U mag ons dan al ouderwets vinden, maar wij hebben het doorgaans niet echt begrepen op artiesten die muziek produceren enkel met behulp van een laptop.
Wanneer het ‘afgewerkte’ product van zo een laptop freak aan ons wordt voorgesteld dan worden wij telkens op voorhand al overmand door een walm van argwaan, en dat blijkt dan meestal terecht te zijn. Wij krijgen het niet echt warm van de sufgehypete James Blake en ook de kille dondergeluiden van het door de ‘betere’ pers zwaar bejubelde The Haxan Cloak wekken bij ons geen wow! gevoel op, het lijkt ons eerder een soundtrack voor het mortuarium, en ginder heeft er toch niemand last van. Het is nochtans hip om deze dingen goed te vinden. Maar wij moeten niet persé hip zijn.
Enter Forest Swords, we zullen onze mening moeten herzien.
Forest Swords is het project van de Britse producer Matthew Barnes (in elektronische kringen spreekt men eerder van producers dan van muzikanten, klinkt moderner). Barnes heeft ‘Engravings’ helemaal in zijn eentje in de kille buitenlucht in mekaar geknutseld en hij heeft er echt iets heel moois en bijzonders van gemaakt. Er hangt voortdurend een mist boven dit plaatje, je wordt er niet vrolijk van maar je wordt er wel door bedwelmd. Het is een verzameling atmosferische en mysterieuze soundscapes om bij weg te dromen of naar een ander universum te reizen. Oosters aandoende klanken worden ondergedompeld in een dub-badje, vervormde stemmen worden er doorheen gemixt en op de achtergrond sluimeren af en toe echo’s van verdwaalde gitaren of een gesmoorde piano. We zijn een beetje beneveld door de mooie klanken die Barnes uit zijn laptop getoverd heeft, dit is het betere knip- en plakwerk om de donkere wintermaanden mee door te komen. Geen kille bedoening maar een boeiende reis doorheen een zweem van klanken die uit een andere wereld komen.

Geen idee of Pete Doherty zijn leven terug op de rails heeft, het zou ons verwonderen, maar er wordt tenminste niet meer zo over geroddeld, en dat is goed nieuws wat ons betreft. Een man als Doherty moet je waarderen omwille van zijn songwriter capaciteiten, niet omwille van zijn turbulente leventje en zijn druggebruik. En songs schrijven, dat kan hij nog altijd.
De derde Babyshambles plaat mist dan wel de rafelige kantjes van zijn voorgangers, en zeker die van The Libertines (‘Up the Bracket’ is op vandaag nog steeds ons geliefkoosd zootje rommel), maar dat is geen reden om ‘Sequel to the Prequel’ uit de weg te gaan.
Doherty heeft immers terug een handvol pareltjes uit zijn losse pols geschud en deze op een gevarieerd plaatje gepost. Het begint met “Fireman”, een venijnige punksneer van anderhalve minuut, om dan plotsklaps over te gaan in “Nothing comes to nothing”, het meest gladde en commerciële popsingletje dat Doherty tot op heden gemaakt heeft, maar het werkt wel en het typeert de veelzijdigheid van dit album.
Verder durft Doherty wel al eens te lichtvoetig te worden, zoals op het country niemendalletje “Fall from grace”, maar doorgaans weten Babyshambles hier de nodige variatie aan de dag te leggen met kwieke songs die misschien niet meer zo fel rocken als weleer, maar die alweer getuigen van een frisse en creatieve aanpak, zij het deze keer zonder stekels.
Puik plaatje, doch ietsje meer vuur had wel gemogen, maar daarvoor gaat u ongetwijfeld Babyshambles live aanschouwen in de AB op 16/01/2014 (onder voorbehoud natuurlijk, met Doherty weet je nooit).

Wat valt hier over te zeggen ? ‘Loud like love’ is een vintage Placebo album met …euh vintage Placebo songs. Niks nieuws, geen vermeldenswaardige aardverschuivingen in de sound, maar ook niet pretentieus en toch weer bij momenten fris en aanstekelijk. Placebo heeft op safe gespeeld, er moet tenslotte ook nog van geleefd worden. Het klinkt dus allemaal zeer herkenbaar en vertrouwd in de oren maar er zit toch weer lekker wat vaart achter de songs, hoewel die onderhand nooit meer echt verrassend voor de dag komen. Placebo heeft het wijselijk deze keer ook vrij kort gehouden, 10 songs om precies te zijn (uptempo nummertjes en ballads netjes met elkaar afgewisseld), waardoor de sleur er niet echt komt in te zitten.
Niet hun beste werkje (wij zijn nog altijd het meest te paaien met ‘Without you I’m nothing en ook hun vorige plaatje ‘Battle for the sun’ kon ons ook iets meer bij het nekvel grijpen), maar toch weer een onderhoudend Placebo plaatje.
Meer dan dit hadden we eerlijk gezegd ook niet meer verwacht.
Placebo komt hun jongste telg voorstellen op 07/12 in het Sportpaleis. Kan de moeite zijn.

Drenge is een Brits gitaar/drum duo die rauwe en onversneden rock’n’roll brengt. Op zich is dit al lang geen originele formule meer, maar dat geeft niet, want ze werkt nog steeds.
Het betreft hier de twee broertjes Eoin en Rory Loveless en ze hebben vanuit hun rommelgarage een vettig debuut geleverd. Natuurlijk moeten we u alweer in de richting van The Black Keys doen denken, maar ook Nirvana, Metz en zelfs Queens Of The Stone Age hangen in de lucht. Bij Drenge staan de gitaren namelijk vaak in een modderige grunge- en stonermodus, en dat met een zware voet op het gaspedaal. Er zit vaart, tempo en vettige motorolie in hun songs en dat manifesteert zich in een lekker zompige en vuile gitaarsound doorspekt met gortige drums. Tien korte en vuile lappen van songs razen er door in amper een half uurtje, onze favorieten zijn “I want to break you in half” (moordend), “Backwaters” (supervet) en “Face like a skull” (Nirvana!). Pas met de laatste twee songs (het lange en zompig doorscheurende “Let’s pretend” en het beatlesque “Fuckabout”) wordt de zware voet wat getemperd, maar de vunzigheid blijft wel plakken.
Dergelijke plaatjes kunnen nooit op onze zenuwen werken. Stevig en sterk debuut.
Drenge staat op 24/09 in de Rotonde van de Brusselse Botanique, wij ook.

‘Imps of Perversion’, de tweede plaat van deze New Yorkse noise punkers laat zich net als zijn voorganger ‘The Horror’ kennen als een intense rauwe uppercut op uw bakkes. Het is ongepolijste noise in de geest van The Birthday Party, The Jesus Lizard en Big Black, met kurkdroge mitrailleurdrums, gitaren die vlijmscherp en angstaanjagend door de muur snijden en een zanger die meer bijt dan zingt. Er zit een eighties kantje aan, maar dan wel een vuil en gortig. Vunzige lappen noisepunkrock als “Lights Out” en “Coma Baby” halen de smerigste ratten uit de riolen maar onze favoriet is toch het moordlustige “Nailhouse” dat met een voorhamer 7 minuten lang op ons voorhoofd staat te timmeren. Altijd fijn.

The Icarus Line draaft al meer dan 12 jaar rond, doorgaans in de underground. Omdat hun muziek altijd te weerbarstig, destructief en chaotisch geweest is heeft deze band nooit een groot publiek kunnen aanspreken. Platen als ‘Penance Soiree’ en ‘Black Lives at the Golden Coast’ waren nochtans venijnige kreten om aandacht met kilo’s aan potentieel, maar de wereld liet toch The Icarus Line aan zich voorbijgaan.
Daar mag voortaan eens verandering in komen want de nieuwe ‘Slave Vows’ lijkt ons het strafste wat deze band tot op heden gepresteerd heeft, hoewel het opnieuw geen gemakkelijk te verteren brok onheil is. Dit snerende album heeft de intensiteit van Swans, de krankzinnigheid van Grinderman (“Laying down for the man”), de rauwheid van The Stooges (op “Don’t let me save your soul” en “Dead Body” lijkt wel een gereïncarneerde Ron Asheton aan het werk te zijn), de vernielzucht van Sonic Youth (gitaren ontsporen compleet op “Marathon Man”), de verbetenheid van Nine Inch Nails, de smerigheid van The Jesus Lizard en de geflipte groove van Primal Scream.
De songs zetten sluimerend in om dan meermaals in uw gezicht te ontploffen. Zanger Joe Cardamone sneert geregeld als de jonge junk Iggy Pop en treedt op het dreigende “No money music” volop in de huid van een ontketende Alan Vega die onder het mom van Frankie Teardrop zijn demonen er uit schreeuwt. Suicide it is.
‘Slave Vows’ bevat amper 8 motherfuckers van songs, het zijn stuk voor stuk bezeten monsters die hongerig uit hun donker hol komen gekropen om zich genadeloos in uw nek vast te bijten. Als dit u afschrikt zouden wij u aanraden om de nieuwe Editors te kopen, maar laat dan wel onze kop gerust.

The Waterboys - Glansprestatie gevuld met klassiekers
The Waterboys
OLT Rivierenhof
Deurne

Met hun glansprestatie in het Antwerpse Rivierenhof is het nog maar eens duidelijk geworden dat Mike Scott en Steve Wickham de steunpilaren en tegelijkertijd de kracht en de klasse zijn van The Waterboys. De andere groepsleden zijn, sorry voor de uitdrukking, niet meer of minder dan begeleidingsmuzikanten.

Mike Scott is sinds jaar en dag de leverancier van een stapel prachtsongs, Steve Wickham weet die steeds prachtig in te kleden met zijn briljante en vaak ook krachtige uithalen op elektrische viool. Het duo lijkt perfect met elkaar te zijn samengesmolten en daar kwamen de ganse avond vonken uit. De heren schitterden meermaals in vrij potige en stevige versies van een hoop alltime Waterboys klassiekers.
De set was zo een beetje een best of waarin The Waterboys zich meermaals van hun vinnig rockende kant lieten zien in onder andere uiterst scherpe versies van “Glastonbury Song”, “Be My Enemy” en als absolute hoogtepunt een briljant “Don’t bang the drum”. De Keltische zijde van de band, met alweer een glansrol voor Steve Wickham, werd prachtig beklemtoond met de folkroots van “The Raggle Taggle Gypsy” en een mooi uitgesponnen “Mad as the mist and snow”.
Met de nadruk op onverslijtbaar ouder werk als “Fisherman’s blues”, “A girl called Johnny” en een wel heel flinke greep uit hun eighties meesterwerkje “This is the sea” (met ondermeer een bloedmooie uitvoering van de titeltrack) wist de groep perfect de noden van het op nostalgie uit zijnde publiek in te lossen, wat resulteerde in een bijzonder fraaie en succesvolle avond. Er was geen tijd voor eventuele kennismaking met nieuw werk (tenzij u het ondertussen al twee jaar oude recentste album ‘An appointment with Mr Yeats” als nieuw materiaal beschouwt), maar daar morde geen mens om want The Waterboys zorgden immers voor een intens, warm en hevig concertje die een mooie samenvatting bleek van hun uitmuntende repertoire.

Dat op het einde de hemelsluizen opengingen, namen we er graag bij want een beetje regen kon nauwelijks de pret bedreven, getuige een overenthousiast publiek. Het zijn tenslotte Waterboys, er moest toch een beetje vochtige substantie aan te pas komen en dat kan niet altijd bier zijn.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-waterboys-25-08-2013/
Org: OLT Rivierenhof, Deurne (ism Arenberg, Antwerpen)

Lokerse Feesten 2013 – DAG 07: Seasick Steve – Arno – Damien Rice
Lokerse Feesten 2013
Grote Kaai
Lokeren

Seasick Steve, voor wie het sprookje nu al enkele jaren duurt, kwam nog maar eens tonen dat je voor het spelen van de blues niet veel nodig hebt.  Een paar verhakkelde gitaren (die ondertussen zo een beetje zijn handelsmerk geworden zijn), een versleten outfit, een heuse farmer- attitude en een hart op de juiste plaats. Steve werd door het Lokerse publiek op handen gedragen en bedankte hen met een splijtend optreden dat barste van de boogie. In de blueswereld lopen er misschien wel duizenden gitaristen rond die een technisch vermogen hebben die veel  verder reikt dan dat van deze knuffelbeer, maar het is uniek hoe de ouwe knar steeds weer een publiek weet te bespelen.  De blues stroomt gewoon door zijn aderen en samen met zijn al even bezeten drummer Dan Magnusson vuurde hij die in enkele vuile stroomstoten van songs op het publiek af. Absolute klepper  was nog maar eens een duivels “Dog House Boogie”, de song waarmee destijds mede dankzij Jools Holland de bal aan het rollen ging. De blues in zijn puurste vorm, heerlijk.

Na een ijzersterke Seasick Steve moest onze Arno wel op scherp staan en dat mankeerde er niet aan. Arno had gekozen voor een stevige set, hard, rauw en potig. Vanavond was er geen plaats voor de chansonnier in Arno, geen gevoelige songs als “Dans les yeux de ma mère”. Wel een verbeten, strakke en bijwijlen loeiharde set waarin meermaals de geest van TC Matic voorbijraasde. Arno kan dezer dagen terugvallen op een werkelijk fantastische band die stijf staat van de spanning. Gitarist Filip Wauters deed in één klap Geoffrey Burton en Jean Marie Aerts vergeten, Serge Feys is sowieso onmisbaar, maar ook een ronduit verbluffende bassist Mirko Banovic bracht het voltage niveau naar eenzame hoogtes. Hoogtepunten waren “Que Passa”, “Die Lie” en natuurlijk de onvermijdelijke nationale erfstukken “Putain Putain” en “Oh La La La”. Arno stak in de vorm van zijn leven, dit was zowat het beste wat we ooit van de man gezien hebben.

En dan was daar Damien Rice, die helemaal in zijn eentje het publiek in vervoering bracht. Geen mens die het aandurfde het terrein vroeger te verlaten, daarvoor werd er teveel schoonheid en kippenvel gepresenteerd. De Ierse singer/songwriter heeft, onbegrijpelijk, nog maar twee platen op de teller, waarvan de laatste al dateert van 2006. In Lokeren bleek hij alleszins alive and kicking te zijn. Bloedstollend mooie songs als “Amie”, “9 crimes”, “Cannonball” en “The blower’s daughter” daalden als zoete parels neer over Lokeren.
In “Volcano” slaagde hij erin om het voltallige publiek in de song te betrekken en als uitgebreide intro van “Cheers Darlin’” maakte hij samen met een uit het publiek geplukte jongedame een ganse fles wijn soldaat om er vervolgens een dijk van een vocale prestatie uit te persen, Tom Waits zou het niet beter gekund hebben.
Dit was zo een concertje waarvoor men de term wondermooi nog eens uit de kast haalt.

Dag 7 van de Lokerse Feesten was van een ongehoorde pracht.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2013-dag-7/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren

Lokerse Feesten 2013 – DAG 04: The Fratellis – Primal Scream – White Lies
Lokerse Feesten 2013
Grote Kaai
Lokeren

The Fratellis hadden er na amper twee platen in 2009 al het bijltje bij neergelegd. Nu hebben ze door dat zoiets eigenlijk nergens op slaat en met volle goesting hebben ze de draad terug opgenomen.  Een nieuwe plaat zit er aan te komen en De Lokerse Feesten mochten als proefkonijn dienen voor de kersverse songs. Qua sound bleek alles nog wel in dezelfde lijn te zitten. Korte, strakke songs met fris stuiterende gitaarriffs en met nogal wat rock’n’roll in de aderen.  Naarmate hun set vorderde kwam er alsmaar meer opwinding in de gelederen (zal uiteraard ook veel te maken hebben met hun anthem “Chelsea Dagger”) en ging het mager opgekomen volkje toch voor de bijl.
We zijn blij dat ze terug zijn en zijn benieuwd naar dat nieuwe album.

Heeft dag 4 al voor het absolute hoogtepunt van de Lokerse Feesten gezorgd ? Wat ons betreft wel. Primal Scream was ronduit geweldig. Een gretige en bovendien cleane Bobby Gillespie had er ongelooflijk veel zin en stuwde zijn band naar een grootse prestatie. De aanstellerige arrogantie van veel van zijn Britse collega’s was hem totaal vreemd, hij kwam hier gewoon een leuke en verfrissende pot rock’n’roll neerzetten.
Met ‘More Light’ heeft Primal Scream één van hun beste albums uit en staat de groep scherper dan ooit.  Het is een plaat die alle richtingen uit gaat en toch als één stuk graniet overeind blijft. Zo ook hun live set.
Opener “2013” (met dat heerlijke Psychedelic Furs saxofoontje) stak de lont aan en verder ging de band fel aan het rocken in “Jailbird” en “Hit Void” om dan iets later aan de psychedelische spuit te hangen van “River of Pain”. En wat te denken van dat lekkere deuntje die Primal Scream gemaakt heeft van Jeffrey Lee Pierce zijn “Goodbye Johnny” (check even de originele rauwe Gun Club versie, ‘t is niet te herkennen).  De ophitsende dreiging van ‘XTRMNTR’ werd terug opgeroepen met het opzwepende “Swastika Eyes” en het vuile en felle “Shoot speed/Kill light”.
Uit hun klassieker ‘Screamedelica’, die ze in een vorige editie hier nog integraal kwamen voorstellen,  plukten ze de fijne gospel van “Movin’  on up” en natuurlijk de gutsende groove van ”Loaded”, een absoluut hoogtepunt vanavond. In “I’m losing more than I’ll ever have” werden de Faces en Stones invloeden nog eens benadrukt  (“Stay with me” en “Sympathy for the devil” in één song ondergebracht). Die Stones fever laaide naar het einde toe nog een stuk meer op met “Its’ allright It’s Ok”, “Country Girl” en als spetterende finale die immer gloeiende rockklassieker “Rocks”.
Een vijfsterrenconcert waarin de kameleons van Primal Scream zich in al hun gedaantes lieten bewonderen.

Dat Beady Eye niet kwam opdagen, vonden wij helemaal niet erg, dat omhooggevallen aandachtskonijn van een Liam Gallagher konden we missen als kiespijn. Trouwens, er zou backstage toch te weinig plaats geweest zijn om diens ego in onder te brengen.
Met White Lies als vervangers leken we op ’t eerste zicht ook vrij tevreden, maar daar zou de groep snel een stokje voor steken.
Het lag er al snel vrij dik op dat White Lies hier een verplicht nummertje kwam opvoeren. Snel even cashen en dan wegwezen.  Het bleek dat de zeldzame lichtpuntjes van hun concert de songs waren  van hun eerste plaat, maar ook deze werden er op automatische piloot doorgejaagd. De band stond mak en ongeïnspireerd te spelen. Hadden ze er geen zin in of konden ze gewoon niet beter ? Het was alsof ze zelf al door hadden dat hun nieuwe songs te slap zijn voor deze wereld. Want dat nieuwe materiaal was zo onnoemelijk zwak dat het ons een goed idee zou lijken om de release van die nieuwe plaat ‘Big TV’ in extremis af te blazen (zie het als een aanslag verijdelen). Maar goed, Editors (ook bedrijvig in recycleren van jaren tachtig plastiek) hebben met ‘The Weight of your love” ook nog maar pas zo een miljoenenverkopende stinker afgeleverd, dus er zal wel een publiek voor zijn.
In Lokeren werd het pijnlijk duidelijk dat White Lies (ten tijde van hun eerste plaat ooit nog een beloftevol groepje) compleet de verkeerde richting uit gaat. Laat ze maar doen, wij volgen niet langer.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2013-dag-4/

Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren  

Geen idee waarom iedereen zo vol lof is over dit plaatje van de jonge folkzangeres Laura Marling. Toegegeven, het klinkt allemaal zeer innemend, mijmerend en intens, maar muzikaal is het toch een beetje te dunnetjes om een hele plaat te blijven boeien, en dan nog wel 16 songs lang. Laura Marling klinkt soms als de alternatieve versie van Suzanne Vega of Joni Mitchell, maar helaas ook een iets minder geïnspireerde versie ervan. Bovendien is het overduidelijk dat Marling een ongetwijfeld grijsgedraaid exemplaar van Pink Floyds meesterwerkje ‘Meddle’ in huis heeft, het gitaarloopje van “Fearless” wordt hier net iets te veel gebruikt om nog van toeval te kunnen spreken.
Er zit te weinig variatie in dit nochtans ambitieuze album, het blijft maar voortkabbelen op datzelfde akoestische gitaartje en op Marling’s fluweelzachte stem die, hoe gevoelig ze ook moge zijn, op den duur eentonig begint te klinken. Een stel strijkers voegt af en toe wel een extra kleurenpalet toe maar desondanks blijft alles (te) netjes binnen de plooien.
Een sober plaatje kan in veel gevallen een welgekomen rustpunt zijn, maar hier mocht er toch wat meer animo in want we dreigden in slaap te vallen.
Laten we toch niet te hard zijn, het jong is amper 23 jaar oud (en dit is al haar vijfde plaat!) en ze heeft wel degelijk potentieel.