‘Four Walls / Paradise Circus’  is de langverwachte samenwerking van Massive Attack met Burial. Het resultaat klinkt spookachig en desoriënterend en dat is natuurlijk alleen maar positief !
De 12 inch telt twee remixes van Burial voor Massive Attack’s nooit eerder uitgebrachte “Four Walls” en  voor “Paradise Circus” van  hun ‘Heligoland’, 2010.
Het gaat eerder over een collector’s item, want het wordt enkel uitgebracht op zwaar vinyl van 180 g, in een oplage van slechts 1000 exemplaren wereldwijd, handgenummerd en het artwork is een gold glitter screen-printed design van Massive Attack’s Robert Del Naja (3D).
‘Four Walls’ is een 12 minuten durende ambient trip. Een trage, monotone drumbeat met een hoek af en biedt houvast voor de met delay doorspekte vrouwelijke zang in dit door Burial geschapen mysterieuze, dreigende landschap.
“They know that I can't settle down ...They know but they won't keep me in line” menen we van de verwarde vrouw te verstaan. Is het Hope Sandoval ? De uncredited vocals voelen ergens Arabisch aan, of slaat onze verbeelding ook al op hol ?
“Paradise Circus”  begint zweverig, maar komt al vlug echt op gang en we voelen ons na het vorige nummer toch terug wat dichter bij huis, daar we het nummer herkennen van op ‘Heligoland’. Iets minder bevreemdend dus en dat geeft een warmer gevoel. Maar de track geeft ons niet echt de kans om ons echt veilig te voelen en neemt ons terug mee voor bijna 12 minuten Burial-pret.
Dit zijn duidelijk geen alledaagse remixes. Alles zweeft, wijkt haaks af van het normale en klinkt toch als één geheel goed samen in die goeie extravagante Burial-stijl.

Jonge metalfans die hun collectie willen uitbreiden met verzamelwerk van een legendarische band, weten welk cadeau ze binnen de twee maanden onder de kerstboom kunnen vragen.  ‘Single Cuts’ is namelijk een prachtig overzicht van het oeuvre van de Britse metalband Judas Priest.  Op deze verzamelaar tellen we negenties singles die de band tusen 1977 en 1992 uitbracht.  Dit betekent dat enerzijds een aantal snoeiharde metalklassiekers de revue passeren zoals “Breaking The Law” en “Painkiller” maar anderzijds horen we veel nummers die we kunnen catalogeren onder de noemer melodieuze hardrock. In ieder geval was de band rond zanger Rob Halford een belangrijke invloed op trashbands zoals Anthrax, Metallica, Megadeth en Slayer. 
Naast de leek is ook aan de echte fan gedacht want naast de gewone verzamelaar is er  tevens een uitgebreide box met alle A- en B-kantjes van de singles.
Dit betekent in totaal 52 tracks op 20 verschillende schijfjes.  Voeg daarbij nog origineel artwork, een uitgebreide booklet en een hele resem foto’s en je hebt een echt hebbeding voor de die hard Priest-fan. 
De band is trouwens nog steeds volop bezig aan hun Epitaph-tour wat naar verluidt hun laatste wereldwijde tour zou zijn.   Nadat ze eerder dit jaar Europa (en ondermeer Graspop) en Zuid-Amerika  aandeden, reizen ze nu volop door Noord-Amerika om af te sluiten in Japan.

De beoordelingen die we de voorbije weken konden lezen over dit ondertussen tiende studioalbum van de Red Hot Chili Peppers lieten niet echt het beste vermoeden.  Met een ietwat bang hart begonnen we dus aan de recensie van een van onze all time favorite rockbands.
Na een tiental  luisterbeurten kunnen we stellen dat de Peppers op safe speelden en gewoon een goeie plaat afleverden zonder dat er echt instant klassiekers op staan. Het is overduidelijk dat deze multimiljonairs zich houden aan dezelfde succesvolle formule die ze sinds jaren eind jaren negentig hanteren. Dat betekent dat het vooral de typische gekende zanglijnen van Kiedis en de uitmuntende ritmesectie (met een vrij prominente rol voor drummer Smith)  zijn die zorgen voor een stevige basis.
Nieuwe gitarist Jos Klinghoffer heeft de onmogelijke taak om John Frusciante te vervangen maar hoewel hij zich niet uitdrukkelijk profileert, is ie best verdienstelijk.  Het zorgt voor veertien nummers die stuk voor stuk een eigen smoel hebben.
Vooral de drie eerste nummers vielen bij ons enorm in de smaak.  “Monarcy Of Roses” en “Factory of Faith” zijn zwierige nummers met stevige skatepunkgitaren, “Brendan’s  Death  Song” is op zijn beurt een akoestische track die misschien wel niet kan tippen aan “Under The Bridge” maar toch een van de hoogtepunten op dit album is.  
De rest van de plaat herbergt nog heel wat afwisseling en diverse fijne momenten.  Ongetwijfeld zullen er hieruit nog een aantal singles uit geput worden maar welke dat zullen zijn is voor ons niet zo simpel aangezien er eigenlijk geen slechte nummers te horen zijn. 
Het zal er ongetwijfeld voor zorgen dat de populariteit van de Red Hot Chili Peppers niet zal achteruitgaan. 
We kijken alvast uit naar de komst van deze band op een van de grote festivals tijdens de zomer van 2012.

Het Gent-Brusselse kwartet Yuko heeft de opvolger klaar van het debuut ‘For times when ears are sore’. De groep klinkt binnen het concept van subtiele, aanzwellende postrock, pop en elektronica uitermate toegankelijk, poppy, catchy en gevat. Boeiend, creatief opgebouwde broeierige songs, dromerig en fris, die durven krachtiger te zijn, zonder de factor gevoeligheid te verliezen. Het tweede deel van de cd is innemender en ademt meer rust uit.  Het afsluitende “Hole in the ground”  is als één van de sfeervolle nummers van Two Gallants. We houden van de fijne emotievolle stem van zanger/gitarist Kristof Deneijs, de herfstige toetsen  en de gepaste percussie van de getalenteerde Karen Willems.
Een lichte vrolijkheid is er onderhuids . “Dolly Parton” en “When you go blind” vormen het uitgangsbord van de homogeen, evenwichtige plaat. Mooi .