De geschiedenis van Xink zal iedereen wel kennen. We vatten even kort samen. De tienerband met twee keer twee broers startte in 2003 als X!NK, met hun deelname aan Eurosong for Kids, de Belgische voorronde voor het Junior Eurovisiesongfestival. Die voorronde wonnen ze met “De Vriendschapsband” en in Kopenhagen eindigden ze zesde. Daarna volgden nog meer singles en gouden albums en heel wat optredens. Het laatste optreden van de groep was in 2009.
Daarna doken de bandleden op bij onder meer Psycho 44, Warhola, CRACKUPS, School is Cool en Double Veterans en als producer. Na vier uitverkochte concerten shows in de Ancienne Belgique in 2023 kwam Xink (nu zonder uitroepteken) ook officieel terug. Ze stonden bij hun comeback ook al op Rock Werchter en Pukkelpop. Eén van de bandleden, Philip Valkiers, haakte vorig jaar af.
Met hun nieuwe single "Neem Me Mee" zet Xink de toon voor de toekomst. Het is een uptempo, catchy en meezingbare poprocktrack met lyrics over twijfels, hoop en de onverzettelijke wil om steeds te blijven zoeken naar het beste. Met die tekst sluit de band helemaal aan op het verleden en tegelijk is het de perfecte start van het nieuwe hoofdstuk voor deze band. Eerder dit jaar tekende de band een platencontract bij Sony Music.
Bij de eerste beluistering blijf ik met een dubbel gevoel achter. Inhoudelijk en muzikaal sluit dit mooi aan op alles van de begindagen. Maar als je weet wat Niels en Thomas sindsdien gedaan hebben met hun andere bands, dan klinkt dit wel heel braafjes.
We verwachten nu ook wel niet dat deze nieuwe versie van Xink klinkt als CRACKUPS in het Nederlands, maar deze single is wel super smooth en gepolijst.
Het kan zijn dat dit opnieuw aanslaat bij jonge muziekliefhebbers die al Pommelien en Camille omarmen, maar voor de inmiddels 20 jaar oudere X!NK-fans zal dit zelfs als nostalgie-trip vermoedelijk een brug te ver zijn.
XINK - Neem Me Mee (Official Video)
Handkerchief heeft een nieuwe afslag genomen op het meanderende pad dat deze band al gevolgd heeft. Op hun nieuwe album is er geen spoor meer van de zeemansblues en saudade van ‘Ghosts of this Town’ uit 2022 of van de Belgicana, jazzy folkrock, calypso en rumba van ‘Mutiny Ballads & Fishguarding Songs’ uit 2020. Fijne albums, maar de wind nam deze Antwerpse wereldband mee naar andere oorden. Over de oceaan, naar de Verenigde Staten en de elektrische gitaren met de versterker op 9.
Opener en titeltrack “Big City Blues” pompt en raast op een stevig ritme, zoals Tom Petty en Electric Light Orchestra dat in een ver verleden voorgedaan hebben. “Go On” is meer grootstadsfunk, met een hoofdrol voor swingende blazers. Naast de blazers krijgen de gitaren meer vrij spel dan op de vorige albums. Op “What It’s Like” wordt stevige rock neergezet en is het een gevecht van gitaren tegen blazers om de aandacht van de luisteraar. Dat is een heel andere aanpak. Op de eerdere albums was het doorgaans de zang van Christof Annaert die ons het vaakst op sleeptouw nam, terwijl de vocalen op deze ‘Big City Blues’ eerder dienend/ondersteunend zijn.
“Good Enough” heeft net als de titeltrack een vette, pompende rockbeat. Ondanks de afwezigheid van de blazers op deze track doet dit wat denken aan The Sonics, en aan Britse rock van de jaren ’70 (Mud, Slade, Marc Bolan, …). “See You Around” heeft zelfs een postpunk-vibe, met een vette dance-beat waarop vleermuizen al eens dansen. “Alone” sluit dan wel aan op het vorige werk. Op deze ballad krijgt Annaert vrijgeleide voor zijn heerlijke, licht-raspende vocalen te etaleren. We vergeleken zijn timbre al met Helno van Négresses Vertes en met Arno, maar hier haalt hij uit zoals Stef Kamil Carlens. Met “Underground” en “Lucky Day” schuift Handkerchief een paar decennia op in de muziekgeschiedenis en is er opnieuw een SKC-referentie. Was deze Handkerchief dan de begeleidingsband op Carlens’ laatste album? Het had zomaar gekund als je deze ‘Big City Blues’ hoort. Op het afsluitende “Who Threw The First Stone” is het dan opnieuw een heel gevecht tussen gitaren en blazers om de aandacht van de luisteraar.
Bands die zichzelf om de zoveel albums heruitvinden, daar houden wij wel van. Handkerchief slaat een nieuwe weg in op deze ‘Big City Blues’, naar de funky rock met een donker blues-randje. Ze koken nog met dezelfde ingrediënten (instrumenten), maar de smaak is veranderd. Anders, maar ook heel lekker. Van de twee vorige albums kon je makkelijk zittend genieten, terwijl ‘Big City Blues’ een rock-album is waarop gedanst mag/moet worden.
https://www.youtube.com/watch?v=TVUtP4jOVjs
Jelle Van Giel 'Close Distance' - Filmische totaalbeleving
De vaste ingrediënten van een geslaagd jazz concert? Een 'groovy ' avondje genieten, waarbij improvisatie de rode draad vormt, met artiesten die de grenzen aftasten en durven verleggen. Neem nu jazz drummer Jelle Van Giel … Hij is van vele markten thuis en behoort intussen tot het gros aan uitzonderlijke talentvolle muzikanten die ons landje rijk is.
Met zijn nieuwste project Jelle Van Giel 'close Distance' (*****) laat hij zich omringen door gelijkgestemden die hem volgen in de filmische benadering van wat jazz heden ten dage betekent. Op de boven verdieping van De Casino zorgde het gezelschap voor een gezellige huiskamer sfeer op zondagnamiddag. Negentig minuten lang tekende het gezelschap een uiteenlopende, spannende, fantasieprikkelende sound.
“The Secret of Bluebell” was alvast een mooie start van de namiddag. De oogstrelende manier waarop Jelle zijn drumvellen bewerkt, werd mooi aangevuld door Ewout Pierreux, die door een kleurrijk palet aan piano virtuositeit zorgde voor magie binnen dat muzikaal verhaal; aangespoord door warme, groovy gitaarlijntjes gdoor Roeland Celis op gitaar en Yannick Peeters op contrabas. Iedereen was even belangrijk in de set.
Technische perfectie vs lekker improviseren. De visuele songs “In between the Sea and the House on the Hill' en 'Recalling of the Setting' zorgden ervoor dat elk zintuig werd aangesproken. Je voelde als bij een film de spanning stijgen. En ook al komen er soms rustmomenten naar boven, nergens wordt je in slaap gewiegd.
Mooie intense momenten volgden nog bij “Sun” - wat letterlijk een zonnig atmosfeertje ademde - en het overweldigende “Loud Whisper”, de poort naar een nieuwe dimensie.
Op deze sound van Jelle Van Giel en Close Distance kon je de fantasie gewoon de vrije loop laten. Met de ogen gesloten voert het gezelschap ons bij “Unsung Hero” dan ook mee naar een absoluut hoogtepunt, spannend genieten naar het slot van het verhaal. Klap op de vuurpijl was “Satori” en in de bis een song van de EP, “The wonder of Times gone by”. Schitterend.
Het extra mooie aan dit concert is dat Jelle telkens een (muzikaal) verhaal vertelt en je continu betrokken bent. Zijn ervaring in film muziek zorgt ervoor dat zowel deze EP als een live performance aanvoelt als een reis op een trein met verschillende wagons, waar steeds iets anders valt te beleven. Deze bijzonder filmische trip smaakt dan ook naar meer. Volgend jaar volgt er een full album, wat we zijn we hier benieuwd. Want deze EP is een zinnenprikkelend meesterwerkje, dat live nog beter tot zijn recht kwam door die zin van improvisatie en experiment met klankentapijtjes en soundscapes, die live werden uitgebeeld door dit viertal.
Setlist: The Secret Of Bluebell// In Between The Sea and the Houses on the Hill //Recalling Of The Setting //Sun// True Fiction //Loud Whisper //Within This World //Unsung Hero// Satori BIS: The wonder of times gone by
Organisatie: Jazzclub ism De Casino, Sint-Niklaas
Within Temptation – Bijzondere muzikale avond, met de spiegel tot de realiteit
Na de succesvolle co-headline 'Worlds Collide Tour' met Evanescence, waarmee ze tweemaal in een uitverkocht Paleis 12 stonden, stond Within Temptation met hun 'BLEED OUT 2024 TOUR' in een volgepakt Lotto Arena, Antwerpen, tweemaal zelfs op 4 en 5 oktober.
Vooraf op de website: De band rond frontvrouw Sharon den Adel beloofde haar fans opnieuw een onvergetelijke liveshow én het langverwachte achtste studioalbum voor te stellen. Zelfs na een carrière van 25 jaar is de nieuwe plaat 'Bleed Out' een gewaagde sprong vooruit voor de band. Van keiharde riffs tot symfonische melodieën die de roots van de band blootleggen, Within Temptation heeft op dit album een pad uitgestippeld dat zowel muzikaal als lyrisch onverschrokken en keihard is. Een muzikale reis, episch en onverschrokken openhartig …
Het optreden kreeg een politieke , religieuze tint en een activistische ondertoon. We kregen beelden van een knetterend vuur, een veld vol zonnebloemen tot een grauwe begraafplaats, de intro toen het optreden van Within Temptation begon, waarna een gemaskerde Sharon het podium betrad en het refrein werd ingezet van “We go to war”, verwijzend naar de oorlog tussen Rusland en Oekraïne. Na het verpletterende 'Bleedout" haalde Sharon alles uit de longen met het nummer “Ritual”. “Shot in the dark” laat dan weer een iets braver kantje horen. Sharon geeft de mensen de boodschap mee om terug iets meer empathie voor elkaar te hebben in deze tijden. Er passeren dan enkele minder bekende nummers de revue. “A Fools Parade”, dat “Shot in the Dark” en “The Promise” klonken intens spannend.
Verderop een “Our Solemn Hour”, waarna het slot akkoord word ingezet met het intieme nummer “All I Need” om tot slot uit te wuiven met met de klassieker “Mother Earth”.
Jammer genoeg dus geen 'Ice Queen', wellicht de grote afwezige op de setlist.
Al bij al kregen we wel een heel boeiende, afwisselende avond met stevige nummers en sfeervolle ballades die steeds mooi werden afgewerkt met prachtige beelden en het creëren van een bijzondere sfeer via de led zuilen op het podium .
En natuurlijk is er telkens de hemelse stem van Sharon Van Den Adel, die het plaatje compleet maakt. Een bijzonder geslaagde avond, die een spiegel voorhield en een tekende boodschap verkondigde van wat in onze wereld gebeurt …
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Within Temptation
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6961-within-temptation-04-10-2024.html?Itemid=0
Annisokay
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6960-annisokay-04-10-2024.html?Itemid=0
Setlist: We Go to War - Bleed Out - Ritual - Endless War - Shed My Skin (with Annisokay) - Wireless - The Reckoning - Shot in the Dark - Stand My Ground - A Fool's Parade (with Alex Yarmak) - The Promise - Supernova - Paradise (What About Us?) – Faster
Encore: Our Solemn Hour - All I Need - Mother Earth
Organisatie: Biebob + Live Nation
Tropen – Je begint met nummers schrijven, terug afbreken en opbouwen tot je aan een constructie komt en een plaat, das nu net het proces bij Tropen in een notendop
“Ergens boven de regenboog beland je in Tropen, alles wat je daar verder over wil weten, vertaalt zich in de liedjes die we maken, en de manier waarop we die live brengen. Kom gerust eens luisteren, of duw op de playknop ergens waar de streaming door de Tropen stroomt. Voor liefhebbers van nutricore, krautpops, chachachazzjunk en lo-fat ingredient rock.” Dat staat te lezen in de omschrijving van het trio Tropen die recent een EP (cassette) op de markt brachten.
Tropen bestaat uit Bjorn Kerckhof: gitaar/ zang, Inge van den Kroonenberg: basgitaar /zang en Kris Vlaeminck: drums/ zang. Ze hebben al heel wat ervaring binnen de scene, en gooien hun ervaring en inspiratie samen in dit toch wel heel bijzonder project.
We hadden een fijn gesprek tijdens een van hun repetities met het trio. Over de band, over de cassette, over een beetje van alles…
De naam Tropen … het heeft niets te maken met de evenaar? De Tropen? Wie zijn Tropen, stel jezelf eens voor?
Bjorn: Tropen is heeft niets te maken met zomerse toestanden of de tropen op zich. Tropen is een stijlfiguur waarbij je door middel van een deel van iets, een geheel oproept. Dat is ook een beetje hoe onze muziek in elkaar steekt eigenlijk. Door delen van iets samen te voegen, een geheel oproepen ... Tropen dus.
Kris: De band is ontstaan door een ontmoeting tussen mij en Bjorn in pré COVID tijden. Ik zat toen in een ander project waarvoor ik Bjorn vroeg gitaar te spelen. Tijdens corona is dat project uiteengevallen en verveld tot enkel Bjorn en ik overbleven. Op een bepaald moment hadden we voldoende songs in elkaar gestoken en zochten we nog een bassist. Bjorn haalde Inge erbij omdat hij haar kende van andere muzikale avonturen.
Bjorn: Inge is vroeger singer-songwriter geweest en was ook bezig met kunst performance. Ze paste eigenlijk in het plaatje. Zelf was ik al een tijdje gestopt bij de Future Dead en voelde de tijd rijp om zelf aan eigen werk te sleutelen.
“Voor liefhebbers van nutricore, krautpops chachachazzjunk en lo-fat ingrediënt rock” wat moet ik me daarbij voorstellen ? ?
Bjorn: ik ga je uit jouw lijden verlossen (lacht) het is gewoon een spelen met woorden en stijlen, niets meer dan dat. Muziekgenres kleven op je eigen muziek is niet zo simpel. We denken wel dat krautrock een basis is, en ook Lo-fi zit verweven in onze sound. Die chacacha is een saus die daarbij hoort. Het is gewoon een mix van stijlen, zonder meer … niets meer en minder.
Jullie brachten een EP uit (ook cassette) ‘Super Power Golden Hour’ een zeer speciale titel, maar een cassette in deze tijden, wordt dat nog verkocht eigenlijk ?
Inge (die wat later aansluit): toch wel, mijn plusdochter heeft zelfs een walkman gekocht. Het is dus zeker niet ongekend, integendeel!
Los daarvan, in tijden van spotify, youtube, bandcamp en dergelijk moet je fysiek nog iets uitbrengen eigenlijk?
Kris: Om optredens te boeken is het nog steeds nodig iets fysiek in handen te hebben om te verkopen, het wordt dus ook verkocht zoals Inge zei. LP’s zijn wat duurder, cassette was dan de beste optie. Maar ondanks het aanbod van digitale muziek beleving, zijn nog veel mensen op zoek naar iets tastbaar.
Het is - naar mijn mening – een schijfje met een lekker hoekje af. Toegankelijke muziek maar in een experimenteel jasje. Is dat bewust?
Inge: Dat is natuurlijk een zeer leuk compliment. Onze muziek draait rond een zoektocht. Construeren en reconstrueren is de rode draad doorheen wat we doen. Daarbij neem je de invloeden uit wat je in het verleden hebt gedaan ook mee. Je begint met nummers schrijven, terug afbreken, en opbouwen tot je aan een constructie komt in de vorm van nummers die dan eventueel op een EP of een plaat kunnen belanden. Dat is een heel proces van experimenteren en dingen uit proberen. Het is eerder een natuurlijk proces.
Kris: het standaardidee van een album met een liedje en een pauze en dan een volgende liedje tot je aan een veertigtal minuten komt is misschien niet meer van deze tijd. Zeker vandaag met al die streamingdiensten. Albums worden niet echt meer beluisterd zoals vroeger denk ik. Het draait meer om singles en songs apart. Maar niets verbiedt ons om met het concept ‘album’ te spelen.
Bjorn: het is zoals Inge zei, een heel proces. Ideeën worden nummers, soms gaat dat vlot, soms moet je er heel hard aan knabbelen. Ikzelf hou wel van complete platen beluisteren, maar die tijd lijkt inderdaad een beetje voorbij heb ik de indruk.
Het valt me op hoe bands inderdaad tegenwoordig eerder geneigd zijn op de ene single of EP na de andere uit te brengen, en niet staan te springen om een full album uit te brengen. Dat was vroeger eerder omgekeerd, bands brachten een LP uit en haalden daar singles uit. Dat is dus ook bij jullie een bewuste manier van werken als ik het goed begrijp?
Bjorn: De tijden zijn veranderd. Je kunt dat risico nemen om een album uit te brengen met tien nummers, en een jaar aan een stuk daarmee op toer gaan en zo. Soms werkt het, maar niet voor iedereen. In deze tijden is het dus inderdaad beter het omgekeerde te doen. En daardoor in de schijnwerpers te blijven .
De songs hebben een duurtijd van elk circa tien minuten, maar het voelt aan als een seconde , het verveelt nooit. Het lijkt me ook alsof binnen elke song andere wendingen worden aangenomen, alsof er meerdere songs verborgen zijn in een song? Of zie (hoor) ik dat verkeerd?
Bjorn: Als je die informatie van voordien niet hebt, hoe een song ontstaat en nummers binnen komen, dan lijkt dat inderdaad zo. Officieel zijn het vier nummers, maar die zijn gewoon aan elkaar gekleefd. Om zo tot twee songs te komen. Er zitten geluiden vanuit het repetitielokaal tussen, een trein die voorbij rijdt en zo voort. Dat is allemaal heel bewust gedaan. Om het proces van hoe die nummers zijn ontstaan echt te onderlijnen.
Los van het feit dat ik dit net daarom zo een interessant concept vind. Het is alsof je in een rijtuig van een trein zit (de eerste song) en er verschillende mensen instappen die je elk op hun eigen manier tot de verbeelding spreken. Maar het is nog steeds datzelfde rijtuig... voor sommige mensen kan dat wat ‘chaotisch’ overkomen, denk je niet? En misschien ook welk publiek willen jullie echt aanspreken met jullie muziek?
Inge: welke publiek we willen aanspreken zijn we niet mee bezig, iedereen is welkom. Ik heb er nog nooit echt bij stil gestaan ‘welk’ publiek dat dit is. Dat zijn vermoedelijk mensen die veel kleine en grote concerten en vooral op zoek zijn naar nieuwe bands? Denk dat niemand van ons daar ooit echt bij stil gestaan heeft eigenlijk.
Kris: Ik vind je vergelijking met die trein wel mooi. Zal wel beroepsmisvorming zijn.
Los van dat alles. Hoe waren de reacties op de EP voorlopig
Kris: de meeste reacties kwamen toch van mensen die zijn komen kijken naar ons. De mensen reageren positief.
Inge: We hebben al een aantal EP’s kunnen verkopen. We zitten bijna door onze voorraad, dus dat zit op zich goed.
Ik hoor soms van bands dat het moeilijk is, als Vlaamse band, om door te breken in Wallonië, daar hebben jullie dus geen last van?
Inge: we krijgen reacties van die kant uit. Doorbreken is dan weer iets anders. Het spreekt wel aan om als Gentse band ook die kant op te kijken en zien wat er uit de bus komt.
Bjorn: Er zijn heel veel bands op de markt, er is een overaanbod. En om dan boven dat maaiveld uit te komen is sowieso al heel moeilijk. De podia zijn ook beperkt. Gemakkelijker is het er zeker niet op geworden.
En na deze EP (cassette), ondanks alles, toch een full album?
Kris: Een full album zien we zeker zitten en er is links en rechts wel interesse om iets van ons uit te brengen. We gaan er nog geen datum op plakken. We doen niets overhaast.
Wat zijn de verdere plannen voor dit en komende jaren met Tropen?
Bjorn: Het is heel simpel, veel shows spelen te lande en blijven aan nieuw materiaal werken. Lijkt ons een gezonde ambitie om te hebben. Een booker en management zal zich dan ook misschien aandienen? Het zou fijn zijn om een buitenstaander te hebben die die kar kan trekken. Zolang we kunnen blijven verder doen. We zien wel wat er op ons afkomt.
Wat zijn jullie ambities met Tropen? En heb je een soort ‘doel’ voor ogen?
Kris: Zoals gezegd: spelen. We speelden eind september nog in Kaprijke en in december staan we in Nederland. Er mogen er voor ons part nog wat bijkomen. En ondertussen nummers online uitbrengen bij gekke labels of mensen die ons leuk vinden.
Bjorn: Ja, zoals op ‘Go to bed records’ die Lived to Long van ons op de streamingdiensten zetten. En ‘Mostly interrupted records’ die experimentele setlists online zwieren, zoals ‘Het jaar van de wolhandkrab’.
Inge: een kleine mini tour in elkaar kunnen boksen die ons een beetje overal brengt, eventueel in het buitenland, zou ook leuk zijn. Maar filmpjes maken voor de band blijven ook een doel. We zien wel.
En toch… jullie muziek is toegankelijk (zou dus passen op grotere festivals dankzij de aanstekelijke vibe in jullie muziek) maar ook lekker alternatief, waardoor je toch een ruim publiek aanspreekt…
Bjorn: dank je wel. We zien wel.
Pics homepag @JJPP
Bedankt voor de fijne babbel, voeg er gerust enkele links aan toe waar de mensen jullie muziek kunnen beluisteren of jullie kunnen vinden
https://treaupen.bandcamp.com/album/super-power-golden-hour
https://vi.be/platform/Tropen
www.instagram.com/tropen_is_a_band/
www.facebook.com/tropenmusic
https://gotobed.be/
https://mostlyinterrupted.bandcamp.com/album/het-jaar-van-de-wolhandkrab
www.youtube.com/watch?v=KqNEwuME5Vc
www.youtube.com/watch?v=NG6ne8_NzG0
KAU - We blijven zoeken naar geluiden en interactie; het brengt ons in een situatie waarin je onze muziek niet kunt labelen. We passen overal bij, omdat we veel kanten op gaan
Van 12 tot 15 september 2024 brachten VI.BE, JazzLab, Ha Concerts en Europe Jazz Network de prestigieuze European Jazz Conference naar Gent. Dit evenement was een samenwerking tussen Creative Europe, Bijloke Muziekcentrum, Europe Jazz Network, Stad Gent, Vlaamse Gemeenschap, Lotto, Sabam for Culture, PlayRight, Fédération Wallonie-Bruxelles, Wallonie-Bruxelles Musiques, FAZZ, Belgium Booms, VIERNULVIER Gent, DEMOCRAZY, Gent Jazz & Omer.
Het vierdaagse programma omvatte tal van netwerksessies, keynotes, panels en showcaseconcerten. EJC is een uitgelezen kans voor de Belgische jazzartiesten van het moment om zich te tonen aan honderden (inter) nationale jazzprofessionals en -liefhebbers.
Op de eerste avond vertoefden we in de gezellige De Centrale, Gent. Een oorspronkelijke stedelijke elektriciteitscentrale die is omgebouwd tot een, we citeren uit de website, 'intercultureel ontmoetingscentrum'. Naar aanleiding van de 'European Jazz Conference' stelde 'Young Curators ' - negen gepassioneerde jonge programmatoren met een liefde voor jazz, Rutger Mathys, Stan Maris, Kobe Gregoir, Nele Uyttendaele, Ferre Heyvaerts, Ewout Janssens, Anton Robberechts, Warre Vanhoutte & Joris Vanschoren - een programma samen met drie heel beloftevolle artiesten die het begrip jazz overstijgen, op hun eigen wijze.
De nacht van de Jonge Wolven in De Centrale dus, en daar moesten we gewoon bij zijn… Een boeiende avond werd afgesloten door KAU, een Brusselse band die ons aangenaam wist te verrassen. “in een lichtjes dreigende trip, als de pedalen worden losgelaten en de sound bevreemdender gaat klinken, om dan later weer de registers open te trekken en te zorgen voor een dansfeestje. KAU tekende in de Centrale voor een heuse 'rave' party met een hoekje af … dé perfecte afsluiter van een bijzonder boeiende avond.” schreven we over hun optreden. Het volledige verslag kun je hier nog eens nalezen. https://www.musiczine.net/nl/festivals/item/95904-european-jazz-conference-2024-nacht-van-de-jonge-wolven.html
We hadden we een fijn gesprek met hen, over het optreden en de releases maar ook hadden we het over de ambities en de toekomstplannen.
Wie is KAU eigenlijk? Stel jezelf eens voor
We komen oorspronkelijk uit Brussel en kennen elkaar al sinds onze kindertijd. We hebben zelfs samen muziek gemaakt sinds we kinderen waren. We zijn dit project KAU begonnen in 2020 tijdens de pandemie.
Het is 'vreemd' maar de muzikanten binnen de jazz zijn meestal vrij jong, het publiek meestal wat ouder. Waarom kiezen jonge mensen ervoor om jazz te spelen?
Het is niet echt jazz wat we doen, maar we hebben wel die achtergrond en het geeft ons de mogelijkheid om veel te improviseren. Het mooie van jazz is dat je zoveel kanten op kunt en dat is absoluut wat we met onze muziek willen. De vrijheid om te doen wat je wilt en in de muziek te stoppen wat je wilt. Dat is zo mooi aan jazz.
Als jazz zo mooi en divers is, wat weerhoudt jongeren er dan van om niet (veel) naar jazzconcerten te gaan?
Er zijn eigenlijk veel jongeren in België die naar jazz luisteren of naar jazz evenementen gaan. We hebben het gevoel dat er een jazz 'renaissance' aan de gang is in ons land, waar jongeren steeds meer geïnteresseerd zijn in instrumentale muziek. Het is alleen moeilijk op te merken vanuit een extern perspectief omdat deze evenementen niet genoeg worden uitgezonden of belicht in de media en daarom is het algemene gevoel dat instrumentale muziek tot het verleden behoort.
Ik las dat je ook aan hiphop doet. Wat is het verband tussen hiphop en jazz? Het lijkt me een beetje vreemd …
Over het algemeen richten we ons niet op jazz, hiphop of een ander muziekgenre. We nemen graag iets van elk genre. Bijvoorbeeld de improvisatiekant van jazz. We blijven zoeken naar geluiden en interactie en dat brengt ons in een situatie waarin je onze muziek niet kunt labelen. We passen overal bij, omdat we veel kanten op gaan. Tijdens het creatieve proces kunnen we elementen uit verschillende genres overnemen.
Om je vraag over het verband tussen hiphop en jazz te beantwoorden: als je naar hiphop uit het begin van de jaren '90 luistert, zie je ook een duidelijk verband tussen de twee, toen bijvoorbeeld hiphopproducers jazzmuziek in hun 'beats' sampelden. Luister maar eens naar 'The Low End Theory' van 'A Tribe Called Quest'. Het eerste wat je hoort is een sample van Ron Carter op contrabas.
Je bracht een meer experimentele kant naar voren. Jullie muziek spreekt me aan. In 2023 was er 'The Cycle Repeats' (in het Frans: “Eternel Recommencement”). Met dit album krijg ik het gevoel dat je nog steeds op zoek bent naar een geluid dat bij je past … Wat denk je zelf?
Ik denk dat we gewoon een open geest houden in onze composities, zonder specifieke regels of iets dergelijks te volgen. Dat is eigenlijk onze sound. Je zou wat rock, hiphop, jazz of elektronische muziek kunnen vinden, we houden een open geest. Maar de gemeenschappelijke factor in ons geluid is dat we bas, drums en elektronische muziek combineren, dat is waar KAU zit. We combineren deze instrumenten op de meest mogelijke manieren om een bepaald soort energie te creëren. Vooral op 'The Cycle Repeats' hebben we daar veel aan gewerkt. Beginnend bij wat rock, wat elektronica en daar dan mee experimenteren. Eerlijk gezegd gaan we nu met het nieuwe album een concretere richting op dan voorheen.
Ik heb gelezen dat de inspiratie voor het debuutalbum vanuit Duitsland kwam … Kun je er wat meer over vertellen?
Het was tijdens de pandemie in 2020 dat Matteo en Andre ontsnapten aan de lockdown van Brussel om zich bij Jan te voegen in het huis van zijn oma op het Duitse platteland. Het was een prachtige ervaring waar we in slechts een week tijd onze eerste beat tape opnamen op een zeer DIY manier. We voelden ons verbonden door de omringende natuur en koeien (nog een reden voor de naam KAU). Wat betreft onze afkomst, we komen allemaal uit verschillende landen en hebben elkaar op 13-jarige leeftijd ontmoet in Brussel in een zeer internationale context. Matteo is Italiaans, Andre is Zwitsers/Noors en Jan is Italiaans-Duits.
Over Brussel... Zowel hier in Gent als in Brussel is er een bloeiende jazzscene. Wat is er zo speciaal aan de jazzscene in Brussel, en verschilt die veel van andere steden?
Er is een beweging gaande in Brussel rond instrumentale muziek, die niet jazz is, of elektronisch, of gerelateerd aan een genre. Het is gewoon een mix van elementen en de diversiteit die je in Brussel vindt, en door samen te spelen ontstaat er een nieuw geluid. Iedereen is gewoon bezig met het bespelen van instrumenten en dat brengt de Brusselse scene in een meer experimentele richting. Dat is ook wat sommige mensen 'The Brussels Sound' noemen.
Er is inderdaad een grote diversiteit in onze hoofdstad, dus waarom maken jullie geen album geïnspireerd door Brussel?
Het klinkt als een goed idee. Maar er zijn zoveel andere bands in ons genre die dat al doen. We zullen het in overweging nemen voor de toekomst.
De nabije toekomst - Jullie werken aan een nieuw album. Kun je ons er wat meer over vertellen? Wat is de volgende stap?
We hebben een gloednieuwe EP uit - https://kaumusic.bandcamp.com/album/kaugummi-mad-kau - en het is een goede weergave van de KAU-sound, we hopen dat de tracks als 'catchy' en herkenbaar worden ervaren. Een meer concrete EP die misschien makkelijker te beluisteren is voor het publiek. In het creatieproces nemen we altijd de beste delen uit sessies waar we improviseren en experimenteren, en maken daar tracks van.
Is het nog interessant albums te releasen in tijden van Spotify en andere streamingdiensten? Het is duur en kost veel moeite
Als live muzikant is er altijd de druk om iets uit te brengen. Meestal zetten boekers je alleen op een podium als je tenminste een EP of album uitbrengt, dat is één van de redenen. Concerten spelen is het belangrijkste inkomen voor een band. Een andere reden is dat je als instrumentale muzikant gewoon meer moet uitbrengen dan een popartiest die vaak afhankelijk is van die ene hit van een album. Het is belangrijk om jezelf te blijven vernieuwen als je wilt overleven als instrumentale muzikant. Dat kunnen we alleen door te experimenteren en onszelf te pushen. En een album is uiteindelijk nog steeds iets moois om te hebben, iets wat je fysiek in je handen kunt houden en waar je trots op kunt zijn.
Wat zijn de verdere ambities?
Spelen in Japan (haha). Dat is waar, maar ook in Scandinavische landen zoals Noorwegen, Denemarken of Finland. Dat moet geweldig zijn. De UK is ook een land waar we graag spelen. Laten we zeggen dat we gewoon over de hele wereld willen spelen en dit vele, vele jaren willen blijven doen...
Dat klinkt als een goed plan; nog iets dat we over het hoofd zagen?
Er komt binnenkort een video uit, dus we zouden het leuk vinden als iedereen die komt bekijken. En natuurlijk om ons live te komen zien.
Jullie speelden hier in het kader van de 'Young Curator Program' tijdens de European Jazz Conference in Gent. Op welke manier kan het voor jou nuttig zijn om hier deel van uit te maken? Kan het nieuwe deuren openen?
Het is geweldig om hier deel van uit te maken en we vinden het geweldig om te zien hoe jonge mensen de kans krijgen om een evenement te organiseren. Het brengt mensen samen, verbindt ze en brengt ze op ideeën. We zijn erg dankbaar en we weten zeker dat het deuren voor ons kan openen.
Pics homepag @Yaqine Hamzaoui
Bedankt voor het leuke interview en veel succes met alles!
'Plexi', het nieuwe album van CRACKUPS, is een kopstoot van snelle psychpunk met een scheut garage. Razendsnel en retestrak en bij voorkeur met de versterker op 11, maar altijd met een fijn oor voor melodie en detail.
We hadden al ongeveer in de gaten dat ‘Plexi’ een fijn album zou worden, na singles als “Plane Crash”, “The Phallus”, “Sgt. Haze” en “S.A.T.A.N.”. Het concert van CRACKUPS op Pukkelpop wordt door bijna alle aanwezigen aangeduid als ‘om nooit te vergeten’.
‘Plexi’ komt vier jaar na ‘Greetings From Earth’, is het tweede full album sinds de terugkeer van de band en sluit naadloos aan op debuutplaat ‘Animals on Acid’ uit 2011. Net zo onstuimig en compromisloos.
“The Phallus” is een parodie op het type alfaman dat z’n jongeheer achternaloopt en is muzikaal pompende psychpunk om een puntje aan te zuigen. In “S.A.T.AN.” zit wat van the Sonics en een trage, uitgeklede versie van the Stooges. De andere songs hebben net zo goed iets te lang in de pikante marinade gesudderd. Met Black Flag meets Devo als omschrijving zit je al ongeveer op het juiste spoor. Thomas schreeuwt op bijna elk nummer zijn stembanden naar de Filistijnen en etaleert een vocale waanzin waar geen enkele dwangbuis tegen opgewassen is. Maar leuk is deze compacte, wild rockende razernij wel.
De instrumentale titeltrack “Plexi” zorgt voor iets wat we ruimdenkend zouden omschrijven als een rustpuntje. “Lost In The City” is net zo’n sleper, maar dan langer en gezongen. Hier moeten we denken aan de ruwheid van een Velvet Underground.
“Pisshead” doet in agressie en speelduur wat denken aan de fastcore van Röt Stewart. En “Knockin’ On Heaven’s Gate” is een orgie van nerveuze gitaarakkoorden en pompende drums. Mijn persoonlijke favoriet is “White Ash”, misschien alleen al door het leuke drumritme.
‘Greetings From Earth’ was vier jaar geleden misschien wat kort als terugkeer-album, met slechts zeven songs in nauwelijks 18 minuten. Dan voelt deze ‘Plexi’ met tien nummers in bijna een half uur meer aan als een volwaardig album. Van de drie ‘trage’ nummers krijgt enkel “S.A.T.A.N.” een ruime voldoende. Voor “Plexi” en “Lost In The City” hopen we dat ze het album gehaald hebben om het contrast te benadrukken: je beseft pas hoe hard je gaat op een brommer als je een fietser voorbijsteekt.
https://www.youtube.com/watch?v=_Icg6glWj6E
Fred Angst (Gerry Vergult) was samen met Elvis Peeters de drijvende kracht achter cultband Aroma Di Amore die eind 2022 ophield te bestaan. De inspiratie van de gitarist was evenwel nog lang niet opgedroogd en zijn gedrevenheid is nog onaangetast. Onder eigen naam zet hij nu de eigenzinnige traditie van zijn vroegere postwaveband verder.
Het is niet de eerste solo-worp van Vergult. In de jaren ’80 had hij al een paar eigen releases onder de naam Fred A en daar zong hij zelf op. Dat laatste besteedt hij uit voor de nieuwe release.
In het voorjaar van 2025 verschijnt van Fred Angst het debuutalbum ‘Stockholmsyndroom’ en er werd een eerste single gedropt. “15 Dagen In De Zon” is een bruisbal waarvoor Angst de jonge rockgod Sietse Willems aantrok, die met de onstuimigheid van een ongetemde hond zijn bevreemdende lyrics over een zomervakantietrauma de opnamestudio heeft ingeslingerd. De lyrics passen in een lange Belgisch-surrealistische traditie van Aroma di Amore, De Brassers, Arbeid Adelt! en – recenter – Nel & J.P..
Sietse kennen we vooral van Meltheads. Met die band nam hij al de puike Nederlandstalige newwavesingle ‘Naïef’ op. En die bracht hij ook op het afscheidsconcert van De Brassers in de AB, zodat dat nummer ook op het Brassers-album ‘Tormorrow Never Ends’ staat. Drummer Bootsie Butsenzeller (ZOOL, Ford’s Fuzz Inferno, Scroundels, …) zorgde voor de drumpartijen. Fred Angst speelde zelf alle andere instrumenten in (gitaar, bas, synths).
Als deze single ons iets leert is het in de eerste plaats dat de combinatie van Fred Angst en Sietse Willems voor 200% werkt. Met de passie en de sense of urgency die de jonge rockgod in zijn vocalen legt, is dit een perfecte match. Fred Angst weeft er een pakkend muziektapijt onder: catchy, dansbaar en toch stevig rockend, …
Het volgende nummer van ‘Stockholmsyndroom’ werd ingezongen door Marcel Vantilt van Arbeid Adelt!. Op papier moet die combinatie net zo hard scoren als de eerste single, maar met Marcel blijft het altijd spannend.
FRED ANGST - 15 Dagen In De Zon (Official Video) (youtube.com)
Klaïton werd in Zeeland (Nederland) opgericht in 2013 en had tot voor kort nog geen enkele release op zijn naam. Dat was zelfs een beetje hun handelsmerk geworden: ze zijn vooral een liveband en geen studio-ratten. Vorig jaar hield de band dan een poll bij hun volgers op Facebook en die willen maar al te graag een eerste release. En zo kan je nu deze review lezen van ‘Behind The Ritual’, de eerste EP van deze band.
De bandnaam zou een verwijzing zijn naar de god van het onkruid, maar afgaand op de resultaten in Google hebben ze dat misschien gewoon zelf verzonnen of werd de naam aan hen geopenbaard na het roken van een specifiek onkruid. Klaïton is samengesteld uit muzikanten van de Nederlandse bands Polluted Inheritance, die in 2008 gestopt is, en Burial, die nog steeds actief is en die vorig jaar nog op Kashfest speelde. De vier Nederlanders worden aangevuld met zanger Gratiën (Colcothar, Allöchtöön, Satyrus, Temple of Bones, Deathtrap, Katastrophobia, …) uit Vlaanderen. Enkele bandleden van Klaïton hebben familiale connecties met Inherited, de roedel jonge wolven die dit jaar vanuit het niets de Nederlandse Wacken Battle wonnen en die al wel een paar digitale releases op hun naam hebben staan. Misschien was dat wel de belangrijkste trigger: een release van de oude zakken om de jonkies eens te tonen hoe dat moet.
Wat de aanleiding ook was, ‘Behind The Ritual’ is een heel aangename release geworden. Wie afgaand op de bandbezetting gerekend had op een kopie van het geluid van Polluted Inheritance, die komt bij Klaïton toch eerder van een kale reis thuis. Technical deathmetal is dit niet voluit. Hun skills tonen de muzikanten van Klaïton wel, maar de voor dit genre typische complexe songstructuren, die mis ik. Dan klinken de brutal death-invloeden van Burial net een stukje sterker door. De sappigste technische stukken zitten – voor mij - in “Silence” en “Testament to Greed”.
Deze hele EP ademt oldschool death. Denk aan Memoriam, aan Living Gate en aan de zopas uitgebrachte EP van Solifugia. Waar we Gratiën doorgaans kennen als een heel veelzijdige vocalist die durft experimenteren en tegelijk een groot vocaal bereik heeft, beperkt hij zich hier tot vocalen die grotendeels in hetzelfde spectrum zitten. Hij levert nog steeds een bovengemiddeld goede prestatie, maar misschien niet zoals we dat van hem gewoon zijn in vroegere bands en projecten. De gitaarsolo’s op deze EP zijn heel scherp maar verraden soms ook wat de leeftijd van de gitaristen. Voor de solo’s is er telkens veel tijd en ruimte in de tracks. De sound is als geheel een mix van brute agressie en soms wat meer technische stukken.
‘Behind the Ritual’ is misschien niet het soort release die ons van onze sokken blaast. Daarvoor komt er tegenwoordig teveel hoogkwalitatieve death metal uit. Wel is het een knap nieuw hoofdstuk in het al lange verhaal van deze band. Met dat lange wachten had deze EP best een full album mogen zijn. Hopelijk moeten we nu niet opnieuw meer dan tien jaar wachten op een volgende release.
scavenger | Klaïton (bandcamp.com)
Godspeed You! Black Emperor – Le Grand Mix in brand!
Krek op de dag van de release van het nieuwe album ‘NO TITLE AS OF 13 FEBRUARY 2024 28, 340 DEAD’ stond GY!BE op het podium van de Grand Mix, dit amper een jaar nadat ze hier bij de buren van l’ Aéronef een wonderlijk concert gaven. Met 4 tracks kregen we een uitgebriede rondleiding in de nieuwe plaat en al snel bleek dat deze weer even indrukwekkend is als de meeste van zijn voorgangers. Alle ingrediënten die deze band zo uniek maken waren immers aanwezig, een atmosferische sound, melancholische violen, verschroeiende gitaarpartijen, adembenemende verstilde momenten en epische noise-uitbarstingen.
De nieuwe tracks “BABYS IN A THUNDERCLOUD”, “RAINDROPS CAST IN LEAD” en “GREY RUBBLE-GREEN SHOOTS” mochten volgens het gekende recept stuk voor stuk in hun live versie lustig buiten hun oevers treden. Het waren toonvoorbeelden van hoe een G!YBE song een volledig publiek kan vastnemen, verwonderen en naar andere oorden brengen. Zowat iedereen werd meegezogen in dat alweer apocalyptische totaalspektakel.
Ook de onvermijdelijke visuals die steevast deel uitmaken van hun meeslepende gigs ontbraken niet. Chaotische beelden van verlaten gebouwcomplexen, neerstortende vliegtuigen, felrode vuurgloeden, rellen, bosbranden,… geen vrolijke eendjes in het park, dus.
Met “Fire At Static Valley” en “First of the Last Glaciers” plukte GY!BE twee geweldige pronkstukken uit hun vorige plaat ‘G_d’s At States End’ om dan volledig crescendo te gaan met “Chart#3” en “World Police and Friendly Fire”, een almachtige hap uit hun all time meesterwerk ‘Lift Your Skinny Fists Like Antennas To Heaven’. Volgend jaar is die plaat 25 jaar, mochten ze op het idee komen om ter ere van dat jubileum de plaat integraal live te spelen dan staan wij op de eerste rij, en dit al 2 dagen op voorhand.
Dit was nog maar eens een fenomenaal concert van een band die het post-rock genre niet omhelst maar overstijgt.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Noordkaap, ‘Winterthur’ tour – Twee uur lang een nostalgische trip van een fijne band
De return van Noorkaap in de oorspronkelijke bezetting krijgt nog een warm hart toebedeeld in de theaters en culturele centra . Het vat Noordkaap in hun rijk gevarieerde oeuvre samen in een setlist met goed, compact, subtiel opgestoft Nederlandstalig bekend en onbekender materiaal. Twee uur lang werden we in deze nostalgische ‘Winterthur’ trip betrokken met performer Stijn Meuris op het voorplan.
Het Limburgse Noordkaap ontleent z’n naam aan dat Noordelijke gedeelte van Europa waar we zelfs de fjorden zien op het achterplan; in 90 waren ze winnaar van Humo’s Rock Rally, wat de start was van een succesvolle muzikale carrière tot 96, met meesterlijke platen ‘Feest in de stad’ (91), ‘Een heel klein beetje oorlog’ (92) en ‘Gigant’ (94). Verder niet te vergeten, de soundtrack van Manneken Pis in die jaren …
De kunst van het schrijven zit ‘em in de genen van songschrijver Meuris, die samen met o.m. De Mens (Frank Vander Linden), Gorki (Luc Devos) of The Scene (The Lau) en Tröckener Kecks (Rick De Leeuw) het betere Nederlandstalige werk presenteerde in die jaren. In de oorspronkelijke bezetting met Erik Sterckx (bas), Nico Van Calster (drums ), Wim De Wilde (toetsen) en Lars Van Bambost (gitaar), kwamen ze in 2020 terug bij elkaar om er in te vliegen.
Vanaf 2022 tekenden ze voor een succesvolle festivalzomer en clubconcerten in Depot (Leuven) en AB (Brussel). Jawel, Noordkaap had en heeft er terug zin in , zetten het nu verder in een overtuigend mooi concept binnen de theaters en de culturele centra.
De klemtoon ligt op de platen van dertig jaar terug (‘Gigant’ en ‘Programma’); af en toe sijpelt er een song door van hun ander plaatwerk en die succesvolle soundtrack. Het is een mooie afwisseling van gekend materiaal, hits en onbekendere nummers. We krijgen twee kanten, de meer broeierige, opwindende, extraverte en de meer integere, donkere , sfeervolle kant van hun Nederlandstalig oeuvre. Het klinkt spannend en intens dus, die heel wat herinnering en ontroering doet opborrelen. De nummers zijn wat aangepast aan de tand des tijds, niet te hard , semi-elektrisch, waarbij de tekstvellen van Meuris en de muzikanten in een passend evenwicht zitten; de instrumentatie krijgt voldoende ademruimte om de song naar een hoger niveau te tillen.
Twee sets van elk een uur lang … Noordkaap grossierde in hun oeuvre en vond het enorm tof en leuk om die oude bekende en hun onbekendere nummers te laten horen. Meuris kent en weet elk geluidje van de songs. Hij is een belezen man , een verhalenverteller en gaat op in z’n rol als sing/songwriter. We worden ingeleid met “Verhalen” en “Drift” , die innemend, sfeervol, opbouwend zijn . “Satelliet Suzy” en “Panamarenko” zijn de eerste herkenning voor een breed publiek.
‘Gigant’ is het album, die het nauwst verwant is aan de band, o.m. met het integere, dromerige “Verstandig, wispelturig en onhandig” door die repetitieve, broeierige tunes; verder nog de poprockende single “Druk in Leuven”, net dertig jaar oud. Het minder gekende album ‘Programma’ uit 96 staat ook hier voldoende in de spotlights en het samenspel tussen de vijf wordt beklemtoond met “Verloren dag” en “Zij is zoveel keren beter” , wat de eerste set besloot.
Deel twee gaat van start met forse elektronica en drumbeats, “Ramsj” is het nummer, een beetje godvergeten uit de film ‘Alles moet weg’. Het leidt terug een boeiend deel in van dat album ‘Gigant’, met “Het zou niet mogen zijn” , “De belofte jong te sterven” en natuurlijk de titelsong; het zijn songs die sterk in elkaar steken en een mooie opbouw kennen, pop pur sang dus , onderbouwd van kleurrijke, sfeervolle keys . Manneken Pis , ook van medio de jaren 90 , kreeg ook een plaatsje toegemeten in de setlist, een soundtrack die het donkere, breekbare kantje liet horen (“Dat het gauw winter wordt” en het instrumentale “Harry & Jeanne”). “Ik hou van U”, de enige echte zwierige schlager uit de film , werd pas op het eind gespeeld; het publiek deinde mee op die heerlijke carrousel tunes.
We werden vooraf nog getrakteerd op enkele overtuigende ‘winterthur’ tracks als “Soms schrik”, omgeven van mooie elektronica motiefjes, en de classics, het rockende “Van God los” , “Arme Joe” (van de ‘Turalura’ plaat), vanavond kort, krachtig gebed in een diep groovende bas en drumtune; en tot slot het meeslepende “Een heel klein beetje oorlog”.
Het meezinggehalte zat ‘em dus meer in deel twee van de set, maar globaal kregen we een fijne, overtuigende nostalgische trip , waarbij Noordkaap z’n materiaal opstofte en hun comeback, na de festivals en de clubs, duidelijk bevestigde in deze ‘winterthur’ theater tour. Ergens mochten “Wat is kunst” en “Stil verdriet” hier gespeeld worden … Wie weet, de tournee duurt nog tot eind februari …
Noordkaap - U was een fijne band en wij, in het warme onthaal, een fijn publiek ...
Organisatie: Greenhouse Talent ism CC De Spil, Roeselare
Bryan Adams, ‘So Happy It Hurts Tour’ – Wat een vitaliteit van deze bijna 65-er …
Onze Belgische Vorst Nationaal past perfect binnen het plaatje van de tour. Net voordat de lichten van de zaal uitgaan, horen we nog “Rock This Town” van de Stray Cats weerklinken en komt er hele tekst voorbij …
Het komt erop neer dat God het land heeft gemaakt alsook de zeeën en de mens maar … geen Rockmuziek en daarom is hier ‘Kick ass’ met Bryan Adams op basgitaar en 2 grote opblaasballen in het publiek om ons te vermaken … We zijn eraan begonnen.
Hij brengt zowaar “‘Can’t Stop This Thing We Started” tot de sneakers toe helemaal in het wit op basgitaar, zoals Sting het hem voordeed in deze wondermooie en overvolle uitverkochte zaal. “Somebody” volgt en dan zien we hem eindelijk zijn veel te grote gouden Gibson gitaar nemen en is daar al “18 Til I Die”.
Het voelt aan als een sneltrein, we hebben het gevoel dat er snel gespeeld wordt. Gezien Bryan binnenkort 65 wordt op 5 november heeft hij hier dus de 55 uit het nummer aangepast naar 65. “Please Forgive Me” nu, en iedereen, alle 17.000, zingt uit volle borst mee.
‘My name is Bryan’, zegt hij, en hij vraagt een beetje gebrekkig: ‘combien parle le français? Je m’excuse mais je ne parle pas le … euh … flamand, seulement un peu de francais parceque je suis Canadien’ …
“Shine A Light” wordt ingezet als eerbetoon voor zijn vader; het wordt makkelijk gelinkt aan wie we in gedachte hebben en wat we persoonlijk al meegemaakt hebben … De halve zaal is plots vol met lichtjes.
Dat Pat Steward een heel goeie drummer is horen we o.a. op “Take Me Back”; na een korte stemming van zijn gitaar krijgen we “Kids Wanna Rock” met een eerste korte solo van drummer Pat.
Het gaspedaal blijft ingedrukt , de vaart zit erin ; “Heaven” is al het negende nummer op een klein uur tijd. “Go Down Rockin’” is er eentje op mondharmonica en bijhorende solo.
Hij heeft een mooie herinnering aan een speciaal lied met Tina Turner, een tribute aan de grote dame volgt; hij vond het een mooie eer om met haar te mogen zingen en hij mist haar nog enorm. “It’s Only Love” weerklinkt met een rommelige gitaarsolo van Keith Scott gevolgd door stukje “The Best” en “What’s Love Got To Do With It”, een mooi eerbetoon, maar jammergenoeg was het toch een slordige medley, die roet in het eten gooide.
“You Belong To Me” is een rockabilly-lied, is als dansmuziek, vertelt Bryan ons en groot is het plezier voor de cameraman die dansers en danseressen moet zoeken in het publiek, die op het nummer meedansen.
Het keuzenummer is “Cloud number 9”, een zalige song uit ‘98. Persoonlijk heeft m’n nummer “Let’s make a night to remember” de lijst niet gehaald. In plaats van een voorprogramma was er een filmpje rond een beeld van een oude witte cabrio met een QR-code om een lied voor te stellen.
“Take me out of this ‘Rock and roll hell’”, volgt als een hele goeie cover van Kiss. “The Only Thing That Lookes Good On Me Is You” hoeft geen commentaar.
Nu wil hij ons graag een Frans nummer doen zingen, echter is dit voor de eerste keer in het Frans in België maar het is toch al van 2002 en het schattige ‘Excuse moi si je chante des erreurs’, klinkt heel lief: ‘Me Voilà’
“When You’re Gone” zingen we allemaal goed mee en we worden ervoor bedankt omdat we goeie zangers zijn vanavond. Een charmeur eerste klas …
“Always Have, Always Will” is jammer genoeg een nummer dat er niet hoefde bij te zijn; het was te merken aan de grote passage naar de bar en terug.
“(Everything I Do) I Do It For You” scherpt de aandacht opnieuw, en is dan weer een globaal meezingmoment gevolgd door “Back To You”, de overgang naar het thema van de avond, ‘So happy it hurts’, wat de Tour is in 2024. We krijgen dezelfde vliegende oude auto als vóór het optreden, geholpen door vier drones aan de opblaasbare bolide gemonteerd; dit was erg mooi gevonden met die schijnende voor- en achterlichten!.
Het vormt de perfecte overgang naar toch één zijn beste nummers, “Run To You”. Hij vertelt ons dat ze in '88 een live-album hier opgenomen hebben in België, en dus vraagt hij ons of hij een nummer van deze live mag spelen … “Summer Of ‘69” is dit nummer en het is echt een plezier om te zien met welk enthousiasme hij dit na al die jaren nog steeds speelt . Hier niks anders dan lachende gezichten. Mooi.
Even schrikken bij “So afraid … if he came back and wanted you” …, niet wetende weten of hij dit nummer al gezongen heeft, maar dat kan. Op “Cuts Like A Knife” volgt een korte voorstelling van nog eens drie andere bandleden.
In de bis vertelt hij ons eerst nog graag een verhaaltje vol Belgische herinneringen aan Vorst, Antwerpen en Torhout/Werchter. “Straight From The Heart” draagt hij dan weer graag op aan de mensen zonder stem. Hij besluit met “All For Love” dit keer zonder Sting & Rod Stewart. Allebei ‘a capella’ gebracht, die een beetje deden denken aan Bruce Springsteen … Mooie afsluiters.
Schitterend wat deze Bryan nog steeds doet, begonnen op z’n 15de , maar nog even vitaal, actief, gelukkig op z’n (bijna) 65ste …
organisatie: Live Nation
Billiam and The Split Bills - Kort en krachtig
Met Billiam and The Split Bills en Piss Rules kregen we twee exponenten uit de zogenaamde ‘egg punk’ voorgeschoteld. Dit subgenre ontstond eigenlijk al begin jaren 10 maar kent de laatste tijd blijkbaar een hausse. Een sluitende definitie is er uiteraard niet maar het gaat vooral om lo-fi punk met een grote doe-het-zelf ethiek en satirische, nerdy teksten waarbij Devo vaak een grote bron van inspiratie is. Volgens sommige bronnen heette egg punk aanvankelijk dan ook devo-core.
Piss Rules is een duo dat zowel Leuven als Bristol gebruikt als uitvalsbasis en met een single, "Carsick", waarop vier nummers in evenveel minuten doorgejaagd worden, op het conto. De twee begonnen hun set vrij lieflijk met een duet dat me aan The Moldy Peaches deed denken. Het bleek slechts stilte voor de storm want daarna werden het tempo en het volume gevoelig opgetrokken. Eggman Meringuewell, lijkwit geschminkt met zwartomrande ogen, ramde zijn gitaar op een onorthodoxe manier terwijl het springerige zangeresje Grandma's Special er probeerde bovenuit te gillen. Poor man's Snõõper dacht ik even. Zelf zeggen ze beïnvloed te zijn door Devo (wie anders?) en Brorlab. Dat laatste kan wel kloppen, hoewel ze toch wat minder extreem zijn dan die Antwerpse groep. Korte nummers met titels als "Nietzsche preacher" en "Senile delinquent" werden telkens ingeleid door spitsvondige commentaren, waarna ze als voetzoekers ontploften. Sympathiek, dat zeker, maar lang zal het me toch niet bijblijven.
Hetzelfde kan ik eigenlijk ook zeggen van Billiam and The Split Bills hoewel deze band uit Melbourne toch wat duurzamer bleek. Billiam maakt naar eigen zeggen autismecore (wat ik me daarbij moet voorstellen is me niet geheel duidelijk) en knutselt zijn platen (en dat zijn er nogal wat) gewoonlijk solo in elkaar op zijn slaapkamer.
Maar als hij de hort op gaat kan hij rekenen op het vierkoppige The Split Bills. Billiam had er duidelijk zin in en voelde zich meteen thuis in de Pit's.
En ik kon hun snotterige en prettig gestoorde punk best wel smaken alhoewel ik me soms stoorde aan de synths die erg lo fi maar vooral ook lelijk klonken terwijl de gitaar te ver in de mix zat. Maar Billiam, die smeet zich ten volle en dat mag je vrij letterlijk nemen. Op een gegeven moment lag hij zelfs languit op de grond tussen het volk. Ook Ada Duffy liet even haar synths voor wat ze waren om het publiek te gaan verkennen en ze deed dat met een ijselijk gegil, een ware aanslag op de trommelvliezen.
Na een groot halfuur was alle munitie reeds verschoten. Kort en krachtig zoals het hoort, maar toch iets te vluchtig.
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
Voor de bespreking van de eerste release van Kate’s Acid moeten we even terugbladeren in de geschiedenisboeken om wat te vertellen over Acid. De Brugse speedmetalband Acid werd opgericht in 1980 en bracht tot 1985 drie LP’s en evenveel singles uit. Ze traden behalve in België regelmatig op in Nederland en Frankrijk. Ze deelden het podium met o.m. Motörhead, Black Sabbath, Manowar, Venom en Accept.
Voor hun oude vinylalbums betalen verzamelaars intussen grof geld en die albums werden de voorbije jaren druk heruitgebracht, zowel op CD als vinyl. In 2009 bracht het Amerikaanse label Maniacal Records het live-album ‘Live in Belgium’ van Acid uit 1984 uit op vinyl. Acid en zangeres Kate De Lombaert als pionier van de female fronted metal kregen in 2021 nog een eresaluut op het cover-album ‘Metal Queens’ van Marta Gabriel (van Crystal Viper).
Het Duitse in oldschool metal gespecialiseerde festival Keep It True heeft er alles aan gedaan om de band op zijn podium te krijgen. In 2010 was er al een verrassingsoptreden van Acid-zangeres Kate, die toen op het einde van de festivaldag één Acid-nummer bracht met een gelegenheidsband. Met muzikanten van Lanfear en Eternal Reign bracht ze toen “Max Overload”. Die dag waren er in Duitsland nog meer originele Acid-bandleden aanwezig voor een signeersessie voor het ‘Live in Belgium’-album, maar enkel Kate stond op het podium.
Dat smaakte naar meer en er kwam in 2019 een reünie van Acid. Van de originele bezetting bleven in 2019 enkel zangeres Kate en drummer Anvil over. De band werd aangevuld met onder meer Rik Priem (Rik Priem’s Prime, Frozen Rain) en Dries Vandamme (After All). Het eerste optreden zou natuurlijk op Keep It True zijn. Maar zover kwam het niet. Niet alleen door corona, maar ook door problemen binnen de band. Op een bepaald moment leken er twee versies van de band aanspraak te maken op de podiumplek op Keep It True in 2020: één met Kate en één met andere originele bandleden.
Daarop veranderde Kate ‘haar’ band in Kate’s Acid. Onder die naam worden sindsdien regelmatig concerten gespeeld in verschillende landen. Deze band stond in 2021 en 2023 op Keep It True. Van dat laatste optreden is nu een live-album verschenen. Kate’s Acid bestaat vandaag behalve uit Kate uit drie muzikanten die eerder samenspeelden in de Belgische hardrockband Raider, aangevuld met een gitarist van Speed Queen.
De opnames werden met veel liefde en ervaring gemixt en geproducet door Jacky Lehmann, een producer die faam verworven heeft dankzij zijn werk voor o.m. Scorpions, Nevermore, Volbeat, Amon Amarth, At The Gates, Airbourne, Saxon, …. De opnametechnieken van 2023 zijn heel wat verbeterd tegenover die van 1984 en je voelt dat de opnames met veel liefde en respect behandeld zijn.
Dit nieuwe album is geen doorslagje van ‘Live in Belgium’. De nieuwe bandleden benaderen technisch (akkoorden, snelheid, ..) en inzake sound sterk de speedmetal van de originele Acid, maar voor de puristen zal het snel duidelijk zijn dat er een andere band aan het spelen is. Kate heeft geen problemen om de nummers live te brengen, ook niet aan het einde van de set. Er zit natuurlijk wat patine op haar stem, wat overigens niet meer dan logisch is.
‘Blowing Your Ears Off’ bevat bijna alle grootste hits van Acid: “Maniac”, “Hooked On Meta”l, “Black Car”, “Max Overload” en “Bottums Up”. Opvallend is dat publieksfavorieten als “Heaven’s Devils” en “Lucifera” hier ontbreken, wat de fans heel jammer zullen vinden. Wel krijgen we een cover van “Stand Up And Shout” van Dio. Niet de beste versie die we van deze track al hoorden, maar we begrijpen dat Kate er graag één van haar eigen favoriete nummers bij heeft. Ook een nieuw eigen nummer had mooi geweest, maar dat bewaart deze band misschien wel voor een volgende release.
‘Blowing Your Ears Off’ is een mooi tijdsdocument. Wie er aan twijfelde of Kate’s Acid wel echt de hoogdagen van Acid kan laten herleven, krijgt met deze release netjes het bewijs op tafel: dat kunnen ze. Maar ‘Blowing Your Ears Off’ is waarschijnlijk niet het album dat alle discussies over Acid en de erfenis van de band zal wegvegen.
Op YouTube vind je nog zonder problemen de opgenomen livestream van het concert van Kate’s Acid op Keep It True, maar de versie op CD en vinyl klinkt stukken beter.
‘Never judge a book by it’s cover’ en hetzelfde geldt – vaak - voor de eerste song van een album. Die geeft niet altijd de schatten prijs die in het vervolg verborgen zitten. Die stelling gaat op voor “De Vrouwen Die Ik Nooit Heb Gekend” op ‘Tedere Baldadigheden’, het nieuwe album van Guido Belcanto.
Bij de eerste luisterbeurt gingen mijn tenen krullen bij “De Vrouwen Die Ik Nooit Heb Gekend”: Belcanto wentelt zich hier in een onpeilbaar diep bad van melig zelfmedelijden, op een goedkope 10 Om Te Zien-melodie. Dan denk ik: “Godverdomme Guido, jij kan toch wel beter op je oude dag”. Het is pas als de zinnen van de song beginnen in te zinken, dat duidelijk wordt wat achter deze brok ellende schuil gaat: een opgestoken middelvinger naar “To All The Girls I’ve Loved Before” van Willie Nelson en Julio Iglesias. De ietwat verholen middelvinger van de eenzame romanticus die al te vaak werd afgewezen. Onbegrepen en verteerd door dat onbegrip, maar met nog steeds de deur op een kier voor ieder die hem afwees. Dat laatste als een lichtpuntje in de duisternis, als massief tegengewicht voor Nelson en Iglesias die ‘de liefde’ en de aanbidsters maar voor het oprapen hadden en er niks mee gedaan hebben. En dat kan alleen op een melodie die net zo cheap is als dat van hen.
Niet elke song op ‘Tedere Baldadigheden’ graaft zo diep. “Broekjes Aan De Lijn” vertelt de kinderlijke verwondering van het verliefd zijn. “Alzheimer Blues” is hopelijk geen al te profetische songtitel. “IJsje Met Chocola” gaat over jeugdherinneringen aan op reis gaan met de auto en een beetje gefilosofeer dat je op latere leeftijd bij die herinneringen krijgt. “Seks Op Vreemde Plaatsen” is lekker ondeugend en past daarmee in een lange traditie van Guido Belcanto. Baldadig is deze song vandaag misschien niet in dezelfde mate als hij dat in het begin van zijn carrière zou geweest zijn. Toch schuilt er zelfs in deze ondeugd een zekere tederheid.
“Mooi Zoals Je Bent” is een opmerkelijk duet met Lara Chedraoui van Intergalactic Lovers. Belcanto heeft altijd goed kunnen aanvoelen met welke zangeressen hij in duet moet gaan. Ook hier denk je op het eerste gehoor dat Belcanto zich deze keer mispakt heeft. Lara lijkt wat krampachtig te zingen in het Nederlands en in toon en gevoel lijkt alles aan deze song wat krampachtig, met een tekst die je zowel als puur als als klef kan interpreteren. De tekst is misschien geen halve liefdesverklaring van Belcanto aan Chedraoui, maar eerder – in de omgekeerde richting - een bedanking voor Chedraoui omdat ze inging op de uitnodiging.
“Vaginale Vakantie En Penetrair Verlof” heeft Joeky Demunck als auteur. Je voelt inderdaad aan dat dit geen tekst van Belcanto is, in stijl en frasering, in gebruik van woorden. Mogelijk is Joeky een schuilnaam voor een bekendere artiest, die eens iets in de stijl van Belcanto geschreven heeft. Dat mysterie terzijde is dit een heel aangenaam nummer.
‘Tedere Baldadigheden’ heeft twee mooie covers. “Meneer De Generaal” is een vertaling van een “La Médaille” van Renaud en past in een lange rij die begonnen is bij “Meneer De President” van Boudewijn De Groot en die reikt tot aan “Hey, Mr. Dictator” van Enzo Kreft. Belcanto houdt van Renaud en het siert hem dat hij voor dit in Vlaanderen minder bekend nummer koos om de verantwoordelijken voor oorlog en geweld aan de kaak te stellen. Eén van de hoogtepunten op dit album is echter “De Blik Die Je Die Gast Geeft”, de vertaling van “The Look You Give That Guy” van Eels. Een sublieme vondst, al lag die misschien al wel heel lang voor het oprapen. In self-exposure zonder gevoel van schaamte zijn Guido Belcanto en Mark Everett elkaars gelijke.
Het slotakkoord op ‘Tedere Baldadigheden’ is verrassend. “Ik Wil Mezelf Bedanken” is niet de songtitel die we direct zouden associëren met Guido Belcanto. Want we kennen hem als iemand die misschien net zo graag net naast de spotlight staat als erin. Tegelijk kunnen we hem in deze song enkel volmondig gelijk geven. Als we hem vandaag fêteren als een halfgod, dan is dat enkel aan hemzelf te danken. Aan de aanhouder die ondanks afwijzing en het hem negeren op allerlei manieren zijn eigen weg gezocht heeft, met blutsen en builen rechtstaand na elke tegenslag. In de laatste regels bedankt hij overigens alle fans. Het voelt zelfs wat als een ‘adieu’, een afscheid aan alles en iedereen, maar we hopen dat we nog lang mogen blijven genieten van Guido Belcanto en zijn tedere baldadigheden.
Eosine is een jonge maar al veelbesproken gitaarband uit Franstalig België. Ze zitten bij MayWay Records, het huis van vertrouwen waar voorts onder meer The Crackups, Dirk., Meltheads en Stake onder contract liggen. De nieuwe EP van Eosine heet ‘Liminal’. Misschien is dat een verwijzing naar het huidige gevoel of de positie van deze band. Liminality verwijst naar de verwardheid bij een overgangsritueel, waarbij men niet goed meer weet waar men bij hoort. De EP-titel zou op die manier symbool kunnen staan voor de overgang van lokale helden naar internationale erkenning.
Het viertal uit Luik won in 2022 Court Circuit, de Waalse tegenhanger van Humo's Rock Rally, en verovert sindsdien stormenderhand ons land en de buurlanden. Behalve in België - op Les Nuits Botanique en Dour - maken ze ook in Nederland grote indruk op tastemaker festivals als Left of The Dial en Ik Zie U Graag. Democrazy zet ze op hun podium als ‘Big Next’ en daar moet je dan maar niet aan twijfelen.
Eosine heeft zijn unieke en intrigerende sound voor een groot deel opgedolven in de muziekgeschiedenis van de jaren ’90. Denk aan de rafelige, dreamy shoegaze- en noiserock van the Breeders, Throwing Muses, This Mortal Coil, ….. Een happy versie van The Cranberries, een donkerder versie van Heather Nova. Het is maar vanuit welke hoek je begint met luisteren. De lyrics klinken vaak mystiek en blijven een beetje mysterieus, twee adjectieven die ook passen bij de muziek.
Het eerste van de vier nummers op ‘Liminal’ is “UV” en dat is het meest ingetogen of brave nummer, met wel nog een rauwe schreeuw doorheen de noise in de slotakkoorden. “Plant Breeding” is dan misschien het meest catchy nummer, terwijl “Progeria” een soort progressive noisepop-track is, met leuke melodielijnen en ook al een interessante noiserockfinale.
De vierde track van deze EP, “Digitaline”, is een beetje de vreemde eend in de bijt, toch in de eerste halve minuut. Met twee voeten vooruit vrolijk, upbeat, zonnig, onbezonnen, pittig tempo, beetje slordig, ... wat wat afsteekt tegenover de mystiek en het mysterie van de andere intro’s. De commentaar-stem in de outro is een vreemde keuze en doet mij onwillekeurig denken aan de commentaarstem in “Paradise by the Dashboardlight” van Meatloaf.
Eosine is minstens intrigerend en dan is het jammer dat deze ‘Liminal’ slechts een EP is. Met een full album kunnen we misschien beter inschatten of deze band langer dan een paar nummers interessant is, maar op basis van deze vier nummers kunnen we vooral besluiten dat dit fantastisch klinkt.
https://www.youtube.com/watch?v=BjQZIN0LlWI
Starman Records maakte enkele jaren geleden furore met ‘Belgian Vaults’, een reeks vinyl-verzamelalbums met Belgische rock- en popnummers uit de jaren ’60 en ‘70. Op de Volumes 2 en 3 stonden nummers van The Sonny Boys en Splendid en met wat vertraging kwam daar een bijzonder vervolg op. Armand Nelen, de drummer/zanger van die twee bands, is opnieuw muziek aan het maken. Deze keer onder de naam Vilter. En die releases komen natuurlijk uit bij Starman Records.
In 2020 was er reeds een eerste EP en in 2022 was er de EP ‘No Rewind’. De nieuwe muzikale kompanen zijn Ayhan Kosses, David Meredith (uit Wales) en Geert Vanbever (Dead Man Ray, The Wizards of Ooze, Vitalski, …) zijn opnieuw van de partij voor de derde EP: ‘Pilgrims’.
Deze EP omvat opnieuw vier songs. Openingstrack “Come With Me” is een heel vriendelijke uitnodiging om op dezelfde golflengte te komen met de zanger. Het klinkt misschien een beetje klassiek, maar het wordt wel met veel passie gebracht. Net als het eerste nummer op de vorige EP doet deze track mij onwillekeurig denken aan het laatste werk van wijlen William Souffreau van Irish Coffee, zowel in muziek als in lyrics.
Op “Every Day” duikt nog een referentie op die we bij de vorige EP al maakten: Johnny Cash in de periode van zijn American Recordings. patine rules over vitaliteit, met wat twang die schippert tussen country en blues. Opnieuw heel klassiek en toch niet doorsnee. In de lyrics vertelt Armand over wat in het leven op ons pad komt: vreugde, uitdagingen, het missen van een geliefde die er niet (meer) is. Elke dag opnieuw de zon achterna met nieuwe hoop, al blijven er tegelijk wat wolken hangen.
De Johnny Cash-referentie kleeft ook aan “Warrior”, een song over vrede vinden in het innerlijke leven en over omgaan met de donkere kant van je persoonlijkheid. Authentiek verteld en meeslepend. Misschien mocht de gitaarsolo op deze track nog wat harder rocken en scheuren, om zo net die donkere kant en de innerlijke strijd te benadrukken. De intro klinkt lekker onheilspellend, maar daarna wordt de toon minder scherp.
“Down The Road” is een terugblik op het leven. Terugkijken op succes en mislukkingen op liefde en verdriet en vrede nemen met alles. Armand zingt het als een afscheid, maar van mij mag hij met Vilter hopelijk nog lang nog veel meer van die prachtsongs blijven opnemen.
https://www.youtube.com/watch?v=gNIoD_SvrWg
De Libanees Ibrahim Maalouf keert terug met zijn zestiende album ‘Trumpets of Michel-Ange’, een veelzijdige muzikale reis die traditie en moderniteit naadloos met elkaar verweeft. Met zijn kwarttoonstrompet, uitgevonden door zijn vader, brengt Maalouf een eerbetoon aan familie, liefde en de erfenis die wordt doorgegeven van generatie op generatie. Dit album is een ode aan zijn vader, die hij beschouwt als de ‘Michelangelo’ van de trompet.
Het album opent sterk met "The Proposal", een opzwepend en energiek nummer dat meteen de toon zet voor de rest van de plaat. Het is een feestelijke introductie, doordrenkt met Maaloufs kenmerkende oriëntaalse invloeden. Het daaropvolgende "Love Anthem" weet de luisteraar in een unieke mix van vrolijkheid en een onderliggende dreiging te hullen, wat een interessante spanningsboog creëert.
Bij "Fly with Me" worden we verrast door het gebruik van een Spaanse gitaar, wat een warme en intieme sfeer schept. Dit nummer voelt als een dans, waarbij Maalouf samen met bassist Endea Owens een schitterend samenspel neerzet. "Zajal" brengt de opzwepende energie van het eerste nummer terug, vol levendigheid en een erg meeslepend ritme.
"Stranger" begint ingetogen en bouwt langzaam op naar een meditatieve sfeer. Hier horen we de melancholie die diep in Maaloufs muziek geworteld zit. Het nummer voelt nog meer dan alle andere als een eerbetoon aan zijn vader, een reflectie op hun gezamenlijke reis.
"The Smile of Rita" heeft een zachte, glimlachende toon, en in het zevende nummer "Au Revoir", in samenwerking met Golshifteh Farahani, komt de rust mooi tot zijn recht. Het spel met rustige momenten en plotselinge opflakkeringen zorgt voor een prachtige afwisseling, een reis tussen emoties.
De mysterieuze afsluiter "Timeless" beëindigt het album op indrukwekkende wijze. Met bijdragen van artiesten als -M-, Toumani Diabaté en Nassim Maalouf, weet dit nummer de luisteraar achter te laten met een gevoel van tijdloosheid en reflectie. Een interessante trip die ik iedereen kan aanraden.
Kortom, ‘Trumpets of Michel-Ange’ is een meesterwerk dat genres en culturen overstijgt. Ibrahim Maalouf toont wederom zijn virtuositeit en vermogen om muzikale grenzen te vervagen, terwijl hij tegelijkertijd een intiem verhaal van familie en liefde vertelt.
Dit album is een must-listen voor zowel nieuwe als doorgewinterde fans.
World/Pop
Belgica Erotica werkt al sinds 2019 mee aan de revival van de new beat, met nieuwe, eigen nummers. Dat leverde reeds enkele leuke en interessante singles en andere releases op en zelfs een plaats op de verzamelaar ‘Walhalla New Beat’. Met de nieuwe single “Betamax Brunette” komen we opnieuw uit bij eerder gebruikte adjectieven als catchy, aanstekelijk, uitermate dansbaar en intrigerend.
Het is mooi hoe de ritmes en melodielijnen het hier van elkaar overnemen, terwijl de basisbeat het hele nummer aanwezig blijft. Dit klinkt echt als een ‘lost tape’ uit begin jaren ’90. Lyrics waren nooit het sterkste punt van deze act, maar op “Betamax Brunette” zijn die wel heel zuinig. Een beetje provoceren met slogans of expliciete teksten, zoals in de hoogdagen van de new beat, is vandaag nochtans zeker niet voorbijgestreefd.
Wat misschien nog leuker zou kunnen zijn, is een reeks eigen remixen. Een stripped down-, deephouse- of EBM-variant, dat zou haalbaar moeten zijn.
Elektro/Dance
Betamax Brunette -single-
Belgica Erotica
https://belgicaerotica.bandcamp.com/track/betamax-brunette
Liselotte Van Dooren kennen we vooral van haar vrolijke en vrijblijvende countrysongs, over de liefde, het leven en dromen. Met haar nieuwe digitale single op verandert ze het geweer een beetje van schouder en roept ze ons op om op te komen tegen onrechtvaardigheid en voor meer verbinding. Een mooie boodschap die we vandaag misschien echt wel iets meer nodig hebben dan anders. Mooi gebracht ook, niet belerend of doordrammend.
In de muziek van deze single horen wat minder country of americana terug dan op eerdere releases en wat meer klassieke poprock.
Na “Looking For Love” van vorig jaar is “Time To Lend A Hand” al de tweede nieuwe single na haar debuutalbum ‘49’.
Dat tweede album mag nu wel gaan komen …
https://www.youtube.com/watch?v=ERaIYVb2y7s
Ina Rose is één van de mooiste stemmen in de countrymuziek in Vlaanderen. Ze bouwt al enkel jaren gestaag aan een mooi oeuvre en haar nieuwe single “Gone Forever” is daarin een knap nieuw hoofdstukje. Muzikaal en productioneel is dit helemaal top, met een hoofdrol voor een huilende pedal steel in een heel uitgebreide bandbezetting. Dit klinkt buitengewoon goed.
In de lyrics is het bittere ernst en gaat het over bindingsangst en koudwatervrees om in een relatie te stappen. Niet een klassiek onderwerp in country, maar het klinkt oprecht en dat is wat telt.
Opnieuw een heel knappe single.
https://www.youtube.com/watch?v=nU26uvFVL3o
Flo, voluit Florian De Schepper, is een Gentse gitarist die al heel in de folkscène zit. Dat met bands als Bogus en Broes, waarmee hij in zijn tienerjaren reeds heel wat prijzen en wedstrijden won, maar ook met Les Bandits de Belleville en Loogaroo zette hij zichzelf in de kijker. Hij trad op in meer dan tien landen in Europa en zelfs in China speelde hij meermaals. Hij werd genomineerd voor 'beste album' en 'beste live band' op de Flanders Folk Awards en bracht reeds zeven albums uit.
Sinds kort speelt Florian solo onder de naam Flo waarmee hij zijn eigen eclectische composities brengt op akoestische gitaar. In zijn unieke speelstijl, waarin hij folk met klassiek, jazz en wereldmuziek combineert, gaat hij op zoek naar het exotische. In 2022 besloot Florian naar tien eilanden in het zuiden van Europa te reizen met enkel een rugzak en een akoestische gitaar. Op elk eiland schreef hij een akoestisch lied waar telkens een eigen verhaal en specifiek gitaargeluid bij hoort.
De tien composities van ‘Islas’ overstijgen taal en cultuur. Zijn muziek vertelt verhalen van liefde, natuur en de schoonheid die schuilt in eenvoud. Door zijn gevoelig maar ritmisch spel weet hij de emoties en ervaringen vast te leggen die elke song een eigen gezicht geven.
'Islas' is een mooie muzikale reisbrochure. Flo had het zich makkelijk kunnen maken en op elk eiland een min of meer herkenbare melodie uit de folklore kunnen ‘lenen’ of een lokaal snaarinstrument erbij nemen. Dat zou voor muzikale eiland-kenners een houvast geweest zijn en tegelijk een waardemeter om de nieuwe/geleende compositie te beoordelen. In die val is Flo niet getrapt. Het zorgt er wel voor dat het als luisteraar vaak moeilijk is om songs en songtitels bij elkaar te plaatsen. In “Guadeloupe” zit (voor mij) niets dat naar Guadeloupe ruikt, “Sicilia” klinkt veel vrediger dan het geweld van de maffia waarmee we dat eiland doorgaans associëren en in “Kreta” proef ik geen Kreta.
Dat geldt overigens niet voor elke song. In “Gran Canaria” zit een soort van Afrikaanse vibe die wel aansluit op de geografische locatie en in “Ilha Da Culatra” zitten een paar akkoorden die vaag resoneren met fado, al zat ik eerst op het spoor van de flamenco van buurland Spanje. Maar zo’n voorzet krijg je zeker niet op elke song. “Cyprus” klinkt bijvoorbeeld meer Grieks dan “Kreta”. De Turkse invloeden die deze song, net als de stad Nicosia, in twee verdelen, zijn meer subtiel aanwezig.
En toch wil ik Flo volgen in zijn aanpak. Bij elk van de tien intro’s op ‘Islas’ stap ik uit een bootje de kade op en ben ik net als Flo klaar om de nieuwe indrukken op mij af te laten komen, met de naïeve onschuld van een tiener die voor het eerst bewust naar het buitenland reist. Ik vermoed overigens dat Florian de eilanden allemaal in de zomer heeft bezocht, want dit album klinkt zonovergoten en zorgeloos. Geen wolkje aan de lucht op deze muzikale ontdekkingsreis.
‘Islas’ is een heel aangename muzikale rondvaart en mogelijk de aanzet van een lange reeks. Er zijn nog meer dan genoeg eilanden te ontdekken, zowel letterlijk als figuurlijk.
Folk/Jazz
Islas
Flo
https://www.youtube.com/watch?v=x3jgZypteuA
“Hush Hush” is de laatste nieuwe single van The Black Gasolines voor hun nieuwe album ‘White Residence’ verschijnt.
The Black Gasolines brengt een frisse wind binnen het genre van de theatrical art rock, waarbij ze de klassieke geluiden van de jaren ’70 en ’80 in een hedendaagse context plaatsen. Met een reeks singles, de EP ‘Dopamine Rush’ en een debuutalbum ‘It Took A Lifetime’ heeft de band zich flink in de kijker gewerkt, met meer dan 300 live-optredens op de teller, in eigen land en ook in het buitenland.
De band werd opgericht door Bradley Remorie en Lukas Debeerst, afkomstig uit Kortrijk. Met Henri Vervaeke op drums en Frederik Everaert op toetsen heeft het viertal een eigen geluid ontwikkeld dat je niet vaak hoort, met invloeden van David Bowie, Arctic Monkeys en Warhaus.
“Hush Hush’”is speels en avontuurlijk, met tegelijk veel gevoel voor drama. Met die blazers doet dit mij wat denken aan vergeten pop-iconen als ABC en Johnny Hates Jazz, maar dan met de dramatiek van een Falco. De zang gaat wat in de richting van een Joe Jackson en The The, maar dan met meer kracht, passie en vuur, al blijven de lyrics wat mysterieus. De songopbouw is ingenieus en speelt wat met een verwachting die niet helemaal ingevuld wordt. Als luisteraar hoop je dat de gitaarsolo nog eens terugkomt in een overtreffende trap, maar die krijg je niet.
Het nieuwe album verschijnt op 18 oktober. Op donderdag 7 november staan The Black Gasolines in de Charlatan, met Komisar als support. Met die band hebben ze alvast een voorliefde voor de Arctic Monkeys gemeen.
https://www.youtube.com/watch?v=JVBoPSxt18Q
Devils Rock For An Angel 2024 – Festival vol adrenalinestoten
Devils Rock For An Angel 2024
OC 't Riet
Zillebeke (Ieper)
2024-09-21
Erik Vandamme
De Westhoek doet de herinnering aan de tweede wereldoorlog opborrelen, met z’n vele monumenten, en uiteraard ook Ieper die tot ieders verbeelding spreekt.
Het herbergt in het gezellige Zillebeke ook een jaarlijks terugkerende festival voor het goede doel: Devils Rock For An Angel.
Het was even spannend in aanloop naar deze editie, maar uiteindelijk kunnen we stellen dat 2024 ook een topjaar is gebleken, zowel in opkomst als in gezelligheid. De bands waren echt de moeite . Het was een festival vol adrenalinestoten!
Painted Scars (*****) opende en warmde het publiek op. De band is pas ontstaan in 2023 en bracht een eerste plaat uit 'Kintsugi'. Het hyperactieve gezelschap vliegt er direct energiek in, en deelt al vrij vroeg een uppercut uit. Een erg goed op elkaar ingespeelde band trouwens,, o.m. door de verschroeiende riffs van gitarist Yannick Rottiers. Opvallend binnen Painted Scars is echter de verschijning en de katachtig bewegende Hyacien Zijlmans die met haar emotioneel beladen vocals intrigeert. Verder hebben we de rauwere inbreng van Kevin De Brauwer. Bassist Jens van Geel en Bram Vermeir maken het plaatje compleet. Er hangt deels een donkere, spookachtige walm in de sound, ondanks de ietwat feestelijke stemming. Interessant bandje met groeimogelijkheden.
De Nederlandse symfonische metal band Dance With Dragons (****) had minder publiekelijke belangstelling. "Hoewel Dance With Dragons een nog relatief onbekende naam aan het metalfront is, bestaat deze zeskoppige formatie uit door de wol geverfde muzikanten waarvan de kernleden al ruim twintig jaar met elkaar spelen. Mede hierdoor weten zij hun strakke, energieke show neer te zetten.", lezen we op de website van de band. De band balanceert tussen licht en duisternis, tussen engelen en demonen. We horen het muzikaal in verbluffend gitaar- en drumgeweld. On der de indruk waren we van de brede vocals van Sanne Kluiters, die breekbaar klonk en sterk kon uithalen. Rauw, ruw en innemen gevoelig.
We merkten wel dat de gitaren er niet altijd even goed doorkwamen in de mix, en vroegen ons af hoe dat kwam. Eerder dit jaar verliet gitarist Michel de band waardoor ze met vijf op het podium stonden i.p.v. zes, misschien had het daarmee te maken. Op zich maar een klein euvel. Band die on s confronteerde met ons innerlijke zelf …
Tijd voor een afscheid langs de grote poort … Royal Jake (****1/2) liet ons weten dat ze binnenkort (op 8 november in Nijdorp, Opwijk) hun laatste optreden zullen geven. Op Devils Rock For An Angel gingen ze nog een keer compleet los. De scherpe riffs en de verpletterende mokerslagen, zorgden voor het nodige vuurwerk. Na een wat moeizame start, dreef de band het tempo telkens meer op. De spraakzame frontman animeerde door grappige kwinkslagen, - "jullie zijn een fijn publiek", zei hij plagende, "ik ben de eerste die dat zegt vandaag zeker?" Met zijn bulderende stem overdonderde hij iedereen. Een ‘wall of death’ hoorde hier erbij. Royal Jake brengt nogal muziekstijlen bij elkaar in een wilde vaart , als een pletwals. Hun speelsheid en de humor maakten het plaatje compleet. Op het einde van hun set gingen de gitaristen het publiek letterlijk opzoeken. In schoonheid werd een mooi parcours besloten. We wensen de bandleden nog veel succes toe in allerhande projecten.
Hope Erodes (*****) is er eentje die op onze wishlist stond. Wat een energie hier muzikaal als vocaal. Er was de beweeglijke zanger Koen Van Der Aa - en zelfs dat is een understatement - van deze Antwerpse metalcore formatie; hij sloeg wild om zich heen , vloog van de ene naar de andere kant, keek het publiek vervaarlijk aan en ging hen vaak opzoeken om in hun gezicht te staan brullen. Niemand stond stil bij dit optreden. Hope Erodes trok je mee op deze wilde rollercoaster. De soli overtuigden, verschroeiend snel en technisch vernuft. Deze band wist verdomd goed waarmee ze bezig zijn. Wat een tsunami.
Neverus (***1/2) is een Nederlandse melodieuze death metal band die pas is ontstaan in 2022. Met hun allereerste album 'Burdens Of The Earth' laten ze vooral een donker kantje van metal horen. "Door power metal geïnduceerde melodische death metal op een bedje van orkestrale en symfonische pracht en praal", lezen we.
De bandleden stonden er eerst wat statisch bij en speelden ietwat routineus. Maar gaandeweg kwam er wat meer schwung en interactie. Neverus drukte het gaspedaal dieper in.
Neverus is een band in volle groei, puur muzikaal gezien wisten ze die donkerte van de metal weldegelijk te benaderen.
Soms komen we bands tegen die ons elke keer weten omver te blazen. Zelfs als we denken ‘nu hebben we het beste wel gehad’, gebeurt er weer iets onbeschrijfelijks waardoor je ademloos staat te genieten. Neem nu WildHeart (*****), een bende jonge, getalenteerde muzikanten die het kenmerkende van de heavy metal van de prille jaren '80 spelen, alsof ze het zelf hebben uitgevonden. De daarbij horende kledij en poses maakten het compleet.
Opnieuw weten zij ons te ontroeren en te overtuigen, muzikaal als vocaal door de scherpe gitaarriffs, de drumsalvo’s en de klokheldere stem. Hun speelsheid en enthousiasme zijn een toegevoegde waarde.
Zonder gedateerd te klinken, drijft WildHeart het tempo steeds op. Wat een adrenalinestoten bezorgden ze ons, waardoor je gaat headbangen tot de nekspieren pijn doen. Die oprecht- en eerlijkheid siert. Murw geslagen werden we!
De Belgische heavy metal/hard rock band White Heat (****) boekte in de jaren '80 enkele successen met drie klassiekers in het genre 'White Heat' (1982), 'Krakatoa' (1983) en 'Runnin' For Life ' (1985) en ze zijn sinds 2020 weer op toer. Het zorgt voor nostalgische concerten waarbij opvalt wat voor een klassenbakken ze wel zijn. Opvallend zijn de verschroeiende riffs en de veelzijdige vocals van Filip 'Flype' Lemmens, voor de hard rock liefhebber pur sang een streling voor het oor.
Wij lieten ons gewillig meevoeren in hun speelsheid en retro. Leuke set.
In de laatste rechte lijn naar de finale, maken we ons op voor een dosis pure hard rock en heavy metal. Het viel ons op dat het grootste gros van de aanwezigen hiervoor was afgezakt naar Devils Rock For An Angel.
King Crown (****) is een Franse band die de kenmerkende power/heavy metal op een hoopje gooit; ze spelen een show vol metal clichés en er ontstaat een feestelijke stemming. Ze waren in het wit gekleed. Het sprak visueel tot de verbeelding.
We hoorden enkele knap gebrachte covers als “Holy Diver” van Dio, door de hele zaal meegebruld. Een niet-aflatende inzet, het publiek aanporren, de handen op elkaar krijgen , het hoort er allemaal bij. Het klonk soms te clichématig. Dit Franse gezelschap speelde een mooie, leuke, gezapige set doorsnee gewone power/heavy metal. Nooit slecht zoiets.
Steelover (****1/2) is een hard rock/heavy metal band uit Luik die werd opgericht in 1982. Nadat ze in 1986 uit elkaar gingen, werd de band in 2016 heropgericht door Rudy Lenners, Nick Gardi en Pat Freson. De band speelt doorsnee hard rock, dat doet denken aan een Blaze Bayley. Frontman Vince Cardillo heeft een hoog stembereik, ontroert zijn publiek en heeft een goed geoliede band, die meesterlijke riffs spelen, o.m. soli van de gitaristen/bassist Nick Cardi, Pat Freson en Calin Uram; alsook drumbeest Nikko Konikiewicz die de ritmiek onder spanning houdt.
De speelsheid en de gretigheid sieren, als doorwinterde wolven. Steelover beschikt over een nieuwe adem, met ‘vers’ bloed in de band , gezien van de oorspronkelijke bezetting er niet teveel meer over schiet.
Live overtuigden ze zondermeer. Headbangen en brullen behoren tot het concept. Steelover brengt de heavy metal en de hard rock naar een hoger niveau door al die juist compacte adrenalinestoten. Iedereen genoot van deze afsluitende band.
Dank ook aan Musika (https://www.musika.be )
Organisatie: Devils Rock For An Angel
Floyd, a tribute to Pink Floyd, artistiek, muzikaal, cinematografisch eerbetoon aan de band + 50 Y ‘Dark side of the moon’
Een interessante tribute van de legendarische Pink Floyd is zeker wel het Belgisch-Waalse collectief Floyd, die ons goed twee en half uur meesleepte in die kenmerkende artistieke, muzikale en cinematografische leefwereld van Pink Floyd, met treffend bepalend materiaal uit hun oeuvre en de volledige weergave van de plaat ‘Dark side of the moon’, goed 50 jaar oud en één van de best verkochte albums aller tijden.
Van deze pioniers bood dit combo ons een waar genot om te luisteren en te kijken. Naast de composities was de cirkelbewegende lightshow en de videprojecties even belangvol. Een mooi geheel dus.
Het deed ons even stilstaan wat een invloedrijke band Pink Floyd wel was met hun materiaal eind 60s en in de 70s, een combinatie van klassieke rock, psychedelica, symfo , progressive, waarbij de vier (Waters, Gilmour, Wright, Mason) maar al te graag experimenteerden met geluid en beelden en met een filosoferende, maatschappijkritische blik. Er werd goed nagedacht hoe de nummers in elkaar moesten steken en ze werden letterlijk ontrafeld op inspiratievolle, vernieuwende wijze.
Enkele album zijn in het geheugen gegrift , eerst deze met het talentvolle fenomeen Syd Barrett, ‘The piper at the gates of dawn en ‘A saucerful of secrets’; in de 70s ‘Meddle’, ‘Wish you were here’, ‘Animals’, ‘The wall’ en natuurlijk ‘Dark side of the moon’, goed 50 jaar oud , die door deze tribute band Floyd in de spotlight werd geplaatst in het tweede deel van de set.
De tribute band deed z’n uiterste best om de songs van weleer in hun oorspronkelijkheid te spelen, met een dosis elektronica apparatuur, synths, sax, en ondersteund van drie backing vocalistes. Met negen op het podium dus waarbij de muzikanten de sound van Pink Floyd optimaal beheersen; enkel in de vocals kon er hier en daar nog wat bijgeschaafd worden, maar we willen niet muggenziften , dit was goed , enorm goed in keuze en in het spelen, om die unieke muzikale leefwereld te beleven.
We kregen meteen eentje om volledig in op te gaan, “Shine on your crazy diamonds” uit 75 , een top 100 klassieker, die nogmaals aantoonde hoe invloedrijk het nummer wel was op de latere sound van elektronica/psychedelica, roots, symfo, lounge, ambient enz; de repetitieve opbouw, de vele boeiende wissels en de minutieuze geluidjes, heerlijk hoe het allemaal elkaar vond in een web van lichteffects en beelden. Het werd overtuigend ingeleid door een spannend gitaar-basgetokkel, steelpedal en de daarop volgende instrumenten die vernuftig klonken en voldoende ademruimte kregen. Talrijke bands en artiesten flitsten ons voor de ogen in deze muzikale rijkdom van de song , die meer dan 15 minuten duurde. En zoals het spaarzaam begon, zo deinde het subtiel uit. Prachtig dus, met een terecht warm onthaal.
Directer van aard was “Welcome to the machine”, door het broeierig rockconcept en een futuristisch tintje. Barrett werd niet vergeten in dit eerbetoon , de psychedelische rock, met een Indiase tune hoorden we op “Set the controls for the heart of the sun” (uit ‘ A saucerful of secrets’ van 68). Het liet horen waar vele indie bandjes en zeker het talent Khruangbin de mosterd haalde. Het bouwde mooi op, klonk broeierig, intens, durfde te exploderen en had een donkere ondertoon. Je waande je in de woestijn, onder een loden zon …
De kritische blik naar de huidige oorlogen (als in Ukraine en in het Midden-Oosten) hadden we met “Dogs of war” ( uit ‘A momentary lapse of reasons’), geplukt uit het recentere oeuvre van Pink Floyd. De instrumentatie was visueel en prikkelde onze verbeelding. Zoals steeds waren die gitaarsoli een meerwaarde, sterk gespeeld van deze tribute band.
We blijven vol lof over de songkeuze en de speelwijze … Het sfeervol, dromerige “Wish you were here”, met dat semi-akoestische gitaarspel en piano, volgde. De nostalgie nam ons volledig in met de zo goed als instrumentale classic “One of these days”, uit ‘Meddle’ van 71, postrock avant la lettre met die spaarzame, opbouwende ritmiek, de tempowissels en de explosieve uithalen, aangepord door die basstune en de gitaren. Heerlijk spacey destructief.
“Keep talking”, wat gewoontjes vergeleken met het andere materiaal, uit ‘The division bell’ en ook al dertig jaar oud, was de voorlaatste van het eerste deel. Het alombekende “Another brick in the wall” (‘The wall’,79), hun meest poprockende doorbraaksingle, besloot, ook zo’n eentje die z’n eigen verhaal heeft binnen het oeuvre met een videoclip die in het geheugen gegrift stond, van die stappende hamers en de opstandige leerlingen. De helikoptergeluidjes deinden de song uit en overtuigden een eerste set.
De tweede set kaderde de 50ste verjaardag van ‘Dark side of the moon’, een icoon in de pophistoriek, songs die in één ruk best beluisterd worden en dus in één concept worden voorgesteld. Ook van deze Floyd werden we ondergedompeld in die unieke sfeer van dit album , die een amalgaan van stijlen bevat én melodie , gewaagdheid en experiment samenbrengt. Dit is muzikaal vernuft in het kwadraat als we terug gaan in de tijd.
Wat een nummers: “Speak to me”, met die voicesample, het kloppend hart van “Breath”, de tikkende klok die slaat en het gerinkel op “Time”, de pakkende , indringende emotievolle vocals van de dames op “Great gig in the sky” en het geldgerinkel van “Money”. Het publiek genoot van het technisch vernuft en van de spaarzame, opbouwende instrumentatie, de soli, de zwevende saxpartijen en de backing vocals.
En op die manier golfden we verder op dat allesbepalende album met “Us & them” , die gevoelige , broze, dromerige song door de fijne orkestratie. Een even sfeervolle closing final hadden we met “Any colour you like” en “Brain damage/eclipse”, die de dictators van alle tijden op het grote scherm lieten zien.
Het combo kreeg een verdiend applaus van het publiek dat uitermate genoot van deze nostalgische trip.
We werden verder op onze wenken bediend na het ‘Dark side of the moon’ epos met een staaltje van “Echoes”, ook al van ‘Meddle’ uit 71, een all-style, lang uitgesponnen nummer dat hier evenzeer intrigeerde in sfeer, opbouw en extravertie door de keys, ambiente soundscapes en de gitaarriedels. De vloeistof dia’s maakten het plaatje compleet.
Het muzikaal cinematografisch concept werd besloten met die andere instant klassieker “Comfortabely numb” (uit ‘The wall’) , een dromerig poppy psychedelisch nummer, die twintig jaar terug in een aangepast groovy jasje werd gestopt door de Scissor Sisters.
Moeiteloos werden we twee en een half uur meegesleept in die Pink Floyd trip , die geluid, beeld en kritische blik op artistiek overtuigende wijze wist te versmelten. Deze Floyd zullen we onthouden, zondermeer. Sjiek gedaan alvast.
Organisatie: Show-Time + Comedyshows ism Kursaal, Oostende
'Song Offerings' is de nieuwste explosieve release van de Belgische avant-garde gitarist Julien Tassin en de veelzijdige drummer Nico Chkifi, die voor het eerst hun krachten samen bundelen in geïmproviseerde muziek.
'Song Offerings' doorkruist texturen, kleuren en chaos op gebied van jazz, rock, soundscapes, noise gebed in structuur, improvisatie en experiment.
Het album werd opgenomen tijdens een residentie in Les Ateliers Claus in Brussel in december 2022, en werd nu uitgebracht.
Het zijn zondermeer twee toptalenten, wat we horen in het gevarieerde gitaar - en drumspel. “Cactus Road” is meteen een sterke opener. Op “Dreams Flow” horen we een bevreemdend, experimenteel kantje. De grenzen van hun muzikaal kunnen wordt afgetast. Ze weten elkaar speels, onbezonnen aan te voelen. Het klinkt boeiend en onderstreept de diversiteit, o.m. op het toepasselijke “How Many sounds can you Hear all at once?”. Verder hebben we het korte, zachtmoedige “Everyone is a Creator” en het wondermooie “When danger come to take your hand” , die ingenomen gewaagd klinken. Chaos mag er heersen en de registers kunnen worden opengetrokken op een “If You Know”, “51” en de wonderbaarlijke afsluiter “Eternal”.
Deze virtuozen Julien Tassin & Nico Chkifi gaan voortdurend op zoek naar uitersten in hun instrument, met een dosis improvisatie en experiment. Schitterend spel dus , die ons steeds weet te verrassen.
Julien Tassin stond met Julien Tassin Quartet op de ‘European Jazz Conference’ in de Ha Concerts, samen met de Beren Gieren. Lees hier European Jazz Conference 2024 - De Beren Gieren + Julien Tassin Quartet - Een boeiend avondje verrassende wendingen en onvoorspelbaarheid (musiczine.net)
Tracklist: Cactus Road 02:18 Dreams Flow 03:18 How Many Sounds Can You Hear All At Once? 02:57 Searcher 05:07 Everyone is a Creator 01:47 When Danger Comes to Take Your Hand 06:16 If You Know 03:58 51 - 00:54 Underlying Intentions 05:28 My Heart is Full 05:41 Eternal 02:09
Rudy van de geropgestane Leuvense postpunkband Sovjet War heeft met Gutter Smell een solo-uitlaatklep gevonden. Na het album ‘One Prison Many Doors’ van begin dit jaar volgden nog twee singles die best oké, maar misschien ook niet spectaculair goed waren.
Met “Too Cold For Anyone In Here” zijn we wel helemaal mee. Hier zit wat meer venijn in, zowel in de lyrics als in de muziek. De akkoorden en melodie voeren ons terug naar de sense of urgency van Neil Young ten tijde van ‘Freedom’ en Iggy Pop’s ‘Brick by Brick’.
Een heel krachtige single en zo mogen er nog meer volgen.
https://www.youtube.com/watch?v=6ouWDZ_BXKU
Kartje Kilo is een duo dat verschillende straattheateracts opvoert. Met hun Radio Mano Sport (live sportverslaggeving met een knipoog) zaten ze in verschillende afleveringen van Iedereen Beroemd op tv-zender Eén.
Met “Up Café” brachten ze al een humoristische single uit (op rood vinyl te verkrijgen) en de opvolger is nog veel meer een schot in de roos. Op “Nazareth” zingt het duo in sappig West-Vlaams de lof van de snelwegparkings en dan in het bijzonder die van Nazareth. Leuk gebracht en onderhoudend, op een bedje van synthwave/neo disco/urban dance.
Ook de clip is best plezant.
Na “Up Café” was ik nog niet overtuigd, maar na “Nazareth” wil ik meer horen van Kartje Kilo. Zo nog een paar singles en dan een album?
https://www.youtube.com/watch?v=klhhFEECIOE
Sylvie Kreusch hebben we al in verschillende gedaantes leren kennen. Ze verandert al eens van tint, maar gaat nooit als een kameleon op in het decor. Op haar nieuwe single “Ding Dong” klinkt de muziek deze keer onbezorgd vrolijk, nostalgisch kinderlijk en onbezonnen zomers.
Muzikaal doet dit mij denken aan klassiekers als “Amoureux Solitaires” van Lio of – met die onderkoelde zang - aan “La Ouate” van Caroline Loeb. Ook het verzamelde werk van the B-52’s (dezelfde grappige hooks) en van het Nederlandse Baby’s Berserk passen hier als referentie.
In de lyrics zit er meer ernst. Het nummer is in feite een liefdesverklaring. “Ik had in mijn jeugd moeite om mijn ware gevoelens te uiten, om in elke zin ‘ik hou van je’ of ‘schat’ te zeggen,” vertelt Kreusch over het nummer. “Het is alsof je ijskoud water betreedt. Er is ook de angst om dichterbij te komen en daardoor misschien iets te verliezen. Ik denk dat mijn teksten daarom zo duidelijk en direct zijn, omdat ik in het echte leven niet zo ben”, zegt de zangeres.
“Ding Dong” is het meest recente voorproefje van het album ‘Comic Trip’, dat ook de singles “Ride Away”, “Hocus Pocus” en de gelijknamige titelsong bevat.
Dat album verschijnt op 8 november bij Sony Music.
Ding Dong (youtube.com)
Few Bits, de band rond Karolien Van Ransbeeck, is terug. De vorige platen (‘Few Bits’ uit 2013 en ‘Big Sparks’ uit 2016) oogstten toen lof bij radio, pers, fans en collega-artiesten. The War On Drugs nodigde Few Bits uit als support tijdens de tournees voor hun albums ‘Lost In The Dream’ en ‘A Deeper Understanding’ in 2014 en 2017. En ze mochten spelen op prestigieuze evenementen als SXSW in de Verenigde Staten en de Canadian Music Week in Canada.
Na de geboorte van haar dochter in 2019 besloot Karolien een muzikale pauze te nemen. Maar vorig jaar begon het weer te kriebelen en verzamelde ze haar band. Het nieuwe album, het eerste sinds 2016, verschijnt in het voorjaar van 2025.
“Brick Houses”, de eerste single daaruit, is muzikaal zachte en zeemzoete dreampop, met Karoliens goddelijke stem als gouden randje. Referenties zijn Mazzy Star en Fleetwood Mac. In de lyrics graaft Karolien dieper dan de pasteltinten van de muziek: “Bakstenen huizen bieden bescherming tegen stormen, maar niet tegen verlies en tegenslag. Veiligheid is vaak meer een gevoel dan een feit, en soms is het slimmer om mee te surfen op de golven van het leven dan tegen ze te vechten. Onze eerste single in acht jaar vangt zo'n moment waarop we ons helemaal buiten de tijd voelen, omdat één gebeurtenis alles belangrijker maakt. ‘Don't fight the waves, learn to surf.’
“Brick Houses” is geen radicale breuk met het verleden, maar dit schilderij heeft zo mogelijk nog meer laagjes dan de songs die we op de vorige albums te horen kregen. Volwassener, puurder, authentieker en compromisloos.
Applaus voor het terugzien van Few Bits en hopelijk is het publiek deze fijne band niet vergeten.
https://www.youtube.com/watch?v=OGjsMmyJhic
TRÆLS is een vierkoppige Belgische band die in hun progressieve post-metal ingewikkelde melodieën en dynamische ritmes omzet in rauwe, emo-energie.
De teksten zijn introspectief, persoonlijk, en verkennen thema's als doorzettingsvermogen, groei en zelfontdekking. De band bestaat uit doorwinterde muzikanten, ze vonden elkander in dit project en brachten recent een eerste album uit 'The Abyss Within', een gevarieerde plaat waaruit blijkt dat ze niet in een hokje te duwen zijn.
We hadden een fijn gesprek en polsten naar de ambities en plannen. Lees gerust .
Hoog tijd om 'The Abyss Within' onder de loep te nemen.
De diversiteit vormt de rode draad. We horen het reeds op de opener “Dark Energy Dark Matter”, wat een veelkleurige sound. De vocals kunnen zalvend clean of screamo.
Het is een balanceren tussen donker en lichtvoetigheid en tussen rauw, hard uithalen en intiem pakkend zijn. Dit is post/progressieve metal, episch-emotioneel, die geluidsmuren weet op te trekken. Uitersten aantrekken van een relaxste, zachtmoedige sfeer met vlammende boosts, die net zorgen voor een orkaanuitbarsting, als op “Paradox of Evil” en “Illusive”. “Enigmatic Resonance” en “Deceivers Demise” op hun beurt beklemtonen het filmische aspect van TRÆLS.
TRÆLS weet door deze variatie van instrumentatie en vocals, zich te nestelen binnen de grotere namen van de post- en progressieve metal.
Tracklist: Dark Energy Dark Matter 06:01 Apoptosis 04:35 Enigmatic Resonance 05:49 Deceivers Demise 04:55 Essential Anxiety 06:10 Paradox Of Evil 01:24 Evade Emotional Collapse 06:41 Illusive 05:11
Nederlands 
Français 
