‘The Electric Lady’ begint precies in de cinema, zijn we hier in de nieuwste James Bond beland ? De intro “Suite IV : Electric Overture” laat inderdaad een ambitieuze en interessante plaat vermoeden. En dan komt het ! Een wonderbaarlijk fantastische song “Givin’ em what you love”, ingeblikt met de kleine grootheid Prince. Sublieme song !
Hier gaan we toch maar even voor zitten, denkt een mens dan, dit kan misschien nog wat worden, ook al hebben we het nooit echt gehad voor al die opgeblonken r&b teven. Helaas, een paar stappen verder zitten we alweer met onze koude kont op de wakke grond, want de rest is flauwe disco, afgetrokken seventies soul, stroperige b-movie muziek en platte r&b (ondanks de samenwerking met een paar spraakmakende gasten als Erykah Badu, Solange en Esperanza Spalding).
Geen idee waarom de verzamelde wereldpers hier zo lovend over doet, dit is en blijft r&b eenheidsworst die maar moeilijk te onderscheiden valt van het hitparade bandwerk dat ook overvloedig verspreid wordt door de Beyoncé’s en Rihanna’s van deze wereld.
‘The Electric Lady’ is volgepropt met funky, jazzy, hip hop en filmische uitstapjes die de plaat een extra cachet zouden moeten geven, maar al die prullaria missen volledig hun doel en maken er eerder een pretentieus vehikel van.
Toegegeven, Janelle Monae kan echt wel zingen, heel wat beter dan de omhooggevallen wichten Béyonce, Rihanna of Nicki Minaj, maar een goeie zangeres maakt daarom nog geen goede plaat (Adèle is lang niet de enige). Maar die ene song met Prince : jawadde !
Toch kan dergelijk plaatje ook nuttig zijn. Als u het ooit in uw hoofd zou halen om in eigen beheer een wazig porno filmpje te maken, dan is dit de perfecte soundtrack.

De immer productieve en in garagemiddens alomtegenwoordige Ty Segall heeft nog maar net onder zijn eigen naam het album ‘Sleeper’ afgeleverd (een naar zijn doen overigens rustige plaat, doch alweer met de nodige weerhaken) en hij komt hier al met een nieuwe band aandraven. U moet weten dat hij het laatste jaar dan ook nog eens platen gemaakt heeft met White Fence, Mikal Cronin en Ty Segall Band, al dan niet met een tournee daaraan gekoppeld. Die man slaapt gewoon niet.
Bij Fuzz heeft hij trouwens achter de drums plaats genomen, terwijl de vocals ook nog zijn ding blijven. Hij wordt bijgestaan door een onstuimige gitarist Charles Moothart (die hier bijzonder goed op dreef is) en bassist Roland Cosio.
Fuzz situeert zich ergens tussen die typische Westcoast garage rock van Ty Segall (en geestesgenoten Mikal Cronin en Thee Oh Sees) en de brute primitieve seventies rock van vroege Black Sabbath en Blue Cheer. De groepsnaam alleen al verraadt de sound van dit onbezonnen trio. Het is zompig, smerig en er wordt met verschillende knoppen en pedalen tegelijkertijd geëxperimenteerd. De gitaar van Moothart staat hier duidelijk op de voorgrond, ze is vuil en wild, verspreidt de meest gortige riffs, scheurt bruusk door de bochten maar gaat af en toe ook eens op een heerlijke manier uitrusten. Alsof Jimi Hendrix, Pete Townshend, Leigh Stephens, Alvin Lee en Kurt Cobain met laaggestemde gitaren een potje aan het jammen zijn. In combinatie met de jachtige vocale uithalen van Segall geeft dit vonken, de totaalsound zit gebetonneerd in een zweem van psychedelica, proto hard rock, prille stoner en gretige garagerock.
Modervette retro songs als “Sleigh Ride”, “Loose Sutures” en het instrumentale “One” lijken te zijn ontstaan in het stenen tijdperk van de seventies rock, zowel bass als gitaar en drums gaan driftig tekeer terwijl Segall het boeltje vooruit schreeuwt. Het korte en stormachtige “Preacher” heeft dan weer iets punky in zich, het gaat recht op zijn doel af en eindigt in een tornado van gitaarnoise.
Geen idee hoe hij het voor elkaar krijgt, maar alles waar Ty Segall zijn tanden in zet (luistert u ook vooral even naar de rauwe parels ‘Twins’ en ‘Slaugtherhouse’ van vorig jaar) blijkt goud waard te zijn. Of beter nog, diamant, ruw en ongeslepen.

Even, héél even, dachten wij dat Kings Of Leon het stadionjuk van zich afgegooid hadden en een verhoopte terugkeer naar de sympathieke rommeligheid van hun eerste twee platen hadden gepleegd. Wij zijn dwazen.
Waarom dachten wij dat ? Omdat wij overdonderd werden door de geweldige song “Don’t matter”, een werkelijk fantastisch gitaaropdondertje van drie minuutjes. Helaas blijken dit de enige drie minuten die de moeite waard zijn op dit nieuwe album (hun zesde al, en het derde overbodige). De rest is meer van het soort kwark dat ook al overvloedig stond te stinken op de vorige twee platen. Bombast, stroop, misplaatste pathos en op de hitparade gerichte melodietjes.
Een te duchten concurrent voor ‘The Weight of your Love ‘ van Editors in de categorie slijmplaat van het jaar.

Drenge – Petula Clarck
Botanique (Rotonde)
Brussel

Het is de taak van het Waalse duo Petula Clarck (niet te verwarren met de Engelse gelijknamige chanteuse die inmiddels al zo’n 110 jaar oud moet zijn) om het niet al te talrijke publiek op te warmen. Ze doen dat verdienstelijk met een soort opgehitste noise rock die het midden houdt tussen Death from Above 1979, Mc Lusky, Vandal  X en een met punk geïnjecteerde Karma To Burn. De vocals zijn niet meer dan wat onverstaanbare junglekreten en het hitsige duo speelt eigenlijk meer een opeenstapeling van loeiharde riffs en mokerslagen van drums dan echte songs, maar de twee kerels verspreiden een danig onbegrensde en tomeloze energie dat wij niet anders kunnen dan hier gunstig knikkend in meegaan.

De nog piepjonge broertjes Loveless mogen dankzij een duwtje in de rug van de Britse pers, maar toch vooral dankzij een vette debuutplaat, al de wijde wereld rondtrekken. Eergisteren nog stond Drenge in het legendarische Amsterdamse Paradiso, nu in een amper half gevulde Rotonde. De magere opkomst zegt echter meer over de onwetendheid van het Belgische rockminnend volkje dan over de brute kracht van dit bruisende duo.

De gedreven kereltjes laten het niet aan hun hart komen, ze spelen zonder scrupules quasi hun volledige debuutplaat met een hongerige intensiteit, een gretige punkattitude en een fel opengedraaide feedbackknop. Ze weten ons te overtuigen met forse krachtstoten van songs als “Backwaters”, “I want to break you in half” en “Face like a skull” die er met een razende vaart, een flinke dosis noise en een kwak gezonde agressie worden doorgejaagd. We denken aan Sonic Youth, Dead Moon, Nirvana en het meest explosieve van the Pixies. Om maar te zeggen, dit is een explosief bandje. Met de  scheurende motherfucker “Let’s pretend “ gaat de snelheidsmeter wat naar omlaag maar de distortionknop kleurt bloedrood. Met het aanvankelijk rustige “Fuckabout” , een zeer knappe song,  gaat de gitaar in tweede instantie toch weer lekker aan het scheuren en zetten de jongens een dijk van een punt achter een intens concertje. Drie kwartier herrie van het betere soort, Drenge is een groepje naar ons hart. Wij hebben zo een vermoeden dat er bij een volgende doortocht al heel wat meer volk zal zijn.

Pics homepag @ Bart Vander Sanden (http://www.indiestyle.be - http://www.shoothestage.com)

Organisatie: Botanique, Brussel

Vista Chino is eigenlijk Kyuss Lives! die noodgedwongen en onder druk van ex Kyuss gitarist Josh Homme van naam moest veranderen. Originele Kyuss leden en stonerrock iconen Brant Björk (drums) en John Garcia (vocals) zijn, aangevuld met de Belgische gitarist Bruno Fevery, nu al enkele jaren aan het toeren met setlists gevuld met al dat legendarische Kyuss materiaal. Hun stomende live sets moeten daarbij in niets onderdoen voor de originele gigs met Josh Homme, wat op zich een dikke pluim is voor Bruno Fevery. Maar omdat men niet kan blijven teren op oude successen werd het hoogtijd om met nieuwe songs op de proppen te komen.
Zo is ‘Peace’ tot stand gekomen en de plaat is een geslaagd vervolg op het legendarische oeuvre van Kyuss. Het album neemt de draad op waar Kyuss hem heeft achtergelaten in 1995 met ‘…And the circus leaves town’. Het gros van de songs blijft trouwens mooi overeind naast al dat onsterfelijke Kyuss materiaal, het album bevat dezelfde gloeiende groove en denderende sound van zoveel jaren geleden. De gutsende drums van Björk en de vlijmscherpe vocals van Garcia stuwen de volbloed stonerrocksongs naar eenzame hoogtes en het verbluffende gitaarwerk van Fevery evenaart de woestijnkracht van zijn klasrijke voorganger, en dat wil wat zeggen. Fevery mag lekker uitfreaken in hoogtepunten “Planets 1 & 2” (met Björk even op zang) en het 13 minuten lang doorscheurende “Acidize…the gambling moose”. Het is haast niet te geloven dat zo een bedreven gitarist voorheen zijn pap moest koelen met het Belgische ambiance groepje Arsenal. Wat deed die kerel daar in hemelsnaam ?
Vista Chino zorgt ook ten gepaste tijde voor de nodige afwisseling. Het brute stonergeweld wordt bij momenten aangenaam afgewisseld met bluesy of zelfs jazzy uitstapjes (het instrumentale intermezzo “Mas Vino” bijvoorbeeld, of “Dark and Lovely”, een lustig potje jammen met de teugels los) en dat maakt het totaalgeluid alleen maar rijker. Het meer melodieuze “Barcelonian” neigt zelfs naar Soundgarden.
‘Peace’ is een ijzersterke klomp ruige rock in pure stonertraditie, alsof de tijd heeft stilgestaan. U mag het album zonder blozen een plaatsje geven tussen uw fel gekoesterde Kyuss cd’s.
Op vrijdag 22/11 kan u in De Mast te Torhout gaan kennismaken het nieuwe stuff, en ongetwijfeld ook met een handvol all time Kyuss klassiekers. Iets om naar uit te kijken.

De nieuwe White Hills is op zijn best terug een brok wilde en ontspoorde psychedelica, maar helaas is het album opgevuld met te veel overbodige tierlantijntjes waardoor we niet echt van een sterk geheel kunnen spreken. De groepsleden hebben te lang aan het verboden spul gezeten, dat vertaalt zich in freaky geluidsuitstapjes die ongetwijfeld in de studio voor de nodige roes zullen gezorgd hebben, maar die op onze nuchtere geest maar weinig effect uitoefenen.
Blijft over : de gruizige, bedwelmende en supersonische spacerock van “In your room”, “So you are… so you’ll be”, “Forever in space (enlightened)”, “Rare upon the earth” en “Mist”. En dat zijn nu precies het soort songs waarvoor wij met ons galactisch ruimteschip koers zullen zetten naar de Kreun in Kortrijk op 16 oktober.

Zelden heeft een sax zo de adrenaline kunnen opwekken als bij Melt Yourself Down. Dit is bloedhete jazz-afro-punk-funk die zo aanstekelijk werkt dat het voelt alsof zich een zwerm vliegende mieren in onze onderbroek heeft genesteld. Wij worden verleid tot hyperkinetische dansbewegingen bij opzwepende songs als “Fix My Life”, “Release!”, “Kingdom of Kush” en het onophoudelijke heen en weer klutsende “We are enough”.
Melt Yourself Down zorgt voor een extatisch dansfeestje in de Afrikaanse jungle, waar de meest explosieve plantenextracten in de cocktails gedraaid worden en waar de shakende negerinnen hun tieten in alle richtingen laten klotsen.
Op bezwerende tracks als “Free Walk” en “Mouth to Mouth” mag u van ons gerust een gedurfde sjamanendans inzetten, er zal niemand raar van opkijken.
Wat een ophitsend plaatje. Ons poepke jeukt er van.

Het is nu wel duidelijk, na 5 platen zijn Arctic Monkeys nog steeds bijzonder hip, en dat is op zijn minst een heuse prestatie. Doorgaans prijst de Britse pers nieuwe bandjes de hemel in bij de eerst twee platen om ze dan vanaf de derde genadeloos de grond in te boren. Zo niet bij hun poulains Arctic Monkeys, die zijn precies met elke plaat nog een stuk cooler geworden. Heeft natuurlijk veel te maken met de supercoole frontman Alex Turner, wiens überhippe vetkuif hem nog populairder gemaakt heeft.
‘AM’ lijkt goed op weg om het meest overschatte album van het jaar te worden. Begrijp ons niet verkeerd, de plaat is best wel OK, maar om ze met zoveel superlatieven te overladen lijkt me toch wat overdreven, zo is de 10 op 10 van NME compleet van de pot gerukt.
Als notoire brompotten hebben wij zo een beetje onze bedenkingen bij ‘AM’. Fans van het eerste uur die zitten te wachten op uppercuts als “I bet you look good on the dancefloor”, “When the sun goes down” of “Brainstorm” krijgen hier eieren voor hun geld. Die fans mogen nu toch echt wel zenuwachtig beginnen worden want het is eigenlijk al vanaf de derde plaat “Humbug” (waarop Josh Homme meer slecht dan goed deed) dat zij op hun honger blijven zitten.
Voorstanders van ‘AM’ zullen u komen vertellen dat Arctic Monkeys geëvolueerd zijn (zo heet dat dan) en een volwassen sound hebben gecreëerd. Kan best, maar wij missen toch vooral de pittige stroomstoten en de vinnigheid van die eerste twee fantastische platen en dat zorgt er al meteen voor dat wij AM een stuk lager inschatten.
Er is uiteraard ook goed nieuws, zo is de onweerstaanbare single “Do I wanna  know” niet uit ons brein weg te branden en ook “RU mine” en  “Why’d you only call me when you’re high” (met dat weergaloos basloopje) zijn kanjers. Maar laat dit nu net de drie veelbelovende voorlopers zijn die ons moesten warm maken voor de definitieve release van ‘AM’. Dat razend knappe drieluik slaagde met glans in zijn opzet, vandaar onze lichte ontgoocheling bij het beluisteren van (een deel van) de rest. Toch ook ongetwijfeld boeiende tracks zijn “One for the road”, “Arabella” en als grote prijsbeest “I want it all” (een absoluut hoogtepunt, met een duidelijke Homme stempel, wel een goeie deze keer). Maar daarna wordt met slappe en slijmerige ballads als “No. 1 party anthem” en “Mad Sounds” het tempo onverbiddelijk uit de plaat gehaald (wat een lachwekkend en stompzinnig Oh la la la refreintje trouwens in “Mad Sounds”, het lijkt wel fuckin’ Elton John).
In “Snap out of it” en “Knee Snocks” (Franz Ferdinand is in de beurt) wordt er terug wat glamrock en fun binnengehaald. Leuke songs, maar nu ook niet wereldschokkend.
Afsluiter “I wanna be yours’ is op zijn best een onschuldig wiegeliedje, maar op het einde van een Arctic Monkeys plaat willen wij nu niet bepaald de slaap vatten, we zouden meer gediend zijn met een welgemikte ultieme adrenalinestoot. Niet dus.
Laat het ons zo stellen. ‘AM’ is zeer degelijk en bij momenten erg boeiend, maar de plaat van het jaar ? Vergeet het.
Ok, de verwachtingen waren dan ook zo onmenselijk hoog, dat het uiteindelijk niet anders kon dan tegenvallen.
‘AM’ kan wedijveren met ‘Humbug’ en ‘Suck it and see’, maar kan hoegenaamd niet tippen aan ‘Whatever people say I am, that’s what I’m not’ en ‘Favourite worst nightmare’.
U vindt ons ondanks alles wel terug in Vorst Nationaal op 09/11.

The Black Angels - Bezwerende psychedelica in een sixties bad
The Black Angels
Aéronef
Lille

We hadden ons voorgenomen om op tijd te komen vandaag, we hadden immers op voorhand ons huiswerk gemaakt om het Canadese Elephant Stone even te checken en waren aangenaam verrast. Hun eerder dit jaar verschenen tweede album ‘Elephant Stone’ blijkt een verborgen pareltje te zijn.
De band zorgde voor een boeiend en meeslepend geluid dat dweepte met een Manchester sound (en dan vooral Stone Roses) doorspekt met sixties- en Indische invloeden. Frontman Rishi Dhir speelde een aardig stukje sitar zonder daarbij in een geitenwollensokken hippie sound te vervallen, een beetje zoals Kula Shaker dat destijds ook kon. De man heeft trouwens al diensten geleverd aan onder andere Brian Jonestown Massacre en Soundtrack of Our Lives, op zich geen grote verrassing aan de sound van Elephant Stone te horen.
Vooral de sterke songs, die af en toe baadden in de sixties (“Setting Son”, “Heavy Moon”), haalden ons over de brug en deden ons deze band met stip in onze agenda en in ons muzikaal brein noteren. Een heuse ontdekking.

‘Indigo Meadow’, de vierde plaat van The Black Angels, is alweer een sterk staaltje bezwerende psychedelische rock met één been in de sixties en het ander been verscholen achter een stapel dreigende onweerswolken. Nieuwe fans hebben ze er niet mee gewonnen, daarvoor klinkt de sound te vertrouwd, maar voor de trouwe volgelingen is ‘Indigo Meadow’ uiteraard een goede reden om nog eens een live set The Black Angels mee te maken, want dat is altijd een belevenis.

Ook in l’Aéronef wist de band hun broeiend optreden terug tot een zompige en slepende climax te loodsen. Bovenop de spannende en sluimerende geluidsgolven die de band creëerde (een flard shoegaze met duistere sixties en een gulp Velvet Underground) wist zanger Alex Maas zijn demonische en galmende vocals, gedrenkt in een walm van echo’s, op de zaal los te laten. Zoals steeds had dit weer een bedwelmend effect waardoor we nog maar eens met volle overgave konden meegaan in de trip die deze zwarte engelen teweegbrachten. Venijnige lappen bijtend zuur uit de nieuwe plaat als “Indigo Meadow”, “Evil things” en een denderend “Don’t play with guns” stonden hun mannetje tussen moordende klassiekers “Bloodhounds on my trail”, “You on the run” en “Young men dead”.
Naar de finale toe werd de set alsmaar giftiger en meer en meer verslavend. Dat is nu net de sterkte van The Black Angels, ze sleuren hun publiek keer op keer mee in een verzwelgend geluid om dan telkens uit te monden in een brandende apotheose.

Ook wij lieten ons gewillig meeslepen tot de laatste streep feedback het licht kwam aansteken.

Neem gerust een kijkje naar de pics

Elephant Stone - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4144
The Black Angels - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4145

Organisatie: Aéronef, Lille

Radio Moscow - Gitaren in de retro stand
Radio Moscow
DOKBox
Gent
2013-09-19
Sam De Rijcke

Het retro powertrio rond briljant gitarist Parker Griggs zit momenteel op een nieuwe plaat te broeden en daar kregen we in Gent een bijzonder aangenaam voorsmaakje van. Geen bruuske stijlbreuken, waarom zouden ze. Radio Moscow blijft vasthouden aan een sound die meer dan 40 jaar geleden gecreëerd werd door sprekende namen als Jimi Hendrix, Black Sabbath, Cream en Blue Cheer.

Om zich te kunnen meten met het grenzeloze genie van Jimi Hendrix moet men al wat aangeboren talent in de aderen hebben, Parker Griggs heeft dat. Eens te meer bleek in Gent dat Radio Moscow zijn, en alléén zijn, ding is. Een nogal statische bassist en een iets meer bedrijvig drummer zorgden voor een potente ritmesectie, maar de songs, het brein en de geweldige gitaarsolo’s van Griggs bepalen duidelijk het geluid van Radio Moscow.
Radio Moscow slaagde er in om die schaamteloze retro rock om te zetten in een eigentijdse sound die krachtig, fel, snedig en begeesterend voor de dag kwam. De songs werden naar goede seventies gewoonte al eens wat langer uitgesponnen dan hun vrij korte studioversies. Ze werden overladen met vettige lagen heavy psychedelica en stevige bluesrock, en steeds waren er daar die vinnige solo’s van Griggs die het geheel naar hogere sferen loodsten. Het nieuwe materiaal, dat naar ons gedacht nog een stukje meer Hendrixiaans klonk, was alleszins veelbelovend en wij kijken vol verlangen uit naar die nieuwe plaat.

Dit was een uurtje pure en krachtige retro met de gitaar in een glansrol.

Ook support act Carousel had de klok zowat 30 jaren teruggedraaid. De band serveerde een stevige pot old school hardrock met splijtende riffs en gierende solo’s (twee leadgitaristen in de rangen, kwestie van er een beetje volume in te steken), soms traag scheurend, maar meestal snel en heavy. Een heftige versie van de AC/DC klassieker “Let there be rock” kon als statement wel tellen en zette een krachtig punt achter een korte en knallende set.

Neem gerust een kijkje naar de pics
Radio Moscow - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4135
Carousel -
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4136
Organisatie: Democrazy Gent (ism Heartbreaktunes)