The Stooges zijn legendarisch geworden omwille van drie platen ‘The Stooges’, ‘Funhouse’ en ‘Raw Power’, drie essentiële lappen rockgeschiedenis die met de jaren zo een icoonstatus hebben verworven dat ze nooit meer te evenaren zijn. De reïncarnatie van The Stooges heeft vooral een paar interessante live registraties opgeleverd die eveneens onmisbaar zijn, want alle live opnames uit de seventies zijn van een zodanig erbarmelijke geluidskwaliteit dat er nauwelijks naar te luisteren valt. U bent dus beter af met de vastlegging op CD en DVD van de legendarische passage in 2005 op de Lokerse Feesten dan met bijvoorbeeld de krakkemikkige bootlegsound van ‘Metallic K.O’.
Nieuw Stooges werk is echter iets waar een mens zijn vingers aan verbrandt, zeker wanneer men dat afweegt tegen die 3 rauwe brokken oerkracht van meer dan 40 jaar geleden.
‘The Weirdness’ was al een bedenkelijk plaatje waarbij we meermaals de wenkbrauwen fronsten, ‘Ready to Die’ is in hetzelfde bedje ziek als zijn eerder overbodige voorganger. Wat wil zeggen dat The Stooges nog wel steeds een potente sound afleveren, en dan niet in het minst gitarist James Williamson, maar dat de songs alweer te licht uitvallen. Er zit gewoon geen song meer van het kaliber “No Fun”, “Search & Destroy” of “I wanna be your Dog” in Iggy’s zwaar geteisterde brein. Kunnen we ’t hem nog kwalijk nemen ? ’t is al een wonder dat de man überhaupt nog leeft.
We zullen het u gemakkelijk maken, zet een viertal songs op uw ipod en de rest mag bij het huisvuil. De stevige opener “Burn”en zeker “Job” zijn smerige lappen rock die de naam Stooges waardig zijn, de titelsong drijft op een bronstige gitaarlick en “Dirty Deal” is een potige en heftige rock’n’roll song. Voor de rest varieert het van banale rockers die de grijze middelmaat niet overschrijden (“Gun”, “DD’s” , “Sex and Money”) tot schaamteloos slechte crooner escapades (“Unfriendly World”, “Beat that guy” en het afschuwelijke “The Departed”) waarmee Iggy zich regelrecht belachelijk maakt. Met zijn laatste abominabele solo uitstapjes als ‘Preliminaires’ en ‘Après’ in gedachten hadden we eigenlijk al zo iets gevreesd.
Ondanks alles blijven we onvoorwaardelijk fan van Iggy & The Stooges, al was het alleen maar omwille van de uiterst dynamische en immer explosieve live gigs, zo ook op de komende Lokerse Feesten op 3 augustus.
Het Amerikaanse Beach Fossils uit New York heeft Dustin Payseur als centrale spil . Eerder maakte Zachary Cole Smith , nu DIIV, nog deel uit van de band , en ook de bassist begon iets anders .
Beach Fossils brengt korte puntige ‘60s rock’n’roll dreamsurfpop door die rinkelende gitaarlijntjes en reverbpedalen . Af en toe klinkt het (mes)scherp , snedig en rauw zoals op de titelsong , met een knipoog naar “Holidays in the sun” (Sex Pistols ) , “Careless” en “Caustic cross” , maar overwegend hangt het kwartet ergens tussen Real Estate en The Drums en zijn oude indie bands als The Chills en The Feelies invloedrijk .
Energieke , bruisende , levendige dromerige en relaxte songs wisselen elkaar af . 14 songs in vijfendertig minuten , dan weet je het wel zeker …
De muziek van Nick Cave hoeft geen introductie meer . Meneer Cave kom telkens aandraven in z’n unieke declamerende praatzangstijl, creëert telkens een apart sfeertje, gepast en gevat door z’n Bad Seeds, of het nu ingenomen , donker , meeslepend , broeierig , aanstekelijk of gedreven klinkt . In z’n ruim 35 jarige muzikale carrière moeten we zeggen dat hij een groot artiest/talent is , authentiek is, z’n relevantie niet verliest , en samen met z’n band altijd wel iets ontdekt , en aandacht heeft voor details en vondsten .
Na het eerder uitbundige ‘Dig lazarus dig’ en de wilde uitstappen met Grinderman, is er opnieuw plaats voor kalmte en ingetogenheid , uitermate smaakvol en die weet te raken. De lange nummers “Jubilee street” en “Higgs boson blues” klinken intens bezwerend, bouwen op, en zijn minutieus, subtiel uitgewerkt . Ook de andere ‘gewone’ songs moeten niet onderdoen . Al meteen worden we in Cave’s ‘wondere’ wereld ondergedompeld met het schitterende “We no who U R” , dat Cave’s songwriterschap en de muzikale sterkte van z’n begeleidingsband optimaal onderstreept!
Een eenvoudig doordachte aanpak zorgt ervoor dat we hier opnieuw een ‘Grand Cru’ plaat hebben . Dit is een artiest op sterk water en die kunnen we maar beter zo goed mogelijk koesteren en bewaren!
The Happy - Een muzikaal project van vier dames en 1 heer . Bekenden zijn Isolde Lasoen , drumster bij Daan en Reinhard Vanbergen , gitarist bij Das Pop. The Happy wordt verder aangevuld met Naima Joris (o.m. Isbells) , Janne Vanneste (zus van Brent Vanneste, Steak N° 8) en Charlotte Caluwaerts .
We hebben te maken met sfeervolle , leuke en pittige indiepop , die leunt aan het werk van Goldfrapp . Songs als “218”, “Moonshine”, “No A&R” en “Miracles & Wonders” weten ons meteen te overtuigen . Het getuigt ook van de afwisseling dat we op het plaatje vinden . The Happy voert electrokeys in , kan rocken en houdt van een broeierige , dromerige aanpak . ‘deathpop’ omschrijven ze zelf hun muziek . Ondanks deze notie ervaren we voldoende ‘fleur’ in het songmateriaal om U voldoende happy te maken en te houden . De ‘oudere’ single “Walkman” kan je alvast gratis downloaden op hun website!
De carrière van Dido Armstrong , zus van Rollo , die instond voor het succes van Faithless, ging in een stroomversnelling door die hit met Eminem “Stan” gehaald van het oorspronkelijke “Thank you” . Haar debuut ‘No angel’ , samen met de opvolger ‘Life for rent’ brengen emotionele melancholische pop en warme keys samen .
Een dromerig , sfeervol herkenbaar geluid met wat heupwiegende , trippende beats en haar gevoelige vocals, vinden we in een juiste formule terug , tien jaar na deze twee platen , ‘Girl who got away’ spoelt die tussenperiode door en ze heeft met “No freedom” , “Sitting on the roof of the world” en de titelsong enkele sterke songs uit. “Love to blame” brengt electropop op het voorplan en de hiphop met Kendrick Lamar dringt door op “Let us move on”.
Voor de rest krijgen we prettig in het gehoor liggende , lieflijke pop , die ervoor zorgt dat we opnieuw een spannende Dido kunnen horen .
Een goede twee jaar terug verbaasde dit Canadese collectief uit Montréal , met een intrigerende mix van indierock , krautrock , noise en bezwerende elektronica . Suuns behoort tot het rijtje Holy Fuck, Battles, Liars of Caribou, of voor wie houdt van oudjes Spaceman 3, Suicide en Kraftwerk.
Op hun tweede plaat klinkt het geheel extraverter en stekeliger. Het kwartet slaagt erin een voortdurende suspense te realiseren en hebben met “Powers of ten”, “2020” en “Bambi” een paar voortreffelijke nummers uit , die claustrofobisch , bedwelmend, broeierig klinken door de door dreinende groovy ritmes en de repetitieve opbouwende lijnen . De psychedelica dringt nog meer door in songs “Mirror mirror” , met een knipoog naar Grandaddy; in de laatste songs klinkt het wat ‘gewoontjes’ en gaat het richting synthpop , zonder afbreuk te doen aan de sterkte van de song.
Een divers , fascinerend album is het geworden. Suuns heeft een met een reeks boeiende songs klaargestoomd en blijft een te koesteren band , die iets ongrijpbaars exclusiefs te luister brengt .
La Pegatina is een Catalaanse rumbaband. Deze werd opgericht in 2003 en bestaat uit een 7-koppige bezetting. Sterk beïnvloed door Manu Chao en Mano Negra en met invloeden vanuit de rumba, ska en cumbia maken ze bruisende feestmuziek.
‘Eureka!’ is hun vierde album en bestaat uit een heleboel ultrakorte dynamische nummers. Hier en daar voegen ze wat elektronica toe. Beste nummers zijn “Non E Facile”,” Ara Ve Lo Bo” en ‘Mamma Mia’. Nu en dan nemen ze ook wat gas terug met een paar gevoelige nummers. Maar eigenlijk is dit hun ding niet. Dus feesten maar. Een aanrader voor zonnige dagen.
In Duitsland is Blackmail binnen rockkringen een zeer grote naam. De band bestaat twintig jaar, verkocht in die tijd heel wat platen en speelde ondermeer op het prestigieuze Rock Am Ring. In 2011 wisselde de band van zanger en maakte met de langspeler ‘Anima Now’ een nieuwe start. Een puike plaat maar echt scoren buiten de landsgrenzen was er niet bij.
‘II’ lijkt een nieuwe poging en is een zeer toegankelijk rockalbum geworden met diverse catchy en melodieuze nummers. Blackmail weet genres als indierock, alternatieve rock, grunge en psychedelische rock perfect tot één geheel te versmelten. ‘II’ is ook een stuk steviger dan voorgaand werk want Blackmail gebruikt regelmatig harde uithalen zoals ook Queens Of The Stone Age daar een patent heeft. Een andere naam die ons vaak te binnen schiet bij de muziek van deze Duitsers is Placebo. Dan komt ondermeer door de fraaie stem van Mathias Reetz.
Op ‘II’ staan er trouwens tien songs met als uitschieters het meeslepende, melancholische “Shine” en het snelle “Palms”. Meer info vind je op www.blackmail.de .
Het heeft een tijdje geduurd maar de punkrockveteranen van Snuff zijn terug met een nieuwe langspeler. In 2009 begonnen de legendarische Britten opnieuw met touren wat bij de fans uiteraard de hoop deed ontstaan dat de band met nieuw werk zou komen. Met ‘5-4-3-2-1... Perhaps?’ is dat er eindelijk en het is het lange wachten zeker meer dan waard geweest. Veel is er niet veranderd met vroeger: de muziek van Snuff wordt nog steeds gekenmerkt door de combinatie van tomeloze energie en melodie, de typische vocalen van zanger en drummer Duncan Redmonds, de catchy gitaren van Loz Wong en het regelmatige gebruik van trombone en een hamond-orgel.
Het zijn vooral de songs waarbij Snuff deze laatste twee instrumenten gebruikt zoals opener “In The Stocks”, “Rat Run”, “All Good Things” en “EFL” die naar voor springen en de klasse van de band onderstrepen.
Snuff is duidelijk op zijn best als het al zijn muzikanten inschakelt. De snellere hardcoresongs zoals “Mumbo Jumbo” en “I Blame The Parents” zijn iets minder gezien Redmonds dan vervalt in eentonig geschreeuw en het gitaarwerk het vooral van snelheid ipv goede melodieën moet hebben.
Desondanks is dit opnieuw een goede plaat met verschillende catchy en uiterst meezingbare nummers van een band die nog steeds flink kan rocken!
Ook dit jaar trekt het rondreizende punkrockfestival Vans Warped Tour doorheen de VS. Een opmerkelijke naam die er op de bill staat is die van Strawberry Blondes. Het gaat hier om misschien wel de grootste punkband in de UK die in het verleden het podium deelde met Rancid, Street Dogs, Bad Brains, Anti-Flag en een rist andere bekende namen. Het drietal uit het Welsche Newport maakte sinds haar ontstaan in 2003 twee langspelers waarbij op de laatste plaat ‘Fight Back’ fijne heren als Joey La Roccca en skalegende King Django hun medewerking verleenden. ‘Nothin’ left to lose’ is de nieuwe ep van Strawberry Blondes en bestaat uit vier songs. Wie het plaatje beluisert, hoort uitmuntende streetpunk met sterke melodieën en heel wat singalongs. De drie muzikanten weten verduiveld goed hoe je een prima punknummer in mekaar knutselt. Bij veel EP’s is het meestal enkel de titeltrack die de moeite waard is, op ‘Nothin’ left to lose’ is het onmogelijk om één favoriet te kiezen. Het is allesbehalve toeval dat de organisatoren van de Vans Warped Tour deze heren op het spoor kwamen. Wat ons betreft is dit plaatje verplicht voer voor fans van Rancid, The Clash en The Specials.
We hielden al van de twee vorige cd ’s ‘Antidotes’ en ‘Total life forever’ van de uit Oxford afkomstige Foals van Yannis Philippakis die indie , postpunk en punkfunk tot een mooi homogeen geheel breien. Jawel , we noteerden frisse, aanstekelijke, avontuurlijke songs, die hyperkinetische ritmes, een nerveuze melodie, stuwende baslijnen, een bezwerende, opzwepende percussie, en hoekige en strakke riffs hadden , niet vies van een portie fuzz als toegevoegde waarde.
Die tweede plaat betekende alvast de definitieve doorbraak voor het kwintet , een album dat duidelijk toegankelijker en eenvormiger was door een zalvende, gelaagde opbouw.
De nieuwe cd overtuigt evenzeer, en is zeker niet mis , maar verbaast minder . Foals is en blijft goed bezig en brengt opnieuw een paar stekelige, toegankelijke catchy ‘move’ songs als “Inhaler” (knipoog naar Porno for Pyros), de happy single “My number”, en verder “Everytime” en ”Out of the woods” . Stroomstoten dienen ze toe in het magnifieke “Providence”, de sterkste song van de plaat , én een Foals op z’n best! Er wordt pas gas teruggenomen op meer etherische materiaal als “Late night”, en de closing songs “Stepson” en “Moon” . Foals behoudt een doeltreffende aanpak , ergens dartelend, twinkelend , ergens strak en ergens dromerig, pakkend en zacht.
Een mooi debuut horen we van Maya’s Moving Castle . Terecht stonden ze al in de finale van Humo’s Rock Rally en op de Beloften in Gent . Het kwartet switcht met invloeden van de onvolprezen trippop van Lowpass, en de ijle, koele elektronica van The Knife , Bel Canto en ons eigen Sx , gedragen door de dromerige, melancholische zang van Ann-Sophie Claeys. Door het elektronisch vernuft dringt en presenteert zich een droomwereld als een grimmige, mysterieuze, koele leefwereld op; de slepende , onrustige, dreigende als zalvende, betoverende synths , beats en percussie, aangevuld met de nerveuze en ingehouden beheerste gierende gitaar van Nele De Gussum, die Ann-Sophie in de zangpartijen bijstaat, zorgen hiervoor.
Bitterzoet materiaal , tussen toegankelijkheid en experiment, dat met “War” en “Next life” al twee sterke singles heeft. “Feed me” rockt, “Peddeas & medisande” laat iets filmisch sprookjesachtig horen , en op “Shower” en het donkere “Alas my love” vullen strijkers aan .
Maya’s Moving Castle houden we dus maar best in het oog!
Een freakfolkende goeroe zal hij wel altijd blijven , die Devandra Banhart , die een goede tien jaar terug ontdekt werd door Swans voorman Michael Gira . Het is en blijft de rode draad door heen de freewheelende stijl van z’n materiaal . Altijd wel leuk , gevarieerd , maar daarvoor niet samenhangend en steeds boeiend. Het toonbeeld van de ultieme vrijheid en de ‘peace en love’ hippe toestanden in de muziek en denkpiste worden op die manier wel gesteund.
Opnieuw noteren we een veertien tal nummers die de dromerige, psychedelische indiefolk ondersteunen , keurig vermengd met o.m. electrotunes (“Your fine petting duck”), Zuiders Spaanstalig gitaargetokkel ( daar is zijn jeugd in Venezuela niet vreemd aan!) (“Mi negrita”, “The ballad of Keenan Milton” of “Taurobolium”). Af en toe gaat hij wat meer uptemo en hitsender naar de retrorock (“Won’t you come over”) .
Voor de rest rustige voortkabbelende broeierige droomfolk pop met een alternatief kleurtje . Banhart houdt zich vast aan een aangename, ontspannende, frisse veelkleurige stijl in een ‘big smile’ concept.
We waren al onder de indruk van deze Noord-Ieren uit Belfast , een trio live met vier , die ons overdonderden op hun gigs en eigenlijk boeiend en gevarieerd plaatmateriaal uithebben . Deze post/math rock band viel op door muzikale krachtpatserij en lieflijke zalving te combineren in hun instrumentale ‘soundtrack’ geluid; een geluid dat fors en krachtig, donker en dreigend, zwaar en loom kan zijn, maar door de variatie en de repetitieve ritmes evenzeer houdt van een intense sfeervolle, broeierige spanning. En hoorden we tussenin niet wat speelse humor door de handclaps en een neurie gehalte . Deze lijn zetten ze alvast verder in het nieuwe werk , dat niet voor niks ‘All hail bright futures’ noemt , want de vrolijke tunes , de mantra’s, de Caribische ritmes en blazers komen nog meer door in hun brede opzet; fris aanstekelijke , soms kernachtige (korte) songs zelfs , die niet vies zijn van wat vocoder, vervormde zangpartijen . “Big things do remarkable” en “The stay golden” trilogie zijn maar een paar voorbeelden . “Like a mouse” laat een krachtige band etaleren en “Mend and make safe” kan zo op een plaat van Battles staan door de groovy vibes .
Spannend, bedreven , groovy, meeslepend en sfeervol materiaal dus , van een band die deze keer een smiley op ons gezicht tovert .
Nederlands 
Français 
