Beyond The Labyrinth - Johan Lotigiers (BTL) – ‘Ik geef toe, het is de eerste keer in mijn leven dat ik zonder al teveel stress op het podium sta’

Beyond The Labyrinth bewandelt sinds 1996 die dunne lijn tussen hardrock en melodieuze metal. Sinds het najaar van 2024 doen ze dat met een nieuwe frontman: Johan Lotigiers, nog beter bekend als ‘de broer van Helmut Lotti’. Zijn stem is intussen al te horen op “Fear’s The Killer”, een heropname van een nummer uit 2011. Intussen kwam ook een single op de markt “My Favorite Mistake” én bovendien laat de band zich tegenwoordig gewoon BTL noemen.
Over dit alles hadden we met Johan Lotigiers, een wandelende muziek encyclopedie, een heel fijne babbel, waarbij we ook polsten naar zijn persoonlijk parcours binnen de scene, hoe hij broer Helmut heeft gemotiveerd om zijn ‘hardrock ‘plaat uit te brengen alsook de doelstellingen en ambities met BTL; ook zijn persoonlijke doelen kwamen aan bod… place to be? Een gezellig terras in The Fox, Lokeren…

Waar komt de voorliefde van het ‘hardere genre’ vandaan? In tegenstelling tot je broer dacht ik…
‘als het goede muziek is, is het goede muziek’ is altijd ons motto geweest. Wij houden niet van hokjes denken. Ikzelf ben wel een liefhebber van hardrock maar evenzeer van jazz, swing, pop of andere genres.

Je broer is dankzij jouw hardrocksmaak ook in het genre getuimeld…
Hij werd heel zijn kinder-, en puberteit geconfronteerd met platen van AC/DC, Van Halen, Kiss, Saxon, Iron Maiden, etcetera. De heavy metal van de jaren ’80.

Geen Led Zeppelin, Black Sabbath of Deep purple?
Dat is op latere leeftijd pas boven gekomen, toen ik op zoek ging naar de oorsprong . Als je jong bent dan hou je vast aan bands van het moment zelf, het is pas later dat ik teruggekeerd ben naar het verleden. De eerste platen die ik zelf echt gekocht heb op 11-jarige leeftijd waren AC/DC ‘Dirty Deeds Done Dirt Cheap’, Kiss ‘Killers’, een verzamelalbum met vier nieuwe nummers, Saxon ‘Power and the Glory’ en Iron Maiden ‘Number of the Beast’. Ik heb daar veel mijn moeder haar werkcamionette voor moeten wassen ?

Je hebt ook een verleden in de muziek?
Ik zat als puber in het playbackmilieu, daarna deed ik voornamelijk soundmixshows. Als zijnde ‘de slechtste imitatie van Tom Jones’ (haha). Rond mijn 18de kreeg ik telefoon van een producer en voor ik het wist zat ik met management aan tafel. 2 maand later stond ik in Tien Om te zien. Het is toen allemaal zeer snel gegaan. Ik heb toen een tweetal jaar als zelfstandig zanger in het Vlaamse circuit  gezeten. Ik heb toen zelfs mijn eerste en enige Vlaamse album uitgebracht. Daar kan ik nu niet meer echt naar luisteren. Als je jong bent heb je geen eigen identiteit in je stem.  Het is allemaal nogal onnatuurlijk gezongen, dik opgezwollen. Mijn broer had dat ook een beetje in het begin.  Overacting is  beetje typisch als je wat jonger bent.

Je broer heeft een hele gevarieerde carrière uitgewerkt; hoe komt het bij jou niet echt lukte toen?
Onder andere omdat ik met mensen samenwerkten die achteraf gezien niet goed wisten hoe me te begeleiden; Ik was toen al iets te ‘frank’, teveel eigenheid en te weinig plooibaar.  Achteraf bekeken ben ik blij dat ik er bewust mee ben opgehouden. Omdat ik het gevoel had naast mijn eigen kwestie te zingen. Ik wou altijd wel in een band zitten, en deed dingen die ik absoluut niet wou doen.

Je broer is dan wel in dat wereldje ingestapt …
Hij heeft aan het begin van zijn carrière in het Nederlands gezongen, in die periode van Tien om Te zien kon hij eigenlijk niet anders. Ze hebben de songs , die reeds in het Engels geschreven waren, gewoon Vervlaamst. In die periode was het de enige manier om ergens door te breken.

Je broer doet het zeer goed met zijn nieuwste plaat, ik zie uit naar zijn optreden op de Fonnefeesten, je werkte (of werkt) ook met hem samen?
Samenwerken is een groot woord. Hij heeft me gevraagd om op zijn nieuw album ‘Breaking The Law’ in duet te zingen en op sommige van zijn optredens durf ik daarvoor eens op het podium springen. Samenwerken is niet altijd even simpel. Hij zit ook vast aan een bepaald circuit, waar je dan in moet meegaan. En dat kan ik met mijn werk en BTL moeilijk combineren. Dat is ook de enige reden waarom dat moeilijk lukt.

Hoe vind je zijn plaat eigenlijk?
Hij heeft er veel mensen aangenaam mee verrast. Zeker binnen de hardrock scene , met die Classics heeft hij indertijd ook veel mensen verrast eigenlijk. Qua productie vind ik zijn plaat heel geslaagd. Op mijn broer zijn zangkwaliteiten valt sowieso niks aan te merken, hij staat als het gaat over stemtechniek op eenzame hoogte, zelfs al ben je geen Helmut-fan kan je dat alleen maar beamen. Grappig, ik vind het beste nummer op zijn Heart Rock-album de live-versie van ‘Que Je T’ Aime’ van Johnny Hallyday. Ik heb Johnny nog gezien in het Koning Boudewijnstadium in 2003.  Een groot zanger, een geweldige show.

Je zit nu bij een band die ik al veel jaren volg, Beyond The Labyrinth. Wat trok je zo aan bij hen, om voor hen te kiezen ?
Ik wou iets doen, maar iets van nul helemaal alleen uit de grond stampen, daar had ik noch de goesting, noch de energie voor . Geert is op dat vlak een lopende trein, die is daar zeer gedreven in, omdat hij al jaren de BTL-kar trekt. Voor ik bij de band begon te zingen heb ik wat dingen beluisterd op Spotify. Het nummer dat me over de streep heeft getrokken om me bij  BTL te vervoegen was ‘Wings’. Ik was zelfs licht geëmotioneerd door die song, die zit verdomd goed in elkaar.

Waarom zijn Belgische bands zoals o.a. Beyond the Labyrinth die ik een fantastische band vind, zo onderschat in eigen land, op de radio hoor je hen ook amper … Heb je er een verklaring voor?
Ik heb daar ook niet echt een verklaring voor. Wat wel een feit is, er is teveel te doen overal in ons klein landje, de markt is oververzadigd. Ze zijn al jaren bezig met een concurrentieslag onder elkander. Sommige zeggen ‘rock-’n-roll is dood’, maar daar ben ik niet van overtuigd.  Neem een band als Ghost, een band die onder de radar  maar ondertussen grote podia speelt en er ook is in geslaagd nummer 1 in de Amerikaanse Bilboard Top 100 te bereiken, dat is een band die bewijst dat rock-‘n-roll verre van dood is, en zo zijn er nog veel. Over Rock n’ Roll die verre van dood is heb ik trouwens een party-anthem voor ons nieuw album geschreven.

Beyond the Labyrinth heeft veel wissels gekend; geen probleem om ‘echt door te breken’ denk je?
Weet je wanneer een band echt bij elkaar blijft? Als het geld met pakken binnen stroomt en blijft binnen stromen. Je hebt morele verplichtingen, en financiële overwegingen. En anders is dat een komen en een gaan, wat ook opvalt in het gehele hardrock en metalcircuit? Iedereen heeft wel eens met of bij elkaars band gespeeld.

Jullie laten zich tegenwoordig gewoon ‘BTL’  noemen, is er een reden voor?
Die inkorting heeft inderdaad een doel, ik zou persoonlijk wat meer mensen uit de mainstream willen aantrekken. Dat kun je enkel bereiken door wat meer toegankelijk te zijn. En dat begint al met een bandnaam. Als mijn moeder vraagt  “hoe noemt jouw band nu terug,”… dan begrijp je waarom BTL beter in het hoofd blijft zitten dan Beyond the Labyrinth. Beyond The Labyrinth, dat staat en klinkt dan wel mooi en intrigerend in metalkringen, maar dan zit je vast. De bekende namen binnen de scene hebben allemaal korte namen.. Kiss, AC/DC, en ook in de Thrash , Slayer, noem maar op. Daar begint het dus al mee, daarom die afkorting naar BTL.

Als ik het goed begrijp is het de ambitie met BTL dus meer de mainstream toer op te gaan?
Of we mainstream gaan worden? Naar mijn gevoel bewandeld BTL al jaren die dunne lijn, maar straalden ze dat niet echt uit. Tenslotte is BTL altijd wel een zeer diverse band geweest met invloeden uit zowel pop, classic rock en melodieuze metal.. er zijn zoveel genres binnen deze band. Geert is ook beïnvloed door Savatage. Er zit ook een beetje Deep Purple of Rainbow in de muziek. En voor veel Metalfreaks binnen alle generaties na ons is de muziek van de daarnet vernoemde bands mainstream. BTL gaat vooral voor melodie, geen bruut geweld.Anders: Als Journey mainstream is, dan BTL ook, graag zelfs.

De band is weer druk bezig. Vorig jaar was er al een herwerkte single uit 2011 “Fear’s The Killer” 
Dat is een beetje een toevallig en grappig verhaal. Radio Classic 21 zend 1 keer per jaar een programma uit dat in het teken van Belgische Metalbands staat en naar jaarlijkse gewoonte wou Geert daarvoor een nummer  inzenden maar ik was nog maar net aan boord, er was dus geen enkele opname met BTL’s nieuwe zanger. Ik ben zelf op zoek gegaan naar iets dat bij mijn stem pastte, en naar mijn gevoel ons meest Metalklinkende nummer was. ‘Fear’s The Killer’ beantwoordde daar in mijn optiek aan, dat is het dus geworden. Het nummer is dus opnieuw ingezongen en hermixt in de studio.  En ook uitgezonden, want op wonderbaarlijke wijze, na talloze mislukte pogingen van Geert alle voorafgaande jaren, zaten we plots bij de 10 nummers die Radio 21 ‘uitzendwaardig’ vond.

Er is een nieuwe single uit “My favorite mistake”, het lijkt me precies jouw speelveld …
Dat is een nummer dat Geert en ik hebben uitgewerkt naar een basisidee, dat ik op een ochtend ingezongen had in mijn garage op mijn GSM. Geert en ik hebben het volledige nieuwe album zo goed als volledig geschreven trouwens.  Behalve één nummer van onze toetsenist, wat trouwens een puik nummer is. Geert zegt dat mijn schrijfsels allemaal bluesy klinken  –ik schrijf blijkbaar alles binnen een Bluescontext. Ik wist dat zelf niet.

Er komt dus een nieuwe plaat uit? Wanneer?
Inderdaad, met een negental nieuwe nummers.  En de nieuwe versie van ‘Fear’s the Killer’ zal er ook opstaan. We zijn aan het nadenken om er nog iets speciaal op te zetten, maar zijn er nog niet volledig uit. Oude nummers akoestisch uitbrengen. Ik moet volgende maand alles gaan inzingen. Wanneer die uitkomt? Op 22 november zal de albumvoorstelling doorgaan in de Crossover Music Pub in Langerbrugge (Gent). Het zal opnieuw een zeer gevarieerd werkje worden.

Het valt me op, in tegenstelling tot vroeger, dat steeds meer bands eerst met mondjesmaat singles uitbrengen, al dan niet fysieke; zit hier een strategie achter, denk je?
Voor veel bands en artiesten is een volledig album verloren geld. Dit komt vooral door Spotify waar elke abonnee zijn eigen playlists op samenstelt. Een volledig album wordt daar dus door pakweg 80% van de luisteraars nooit in zijn totaliteit afgespeeld/beluisterd. De wijze waarop mensen heden ten dage met muziek omgaan is helemaal anders ten overstaan van in mijn (en jouw) jonge jaren. Gelukkig zitten wij in een circuit waar veel geïnteresseerden graag een fysiek exemplaar kopen (CD of Vinyl) en gebeurt dat veelal op optredens aan de Merch-stand.  In een heel ander genre: Niels De Stadsbader heeft zelf aangekondigd dat hij enkel nog single’s maakt omdat een full album voor hem zinloos lijkt/is. Almaar meer artiesten en platenfirma’s vinden dat dus een verloren investering

BTL is een band die ondanks alles wat ‘ter plaatse’ is blijven trappelen, ze zijn niet de enige; heb je een verklaring?
Dat die doorbraak er nooit echt is gekomen? Ik wijd daar niet zo graag over uit, ik was er ook niet bij al die jaren dat Geert aan de weg timmerde. Maar ik wil wel zo goed als letterlijk citeren wat ik tegen Geert zei toen ik, net aangenomen, naar nummers van alle vorige jaren luisterde :“Verkeerde zangers voor de nummers, te weinig levendig gezongen, in veel nummers veel teveel overbodig symfonisch ‘tapijtjeswerk’ en het drumgeluid lijkt nergens op. Maar op de composities zelf valt weinig aan te merken, het is dus louter de verpakking waar ik problemen mee heb”. Ik moet vooral iets voelen bij de zang, los van eender welk genre. Dat is belangrijk.  Een voorbeeld daarvan is Nick Cave. Die vertelt een verhaal, dat je raakt. Dat vind ik belangrijk bij een zanger.

Jullie hebben nog niet zoveel opgetreden in deze bezetting? Wt zijn de ambities met het nieuwe album?
We zijn voornamelijk bezig geweest in de studio om te werken aan dat nieuwe album, en daarna volgen hopelijk wel optredens daarrond. We hebben geen platenfirma, en dat is en blijft een probleem als je echt door wilt breken. Wat ik enorm onderschat heb is de impact van sociale media, ik kan daar niet mee overweg. Maar het is de toegang naar een algemeen publiek. Onze ambitie is vooral van meer op te treden door dit album, maar dat hangt natuurlijk samen met hoe het zal ontvangen worden.

Alcatraz trekt de Belgische kaart, Graspop met mondjesmaat … In de metalfestivals, wat verkies je?
Dan verkies ik toch Alcatraz, een zeer gezellig festival. Ik ga voor het eerst drie dagen, al moet ik zeggen dat veel bands op de affiche mij onbekend zijn. Hopelijk niet teveel Metalcore bands want dat is een genre dat ik niet echt begrijp en waar ik niet echt voor gewonnen ben.

Kunnen we het doortrekken naar andere festivals, waar zou je graag eens optreden ? Kamping Kitsch, het Shlagerfestival….. hahahahaha
Uiteindelijk maakt het ons niet uit op welk festival we spelen, hoewel we Classic Rock spelen zijn veel van ons nummers heel toegankelijk en daarom denk ik dat er plaats voor ons moet zijn buiten het zogeheten Metalcircuit op eender welk festival. We staan volgende maand trouwens op Woodrock, wat een gezellig familiefestival is in Wondelgem (Gent), dat bewijst dat onze muziek zich ook leent voor dergelijke festivals.

Zijn er na al die jaren nog doelen of ambities ?
Op het podium heb ik niet langer onnodig stress en als ik er al heb is het positieve stress. Ik kan me, net zoals mijn moeder, wel snel boos maken als er dingen verkeerd lopen, maar bij BTL voel ik me zeer comfortabel.
Grootse ambities heb ik niet echt, ik ben gezien mijn leeftijd niet langer de dromer die ik vroeger was. De tijden zijn ook anders, het muzikale landschap is ook helemaal veranderd, ik ben daar heel realistisch in. En we zijn in de ogen van nieuwe jeugdige potentiële fans een bende ouwe bokken ?
Ik heb ook nog andere dingen buiten muziek waar ik mezelf in kwijt kan, ik ben bijvoorbeeld een beetje van een BoardGameGeek, ik heb een 120-tal spellen in mijn collectie en er gaat geen dag voorbij dat ik daar niet mee bezig ben.
Ik werk als animator in de psychiatrie, we hebben daar ook een spellenclub uit de grond gestampt waar een 15-tal fanatieke bewoners elke donderdag bij aansluiten en op afdelingen speel ik ook bijna wekelijks in groep één of ander bordspel.
Dus het is niet zo dat ik zonder muziek in een ontiegelijk zwart gat val, ik heb jaren in mijn leven gehad dat ik helemaal niet met muziek bezig was. Ik heb lang een haat/liefdeverhouding met het medium gehad.
Maar als je deze vraag aan Geert stelt, krijg je een heel ander antwoord, hoor!

Bedankt voor deze heel toffe babbel. We zien uit naar het nieuwe album

Gent Jazz 2025 - De lange gewaden van Benjamin en Kamasi
Gent Jazz 2025
Bijlokesite
Gent
2025-05-19
Jasper Vanassche

De laatste dag van Gent Jazz 2025 sloot af met twee krachtige muzikale ervaringen. Benjamin Clementine betrad het podium in een lange jas, die zijn al even majestueuze en mysterieuze uitstraling perfect aanvulde. Achter hem stonden drie muzikanten, strak in het pak, ieder op hun eigen podium. Het gezelschap bracht een indrukwekkende performance, waarbij de artistieke chaos het publiek volledig in zijn greep hield.
Het concert begon in een dromerige sfeer met “Nicholas Nepolitano” en ging over naar “Toxicaliphobia”, waar de meesterverteller voor het eerst uithaalde. Het moment waarop acht strijkers en blazers hun intrede maakten, zorgde voor een verrassing die een explosie van energie door het publiek deed daveren.
Die interactie beheerst Clementine perfect – al kunnen die momenten soms ook té lang duren. In “Condolence” transformeerde Clementine een intieme sfeer in hilariteit en chaos. De poging om de songtekst in het Vlaams te vertalen resulteerde in het bizarre “Ik wens je mijn medeleven aan onzekerheid”. Gekheid op een stokje, maar het publiek apprecieerde het wel.
Ook tijdens “Adios” en afsluiter “Tempus Fugit” kregen we een waar feest waarin iedereen zich volledig verloor in de muziek en de show. Wellicht was het voor sommigen een beetje te veel gekte, maar voor de echte Clementine-fans was het een adembenemend spektakel.

De avond eindigde met Kamasi Washington, de saxofonist die in de wereld van jazz een modern monument is geworden. Kamasi, die eerder speelde met grootheden als Kendrick Lamar, Snoop Dogg en Nas, kwam eveneens in een lang zwart gewaad (een Midden-Oosterse kaftan) het podium op. Met zijn imposante houding kondigt hij stoer aan: “If you are ready to go, we are ready to go”, waarop een prachtige mengeling van jazz, hiphop en spirituele muziek losbarst. Washington ademt de slagzin van Gent Jazz dit jaar uit: “a journey to the outer sounds and colours of live music”.
Zijn band West Coast Get Down begon rustig, maar al snel kwamen de solo’s naar voren: de toetsenist Brandon Coleman ging compleet los, gevolgd door westkust-legende DJ Battlecat, contrabassist Miles Mosley en drummer Tony Austin. Elk moment op het podium was een fascinerende ontdekkingsreis, waarbij Kamasi zelf weliswaar niet altijd het centrale punt was, maar de bandleden genoeg ruimte kregen om te schitteren. Kamasi bleef nederig, maar zijn glimlach liet zien hoe trots hij was op zijn muzikanten. Ja, ze vormen mogelijks de beste jazz-band van de huidige generatie, dat moest en zou vanavond bewezen worden.
De bijdrage van Washington’s vader Rickey op de klarinet, en de zang van zijn vrouw Ami Taf Ra bij “Love”, voegden een intiem en persoonlijk element toe. Washington vertelde ook over zijn 4-jarig dochtertje dat zelf pianomuziek maakt en een melodiestukje verzon dat in “Asha the First” terechtkwam. Dit soort anekdotes, die de muzikant als familieman tonen, gaven de set een warm gevoel. Het vervolg van de soulvolle, meeslepende, en vooral groovy hybride is moeilijk in woorden te vangen. Hoewel sommige improvisaties wat lang aanhielden, ging iedereen bij momenten op in de muziek en showmanship.

De laatste dag van Gent Jazz 2025 was een ware viering van talent. De organisatie kan zich opnieuw op de borst kloppen met deze geslaagde editie bol van de onvergetelijke momenten.

Neem gerust een kijkje naar de pics op de site www.gentjazz.com

Organisatie: Gent Jazz

Werchter Boutique 2025 - Spreekt tot de verbeelding, in een dosis voorspelbaarheid
Werchter Boutique 2025
Festivalterrein
Werchter
2025-07-12
Erik Vandamme

We kregen volgende Werchter festival reeds voor de kiezen: Het nostalgische TW Classic hier + Het jubilee van 50 jaar Rock Werchter 'met een verjongingskuur' hier   
Het tweede familie festival voor de popliefhebbers was Werchter Boutique, met als headliner Imagine Dragons die hier de publiekstrekker zijn. Het festival was ook compleet uitverkocht. Over de hele dag heerste een gemoedelijke picknicksfeer met de muziek op de achtergrond, sfeermakers tot de hoofd act.
Er was maar één band die deze barrière wat kon doorbreken, Bazart.
Ons verslag

We gingen vooraan om Emma Bale (****) te zien, een zangeres die we al vanaf het begin volgen, en die duidelijk volwassen is geworden. Als opener probeerde ze de aandacht naar zich toe te trekken  door haar popsound en haar dromerige stem. Naast de vaste muzikanten, viel de blazerssectie op. Ze ging er volledig op het nieuwe materiaal van de recente plaat '333', of ze liet zich bijstaan door twee kleppers, Mathieu Terryn, die kwam meezingen op "Kompas", en blackwave. op “Peace of mind”.
Aan enthousiasme geen gebrek bij Emma Bale; de inzet, de speelsheid en het mooie afwisselende materiaal, dat balanceerde tussen tussen dynamiek en intimiteit, het raakte allemaal. We kregen verder “Young Heart's” en “Run”. We zagen een zelfverzekerde jongedame op het podium, die niet enkel volwassen is geworden, maar die veel meer erkenning verdient …
Setlist: Lips Like Wine - Orange Tree - Disbalans - Kompas (with Mathieu Terryn) - All I Want (Kodaline cover) - The Circle - Lavender Salt - Peace of Mind (with blackwave.) - Young Hearts - Run

Nog zo’n artieste die we al jaren zien groeien is Meau (*****). We zagen haar in 2022 in de AB Club en stelden toen reeds vast hoe groots ze wel kan uitpakken. Was Emma Bale nog wat zoekende op dat podium, dan pakte Meau alles en iedereen in op gracieuze wijze. Songs als “Terug in m’n armen” en “Onbereikbaar” kwamen binnen. Moeiteloos wist ze iedereen in te pakken, zelfverzekerd stond ze op het podium. Het zingen in de Nederlandse taal is ‘in, en Meau speelt het perfect uit. Het publiek brulde de teksten uit volle borst mee. Ze heeft dus meer te bieden dan haar hit “Dit heb jij gedaan”. Meau is een publiekslieveling met haar emo gevoelige teksten en muziek. Na haar optreden zagen we haar met een brede glimlach handtekeningen uitdelen, het siert haar! Een diepe buiging maken we voor deze artieste.
Setlist: 22 - Terug in m'n armen - Onbereikbaar - Stukje van mij - Blijven rijden - Nergens liever - Hou me vast - Dat heb jij gedaan - Een nacht als deze - Proosten - Het Midden

Declan McKenna (****) was eerder een vreemde naam op deze popaffiche, maar hij trekt mme op tour als support van Imagine Dragons, dus een logische toevoeging aan de affiche. Op strakke, doch speelse wijze opent hij en raakt hij gevoelig met z’n muziek, hoewel de registers live worden opengetrokken en prikkelt hij met z’n band de dasspieren. Hier genoot het publiek van mans muziek. Hij probeert het publiek te entertainen en aan te porren op de soms minder toegankelijke sound. Lekker opzwepend klonken “Isomhard” en “British Bombs”. Hij proàfileerde zich hier als een doorzetter.
Setlist: Beautiful Faces - Elevator Hum - Mulholland's Dinner and Wine - Listen to Your Friends (Tour debut) - Mezzanine - Isombard - The Key to Life on Earth - Nothing Works - Be an Astronaut – Champagne - Brazil - British Bombs

En dan was het tijd voor een eerste echte hoogtepunt, … Bazart (*****). Persoonlijk ervaar ik hen als een doorsnee Nederlandstalige popband. Maar het is het live aspect die hen onderscheidt, door de gretigheid op het podium, en hoe Bazart iedereen met zijn teksten persoonlijk lijkt aan te spreken. Het werkt alvast.
Werchter Boutique ging ervoor, de fans voor- en achteraan brulden de teksten mee, met de armen in lucht op “Anders” en “Maanlicht”.
In 2026 komt een nieuwe plaat uit en we kregen een nummer eruit te horen, “Nog een Keer”. Soms gingen ze even op de rem staan, de momenten van intimiteit band-publiek zorgde voor een golf melancholie en weemoed. Op “Goud” konden alle registers worden opengezet. “Denk maar niet aan morgen” luidde een finale in, danspasjes, meezingen en handjeszwaaien stonden hier centraal.
Mathieu Terryn  mag zich profileren als een volksmenner pur sang, wat een charisma. De band is goed op elkaar ingespeeld en elk heeft z’n kwaliteiten, die de songs naar een hoger niveau tillen. Een bommetje boven Werchter dus!
Setlist: Exit - Hou mij vast - Anders - Geef mij alles - Blijf nog even hier – Maanlicht - Telkens als je gaat - Chaos - Grip (Omarm me) - Goud - Nog een keer - Denk maar niet aan morgen

Geprangd tussen de wervelstorm Bazart en de hoofd act van de dag stond Jorja Smith (***1/2) er wat onwennig bij. Het overgrote deel van het publiek ging in het gras zitten, keuvelend, even een pintje halen of eten aan de foodtrucks. Niet makkelijk om het publiek in te palmen met r&b/soulpop die muzikaal als een kabbelende beekje klonk. Aan bindteksten deed Jorja Smith niet echt, ze liet de muziek en haar prachtige stem voor zich spreken, geruggesteund door haar muzikanten, waarbij de percussie het meest in het oog sprong.
Songs als “Teenage Fantasy", "Be Honest", "On My Mind" en "Little Things" zorgden voor wat meer sfeer.
An sich zit het materiaal goed in elkaar, in prestatie en klasse geen probleem, hier op Werchter Boutique is het gewoonweg een ander verhaal openlucht en op de mainstage. In het clubcircuit zeker geen probleem.
Setlist: Try Me - Blue Lights - Addicted - Feelings - Greatest Gift - Broken is the man - Where Did I Go? - falling or flying - GO GO GO - The One - Tomorrow - Come Over - With You - The Way I Love You - Teenage Fantasy - Be Honest - On My Mind - Little Things 

En toen stond iedereen plots recht en schoof iedereen dichter bij het podium voor podiumbeesten Imagine Dragons (****) die eerder met een vrij voorspelbare set, iedereen inpakten. De band profileert zich als een stadionband en dan horen er attributen als confetti, kanonnen, vuurwerk en grote strandballen erbij, o.m. op “Take me to the beach”. De band heeft een hele rits hits uit.
We kregen in de beginfase al “Thunder”, wat laaiend enthousiast werd onthaald. Het boegbeeld bij Imagine Dragons is de charismatische frontman Dan Reynolds die, in ontblootte bast, het publiek voortdurend ging opzoeken.
In eerste instantie vuurde de band, letterlijk en figuurlijk, de ene vuurpijl na de andere op het publiek af. De weide daverde.
Een wervelend festivalgevoel overviel ons, en ook wij gingen gretig in op de uitnodiging tot hevig mee brullen en dansen. Een intiem moment volgde toen de band op de catwalk plaats nam en enkele songs akoestisch bracht, “Next to me” en “I bet my live”. Het bood een grote verbondenheid tussen band en publiek. Imagine Dragons is een band voor z’n publiek, hen letterlijk aanvoelt en inspeelt op de emoties.
De fans beleefden the time of their life bij deze closing-act. Imagine Dragons laat de speelsheid primeren en heeft intussen al een succesvol parcours afgelegd; ook al was er wel een waas van voorspelbaarheid. Een knetterende finale kregen we met “Believer”;
Imagine Dragons - Het ultieme pop concert, met een rock-'n-roll link. Vuurwerk en confetti. Een sterk overtuigende afsluiter van drie weken ‘Werchter Live en Life’. Dankjewel, Imagine Dragons.

Setlist: Fire in These Hills - Thunder - Bones - Take Me to the Beach - Shots (Broiler Remix) - I'm So Sorry - Whatever It Takes - Acoustic Next to Me - I Bet My Life - Bad Liar - Wake Up - Radioactive (drum battle outro) - Demons - Natural - Walking the Wire - Sharks - Enemy - In Your Corner - Birds - Believer

Organisatie: Live Nation – TW Classic – Rock Werchter – Werchter Boutique

Gent Jazz 2025 - Van fluisterende intensiteit tot elektrische extase
Gent Jazz 2025
Bijlokesite
Gent
2025-07-15
Jasper Vanassche

De affiche van Gent Jazz bood een caleidoscoop aan stemmingen, kleuren en klanken. Wat begon met breekbare intimiteit, groeide uit tot een avond vol virtuositeit, experiment en extatische podiumenergie. Een festivaldag die het spectrum van ‘jazz’ in de breedste, meest avontuurlijke zin vierde.

Canadees singer-songwriter Leif Vollebekk opende de avond met een set die voelde als een warme omhelzing op een koele zomeravond. Zijn stem – fluwelig en melancholisch – zweefde over minimalistische pianoklanken en fijnzinnig gitaarspel. Songs als “Into the Ether” en “Elegy” klonken haast filmisch in de stille festivalweide. Zonder grote gebaren maar met oprechte emotie wist Vollebekk het publiek moeiteloos mee te nemen in zijn introspectieve universum. Een stille triomf.

Daarna was het tijd voor een radicale stijlbreuk met Mount Kimbie, het Britse duo dat ondertussen live evolueerde tot een volwaardige band. Wat ooit begon als post-dubstep, is intussen uitgegroeid tot een genre-overschrijdende cocktail van ambient, postpunk, krautrock en elektronica. De set klonk gelaagd en meeslepend. Grooves werden minutieus opgebouwd, atmosferen ver uitgerekt. De invloed van samenwerkingen met King Krule en James Blake was voelbaar, maar Mount Kimbie hield het stuur stevig in handen. Een hypnotiserend concert dat eerder naar de onderbuik dan naar de dansvloer mikte.

Anna Calvi ontpopte zich tot één van de absolute hoogtepunten van de avond. Vanaf de eerste noot was het duidelijk: hier stond een muzikant die ademt, zweet en leeft voor haar kunst. Haar gitaargeluid – tegelijk impressionistisch en Hendrix-achtig – sneed door merg en been. Haar krachtige, expressieve stem balanceerde tussen verleiden en confronteren. Calvi’s muziek is duister, haar présence op het podium is werkelijk intens en mysterieus. Songs als “Don’t Beat the Girl out of My Boy” en “Wish” bleven nog lang zal nazinderen.

Waar Calvi de zintuigen tartte, was St. Vincent een masterclass in rocktheater. Annie Clark bracht met haar nieuwste plaat ‘All Born Screaming’ een industriële energie mee die perfect werd vertaald naar het podium. Ze wisselde glamoureuze poses af met rauwe uithalen en complexe gitaarriffs. Het nieuwe werk zoekt duidelijk de grenzen van artrock en synthpunk op. Het publiek keek ademloos toe.

Ook op de kleinere podia was er heel wat moois te ontdekken. Gal Go bracht een set vol dromerige en dansbare elektronica. Thenightclub deed zijn naam alle eer aan met zwoele, nachtelijke grooves die het midden hielden tussen triphop en synthpop.

Hiqpy verraste dan weer met een emotioneel geladen set die invloeden van shoegaze en experimentele pop naadloos vermengde. En Flying Horseman, al jaren één van de best bewaarde geheimen van de Belgische muziekscène, bewees opnieuw hun klasse met een filmisch optreden vol spanning, trage opbouw en diepe melancholie. Frontman Bert Dockx sleurde het publiek moeiteloos mee in zijn bedwelmende wereld van schaduwen en verlangen.

Gent Jazz bewees opnieuw dat ‘jazz’ meer is dan een genre – het is een houding. Van ingetogen singer-songwriters over experimentele soundscapes tot theatrale rockiconen: elk optreden was een avontuur. Eén constante? Artistieke integriteit, muzikaliteit en een publiek dat tot in de nacht geboeid bleef luisteren.

Neem gerust een kijkje naar de pics op de site www.gentjazz.com

Organisatie: Gent Jazz

Cactusfestival 2025 – van 11 juli t-m 13 juli 2025 - Sfeer, gezelligheid, zonovergoten weer … én goede muziek, aangename sets!
Cactusfestival 2025
Minnewaterpark
Brugge
2025-07-11 t-m 2025-07-13
Tailtha Delaere, Kristof Acke en Stan Vanhecke

Net geen 30.000 bezoekers zakten dit weekend af naar het Brugse Cactusfestival. Met in de line up 2manydjs, The Black Keys, Eefje De Visser, Daan en Johnny Marr is het geen verrassing dat bijna alle dagen uitverkocht waren. Voor de fans van headliner dEUS was zondag een ware hoogdag, de band bracht hun eerste album ‘Worst Case Scenario', uitgebracht in 1994, volledig en integraal op het Brugse podium. Een show die meteen opgenomen werd in de Cactus-geschiedenisboeken.
Kleppers op het podium en de zon van de partij, een gouden combinatie voor de 42e editie van het festival. Wie al meteen een kaartje voor de volgende editie wil bemachtigen, kan terecht op de website, zet 10-11 en 12 juli 2026 alvast in de agenda.

dag 1 - vrijdag 11 juli 2025
Warmduscher kreeg de eer om het Brugse festival te openen en dat deden ze, hard! Van rustig beginnen was geen sprake. “Normaal staan we rond dit uur pas op,” grapte frontman Craig Higgins. Visueel was de show al meteen een trip: de bandleden zagen eruit alsof ze elk uit een ander genre geplukt waren, wat goed bleek te passen bij hun setlist. We kregen rock, punk, indie en een vleugje jazz. Hoe meer de show vorderde, hoe toegankelijker hun set werd en hoe meer bijtrekpasjes Higgins liet zien. Hoewel de man aardig kan schreeuwen in zijn microfoon, heeft hij toch ook een heel hoog aaibaarheidsgehalte, iets wat het publiek kon smaken. De eerste festivalbandjes zaten nog maar net rond de polsen of ze vlogen al aardig in de lucht op “Midnight Dipper”, gekend van de Soulwax-remix. 
Een chaotische set die de wei meteen enkele graden warmer maakte. Lag het aan de temperatuur, aan Warmduscher, of aan de combinatie? Wie zal het zeggen, de toon was alvast gezet.

Merol stond in 2023 al op het podium in Brugge en speelde toen een fijne, dansbare set. We keken dus vol verwachting uit naar haar passage dit jaar en aan de dichtbepakte wei te zien, waren we duidelijk niet alleen. Strak in het clownachtig lycra-pak, met twee lange rosse vlechten, zat haar présence alvast goed. Openen deed ze met “Ik wil een kind van jou” en “Superlatieven”. De sfeer zat meteen goed en het duurde niet lang voor het publiek aan haar lippen hing. Grappig herkenbare, soms ietwat vulgaire teksten onder een dansbaar deuntje, meer had Brugge niet nodig om de werkweek van zich af te dansen.
Na haar bezoekje aan de “Supermarché” zocht de Nederlandse vlot dertig knappe mannen om onder te dompelen in haar “Chocoladefontein”. “Slettenperi” werd heel goed meegezongen door de vele kinderen in het publiek die het beste podiumzicht hadden op de schouders van de licht aangeschoten vaders. We proberen er ons niet te veel pedagogische vragen bij te stellen. Wanneer Merol voor “Hou je bek en bef me” op een roterende dolfijn kruipt, schieten onze ogen toch weer even naar de kinderen in het publiek. Gelukkig zijn die zich van geen kwaad bewust, al vragen we ons toch af welke uitleg ouders geven aan dit soort teksten. Bij de intro voor “Mannen met gevoel”, worden de woorden abortus, Gaza en LGBTQ+ onder luid applaus onthaald. Afsluiten doet ze 'Lekker met de meiden'. 
Na Merol was het tijd voor talent van eigen bodem. Bolis Pupul moest het deze keer zonder zijn compagnon Charlotte Adigéry doen, met wie hij in 2023 nog het podium deelde. Met de dansbewegingen uit een eenmansboysband en een rookmachine die zo uit de Zillion leek te komen, opende hij zijn setup.
Eerlijk is eerlijk, de set begon niet zo sterk als we hadden gehoopt, het duurde nog geen tien minuten of we misten Charlotte al. Bolis kon zich gelukkig op tijd herpakken en het publiek was vergevingsgezind, wanneer hij zelf de microfoon ter hand neemt en de bassen iets zwaarder zette kwam het feestje op gang.
Veel werk van zijn nieuwe plaat 'Letter to Yu' zat in de tracklist, een knipoog naar zijn Aziatische roots die zorgde voor een vernieuwende sound, aangevuld met herkenbare techno. De set had een knappe opbouw met een vervroegde climax op “Completely Half”, we kunnen niet anders dan vermelden dat Bolis een harde werker is op het podium. Dat was ook merkbaar bij de imposante visuals die tijdens de show werden geprojecteerd. Tussendoor een kleine knipoog naar muzieklabel DEEWEE, muzikale kind van de broertjes Dewaele die later op de avond passeren.
Een mooie passage dus van de Gentenaar, die volgens ons de beste skincare-routine heeft van de ganse muziekscene. 

Strak in een roze trainingspak, bewegend als een robot en op de tonen van 'Bugatti', zo opende Glints zijn show in het Brugse Minnewaterpark. Vorig weekend stond hij nog met compagnon Faisal op de mainstage van Rock Werchter, maar dit weekend mocht Jan Maarschalk Lemmens in zijn eentje het publiek doen dansen. En dansen deden we, zowel eigen nummers als 'Glintsal' kon het publiek pruimen. “Get what you want”, “Lemonade money” en “Acid” veroorzaakten de eerste lichte aardbeving bij het ondergaande zonnetje in Brugge. Bij “Gold Veins” sprak de Antwerpenaar zijn publiek toe in het beste West-Vlaams: “Ik wil een autostrade in het midden Bruhhe”, een verdienstelijke poging.
Het geïmproviseerde dak ging er helemaal af bij “(not a) housewife”, afsluiten deden we met een krachtige “Roma” en een nog krachtigere “Free Palestine”.

Johnny Marr schreef in de jaren 80 samen met The Smiths een belangrijk hoofdstuk uit de alternatieve rockgeschiedenis. En dat was eraan te merken, het was drummen voor het podium. Oude Smiths-klassiekers werden moeiteloos afgewisseld met solowerk, maar het was toch vooral de nostalgie die het publiek kon smaken. “This Charming Man” en “Bigmouth Strikes Again” werden lustig meegezongen door een compleet ander publiek dan we eerder al voor het podium zagen.
Dat Marr een steengoede zanger en gitarist is, twijfelt niemand aan. Met een nette, strakke performance zagen we een ware meester aan het werk, professioneel en met een tikkeltje arrogantie. Bissen deed hij met een mooie cover van “The Passenger” van Iggy Pop, die vorige week nog op de wei van Werchter stond.
En afsluiten deden we met het nummer waar iedereen reikhalzend naar uitkeek: “There’s A Light That Never Goes Out”. Opgedragen aan de hoop, want laten we eerlijk zijn, ’t zijn gekke tijden.

De eer om de eerste festivaldag af te sluiten ging naar de broertjes Dewaele van 2manydjs. Strak in het pak, goeie beats en nette visuals, we hadden niets anders verwacht van onze Belgische trots. Al meer dan twintig jaar draaien David en Stephen alles aan elkaar wat los en vast zit, en ook in Brugge bewezen ze opnieuw dat ze nog steeds tot de absolute top van de electrowereld behoren. Dat de broers een aangepaste set brachten was duidelijk, “Les Cactus” van Jacques Dutronc moesten we toch even mee gniffelen. En ook passeerde  “Tropical Dancer” van Charlotte Adigéry en Bolis Pupul, de knipoog terug naar de DEEWEE kroost.
Hun liveset bracht het publiek moeiteloos aan het dansen, het is duidelijk dat de mannen nog altijd weten hoe ze een feestje moeten bouwen. Een mooie eerste dag van de 42^e editie van het Brugse Cactusfestival, de planché is alvast opgewarmd voor morgen. 

dag 2 - zaterdag 12 juli 2025
Na de bruisende vrijdagavond voelde het goed om de zaterdag zachtjes te beginnen. Ik stond op de eerste rij, en het leek alsof Sophye Soliveau speciaal voor mij speelde. De Frans-Britse artieste is harpiste, zangeres en componiste, en combineert jazzy, spirituele soul met diepe maatschappelijke thema’s. Met haar harp, warme stem en sobere begeleiding (vijfsnarige bas en drums) bracht ze een intiem ontwaken in het Minnewaterpark. Haar uitgesponnen nummers leken boven het park te zweven. Voor sommigen misschien net iets te experimenteel, maar voor mij was het een mooi rustpunt. Ook haar oproep tegen onderdrukking – in Palestina, Congo en Soedan – gaf haar optreden extra gewicht. Het slotnummer “Leave”, met de woorden ‘Why is it so hard’ en een ontroerende samenzang met het publiek, raakte een gevoelige snaar. Het was zo’n zeldzaam moment waarop een hele menigte even haar zorgen losliet.

De broeierige hitte van de namiddag maakte plaats voor bakken energie met Big Special, een Brits postpunkduo uit Brimingham, gevormd door zanger Joe Hicklin en drummer Callum Moloney. Hun stijl is rauw, furieus en theatraal – een perfecte storm op het heetst van de dag. Hoewel sommige instrumenten vooraf waren opgenomen en vanop een bandje kwamen, voelde het optreden toch oprecht en krachtig. ‘England is a mess, but where isn’t a mess?’, sneerde Hicklin, waarna “Shithouse” losbarstte. Tussen nummers als “God save the pony” en “Yesboss” kwam Joe met een cimbaal het publiek in en liet een kind meeklappen.
Hoogtepunt was de verrassende gastbijdrage van Rachel Goswell van Slowdive, die meezong op het nummer “Thun horses” – een samenwerking van hun laatste plaat ‘National average’.
Na het concert galmde luid ‘That’s Life’ van Sinatra door de boxen: pure punkironie. Hun belofte om op 8 oktober terug te keren naar Brugge? Noteer het alvast.

The Bony King of Nowhere, het alter ego van Bram Vanparys, bracht vervolgens rust. De Belgische singer-songwriter, met al meerdere gelauwerde albums op zijn naam, bracht een set vol emotie, gedragen door een uitgelezen band met onder meer Gertjan Van Hellemont (Douglas Firs) op gitaar, Thijs Troch (Nordmann) op keys, Jasper Hautekiet op bas en Simon Segers (Sylvie Kreusch) op drums. Zijn melancholische stem kwam extra krachtig naar voren in “Everybody Knows”, geschreven naar aanleiding van de Russische inval in Oekraïne. De tekst (‘The world is listening, a gathering storm’) weerklonk treffend in het stil luisterende publiek – een sterk emotioneel moment, al vroeg in de set. Daarna werd het tempo opgedreven; de hele band smeet zich en stond al snel in het zweet. De temperatuur in het park steeg mee. Met “Like Lovers Do” sloot hij krachtig af. Ondanks het kwaliteitsvolle spel en de sterke teksten was het vooraan nog niet drummen.

En toen… feest met de Minyo Crusaders! Waar vroeger wereldmuziek apart de zondag geprogrammeerd werd op Cactus, staat die nu verspreid over het hele weekend. Deze negenkoppige band uit Japan mixt traditionele min’yō-volksmuziek met dansbare beats. Ze werden opgericht om het Japanse muzikale erfgoed nieuw leven in te blazen. Met blazers, percussie, bas, keys en een hyperactieve gitarist die het publiek opzweept, werd hun optreden een kleurrijke, dansbare orkaan. De gitarist had zijn bindteksten fonetisch opgeschreven en gaf het publiek les in traditionele danspasjes – én probeerde vervolgens hun merch aan de man te brengen: cd’s, lp’s, keukendoeken en zelfs kimono’s. Voor mij worden zij misschien wel de nieuwe Buena Vista Social Club. Dit was wereldmuziek op z’n best: vrolijk, eigenzinnig en verbindend.

In de broeierig hete zon stapte Kae Tempest het podium op. De Britse woordkunstenaar en spoken word-artiest is bekend om hun (Kae is non-binair) rauwe, gevoelige teksten over identiteit, eenzaamheid, hoop en het dagelijkse overleven in een moeilijke wereld. Alleen op het podium, met één persoon op toetsen en af en toe geprojecteerde woorden op de achterwand, vulde Kae het lege podium met een krachtige aanwezigheid. Rond mij werden tranen de vrije loop gelaten. De zwaarte van het bestaan werd voelbaar in elke zin. Dat ook artiesten als Daan en Frank Vander linden (De Mens) kwamen kijken, zegt veel over hun impact. Een optreden dat nazindert.

De avond kreeg daarna een theatrale wending met Sylvie Kreusch. De Antwerpse zangeres, bekend van Warhaus en haar solowerk, bracht opnieuw een hoogst eigenzinnige show. Een zee van zilveren ballonnen op het podium, een parasol in watermeloenmotief als subtiel politiek statement, en vooral: een uitgekiende set waarbij ze blij was dat er geen storende dj-tent in de buurt van haar podium stond, waardoor er ruimte was voor ballads in de setlist. Haar combinatie van dreigende sensualiteit en melodieuze pop blijft onweerstaanbaar. Ook hier stond weer een fantastische backing band op de planken. Simon Segers, die daarnet nog bij The Bony King Of Nowhere achter de drums zat, mocht zich nu alweer in het zweet werken. Uitschieters waren onder andere “Shangri-La”, “Wild Love”, “Walk Walk”, “Please To Devon” en als afsluiter “Comic Trip”, wat allemaal heerlijk werd meegezongen door het talrijk aanwezige publiek.

Slowdive, de Britse shoegazeband rond Neil Halstead en Rachel Goswell, bracht zoals verwacht dromerige lagen van geluid. Sinds hun succesvolle comeback in 2017 en het album ‘Everything Is Alive’ (2023) zijn ze weer helemaal terug. Het was alweer van 2018 geleden dat ze ook dit festival aandeden. Een eerdere passage in De Roma begin dit jaar werd met veel lof onthaald, en een druk toerschema door de VS, het VK en Europa bracht hen opnieuw naar Brugge.
Ondanks enkele foutjes op het podium – Halstead zette tweemaal (bijna) het verkeerde nummer in – was hun optreden sfeervol, meeslepend en perfect getimed bij het vallen van de nacht. Heel wat blije gezichten voor het podium.
De setlist was een mooie weerspiegeling van hun carrière, met een handvol nummers uit het legendarische ‘Souvlaki’ en drie nummers uit elk van de laatste twee albums. “When The Sun Hits”, “Slomo” en “40 Days” sloten de set in schoonheid af.

De afsluiter van de avond: The Black Keys. Dan Auerbach en Patrick Carney hadden eerder hun grote Amerikaanse stadiontour afgeblazen, wat leidde tot speculaties over tegenvallende ticketverkoop. Maar in Brugge was daar niets van te merken. Het Minnewaterpark stond stampvol. Ze brachten een strakke, professionele set, met klassiekers als “Gold on the Ceiling” en “Fever” die al vroeg in de set passeerden en het publiek meteen enthousiast maakten.
De backingband (met onder anderen Chris St. Hilaire, Zach en Andy Gabbard) hield zich op de achtergrond. Na de voorstelling van de band mocht de gitaar tech zelfs mee het podium op om mee te spelen.
De eerste dertig minuten bleef het duo stil – geen bindteksten, geen interactie. Pas tegen het einde kwam er iets meer verbinding met het publiek, al bleef het vooral een technisch feilloze rockshow. Geen politieke statements, wel vuile riffs, warme grooves en een nostalgische terugkeer naar hun bluesrockroots. Op de echo van “Lonely Boy” kon iedereen het Minnewaterpark verlaten en uitkijken naar nog één festivaldag.

dag 3 - zondag 13 juli 2025
Zondag was het de beurt aan Porcelain Id om het festival terug op gang te trappen. Hubert Tuyishime is de frontman en brengt betekenisvolle indie popsongs. De band lost lieflijk af met scherpe tonen in stem en klank tussen gegoten. Tuyishime gooide zich helemaal tijdens de nummers, en legde geduldig uit wat ze betekenen vooraf. Zo gaat “You Are the Heaven” over ‘een echte sukkelaar’. En even heftig is de betekenis van “Adam Coming Home”. Toch beginnen Hubert en co meestal met een kabbelend melodietje. Maar de dramatiek en melancholische uitschieters laten nooit lang op zich wachten. “Habibi” begint wel onheilspellend. Tuyishime zingt er ook zwaarder in en het tempo wordt opgedreven. Het heeft allemaal iets filmisch, alsof dit zomaar een stukje van de score van Pulp Fiction zou kunnen zijn.
“Cellophane”  entertaint en hangt los aan elkaar met een fikse pauze tussendoor. Met “Man Down!” gaat Porcelain Id de meer bombastische toer op, dankzij een zwaar aangezette drumbegeleiding. Toch kunnen we ons niet van de indruk ontdoen dat het deze keer een klein beetje uit de haak is. Als slot krijgen we “Lights!”, waarbij de zanger enkel zijn stem op ons afvuurt, om daarna de rest van de band erbij te kletsen. 

Mystery lights is wat er gebeurt als stevige punkrock verstand heeft gekregen, of rock’n’roll uit de sixties een stamp onder zijn gat. De Amerikanen zorgden daardoor voor liefde op het eerste gezicht in Brugge, al is dat gezicht dan misschien wel lijkbleek (zie fotoreportage en Mike Brandon). Dat de man een zonnebril bezat deed dan wel verbazen, maar de echte verrassing bleek de topset van deze relatief onbekende band.
De combinatie van riffs zonder complexen en de sferische synthsaus bovenop werkte aanstekelijk. Vrolijke hevigheid was duidelijk het devies. Brandon sprong met zijn groene overall en benen gespreid het podium over. “Purgatory” was toch ook vooral hevig en strak aan de lijn, net als “Trouble”. “Sorry I Forgot Your Name” kwam met de intro van een gameboyspel, en was een song in Brits verhalende stijl. Meer vuiltjes hoorden we in “Can’t Sleep Through The Silence”, met veel tempowissels en ruimte voor de gitaren om even te ronken. Een zwaai met het haar en we gaan alweer door in een razende set. Al krijgen we wel medelijden. Want ochottenere toch, onze beste Mike schreeuwt het uit van misfortuin: hij heeft ‘too many girls living in my home’. Misschien een minder catchy en plakkerige baslijn proberen volgende keer?
Een synth voor de sfeer, simpel gespeeld maar exact getimede invallen van de muzikanten. Zo zullen we ons Mystery Lights herinneren. Dat we nog de cover van Los Saicos’ “Demolicion” kregen was een flinke kers op de taart.

King Hannah - Cool en ongeïnteresseerd lijken. Vaak gaat het hand in hand. Dat bewees Hannah Merrick van het duo King Hannah. Bijna de volledige set voor zich uit starend met weinig of geen beweging leek ze wel de antipool van Sylvie Kreusch. De songs volgden een herkenbaar patroon. Een vertellement van Hannah over het één of ander, begeleid met sferische klanken. Traag, opbouwend en lang uitgesponnen baanden de nummers zich een weg naar een stevige outro. Tijdens “Milk Boy (I Love You)” merk je wel dat de zangeres een sterke stem heeft. Het duo streeft naar een soort kunstvorm - ze omschrijven zichzelf als een muzikaal project - in het genre van de alternatieve rock. De kwaliteit is er meestal, de sérieux altijd.
Na negen songs die het uur volmaakten hield King Hannah het voor bekeken, eindigend met “Big Swimmer” van de langspeler met dezelfde naam. Check het zeker eens als je interesse hebt voor een mengeling spoken word en indie gitaar rock/pop, voor de rest is er nog een leercurve om deze ontoegankelijke sound te smaken.

Het contrast was schril toen de vrolijke rakkers van Nubiyan Twist ten podium kwamen. Met een geluid waar zowat alles in zit dat dansbaar is, maakten ze het Cactuspubliek wakker. De groep heeft alles om een festivalpubliek in te pakken en presenteerde zich vrolijk en in het oranje. Al vanaf het begin bewees Aziza Jaye een enorm bereik te halen met haar stem. Rappen schuwt ze niet zoals in “You Don’t Know Me” en “If I Know”. Ondertussen doorspekten de muzikanten het geheel met invloeden jazz, afrobeat, soul en zelfs wat dance. Zo heeft het de typische vibes die wereldmuziek vaak heeft, maar dan strak. De sax en trompet kregen een hoofdrol in “Carry Me”. Het publiek mocht een stukje meezingen en koebellen kregen het hard te verduren. Telkens wist de zangeres met iets te komen dat het optreden meer en meer een feestje maakte.
Eindigen deed de big band-achtige groep met “Pray For Me - Pt.1” en “Pray For Me - Pt. 2”. Die eerste omdat het niet zo mooi is in de wereld, de tweede omdat kinderen het - laat ons hopen - beter maken. Het verklaarde dat die laatste een stuk vrolijker was dan de eerste, waardoor iedereen happy naar de rest van de dag kon uitkijken.

Beginnen met vooral nummers van de nieuwe plaat is een uitdaging. Zeker als je het geheel wat schwung zou kunnen geven met een hitje of twee, wetende dat Daan er veel uit de mouw kan schudden. Toch bleven “Shadow” met ferme strijkers en “Luck” overeind. Pianist Jeroen Swinnen zorgde voor subtiliteit en frisheid in de donkere zwaarte van de stem. Dat Daan de teksten leek af te lezen van een scherm, steken we maar op zijn val ergens bij het volgen van de Tour de France, waardoor de arm in een brace moest. Warrig verhaal wel, en het ding moest ook gewoon uit. Daan leek erna wel bevrijd, en het deed de set nog meer deugd. De Dead Man Ray-cover van “Chemicals” was niet helemaal geslaagd. Nochtans is georganiseerde chaos een Daan-ding, maar dit was een beetje uit de haak.
Het einde van de show zat daardoor alsnog boordevol hits. Mooie meezingmomenten en fluiten tijden “Icon”, onmiddellijk gevolgd door “Exes” was een schot in de Brugse roos. Het duet met Isolde Lasoen tijdens een heftig “Swedish Designer Drugs” zorgde voor een apotheose. Dat het dansje bij “Victory”een beetje knullig overkwam, deerde niemand.

Richard Hawley is een oude rot in het vak. Voor het Cactusfestival was de ex-gitarist van Pulp een baken waar de meer ervaren festivalganger zich door kon laten (ver)leiden. Zachtheid zoals in “Prism In Jeans” werd afgewisseld door hardere rock zoals bij “Galley Girl” en “Standing At the Sky’s Edge”. Steeds steengoed en met klasse speelde de band zich doorheen de set met evenveel gitaren als er songs waren. Na het ronken was er plaats voor echte tearjerkers. “Open Up Your Door” is voorzien van voldoende weemoedigheid, en doet in de verte zelfs een beetje denken aan Johnny Logan, maar dan muzikaal zoveel sterker. Ook “Coles Corne” is zo’n nummer dat doet wegdromen.
Hawley kreeg het publiek muisstil met zijn romantische werk. Deze band bewees dat puur en zonder franjes nog altijd het beste werkt. ‘Should we rock some more?’, klonk het toen de band dreigde over tijd te gaan. Gelukkig wel, want “Heart Of Oak” is precies wat een klassieke rocksong moet zijn. Een goede baslijn, lekkere riffs en die loepzuivere stem van Hawley. Hoogtepunt van deze derde dag Cactus!

Eefje de Visser is niet meer weg te denken uit de Nederlandstalige muziekscene. Ondertussen zijn er al vijf langspelers en is er nog één in de maak. Als opener mochten we met “Onomkeerbaar” al eens proeven van wat het tweede deel van ‘Heimwee’ zou moeten worden. De Visser beloofde nog dansbaarder en meer elektronische invloeden dan daarvoor. Belofte maakt duidelijk schuld, want al vanaf het begin kreeg ze iedereen in beweging. Een echt volledige act ook, want de Visser is niet alleen bezig met prachtige songs maken, de show is esthetisch veruit de mooiste die we hebben gezien. De kledij, de drums in de hoogte, hoe de lichten de sfeer mee bepalen (zoals bij “Storm”). Alles klopt en vormt één geheel, waardoor je het gevoel krijgt dat geen pink verkeerd beweegt. Geen noot uit de haak gezongen. De synths mogen wel snijden, maar ook dat klinkt exact juist. Het herhalende dreunen in  “Vlug” is een coole vondst. Naast het meer poppy en elektronische werk hoorden we ook het akoestische “Scheef”. Toch zitten daar goed geplaatste riedels om te verrassen. Als slot speelde de band het dreigende “Lange Vinnen”. Met kippenvel op de armen mochten we uitkijken naar dEUS.

31 jaar na het debuutalbum van dEUS mochten we vandaag genieten van een trip down memory lane. Voor wie nog jonger dan 30 is en nog niet in zijn bedje moest, zorgden zij voor een waardige afsluiter van het festival. Met Stef Kamil Carlens en Tom Barman samengebracht, spatte de deugnieterij uit de boxen, terwijl ze ‘Worst Case Scenario’ opnieuw speelden. En dan vraag je je af: ‘Zou W.C.S. (First Draft), Shake Your Hip of Divebomb Djingle vandaag zelfs een plaat van dEUS halen?’ Waarschijnlijk niet, maar net dat gedurfd dissonante, vat vol rare ideeën is wat deze set zo fantastisch maakte. Drummer Stéphane Misseghers was in topvorm, en tijdens “Hotellounge (Be the Death of Me)” tokkelde Klaas Janzoons heerlijk op zijn viool. Dat Carlens erbij was, is een zaligheid. Schwung, sprongkracht en natuurlijk heel wat fridays tijdens “Suds & Soda”. 
Gelukkig was er nog een klein beetje tijd over op het eind. Tijdens deze hete avond deed de band het kwik nog een paar graadjes stijgen met “Roses” en “Instant Street” Zo voelden we ons extra verwend. Zelden werden Antwerpenaren zo op handen gedragen in Brugge. We gingen voldaan de nacht in.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Astrid De Maertelaere
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8088-cactusfestival-2025?Itemid=0

Organisatie: Cactus Club, Brugge (Cactusfestival)

Marcus King brengt broeierige southern soul naar intieme AB Ballroom

Marcus King bracht een unieke mix van country, soul, honky-tonk en rock-‘n-roll naar de Ancienne Belgique in Brussel. Hoewel de zaal niet volledig gevuld was – de zitplaatsen achteraan en de balkons waren met gordijnen afgeschermd – zorgde precies die ingreep voor een intieme sfeer die perfect paste bij het karakter van het concert. De AB Ballroom-setting gaf het geheel iets huiselijks, zonder aan professionaliteit of sfeer in te boeten. Dat het concert niet was uitverkocht, is misschien niet geheel onverwacht. Met het warme zomerweer en het festivalseizoen dat volop aan de gang is, lijkt het publiek zich wat meer te spreiden over openluchtoptredens en grote evenementen. Toch was iedereen die de weg naar de AB vond getuige van een avond vol topmuziek in een sfeervolle, kleinschalige setting.

De avond werd geopend door de Belgische singer-songwriter Emma Hessels. Nog een vrij onbekende naam, maar eentje om in de gaten te houden. Met slechts één nummer (“Insular”) beschikbaar op streamingdiensten en een setlist waarin zelfs een titelloos nummer figureerde, getuigde haar optreden van een eerlijke, oprechte benadering. Hoogtepunt van haar korte set was een semi-cover van Robert Johnsons “Love in Vain”, gebracht in een poëtische versie rechtstreeks uit een bundel met bluesgedichten. Hessels’ stem en sobere begeleiding zetten de toon voor een avond vol hartverwarmende muzikaliteit.

Wanneer Marcus King het podium betreedt, samen met zijn band, is meteen duidelijk dat we met een uitzonderlijk muzikant te maken hebben. Zijn muziek laveert moeiteloos tussen genres, zonder ooit zijn roots te verloochenen. Country-gitaarlicks, soulvolle vocals, honky-tonk piano en stevige rockpassages wisselen elkaar naadloos af.
De band staat als een huis: Mike Runyon op keys, Drew Smithers op tweede gitaar, Stephen Campbell op bas en Jack Ryan op drums. Samen vormen ze een hechte eenheid die King perfect aanvult, zonder ooit in zijn schaduw te verdwijnen.
De setlist was rijk en gevarieerd. Van de energieke opener “The Well” tot het gevoelige “Beautiful Stranger” en het zinderende “Honkytonk Hell”, bracht King zijn nummers met evenveel technische beheersing als emotionele diepgang. Vooral “Too Much Whiskey/Trudy”, “Save Me” en “Rita Is Gone” dat naadloos overging in “Homesick” toonde zijn talent om ballades op te bouwen tot epische momenten vol melancholie en kracht.
“Goodbye Carolina” zorgde voor kippenvel, terwijl “Lie Lie Lie” en “Wildflowers & Wine” en het afsluitende “Ramblin’ Man” (een duidelijke knipoog naar The Allman Brothers Band) het publiek meesleepten in een meeslepende finale.

Ondanks de bescheiden publieksopkomst wist Marcus King een krachtige, memorabele show neer te zetten. De kleinere setting werkte hier net in zijn voordeel: de connectie met het publiek voelde oprecht, de muziek kreeg de ruimte om te ademen, en elk nummer landde met impact.
Met zijn band als solide ruggengraat en zijn eigen stem en gitaarspel als leidraad, bewees Marcus King waarom hij tot de top van de moderne americana- en southern rock-scene behoort.
Een avond die nog lang nazindert – zelfs in de klein gehouden AB Ballroom.

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7933-marcus-king-10-07-2025?Itemid=0

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Left Lane Cruiser - Meteen een marathonset met de nieuwe drummer

Voor deze laatste editie van Stad Onderstroom, een festival dat sinds 2001 onze zomermaanden opvrolijkt met gratis culturele activiteiten, wist de 4AD nog een verleidelijke naam van internationale allure te strikken. Hoewel Left Lane Cruiser nog maar een jaar geleden dit podium in vuur en vlam zette, kwam er ook dit keer een pak volk opdagen. Wat nog maar eens bewijst dat men dit duo uit Fort Wayne, Indiana nooit genoeg gezien kan hebben, maar ook de openingsact had heel wat fans weten te mobiliseren.

Die opener werd aangekondigd als Me, Myself and I maar leek beter gekend als Dries One Man (Blues) Band. Die Dries staat dan weer voor Dries Laveyne, een jongeman uit Gistel die zijn hart duidelijk verpand heeft aan de blues en zich liet inspireren door onder meer Tiny Legs Tim.
Gewapend met een elementair drumstel, een nadrukkelijk aanwezige mondharmonica en een vettige gitaar zong hij met een rauwe, zelfverzekerde strot enkele iconische bluesnummers. Daarbij zocht hij voortdurend contact met het publiek en deed er werkelijk alles aan om de sfeer tot een kookpunt te brengen. Zo eindigde hij een nummer al staand op de basdrum. Opzwepende, door slide gitaar gedreven blues werd afgewisseld met pompende boogie waarbij een innige liefde voor Canned Heat leek door te schemeren. Minstens vier nummers stonden ook op het repertoire van die legendarische band uit Los Angeles: "On the road again", "Going up the country" (Bull Doze Blues van Henry Thomas uit 1929),  "Let's work together" (Wilbert Harrison) en "Rollin' and Tumblin''" (het best gekend in de versie van Muddy Waters).
Het bleek bijzonder moeilijk om daarbij de heupen stil te houden en Dries kon zijn set dan ook niet toepasselijker afsluiten dan met "Shake your hips" van Slim Harpo.
Ik was al aangenaam verrast dat een prille dertiger zich aan dit soort rudimentaire blues waagde, maar wat hij bracht bleek zowaar een revelatie. Iets wat ook Freddie J IV van Left Lane Cruiser niet ontgaan was, want maar liefst vier keer sprak hij lovende woorden over hem uit.

Het was maar de vraag of Left Lane Cruiser me hetzelfde euforische gevoel kon bezorgen als tijdens hun passage vorig jaar, toen hun tour één lange triomftocht leek. Dat bleek de eerste twintig minuten alvast niet het geval te zijn. Daarvoor was ik te veel uit het lood geslagen door de onverwachte, onaangekondigde verschijning van een nieuwe drummer. Het jarenlange gesukkel met verschillende drummers leek in 2022 definitief voorbij toen Brenn Beck, drummer van het eerste uur, terug op het oude nest streek. Maar die heeft dus opnieuw moeten afhaken en daar zullen de moordende tourschema's van Left Lane Cruiser wellicht niet vreemd aan zijn.
Geen in een Appalachian ambiance gedrenkte "Wash it" als opener dus, met Brenn Beck op basdrum, wasbord en koebel. Die minimale stijl leek me ook niks voor deze nieuwkomer die wat nerveus leek en na ieder nummer wel iets moest bijstellen aan zijn, naar Left Lane Cruiser-normen, uitgebreide drumstel.
Rick Kinney -zo heet de man- is een succesrijk ondernemer en zakenman die tevens reeds meer dan 20 jaar de vellen roert bij Moser Woods, een instrumentale progrockband waarvan hij medeoprichter is. Een vreemde keuze, zo lijkt het, maar Kinney was de laatste jaren ook actief bij Pete Dio and The Old & Dirty en die Pete Dio is een ex-drummer van Left Lane Cruiser. Vandaar wellicht dat hij in beeld kwam bij Freddie J IV.
Bij gebrek aan wasbord werd er dan maar afgetrapt met "Wild about you baby" van Hound Dog Taylor, een nummer dat eerder ook al meermaals als opener diende en waarin Freddie meteen uitpakte met zijn verschroeiende slidegitaar.
Verrassend weinig covers dit keer, ik hoorde enkel nog het altijd even mooi klinkende "Mule plow line" van Jimbo Mathus.
Wel veel werk uit de laatste en uitstekende plaat ‘Bayport BBQ Blues’ maar ook de parels uit het verleden werden niet vergeten. Zo passeerden onder meer drie nummers uit hun nog steeds indrukwekkend klinkend debuut op Alive Records uit 2008 , ‘Bring yo' ass to the table’, de revue.
Aan de songkeuze kan het dus zeker niet gelegen hebben dat ik aanvankelijk het gevoel had dat er iets ontbrak. Ook de bezieling waarmee Freddie J IV -die zoals altijd het ene pintje na het andere achterover sloeg- kromgebogen op zijn stoel de snaren van zijn gitaar molesteerde, was als vanouds. Zelfs onder die vele lagen gruis valt trouwens op hoe zijn gitaarspel alsmaar subtieler wordt, zo bleek ook uit de twee nummers van de nieuwe single: "Broke down lines" en "Hit the stone".
Nee, ik had gewoon wat tijd nodig om me aan te passen aan de licht gewijzigde sound die de komst van een nieuwe drummer met zich meebracht. Eenmaal verzoend met de aanpak van Rick Kinney (meer power en explosiviteit dan bij Brenn Beck), leek de magie geleidelijk aan terug te keren. Toen ook de koebel plots weer zijn plaats kreeg viel alles terug in de vertrouwde plooi.
Het werd uiteindelijk een marathonset van maar liefst een uur en drie kwartier, glorieus afgesloten met twee stevige versies van de oude goudklompjes "Mr Johnson" en "Hillgrass Bluebilly".
Zelfs het zoveelste ontslag van een drummer kon Freddie J IV niet uit zijn evenwicht brengen en Left Lane Cruiser lijkt dan ook verre van uitgeteld. Meer nog: als de nieuwe single een voorbode is dan gloort er nog heel wat fraais aan de horizon.

Organisatie: 4AD, Diksmuide

Ray Collins' Hot Club + Thee Andrew Surfers - Great Gigs in The Park 2025 - Swingende slotavond
Ray Collins' Hot Club

Na drie zonnige weken, met temperaturen rond de dertig graden, was het op de slotdag van Great Gigs in The Park iets minder warm. Echter zouden de afsluiters van dit bijzonder fijne event, ervoor zorgen dat de temperatuur tot een kookpunt steeg. Ray Collins' Hot Club (****) deed dit op een swingende, opwindende wijze. Echter was het naderhand het voorprogramma Thee Andrew Surfers (*****) die met hun geestige set het meest tot de verbeelding sprak …

In strak pak, om een uur of half tien, zet Ray Collins' Hot Club zijn set spannend in. We kregen sax- en trompetgeschal, een aanstekelijke sound en vocals die doen terugdenken aan de hoogdagen van de swing. Meteen waren de mensen aan het dansen, al dan niet met hun partner. Het was leuk ontspannend avondje gratis genieten, en ondanks het iets mindere zonnige weer, was er nogal wat volk komen opdagen. 
Ray Collins' Hot Club zorgt voor sfeer en ambiance ; er is geen setlist, geen script. De Duitse band ademt de sfeer van de jaren veertig en staat garant voor een authentieke, directe, speelse concertervaring. Het orkest concerteerde al overal ter wereld (New York, Las Vegas, Parijs, Londen, …) en met die ervaring spelen ze een uitgekiende set op GGITP.
Gemoedelijk een aanstekelijke jamsessie met een spraakzame frontman die zich profileert als een groots entertainer en een band die op speelse wijze zijn publiek aftast en bespeelt om er een swingend feestje van te maken. Het publiek had er zin in.
Kortom, swing en dynamiek. Een feestelijke avond zondermeer.

Eerder had het trio Thee Andrew Surfers de lont aan het vuur gestoken. Ze konden moeiteloos concurreren met hun swingende Duitse vrienden. Het trio bestaat uit doorwinterde muzikanten. Jens De Waele en C° spelen ook bij het Gentse Fifty Foot Combo. We kregen een portie doorleefde, vurige en vunzige mix van garage, surf en moddervette rock. Het publiek ging voor wat het instrumentale trio bood.
Eerst waren ze te zien in de Kiosk , dan bij het publiek … de drummer plaatste zijn drumstel, tot jolijt van de omstaanders, tussen het publiek in. De beide gitaristen gingen mee en het trio zorgde voor een wervelende set tussen de fans.
Wat een energie hier waarbij het publiek zo dicht mogelijk bij het trio aan kroop en hen zelfs van drank voorzag.
Een feestelijke stemming en een opzwepend, wervelend rock feestje.

Dit was een avond van twee bijzondere leuke, swingende acts.
Kortom , een schitterende closing final!

Pics homepage @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Rock Werchter 2025 – 50^ste editie - Vier dagen muziekbeleving – Goud met een verjongingskuur!
Rock Werchter 2025
Festivalterrein
Werchter
2025-07-03 t-m 2025-07-06
Johan Meurisse

Rock Werchter brengt verschillende generaties samen, danst, popt en rockt. Rock Werchter heeft aandacht voor de gerespecteerde waarden, artiesten, opkomend talent en Eigen Werk. Voor elk wat wils dus.
Ook de vier seizoenen kwamen samen. Het weer had alles in petto tussen herfst en hoogzomer.
Hip hip hooray … 50 jaar Rock Werchter - 2manydjs haalt alle artiesten door de mangelboots. Heerlijk genietbaar, dansbaar in de regen …
Rock Werchter innoveert, verjongt en respecteert de oudjes. Van 22 (Olivia, de jongste) tot 79 (Iggy, de oudste). Een bredere waaier in het genre , die ‘Rock’ een andere dimensie biedt en een ‘Werchter Live’ initieert. De ladiespop neemt op het festival een voorname rol in . Een mooi evenwicht. Opkomend talent naast gevestigde waarde .
De teneur van Kings Of Leon en Sam Fender ving de organisatie zo goed mogelijk op met de Britse jonkies Nothing But Thieves en Yungblud.
Het festival klinkt vertrouwd, leuk, gezellig, aangenaam en spannend. Het is en blijft Vlaanderens meest prestigieuze festival.
Rock Werchter onderging een verjongingskuur en opteert dat jong en oud zich ideaal kan vinden in hun eigen bands en stijl.
Een gevarieerde affiche, een tevreden publiek dus!
Vier dagen muziekbeleving in al z’n aspecten. Liefde en Muziek, het maakt het festival universeel, streven naar gelijkheid, gelijkwaardigheid, samenhorigheid en respect.
Quality time en beleving op een festival … Een dikke 10 voor gezelligheid en sfeer. Iedereen moet zich comfortabel voelen met bankjes, zitjes, shelters, eet- en bar gelegenheden, mooi aangepast qua inrichting, inkleuring … Meer dan muziek, ook comfort, rust- en genietplek.
De muziek en beleving won het in die vier dagen.
Rock Werchter was een rimpelloze editie met een uniek record aan bezoekers, 158000 unieke bezoekers.
De Klub, de Barn, de Slope worden elk jaar geupgraded in een prachtige outfit. Sjiek. En met The Towers (by Jupiler) kunnen de jongeren zich nog meer uitleven. Kortom, voor iedereen een totaalbeleven dus.

Rock Werchter 2026 is er van 2 tot 5 juli 2026. Op naar de feesteditie + 1!

dag 1 – donderdag 3 juli 2025
Op deze zonovergoten dag steeg de temperatuur nog een graadje met bands die houden van een stevige brok melodie en (grof) gitaargeweld, met Linkin Park als voltreffer. Niet voor niks is er zelfs een Werchter ‘Linkin Park’ Parklife volgend jaar …
Voltreffers: Glintsal, Amyl And The Sniffers, Fontaines D.C., Deftones en ouderdomsdeken Iggy!

Het begon met Glintsal (mainstage), een mooie vennootschap tussen rapper Glints en producer Faisal , die ons al meteen enthousiasmerend in blauwe training ontvingen. Een kleine Glintsal telde af en verklaarde het jubileum voor geopend. De twee draaiden er in hun hippop een potje eurodance, disco, acid, new beat, drum’n’bass, dance door, aanstekelijk genoeg om beweging te brengen en te houden op de weide. De twee raasden door de set heen en bliezen ons omver. We kregen hitjes “JFK”, “get u what u want” , “all blue hair” en “not a housewife”, de zomersingle bij uitstek vorig jaar , met het optreden Glints-Daan op Werchter in onze gedachte. Singalongs en handsjeszwaaien. Het deed ons denken aan de hoogdagen van ons eigen The Subs en Shameboy. Een blazerssectie werd toegevoegd.
Glintsal stond voor muzikaal plankgas geven, niet vies van een maatschappijkritische toon, ‘Free Palestine’, door de oorlogsvoering in Gaza. Een hi-tech dance (night) feestje, groove en dance in de vroege namiddag. Wat een start!

Julia Wolf (the slope), met z’n drietjes, was aangenaam verrast van de warme respons voor haar eerste optreden in Europa hier. We kregen een mengeling van (indie)pop, grunge en nu-metal. De sound onderging verschillende tempowissels, van een sfeervolle groove naar een intens harder geluid, waarin weemoed, drama schuilde. Haar diep donkere deels onvaste vocals en screams zweefden doorheen het geluid.
Julia Wolf zat in de wagon van de Linkin Park trein.

While She Sleeps is in één adem te noemen met Bring Me The Horizon, Bullet For My Valentine en kon zich nu ook een plaatsje bemachtigen op Werchter. Hun metalcore zit in het vizier van onze closing act en blies ons opnieuw, letterlijk, omver op de mainstage.
Ze zijn intussen zes albums ver, ‘Self hell’ de laatste vorig jaar, en ze klinken intussen iets melodieuzer in het genre, strak, hard, fel, intens. Vlammenwerpers en een circlepit horen erbij, zeker als Lawrence Taylor z’n strot openzette met screams, grunts en zang; hij spuwde het allemaal uit in nummers als “civil isolation”, “anti-social”, titelsong “self hell” en “sleeps society” , die de energieke set besloot.
While She Sleeps is een Britse band met Amerikaanse wortels; of hoe Graspop, Jera on air, Alcatraz en Rock Werchter zich vinden in deze band …

We waren meer dan wakker geschud door zo’n band als While She Sleeps , tijd nu om even wat gas terug te nemen met een andere Britse band, Corella uit Manchester (the slope). Ze zijn aan het begin van hun muzikale carrière met het album ‘once upon a weekend’. We hoorden fris, tintelende gitaarpoprock , die ergens Nothing But Thieves, Inhaler en, jawel, U2 deed opborrelen. Het klonk niet speciaal, maar goed. De refreinen hadden een zeker meezinggehalte.

Amyl And The Sniffers, rond zangeres Amy Taylor, is een Australisch bandje die we al jaren volgen en weten wat ze in hun mars hebben. Ze zijn in hun vijfjarige carrière toe aan de derde plaat, ‘cartoon darkness’, die de definitieve doorbraak inluidt. Ze hebben zich ontpopt als een live band bij uitstek, met een knipoog naar Idles. Geen podium is hen in die tijd te groot om ons te overdonderen met hun ontvlambare punkrock.
In snelvaart, van een ‘1,2,3,4’ op z’n Ramones, kregen we de ene korte, kernachtige song na de andere, bijna twintig in totaal, met o.m. “doing in me head”, “do-it do-it”, “guided by angels”, “some mutts”, “GFY” en afsluiters “u should not be doing that” en “hertz”.
Een losgeslagen punkmolen, op het scherpst van de snede, met een zeker bulldozer effect, zoals we het kennen van hun landgenoten Cosmic Psychos.
Amy, in een tot de verbeelding, niet veel om het lijf, sprekende outfit, smijt zich volledig in haar rol, ze is een dame met pit en bijt van zich af in die snedige, felle punksongs.
Wat een energie, punkrock op z’n best, eentje die nazinderde en een mainstage waardig.

Het Nederlandse Hiqpy (the slope) verving last instant English Teacher die moest cancelen. Het combo, met een frontdame op gitaar, grijpt terug naar de boeiende 90s indiepop/grunge van landgenoten Bettie Serveert. Ze speelden goed onderbouwde, emo-broeierige, snedige songs. Een aangename kennismaking.

Een belangrijke pionier in de hiphopscene is De La Soul. Ze waren de eerste hiphopband toen die op het festival werd geprogrammeerd. Het was één van de stappen naar vernieuwing vroeger.
Hun ontvankelijke raps en de mellow, gematigde hiphop van soul, r&b, funk, disco klonken lounge groovy. Aangenaam, leuk, ontspannend op de mainstage.
Hiphop is true, want de twee rappers en MC hadden een heuse band mee met blazerssectie. Zoals het een hiphopband beaamt wordt het publiek nauw betrokken met singalongs en handjeszwaaien.
Tussenin verschenen nog twee royals van de scene, Mos Def en Talib Kweli. De songs uit ‘3 feet and rising’ en ‘de la soul is dead’ als “me, myself & I”, “all good?”, “saturdays”, “ring ring ring” zijn de muzikale sterkte live. Een warme, verfrissende saturday afternoon cocktail.

De Lambrini Girls (the slope) zijn een opkomend talent binnen de punkscene. De songs mogen energiek, gedreven, vet als onstuimig, rommelig, onvast zijn, de dosis maatschappijkritiek en vingerwijzing vliegt om de oren met de huidige problematiek in het Midden-Oosten en wat er verder allemaal mis gaat in gelijkheid en het politieke beleid.
Het muzikaal enthousiasme was er zondermeer. Hoe belangrijk prangend de thema’s en de problemen ook zijn, het nam net de vaart uit het optreden en deed de muzikale spanning dalen. Goede set, niks meer.

Eén van de nieuwe sensaties is ongetwijfeld het Ierse Fontaines D.C., die zich in goed vijf jaar tijd opgewerkt hebben. Postpunk op z’n best, alternatief melodieus … én commercieel nu, steeds een plaatsje hoger op de mainstage.
De mannen blijven creatief bezig, brengen platen uit met weergaloze nummers en hits. Op het achterplan zien we een groot bonkend hart … hun ‘(b)romance’.
Volgens hun shirt manifesteren ze zich tussen Slipknot en Public Enemy. De zanger Grian Chattan, in geruite broek, en de band stralen een zekere coolness uit op z’n Liam Gallagher’s, maar muzikaal blijft het spannend, broeierig, meeslepend, opzwepend, sprankelend, opwindend en prikkelt het de rockspieren. Energiek bitterzoet melodieus.
Moeiteloos wordt het publiek opgedweept, - gezweept in hun intense set, met “here’s the thing”, “jackie down the line” als openers; verder oudjes “a lucid deam, “boys in the better land” en huidige kleppers “it’s amazing to be young”, “in the modern world” en afsluiter “starbuster”. Sommige kregen kleur door piano/keys.
Ook de wereldproblemen is hen niet ontgaan, ook hier een open sympathie naar een ‘Free Palestine’. Fontaines D.C. blijft er eentje die een flinke dosis emo-pit hebben. Overtuigende set.

Het Amerikaanse Sextile (the slope) is één van die ideale opwarmers op Linkin Park. Hardcore dansmuziek, met een dosis punk, techno, drum’n’bass en gabber. Het verlies van één van hun leden hebben ze goed verwerkt om er fors, krachtig tegen aan te gaan. Ook hier wordt het vrijheidsgevoel overal in de wereld ondersteund met leuke maatschappijkritische partymuziek.

Deftones is door de jaren heen een ferm gerespecteerde band. Het was bijna twintig jaar geleden dat zij hier op Werchter waren. Vroeger, toen ze populairder waren, was de mainstage de ideale plek, nu was er hier een jonger publiek die niet direct affiniteit had met hun emo-alternatieve inspiratievolle, donkere nu-metal.
Deftones staat niet meer in de schijnwerpers, nog af en toe verschijnt er een plaat, het laatst een vijftal jaar terug.
Ze weten hard, intens, meeslepend, emotievol, beklijvend uit te pakken . Eentje waarop Linkin Park zich heeft gebaseerd , want zij waren nog support van Deftones, twintig jaar terug.
De songs worden gedragen door een log bezwerende opbouw, ritme en er zijn explosieve uithalen. Verder is er die bepalende even bezwerende, neuzelende, grauwe zang van Chino Moreno, die ook sterk kan uithalen met screams. ‘Around the fur’ en ‘white pony’ zijn bepalend plaatwerk.
Meteen begonnen ze met twee favorieten om in de sfeer te komen, “be quiet and drive” en “my own summer”. We werden meegesleept, - gezogen door “sextape”, “feiticeira”, “digital bath”. Heerlijk genietbaar voor de fans. Slotreeks: “change in the house of flies”, “around the fur” en “minerva”.
Kijk dit was een classical best of Deftones. Uniek in het genre samen met een Incubus toen, en die overtuigt in een vakkundig onheilspellende, broeierige sound; spijtig genoeg hebben ze niet meer de aansluiting naar een breder, jonger publiek.

We waren nog niet volledig op onze plooi gekomen of daar stond ouderdomsdeken Iggy Pop, 79 intussen (the barn). Iggy: de rock’n’roll koning, the godfather of punk, mag er dan afgepeigerd uitzien, mankend weg, met z’n gerimpelde, kronkelende lichaam, hij weet nog steeds te overdonderen.
Hij was hier twee jaar terug ook. Hij heeft een goed op elkaar ingespeelde jongere band met o.a. Joan Wasser (JAPW) en de gitarist van Ty Segall; verder waren er keys en blazers om het oude materiaal friste te bieden.
Het Stooges- en oud eigen werk blijft centraal staan, dit is ‘raw power van de knorre’ met noise adepten en in een creatief bredere omlijsting , met Iggy in de spots.
Een podiumbeest op leeftijd, aan alle kanten van het podium te zien, het publiek letterlijk omarmend. Hij schopt ons meteen naar die explosieve jaren 60-70, met een “TV eye”, “raw power”, “death trip”, “search & destroy”, “1970” en classic “i wanna be your dog”.
Uit ‘lust for life/ the idiot’ bleef diezelfde intensiteit aanhouden met hits “the passenger” en “lust for life”.
Dit muzikaal voer kwam hier in the barn ideaal tot z’n recht. Iedereen danste en zong met allerlei ‘la-la-la-la’s’. Zijn duivels ontboden.
Even op adem komen? Deels met “i’m sick of you”, “some weird sin” en “nightclubbing”. Op het eind was er ook een recenter, “frenzy” uit ‘every loser’.
Iggy genoot en het publiek van hem. Iedereen was zo dankbaar. Iggy is fucking Iggy, een icoon, een levende legende, a real wild (old) child, die we hier op deze aardbol moeten koesteren; niet voor niks helpen ze de man dragen naar en van het podium …

In een vorig leven was Linkin Park hier te zien in 2017, die levendigheid, vitaliteit met emotionaliteit en intensiteit verweven in het nu-metal genre. De band heeft na het plotse overlijden van medezanger Chester Bennington even de tijd genomen te rouwen om er nu in alle opwinding er terug tegen aan te gaan, met zangeres Emily Armstrong, naast de andere vaste zanger Mike Shinoda.
Een nieuw muzikaal leven, een nieuwe plaat ‘from zero’ en hernieuwde energie, die zelfs een sterke symfo injectie kreeg. Ze bereikten ermee het jongere publiek die massaal gaat voor Linkin Park, o.m. met de huidige singles “the emptiness machine”, “two faced” en “heavy is the crown”, die netjes verdeeld zaten in de set, die trouwens in acts was verdeeld.
Ze zijn nu populairder dan ooit en in een mum van tijd was die eerste festivaldag met deze klepper uitverkocht. Volgend jaar wordt er zelfs een Werchter Parklife georganiseerd rond deze Amerikaanse formatie. De band heeft dus ons landje gevonden.
Er wordt hard-zacht afgewisseld, het elektronisch vertier vindt zijn weg met de rapzang van Mike en de zang, screams van Emily, die wat tijd nodig hadden om optimaal te klinken.
Niet steeds bleef het hangen, maar het publiek ging moeiteloos ten onder, hotsend, springend, zingend, genietend, met het materiaal dat door de jaren beklijvend klinkt, o.m. opener “somewhere i belong” en verder hits als “one step closer”, “numb”, “in the end” en in de closing final “papercut” en “bleed it out”.
Een mooi niet spectaculaire lightshow hadden we. Af en toe zakte het muzikaal wel eens, maar algemeen hadden we een goed afwisselend optreden die de Amerikaanse nu-metal typeert tussen hard-zacht en symfonisch.
Linkin Park is warmgedraaid en maakt zich op voor hun eigen festivaldag volgend jaar.
Een geslaagde eerste dag!

dag 2 – vrijdag 4 juli 2025
dag 2 stond in het teken van de punkrock van de ‘american idiots’ Green Day, als absolute topper. Weezer zat mee op hun treinstel. Wet Leg rommelde wat op de sporen.
Lola Young was de internationale hipster, Sylvie de nationale. Warhaus en Arsenal zijn gevestigde waarden in ons landje .
De avondprogrammatie was om U tegen te zeggen, Caribou, Underworld, Purple Disco Machine, Simple Minds.
Simple Minds zette de 50 jaar Werchter in de spotlight en kaapte de beker van de herkenbaarheid. Een boeiende dag dus.

Pvris (mainstage) is gereduceerd tot een tweetal, het is nu solowerk van frontdame Lynn Gunn, met een drummer erbij, en er worden elektronische beats toegevoegd. We kregen hier een brok snedige, krachtige en broeierige american emopop. Haar vocals zijn bepalend, diep, helder, indringend en heftig waar nodig, die alle richtingen kan uitgaan. Het kenmerkt haar sound en vocals.
Er was ruimte voor gevoeliger werk. Het muzikaal vertrouwen is er nog steeds, maar de mainstage is toch wat te groot.

Andere koek kregen van de mijnwerkerszoon uit Limburg, Dikke (the barn), die z’n gewicht letterlijk in de schaal werpt; hij vertaalt in snedige hiphopstijl indrukken, levenservaringen (verdriet, woede, euforie) en wat er allemaal verkeerd gaat rondom ons (pakkende Palestina speech, durf je wel in deze tijd als kind opgroeien , …).
Dikke is niet alleen, hij heeft een band van drums, elektronica en gitaar, wat voor een vol geluid zorgt. Dit is venijnig pakkende, rockende hiphop met pit, die een feestje weet op te bouwen.
Er is hier een welgemeende link naar Stikstof en Zwangere Guy. Moeiteloos weet hij het jonger publiek voor zich te winnen, de gitaarlicks, grooves en pompende beats krijgen voldoende ruimte en prikkelen de dansspieren, met een moshpit tot gevolg . Een ongelofelijke ambiance.  
Er was een ingetogener moment met Mathieu Terryn van Bazart, maar voor de rest was het letterlijk de vlam in de pijp en werd het materiaal naar een hoger niveau getild, o.m. “zes in de ochtend” en “alles dik/gasolina”. Hij was onder de indruk van de sterke response. Mooi. Fenomeen in spé binnen de scene.

Sylvie Kreusch is die sensuele Vlaamse zangeres, componiste , een dame met pit en op enkele jaren uitgegroeid tot één van de belangvolle vrouwelijke artiesten. Haar stekelige, dromerige, charmante pop klinkt uiterst genietbaar, groovy en dansbaar.
Een grootse dame is ze, twee langspeelplaten ‘montbray’ en ‘comic trip’ uit, die een pak goede singles bevat. Ze is een podiumbeest, speels, stijlvol, die haar publiek hypnotiseert in die intrinsieke, bezwerende, gemoedelijke onderkoelde-warme sound. Beetje Roisin Murphy en Fever Ray (The Knife).
Zij staat in de spotlight, ze intrigeert en bedwelmt haar publiek met haar doortastende, lichthese , weemoedige vocals. Ze dartelt, maakt danspasjes in haar maagdelijk glitter vederpak, de armen soms wijdopen, wat ervoor zorgt dat de songs naar een hoger niveau worden getild.
Ze heeft een sterke band rond zich, de keys en de backing vocals geven kleur. Achter haar is het podium versierd met een soort visachtige ballonnen.
We worden letterlijk gedropt in haar leefwereld. Een set vol goede nummers, meteen met enkele singles als het uptempo “hocus pocus”, het integere “cloud 9” en het prikkelende “walk walk”. Iedereen werd meesleept, -gezogen.
Oudje “just a touch” is live een killer door de bezwerende world/indiase invloeden en elektronicabeats. We kwamen terug in de dagdagelijkse realiteit na de afsluitende tracks, het sfeervolle “sweet love coconut” door het pianospel, en een opwindend “comic trip” , die ruimte bood aan het brede, diverse instrumentarium.
Dit is theatraliteit in melodieus groovende popelektronica. Sylvie overtuigt op de mainstage.

Jasmine 4.t. uit Manchester aka Jasmine Cruikshank (the slope), is te situeren binnen de queer gemeenschap en vindt muzikaal onderdak bij een Boygenius van Phoebe Bridgers en was al te zien met het andere fenomeen binnen het genre, Lucy Dacus. Met hun drie waren ze de ideale warming-up voor Wet Leg. Hun rammelende, rommelige indiegitaarpop was leuk, onvast door de losse pols aanpak, wat we natuurlijk ook kennen van Kim Deal van The Breeders.

Heerlijk klonk de rammelpop van het Britse Wet Leg (mainstage), die nu een nieuwe plaat uithebben, ‘moisturizer’, drie jaar na het titelloze debuut. Met “wet dream”, “ur mum” en “chaise longue” zetten ze zichzelf op de kaart als een van de verrassingen.
Ze zijn nu met vijf, waarbij de twee dames, Rhian Teasdale en Hester Chambers, sensueel uitdagend het podium betraden. Zeker de frontdame Teasdale (met okselhaar, terug in dus!), kortgebroekt en in bikini, intrigeert als een cheerleadster of paaldanseres.
Ook zij houden van die losse pols aanpak , beetje onvast, maar beheerst, melodieus poprockend.
We werden op ontspannende wijze door de set geloodst. Tussenin was er eens een gezamenlijke schreeuworgie, die dit relaxte gevoel onderstreepte. Ze hebben een link naar The Breeders, Sleater-Kinney, Whale en Daisy Chainsaw.
Naast die oude singles, hebben ze beduidend meer in hun mars in het genre met een “catch these fists”, ”pillow talk” en “CPR”.  Goed maar niet verrassend.

Bad Nerves (the slope) is dan zo’n eentje van de Green Day stal, met een knipoog naar The Ramones. Pittig gedreven, swingende punkrock, die het publiek wil opzwepen. De uit Essex afkomstige band deed alvast z’n uiterste best te overtuigen met krachtige, kernachtige songs, zeker op het eind, toen ze “you’ve got the nerve”, “antidote” en “dreaming” in snelvaart speelden.

Het Californische Weezer is er altijd wel bij als Green Day komt optreden en na dertig jaar blijven zij nog steeds een aangenaam bandje. Weezer is dat typisch Amerikaans collegerockbandje, rond zanger/gitarist/componist Rivers Cuomo, de 50 voorbij, beetje lookalike Eels, de eeuwig verstrooide bebrilde op pensioen gestelde universiteitsstudent.
De thema’s en de muziek stralen een jeugdige vriendschap en onschuld uit door die melodieuze pop/rocktunes en genietbare refreintjes. Een soort bubbelgumpop, die fris, liefdevol tintelt. Het blauwe debuut en ‘Pinkerton’, beiden rond de 30 jaar oud, blijven in het geheugen gegrift.
De muzikale carrière van Cuomo is er eentje van nogal wat ups en downs  Maar bon soit, op de mainstage genoten we van Weezer. Weezer rockt, popt met een reeks afwisselende songs die emotievol, direct, puntig, zwierig, ongecompliceerd zijn, met een sixties tune. One-hit wonder Wheatus haalde hier de mosterd van.
Ze waren hier nog eens in 2019. Weezer raakte ons meer dan voldoende en het meezinggehalte bleef. De oudjes maakten het mooie weer …  “Hash pipe”, “my name is Jonas”, “no one else”, “surf wax America”, “undone the sweater song”, “islands in the sun”, “holiday”, “Beverly Hills” en “say it ain’t so”. Nieuwer materiaal bleef opgeborgen.
Weezer zette deze vakantie en de zomertrend in met de nodige “oebidoes” op “Buddy Holly”, wat mooi meegenomen was.
Door de jaren toont Weezer aan zichzelf te blijven, een alleraardigste band, die zich amuseerde en eenvoudig, speels, vaardig klonk met die kleine spitsvondigheden.

Erg interessant blijft het project Warhaus (the barn) rond Maarten Devoldere van Balthazar. Vorig jaar kwamen ze voor de dag met ‘Karaoke Moon’, de vierde nu, terug eentje die een prikkelende, huiverende, mysterieuze, grillige, donkere als integere groovy sound kenmerkt. We belanden in een soort filmsoundtrack, een film noir. De toegevoegde instrumentatie van piano, keys, viool, trompet- en trombonegeschal biedt kleur en avontuur. Daarbovenop hebben we de grauwe, variërende (zeg) zang van Maarten en z’n podiumact. Ook de lightshow bepaalt mee het geheel. De looplamp die Maarten richtte op elk van hen, maakte het nog aparter. Het bulkt hier van de originaliteit. De songs worden naar een hoger niveau getild en alles bijeen zorgde Warhaus voor kippenvelmomenten.
Al van in ‘t begin werden we gedropt in hun leefwereld met het kenmerkende trompet- en trombone geschal op “i’m not him”. Een aanhoudend intens broeierige spanning weet het vijftal te creëren, dit door de aanzwellende partijen, de gitaarlicks, - getokkel en de grooves. Het klinkt uitermate bezwerend. Elk instrument kreeg voldoende ruimte en zeker de verdwaalde trombone/blazer partijen zijn gevat en sterk. “Timebomb” werd op die manier volledig uitgediept.
En het optreden kreeg nog een sterretje bij … Maarten nodigde Sylvie, z’n ex, uit om enkele songs mee te zingen als backing vocaliste en net als vroeger sprak dit muzikaal nog meer tot de verbeelding, meer diepgang en een cabareske-voodoo inslag door die kreunende, smachtende, zuchtende vocals en haar sensuele, uitdagende danspasjes op “love’s a stranger”, “zero one code” en “the winning numbers”.
De instrumentale “beaches”, is er eentje om te lijsten live, intens creatief uitgewerkt, die knalde; de deels vervormde blazer was schitterend.
Alsof dit nog niet genoeg was deed Maarten aan een karaokewedstrijd en kon het publiek kiezen uit drie nummers. De keuze viel op Tina’s “the best” dat door Maarten en het publiek luidkeels werd meegezongen. Schitterende momenten in de barn. “Open window” besloot de set.
Hoedanook we werden meegezogen in de unieke wereld van in een beklijvende set van Warhaus. Klasse zondermeer!  

Arsenal (klub c) is de volgende band die in onze Belgische sterrenhemel een plaatsje verdient. Arsenal moet het deels hebben van hun materiaal van twintig jaar terug, maar nog steeds is hun nieuw materiaal innovatief genoeg; het heeft een groove , brengt verschillende culturen samen en er heerst een partygevoel en samenhorigheid.
Dynamiek blijft het sleutelwoord van de tandem John Roan - Hendrik Willemyns ( die nu meer aan de knoppen staat ipv op het podium). Roan is een volleerd entertainer, laveert op het podium, zweept en hitst het publiek op.
Léonie Gysel is de vaste vocaliste , die in haar stem , uitstraling net die multi-culturele cultuur herbergt die Arsenal net zo uniek maakt en houdt. Daarnaast was er nog Lindy Versyck (van TJE) en af en toe kwam een gastvocalist opdraven. 
Arsenal plaatst ons meteen in de juiste stemming en groove. Het twinkelt, het sprankelt en klinkt ontspannen, aangenaam, zomers. “Mendeleev”, de eerste single van het nakende album ‘okan okunkun’ opende de set, al gauw gevolgd met enkele afro/etno/world getinte songs als “amplify . De echte Arsenal herkenbaarheid kreeg je met kleppers “lotuk”, “longee”, “temul”, “saudade” en “melvin”.
Het nieuwe materiaal was zondermeer ok , maar hoeft nog wat ingeburgerd te geraken.
Arsenal toonde reeds in enkele try-outs er klaar voor te zijn . We kijken verder uit naar de najaarstour, veelbelovend dus, en een versmelting van oud en nieuw.

Lola Young is één van de hypes van dit moment, die nu Billie Eilish op het achterplan duwt. De Britse is een beetje onze Pommelien, de spreekbuis van een jongere generatie, die het niet steeds makkelijk heeft in het ontwikkelen in onze soms harde maatschappij. Verder maakten we ook een link met Lily Allen.
Ze is een popster geworden op korte tijd en moet het zelf nog wat gewoon worden. Ook zijzelf heeft het mentaal niet steeds makkelijk, ook vandaag was ze sterk geëmotioneerd en ze sukkelde wat met haar kledij, haar topje en haar bh. Verder enkele technische problemen, wat ervoor zorgde dat ze zich niet meer goed in haar vel voelde .
Maar het publiek deed haar traantjes wegpinken . Met “messy” scoorde ze een wereldhit, popelektronica met een triphop/r&b/soul/funkgroove. Ze heeft veel in haar mars , een sterk indringende, heldere soulfulle stem en een band die sterk op elkaar in ingespeeld. 
Een volle barn droeg haar op handen dus. Young en haar band haalden zo goed mogelijk alles  uit de kast om hier een fijne, groovy set neer te poten met haar emo-pop; openers waren “good books”, de nieuwe single “one thing” en “don’t hate me”. Iets verder “conceited” en natuurlijk “messy” als ultieme afsluiter, die luidkeels werd meegezongen.  
Toegegeven, niet alle songs wisten ons te raken, deze jonge dame , een muzikaal talent, speelde geen verbluffende, memorabele set , maar is er eentje waar we zorg moeten voor dragen én koesteren …

De tweede avond had een ongelofelijke avondprogrammatie waarin het moeilijk kiezen was tussen Simple Minds , Caribou , Underworld, Fat Dog, Purple disco machine en Green Day.

Simple Minds katapulteerde ons terug naar de Rock Torhout – Werchter (T/W) hoogdagen met Peter Gabriel, Sting, Eurythmics, Bryan Adams, Lou Reed, Van Morrison en natuurlijk U2. Dit was de ideale band om 50 jaar Rock Werchter kleur en elan te geven en een backcatalogue te spelen.
Een volle wei genoot van hun ‘best of’ . Herinneringen werden opgehaald, met een pintje in de hand. Het werd een setje gespeeld als in ‘the great old days’, handjeszwaaien, heupwiegen, refreinen luidkeels meezingen en dansen. Samenhorigheid ten top.
Wat wil je als je een reeks classics hoort van een band die ook bijna vijftig jaar bezig is … “Waterfront” , “love song”, “someone, somewhere in summertime”, de instrumental “theme for great cities” en als closing final “promised you a miracle”, “all the things she said”, “dont you forget about me” en “alive & kicking”. Ze werden soms uitgesponnen en kregen vocaal een meerwaarde . De ‘lalala’s’ gingen mooi in het rond.
Een begeesterende set, lekker nostalgisch, een mainstage op z’n plaats aan Kerr - Burchill en C°. Schitterend werk afgeleverd!

Een weirde opwindende sound en set kregen we van het Britse Fat Dog , met z’n zessen op the slope. Een gestoorde sound die zich in allerlei bochten en ritmes wrong , een  rockelektronisch alternatief, met een zanger, die vocaal en in beweging, evenzeer in allerlei bochten laveerde op het podium en bij z’n publiek. Muzikaal een mallemolen van electropunk, rave en rock’n’roll. Met nummers als “vigilante”, “king of the slugs” en afsluiters “wither”, “running” kregen we een soort circus carroussel die het publiek op de draaimolen zette!

Graag geziene punkrockers op Werchter waren Green Day, er terug bij na twaalf jaar. Ze speelden een goede twee uur lang een ’typical American PunkShow’, zonder een moment van pauze. Punkpop/rock is een paar jaar terug in de lift en op die manier werd toen ook de ‘Hella mega tour’ op poten gezet.
Ingrediënten: Onuitputtelijk energiek, gedreven, opwindend klinken. Ze weten het publiek continu op te zwepen om hen hun ‘time of their life’ te bezorgen. … Doe het hen maar na met een niet bij te houden lijst van wel 25 nummers .
Billy Joe Armstrong staat ook bekend om z’n publiek te entertainen, een publieksmenner, hij springt van de ene naar de andere kant, en ook vanavond was dit terug van ’t zelfde … show,  meezingmomenten, handjeszwaaien, moshpits, gsmlichtjes en ga zo maar door.
Verrassend is het evenwel niet meer wat ze doen , maar wat en hoe ze het doen, dwingt respect af.
Drie american idiots, die nu, bijna veertig jaar later, een heus collectief is geworden. Ze zijn goed op dreef met hun geweldig krachtig, alles goed gedoseerde en uitgebalanceerde sound. Tja hier gingen de hits er in als zoetenkoek.
Queen en The Ramones en een verkleed konijn leiden het muzikale spel in … “American idiot”, “holiday”, “know your enemy” waren de eerste sterkhouders, waarbij hier dan een fan naar voren gehaald, die eens kon meespelen op gitaar.
Trump mocht eraan geloven, activisme en streven naar wereldvrede, dat is wat zij en wij samen willen. Het zet aan tot een volgend moment van “boulevard of broken dreams“, “longview “ en “welcome to paradise”. De nieuwtjes van het recente ‘savior’ als “one eye bastard” bereiken niet meer het grote publiek, maar worden als een aangenaam luister moment ervaren ipv hotsen, springen, meezingen en – zwaaien.
Een zwak zat er ergens middenin wel in, de muzikale motor kan niet steeds het volle pond geven. “minority”, “basket case” en “when i come around” tekent het begin van het tweede deel. Letterlijk met vlammenwerpers.
Het podium kleurde regelmatig groen, een zeppelin vloog deels over de weide en de  omhooggetrokken vuist van “american idiot” deed de rest, hoe de wereld van nu in elkaar steekt.
Een mooie eindspurt kregen we o.m. mlet “wake me up when september ends “,” jesus of suburbia” en “good riddance”.
Green Day is Green Day van (strakke) punkrock met een overacting injectie. Iedereen een fijne avond bezorgen was het doel, met een dosis knallers, show, entertainment, zonder de wereld rondom zich te verliezen.
Een uitermate geslaagde rockavond, op zijn plaats op Werchter.

dag 3 – zaterdag  5 juli 2025
Het zat de organisatie niet mee op deze avond van de jubilee met het cancellen van Kings Of Leon en last instant Sam Fender.
In het puzzelwerk slaagden ze erin Nothing Bu Thieves klaar te stomen en … Yungblud, de knuffelpubliekslieveling van dit moment.
‘De UK’ rules vandaag met verder Beth Gibbons, Raye, Elbow, Maribou State. In die Britse invasie vergeten we ons eigen Amenra niet, die alles en iedereen verpletterde ….

De Brusselse hiphopper Jazz Brak mocht openen op de mainstage. Naast en na Stikstof brengt en deelt hij z’n indrukken, levenservaringen en wat er rond zich gebeurt met het publiek. De sound van Stikstof en van Zwangere Guy is nooit veraf met een rits raps en de kenmerkende spaarzame, sobere en slepende, soms hitsende beats.
De man rapt vanuit z’n hart, oprecht en eerlijk, en dat siert ‘em. Jazz Brak bouwt z’n sound verder uit en brengt sommige MC vrienden van en rond de Stikstof stal mee. Er wordt zelfs in het Frans gerapt. De connectie met Starflam is dan ook snel gemaakt.
Fijne set van een aangename gast, die op eind dochtertje en vrienden mee op het podium bracht voor een mooie groepsfoto met het publiek.

Almost Monday op de slope is eigenlijk al een 5 tal jaren bezig, maar heeft hier geen voet aan de grond totnutoe. Deze Californische band brengt nu net Britrock die nauw verwant is aan het oude Arctic Monkeys. Ze voegen er soms wat elektronica, disco en beats aan toe, wat de link maakt met een Scissor Sisters en tot slot horen we wat college rock, met een link naar Weezer. Tja, van alles wat voor een eigen geluid. Niet echt verrassend, maar ok.

‘You are now on a bright eyes concert, bonne chance ‘ … Bright Eyes, rond Conor Oberst, (the barn) brengt intens broeierige, dromerige, doorleefde rootsamericana, die ergens ts Dylan en The Waterboys is te situeren. De Hammond keys en de blazerssectie op hun beurt, deden denken aan Beirut en Calexico.
Hoedanook, Conor Oberst en z’n band beheersen de sound erg goed in hun afwisselend songmateriaal. Erg bekend zijn ze hier nu wel niet, ondanks hij al dertig jaar in het circuit staat en aan diverse projecten al heeft meegewerkt in de VS.
Het kon rocken op “el capitan” en “four winds” of er was ruimte voor sfeervolle luistersongs, “we are nowhere and it’s now”. Op het eind werden de registers wat opengetrokken op “let’s not shit ourselves to love and to be loved”, wat ervoor zorgde dat we binnen het genre een best aangename boeiende set kregen .

Een ‘afternoon delight’ gevoel kregen we met de sound van MRCY, rond het duo Barney Lister en Kojo Degraft-Johnson, die op de slope sfeervolle loungy soulpopjazz met een psychedelisch tintje bood. De keys, de sax en de extra percussie geven kleur. Ergens is er de link naar Gabriels. Het werd door het publiek warm, smaakvol ontvangen. De dromerige, indringende, heldere zang, soms hoog uithalend, was hier betekenisvol. De backing vocals van de band an sich ervaarden we als een koorzang, wat het geheel ten goede kwam. Een verademing alvast op de slope door deze subtiele set.

Een concert van Amenra is iets bijzonders, iets aparts. Een beleven, een bezinning, een katharsis; Loslaten en Ondergaan. Het klinkt donker, zwart door een onheilspellend, dreigend, ijzig, apocalyptisch, destructief sfeertje , alsook emotievol, gevoelig, dromerig.
Een soundtrack weg van deze wereld, grijsgekleurd of naar de onderwereld zelfs, wat dan doet denken aan huidige films in het genre als ‘sinners’, ‘28 years later’ en ‘the walking dead’. Het is alsof deze wereld, een verlaten wereld, verbrokkelt.
Welke songs in hun 25 jarige carrière ook aan bod komen, het klinkt meedogenloos en pakkend door de wisselende, repeterende ritmiek, de immense, massieve sound, de slepende herhaling en de balans van stemmige, zalvende melodieën, rustpunten en explosies. Een muur , een pletwals. Postmetal sludge doom die zij naar ruimer publiek hebben kunnen brengen, niet voor niks zijn ze erin geslaagd 5x de AB uit te verkopen.
Een volle barn werd letterlijk opgeslorpt, -gezogen, de beelden raakten en spraken voor zich. Het is allemaal in de beste traditie van een Godspeed, Sunn O))) en Swans .
Na het ‘Mass’ -plaatwerk zijn er laatste jaren ook enkele Nederlandstalige nummers onder ‘de Doorn’ en ‘de Toorn’, met “de evenemens” en “heden”. De screams en gevoelige zangpartijen van Colin H. van Eeckhout worden hier bijeengeperst. Met songs als “razoreator”, “a solitairy reign” en “silver needle, golden nail”. 
De band onderging vorig jaar enkele wissels , maar is met de nieuwe bandleden goed op elkaar afgestemd. Elan is er door de talrijke krachtige up en down rug- en hoofd bewegingen, zeker van Colin, die grotendeels met z’n rug naar het publiek is gekeerd, en er steeds ten volle voor gaat.
‘Door de stilte gegrepen’, zagen we op het eind … We werden gegrepen door ‘een alles en niets – altijd en overal gevoel’, ieder zijn eigen levensverhaal. Totaal spektakel, muzikaal en visueel. Wat een intense ervaring steeds.

De Amerikaanse Faye Webster (klub c) hierna was een verademing. We kregen een aangename, meeslepende, sfeervolle, dromerige , melancho-indiesound, kleur door de bredere instrumentatie als steelpedal, keys en sax. De licht neuzelende zang van dame Webster, zo goed als gekleed in een schoolkostuum, bevorderde het emotievolle karakter van de nummers. Op het scherm achter haar was een wassalon met zeepbelletjes erbij geprojecteerd, wat de huiselijkheid onderstreepte. Gevoelige, zacht strelende muziek. Weemoed girlpop.

Een volgend hoogtepunt was er in de barn met Beth Gibbons, die voorheen mee de slepende, donkere triphop van de uit Bristol afkomstige Portishead bepaalde. Ze heeft nu na al die jaren de sound nog meer verfijnd en uitgebalanceerd met sfeervol innemend materiaal, waarbij elk elementje minutieus is uitgekiend. Een gelaagd log meeslepend geluid gedragen door Gibbons innemende, grauwe, gevoelige zangpartijen, waarbij ze als het ware de draaglasten van zich zong.
We kregen op haar eigen materiaal, ‘lives outgrown’ en van haar samenwerking met Rustin Man (van Talk Talk), ‘out of season’ (al van 20 j terug!) een scala van instrumenten te zien en te horen, van xylofoon, keys, dubbele percussie, flutes en blazers, naast het traditionele van gitaarspel, -getokkel , diepe basstunes en drums.
Het geheel klonk ingetogen, donker, hemels, melodieus alternatief in een wisselde ritmiek en in een sober lichtdecor. Dit is triphop, aangepast aan de tand des tijds.
Naast haar eigen materiaal werden ook twee classics van Portishead gespeeld die wat groovier, extraverter waren, “roads” en het gekende “glory box”. Ze werden sterk onthaald.
Tijdens de set werd bijna geen woord gesproken, maar op het eind kregen we de warme respons van Gibbons en haar band, die het publiek uitgebreid bedankten.
Hier was sprake van elegante, donkere, emotievolle schoonheid.

The Gurries (the slope) konden zo mee op tournee met Fontaines D.C. als je hun sound en Ierse roots op nahoudt. Het zootje ongeregeld voegt er naast de gebruikelijke postpunk een dosis garage rock’n’roll aan toe. The Gurries zijn fris, twinkelend, energiek door het gitaarspel, prikkelend door de diepe basstunes en opzwepend door de aanstekelijke drums; een venijnige emo-zegzang hield het geheel spannend.

We pikten nog iets op van de Britse Raye, een artieste die hier al eens te zien was en nu met haar laatste plaat ‘my 21st century blues’ een plaatsje verovert op de mainstage. De handvol songs met full band/balorkest brengt diverse stijlen bijeen van pop, soul, r&b, jazz en blues. Ze creëerde een nauwe band met haar publiek door haar charmante uitstraling en haar even charmante hemels doorleefde vocals. Nooit gedacht dat deze artieste zo makkelijk het publiek kon inpalmen. Sjiek.
Spijtig genoeg konden we maar een deel van haar emotievolle set zien, gezien we ons opmaakten voor de al even charmante, bezwerende set van Elbow van Guy Garvey …

Moet er nog zand zijn  … We hoorden een derde sterke optreden in the barn op rij, nu met het Britse Elbow rond el sympathico Guy Garvey, uit Manchester, die zich doorheen de jaren op Werchter als sympathieke knuffelbeer heeft ontpopt.
Elbow houdt van België en België van Elbow, getuige een tot in de nok gevulde barn om anderhalf uur die muzikale elegantie te ondergaan.
De muziek van Elbow, intussen 25 jaar bezig, is niet steeds even makkelijk, het zijn subtiel verfijnde, sfeervolle, dromerige popsongs, die aanzwellen en een wisselende ritmes kunnen hebben, niet echt hapklaar dus, maar die live een boost, injectie krijgen, waardoor de connectie met een live publiek hier snel lukt, warm en geborgen, zij het met handclaps, handjeszwaaien, meeneurien, -zingen, -fluiten . Heerlijk genietbaar alternatief.
Elbow kleurt z’n songs met keys, strijkers, blazers en flutes. Elbow heeft nieuw werk uit, ‘audio vertigo’, dat vanavond in de spotlights kwam in de beginfase met “lover’s leap”,  “adriana again”, “her to the earth” en “balu”.
In het tweede deel kregen we de Elbow kleppers, die de set letterlijk naar een hoger niveau tilden. “The seldom seen kid” was de aanzet naar het meesterlijke “lippy kids”, een instant killer die intussen is ingelijst door het talrijke gefluit en de pianotunes. Verder de schitterende keuze met “my sad captains”, “magnificent she sad” en het groovy “sober”, de huidige single, die prikkelt, twinkelt door de keys en percussie ritmes én die eigenlijk binnenkort ook wel zal behoren tot de classic Elbow stal.
‘Amazing’, klinkt het telkens, de harten bonkten, het zorgde voor een prachtige overtuigende apotheose met het broeierige rockende “grounds for divorce” en het klassiek getinte “one day like this”.
Een daverend applaus, een staande ovatie, Elbow overweldigde en pakte Werchter moeiteloos in, ook al namen ze een gewaagde start.
Elbow was als zoetenbroodjes, onvervalst festivalplezier. For lovers & musiclovers!

Intussen was Nothing but Thieves eraan begonnen op de mainstage . Zij waren dus last instant opgeroepen om hier en op DTRH te spelen, gezien Sam Fender door stemproblemen noodgedwongen uitviel.
Momenteel hadden ze eigenlijk een rustperiode ingepland, maar kijk, ze hebben ook hier vaste grond op Werchter, want in nog geen tien jaar tijd werkten ze zich op tot een grootse band, die opnieuw sterk overtuigde op de mainstage en jong en oud(er) publiek samenbrengt met hun melodieus stevige emotievolle rockelektronica. Ook de zang van Conor Mason speelt een voorname rol, het gaat alle richtingen uit, hard, diep, intens, zacht en hoog uithalend.
Ze zijn een beetje de jongere Muse die zichzelf doorheen de jaren heeft vergaloppeert naar een spacecentre, terwijl dit combo met hun beide voetjes op de grond blijft, zelfs na vier platen.
We kregen een opwindend, snedig als broeierig, integer optreden, mooi verdeeld over de anderhalf uur durende set.
Ze gingen ervoor, klinken als een geoliede machine en werden erg sterk onthaald. “Welcome to the DCC” , “futureproof”, “is everybody going crazy” als openers, verder een “if i get high”, wat intimiteit op “real love song” en “impossible”, en als slotreeks “amsterdam”, “overcome”. Tussenin een muzikale knipoog naar Sam Fender op “sorry” met de melodieuze tune van “seventeen going under”.
Dit is een liveband pur sang, die stevig uithaalt, gevoelig klinkt en stampt met gitaren en elektronica. Het plaatsje op de mainstage op dit tijdstip verdienden ze!

Een ander Brits collectief is Maribou State die afsloot in the barn. België omarmt deze band wel, want eind januari kwamen ze hier voor drie uitverkochte concerten in de Roma. Maribou State, rond het duo Davids-Ivory, zijn meesters in downtempo lounge indietronica; ze worden aangevuld met twee andere muzikanten.
Gaandeweg worden we meegevoerd, -gezogen in hun uniek bezwerende, aanstekelijke ritmes van elektronica, drums, bijhorende percussie, gitaargepingel en diepe basstunes.
De sound bouwt op, zweeft, tript en klinkt warm, groovy, dansbaar met trippop, soul, rave invloeden.
Hier kwam Massive Attack om de hoek piepen. Dit is bigcity dancemusic, ideale muziek bij ondergaande zon aan zee, met een gekoelde cocktail in de hand, klaar om er een leuke , ontspannende midnightsummerdreamparty van te maken op songs als “vale” en “blackoak”.
Er waren een paar nummers (o.m. “glasshouses”, “midas”) met Talulah Ruby, die met haar zachte, innemende vocals en ballerina outfit de temperatuur deed stijgen.  

Yungblud werd onverwachts gebombardeerd en gepromoveerd tot mainact op deze derde dag. Yungblud deed er alles aan om het publiek te entertainen om hen even de gecancelde bands voor vanavond te doen vergeten . ‘Bye Bye Fender’ en Kings Of Leon , here is Yungblud’, die op zich niet teleur stelde in enthousiasme en dynamiek, maar vanavond selectiever was in z’n sterkhouders versus nieuw werk om anderhalf uur lang blijvend te boeien …
Net zoals de voorbije acts Elbow en Nothing But Thieves is deze Brit een graag gezien gast op het festival en zorgt hij voor een rock’n’roll freakshow om het publiek een aangename, leuke avond te bezorgen.
Dominic Harrison heeft z’n doorbraak te danken aan ons landje en hij is dit ons nog steeds welgemeend dankbaar. Als een Angus Young/Charlie Chaplin on speed huppelde, rende hij op het podium. Hij is zo’n duracell konijn, die bekken trekt, rollebolt, gekscheert, maar met een boodschap; hij steekt de middelvinger op waar nodig van wat we nu meemaken met de oorlogen, wil de politiekers wakker schudden, heeft aandacht voor het klimaat, streeft naar gelijkwaardigheid en wil iedereen verenigd zien als één grote familie. En nu zeker in deze tijden. De fxx vlogen om de oren. Hij is één met z’n publiek. Sfeer, ambiance, opwinding is het uitgangspunt.
Sinds de vorige passage een paar jaar terug, is er nu onlangs nieuw werk uit, ‘Idols’; hij heeft met “zombie” een grote hit op zak. Yungblud is intussen ook een breed collectief geworden, met o.m. keys, sax en strijkers als toegevoegde waarde. De nummers zijn gelaagder, gematigder en  minder rechttoe rechtaan. Er is sprake van luistermateriaal waarin een zekere groeimarge schuilt; we hebben er nog niet voldoende affiniteit mee en het verslapt wat de aandacht.
Hoedanook met z’n band haalt hij alles uit de kast met een stekelige sound, spetterende vuurspuwers en vuurwerk. Ook hij nodigt iemand van het publiek uit om de time of his life te geven met een gitaarperformance.
Kleppers als “the funeral”, “strawberry lipstick”, “fleabag” trokken meteen de aandacht. Anderen als “lowlife”, “tin pan boy”, “braindead” en “loner”, zaten verderop in de set, klinken goed en kregen live een scherpe draai om de oren, maar het zijn nu niet de kleppers van formaat, die zich in het geheugen een plaatsje toe eigenen. Ze zijn wel goed verdeeld met nieuwtjes “greatest parade” en “change”.
“I love you, will you marry me” doorbraakhit bij uitstek werd opgeborgen. En daar wrong dikwijls het schoentje, deze zijn nodig op zo’n avond.
“Bitter sweet symphony” van The Verve hield ons bij de leest in de encores; “ghosts” en “war” moeten nog wat rijpen. En de definitieve afsluiter, “zombie”, werd met confetti en handjeszwaaien uitgewuifd. Mooi.
Yungblud is op zich een publieksmenner en brengt goed, spannend, dynamisch en gewaagd materiaal, maar als closing act is het nog iets te vroeg.
Op dag 3 hadden we een boeiende staalkaart Britse muziek!

dag 4 – zondag 6 juli 2025
Jongeren op de been op female power in the rain … Pommelien meet zich naast een Olivia. De verjonging triggert het jongere publiek.. Een geslaagde zet en een geslaagde dag, die verschillende stijlen en generaties omarmt.  

Om geen regen in de drop te hebben , sloten we aan bij de set van Emmy d’Arc, opener op de slope. Enkel en Alleen op akoestische gitaar en piano zorgde ze ervoor dat de felle regen een helend effect had. Op de achtergrond hadden we een pak silhouetten van haar. Met haar helder, indringende, emotievolle stem, het subtiele gitaarspel -gepingel, pianotunes, foottics en wat voorgeprogrammeerde sounds, weet ze ons mee te slepen in haar muzikaal verhaal. Sinead is nooit ver weg bij haar muziek en het was dan ook niet vreemd dat een nummer “troy” van haar werd gespeeld.
Er was een goede afwisseling tussen gitaar en piano, met o.m. “what’s on my mind”, ”back to you” en “angels” , waarbij we kunnen besluiten dat deze jonge deerne een fijne, puike set speelde.
We zijn benieuwd of ze uit haar solo cocon kan stappen en met een full band zal te zien zijn …

Als een krolse tijger in pak met haar vlechtjes tot aan de poep kwam de Nederlandse Merol opdraven. Als band wat gereduceerd tot elektronica/keys en drums, kregen we hier energieke, prikkelende synthpop in eurodance recyclage. Met haar zwoele, sensuele heupwiegende dansmoves, haar verleidelijke blik en warme vocals, weet ze die erotiserende vrouwelijke nederpop over te zetten op haar publiek.
Ze is overal te vinden op het podium en bij haar publiek en op het eind wordt ze zelfs op handen gedragen.
Het zijn lekker in het gehoor liggende songs, hip, cheeky, slepend en pompend die de taboe onderwerpen, de LGBTQ+, het man-superiordenken niet uit de weg gaat, alles met een gezonde dosis humor en zelfspot.
Er valt hier wat show, entertainment en fun te noteren. Songs als “suparlatieven”, “lesgooooo”, “ben dronken laat me” en “supermarché” bieden al een ideale sfeertje. De fantasie mag wel eens op hol slaan, o.m. op een slowmotion versie van “hou je bek, bef me” … Ze heeft postgevat op een grote vis , die er staat midden het podium.
Ze wil een eenheidsgevoel creëren. Verder nog meer ambiance met “knaldrang”, “mannen met gevoel”, “vol” en” Prinses Pil” , met die andere dame Elmer. Tot slot “lekker met de meiden”, die de set besloot. Die Antwoord is een belangvolle referentie op sommige momenten.
Een leuk feestje dus in een volle barn.

Een volle Klub c was er voor het Britse Wunderhorse, die hier deed denken aan Radiohead in hun begindagen, met knap dwars gevoelige gitaarpoprock, die ervan houdt eens uit de bocht te gaan met enkele explosieve uithalen om dan terug op z’n plooi te komen.
Intens mooi, broeierig, spannend klonk het, gevolgd door die noise uitbarstingen, het zorgt ervoor dat we meegesleept worden in hun sound, van een “midas”, “emily”, “butterflies “, naar “leader of the pack" en “rain” .
Minpuntje , we werden af en toe wat afgeleid door het voortdurend stemmen van de instrumenten tussenin, wat de vaart deed zakken, maar best een interessant bandje.

Rock Werchter was aan verandering, vernieuwing toe en net als Pukkelpop deden ze een gooi naar Pommelien Thijs, die in ons landje wel de Billie Eilish van de female rock is, de vrouwelijke verpersoonlijking van Clouseau, met goed in het gehoor liggende, melodieuze frisse, sprankelende poprocksongs.
Ze weet als geen ander haar publiek mee te trekken in haar verhaal, de emotie is groot, ze is iedereen dankbaar van wat haar wordt aangeboden, van wat haar overkomt en de grootse appreciatie in die drie jaar.
En er zijn geen regenbuien meer wat de ambiance, sfeer ten goede komt. Pommelien dartelt, huppelt heen en weer, brengt het publiek op de knieën, doet hen dansen en springen.
Tja wie doet het haar na? Zij is één van de hipste dames in ons landje , een alleskunner zo te zien. Het publiek heeft affiniteit en connectie, de mainstage is verdomd goed gevuld, van alle leeftijden, die houden van die emotievolle, spannende gitaarpop.
“Wie we morgen zijn”, “hypothetisch” en “erop of eronder”, wat een aanzet. Intens, snedig, krachtig bleef het, ook de wereldproblematiek ontgaat haar niet met ‘stop de genocide’. Er wordt gerockt. “Als je wil”, “tegenwoordige tijd” en “medeplichtig”, Pommelien en haar band gaan er steeds voor. En het publiek zingt, schreeuwt, springt, zwaait, … ook de emo-momenten mogen er zijn voor haar fans. Even sterk: “het beste moet nog komen” en “kleine tornado”, met al slot haar huidige hit “atlas” en “ongewoon”. 
Of je er nu voor of tegen bent, het is erop met deze Pommelien op elk optreden en festival. Na al die uitverkochte AB concerten weet Pommelien dus elk festival en grote zaal moeiteloos te vullen.
Begin oktober verschijnt de nieuwe plaat ‘gedoe’ . De commercie trein kan verder op volle toeren draaien …

Het uit LA afkomstige Foster the people ervaarden we als een eendagsvlieg met hun “pumped up kids”, intussen al een kleine 15 jaar oud. Het kwintet weet wel een volle klub achter zich te scharen om kennis te maken met hun broeierige synthpop, die het eigenlijk moet hebben van dat ene hitje en “call it what you want”. Het zijn de smaakmakers.
Het ander materiaal blijkt op zich niet mis, er is meer elektronica te horen , maar raakt minder om het spannend te houden.
Maar na al die jaren eens terug in Europa en in België zijn, deed het kwintet veel deugd.
Een Belgische reeks ten top in de barn met Goose en Soulwax

Goose, het kwartet uit Kortrijk, rond Mickael Karkousse ,vieren hun 25 jarig bestaan en blikken terug met een feestje. Deze elektrorockers trekken de kaart van een dansparty, waarbij hun synthpop bijna telkens tot ontploffing kwam, zeker in de beginfase; wat wil je met openers “British mode”, “can’t stop me now”, “black gloves” en de EBM van “control”. Goose wordt nog steeds op handen gedragen, het publiek genoot, liet zich opzwepen en werd opgeslorpt door de slepende, pompende beats‘n’bleeps. Feest dus.
Maar ook de gitaren, de bas en de drums leverden een sterke bijdrage, het gierde, knetterde soms in die opwindende electropop, naast de vitale, heldere vocals  van Karkousse. Het hoeft niet steeds heftig, hard, pompend te zijn, het opbouwende “whay u you need” en “call me” zaten middenin de set en toonden die bredere kijk van Goose. De jongere generatie als een Compact Disk Dummies haalde ergens de mosterd van … Een perfecte lichtshow deed de rest .
Het knalde nog eens bij deze vier met “bring it on” en “everybody”, de drums en de beats fungeerden als vuurwerk om dan finaalgewijs ons mee te slepen en te zuigen met het meezingrefrein van “words” en de ‘oeoeoe’s’ van het psychedelische “synrise”, die mooi uitdeinde. De tent daverde , iedereen wuifde en zong mee waar het kon.
Recenter werk van ‘endless’ werd zo goed als links gelaten. Wat de toekomst brengt, was hier vanavond nu nog niet te horen. Eerst genieten van hun backcatalogue.
 
Op de mainstage is alles in volle voorbereiding voor Olivia Rodrigo … De Amerikaanse Gracie Abrams was één van de opwarmende popladies die Swift-gewijs emotievolle radiovriendelijke pop bracht. De songs lagen allen wat in dezelfde lijn; “Risk”, “i love you”, “i’m sorry”, “where do we go now”, “close to you” en de bekende single “that’s so true” zijn goed onderbouwd en worden gedragen door haar indringende, warme , lichthese stem, met Gracie soms aan gitaar en piano.
Onlangs was ze nog te zien in ons landje die de jonge meisjesharten sneller deed slaan. Ze was blij hier te zijn en de respons deed haar deugd. Onschuldig goed, weinig verrassend.

Belgisch ten top opnieuw in the barn met Soulwax … Het blijft een ‘must see’, Soulwax van de Gentenaars Stephen en David Dewaele, sleutelfiguren van de internationale elektronische muziek. Opnieuw zorgden ze voor een ‘part of the weekend that never dies … ’, die hun talrijke projecten en ‘From Deewee’ sound samenbalden in een innovatief, gewaagd, twinkelend, energiek synthpopfeestje van Belgische makelij!
We kregen een historiek en een toekomstig perspectief onder ‘all systems are lying’ in hun elektronisch vernuft, en dat rock-percussionair gekruid is. Futuristisch wel met een soort sonisch synth laboratorium van kolossale apparatuur, controllers, consoles en een geraamte van stellingen voor drie drummers.
Met wel zeven op het podium, de immense drumstellen waarbij de drie al dan niet synchroon drumden, de broers aan hun apparaten, bijgestaan door Laima Leyton, de wederhelft van drummer Igor en Stefaan van Leuven, op bas en elektronica, en al van in ‘t begin bij Soulwax betrokken.
De sound klonk ritmisch, creatief, alternatief door de repeterende opbouw en de vele wendingen. De songs gleden in elkaar over. We hadden houvast aan de handvol herkenbare nummers, letterlijk de steunbalk in die potpourri, mishmash van synths en drums, waarin de benevelde zangpartijen van Stephen zijn verweven.
Het ging van nieuwtjes “krack”, “do you want to get into trouble/essential”, “EMS movement 6”, “all systems are lying” en de single “run free”, allen gefocust op elektronica en percussie. De backcatalogue was er van “is it always binary”, “hot like sahara”, “idiots in love” naar “another excuse”, “miserable girl” en instant klassiekers “e-talking” en “NY excuse” . Hierin werd de Belpop verwerkt en waren er talrijke vocale verwijzingen van Stephen in de nummers.
Mooi om met allerhande elementen, stijlen te flirten, van eightieswave, disco, elektro, newbeat, techno, breakbeats, krautrock, tribal, rock, punkfunk, neurotische trance en bleeps, die zich percussief een weg baanden.
We werden in die unieke, nostalgisch- futuristische wereld meegezogen en gemept .
Live overdonderend, indrukwekkend , iets aparts en speciaals.

Interessant elektronica bandje in de Klub c zagen we van Overmono, van de uit Wales afkomstige broers Russell. Ze zitten ergens in de muzikale sfeer van Bicep met hun trance-zweverige elektronica, waaraan nogal wat breakbeats, drum’n bass (op z’n Grooveriders) en grime aan toegevoegd wordt, waardoor de zalvende, aangename, psychedelische grooves  worden omgebogen naar meer opwindende, pompende dance beats. De twee wisselden hier voldoende in af.
Absoluut hoogtepunt vormde “i have a love” met een gastzanger, die gemoedelijk rolde over z’n zegraps en waarin de repeterende bezwerende, frisse, sprankelende psychedelische  sounds’n’bleeps’n beats naar een hoger niveau werden getild. Hier hoorden we een bredere dimensie van het dance genre, van warme innemendheid tot prikkelende dance.

Het Australische Rüfüs du Sol sloot het feestweekend in the barn met een anderhalf uur durende set af. De laatste jaren focussen ze zich op Europa en worden ze sterk onthaald met  hun dromerige, opbouwende, aanstekelijke, op de dansspieren inwerkende danspop. Hier heersen op zonnige wijze de percussie en de synths, naast gitaartunes  en diepe basstunes, die ergens lonken naar de trips van Massive Attack. De warme vocals doen de rest. Heerlijk golvend genietbaar, die voor de nodige smileys zorgde.
Toch kan ik me niet van de indruk ontdoen dat we hier dertien in een dozijn prikkelende, extatische songs te horen kregen, als “lately”, “sundream/make it happen”, “alive”, “inner bloom” en “music is better”. Goed, populair, maar ook hier niet echt verrassend. 

Tot slot van deze jubileum mocht de jongste in ‘t veld, de Amerikaanse Olivia Rodrigo, 22 pas, het festival besluiten. Trouwens, ze deed het al op andere festivals als Pinkpop en Glastonbury en er volgen er nog. Hier was het jonger publiek voor gekomen.
We kregen hier teenager pop, puntige melodieuze rocksongs, niet vies van een (gitaar) solo. Het materiaal zat melodieus goed in elkaar, klinkt gedreven, meeslepend, stijlvol maar beklijvend nooit.
Ze liet ruimte aan haar muzikanten, zij kronkelde zich rond hen en ze was overal te zien. Het tilde het entertainment niveau op, maar of je als oudere er affiniteit mee hebt, is een andere vraag .
Bon soit, we kregen een typical american rockshow, zonder al te veel poeha, van een dame die veel zang en danstalent in huis heeft, maar vanavond wat te routineus was. Twee albums uit en een grote rockster zijn, het gaat iets te snel.
De jonge deerne, in korte broek en bikini , in een totaal andere outfit dan wij op dit uur van de avond - gezien wij ondertussen al onze regenkledij mochten aandoen -, probeert iedereen te betrekken in haar show.
Een snedig “obsessed” opende. We kregen poprocksongs in z’n totaliteit, “vampire” en “drivers license” volgden als snel als hits, die af en toe wat kracht bijgezet kregen live. Het publiek onthaalde Rodrigo en C° enthousiast.
Alles was goed ingestudeerd en afgewerkt in haar show en de set, van danspasjes, op de catwalk wandelen, de woordjes, zinnetjes tussenin, de instrumenten - gitaar/keys/drum partijen-, zijzelf eens akoestische gitaar en pianospelen, enz . Het bracht ons naar “bad idea right”, “happier”, “enough for you”, “jealousy, jalousy”.
Na een goed uur leek het er even op te zitten , maar we kregen nog een finaal mooi einde, met ballonnen, slingers op een snedig “all american bitch”, het fijne “good 4 U” en het broeierige “get him back”.
Tja, dit was American teenager poprock ten top, die enthousiast, liefdevol, leuk, gevoelig klinkt. Zelf miste ik hier de eigen persoonlijke muzikale connectie, die ik wel had in de passages van o.m. Dua Lipa vorig jaar en Pink voorheen.

In de gietende regen mocht 2 many djs de RW jubilee definitief afsluiten. Het festival duurde dus een uurtje langer, waarbij de twee de artiesten van de afgelopen edities door hun kenmerkende mangelboots haalden in mooie remixes. Vuurwerk, confetti, lasers en de lightshow deden de rest.
Verbazing en euforie , die ons nostalgisch deed terugblikken. Een mooi closing end!

Op naar een nieuw hoofdstuk ‘Rock’ Werchter Live

Tot volgend jaar!

Neem gerust een kijkje naar de pics van Down The Rabbit Hole, Groene Heuvels, Beuningen, die in het hetzelfde weekend plaatsvond in Nederland, met deels gelijklopende bands @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7812-down-the-rabbit-hole-2025?Itemid=0

Organisatie: Live Nation - Rock Werchter

Sheila E - Great Gigs in The Park 2025 – Een innemend, groovy funky feestje in een pittoresk kader

Hoeft Sheila E (***1/2) nog voorgesteld te worden? Ze werd vooral bekend door haar connectie met Prince, met wie ze op en naast het podium een bijzondere relatie onderhield.  Het is Prince die haar de naam Sheila E. gaf en ook een relatie met haar had. In 1987 vroeg hij haar zelfs tijdens een concert ten huwelijk, ze zegt ja maar tot een bruiloft kwam het echter nooit. Die samenwerking heeft haar geen windeieren gelegd, want ondertussen wordt ze geprezen als één van de grootste percussionisten ter wereld.
Naast Prince heeft ze met nog veel artiesten gespeeld, maar ook solo bracht ze enkele parels van platen uit.
In een uitverkochte Great Gigs In The Park werd haar optreden een innemend, aanstekelijk funky feestje in een pittoresk kader.
Goed zondermeer het optreden maar niet echt verrassend …

Het begon nochtans uitstekend met een opwindend "Come Together", de handjes in de lucht, de sfeer zat meteen goed. Sheila E en haar band hadden er duidelijk zin in en zetten alles op alles in de beginfase. Funksoulpop, die de dansspieren prikkelt. Sheila onderhoudt een nauw contact met haar publiek. Ze zoekt de fans persoonlijk op, zelfs tot aan de PA, met gitaar omgord en met haar indringende soulvolle stem, weet ze het publiek in te palmen.
Toegegeven, haar vocals waren niet steeds even sterk, maar harten breken deed ze nog altijd. En de band is goed op haar afgestemd.
"The Belle of St. Mark" en "17 days" zorgden voor een wervelend dansfeestje. Ook de uit de nieuwste plaat afkomstige "Bailar" kon op bijval rekenen.
Emoties borrelden op en de intimiteit stijgt als Sheila vraag om de onbekende naast ons te omarmen, het publiek ging er wel gretig op in. Een magisch moment van samenhorigheid.
Maar in deze tijden merk je wel hoe mensen het moeilijk vinden om een compleet onbekend persoon 'aan te spreken', zelfs op dit moment waar gelijkgezinden aanwezig zijn. Het was een sterke prestatie van Sheila, die in haar opzet slaagde.
De soul kwam nog meer boven in de ingetogen momenten. We kregen een verbluffende solo, naar het einde van de set; op haar percussie bewees Sheila E wat voor een drum talent ze wel is. 'The Queen of Percussion' is een terechte titel.  Op diezelfde solo vervoegde een tweede drummer haar. Sjiek.

Sheila E is een charismatisch performer op percussie en met haar soulvolle stem. Ze is een klasse entertainer, en ze is omringd van een goed geoliede band. Soul, r&b, funk en afro zijn belangvolle elementen. We ervaarden een overwegend gezapig sfeertje. Naar het einde toe twinkelde en sprankelde het meer met funky tunes door "The Glamourous Life".
Sheila E raakte en zorgde voor een aanstekelijk, wervelende dansfeestje. Een innemende groove in dit pittoresk kader.

Pics homepage @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas