogen, totdat de boel ontplofte wanneer de gitaren zwaar beginnen door te klinken in de tent en de gevoelige stem van de drummer de boel aaneen rijgt. De afwisseling tussen beide vocalen is apart, maar toch zo samenhangend. Nummer ‘Blood and Thunder’ deed een laatste pletwals door de Marquee vliegen en zo kon de band het publiek uitzwaaien en bedanken tot een volgende samenkomst. De melodie die de riffs spuwen zijn van het beste en stilstaan kon je vergeten.
Wat een show, klasse! Voor mij de perfecte afsluiter van Graspop 2026.
Ik eet graag Sabayon, maar zodra de Y in een T verandert, dan krijg ik een slechte smaak in mijn mond. Indien je wil weten of ze nog uit hun tank geraakt zijn, ik kan jou helaas niet verder helpen…
En zo zat de 29e editie van Graspop er weeral op. Een heel warme editie, maar de voorbije jaren was dit wel vaker zo maar de organisatie heeft het in mijn ogen goed aangepakt. Ik kan besluiten dat er deze editie toch veel moderne bands op de affiche stonden, er veel jeugdige en opkomende bands te ontdekken waren, maar ook dat ik veel lachende gezichten heb gezien bij de oudere rockers.
Op 17, 18, 19 en 20 juni 2027 keert Graspop Metal Meeting terug naar Dessel voor een bijzondere afspraak: de 30ste editie van het festival. Blokkeer alvast je agenda en bereid je voor op een gigantisch verjaardagsfeest. Hopelijk zijn we er opnieuw bij!
Stay metal!
Meer info op www.graspop.be
Line Up
Donderdag: The Funeral Portrait, Sleep Theory, President, Magnolia Park, Lakeview, Bloodywood, Ankor, Thrown, The Dillinger Escape Plan, Slay Squad, Pennywise, John Coffey, Grade 2, Blackgold, Wolves in the Throne Room, Snot, ScepticFlesh, Gatecreeper, Dying Wish, Distant, Cult of Luna, Anthrax, Wind Rose, Tom Morello, Combichrist, Megadeth, Limp Bizkit, Within Temptation, The Offspring, Ego Kill Talent, Danko Jones, A Day to Remember, Accept, Mantah
Vrijdag: TX2, Oranssi Pazuzu, Leprous, Kadaver, Harakiri for the Sky, Elder, We Came as Romans, Thornhill, Lionheart, Letlive., Kublai Khan TX, Guilt Trip, Drain, Possessed, Old Man’s Child, Hulder, Death to All, Cradle of Filth, Bark, Asomvel, Trivium, Mammoth, Knocked Lose, Drowning Pool, Breaking Benjamin, Volbeat, Sex Pistols featuring Frank Carter, Quicksand, Cavalera, Alter Bridge, Infected Rain, Suicidal Angels, Triggerfinger, Vower
Zaterdag: Uncle Acid & the Deadbeats, Tesseract, Rivers of Nihil, Moath Culture, Loathe, Faetooth, Catch your Breath, Vicious Rumours, Sonata Arctica, Queensrÿche, Primal Fear, Orden Ogan, Feuerschwanz, Avatar, Ellende, Terrorizer, Six Feet Under, Sinsaenum, Moonspell, Lacuna Coil, Embryonic Autopsy, Corrosion of Conformity, Three Days Grace, The Pretty Wild, Sepultura, P.O.D., Bad Omens, Babymetal, Malevolence, Ice Nine Kills, Hollywood Undead, Fleddy Melculy, Architects, Bring me the Horizon,
Zondag: Solstafir, Return to Dust, Rain City Drive, Periphery, Future Palace, Carpenter Brut, Wargasm, the Plot in You, Set if Off, Lagwagon, Bury Tomorrow, Vltimas, Venom, The Gathering, Mastodon, Killus, Kanonenfieber, Gaerea, Decapitated, Foreigner, Europe, Def Leppard, Alice Cooper, Sabaton, Life of Agony, Extreme, Electric Callboy, Black Label Society, Battle Beast, Evergrey, King 810, Kuazar, Zebra
AFTERMOVIE #GMM26 – Aftermovie
Organisatie: GMM, Dessel
Joan As Police Woman is sinds de start van haar soloproject in 2004 een geprezen muzikante en producer, die wordt omschreven als ‘de coolste vrouw in de pop’ (The Times) en ‘één van de beste muzikanten van de 21e eeuw’ (The Economist). Met nieuwe arrangementen van de nummers van haar debuutalbum ‘Real Life’, dat 20 jaar geleden uitkwam, verscheen dit nieuwe album.
Over die release hadden we een fijne babbel. Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/103105-joan-as-police-woman-nummers-zijn-als-een-pak-dat-je-laat-aanpassen-ik-ben-ook-volwassen-geworden-ik-wilde-nieuwe-arrangementen-van-de-nummers-aanbieden
In het beluisteren horen we een nieuwe wending aan het materiaal, songs die zo belangrijk waren voor haar carrière.
Haar vocals zijn nog steeds intens doorleefd en sprookjesachtig mooi. Nummers als “4nyone” en “Flushed” komen dan ook heel hard binnen. We worden meegezogen in die sound, en voelen ons wegglijden in haar droomwereld, alsof het weer 2006 is.
En toch klinken de songs niet gedateerd, integendeel. De samenwerking met Krystle Waren op “The Ride” is overweldigend mooi. Op “Feed the light” verlegt Joan haar grenzen. En op “Save me” drijft ze in de armen van Iggy Pop, ook bepalend in z’n vocals. Het dwingt je tot tranen toe. In het interview vertelden we haar 'hij klinkt als Nick Cave' waarop ze antwoordde '' Zeg je dat Iggy Pop klinkt als Nick Cave? Wat dacht je ervan als Nick Cave klinkt als Iggy Pop? Ik ben dol op Iggy's zangstem. We weten allemaal dat hij kan schreeuwen en tieren, maar als hij bijvoorbeeld 'The Passenger' zingt, zit er iets magisch in zijn stem.'' Goed gevonden van Joan! Het mag gezegd zijn ‘Iggy en Joan klinken als 'a match made in heaven'. De hemel en de engelen ontdekken we ook op “We don't own it”, “Eternal Flame” en titelnummer “Real Life”. Nummers die ons doen wegdromen …
Gedrenkt in een badje van melancholie en weemoed, brengt Joan As Police Woman oudere nummers opnieuw tot leven, met diezelfde intensiteit als weleer, maar opgestoft vooruitkijkend. Een sprookjesprinses in de duisternis.
Het geheel klinkt bedwelmend, hypnotiserend en is een perfecte remix van de songs en van de samenwerkingen met artiesten. Het maakt van het debuut een pareltje.
Joan gaat ook op tournee met deze plaat en komt naar België op 11 november 2026, Cactus Club, Brugge
Tracklist: 1. Anyone (Real Life Evolution version) 2. Flushed Chest (Real Life Evolution version) 3. The Ride (Real Life Evolution version) 4. I Defy feat. Krystle Warren (Real Life Evolution version) 5. Feed The Light (Real Life Evolution Version) 6. Christobel (Real Life Evolution version) 7. Save Me feat. Iggy Pop (Real Life Evolution version) 8. We Don't Own It (Real Life Evolution version) 9. Eternal Flame (Real Life Evolution version) 10.Real Life (Real Life Evolution version)
Sing/Songwriting
Real life Evolution
Joan As Police Woman
BEAT overtuigt met indrukwekkende ode aan King Crimson
Toen de thermometer buiten een tropische 35 graden aantikte, stroomde ik samen met een bende gelijkgestemden het Koninklijk Circus in Brussel binnen voor een bijzonder muzikale mis. De zaal zat niet helemaal afgeladen vol, hier en daar waren nog enkele lege zitplaatsen te bespeuren. Toch hing er vanaf de eerste minuut een intense en passende sfeer die perfect aansloot bij wat de avond zou brengen.
Dit concert bevond zich immers diep binnen een absolute niche: een avond speciaal voor liefhebbers van de progressieve rock van King Crimson, volledig gewijd aan het materiaal uit de jaren tachtig en de iconische trilogie albums die de band toen uitbracht.
De muziek van King Crimson laat zich het best omschrijven als experimenteel, grensverleggend en complex, dankzij een unieke combinatie van progressieve rock, polyritmische structuren (Angine De Poitrine heeft hier duidelijk goed naar geluisterd) en pure muzikale wiskunde. Om zulke gelaagde composities live tot leven te wekken, heb je muzikanten van uitzonderlijk niveau nodig, en die waren bij BEAT ruimschoots aanwezig.
Adrian Belew en Tony Levin vormden destijds zelf de spil van de legendarische jaren tachtig bezetting van King Crimson. Belew werkte daarnaast met onder meer David Bowie en Frank Zappa, terwijl Levin jarenlang samenwerkte met Peter Gabriel. Gitaargod Steve Vai verdiende zijn sporen eveneens bij Frank Zappa en Danny Carey staat natuurlijk bekend als de ritmische krachtpatser achter Tool. Het resultaat was een supergroep die meer dan voldoende ervaring en talent in huis heeft om dit uitdagende repertoire geloofwaardig te brengen.
King Crimson zelf heb ik nooit live aan het werk gezien, maar de leden uit deze bezetting gelukkig wel in andere projecten. Adrian Belew en Tony Levin zag ik vorig jaar nog schitteren met Remain In Light, een prachtig project dat de muziek van Talking Heads in de schijnwerpers zette. Danny Carey mocht ik al meerdere keren met Tool aan het werk zien en voor Steve Vai moet ik zelfs teruggaan tot 1990, toen hij nog deel uitmaakte van Whitesnake.
De avond werd zorgvuldig opgebouwd. Het eerste deel bestond vooral uit iets obscuurder materiaal en opende onder meer met “Neurotica” en “Heartbeat”. Het groeide uit tot een indrukwekkende aanloop die culmineerde in een magistrale uitvoering van “Larks' Tongues in Aspic Part III”.
Na een korte pauze verschoof de aandacht naar de bekendere nummers uit het repertoire, al blijft het natuurlijk relatief om over hits te spreken bij een cultband als King Crimson. Het tweede luik schoot overtuigend uit de startblokken met klassiekers als “The Sheltering Sky”, “Sleepless” en “Frame by Frame”. Vervolgens werd de set krachtig afgesloten met “Elephant Talk”, “Three of a Perfect Pair” en “Indiscipline”.
Naarmate het einde van de avond dichterbij kwam, leek ook de zaal langzaam te ‘ontdooien’. Waar het aanvankelijk net iets te warm was om de aanwezigen echt in beweging te krijgen, sprongen tussen de nummers door mensen recht voor applaus of lieten ze zich meeslepen door de muziek. Eén enthousiaste bezoeker ging daarbij zo uitbundig tekeer dat het er haast uitzag alsof hij een epileptische aanval kreeg.
Het respect voor de architecten van deze muziek bleek overduidelijk toen de band de avond officieel opdroeg aan King Crimson brein Robert Fripp en de legendarische drummer Bill Bruford. Het was een mooi gebaar dat nog eens onderstreepte dat dit project veel meer was dan een eenvoudige nostalgische terugblik.
Toen de band onder luid gejuich terugkeerde voor de toegift, kreeg de snikhete zaal nog twee absolute hoogtepunten voorgeschoteld: het zware, hypnotiserende “Red” en een explosieve versie van “Thela Hun Ginjeet”. Daarmee werd een indrukwekkend eerbetoon definitief bekroond.
De combinatie van nostalgie, fabelachtige techniek en de broeierige sfeer in het Koninklijk Circus maakte van dit concert een memorabel spektakel. Voor liefhebbers van complex gitaar en drumwerk was dit zonder twijfel een droom die werkelijkheid werd.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9879-beat-23-06-2026?Itemid=0
Organisatie: Live Nation
Tropical Fuck Storm - Great Gigs In The Park 2026 - Geordende chaos
Tropical Fuck Storm + Pigs pigs pigs pigs pigs pigs pigs
Een bloedhete avond, met temperaturen die na 20 u nog tegen de dertig graden aanleunden. Twee bands staan nu net geprogrammeerd voor een avodje ‘geordende chaos’ die de temperatuur naar code rood doen stijgen …
Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs zagen we ooit de Botanique (Orangerie) plat spelen. En Tropical Fuck Storm heeft een ‘pletwals’ reputatie .
Beide bands voldeden aan de hoge verwachtingen, met een lichte voorkeur naar de eerste.
Pigs pigs pigs pigs pigs pigs pigs (*****) begon hun set razendsnel, zonder opkijken. Direct het publiek bij de lurven grijpen en niet meer loslaten, noemt men zoiets. De band uit Newcastle combineert stoner-metal met, in de stijl van Black Sabbath, doom en psychedelica rock.
Ze staan bekend om hun legendarische live-energie. Man in de kijker is hun charismatische, energieke frontman. Matthew Baty. De band klonk ongelofelijk met hun doomachtige stoner metal. In een onmiskenbare groove werd de volumeknop volledig ingedrukt.
Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs zorgden voor een wervelend feestje die de temperatuur tot een kookpunt bracht. De grappige bindteksten waren da nook meegenomen.
Op het einde van de set ging Matthew zelfs zijn publiek opzoeken. Wat een muzikale tsunami, van deze weirdos, Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs.
Tropical Fuck Storms (****) klinkt iets melodieuzer. Ook al is het eerder een understatement, want Tropical Fuck Storms drijft eveneens het tempo op tot ongekende hoogtes, door knetterende riffs en verpulverende drums. De vocals gingen door merg en been. Een ondoordringbare muur.
Songs als “Braindrops”, “Bloodsport” en “Goon show” kwamen erg goed binnen. Helaas was er bitter weinig interactie onderling, wat eerder een domper was. Maar de instrumentatie zat goed. Wat een uithalen!
Het einde van de set was verbluffend sterk met ‘Rubber Buulolies”, “Paradise” en “Moscoviaum”. De variatie die ze in het materiaal aanbrachten, was een pluspunt. In de bis volgde nog een cover: “Stayin' Alive” van The Bee Gees. Een interessante eigenzinnige, eerder punky versie,
Tropical Fuck Storms was geordende chaos op z’n best.
Setlist: Braindrops // Irukandji Syndrome // Bloodsport // Goon Show // Ann (The Stooges cover) // You Let My Tyres Down // Stepping on a Rake // Who's My Eugene // Rubber Bullies // Paradise // Moscovium //
Encore: Stayin' Alive (Bee Gees cover)
Itv Fr site 2025
https://www.musiczine.net/index.php/fr/item/99427-le-chaos-organise-tropical-fuck-storm
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Tropical Fuck Storm
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9878-tropical-fuck-storm-23-06-2026?Itemid=0
Pigs (x7)
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9877-pigs-pigs-pigs-pigs-pigs-pigs-pigs-23-06-2026?Itemid=0
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ikv GGITP)
Nederlands 
Français 
