Susanna is reeds twintig jaar bezig. Ze is niet meteen bekend bij het grote publiek met haar gedurfde , originele en bij momenten vreemd klinkende maar wondermooie muziek. Maar bij muziek kenners wordt ze hoog aangeschreven en terecht. Sedert ik haar leerde kennen met “Go Dig My Grave” weet ze mij telkens te boeien en te verrassen. Soms bestaat de begeleiding enkel uit piano of een spaarzame synth, soms zijn het bewerkingen van oude nummers of interpretaties van Middeleeuwse teksten. En veelal met heel wat invloeden uit verschillende muziekstijlen. Ze heeft intussen al drie prestigieuze Noorse gramma’s op haar naam staan. Bonnie Prince Billy coverde zelfs haar volledige album ‘Sonata Mix Dwarf Cosmos’ uit 2007. Als dat geen adelbrieven zijn.
Na een eerste luisterbeurt van ‘Meditations of Love’ valt op dat het album speelser en kleurrijker klinkt dan haar voorgaande platen. Samen met Juhani Silvola werden basispatronen gemaakt bestaande uit toetsen, percussie en soundscapes. De vocals klinken iets lichter en melodieuzer. Het klinkt daardoor allemaal toegankelijker maar zeker niet minder boeiend en goedgemaakt.
Opener “Everyone Knows” begint met o.a. basklanken en viool waarna zowat meteen het catchy refrein gedropt wordt. Een song die mij als geheel wat doet denken aan een artiest zoals Björk. De zuiderse percussie zorgt voor een fijne vibe. Dit is een top liedje. Ook “Big Dreams” klinkt hemels. Mooie intro en opbouw in de track doorspekt met een laagje melancholie. “Black Heart” klinkt dan heel weer donker. Een mooi contrast met de voorgaande songs. Ook “Battles” zit wat in diezelfde stijl. Soms zitten er in de songs ook wat Jazzy elementen verwerkt. Op “Elephant Song” werd ze geïnspireerd door de Ethiopische pianiste Emahoy Ebru. Het hoofd thema op de plaat gaat over de uitdagingen van de liefde. Het universum tussen de vreugde van een nieuwe relatie tot de pijn van een gebroken liefde.
Susanna slaagt er toch maar weer in nieuwe wegen en klanken toe te voegen aan haar muziek. Toch hoor je meteen dat het Susanna is. De songs zijn (weer) van een heel hoog niveau. Ze zijn daarnaast ook doorspekt met gevoel en melancholie. En met heerlijke zanglijnen. Wat een stem heeft ze toch. Een topplaat!
Singer-songwriter/jazz/alternative
Susanna maakt eigenlijk altijd geïnspireerde en uitdagende muziek. Daarmee of juist daardoor heeft ze al mooie, baan verleggende tracks en albums gemaakt. Tevens heeft ze zo haar eigen en bijzonder universum gecreëerd. Ik denk dan aan een Bjork die ook haar eigen en bijzonder muzikaal landschap heeft gemaakt. Muzikaal natuurlijk elk op een andere manier.
Voor deze song was ze, zoals ze zelf aangeeft, erg geïnspireerd door de Ethiopische pianist Emahoy Tsege Mariam Gebru. Wanneer je naar “Mother’ s Love” van deze pianiste luistert dan zal je inderdaad horen dat Susanna haar inspiratie bij deze dame haalde. Susanna maakte deze song op haar ‘gloednieuwe’ Steinway piano uit de jaren 60. Daarnaast hoor je het fenomenale saxofoon werk van Harald Lassen. De bijkomende instrumenten op het einde van het nummer zijn van de hand van Sarah-Jane Summers. De song grijpt je bij je nekvel vanwege de ritmisch tegendraadse piano die samen met haar zang ergens ook een ‘film noir’ -sfeer neerzet. In het laatste deel van de track wordt die sfeer subtiel opengetrokken ( vooral vanwege de bijkomende instrumenten).
Susanna 'Elephant Song' Official Single (youtube.com)
Zoals steeds is dit weer kwaliteit om duimen en vingers van af te likken. De song zal ook terug te vinden zijn op haar nieuwe album ‘Meditations On Love’ dat verschijnt op 23 augustus.
Jazz/Singer-songwriter/Alternative Electronic
Elephant Song -single-
Susanna
Clannad - 50 Y of Clannad - Farewell tour - Een filmische, mystieke trip doorheen hun oeuvre
De legendarische Ierse band Clannad vierde in uitgesteld relais zijn vijftigjarige carrière . Ze zijn begonnen aan hun ‘farewell’ world tour en midden volgend jaar wordt de stekker (qua optredens) definitief uitgetrokken.
We kregen in hun goed twee uur durende set een mooie backcatalogue, een filmische, mystieke trip door de weidse landschappen van hun wondermooie land.
Een soort integere muzikale ongeschondenheid hoor je door die unieke combinatie van sfeervolle Keltische folk en etherische popelektronica in een dromerig, groovy concept. Een beeldrijke sound met een soundtrackgevoel, van prachtige songs , met oog voor traditie, niet vies van new age en een religieus sfeertje. Niet voor niks waren ze dan ook veel gevraagd voor tv-series en filmcomposities.
Even situeren: Clannad is een familiaal gezelschap van Moya Brennan en haar twee broers, Ciarán en Pol, begeleid door twee ooms, de tweelingbroers Noel en Padraig O Dugain. In 2016 stierf Padraing. We kennen het zusje van Moya ook , Eithre, beter als Enya, die begin jaren 80 kort de band vervoegde , maar een solocarrière begon en de hit “Orinoco flow” scoorde. De band kreeg internationaal succes dankzij "In a Lifetime" (1985) , een duet met Bono, en dankzij de muziek voor films en tv-series zoals ‘Harry's Game’, ‘Robin of Sherwood’ en ‘The Last of the Mohicans’.
Clannad als Moya solo waren af en toe eens in ons land te zien in theaterzalen en op enkele festivals als Labadoux en Dranouter. En nu live was het zeker de ideale gelegenheid om de band , die live met zeven op het podium staan, aan het werk te zien . Een diversiteit aan instrumenten siert de sound, de harp voorop en verder dus synths, contrabas, staande (elektrische) bas, semi-akoestische gitaren , flutes, percussie en trom.
Een rit van meer dan twintig nummers hoorden we , met voldoende afwisseling in intimiteit (die ons deed wegdromen) en groove (die de dansspieren prikkelde) , ondersteund door de mooie, prachtige vrouwenstem (die ergens tussen Lisa Gerrard (Dead can dance) , Elisabeth Frazer (Cocteau Twins) , Loreena McKennitt en natuurlijk jonge zus Enya ligt), de samenzang en de harmonieën.
En elke song heeft wel z’n verhaal . Mooi. De familie Brennan nam zoals steeds , de kans te baat, de nummers in te leiden , in historiek en met een vleugje humor.
Meteen werden we in die wondermooie wereld ondergedompeld . “Buachaill on eErne”, “d’Tigeas a damhsa” en het instrumentale “Thios chois na tra domh” tekenen voor dit invloedrijk geluid. Het was heerlijk genieten van die harp , de tin whistle, het gitaargetokkel , de basstunes , de sfeervolle keys en de bedwelmende , bezwerende percussie met een tromdreun, onder die sterke indringende , heldere vocals en vocale harmonieën. Overtuigend dus. Lord of the dance of Riverdance weet waar de mosterd vandaan komt dus, als je die Clannad-sound ondergaat .
In het Clannad concept is er ruimte voor die traditionals als o.m. het prachtige “Coinleach Ghlas Fhómhair”, uit de 19e eeuw . Of verderop “In a lifetime” en “Closer to your heart”, die ze in het tweede deel speelden. Wat een muzikale interpretatie.
“Two sisters” werd folk/acapella ingezet ,en kreeg vervolgens meer groove , mede door de handclaps. Inderdaad Clannad wil zijn publeke nauw betrekken bij hun muziek. “Newgrange” is er dan eentje die tekent voor de ideale soundtrack van mysterie en mystiek , een new age op z’n best. Het klimaat werd onder de loep gebracht op “Thios fan chosta”, die poprock injecteerde in hun mooie sound. De filmmuziek van het thema van ‘Robin of Sherwood’ werd uitgediept , vol wendingen, overgangen en ritmes; het besloot het eerste deel van de set.
Eventjes bekomen van die ingetogen pracht , er terug tegenaan , met een ietwat directer dromerig geluid op “Rhapsody na gCrann” , ”Hourglass” en “A celtic dream”. Soms hoorde je letterlijk de bladeren , takken ritselen. Hun gekende dronkemanssong "Nil Se'n La" klonk zachtmoedig-aanstekelijk ,en liet ruimte aan de instrumenten . “I will find you” was een hart onder de riem voor de mensen van Ukraine. En de herkenbaarheidsfactor hield aan op het gekende, populaire “Theme from Harry’s game” , wat Clannad zo uniek in sound (keys) en vocals (stemmenpracht) maakte. Het mooi uitgesponnen “Dulaman” , nog zo’n voorbeeld die Clannad compositorisch sterk maakte, bracht ons in de mood van een danspas, die definitief kon worden ingezet met het dansbare folky "Teidhir Abhaile Riu", dat ons tot slot uitwuifde.
50 Y of Clannad - Het is eventjes doorslikken, de muzikale finesse, magie en de verhalen bundel had een begin en krijgt nu een einde . We dragen hen in het hart . Misschien hen nog even boeken voor de festivalzomers van Labadoux of Dranouter?!
Organisatie: Shakalaka ism Kursaal, Oostende
In 2020 bracht Susanna het album ‘Baudelaire & Piano’ uit met teksten die gebaseerd waren op het werk ‘The Flowers of Evil’ van de Franse dichter Charles Baudelaire.
Haar liefde voor het werk van Baudelaire liet haar niet los en “Elevation” is terug gebaseerd op het werk van de 19de eeuwse Franse dichter. Ze geraakte in de ban van de gelaagde teksten na een Engelse vertaling door Anthony Mortimer. Ditmaal beperkte ze zich niet tot enkel zang en piano maar ze maakte gebruik van spoken word, soundscapes en tape opnames van Stina Stjern.
Delphine Dora is verantwoordelijk voor een resem instrumenten zoals een organ, field recordings , vocals en piano. Die inkleuring maakt dat het album rijker en iets toegankelijker klinkt.
Opener “Alchemy of Suffering” is heel mooi, zacht en helder gezongen. Halfweg de track wordt de piano bijgestaan door soundscapes die de piano proberen te overstemmen. Dit geeft een andere sfeer aan het eerder klassiek klinkende nummer. Het was tevens de eerste single en de tweede single werd opmerkelijk genoeg “Rose-Pale Dawn”. Dit is een instrumentale track die zich heel langzaam aan de hand van soundscapes en field recordings op gang trekt. De muziek bevat wel de nodige emoties die je meesleept in die eigenaardige wereld van geluid en sounds. Verder geen zang te bespeuren. Het typeert haar karakter wel een beetje door dit als single uit te brengen. Een beetje wars van wat de algemene regels en verwachtingen zijn.
“Ciel Brouillé” is in het Frans en gezongen door Delphine Dora. Haar stem is lager en past heel goed bij de Franse invalshoek. De track heeft haast iets sacraals. Hetzelfde gegeven geldt voor “L’ Aube Spirituelle”. Op “Elevation” zingt Susanna terug zelf en haar intonatie doet mij soms wat aan Björk denken. Een piano gedreven nummer waar op de achtergrond geluiden vanuit de natuur komen. Stina Stjern tekent present voor twee tracks “Light Up Your Eyes” en “It Shared Ecstasy”. Beiden zijn twee sfeervolle instrumentals.
Ditmaal is Susanna’s ode aan Baudelaire gegoten in een heel divers album. Naast de kenmerkende stem en piano van Susanna introduceert ze ook twee muzikanten die voldoende de ruimte krijgen om de muziek een nieuwe dimensie te geven. Het is een sterk album dat niet meteen hapklare voer is, maar wat had je verwacht van iemand als Susanna? Het moderne gemengd met het klassieke is voor mij hier geslaagd. De stem van Susanna is ditmaal niet het belangrijkste op deze plaat, ze gebruikt die voor een beperkt aantal liedjes en laat Dora en Stjern echt wel meewerken/horen op dit project.
Vandaar het boeiende en interessante album dat hier voor mij ligt. De cover, een mooi gestileerde tekening van de Amerikaanse kunstenares Cameron, maakt het geheel af.
Avantgarde/minimal pop
Elevation
Susanna
Susanna heeft mij al verschillende keren kunnen bekoren met haar engelenstem en verstilde songs. De Noorse heeft ditmaal samengewerkt met David en brengt eigen interpretaties van bekende liedjes. Iets dat ze graag en goed doet. Het zijn acht opgenomen liedjes gedurende twee optredens in Noorwegen in 2019 en 2020 vlak voor de pandemie.
Het album opent magistraal met “Chelsea Hotel #2” van Leonard Cohen. Heel intens en langzaam opgebouwd. Die stem die zo mooi blend op de ondersteunende Rhodes pianotoetsen van haar neef David. Een piano/keyboardist die veel gevraagd wordt in Noorwegen en al op meer dan 150 albums heeft meegespeeld . Het klinkt minimalistisch en toch rijkelijk. “This Flight Tonight” van Joni Mitchell ligt wat in het verlengde van de vorige song en is eveneens van hoge kwaliteit. Tom Waits neemt maar liefst drie tracks in dit album. “Gin Soaked Boy” wordt meesterlijk begeleid. Haar stem is iets minder geschikt voor deze song vind ik persoonlijk. Het donkere “Underground” ligt haar vocaal beter en is een mooie bewerking. Het album sluit af met het gevoelige en ingetogen “Johnsburg, Illinois”. Heel mooi. Daarnaast staat ook “For No One” van The Beatles en “Wrecking Ball” van Emmylou Harris op dit album. Gevoelig en etherisch bij momenten. Het acht minuten durende “All My Tears” is een track van Julie Miller. Een heel uitgesmeerde intro met daarna afwisselend solo en fijne samenzang tot het eind.
Deze topzangeres levert weeral een prachtige plaat af. Met allemaal covers maar echt in haar eigen jasje gegoten. Zeggen dat je hoort dat het live is, is veel gezegd maar je hoort de wel de uitwisseling/vibes tussen beide muzikanten gedurende de songs. Wil je na het horen van dit album deze zangeres eens ontdekken luister dan eens naar ‘Go Dig My Grave’ uit 2018.
Live
Susanna & David Wallumröd
Rough Trade/Sonata
Ik volg al een tijdje de Noorse componiste Susanna die keer op keer sterke albums maakt en al diverse prijzen won zoals de Spellemanprize en de Radka Toneff Memorial Award. Als je weet dat Bonnie Prince Billy op zijn album ‘Wolf of the Cosmos’ uit 2018 het gehele album ‘Sonata Mix Dwarf Cosmos’ uit 2006 van Susanna heeft gecoverd dan begrijp je dat ze wel wat in haar mars heeft. Ze heeft een heel fraaie stem en weet altijd wel aparte invalshoeken te vinden om haar stem in op te hangen. Zo stond haar album ‘Garden of Earthly Delights’ uit 2019 vol met songs die geïnspireerd waren door de middeleeuwse schilderijen van Jheronimus Bosch. Op ‘Go Dig My Grave’ bewerkte ze songs zoals “Perfect Day” van Lou Reed, “Wilderness” van Joy Division en traditionals in haar eigen gekende stijl. Ditmaal liet ze zich inspireren door de Franse dichter Charles Baudelaire (1821-1867). Net zoals Baudelaire zoekt ze hier in haar nummers de grenzen van het verlangen op. En die grenzen zien er niet altijd even mooi uit: jaloezie, lust, heiligdom, perversie… Concreet gebruikte ze tien teksten van de dichter uit zijn werk ‘Les Fleurs Du Mal’. Die teksten met een donkere rand geven een mooie balans samen met de soulvolle stem en het betoverende pianospel erbij. Opener “The Dancing Snake” doet mij aan een sobere, minimalistische Tori Amos denken. Een compliment wat mij betreft. Ook “The Vampire” doet mij er wat aan denken qua stijl. Een heerlijke song trouwens. Op “Longing for Nothiness” zingt ze eerder zoals de grote moderne zangeressen dat doen. Met veel gevoel en nuancering in de stem. “The Enemy” is een traag, uit gepuurd nummer waar je de tijd voor moet nemen om de schoonheid ervan te ontdekken. “Burial” is dan weer toegankelijker en ritmischer. “Obsession” is een warm gezongen en rake track.
Ook ditmaal heeft Susanna een kwaliteitsvol album gemaakt met slechts piano en stem en de teksten van Baudelaire. Doorsnee pop wordt het nooit maar wel minimal pop met weerhaakjes waar veel plezier aan kan beleefd worden als je je er voor openstelt.
Avant-garde/minimal pop
Susanna
Baudelaire & piano
De Zweedse singer-songwriter Anna Ternheim heeft doorheen de jaren voldoende haar stempel gedrukt op dat genre. Ze brengt ook met de regelmaat van de klok breekbare platen uit, met soms een onderliggende boodschap. Anna bracht via BMG een gloednieuwe schijf op de markt: 'A Space For Lost time'. Daarop werpt ze naar goede gewoonte haar grootste wapen in de strijd: haar bijzonder breekbare en kristalheldere stem.
De gevoelige kant van deze singer-songwriter bevat op 'A Space For Lost time' eveneens een onderliggende boodschap. Namelijk een oproep aan de mensheid om zelfstandig te leren denken en handelen. Dit door zeer kleine verhaaltjes te vertellen. Song na song prikkelt Anna eigenlijk de aanhoorder zijn of haar fantasie, waardoor je deze schijf toch enkele luisterbeurten dient te geven. Vanaf “This Is The One” voel je al aan dat het eveneens een gevoelige schijf is geworden, waar Anna duidelijk haar diepste zielsroersel heeft op verwerkt, op een gezapige en best intense wijze. Een akoestische gitaar, sober drumgebruik en een vrij monotone vocale aankleding vormt de rode draad doorheen de volledige schijf. Song na song prikkelt Anna dus niet alleen uw fantasie maar laat u eveneens wegdromen naar verre oorden. Zodat dus ook uw fantasie wordt geprikkeld. Ze doet dit telkens op een zeer gevoelige en intieme wijze, waardoor je toch wel diep geraakt zal worden.
Verbluffend en intensief in die zin dat grenzen worden verlegd, is deze schijf wellicht niet, maar onder het motto 'schitteren in eenvoud' hoort Anna Ternheim met deze bijzonder breekbare schijf zeker en vast thuis. Dat zet de singer-songwriter verder in de verf bij “Lost Times”, “Stars” en die mooie afsluiter “Oh Mary”. Wie het niet ver gaat zoeken, zal op deze schijf zeker zijn gading vinden. We raden wel aan om het pareltjes toch minsten een keer of drie te beluisteren om de beweegredenen van Anna Ternheim pas echt te begrijpen. Eens ze jouw gevoelige snaar heeft geraakt, is echter geen terugweg meer mogelijk.
Een mooie parel die schittert in al zijn eenvoud.
Tracklist: This Is The One (3:41), You Belong With Me (3:26), Everytime We Fall (3:43), When You Were Mine (4:05), Remember This (3:03), Lost Times (3:24), Stars (3:14), Walk Your Own Way (3:55), All Because Of You (3:18), Oh Mary (2:39)
Vorig jaar heb ik Susanna haar soloalbum ‘Go Dig My Grave’ besproken. Een album waarop ze bekende songs een ‘Susanna-behandeling’ geeft en ze voorziet van haar mooie stem en barokke, verstilde aankleding. Daarnaast bevatten ze ook eigen songs in dezelfde sfeer. Een album waar ik van genoten heb. Op haar nieuwste werk gaat ze verder deze weg op.
Ditmaal liet ze zich inspireren door het werk van Jheronimus Bosch. De titel is een verwijzing naar de ‘Tuin Der Lusten’, een schilderij van de hand van de Middeleeuwse kunstenaar. Door haar songs te baseren op zijn werk krijgen we uiteenlopende songs te horen. Van het verontrustende “Ecstasy X” met de warse synthsounds tot het eerder dromerige titelnummer ‘Garden of Delight’ dat hoofdzakelijk op een pianolijn drijft. Soms doet ze wat aan Tori Amos denken, bijvoorbeeld op ‘Death And The Miser’. Het album heeft een uitgesproken donkere en verontrustende vibe. Op zich toont dit duidelijke gelijkenissen met het werk van Bosch. Op dit album wordt Susanna trouwens begeleid door The Brotherhood Of Our Lady dat vernoemd werd naar het illustere Lieve Vrouwe Broederschap dat Bosch steunde. Op zich vind ik niet dat dit album hierdoor heel veel anders klinkt tegenover haar vorige soloalbum. De synthsounds die aanwezig zijn, geven het een vreemde en soms een bovenaardse twist. Toch krijg je niet het gevoel dat je naar elektronische muziek luistert. Daarvoor zijn de zang en de songs teveel in gothische, klassieke en andere genres gedrenkt.
Net als ‘Go Dig My Grave’ laat dit album bij mij na beluistering een geweldige nadruk na. Het album kruipt na verloop van tijd onder je huid. Het heeft een beetje hetzelfde effect op mij als toen ik Nick Cave’s ‘Skeleton Tree’ had gehoord. Prachtig, eigenzinnig en intrigerend.
Garden Of Earthly Delights
Susanna & The Brotherhood Of Our Lady
SusannaSonata/Konkurrent
Opnieuw grijpt de Britse gitaarvirtuoze Anna Calvi ons bij het nekvel met een adembenemende , bezwerende trip. Niet in een hokje te duwen , scherp , dreigend , onheilspellend, donker, spannend , grimmig en hijgend halen we de eindstreep!
Ze is toe aan haar derde plaat ‘Hunter’, een doorbijtertje ! In een huiverachtig decor en sfeerschepping , een weekje voor Halloween , voelen we een unieke , mystieke , mysterieuze spanning, een soundtrackgevoel van een western noir van Q Tarentino , E Morricone of de paden van A Badalamenti en D Lynch. Stoere songs in een hobbelig parcours, die de instrumentatie ruimte biedt en de klemtoon legt op haar stem- en gitaarvariaties. Met z’n drie zijn ze sterk op elkaar ingespeeld , de toetseniste en de drummer volgen de bewegingen van hun gitaargodin, die als een duivelse zeemeermin haar prooi tegen de klippen aan jaagt. Een ‘femme fatale’ kan je wel zeggen, door het snijdend, splijtend, brandend gitaarspel en die galmende bluesy riffs en slides, apocalyptisch, gevoelig en huiverend.
Een rode gloed schittert over het podium als opener “Rider to the sea” wordt ingezet met het galmend gitaargetokkel . Solo en instrumentaal gaat ze aan de slag in een even rood pakje, de lippen gerood, met zwart lonkende gekrulde haren en in zwarte broek. Alsof het podium plots een rots wordt, waar ze bovenuit steekt en ze ons overspoelt met haar klanken. De nummers palmen ons in en laten een sterke indruk na door de verwevenheid melodieuze intensiteit en chaos. “Indies of paradise” barst open door verbeten gitaarerupties, die gedoseerd sfeer creëren door de keys en het drumspel. En verder krijgt het nummer vorm door haar indringende, demonische blik.
Er is ruimte voor meeslepend, sfeervoller werk op de titelsong van de nieuwe plaat . Cinematografisch, filmisch waar zachtheid en subtiliteit de rusteloosheid verdringen op een “Swimming pool” en het sobere “Away” , die ze goed als opnieuw solo verzorgt . De andere songs zijn nighttime killers , die aan Wovenhand , Cohen , Cave , Soap & Skin ‘(Anja Plaschg), Nico , Patti Smith , Siouxie Sioux of Polly Harvey kunnen gelinkt worden .
In haar gitaarspel, de effects , haar vocals en het samenspel worden ‘Emotie’ en ‘Dramatiek’ uitgedrukt. “As a man” brengt ons in die stemming , op het bevreemdende “I’ll be the man” gaat ze lekker Wagneriaans tekeer , het recente “Alpha” , met z’n tempowissels, raast over ons heen en apocalyptisch gaan we ten onder op “Wish” . Het oudje “Desire” , haar doorbraak btw , is fijn, grillig en doortastend . “Don’t beat the girl out of my boy” onderstreept het kluwen van de genderneutraliteit en het vinden van seksuele vrijheid.
Wat een boeiende afwisseling in het genre. Ze werd telkens sterk onthaald en dat deed haar deugd; de onwennigheid van vroeger is verdwenen , ze is een hongerige wolf(in) die het publiek als prooi heeft . Niet in schaapskleren dus.
De stroomstoten die ze toediende, bieden dynamiek, levendigheid , scherpte en emotionaliteit! In de bis blijft het even pittig, broeierig, huiverend , energiek met terug eentje van haar debuut, “Suzanne & I” . In die onheilspellende sounds gaan we tot slot volledig ten onder op Suicide’s “Ghost rider” , sterk uitgediept door repetitief dreunende, opbouwende, pulserende beats en galmende gitaarklanken . Een katharsis op z’n Alan Vega’s … Even doorspoelen dus!
Anna Calvi - Spektakeltheater waar stem en muziek prachtig samenvloeien . Ze verdient meer airplay , dit muzikaal talent, die een bijzonder sfeertje creëert en bij het nekvel grijpt! Wat een présence.
Organisatie: Botanique, Brussel
Toen ik de naam Hanna Paulsberg zag passeren begon er een lichtje te branden maar ik kon niet meteen thuiswijzen dat het de Hanna van het trio Gurls betrof, eerder al besproken. Een album dat mij erg wist te boeien.
Dus solowerk van deze saxofoniste sprak mij wel aan. Daarnaast inviteerde ze ook trompettist Magnus Broo om mee te werken aan dit album. Broo is al 20 jaar lid van Atomic heeft ook roots in de ‘African American Tradition’.
Wat krijgen we te horen? Zeven composities die telkens tussen de zes a acht minuten lang zijn. Op “Scent of Soil” wordt middels piano een terugkerend patroon opgestart en zijn de andere instrumenten vooral sfeerbrengers. Het kan zo onder een Afrikaanse docu of film geplaatst worden. “Little Big Saxophone” leunt meer aan bij experimentele jazz. Op “Hemulen Tar Ferie” zijn terug Afrikaanse invloeden aanwezig.”Serianna” is een compositie van de dubbele basspeler Trygve Fiske. Een nummer dat opgewektheid uitstraalt.
‘Daughter of The Sun’ is een jazz plaat die wel wat Afrikaanse jazz invloeden verwerkt maar bovenal het resultaat is van het geknetter tussen rasmuzikanten. Ben je jazz fan? Zeker eens luisteren.
African oriented jazz
Daughter of the Sun
Hanna Paulsberg Concept + Magnus Broo
Hanna Paulsberg heeft met Gurls dit jaar een album uit ‘Run Boy Ru’ en ook met haar Hanna Paulsberg Concept heeft ze een album uit ‘Daughter of the Sun’. Tijd voor een kleine kennismaking.
Het meest voor de hand liggende verschil voor mij is waarschijnlijk dat GURLS meer popgerelateerd is en het andere project met name Hanna Paulsberg Concept echt jazz is. Ik hou van spelen met en componeren voor GURLS, maar de muziek die we samen spelen in Hanna Paulsberg Concept ligt dichter bij mijn hart en is de reden waarom ik saxofoon speel.
De Afrikaanse invloeden zijn altijd al erg aanwezig geweest in het kwartet, nog voordat Magnus binnenkwam. We hebben onze muzikale wortels diep in de Afro-Amerikaanse jazztraditie, het is een traditie die we liefhebben en bewonderen.
Het was altijd belangrijk voor mij dat muziek organisch, natuurlijk, levend zou moeten klinken. Dit is ook mogelijk met elektronische instrumenten, maar voor mij hebben akoestische instrumenten altijd als een meer natuurlijke manier gevoeld om die kwaliteit te bereiken. Ik denk dat ik ook van akoestische installaties houd omdat het gemakkelijker is om zacht te spelen. Wanneer de dingen te luid worden, verdwijnen zoveel details en dat vind ik bijzonder jammer.
Ik heb de nummers alleen gemaakt, maar het nummer “Serianna” is het nummer van de bassist Trygve Fiske dat hij schreef voor zijn pasgeboren dochter.
De ruimte is de plaats. :)
Ik weet het niet, misschien? Mijn vader zegt dat dit het minst toegankelijke album is dat ik tot nu toe heb gemaakt. Maar ik vind eigenlijk dat het vrij toegankelijk is.
Onze drummer las een boek over Hatshepsut, een van de weinige vrouwelijke farao's die ooit bestonden. Blijkbaar was ze een zeer sterke en succesvolle leider, maar na haar dood probeerden de mannen die achter haar aan kwamen haar prestaties te verbergen. Het album is dus een eerbetoon aan haar en alle andere sterke vrouwen die harder hebben moeten vechten om erkenning te krijgen vanwege hun geslacht. Ze werd ‘Daughter of the Sun’ genoemd.
Ik ben een paar keer naar het North Sea Jazz Festival geweest met het Trondheim Jazz Orchestra. Maar ik kijk er erg naar uit om met GURLS te komen, ik denk dat het heel leuk zal zijn. Van ons mag het publiek ongetwijfeld een groovy, intiem en leuk concert verwachten!
Bedankt voor je tijd en veel succes.
Thanks for your time and lots of success.
Anna von Hausswolff is een 31-jarige Zweedse met een bereik van 4 octaven, die haar laatste album ‘Dead magic’ opnam op een kerkorgel in een kerk in Kopenhagen met producer Randall Dunn (Sunn O))), Marissa Nadller, Black Mountain). Een kerkorgel had ze niet meegebracht, niettemin stonden de orgelklanken centraal, en kreeg ze ondersteuning van een vijfkoppige band met duidelijk metalroots.
De muziek van von Hauswolff is niet voor een gat te vangen, hier toch een poging: experimentele klassieke muziek, gemengd met doommetal, gothisch en theatraal, met ongelooflijk veel sfeer, een uniek geluid dat de fans van Swans of Chelsea Wolfe enorm zal aanspreken. Zoals bij een optreden van Swans was dit zowel een fysieke als emotionele ervaring, in lange, uitgesponnen nummers waarbij de decibels in het rood geduwd werden en onder- en boventonen een totaalervaring creëerden.
Opener “The truth, the glow, the fall” deed door de zang en orgelpartijen denken aan This Mortal Coil, die cultband van 4AD-labelbaas Ivo Watts-Russell, om naar mate het nummer vorderde, uit te bloeien tot een metal-symfonie, het orgel van Anna zette de toon, waarop de bandleden invielen met gitaardrones. Niet alle nummers werden gezongen, er waren ook instrumentale nummers zoals bijvoorbeeld “The marble eye”, dat heel filmisch was. Vervolgens ging het de horrortour op met “Pomperipossa” waarin Anna ijselijke schreeuwen aan metal paarde.
Een andere overduidelijke invloed was David Lynch, we moesten onmiddellijk denken aan de sleutelscene in het theater in ‘Mulholland Drive’, met de Spaanstalige versie van Roy Orbison’s “Crying”.
Het magnum opus vanavond was het lange uitgesponnen “Ugly and vengeful”, een aanzwellende geluidstorm die de AB-Club op zijn grondvesten liet daveren en waar het publiek euforisch op reageerde: een oorverdovende fysieke ervaring die je gewoon moest ondergaan, het beste van Swans en doom-metal met een headbangende Anna die haar en onze duivels ontbond.
Daarna liet de band ons even op adem komen, op ”Källans återuppståndelse”, verrijzenis in het Zweeds, speelde von Hausswolff melodica, Twin Peaks was nooit veraf met zijn unheimliche sfeer. De single “The mysterious vanishing of Elektra”, begon met een akoestische gitaar, die beantwoord werd met een logge gitaarrif, en hoge uithalen van Anna, als een soort gotische, theatrale PJ Harvey. “Come wander with me/Deliverance” was het letterlijke orgelpunt van dit magistrale optreden: Julee Cruise die met een doommetalband in dialoog ging, drones, gitaarsolo’s en orgelklanken in een lang filmisch stuk.
Bissen deed Anna von Hausswolff tussen het publiek, een meter vijftig groot, maar wat een stem, met “Gösta” een wondermooie torch song die ons nog lang zal bijblijven, een nummer dat ze schreef voor een theatervoorstelling in het Göteborgse Stadstheater: Gösta Berlings Saga, naar een boek van Selma LagerLöf.
Wie er bij was, was getuige van een vijfsterrenoptreden, voor mij zelfs het beste concert dat ik ooit in de AB Club mocht meemaken.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/anna-von-hausswolff-28-05-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/miaux-28-05-2018/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
We hebben het in deze rubriek al gehad over Susanna haar eerste single “Perfect Day” (cover van Lou Reed) uit haar nieuwste album ‘Go Dig My Grave’. Dit is haar twaalfde album en hiervoor heeft ze heel zorgvuldig tien bestaande songs uitgekozen om ze een ‘Susanna’-behandeling te geven. Dat houdt in dat ze de songs uitkleedt en terug aankleedt met barokke instrumenten en haar karakteristieke stem. Zo krijgen we composities die minimalistisch, verstild en intens klinken. Het zijn niet enkel covers. Voor “Invitation to the Voyage” baseerde ze zich op een gedicht van Charles Baudelaire om een nieuwe compositie te schrijven. Daarnaast vinden we er bewerkingen van Joy Division terug (“Wilderness”). Een magistrale versie trouwens. Blijkbaar ligt die band haar goed want ze heeft ook al eens “Love Will Tear Us Apart” bewerkt. “The Willow Song”, “The Three Ravens” en het titelnummer zijn traditionals. “Freight Train” is een track uit 1903 en werd geschreven door Elisabeth Cotten. “Cold Song” is een song dat zijn oorsprong kent in de baroktijd. Henry Purcell en John Dryden zijn de schrijvers van dit liedje.
Het fijne aan dit album is dat Susanna aan elke song er geheel haar eigen draai aan heeft gegeven. Daarnaast hoef je de originele songs niet eens te kennen om hiervan te genieten. Het album klinkt vrij homogeen en consistent ondanks dat de songs uit verschillende hoeken komen. Hou je van muziek die wat barok klinkt, verstild en toch intens? Dan is dit album je gading.
Als voorloper voor haar binnenkort te verschijnen album brengt de Noorse zangeres Susanna (Wallumrod) een cover, of beter gezegd een hommage aan, van “Perfect Day” van Lou Reed. Is al meermaals gedaan horen we je zeggen? Dat is waar maar nog niet op Susanna’s manier. Ze heeft er een minimalistische versie van gemaakt: duimpiano, barokke harp en haar indrukwekkende melancholische stem.
Is dit een geslaagde oefening? Jazeker. Een cover is pas geslaagd als je er je eigen draai kan aan geven. En dat op zo een wijze dat je iets aan het origineel bijbrengt. En dat doet Susanna op schitterende wijze. Heel minimalistisch en met de stem als belangrijkste instrument maakt ze er een introverte en kwetsbare versie van.
De cover art is een werk van de gerenommeerde Noorse graficus Arne Bendik Sjur die de tekening ter beschikking stelde.
Wij kijken door deze song alvast uit naar het nieuwe album ‘Go Dig My Grave’ zal heten en deze week zal verschijnen. Een review hiervan mag je in de toekomst zeker hier verwachten.
Ol’ Savannah – Muzikale pracht uit Montréal
Ol’ Savannah
Cowboy Up
Waardamme
2017-10-21
Ollie Nollet
Soms vraag ik me af waar ze al die groepen blijven halen. Nooit iets van gehoord en plots staan ze daar voor je neus op het podium. In het geval van Ol’ Savannah (Montreal) is die stilte wel te verklaren. Dit was hun eerste Europese tour en wat opnames betreft beperkt de groep zich tot cd’tjes in eigen beheer. Het enige minpuntje aan dit optreden was dan ook het feit dan ik zonder een stuk tastbaar vinyl naar huis moest.
Ol’ Savannah bleek in Waardamme uit vier mannen met baarden, allen met de pet diep over de oren getrokken, te bestaan (de vijfde en beslist niet onbelangrijkste man, Bartleby J. Budde, waren ze ergens onderweg kwijtgespeeld). Spilfiguren waren leadzanger Speedy Johnson op gitaar, banjo en mondharmonica en Kevin Labchuk (met een karakterkop die Stefan Vanfleteren ongetwijfeld zou laten kwijlen) op harmonium en accordeon. Samen met een bassist en een drummer serveerden ze ons een reeks fijn uitgewerkte songs waarvoor ze inspiratie vonden in de rijke Amerikaanse folkgeschiedenis.
Op cd durven ze het ook al eens in de blues gaan zoeken, hier gebeurde dat slechts een verdwaalde keer (wat niet meteen een hoogtepunt opleverde). Ol’ Savannah wordt wel eens vergeleken met Tom Waits, vooral dankzij de, in whiskey gedrenkte, stem van Speedy Johnson. Maar ook de muzikaal spookachtige sfeertjes die ze creëerden riepen herinneringen aan “Raindogs” op.
Naast die instrumentale pracht eiste ook het vocale een hoofdrol op. Bezijden Speedy Johnson beschikten ook de bassist en accordeonist over een paar degelijke stembanden wat resulteerde in mooie harmonieën en zelfs een stukje onvervalste a capella. Tussen al dat knap zelfgepende werk was er toch nog plaats voor enkele raak gekozen covers : de traditional “Coo coo” en de, in het Frans gezongen, cajunsong “Valse de Balfa”, oorspronkelijk van The Balfa Brothers. De band had duidelijk iets met Louisiana want er volgden nog twee songs geïnspireerd door die zuidelijke staat terwijl ze hun naam dan weer vonden in Georgia.
Toen ze hun laatste nummer, “Passenger, pass on by”, aankondigden suggereerde iemand uit het publiek “The passenger” van Iggy Pop waarop Kevin Labchuk repliceerde : ‘'”Iggy Pop is awesome, Iggy Pop is God!”. Van slechte smaak kon je hem ook al niet verdenken.
Ol’ Savannah, alweer een schoon concertje in de Cowboy Up.
Organisatie: Muddy Roots - Cowboy Up, Waardamme
Joanna Newsom heeft wat op zich laten wachten. Stilgezeten heeft ze niet , er was het huwelijk met de komiek Andy Samberg, de toetreding tot celibrity kringen, de flirt met de filmwereld en het verder uitwerken van haar muzikale ambities.
Ze staat op de nieuwe plaat nog steeds garant voor een heerlijk, betoverend geluid, een verheven schoonheid op harp en piano, gedragen door een hemelse zang, die het nauwst leunt aan Kate Bush.
Door de klassieke leest van het sfeervolle materiaal, die refereert aan de ‘The Spirit of Eden’ van Mark Hollis’ Talk Talk, borrelen beelden van een ‘Garden of Eden’ op . Toegegeven, de plaat vergt diverse luisterbeurten , maar we zijn onder de indruk van het minimale geluid , haar virtuositeit , en de ruimte die gecreëerd wordt om iets breder te gaan en die de arrangementen treffend, perfect en puur oprecht samenbrengt.
Het geheel klinkt cinematografisch en verhaalt haar persoonlijke ervaringen . Een emotionele katharsis van de tekstdichteres , een elegante pracht en schoonheid in elf songs, die net niet te lang duren om volledig verzwolgen te geraken in een episch geluid en in barokke orkestratie. Ze laat ons meedrijven in de finesse en subtiliteit van haar elfenpop. Mooie return.
Solo maakte Robin Pecknold als voorprogramma een fletse indruk. Fleet Foxes zou zonder 's mans inbreng weinig voorstellen, maar helaas blijkt ook het omgekeerde waar. Veel te schaars waren de momenten waarop hij ons met zijn herkenbare stem en monotone gitaarspel wist te bekoren. Hopelijk staakt Pecknold binnenkort dus zijn povere poging om ook solo naam te maken. De harmonische pracht die zijn groep kan creëren werd in de langzaam vollopende Henry Le Boeuf-zaal immers node gemist.
Muzikale rijkdom kwam er dan wel weer in overvloed tijdens het concert waarmee Joanna Newson haar Europese tour aftrapte. De immer goedlachse zangeres laat zich omringen door vier muzikanten die stuk voor stuk van vele markten thuis zijn.
Niet enkel tussen maar ook tijdens de nummers wordt er meermaals van instrument gewisseld. Dit alles zonder de flow te doorbreken. Een puike prestatie, temeer daar meerdere songs vaker van tempo wisselen dan Lady Gaga van outfit. (Over outfits gesproken: dankzij de pyama-achtige pakjes van twee van de muzikanten zag Newson er in haar baljurk niet al te excentriek uit.)
Bijna de helft van de set werd geput uit het recente 'Divers', een plaat die toegankelijker klinkt dan zijn voorgangers. Daar waar vooral de vocale capriolen in het verleden iets te uitzinnig waren om verteerbaar te blijven, wordt alles tegenwoordig zowel op plaat als live iets meer gedoseerd geserveerd. Wie horendol wordt van de stemmen van Kate Bush, Joni Mitchell of Björk, blijft best wel nog steeds met een wijde boog om Joanna Newson heen lopen. Ook aan Linda Perry van 4 Non Blondes werden we nu en dan herinnerd (vooral dan tijdens “Soft als Chalk”), waarbij we echter opmerken dat die vergelijking niet helemaal opgaat aangezien de eerder kinderlijke stem van Newson te krachteloos klinkt om als zangeres te beklijven. Gelukkig compenseert ze dit met andere kwaliteiten die haar onmiskenbaar typeren: Joanna Newson is en blijft een originele songschrijfster die vol drive haar zingende zelf knap begeleidt op harp en piano.
Maar laat ons vooral ook niet haar muzikanten vergeten! Niet voor niks gooide Newson in de Bozar meermaals bloempjes naar haar groep (en dan vooral naar Ryan Francesconi die als arrangeur heel wat adelbrieven kan voorleggen). Harp, piano, drums, gitaar, violen, orgel, blokfluiten,...het instrumentarium was net als de tempi en de teksten en de sferen van de vaak complexe songs even divers als de titel van haar laatste plaat.
Joanna Newson trakteerde ons van “Bridges and Balloons" t.e.m. "Baby Birch" op een heerlijke trip door haar almaar uitbreidende wondere wereld …
Organisatie: Bozar ism Ancienne Belgique, Brussel
Na ‘Weird sister’ van vorig jaar is hier de opvolger ‘Peanut butter’ . Het kwintet rond Alanna McArdle is afkomstig uit Cardiff, Wales en brengt tien songs in 21 minuten . We krijgen rauwe, furieuze als broeierige, aanstekelijke, dromerige indiegrunge met fraaie dromerige refreinen .
Een heerlijk pittig plaatje beklemtoond door de even dromerig lieflijke zang . De eerste songs (“Last year”, “Jamie luvver”) zijn snedig , daarna zakt het tempo wat met sfeervoller werk (“There is no function Stacy”, “Crayon”) , dan opnieuw gaat het tempo omhoog met “Jerome liar”, “Psykick espionage”, om dan tot slot met het integere “Hey I wanna be your best friend” te besluiten . Joanna Gruesome overtuigt met hun gevoelige rammelrock!
De Française met Brussel als thuisbasis Scarlett O’Hanna (Anna Muchinn) kwam al eerder aandraven met lieflijk materiaal , dat baadt in minimalisme, soberheid en romantiek, geleest op piano/synths/gitaar en haar indringende emotievolle stem , die er kleur aan geeft.
De nieuwe plaat borduurt zeer zeker verder in die indiefolk , maar sommige nummers zijn voller door de gitaarpartijen, keys en hebben een intens broeierige spanning, “Dramamine”, “I won’t dive in” en “The jacket” .
Een kwetsbare aanpak ervaren we dan bij “One by one”, “It’s a boy” en “Nothing true dies away”. Minder experimentjes of met weerhaken , behalve dan de instrumentale opener, “Peter & Cathy were junkies” , overspoeld van effects.
Scarlett O’Hanna haar songs blijven gekenmerkt van een ontwapend mooie inhoud!
Een pittige dame , die Britse Anna Calvi die we al omschreven als een wolvin in schaapskleren, ééntje met klauwen en weerhaken, wat verlegen, maar met wat een sound komt ze met haar band aandraven. De dame , vroeger de haren strak achterover gekamd , staat nu op het podium, nog meer sexy met losse krullen en de lippen mooi gerood .
Ze is toe aan haar tweede cd , ‘One breath’, die het titelloos debuut opvolgt . Zij kwam in de spotlights als support van Nick Cave’s Grinderman , en heeft zich intussen ontpopt als een ‘rockchick’, die ergens te situeren tussen PJ Harvey , Gallon Drunk en Nick Cave himself.
Haar songs hebben een onheilspellende dreiging, een broeierige spanning en een donkere intensiteit, bepaald door een (mes)scherp, grimmig, indringend gitaarspel – getokkel en gedragen door haar helder innemende zang, die doet denken aan Julee Cruise en Alison Goldfrapp . Haar muziek kruist de soundtracks en de paden van A. Badalamenti , D. Lynch en E. Morricone.
Oude songs “Desire” en “Jezebel” betekenden de doorbraak en zijn op het netvlies gebrand. Het huidig materiaal is ietwat sfeervoller, maar die unieke mystieke , mysterieuze spanning verliest ze nergens.
Live zorgt ze ervoor dat de stoere songs als “Rider to the sea”, Cry”, “I’ll be your man”, “Carry me over” , “Love won’t be leaving” in het gitaarspel en in de instrumentatie meer vrij spel hebben; ze refereert hier aan ‘The firstborn is dead’, één van de eerste platen van Cave & The Bad Seeds door het snijdend, splijtend, brandend gitaarspel en die galmende bluesy riffs en slides, apocalyptisch , gevoelig en huiverend. Die nummers palmden ons gaandeweg in en lieten een sterke indruk na door de verwevenheid melodieuze intensiteit en chaos.
Meer sfeervoller en slepender klonken “Suzanne & I” en “Eliza”, in hun sobere treffende aanpak bleef de dramatiek bovendrijven. Invloedrijk zijn die zachtheid en subtiliteit, wat we ook horen op “Sing to me”, “First we kiss” en “Piece by piece” , de dromerige, ontroerende melanchole songs; de elektronica en de soundscapes eisten hier z’n plaatsje op. Calvi’s leefwereld laat een Dave Eugene Edwards en Leonard Cohen toe.
Een boeiende afwisseling noteerden we . Enkele covers ontbraken niet in het geheel, “Surrender” van Presley werd een echte nighttime rock’n’roll killer en solo speelde ze een bezwerende “Fire” van Springsteen , volledig ingenomen door haar gitaarspel, de effects en haar vocals . ‘Emotie’ nam dus een belangrijke rol in.
Ze werd telkens sterk onthaald en dat deed haar deugd; in haar onwennige positie op het podium beet ze makkelijk van zich af . De stroomstoten die ze toediende, boden dynamiek, levendigheid en scherpte!
In de bis smeulden de broeierige uptempo riffs duidelijk na, “Kiss to your twin” , “Blackout” en natuurlijk “Jezebel” (van E. Piaf btw). Door het warme onthaal kwam ze solo terug en kregen we een pakkende “The devil” bovenop .
Spijtig genoeg wordt het tweede album wat in de kiem gesmoord; onterecht, gezien Calvi een muzikaal talent is , die een bijzonder sfeertje creëert en bij het nekvel grijpt!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Dit is een fijn afwisselend , onschuldig , kortstondig debuut van een bandje die we graag tippen! Zeker om live eens aan het werk te zien!
Een paar terug jaar debuteerde de Britse dame met een adembenemend sterk debuut, ergens tussen PJ Harvey , Gallon Drunk en Nick Cave te situeren . Die broeierige intensiteit horen we zeker terug op de tweede plaat ‘One breath’ . In ongeveer de helft van de songs , “Suddenly”, “Eliza”, “Love of my life” zijn haar gitaarcapriolen snijdend en sijpelen, branden ze als een zuur door onze huid. Verder is er die unieke mystieke, mysterieuze spanning , treffend en dreigend , die we o.m. horen op “Piece by piece”, “Cry”, “Carry me over” en de titelsong . Of ze zorgt voor een sfeervolle, hemelse benadering door de orkestratie als op “Sing to me” en de laatste twee songs “Bleed into me” en “The bridge” . Haar afwisselende vocals zijn indringend , diep , rauw of kunnen hoog uithalen en neigen naar een operastem. Tja , hier komt ze dan in de buurt van Cocorosie , Goldfrapp of Julie Cruise .
Een bijzonder sfeertje wordt gecreëerd . Haar reputatie als wolvin in schaapskleren maakt ze dus nog steeds waar …
Anna Calvi is een boeiende Britse madam die zichzelf op de wereldkaart zette met een indrukwekkende debuutplaat en zo de aandacht kreeg van ondermeer Nick Cave die haar prompt meenam op tournee als support act voor zijn duiveluitdrijvende alter ego Grinderman. Een gedroomde leerschool als je ’t ons vraagt.
De nieuwe PJ Harvey, riep iedereen van de daken. Maar wij vonden dat er al wat sleet zat op de oude, zeker na het pathetische ‘Let England Shake’, en we schatten Calvi al meteen een stuk hoger in dan de zwijmelende muze PJ Harvey.
De voortreffelijke nieuwe plaat ‘One breath’, een waardige doch geen overtreffende opvolger van dat heerlijke debuut, was voor ons een meer dan geldige reden om de getalenteerde jonge vrouw te gaan aanschouwen bij onze Zuiderburen.
Le Grand Mix was volledig volgelopen voor deze verrukkelijke dame en haar gevolg. Het zeer respectvolle publiek sloot met graagte Calvi in de armen, er hing een warme gloed in de lucht vanavond. Calvi slaagde er bij momenten in om met haar emotioneel geladen songs de zaal muisstil te krijgen, ondermeer op “Sing to me” die ons wat aan de beginnende Goldfrapp deed denken, en zeker op “Fire” die ze helemaal in haar eentje de hemel inzong. De cover neigde trouwens meer naar Jeff Buckley dan naar diens oorspronkelijke auteur Bruce Springsteen (of dacht u misschien dat die song van The Pointer Sisters was?).
Een bescheiden Calvi was naar ons gedacht toch een ietsje te beleefd. Er mocht gerust wat meer venijn in de songs, het zou geen ramp zijn geweest mocht ze nog wat langer in Grinderman’s hol hebben rondgehangen. Haar puike band speelde immers heel innemend en met voldoende respect voor de gevoelige songs, doch ook een beetje te keurig.
De zeldzame heftige uitspattingen “Carry me over” en “Love won’t be leaving”, waarin de muze haar gitaar duchtig liet scheuren, waren dan ook meteen de hoogtepunten. Ook de opgejaagde gospel “Jezebel” denderde dankzij een donkere dreiging. Wij hadden graag nog net iets meer van dat gezien. Daarom was het ook des te jammer dat ze “Love of my life”, de meest felle en gruizige song van de nieuwe plaat, in de kast liet.
Maar verder was het wel genieten van de innemende pracht, het subtiele gitaarspel en de vaak wondermooie songs van deze talentrijke deerne.
Calvi heeft liters potentieel in zich. De stem, de songs en het gitaartalent heeft ze al. Nu nog een stevige vampierenbeet in haar frêle nek en we zijn er. Misschien is dat al zo bij haar doortocht in de AB op 24/03/2014.
Neem gerust een kijkje naar de pics
I Have A Tribe - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4347
Anna Calvi - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4346
Org: Agauchedelalune, Lille (ikv Ground Zero Festival + ism Grand Mix, Tourcoing)
De groepsnaam is een verbastering van (of een sneer naar) Joanna Newsom, de vrouwelijke bard die kamermuziek maakt voor zich interessant wanende mensen die met de pijp in de mond onderuit gezakt in hun relax zetel de intellectueel willen uithangen.
De Welsche band tapt echter uit een gans ander vaatje, eentje gevuld met shoegaze en noise-pop. Overhaaste en uiterst driftige shoegaze gitaartjes gaan een duel aan met de bitterzoete maar vaak giftige vocals van Alanna McArdle in ophitsende songs als “Anti Parrent Cowboy Killers”, “Sugarcrush” en “Graveyard”. Soms zijn er al wat raakpunten met heel vroege Placebo (ten tijde van hun debuutplaat) en Sonic Youth. De tintelende en jachtige gitaartjes in combinatie met de vaak opgejaagde vocals en dito melodieën doen ook wel eens aan Los Campesinos denken (in het lekker rollende “Secret Surprise”).
Het is allemaal fris, sprankelend en vrij punky. Joanna Gruesome bevindt zich hiermee in de vruchtbare poel waarin ook verwante bandjes als The History of Apple Pie en The Pains of Being Pure at Heart rondzwemmen. Natuurlijk hebben we dit wel al eens eerder gehoord, maar een nieuw bandje die het genre met dergelijke geestdrift in leven houdt, nemen we er graag bij.
Voor hardcore-fans hoeft het geen betoog dat het Amerikaanse Boston nogal wat fijne bands herbergt. Zo is er Vanna, na vier full albums en ondanks wat personeelswissels toch al een gevestigde naam in de wereld van de zogeheten posthardcore.
De vijf heren vermengen furieuze hardcore met een aantal aanverwante genres vernuftig door mekaar en bewijzen hun terechte status. Als er een rode draad is op deze plaat, dan is het agressie! Luister maar naar compromisloze tracks zoals “The Few And The Far Between”, (onze favoriet) “The Lost Art Of Staying Alive” en de knaller “Casket Rythm”.
Naast de compromisloze gitaren is het vooral de vernietigende strot van frontman Davey Muise die de sound van Vanna kleurt. Op ander tracks zoals “Year of The Rat” , “Please Stay” en “His Heels” varieert de band hun stevige old school hardcore met rustigere passages. Ook in deze meer posthardcoretracks excellereert de Bostonse formatie en valt op hoe de cleane vocalen van Joel Pastuszak matchen met de screams van Muise. Opvallend is nog het rustmoment “Please Stay” in het midden van de plaat waar Vanna in het vaarwater van Defeater komt.
Vanna is wat ons betreft een van de beste hardcore-schijven van 2013!
Ze is ondertussen al negen jaar actief in de muziekindustrie, heeft dit jaar haar zevende album ‘Unapologetic’ uit en verkocht wereldwijd reeds meer dan 100 miljoen platen, waarmee ze zich bij de best verkopende artiesten aller tijden mag rekenen. Met een verzameling Grammy, American Music en BRIT awards op zak en tientallen miljoenen volgers op divers sociale netwerksites zijn we er zeker van dat Rihanna geen uitgebreide introductie meer nodig heeft.
Toen bekend werd dat ‘Riri’ met haar Diamonds World Tour ook zou neerstrijken in de ‘diamond capital of the world’, Antwerpen, vlogen de kaartjes dan ook in een mum van tijd de deur uit. Naast de onvermijdelijke gillende tienermeiden was het een zeer gevarieerd publiek dat het Sportpaleis tot de nok vulde. In afwachting van de ster van de avond kreeg het publiek een stevige elektronische set voorgeschoteld van dj-duo We Are GTA uit Miami. Een aaneenschakeling van slopende beats, soms aangevuld met wat Nirvana of Jay-Z, werd begeleid door een mix van beelden uit arcadegames. Maar het werd al snel duidelijk dat dit niet het feestje was waar het publiek op zat te wachten.
Na meer dan twee uur wachten werd de zaal rond tien uur dan toch beloond voor haar geduld toen het zwarte gordijn dat het podium al een uur in mysterie hulde naar beneden viel. Rihanna, die ons gekleed in een lang zwart gewaad en met een froufrou tot net boven de ogen heel erg aan een roodharige Loreen deed denken, opende de show geflankeerd door twee Griekse standbeelden met het intrigerende “Mother Mary”. Het duurde echter niet lang vooraleer het hele podium oplichtte dat ons, getooid met marmeren zuilen en danseressen in standbeeldhouding, deed denken aan een Romeins badhuis of een catwalk in Milaan. Een eerste poging om leven in de zaal te blazen deed Rihanna met nummers uit haar laatste albums zoals “Phresh Out The Runway”, “Birthday Cake”, “Talk That Talk” en “Pour It Up”. Dit alles vergezeld van heel wat ass shaking en crotch tapping, wat er ons meteen aan herinnerde deze diva niet schuw is van wat seksuele innuendo.
Met “Cockiness (Love It)” en “Numb” volgde helaas een vroeg dipje waarbij het repetitieve ‘I’m going numb’ van Rihanna evengoed waar was voor het publiek. Na een kort muzikaal interval en kledijwissel keerde Rihanna, nu in witte lieslaarzen, terug naar haar Barbadiaanse roots en trok met een reggae-getinte mix van “You Da One”, “Man Down” en “No Love Allowed” de massa terug op gang.
Op de schermen boven het podium stond te lezen dat deze ‘good girl gone bad’ nog steeds ‘wanted by the FBI’ was. “Rude Boy” deed er nog een schepje bovenop en voor de eerste keer werd er uit volle borst meegezongen. Vreemd genoeg waren het niet de staanplaatsen, maar de hoogste balkons die als eerste aan het dansen sloegen op “What’s My Name”. Dit hoogtepuntje werd jammer genoeg gevolgd door het zoveelste interval, waardoor sommigen zich gingen afvragen of ze voor Rihanna of dan wel voor de gitarist gekomen waren.
Rihanna keerde terug in een sexy kill bill-achtig pakje en zette het podium letterlijk in vuur en vlam op de tonen van “Jump”, een bevel waar de zaal niet echt gehoor aan gaf. Een afwisselend door het publiek en Rihanna gezongen “Umbrella” werd gevolgd door een mix van “All Of The Lights” en “Rockstar 101” waarop de handjes Regi-gewijs massaal de lucht in gingen.
Riri legde het zoveelste contrast van de avond door deze explosie te laten volgen door een meer ingetogen en soberder deel. Ditmaal niet omringd door dansers en vuurwerk, maar alleen vanop een ronddraaiend platform dat veel weg had van de top van een toren uit ‘the Lord of the Rings’ zong Rihanna, gekleed in een lange rode jurk, ‘What Now,’ vocaal een van haar krachtigste momenten, ‘Loveeeeeee Song’, ‘Love The Way You Lie (Part II)”, ”Take A Bow”, “Cold Case Love” en “Hate That I Love You”. Alles samen zeker niet ontgoochelend, maar toch weer een domper op het feestje waar de zaal nu al meer dan een uur op zat te wachten.
Na nog een onderbreking en kostuumwissel – begint u het patroon te zien?- besloot onze sparkling diamond, nu gekleed in een glitterpakje, dan toch om nog een versnelling hoger te schakelen en het feestje, misschien iets te laat naar een hoogtepunt te brengen. “We Found Love”, ”S&M”, maar vooral “Only Girl (In The World)” en “Don’t Stop The Music” deden de zaal voor de eerste keer echt uit z’n dak gaan. Rihanna maakte tussendoor ook even tijd om haar Navy (zo noemen haar fans zichzelf) te begroeten, wat handtekeningen en high fives uit te delen en een man op de eerste rij te knuffelen. Riri stak daarna trots het blad omhoog dat de man vast had waar op te lezen stond ‘My dream is to hug you’.
Na anderhalf uur besloot Rihanna met 3Where Have You Been3 en velen konden het niet laten om toch even op hun horloge te kijken, want na zo lang wachten is negentig minuten muziek snel voorbij. Een Diamonds tour is natuurlijk niet volledig zonder de titelsong en in diamanten gekleed keerde Rihanna nog terug om vanop een uit de grond oprijzend platform de twee grootste hits van haar laatste album te brengen. “Stay” werd begeleid op elektrische contrabas en als allerlaatste nummer kreeg iedereen uiteindelijk waar ze een hele avond op hadden gewacht, “Diamonds!”
Een Rihanna-fan moet duidelijk wat geduld hebben, zowel voor als tijden het optreden. Waar een artiest als Rihanna zeker de hits en de podiumprésence heeft om een zaal mee te trekken in haar muziek en de boel op z’n kop te zetten, gebeurde dit vanavond helaas niet. De vele onderbrekingen en hier en daar onzuivere muzikale prestaties, maakten voor een gefragmenteerd, slordig en onpersoonlijk geheel. Spijtig en onverwacht voor een artiest en een productie van dit kaliber. ‘Shine bright like a diamond’ is de boodschap die we vanavond meekregen. Wij kunnen helaas niet nalaten om te besluiten dat de diamant die Rihanna nog steeds is, laat ons daar geen misverstand over bestaan, deze avond misschien toch wat extra gepolijst kon worden.
Organisatie: Live Nation
De legendarische Ierse band Clannad is bekend vanwege zijn prachtige, sferische, Ierse muziek met een loepzuivere, dromerige samenzang. De stem van Moya Brennan (Máire Ní Bhraonain), is één van de mooiste vrouwenstemmen, naast die van Lisa Gerrard van Dead Dance. Haar stem is het hart van Clannad en van hun harmonieën .
Clannad ontstond in 1970, en is samengesteld uit Moya en haar twee broers, Ciarán en Pol, begeleid door twee ooms, de tweelingbroers Noel en Padraig O Dugain. Ze zijn afkomstig uit een dorp ten noorden-oosten van Ierland, Gaoth Dobhair. De band kreeg internationaal succes dankzij "In a Lifetime", van 1985 , een duet met Bono, en dankzij de muziek voor films en tv-series zoals ‘Harry's Game’, ‘Robin of Sherwood’ en ‘The Last of the Mohicans’. Merk ook op dat het kleine zusje van Moya, Eithne, beroemd werd onder de naam Enya.
Sinds 2007 treedt Clannad nog slechts sporadisch op. Daarom mag dit concert van het gezelschap in de prachtige Antwerpse Stadsschouwburg bijzonder genoemd worden. Gedurende meer dan 2 1/2 uur, nam Clannad ons mee voor een mystieke rit in de Keltische muziek. Er was een bijna religieuze sfeer, vooral tijdens de prachtige traditionele songs, begeleid door de harp van Moya, de Ierse fluit (tin whistle) van Pol of de elektrische bas van Ciaran.
Tussen elk nummer, nam beurtelings de familie Brennan de kans de nummers te presenteren, niet zonder een typisch vleugje Iers humor. Sommige dateren zelfs van uit de 19e eeuw, zoals het prachtige "Een Coinleach Ghlas Fhómhair" (« Magische Groen Herfst"). De muzikale interpretatie van sommige oude composities was erg moeilijk; het was geen evidentie voor het combo om complexere stukken van de albums ‘Macalla’ en ‘Sirius’ te spelen, zoals "Something To Believe In" en "Closer To Your Heart". Tijdens "In A Lifetime" was het de uitstekende toetsenist, Ged Lynch (Peter Gabriel, Goldfrapp), die de stem van Bono moest op zich nemen, op zich een zeer gevaarlijke taak ...
Eén van de hoogtepunten van de show was ongetwijfeld het prachtige "Newgrange", een compositie met new-age accenten , die de diepte en het mysterie van deze archeologische site, gelegen ten noorden Dublin, perfect weerspiegelt.
Het dansend ritme van "Dulaman" gaf Moya de gelegenheid om op het voorplan te treden en het publiek te betrekken in de song door de handclaps. Een fan stond zelfs op om een Ierse dans te beginnen.
Het concert eindigde met de beroemde "Theme From Harry's Game", gevolgd door een ander zeer dansbaar nummer, "Teidhir Abhaile Riu".
Als encore kregen we twee extra’s, "Down by the Sally Gardens", een traditional gebaseerd op een gedicht van WB Yeats, en tot slot de klassieker "Nil Se'n La", een mooi uitgesponnen « lied voor dronken mannen", omfloerst van indrukwekkende solo's van de muzikanten.
De groep gaf een signeersessie na het concert, eens te meer een bewijs van de vriendelijke houding van deze niet gewone band.
Twintig jaar na een onvergetelijke reis naar Ierland, ben ik nu opnieuw bereid te gaan naar dit magische land.
Kijk hier naar een video van het concert, het nummer "Theme For Harry's Game" : https://www.youtube.com/watch?v=raCgqUelYmU
Setlist: Na Buachaillí Álainn ; Maire Bhruinneal ; Crann Úll ; Coinleach Ghlas An Fhómhair ; Eleanor Plunkett / Fairly Shot of Her ; Tower Hill ; Mhorag's na horo Gheallaidh ; Something to Believe In ; A Mhuirnín Ó ; Buachaill Ón Éirne ; An tÚll ; Two Sisters
(Intermission)
Newgrange ; Éirigh Is Cuir Ort Do Chuid Éadaigh ; dTigeas a Damhsa ; Robin (The Hooded Man) / Herne / Ancient Forest / Lady Marian / Action ; In a Lifetime ; Dúlamán ; I Will Find You ; Closer to Your Heart ; Theme From Harry's Game ; Teidhir Abhaile Riú
(Encore)
Down by the Sally Gardens, Nil Se'n La
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/clannad-15-01-2013/
Organisatie : Gracia Live
Ietwat ongerust begaven we ons naar een heel goed gevulde Ancienne Belgique om te aanhoren hoe Joanna Newsom het er solo vanaf zou brengen. Niet dat we haar platen niet weten te waarderen, integendeel, maar we vroegen ons af of haar magistrale muziek ook stand zou houden zonder de steeds mooi uitgekiende arrangementen. Zowel ‘Ys’ als ‘Have one on me’ ontlenen hun kracht immers in vrij grote mate aan de inbreng van straffe kerels als Van Dyke Parks, Jim O’Rourke, Ryan Francesconi en Neal Morgan.
Heel snel werd onze ongerustheid in de kiem gesmoord want het dertigjarige fenomeen ging overtuigend van start. Op enkele minuten tijd nam ze dus al onze twijfels weg. Na “Bridges and Balloons” imponeerde ze met een heel erg gedreven versie van “Have one on me”, een nummer dat - net als de driedubbele plaat waarop het als titelnummer prijkt – illustreert hoe gevarieerd deze dame kan zijn. Iets wat ze vervolgens extra in de verf zette door haar harp in te ruilen voor de piano.
Terwijl we tijdens de eerste twee nummers konden horen hoe ze vocaal aanleunt bij Kate Bush, Björk en Joni Mitchell, kregen we aan de piano een teug Tori Amos gepresenteerd. Newsom is aan de toetsen misschien niet zo virtuoos als laatstgenoemde, maar haar verdienstelijke pianospel rechtvaardigde na “Soft as Chalk” een stevig applaus.
Door regelmatig te switchen tussen harp en piano gaf ze de indruk zich oprecht bevrijd te voelen. Nu ze solo geen enkele rekening moet houden met andere muzikanten, kan ze volop de mogelijkheid aangrijpen om loos te gaan als het haar schikt. Ze was dus in haar schik en ook het publiek genoot volop, zodanig zelfs dat het applaus soms zodanig overweldigend werd dat Newsom zich vanuit verlegenheid toch nog wat op haar ongemak begon te voelen.
Ook over het tempo van dit optreden kunnen we niet klagen, tenzij dan dat op een mum van tijd alles voorbij bleek. Nadat ze ons verblufte met een machtige piano-outro, het enige moment trouwens waarop de geluidstechnicus zich even van dienst kon maken, liet de sympathieke deerne het enthousiaste publiek voor een eerste keer verbluft achter.
Geen paniek echter want vrij snel keerde ze op haar schreden terug om nog eens het beste van zichzelf te geven. Zelfs een plots afbrekende snaar kon haar niet uit het lood slaan. Ze lachte mee met het publiek maar speelde het lied ondertussen zonder de minste onderbreking uit. Gelukkig was er een vakkundige roadie beschikbaar die door de omstandigheden het moment van zijn leven beleefde want de kans lijkt ons onbestaande dat hij ooit nog zo luid aangemoedigd zal worden tijdens het verrichten van zijn werkzaamheden (in dit geval dus het herstellen van een harpsnaar). Eens die klus geklaard was, kreeg hij een applaus zoals zelfs Eddy Wally waarschijnlijk nooit gekregen heeft. Crazy!
Joanna Newsom vroeg vervolgens of het publiek zin had in een oud of een nieuw nummer. Op basis van de vele reacties beloofde ze om er voor het gemak dan maar twee te spelen.
Het optreden werd na anderhalf uur uiteindelijk afgesloten met “Clam, Crab, Cockle, Cowrie”. Vraag ons niet wat die laatste titel betekent. Het enige wat we ter afronding nog willen meegeven is dat we dolgelukkig waren om getuige geweest te zijn van een verrassend sterke performance. Newsom liet de twijfelaars in de Ancienne Belgique een poepje ruiken door voor eens en voor altijd duidelijk dat ze ook alleen op het podium haar mannetje kan staan. Respect!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De Française met Brussel als thuisbasis Scarlett O’Hanna (Anna Muchinn) komt aandraven met een apaert indiefolkpop EP’tje . De zeven weliswaar (soms erg) korte songs baden in minimalisme, soberheid en romantiek . Songs worden tot de essentie herleid. Ze begeleidt zichzelf op piano/synths/gitaar en haar indringende emotievolle stem geeft kleur. De EP wordt bepaald door eigen songs, instrumentale stukken en een melancholische cover van Daniel Johnston, “True love will find you in the end” .
Lieflijk materiaal met weerhaken door de lofi aanpak en de experimentjes die wat avantgarde aandoen , waardoor ze balanceert van ontwapend mooi tot grilligheid en luguberiteit.
www.vi.be/scarlettohanna
De in Noord Ierland geboren jonge Hannah Peel week al snel uit naar Engeland en heeft na de EP ‘Rebox’ een voortreffelijk debuut uit . Op de EP hoorden we de verwerking van ‘80s klassiekers “Tainted Love” en “Blue Monday”. ‘An artist to watch’ in de Uk, lazen we , en inderdaad , we horen fijn gevarieerde , geraffineerde, genietbare neofolkysongs, die ingetogen, sober, sfeervol als een bredere instrumentatie en orkestratie hebben. Soundscapes en electropop worden niet geschuwd.
Haar roots zitten duidelijk in de folk, luister maar naar “Song for the sea”, “Don’t kiss the broken one”, “Solitude” en “Unwound” ; ze besluit zelfs met twee traditionals op eind van de cd. Haar zweverige, hemelse stem biedt een meerwaarde.
‘The Broken Wave’ werd geproduced door Mike Lindsay van Tunng. De sing/songschrijfster mag zelf ook (na)genieten van dit overtuigend plaatje!
Anna Calvi, Jong Brits Meisje, een wolvin in schaapskleren, rood hemd, hoog opgetrokken zwarte pantalon, hoge hakken, de lippen mooi gerood en de haren strak achteruit in een bolletje … ietwat verlegen soms, maar een lieflijk uiterlijk en met een glimlach . Ze komt naar voor, omgordt de gitaar, tokkelt en speelt hard alsof haar leven er van af hing … wat een ‘rockchick’ …
Haar debuut dat met de jaarwisseling verscheen, is tijdloos en vernieuwend. Totnutoe dit jaar maar zelden zo’n werkstuk gehoord. De cava borrelde over het glas. Haar gitaarcapriolen waren als een zuur die onze huid doorkliefde … Ze kwam in de belangstelling toen ze op tournee trok met Cave’s Grinderman; in dat kleine half uurtje zagen we al tot wat deze jonge dame in staat was … een eigen geluid, duister en begeesterend. En dan nog in de Botanique begin het jaar … Het gaat snel voor de kleine, mooie Calvi! Terecht stond het talent hier op haar plaats. Het ganse debuut slingerde ze ons om de oren. De AB ging plat voor haar … Een zinderend, duivels, huiverend concert! We waren sterk onder de indruk. Tja, Cave weet z’n muzikale bengels uit te kiezen …
Een indringend gitaargetokkel begon, “Rider to the sea” startte ze solo … alsof Ennio Morricone een nieuwe soundtrack peinsde … sober, elegant, treffend, adembenemend en dreigend; de song zwol aan met drums en de percussie van haar multi-instrumentaliste Mally Harpaz , die verder nog schitterde op harmonium. Vocaal kon ze heel wat aan, soms Cocorosie proporties , indringend, diep, rauw, opera, energiek en galmend. Een bijzonder sfeertje creëerde, dat leunde aan cabaret van de jaren ’30. Niet voor niks is Piaf een voorname invloed … Hier kruisten A. Badalamenti’s Twin Peaks, de D. Lynches en de E. Morricone’s elkaars pad , stonden Edith Piaf, Patti Smith, Polly Jean Harvey, Julie Cruise en Alison Goldfrapp bij elkaar en stond Cave goeddunkend in de verte te kijken op z’n ‘bijoutje’.
Meteen een goed uur kwalitatief sterke songs gekenmerkt door die zachtheid, subtiliteit, dynamiek en hardheid dynamiek. Een eenvoudig instrumentarium van 1, 2 gitaren, percussie en harmonium zorgden voor de nodige wind- en energiestoten.
Op “No more words” kon ze stoer uithalen en “Blackout” refereerde aan Cave’s debuut van ‘The firstborn is dead’ met bluesy riffs en slides . “First we kiss” had een sfeervolle aanzet, was opbouwend en smeulde krachtig, explosief en dreigend verder. Deze elementen vormden letterlijk de rode draad door de set … Wat o.m. op “Morning light”, “Suzanne & I”, het nieuwe “Wolf like me” als op de toegankelijke “Desire” en het uitsponnen “Love won’t be leaving” te horen was. Ze was onder de indruk van de sterke respons .
En ze eert artiesten: de rock’n’roll van Elvis speelde ze op het intense “Surrender” die door de harmonium leunde aan Dave E. Edward’s 16 Horsepower, er was Piaf’s bewerking van “Jezebel” en solo rezen de haren ten berge en ontroerde ze met Cohen’s “Joan of Arc” …
Deze Jonge Dame palmde moeiteloos de AB in! Schuchter, onwennig, verlegen of niet, ze beet van zich af en overtuigde … Haar toekomst zit in de lift. Houden zo!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
