Camille Camille stak haar neus aan het venster in 2019 toen haar single "Strawberry Moon" opgepikt werd voor De Nieuwe Lichting van StuBru. Daarna gebeurde er nog heel veel meer, maar dat gaan we nu niet allemaal oplijsten. Daarvoor bestaat wikipedia. We spoelen meteen door naar haar nieuwe single “In A Song”.
We herinneren ons Camille Camille van haar passage op Gent Jazz in 2022 (net na de coronapauze). We maakten toen vergelijkingen met onder meer Tori Amos en Clannad. Op deze nieuwe single mogen we die twee referenties opnieuw bovenhalen, aangevuld met misschien een luchtige versie van This Mortal Coil en de naïviteit van een Enya en een Heather Nova. Dat zijn vooral intussen oudere dames, maar zo krijgt u toch al zeker een idee. En in heel wat opzichten voelt “In A Song” helemaal anders dan “Strawberry Moon”, dat ook.
“In A Song” is een ‘kleine’ song. Eentje die zich niet wil opdringen en toch uitnodigend is. Die wel wat geduld vraagt en die zich dan mooi openplooit. Een beetje mysterieus (David Lynch-like). Een baken van rust in deze tijden van snel-snel. Etherisch in zang en muziek, maar daarom niet lichtvoetig in de lyrics. Als een song een vriend kan zijn, dan kan dit uw ‘bestie’ worden.
Pop/Folk
https://musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/87072-gent-jazz-2022-camille-camille-sohnarr-meskerem-mees-en-agnes-obel-alle-dames-aan-de-macht
https://www.youtube.com/watch?v=lWt0RF2mazA
Briqueville - Zwarte kerst
Briqueville, Divided & Bloed
Een affiche met drie hardvochtige bands was het perfecte tegengif voor al dat kleffe kerstgedoe. Dank u wel, Popallure!
In deze hoogtijden van de meligheid was een beetje tegenstroom immers zeer welgekomen. Die van Bloed hadden dat goed begrepen, met een frontale portie agressieve industrial-metal werd de menigte hardhandig uit zijn kerstmodus gerukt. Bloed klonk bij momenten misschien een beetje te schreeuwerig, maar de broers en zus waren wel in hun opzet geslaagd, namelijk de boel keihard door mekaar rammelen tot alle kerstballen volledig aan diggelen waren geslagen.
Divided heeft met ‘Light Will Shine’ alvast een sterk album achter de kiezen, maar live zat nog niet alles op de juiste plaats. Hun hardvochtige metal klonk soms te chaotisch om echt te overtuigen. Aan de songs lag het nochtans niet, want met “Cinder”, “Days Undone” en “The Vicious Loop” hadden ze bijzonder sterk materiaal in de aanbieding, maar er zaten nog iets te veel barsten en gaten in het pleisterwerk. We twijfelen er echter niet aan dat het met deze jongens goed komt, want hier zat verdomd wat agressie, power en branie achter.
Nog wat oefenen om volgende zomer volop te schitteren op Alcatraz, moet zeker kunnen.
Hoofdgerecht van de avond was natuurlijk de mysterieuze post-metal van Briqueville. Na al die jaren is de identiteit van de groepsleden nog steeds geheim en blijven ze gehuld in maskers en donkere gewaden. Het houdt alleen maar de magie en het mysterie dat rond hun persoontje hangt, in stand en het komt de muziek zeer goed uit. Want hoe meer waas en geheimzinnigheid er rond deze band hangt, hoe intenser en boeiender ze klinken.
De sound van Briqueville was ook vanavond weer gedreven, atmosferisch en immer dreigend.
Met als aftrap een bezwerend en lang uitgesponnen “Akte VI” zat het al meteen goed, er hing een bruisende en duistere atmosfeer in de lucht die voor de rest van de avond niet meer zou verdwijnen.
Briqueville schakelde geregeld over van innemende post-metal naar snoeiharde doom-metal en weer terug. De vocale prestaties bleven beperkt tot enkele profetische uitroepen van de keyboardspeler, voor de rest was dit een magische instrumentale trip langs monumentale riffs, epische en onheilspellende uitweidingen en verslavende drums.
Briqueville bracht wederom een begeestering teweeg die ze de ganse de tijd wisten aan te houden en helemaal op het einde naar een climax stuurden met een verschroeiend “Akte IV”.
We werden een dik uur en een kwart meegezogen in hun mystieke, donkere en bevreemdende wereld en hadden het daar volledig naar onze zin.
Dat ze nog maar een tijdje die kappen en maskers blijven ophouden, het zit hun muziek als gegoten.
Maar wordt het nu niet stilaan tijd voor nieuw werk? We zijn immers benieuwd naar het vervolg van dit avontuur, er mogen nog een stel nieuwe aktes in dat epische boek vastgelegd worden.
Organisatie: Popallure
Till Lindemann - Controversieel heerser
Waar velen preuts en beschamend over zijn, begint Till Lindemann. Na zijn passage in een uitverkochte Lotto arena in 2023 en de gecensureerde versie deze zomer op GMM, stond de 62 jarige graag geziene Duitser terug in ons landje met zijn 'Meine Welt tour' . Weliswaar nu in de AFAS Dome, het oude Sportpaleis.
Supportact was Aesthetic Perfection (*****) De Amerikaanse band met frontman Daniel Graves wist ons wel te boeien door het pittige drumwerk als in het bekende Rammstein werk. Er waren ook nummers die een mix waren van elektro en metal met een aantrekkelijke synth erbij. Ze kregen een warm onthaal, een selfie met het publiek en er viel uit het plafond een groots doek met Keltische letters … met wat ik pas later ontdekte het opschrift ‘Kill Till’ …
Dan de grote Till-show … Met de intro “Meine Welt” viel na een minuutje of 2 het doek naar beneden . Met “Fat” was de toon gezet . Twee nonnen dalen samen met Till Lindemann (****1/2) het podium af om zich vervolgens van hun boete kleed te ontdoen en lustig rond de danspalen te zwieren.
De rode kleur van de van de vorige shows is ingeruild voor zwart en goud. Geen hoed meer voor Till maar een hoge opvallende hanenkam . Terwijl Lindemann het vrouwelijk publiek een beetje ophitst, dreunt “Altes Fleish” door de boxen en maken de volslanke nonnen al snel plaats voor vrouwelijker schoon. Op “Golden Shower” werd pas echt duidelijk waarom deze show als 18+ word bestempeld met flapperende gepiercete schaamlippen die op de schermen werden geprojecteerd, al dan niet bevochtigd ...
“Tanzlehrerin” was het enige nummer dat braafjes binnen de lijntjes bleef deze avond. Op “Blut” zette hij de zaal volledig in brand én telkens als het refrein weerklonk, werden de voorste rijen van het publiek geblust met een koude douche van nevel dat uit het plafond viel. Pech voor diegenen die nat waren, want “Allesfresser' die volgde, werden ze getrakteerd op een overvloedige laag taarten.
Na een korte stilte weerklinkt een electro/disco deuntje terwijl Lindemann in een grote luchtbal door het publiek verschijnt voor een intiem momentje met zijn fans. “Skills in Pills” volgde met wansmakelijke beelden van billen en pillen waarna het donker werd en het scherm encore projecteerde.
“Fish onn”, ”Übers meer”, “Knebel' vatten de bis aan. Het publiek werd getrakteerd op een schol dode vissen. Maar tot slot opgepept met “Ich Hasse Kinder” die een eind maakten aan de Till-Show.
De veelbesproken Till denkt op z’n gezegende leeftijd van 62 nog lang niet aan stoppen. Hij heeft een stem als een klok, een kloeke stem. Muzikaal een controversieel heerser. Onder luid gejuich dankte hij het publiek samen met de danseressen en bandleden, terwijl op het scherm Till Fest werd geprojecteerd, dat zal plaatsvinden op 3 en 4 juli 2026 in Leipzig. Je bent op de hoogte alvast!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper
Till (Lindemann)
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8793-till-lindemann-02-11-2025?ltemid=0
Aesthetic Perfection
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8794-aesthetic-perfection-02-11-2025?temid=0
Organisatie: Live Nation
Blues Town 2025 - Duke Robillard - Swinging Saturday!
Duke Robillard + Guy Verlinde & Tom Eylenbosch
De derde en laatste avond 'Blues Town' in de Casino zou een 'Swinging Saturday!' worden. De zaal was goed vol gelopen, de gordijnen achteraan dicht, wat zorgde voor een gezellige, glossy sfeer die perfect paste bij zo’n bluesclub concerten in een donkere kroeg.
Het was vooral uitzien naar grootmeester Duke Robillard maar in het voorprogramma stonden twee ware blues tenoren, met name Guy Verlinde & Tom Eylenbosch.
Guy Verlinde & Tom Eylenbosch (*****) mochten de derde avond met een knal openen. In 2024 werden Guy Verlinde en Tom Eylenbosch geëerd met de Belgian Blues Award als Beste Duo. De erkenning was een belangrijke mijlpaal in hun muzikale reis. Met het album 'Promised Land Blues' verkent het duo de wegen van traditionele blues maar voegt er eigenzinnige elementen en een zekere verhalenlijn aan toe. Op het podium resulteert het in een show die lekker swingt, de gitaar en piano klinken aanstekelijk.
Guy is ook een klasse verteller, en kleedt zijn songs zodanig in aan dat je snel begrijpt waarover hij het heeft, o.m. op “Karma's gonna kick you ass”.
Het duo stampt graag tegen heilige huisjes, wat we waarderen. Het brengt een beetje een sort 'punk attitude' naar boven in de Blues muziek. De maatschappij kritiek is van belang alsook de droge humor. Op het eind volgde nog een mooie ode aan de te vroeg overleden vriend Tiny Legs Tim, met de song “You Can't Win the All”.
Guy Verlinde & Tom Eylenbosch gaven een swingend setje vol positieve energie, om er weer tegenaan te kunnen gaan en alle problemen in het leven een plaats te geven. Mooi.
Duke Robillard (*****) is een gedreven muzikant die niet houdt van hokjes denken; Muzikaal verlaat hij de Blues, gaat een swingende rock tour op of voegt er verrassende wendingen aan toe.
Duke is uiteraard een begenadigde gitarist. Zijn dynamisch, vaardig gitaarspel, zijn hechte band en beheersing van Jump blues, swing en R&B, en het oeverloze vermogen om solo's met smaak en terughoudendheid op te bouwen zijn een streling.
Hij heeft een soulvolle, warme stem, en is een klasse entertainer die zijn muzikanten en het publiek voortdurend aanport. Damien Daigneau, Franck Mottin, Matthieu Gastaldi, David Cayrou, Matteo Giannetti zijn sublieme instrumentalisten, die de muziek van Duke Robillard naar een hoger niveau tillen.
Iedereen is even belangrijk , maar persoonlijk waren we sterk onder de indruk van de blazersectie.
Met een mooie mix van oude en nieuwere songs, wist Duke Robillard iedereen bijna twee uur lang in de ban te houden en letterlijk te doen swingen.
Enkele hoogtepunten: Het prachtige “Midnight Cannonball”, “Jump the Blues for you” en het aanstekelijke “Shoula, Coulda, Woulda”.
Duke vertelde tussen de songs enkele gezapige verhalen, van o.m. interessante ontmoetingen. En tussen in de nodige maatschappijkritiek ook.
Muzikaal boeiend en kleurrijk klonk het . Het combo bleef maar doorspelen van “You don't love me”, “High Cost of Lovin” tot “Blue coat ma”. Toen de lichten aanfloepten, voegde Duke en C° er nog een bis aan toe. “Make it Rain” swingde. Wat een riffs, die iedereen in de ban hield.
De ongedwongen speelsheid intrigeerde. Het sierde Duke en zijn band. Een 'Swingende Saturday' dus, een mooi slot van een 'Blues Town' driedaagse, voor herhaling vatbaar.
Lees gerust de twee andere reviews, 'Blues Town'
Dag 1
Dom Martin
https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/100478-blues-town-2025-dom-martin-the-bluesbones-als-gitaren-konden-praten
Dag 2
Roland
https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/100493-blues-town-2025-roland-van-campenhout-putting-some-soul-into-the-blues
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Bonnie ‘Prince’ Billy - Het concert was veel beter dan de plaat
Met Will Oldham gaat tegenwoordig alles prima, zeker nu hij naast zijn ruim dertigjarige muzikale carrière intussen ook de rol van echtgenoot en vader heeft opgenomen. Die nieuwe status als familieman laat wel wat sporen na op de grillige Americana van zijn nom de plume Bonnie ‘Prince’ Billy. De weinig toonvaste DIY zonderling van weleer lijkt op de jongste paar platen baan te hebben geruimd voor een keurig articulerende vijftiger die hoop boven wanhoop verkiest. En alsof dat nog niet genoeg is sloeg de songwriter uit Louisville vorig jaar zijn tenten op in Nashville om er met ‘The Purple Bird’ een gepolijste country plaat in te blikken.
Welke richting Oldham ook uitgaat, zijn publiek blijft hondstrouw en wordt bovendien steeds talrijker. Omdat De Kreun te klein leek voor zijn doortocht in de Vlaamse ‘Wild West’ werd uitgeweken naar de nabijgelegen Depart zaal, maar ook die locatie hing al snel het ‘sold out’ bordje uit. Wie net als ondergetekende een beetje had gevreesd voor de stereotiepe clichés van het genre werd meteen gerust gesteld: in Kortrijk vielen geen cowboyhoeden, geruite hemden of line dancers te bespeuren. Integendeel, het openingsnummer “Boise, Idaho” stond mijlenver van de netjes afgeborstelde classic country van de nieuwe plaat. We kregen nauwelijks toonvaste vocals, jankende gitaren en rommelige percussie - kortom, alle ingrediënten die van lo-fi dé meest ontwapenende muziekstroming van de jaren ’90 maakten. Alle vooroordelen overboord dus: dit was de onversneden versie van Oldham zoals we hem kennen sinds zijn begindagen als Palace (Brothers/Songs/Music), en waarmee hij nog altijd stevig verankerd zit in onze topcategorie ‘eigenzinnige treurwilgen’.
Die treurnis zit overigens vooral in de teksten, niet in de performance. In Kortrijk treffen we een bijzonder goedgemutste versie van Bonnie ‘Prince’ Billy, die dolt met het publiek en maar wat graag de artistieke kwaliteiten van zijn drie begeleiders bewierookt. Met multi-instrumentalisten Jacob Duncan en Thomas Deacon heeft Oldham zowat een halve brassband mee op tour. Door hun injecties van klarinet, saxofoon, trompet en dwarsfluit krijgen de sobere Americana liedjes niet alleen een andere vorm, maar ook flink wat meer glans.
Het resultaat neigde de ene keer naar etherische Anglo-folk (“Downstream”), een andere keer naar een dronkenmanwals (“Guns Are For Cowards”). Het typeert Oldham ten volle dat hij in dat laatste nummer een heikel onderwerp als het recht op wapendracht in zijn thuisland aankaart met - jawel - een kermisdeuntje.
Het werd zo mogelijk nog gezelliger in Depart toen ook het Australische voorprogramma Mess-Esque zich bij Oldham & co op het podium voegde. Het Dylanesque “Strange Trouble” - in Kortrijk fraai aangekleed met backing vocals van zangeres Helen Franzmann, die onvermijdelijk deden denken aan Emmylou Harris - rekenen we zeker tot de hoogtepunten van de set.
Uiteraard was er herkenningsapplaus toen de back catalogue van Palace Music in een zoete countrysaus werd gedoopt met “New Partner” en “Brute Choir” - beiden uit Oldham’s samenwerking met wijlen Steve Albini, ‘Viva Last Blues’ (’95) - en met de monumentale single “Gulf Shores”. En ook zijn wellicht enige pensioennummer - met dank aan Johnny Cash - spaarde Oldham niet op tot de encores. Tijdens een verstilde, bijna onherkenbare versie van “I See A Darkness” hoorde je elke bierbeker vallen.
Net voor het doek definitief viel, werd het publiek nog verwend met een versie van Sally Timms’ en Jon Langford’s alt.country classic “Horses”. Toen iemand als ultieme uitsmijter om ‘A song for Gaza!’ riep, repliceerde Oldham gevat ‘They all were! Weren’t you listening?’.
En zo viel na anderhalf uur alles ineens op zijn plaats: de krakkemikkige treurwilgmuziek van Bonnie ‘Prince’ Billy is als een pleister op de wonde voor alle miserie in de wereld.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Bonnie ‘Prince’ Billy Entertaint het Depot in Leuven
Bonnie ‘Prince’ Billy
Will Oldham, de man achter het alter ego Bonnie ‘Prince’ Billy, bewees opnieuw waarom hij een van de meest charismatische en intrigerende artiesten van zijn generatie is. Het optreden was een uitgebreide reis door zijn discografie, met een sterke nadruk op het laatste album ‘The Purple Bird’.
Het concert begon met de ingetogen en atmosferische tonen van “2/15/New Partner”, een track die zijn roots in het vroege werk van Oldham toont. De donkere, reflectieve sfeer van de opening werd naadloos gevolgd door het optimistische en ietwat luchtigere “London May”, dat het publiek meteen in de juiste stemming bracht. Het was duidelijk dat Oldham en zijn band, met onder meer de legendarische Mick Turner op gitaar, de juiste balans zochten tussen zijn vroege, meer sombere werk en de nieuwe, meer uptempo richting die zijn recentere albums kenmerkt.
Het geluid was rijk, vol, maar tegelijkertijd heel intiem. De akoestische gitaar en de subtiele toetsen gaven het geheel een warme sfeer, terwijl Oldham's stem, zoals altijd, een mysterieuze diepgang toevoegde.
Een van de meest krachtige momenten kwam met “Guns Are for Cowards”. Oldham introduceerde het nummer als een reflectie op de vaak gewelddadige Amerikaanse cultuur, een thema dat zich als een rode draad door zijn werk slingert. Het nummer, dat hij beschreef als een commentaar op de manier waarop geweld vaak genormaliseerd wordt, bracht sommige aanwezigen aan het gniffelen. Ook het onmiskenbare “The Brute Choir” en “West Palm Beach” (beide Palace covers) kwamen langs, met Oldham die zijn bandleden uitnodigde om de energie van de muziek volledig tot zijn recht te laten komen. Het publiek reageerde met een mengeling van verstilde bewondering en enthousiaste bijval.
Tijdens het optreden waren er ook verschillende nummers van het nieuwe album ‘The Purple Bird’, die opmerkelijk goed werkten in de live setting. “Strange Form of Life” en “Lay and Love” straalden een frisse, bijna countryachtige vibe uit, wat het publiek meteen meekreeg in een zonovergoten sfeer. Die sfeer verschoof naar een intiemer gevoel tijdens nummers als “I See a Darkness” en “So Everyone”. Oldham’s stem, die zowel fragiel als krachtig kan zijn, kwam perfect tot zijn recht in de kleinere, meer ingetogen nummers. Het was alsof je een privé-optreden bijwoonde, zo dichtbij en persoonlijk voelden de uitvoeringen. Dit was de Bonnie ‘Prince’ Billy die fans kennen en waar ze van houden: een man die zijn ziel blootlegt door muziek.
De afsluiter, “Shorty’s Ark”, een cover van zijn nummer met Matt Sweeney, was een perfect moment om de show af te ronden. Tijdens dit soort optredens is het altijd een evenwicht zoeken tussen zijn melancholische verleden en zijn vernieuwde geluid. Van de duistere, reflectieve momenten tot de opzwepende, meer feestelijke nummers, het was een knappe afspiegeling van wat zijn muziek de laatste jaren geworden is: een rijke, veelzijdige mix van stijlen en emoties.
Organisatie: Depot, Leuven
The Easywood Killers - Een filmisch totaalbeleven
The Easywood Killers (****) is het soloproject rond Bjorn Eriksson (zie Eriksson Delcroix, The Broken Circle Breakdown Band, Les Blauwd) dat is uitgegroeid tot een heuse all star- band, Bjorn Eriksson (gitaar), Tomas De Smet (contrabas), Jeroen Stevens (drums), Roel Poriau (vibrafoon &drums), Sander Smeets (toetsen), Peppie Pepermans (saxofoon) en Alain Rylant (geluid).
Een uitzonderlijk tof getalenteerd gezelschap die aan de haal gaan met zowat alles tussen jazz, roots- en filmmuziek in een knetterende vitaliteit, muzikale gretigheid en enorme verbeeldingskracht. We hoorden het reeds op het prachtige album 'The Easywood Killers'. Ook live was het meer dan de moeite … 'Breedbeeldcinema op het podium! ', staat te lezen in de biografie.
In de Casino, Sint-Niklaas kwam het gezelschap dit project voorstellen in het kader van 'Welcom to the jazzclub' . We kregen een filmisch totaalbeleven.
Vanaf de eerste tune hangen borrelde de sfeer van de Westerns op met aanstekelijke roots/jazz. Met een beetje verbeeldingskracht voelde je de rit doorheen woestijnlandschappen en/of over dorre vlaktes, de ondergaande zon tegemoet.
Het mooiste hier is dat je zelf die beelden kunt invullen en dat ze inruilbaar zijn welke fantasie ook.
We kregen dus een Western sfeertje én als alle registers werden open getrokken - kwam je in een soort zombie Apocalyps terecht. Elk voelt het aan op z’n eigen manier. Een overtuigend samenspel van gitaar, drum, percussie, saxofoon en contrabas; deze muzikanten voelen elkander blindelings aan in een ordening en chaos van filmische prikkeling en improvisatie. Je wordt moeiteloos meegevoerd naar de cinema, zonder dat er maar beelden verschijnen op het scherm.
De band staat trouwens mooi naast elkaar opgesteld, in één rij. Bjorn Eriksson neemt hier wel het voortouw en spreekt het publiek aan.
De aanstekelijke, opzwepende sound spreekt de heupspieren aan. Op het einde van de set, in de bis, laat Bjorn horen hoe vocaal sterk hij wel is. Zijn warme stem, doet je wegdromen naar lange avonden rond het kampvuur. Een bijkomende filmische insteek.
Het is vooral opmerkelijk hoe Bjorn Eriksson en zijn The Easywood Killers beelden kunnen oproepen, en op die verbeelding inwerken, zonder gebruik te maken van visuele effecten. In hun instrumentatie slagen ze anderhalf uur langs in een magisch, filmisch totaalbeleven.
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas i.s.m. Jazzlab en CC Sint-Niklaas
This Will Destroy You - Intieme postrock met een twist
This Will Destroy You + Nordic Giants
Het Wintercircus in Gent was het decor voor een post-rockavond vol intense klanken en visuele pracht, met Nordic Giants als voorprogramma en This Will Destroy You als hoofdact.
Nordic Giants - Mysterie en beleving
Het Zweedse duo Nordic Giants, getooid in pluimen, opende de avond met een show die zowel muzikaal als visueel intrigerend was. Het duo, bestaande uit een drummer en een toetsenist, leunde sterk op het theatrale aspect van hun performance. De muziek zelf had een dromerige, atmosferische kwaliteit, maar het waren vooral de visuals die de aandacht trokken. Op de achtergrond werden kortfilms afgespeeld, ondersteund door speeches met activistische boodschappen. Hoewel de tekst soms wat cliché was, vond de wereldverbeteraarshouding duidelijk resonantie bij het publiek. Het activisme sloot dan ook mooi aan bij de mystieke sfeer van de muziek.
De nummers die ze speelden, waren voornamelijk afkomstig van hun dubbel-EP ‘Build Seas / Dismantle Suns’ uit 2013 en hun recentere album ‘Symbiosis’.
Helaas waren de geluidsboxen niet optimaal, waardoor de krachtige impact van hun muziek een beetje verloren ging. Toch was het duidelijk dat het publiek de ervaring waardeerde, niet alleen voor de muziek zelf, maar vooral voor de totaalbeleving van de performance.
This Will Destroy You - Intieme postrock met een twist
Daarna was het tijd voor This Will Destroy You, de Texaanse postrockband die al jarenlang bekend staat om zijn atmosferische soundscapes. Ze openden hun set met hun volledige, self-titled album uit 2008, een werk dat uit zeven tracks bestond: “A Three-Legged Workhorse”, “Villa del Refugio”, “Threads”, “Leather Wings”, “The Mighty Rio Grande”, “They Move on Tracks of Never-Ending Light“ en “Burial on the Presidio Banks”. Dit klassieke werk was meteen een traktatie voor de diehard fans van de band.
De muziek was aangenaam, maar het ontbrak aan de explosieve momenten die je vaak van postrock verwacht. De opbouw naar de climax was aanwezig, maar het voelde vaak alsof de band de uiteindelijke uitbarsting net niet wist te bereiken. De vulkaan rookte, maar de lava kwam niet echt tot leven. De intensiteit die je normaal zou verwachten, ontbrak hier een beetje, wat het geheel wat vlak maakte. Toch was het duidelijk dat de fans genoten van de nostalgie die het album met zich meebracht.
Na het integrale album ging de band verder met nummers van hun latere werk: “Dustism” en “New Topia” vanop ‘Another Language’. Het was opvallend dat geen enkele track na 2014 aan bod kwam, wat wellicht een gemiste kans was voor de band om hun evolutie als artiesten te laten zien.
Toch was er een verfrissende wending aan de set met twee bisnummers van het nieuwe project ‘you, infinite’: “Throughlines” en “Shine Eternal”. Deze nummers voelden frisser en gevarieerder aan, en het was fijn om te zien dat de band nog steeds in staat is om te experimenteren en zich verder te ontwikkelen.
Toch eens de plaat van ‘you, infinite’, die uitkwam eind februari, een kans geven.
Organisatie: Democrazy, Gent + Viernulvier, Gent + Dunk!festival
De Belgische doom/sludge/blackmetalband Patroness werd eerder dit jaar ten grave gedragen en kijk, daar is het vervolg al. Zanger Guy is met twee Patroness-kompanen Gorilla Tremors gestart, een powerpunkbandje.
Er staan al drie tracks op Bandcamp en die laten al horen waar het met Gorilla Tremors naartoe zal gaan. Het wordt iets in de richting van de rauwe, energieke garagepunkrock. Denk aan Zeke, Peter Pan Speedrock, The Mono Kids, MC5 en Misfits. Zonder filter, in your face.
“Monster” is het eerste nummer dat ze schreven, meteen al op de eerste repetitie. In de lyrics zitten – net als bij “Bloodsuckers Boogie” wat leuke verwijzingen naar B-horrorfilms. “Traffic Jam” gaat over verkeersopstoppingen waarin we allemaal wel eens bijna ons geduld verliezen.
Begin mei spelen ze in Antwerpen als support van The Spanks en Ravagers en eind mei staan ze nog eens in Antwerpen als support van Reverend Beat-Man (van The Monsters).
Eerder stonden ze al in Kortrijk als support van Gender Reveal Atomic Bomb en The Phobics.
Het lijkt erop dat deze punk-trein vertrokken is voor een lange rit.
Traffic Jam/Monster/Bloodsuckers Boogie
Gorilla Tremors
https://www.youtube.com/watch?v=8f_Oe7yR2PA
Jontavious Willis - Blues met het nodige spektakel
Voor dit optreden week De Zwerver uit naar 0.666, een authentiek pand met een wat vreemde naam aan de Hendrik Baelskaai in het havengebied van Oostende. Ondanks enige bevoorradingsproblemen in het begin van de avond bleek dit toch een geslaagde keuze. Een unieke locatie die door de concertgangers blijkbaar moeiteloos gevonden werd want het zaakje was uitverkocht.
Jontavious Willis (29) is, naast een Jerron Paxton bijvoorbeeld, één van die zeldzame zwarte jongemannen die nog voor de blues kiezen. De man is afkomstig uit Greenville, een klein stadje in Georgia waar ook zijn ganse familie woont. En dat is meteen ook een aanzienlijk deel van het aantal inwoners daar, want zijn 102-jarige overgrootmoeder heeft 13 kinderen en die hebben elk op hun beurt ook 13 kinderen, wist hij ons te vertellen. Dat kan tellen.
Zoals zovele zwarte artiesten leerde hij zingen in de kerk waar hij samen met zijn grootvader naar toe trok. Op 14-jarige leeftijd zag hij een video waarin Muddy Waters "Hoochie Coochie Man" vertolkte en werd zo door het bluesvirus gegrepen. Meteen het sein ook om fervent gitaar te leren spelen. Zo kreeg hij heel wat stijlen onder de knie: delta, piedmont, Texas en gospel blues. Dat alles belette hem niet om ook nog eens sociologie en antropologie te studeren. Uiteindelijk werd hij ontdekt door Taj Mahal die zich ‘That's my wonderboy, the wunderkind’ over hem liet ontvallen. Intussen heeft Willis drie platen gemaakt, waarvan de laatste, ‘West Georgia blues’, op Strolling Bones Records me vorig jaar aardig wist te verrassen.
Jontavious Willis is een man met een missie. Zo wil hij de blues nieuw leven inblazen zonder daarbij het verleden te verloochenen. Eerlijk gezegd viel daar in Oostende niet veel van te merken en wie dacht dat hij er zijn laatste plaat zou voorstellen, kwam ook al bedrogen uit. Nee, Jontavious Willis koos ervoor om ons te entertainen en hij deed dat met het nodige spektakel.
Het begon al tijdens het eerste nummer toen hij zijn mouw als een soort slide over de snaren van zijn akoestische gitaar liet glijden. En hij bleef geregeld stunten op die gitaar, maar niet op de manier zoals we dat van een Steve Vai kennen. Notenneukerij was niet aan hem besteed, hij ontlokte liever onconventionele geluiden uit zijn gitaar. Zo liet hij het ding klinken als een drum tijdens "Drummer boy blues" of ging hij ermee in dialoog waarbij het leek alsof hij de snaren kon laten praten.
Voor het nummer "Train song" ruilde hij zijn gitaar voor een mondharmonica en ik hoef u wellicht niet te vertellen wat er toen gebeurde, het werd een helse rit. De songs zelf waren telkens met veel zorg gekozen. Obscure stokoude bluesnummers waarvan ik er toch enkele herkende. Zoals "Atlanta blues" van WC Handy, "We gonna move (to the outskirts of town)" van Casey Bill Weldon en verrassend genoeg ook "Stewball", een song van Peter, Paul & Mary uit 1963 dat hij zong met het geneurie van het publiek als enige begeleiding.
Uit zijn laatste plaat, die volledig uit eigen nummers bestaat, hoorde ik het onvaste maar daarom niet minder charmant gezongen "Ghost woman" en het broeierige "Keep your worries on the dancefloor", waarmee hij zijn set afsloot. Daarvoor had hij zijn chauffeur en tevens de man die hem naar Europa haalde, mondharmonicaspeler Thomas Toussaint (van de band uit Haarlem met zijn naam), op het podium geroepen om hem tijdens een drietal ruigere nummers bij te staan. Die passage liet vermoeden dat Willis met een groep wel eens heel anders uit de hoek zou kunnen komen.
Een bisnummer kon uiteraard niet ontbreken. Daarvoor werd de traditional "Poor boy, long ways from home" opgevist waarbij hij een waterflesje als slide gebruikte. Het slotakkoord van een mooie avond waarin Jontavious Willis me met een mix van warme vocalen, bevlogen gitaarspel en vooral veel zuidelijke charme wist te bekoren.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Till Lindemann staat sinds 2023 hevig ter discussie, maar ondanks dat waren de concerten van zijn band Rammstein vorig jaar in Oostende helemaal uitverkocht. Deze zomer staat hij als solo-artiest op Graspop en hij heeft een nieuwe single uit: “Meine Welt”. Later dit jaar doet de Duitser ook een concerttournee maar daarvoor laat hij ons land links liggen. Parijs en Amsterdam staan wel op zijn agenda.
De lyrics van “Meine Welt” vertellen een aantal verhalen tegelijk of kan je op z’n minst op verschillende manieren interpreteren. Vrij vertaald: ‘Ik toon je mijn wereld, een plek voor verloren zielen. Wanneer iemand van de hemel valt, telt hij de sterren/engelen niet. Bedoelt hij dat zijn wereld er altijd al anders, verdorvener was, als verklaring voor het gedrag waarvan hij beschuldigd wordt? Of bedoelt hij dat zijn wereld door alle beschuldigingen en door het cancelen er nu nog donkerder uitziet? Zoals altijd bij Lindemann en Rammstein is niets eenduidig en dat is jammer.
Muzikaal heeft dit de bombast van Rammstein en van zijn vroegere solo-releases. De muziek komt deze keer van de Duitse producer Nicolas Ludwig. Het is helemaal op het lijf van Lindemann geschreven en wie al langer fan was van Lindemann en Rammstein zal – muzikaal – dit waarschijnlijk ook wel weten te waarderen.
Op het artwork staan behalve de naam van de artiest en de songtitel nog twee woorden in het Cyrillisch en die betekenen zoveel als ‘kill Till’, een verwijzing naar de aanvallen tegen hem in 2023.
https://www.youtube.com/watch?v=AVajNnA58qk
Billiam and The Split Bills - Kort en krachtig
Met Billiam and The Split Bills en Piss Rules kregen we twee exponenten uit de zogenaamde ‘egg punk’ voorgeschoteld. Dit subgenre ontstond eigenlijk al begin jaren 10 maar kent de laatste tijd blijkbaar een hausse. Een sluitende definitie is er uiteraard niet maar het gaat vooral om lo-fi punk met een grote doe-het-zelf ethiek en satirische, nerdy teksten waarbij Devo vaak een grote bron van inspiratie is. Volgens sommige bronnen heette egg punk aanvankelijk dan ook devo-core.
Piss Rules is een duo dat zowel Leuven als Bristol gebruikt als uitvalsbasis en met een single, "Carsick", waarop vier nummers in evenveel minuten doorgejaagd worden, op het conto. De twee begonnen hun set vrij lieflijk met een duet dat me aan The Moldy Peaches deed denken. Het bleek slechts stilte voor de storm want daarna werden het tempo en het volume gevoelig opgetrokken. Eggman Meringuewell, lijkwit geschminkt met zwartomrande ogen, ramde zijn gitaar op een onorthodoxe manier terwijl het springerige zangeresje Grandma's Special er probeerde bovenuit te gillen. Poor man's Snõõper dacht ik even. Zelf zeggen ze beïnvloed te zijn door Devo (wie anders?) en Brorlab. Dat laatste kan wel kloppen, hoewel ze toch wat minder extreem zijn dan die Antwerpse groep. Korte nummers met titels als "Nietzsche preacher" en "Senile delinquent" werden telkens ingeleid door spitsvondige commentaren, waarna ze als voetzoekers ontploften. Sympathiek, dat zeker, maar lang zal het me toch niet bijblijven.
Hetzelfde kan ik eigenlijk ook zeggen van Billiam and The Split Bills hoewel deze band uit Melbourne toch wat duurzamer bleek. Billiam maakt naar eigen zeggen autismecore (wat ik me daarbij moet voorstellen is me niet geheel duidelijk) en knutselt zijn platen (en dat zijn er nogal wat) gewoonlijk solo in elkaar op zijn slaapkamer.
Maar als hij de hort op gaat kan hij rekenen op het vierkoppige The Split Bills. Billiam had er duidelijk zin in en voelde zich meteen thuis in de Pit's.
En ik kon hun snotterige en prettig gestoorde punk best wel smaken alhoewel ik me soms stoorde aan de synths die erg lo fi maar vooral ook lelijk klonken terwijl de gitaar te ver in de mix zat. Maar Billiam, die smeet zich ten volle en dat mag je vrij letterlijk nemen. Op een gegeven moment lag hij zelfs languit op de grond tussen het volk. Ook Ada Duffy liet even haar synths voor wat ze waren om het publiek te gaan verkennen en ze deed dat met een ijselijk gegil, een ware aanslag op de trommelvliezen.
Na een groot halfuur was alle munitie reeds verschoten. Kort en krachtig zoals het hoort, maar toch iets te vluchtig.
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
Millionaire (try-out)- Klaargestoomd voor de festivals en in de clubs …
Het Limburge Millionaire, rond Tim vanhamel, trapte z’n zomer af aan de overkant van ‘t land, aan de kust, in Leffinge. Duidelijk blijft de vurigheid, de intensiteit, de explosiviteit en hun gretigheid. Het kwintet heeft zich klaargestoomd voor de festivals en het clubcircuit.
Het kwintet is een goed geoliede machine. Vanhamel heeft vier rasmuzikanten rond zich, die elk op hun manier een voorname bijdrage leveren. Vakmanschap! Hieromheen kronkelt Vanhamel zich als een ratelslang. Een podiumbeest, éénmaal op gang getrokken …
Giftige, ruwe, broeierige rock’n’roll songs, die stoner, psychedelica, funk, soul en elektronica in een (rock)pot roeren. We hebben melodie en avontuur, het oude naast het nieuwe, over hun vier platen heen. In deze try-out niet direct splinternieuwe songs, maar een 15 tal gekozen, gefilterd voor de festivals en in de clubs.
Vanhamel kennen we als een muzikale duizendpoot van o.m. The Hickey Underworld , Broken Glass Heroes, dEUS, Disko Drunkards, Eagles of Death Metal, Evil Superstars en nog een paar elektronicaprojecten . Die ervaring balt hij met de vier anderen samen in een snedig klinkend Millionaire, die begin het millennium opvielen met ‘Outside the simian flock’ en ‘Paradisiac’. Twaalf jaar later werd de draad heropgenomen met ‘Sciencing’ en ‘APPLZ # APPLZ’, net in de opstart van de coronapandemie, wat zorgde dat deze laatste ietwat in de vergetelheid geraakte.
Hun songs kennen talrijke tempowissels, stijlvariaties zonder aan spanning en intensiteit in te boeten . Bands als The Queens (of the stone age) ,De Masters (of reality), Barkmarket, Mauro en King Gizzard (& The Lizard Wizard) zijn welgemeend mooie referenties om dit talentrijke kwintet te onderschrijven. De laatste twee platen moesten niet onderdoen en kwamen hier vanavond nog iets meer aan bod tav het vroegere materiaal.
De spotlight kwam in de beginfase op ‘Paradisiac’, net bijna twintig jaar oud, met harde knallers “Alpha male”, “We don’t live there anymore” en “Streetlife cherry”. De melodieus rauwe gitaren nemen het op tegen een diepe, ronkende bas, bezwerende, opzwepende percussie en elektronisch vernuft en bleeps. De dynamiek, de stekeligheid, de friste, de drive en de vette groove profileerden zich in de aanvang. Er was ruimte voor enkele begeesterende soli. De songs werden meteen sterk onthaald. Ook al neemt Tim het voortouw in de vocals, de meerstemmige zang van de anderen (bassist Bas Remans, gitarist Sjoerd Bruil),die aanvulden, sierde.
We werden met deze nummers alvast meegezogen in die kenmerkende Millionaire sound, die naar een climax ging met een uitgediept “Body experience revue”, oudje van hun debuut, en met “Can’t stop the noise”, van hun laatste plaat. Mooi hoe deze twee muzikaal de jaren overbruggen in energie, opbouw, tempowissels, ontploffingen en experimenteerdrift. Intussen kregen we het broeierige “Love has eyes” en “Busy men, beide gedragen door een hogere zangpartij; verder het intense “Strange days” en de laatste single “Don’t , die ergens The last shadow puppets deed opborrelen.
Band als publiek op temperatuur dus; naar een climax ging het met oude kleppers, enkele klassiekers, die een speedy on the road gevoel weergaven, nl. “On a high”, het filmisch, weirdo-klinkende, haast instrumentale “Champagne” en het gebalde “Wake up children”; alsof The Beastie Boys ten tijde van ‘Licensed to ill’ (met o.m. “Fight for your right’) Millionaire op een rondje trakteerden. Schitterend hoe snedig, opwindend, spannend deze drie na al die jaren door onze vijf klinken.
Try-out of niet, Millionaire had er duidelijk zin in. Na een goed uur kregen we een bis van twee live killers, die het publiek in de juiste stemming houden tijdens een optreden … “Whiplash” en “Los romanticus”, to-the-bone uitgewerkt (van hun recente ‘APPLZ # APPLZ’). Op die manier kon uitermate voldaan afscheid worden genomen.
Millionaire is er klaar voor, overtuigt zondermeer en brengt in hun 25 jarige carrière weerbarstige, taaie, (soms wel) hapklare supermuziek uit. Knap allemaal!
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
In 2020 verscheen Bill Booth's album ‘Til The Blues Have Gone’ met z'n maatje Bill Troiani, onder The Bills-noemer. Het werd hoog tijd voor z'n eigen solo-cd, 'River Town'. De plaat bevat 13 nieuwe zelf geschreven songs vol 'swinging blues, roots rock, country ballads and (Irish/Celtic/Nordic) folk tones, with lyrics often inspired by true life events'.
We hadden al een fijn gesprek met Bill Booth over deze release; lees hier
De plaat is gedrenkt in de tradities van blues en country en is op zich niks vernieuwends of baanbrekends. Hij omarmt wel het genre met liefde en tederheid. Mooi.
Songs als “Ice House”, “Under the Pine” overtuigen meteen; ons blues hart wordt geraakt en geven een kamvuur gevoel .
Op 'River Town' haalt Bill Booth inspiratie uit zijn eigen leven. De teksten zijn gebaseerd op waargebeurde verhalen. Je hoort en voelt die sfeer op o.m. warme songs als “River Town” en “Town Farm”.
Bill Booth trekt de kaart van het betere country en de blues. Het pad wordt behouden grotendeels , maar verschillende uitstapjes mogen er best zijn. Met een knipoog naar de gekende americana. Samen met het persoonlijke verhaal van de man (die meevoert naar allerlei plaatsen en personen), is dit een uiterst aangename, genietbare plaat.
Bill Booth, niet meer van de jongste, straalt een jeugdig enthousiasme uit . De man weet ons telkens te raken en te overtuigen.
Knappe, warme, persoonlijke plaat dus
Tracks: 01. Ice House 02. Peltoma Avenue 03. Under The Pine 04. Ethan Allen James 05. River Town 06. Town Farm 07. St. Albans March 08. Slave To The Man 09. Wyatt Had To Try It 10. Baxter Mountain Range 11. Trouble Downtown 12. Chicken Coop 13. Snake Root Reel
Villagers - Vertrouwde melancholie met duistere wendingen
Melancholische mijmering en een balans tussen warmte, romantiek en kille realiteit. Dit is in een notendop wat Conor O’Brien van Villagers ons serveert in ‘That Golden Time’ (2024). In deze zesde plaat diept hij zijn typische alternatieve folk verder uit met een eclectische en soms duistere sound. Een passage in de Ancienne Belgique was dus een logische zet om zijn nieuwe materiaal voor te stellen.
In een zeldzame opstelling met vooral zitplaatsen, nam Hamish Hawk de opwarming voor zijn rekening. De praatgrage en sympathieke Schot bracht zijn unieke folksongs, die vaak boeiende lyrics bevatten. Opener “Dog-Eared August” klonk als een rijkelijk beschilderd tafereeltje waarin Hawks unieke baritonstem al schitterde. De vroege muziekliefhebbers genoten merkbaar tijdens het glijdende “Bridget St. John”. Hawk was duidelijk in zijn element en bedankte ons in vloeiend Frans en Nederlands, waarna hij indrukwekkend zong in “Bakerloo, Unbecoming”. In een halfuurtje won hij heel wat zieltjes en bezorgde hij ons een meer dan geslaagd voorprogramma.
Onder een licht enge track en met de spots op de grote mot op de achtergrond, betraden O’Brien en zijn vier kompanen rustig het podium. Opener “Nothing Arrived” was meteen een verrassing en etaleerde het sterke muzikale geheel met de typerende stem van de Ier. Daarna was er veel ruimte voor nieuw materiaal met onder andere het duistere en wat vreemde “Truly Alone”, het gelaagde “First Responder” en het opwekkende “Brother Hen”. Al huppelend en met lang uitgesponnen vocals toonde de aanstekelijke frontman zijn goede humeur en enthousiasme.
Het nieuwe materiaal klonk soms ver van wat we gewend zijn van Villagers, maar dat bleek een succesformule in "That Golden Time". Ideaal om vervolgens “Everything I Am Is Yours” als publieksfavoriet gezwind en pakkend te brengen. “Pieces” moest qua overgave zeker niet onderdoen voor de langgerekte wolfkreten en de opzwepende muzikale uitspattingen van de drummer en de pianist.
Van dat gekletter gleden ze vlotjes naar het sterke “You Lucky One” dat ook een rustige, ingetogen tweede helft van de set inluidde. Innemendheid stond centraal in het pareltje “Courage” terwijl de lichte funk met altsaxofoon het vrolijke “So Simpatico” extra vulling gaf.
Als vreemde eend in de bijt klonk “No Drama”, maar het rode lichtspel en de duistere sfeer maakten het des te interessanter. Het publiek toonde zich al meermaals zeer dankbaar totdat “Twenty Seven Strangers” laaiend en enthousiast applaus losweekte.
O'Brien, die nog meer in zijn element zat, liet zijn stem nog eens de vrije loop in “Becoming A Jackal”, waarbij hij noten indrukwekkend lang aanhield. Tijdens “Waves” baadde de zaal in diepblauw licht en de licht elektronische met stevige rock-outro sloeg in als een stortgolf.
Een eigenzinnige maar geslaagde keuze in de encore met het nieuwe “Keepsake” en “Behind the Curtain” met opnieuw een freewheelende outro. De band kon zelfs tot het einde verrassen. Zo staken ze “Trick of The Light” in een volledig nieuw jasje dat nu eens sneller en funkier klonk.
Het nieuwe materiaal mag dan wel dieper en duister klinken, toch slaagde Villagers erin om een zeer uitgebalanceerd en aangenaam concert te brengen.
Setlist: Nothing Arrived - Truly Alone - First Responder - Brother Hen - That Golden Time - Everything I Am Is Yours - Pieces - You Lucky One - I Want What I Don’t Need - Courage - So Simpatico - No Drama - Twenty-Seven Strangers - Becoming A Jackal - The Waves - Keepsake - Behind That Curtain - A Trick of the Light
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
The Skadillacs is één van de betere of toch zeker één van de leukste skabands van Vlaanderen en na de singles “Bella Ciao” en “Pick It Up” hebben ze nu het full album ‘Gangsters’ uit.
Op ‘Gangsters’ staan enkel covers en dat is zowel de sterkte als de zwakte van dit album. De band zet de covers naar hun hand, maar we missen toch een eigen nummer dat de Skadillacs nog meer een eigen gezicht zou geven.
De covers die we krijgen, zijn dan wel om duimen en vingers van af te likken. De twee reeds in 2019 uitgebrachte singles zijn terecht toegevoegd aan dit album. “Bella Ciao” kent iedereen van het Netflix-kijkcijferkanon Casa de Papel en het ska-jasje past deze rebelse song perfect. “Pick It Up” is een leuke en welverdiende ode aan onze eigen Employees.
De albumopener is een verrassende cover: “Red Right Hand” van Nick Cave. Geen makkelijke klus om daar een ska-nummer van te maken, maar de Skadillacs wisten er wel raad mee. De dreiging van het origineel zit er nog in, maar het krijgt ook een swing/schwung die Nick Cave-fans er nooit zouden in verwacht hebben.
“Time Bomb” van Rancid is dan weer geen onverwachte keuze. Proper en netjes. Ook “King Kong Five” is een eerder logische keuze, omdat Mano Negra vaak flirtte met ska en rocksteady. Hier verslikken de Skadillacs zich misschien toch een beetje. We missen de hitsige vibe en het zweterige ritme van het origineel. Live zal dit vast wel helemaal ‘werken’ voor de Skadillacs, maar de studio-opname ‘werkt’ voor mij niet.
Met drie geherinterpreteerde nummers is de Britse 2Tone-legende The Specials heel nadrukkelijk aanwezig op dit album. De bekendste, “Ghost Town” en “Gangsters”, kleven heel hard aan de originele versies en dat zal voor de ene respectvol zijn en voor een ander misschien een gemiste kans. “Wondering Now” is misschien net iets minder bekend, maar dit mellow ska-nummer krijgt hier een bijzonder knappe versie, met een mooi gebalanceerd evenwicht tussen de tragiek van de lyrics en het ‘zon-achter-de-wolken’-gehalte van de muziek.
The Killing Floors - Gefixeerd op de sixties
Als aperitief kregen we Public Toys geserveerd. Niet de punkrockband uit Düsseldorf en ook niet Human Toys, zoals verkeerd vermeld op de affiche, maar een nagelnieuwe groep uit Lille. Een groep die ook wel enige verwachtingen schiep met leden die hun sporen reeds verdienden bij bands als Crusaders Of Love, Ashtones of het Poolse Moron's Morons. Het viertal bracht gedreven ouderwetse punkrock en daarmee sla je de bal nooit mis in een punkhol als The Pit's.
Hun naam refereert aan het gelijknamige nummer van Eater en ze klonken ook wat als die Britse band: snel en stevig. Een behoorlijk goede zanger die af en toe in duet ging met bassiste Didine Guillotine wiens ijzingwekkend hoge, door merg en been snijdende zang al even spectaculair klonk als haar naam. Wat mij betreft had ze gerust wat meer mogen zingen. Het zorgde in ieder geval voor wat afwisseling en dat was broodnodig. Want soms kreeg ik de indruk telkens naar hetzelfde nummer te luisteren. Voor de laatste twee nummers mochten de twee gitaren dan toch uit hun keurslijf breken en schoven ze wat op richting eigentijdsere postpunk.
Toen ik hoorde dat The Killing Floors naar The Pit's kwamen was mijn aandacht meteen gewekt hoewel ik de groep van haar noch pluim kende. Die naam intrigeerde me. Niet vanwege de betekenis (de slachtvloeren) maar omdat hij me herinnerde aan ‘Hard time killing floor blues’, een song uit 1931 van één van mijn favoriete bluesmannen, Skip James. Het nummer werd trouwens in 1992 voortreffelijk gecoverd door een andere held van me, Ramblin' Jeffrey Lee (Pierce).
Of The Killing Floors bij dezen hun inspiratie vonden voor hun naam valt sterk te betwijfelen want hun muziek had weinig van doen met de blues. Dit vijftal uit Los Angeles zweert immers bij sixties rock-'n-roll. Dat werd meteen duidelijk toen ze het podium opkwamen. Gekleed in de juiste pakjes waarbij ik me afvroeg waar ze die nog wisten op de kop te tikken en met al evenzeer gedateerde kapsels. Toen we de eerste noten van "The getaway" hoorden was er geen twijfel meer mogelijk: deze hispanics beten zich fanatiek vast in de sound van de sixties. Een ongelooflijke drive en een ongebreideld enthousiasme zorgden ervoor dat dit nooit achterhaald klonk en met drie uitstekende zangers in huis was afwisseling ook al geen probleem. Toch wierp de kleine gitarist Jorge Martinez Jr., tevens songschrijver van de groep, zich duidelijk op als onbetwiste frontman. Joel I. Giron, die met zijn Vox orgel de sixties sound completeerde, zong op vrij indrukwekkende wijze de meeste Spaanstalige nummers die de kleine helft van de setlist besloeg. Uiteraard ontbraken de twee nummers van hun tweede en nieuwe single niet: "Too far gone" en "You know it ain't right".
Van een volledige lp lijkt voorlopig geen sprake. Nochtans is de groep reeds zo'n 10 jaar actief en geniet ze een uitstekende livereputatie. Zo kregen ze enkele jaren geleden een vermelding in de top 100 live performers van Music Connection Magazine. Die reputatie maakten ze hier helemaal waar met een erg gevarieerde set, gebracht met de gedrevenheid van een pas beginnende punkband. Bovendien bleken The Killing Floors erg sympathieke kerels die de Pit's, die nochtans verre van vol gelopen was, opvallend dankbaar waren terwijl ze tevens ontzettend hoog opliepen met hun eerste Europese tour.
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
Willem Vermandere - Vergeten wordt geschrapt uit het woordenboek
Willem Vermandere heeft al op honderden podia gestaan, maar tot enkele dagen geleden had hij nog geen concert gespeeld in het Concertgebouw in Brugge. Dat haalde de kranige 84-jarige in met een namiddagconcert.
Vermandere heeft een band met Brugge. Vijftig jaar geleden werd de clip van “Blanche En Zijn Peird” opgenomen in die stad. In die clip verkent Vermandere de historische stad vanuit een paardenkoets.
Willem werd in Brugge bijgestaan door zijn trouwe muzikanten - trawanten noemt hij ze zelf – Freddy Desmedt (klarinet, dwarsfluit, saxofoon en percussie), Pol Depoorter (gitaren en mandoline) en Bart Caron (contrabas).
Al had hij bij het aankondigen van de band wat moeite om de juiste naam bij de juiste persoon te vernoemen. Zijn geheugen liet hem nog een paar keer in de steek. Of hij speelde wat met dat gegeven, dat kan ook. Bij “Den Tjoolder” in het begin van de set draagt hij de band op om te herbeginnen nadat hij niet op tijd de woorden vindt van het laatste couplet, want “de mensen hebben betaald voor het volledige programma, niet voor de helft”.
Ook bij een lange anekdote over Heineken en Westvleteren geraakt hij de pointe kwijt en is het Freddy die als souffleur de redding brengt. Als dat de enige foutjes zijn van zo’n monument, dan zijn die eigenlijk het vermelden niet waard. Alles bij elkaar is hij nog heel goed bij stem en met de juiste bril en een paar spiekbriefjes lukt alles nog wel.
Maar misschien heeft het terugwijkende geheugen wel mee de setlist bepaald. Willem kiest voor heel wat ‘oude’ nummers. Wie zijn eerste album uitbracht in 1968 heeft natuurlijk een grote keuze. Het album ‘Laat Mie Maar Lopen’ uit 1981 is het beste vertegenwoordigd, met bovenop de titeltrack nog “Ik Plantte Ne Keer Patatten”, “Voor Marie-Louise” en “Geboorte”.
Er zit nog steeds veel ‘dash’ op de oude nummers en Vermandere neemt er geen genoegen mee om bepaalde nummers wat trager of korter te brengen. Wel geeft hij zijn tekst-geheugen af en toe eens pauze dankzij een instrumentaal nummer. De melodieën zitten misschien dieper in het brein gegroefd dan de woorden. Een drietal nummers leest hij voor als gedicht, zonder muzikale begeleiding.
De intro van “1.000 Soldaten” wordt geografisch uitgebreid van de Westhoek tot Oekraïne en Israël en Gaza. Voorts werd het Brugse publiek verwend met guitige versies van “Pierre De Beeste”, “Bric-a-Brac”, “Mijn Vlaanderenland”, “De Wind”, “Reintje”, “Moslims”, “Bange Blankeman” en “Priet Pret Prot”, elk met een leuk kort verhaaltje of woordje uitleg erbij. Voor de finale mag het publiek meezingen en -klappen met “Blanche En Zijn Peird” en “Laat Mie Maar Lopen”. De toegift bestond uit een instrumentaal nummer en “Voor Marie-Louise”.
We krijgen niet veel kansen meer om Willem Vermandere aan het werk te zien. We gunnen hem van ganser harte de rust die bij zijn leeftijd hoort. Maar telkens als hij nog wil optreden, moet de zaal vol zitten. Dat zijn we verplicht aan dit bescheiden genie dat kan toveren met melodie en woorden. Deze zomer staat Willem Vermandere nog op het podium van het Dranouter Festival. Dat wordt misschien nog ‘skoner’ dan in Brugge.
Organisatie: Show-Time ism Comedyshows
Bill Booth - Voor mij houdt het niet op zolang ik kan blijven schrijven, opnemen, optreden; mensen die blijven luisteren en het leuk vinden wat ze horen
In 2020 verscheen Bill Booth’s album “Til The Blues Have Gone” met z’n maatje Bill Troiani onder The Bills-noemer. Het is nu weer tijd voor z’n eigen solo-cd. Het bevat 13 nieuwe zelf geschreven songs vol ‘swinging blues, roots rock, country ballads and (Irish/Celtic/Nordic) folk tones, with lyrics often inspired by true life events’. Met name z’n ‘trademark folky fiddle tunes’ geven een eigen pakkende touch aan de Americana sound op “River Town”. Naar aanleiding van deze release hadden we een fijn gesprek met Bill en polsten ook naar de ambities en de verdere plannen.
Bill, hoe is het jaar 2023 voor je verlopen?
2023 ging erg goed met het afronden van de opnames van het album ‘River Town’ en de release van het album in oktober in de UK, Scandinavië en de US. Het album heeft zeer goede recensies ontvangen in Noorwegen en de UK, waaronder Americana UK en Rock N Reel magazine. Goede radio airplay en binnengekomen in de top 10 albums op WERU Radio in de VS en BBC radio en Celtic Music radio in de UK.
In 2020, midden in de coronatijd, bracht je ‘Til The Blues Have Gone’ uit met Bill Troiani, waarvoor je goede recensies kreeg. Zorgde die corona niet voor een ‘rem’ op dat succes?
We hadden het album genomineerd voor Spellemannpris (Noorse Grammy award) voor beste blues album. Vanwege Corona werd er helaas geen live show uitgezonden. We zijn wel veel blijven toeren na de lockdown in 2021.
Hoe ben je die Corona tijden doorgekomen als muzikant en als mens?
Toen alle liveshows waren afgelast, begon ik met een dagelijkse live-uitzending digitaal die ik de Morning Song noemde, met elke dag een nummer met wat achtergrondinformatie over het schrijven enzovoort. Ik deed dit dagelijks om tien uur 's ochtends en het was heel populair met veel geïnteresseerde luisteraars die elke dag afstemden. Het genereerde ook wat inkomsten uit donaties van luisteraars. Na drie maanden en ongeveer 100 liedjes en het einde van de lockdown stopte ik met de show. Het was een geweldige manier om dingen gaande te houden en contact te houden met het publiek.
Ik had een interview met jullie toen ik vroeg wat jullie verwachten - het antwoord was: ''We hopen op respectabele recensies en radio play met een kans op verder toeren en live shows.” Billy T zei ''Ik hoop dat mensen het leuk vinden''. Zijn jullie verwachtingen uitgekomen?
Ja, die zijn uitgekomen. Mensen zijn al begonnen te vragen om een Bill's album nummer twee dat we in de toekomst willen maken.
In februari 2024 komt je soloalbum 'River Town' uit, ik hoorde dat er een verhaal achter zit, kun je me er meer over vertellen?
Alle nummers zijn geïnspireerd op mensen en plaatsen van een typisch klein Amerikaans molenstadje, zoals de stadjes waar ik ben opgegroeid in het midden en aan de kust van Maine in de VS.
Als ik ernaar luister, voel ik mezelf wegglijden naar een onbekend gebied, zittend rond het kampvuur; is dat de indruk die je wilde geven met dit album? Een bewust pad dat je volgt of komt dat heel natuurlijk?
Nou, het is een bewuste weg die vanzelf gaat. Vooral als de verhalen en personages in de teksten geïnspireerd zijn op waargebeurde gebeurtenissen die ik ken.
Je straalt zoveel warmte uit, en vooral die zwoele Blues sound die je doet wegdrijven spreekt me aan. Een bewuste manier van aanpak? Of is dit heel natuurlijk?
Nou bedankt voor de goede woorden. De zwoele Blues sound komt gewoon natuurlijk voor mij. Sommige van de eerste muziek die ik hoorde was van vroege bluesartiesten zoals Lightning Hopkins, Muddy Waters en BB King. Ik heb zowel BB King als Muddy Waters live zien spelen.
Naast de typische blues zitten er ook veel folkinvloeden in, ik voel o.m. de spirit van Bob Dylan. Klopt dit?
Net als miljoenen andere aspirant singer songwriters was Bob Dylan een sterke invloed toen ik jong was. Ik begon met folkloredansen terwijl ik fiddle tunes leerde en dit is ook van grote invloed geweest op mijn muziek. Waar ik opgroeide, in New England, waren veel Ierse immigranten en de plaatselijke folkmuziek werd sterk beïnvloed door de traditionele Keltische muziek uit Schotland en Ierland. In het nabijgelegen Nova Scotia in Canada zijn er nog steeds mensen die Schots Gaelic spreken en een rijke muziektraditie hebben, vooral met de viool. Veel van deze stijl is nog steeds te horen bij vioolspelers in Maine.
Wat zijn je verwachtingen van deze plaat en welk publiek wil je ermee aanspreken?
Nou, ik hoop gewoon op goede feedback, airplay en persrecensies. Elk publiek dat van de liedjes geniet is welkom!
In ons vorige interview hadden we het ook over spotify en andere social media, die kun je in deze tijden niet uitzetten. Waarom nog albums uitbrengen als je alles gewoon op spotify kunt zetten? (Ik koop nog steeds platen, maar de jongere generatie ziet dit wel anders)
Veel muziekjournalisten ontvangen nog steeds graag cd's met het artwork en de bijbehorende informatie voor recensies. Het radiostation in de VS, WERU in Maine, accepteerde geen digitale inzending en accepteerde alleen cd's voor afspeellijsten. Ik stuurde ze een cd en ik denk dat ze hem goed vonden, want hij stond drie weken achter elkaar in de top 10 van meest gedraaide albums op het station. Een leuke verrassing.
Wat zijn de verdere plannen voor 2024? Staan er ook optredens in België of Nederland op de planning?
Ik heb begin mei een aanbieding gekregen voor een club in Nederland en hopelijk komen er rond die tijd nog meer boekingen.
Zijn er plannen met 'The Bills' in de nabije toekomst?
The Bills spelen nog steeds samen live shows en er komen er volgende maand al een paar aan. Ik ben ook begonnen met het schrijven van ideeën voor nieuwe nummers voor The Bill's album nummer twee.
Wat zijn, naast de plannen en dit soloalbum, je grootste ambities? In het laatste interview zei je "Ga zo lang mogelijk door met schrijven, opnemen en optreden".
Waar trek je de grens voor jezelf, waar stopt het voor jou?
Voor mij houdt het niet op zolang ik kan blijven schrijven, opnemen en optreden, en mensen blijven luisteren en het leuk vinden wat ze horen... Ik heb onlangs nog een gastoptreden gedaan bij een Rolling Stones Tribute show voor de 80e verjaardag van Keith Richards. Zoals je weet hebben The Stones net een nieuwe plaat uitgebracht en zijn ze samen op tournee. Willie Nelson is vorig jaar 90 geworden en hij is nog steeds bezig. Ik zou mezelf niet in dezelfde klasse plaatsen als deze jongens, maar ze zijn zeker een grote inspiratiebron....
Pics homepag @Terje Johansen
Volledig met je eens, hopelijk zien we je eens live in België ergens in 2024. Veel succes met deze release.
Billy Joel had in 1993 schijnbaar voorgoed afscheid genomen van de muziekindustrie met het album ‘River of Dreams’. Daarna waren er nog wel een paar releases, maar hij schreef geen nieuwe songs meer en nam geen studio-albums meer op. Het songschrijven lukte niet goed meer.
Van dat moment in 1993 moeten we dan doorspoelen naar een paar jaar geleden. De vrouw van de Amerikaanse producer en songschrijver Freddy Wexler regelt via een gemeenschappelijke kennis een ontmoeting tussen Billy en Freddy. Het wordt een aangenaam gesprek van meteen een paar uur en op het einde vraagt Wexler of Joel nog onafgewerkt materiaal liggen heeft. Hij gaat naar huis met een CD met onafgewerkte nummers en ideeën.
Freddy Wexler is geen onbekende in de muziekindustrie. Als songschrijver en producer werkte hij voor onder meer Kanye West, Ariana Grande, Justin Bieber, Lil Wayne, Selena Gomez, Tiësto en Pink, maar bijvoorbeeld ook voor Celine Dion en the Jonas Brothers, die misschien al wat dichter bij het universum van Billy Joel liggen.
Met die CD met onafgewerkt materiaal gaat Wexler aan de slag en maanden later heeft hij “Turn The Lights Back On” klaar. Joel is in zijn nopjes. De lyrics zijn op zijn lijf geschreven en zijn dan ook grotendeels opgebouwd uit zinnen en stukken van zinnen die hij eerder – maar niet als één song – geschreven heeft, aangevuld met zinnen die hij ‘zou kunnen geschreven’ hebben. Het inlevingsvermogen van Wexler in het universum van Nilly Joel is groter dan je op basis van zijn referenties zou verwachten.
Het resultaat is een heel aangename, romantische piano-ballad, die de draad oppikt waar Joel hem in 1993 achterliet. Zijn stem klinkt zelfs nog jonger dan we die van zijn laatste releases herinneren. Deze ballad is misschien niet van zo’n super-hoog niveau dat we er steil van achterover vallen, zoals “Piano Man” indertijd, maar toch is dit van een niveau dat we al lang niet meer gehoord hebben in popmuziek.
En we zijn vooral blij met de titel van deze single. Dat Billy Joel het licht opnieuw aansteekt, wil vast zeggen dat er een volledig album volgt.
https://www.youtube.com/watch?v=UOf6CMbHPuA
Will Butler + Sister Squares - Overdaad aan muzikale ideetjes swingt en pakt!
Er was aardig wat volk opgedaagd in het pittoreske zaaltje van de Bota om Will, broer van Win Butler van Arcade Fire, aan het werk te zien, met een terechte link naar die wereldband; alsook was er ruimte in sfeer creëren door de klankexperimenten en de vrouwelijke zangpartijen, waardoor we ondergedompeld werden in de overdaad aan muzikale ideetjes van Will en C°, een goed uur lang …
Hij had al eens een soloplaat uit , ‘Generations’ en trommelde voor deze de Sister Squares op, deze drie dames zijn gecentraliseerd rond zijn vrouw.
Will kondigde vorig jaar in het voorjaar, na een kleine twintig jaar, zijn vertrek aan bij Arcade Fire, een paar maand voordat er fikse beschuldigingen van seksueel wangedrag richting zijn broer opdoken.
Er werd door het kwintet, Will werd bijgestaan door een drummer, nogal gewisseld van stijl en van instrument; we kregen wel bijna twintig nummers in een uur tijd, korte songs, groovy, aanstekelijk, dansbaar als innemend, sfeervol, onheilspellend binnen een indietronica geluid, die ergens Arcade Fire als Talking Heads oproept in de meer uptempo nummers. Vele diverse muzikale ideetjes en schetsen kregen we dus in het materiaal.
Vaardige openers, binnenkoppers kregen we met “Arrow of time”, “Willows” en “Take my side”, gedreven, beetje kakafonisch door de elektronica grooves/-riedels , de bas, de gitaarpartijen, de drums en de zangpartijen van een enthousiasmerende Will met de dames . In zijn zang is hij nauw verwant aan de vocals van z’n broer en zingt hij vol passie en overgave. De dames creëren in hun zang een gemoedelijke sfeer en fungeren als een soort koorzang. Ze maakten synchrone pasjes en bewegingen rond hun instrumenten en nodigden ons meteen uit in een ‘saturday night move’.
Will gaf ons ook al mee Swans niet te vergeten, die vanavond in de grotere Orangerie optrad, een band waar hij wel eens een kijkje zal gaan nemen, als ‘t hier gedaan is.
Er werd gas terug genomen , de moves even opzij met integere nummers als “Old year” en “Good friday 1613”, waarbij een hoofdrol was weggelegd voor de dames . En op die manier laveerden we doorheen deze boeiende, afwisselende set …, “Bethlehem” rockte op snedige wijze en Talking Heads kwam aan de beurt op een “Sunlight” en “Hee loop”; er waren meer de klankexperimentjes op “Manipulator” en “Me & my friends”, bijna filmisch op z’n Dr Who’s, tussen science-fiction en een sprookje .
Leuk allemaal om gezwind door die set te gaan, het werd goed en warm onthaald . “Saturday night” was er dan eentje die nog eens extra de dansspieren prikkelde, het klonk wat ingehouden op “Stop talking” en een samenhorigheidsgevoel kregen we op die uitwuivende “Close my eyes” .
Goed genoeg om ons in stijl en variatie te overtuigen!
Organisatie: Botanique, Brussel
Billy F Gibbons - Zompige bluesrock zoals alleen ZZ TOP dat kan
Dusty Hill mag dan al sinds 2021 onder de Texaanse graszoden liggen, met ZZ TOP lijkt het nog lang niet gedaan. Om de haverklap staat de naam ZZ TOP nog ergens op een festivalaffiche, en ook als Billy Gibbons onder zijn eigen naam speelt, zoals hier in het Koninklijk Circus, is die typische rauwe en zompige bluesrocksound alom aanwezig.
Billy Gibbons kon op die manier wel een handvol songs uit zijn overigens voortreffelijke solo-albums in de setlist binnenloodsen, en dat zorgde ervoor dat de set niet zo voorspelbaar was als alle voormalige ZZ TOP concerten die wij mochten meemaken. Het bracht enige frisheid en spontaniteit in het geheel en dat konden wij best wel smaken.
Qua sound lagen die songs nu ook weer niet zo ver van de vertrouwde ZZ Top sound, dingen als “More,more,more” en “Missin’ Your Kissin” waren gewoon terug heerlijke no-nonsens rockers met een bluesy ondertoon.
Natuurlijk vormden de ZZ TOP klassiekers de hoofdmoot van de live set, en ook de outfit, de moves, de onvermijdelijke zonnebril en de gitaarlicks waren vintage ZZ TOP, we hadden dan ook niets anders verwacht.
Onmisbare tracks als “Gimme Al Your Lovin’”, “She Got Me Under Pressure”, “Sharp Dressed Man” en de ultieme afsluiter “La Grange” zorgden uiteraard voor het grootste herkenningsapplaus, maar wij hebben toch het meest genoten van de intieme bluesparel “Blue Jean Blues”, de vette bluesrocker “Brown Sugar” en de gemene boogiestampers “Tube Snake Boogie” en “Thunderbird”.
Onze all time ZZ Top favorieten zeg maar, songs die hier bovendien in hun meest rauwe vorm gebracht werden, stuk voor stuk tracks waarbij het gitaargenie in Gibbons tot uiting kwam, los uit de pols, bluesy as fuck, en steeds geniaal. De sublieme Hendrix cover “Foxy Lady” paste dan ook helemaal in het plaatje.
74 knobbels heeft Gibbons al op de teller staan, maar de schwung zat er volop nog in en de grauwe Texas-grom bleek onaangetast. Bij Billy Gibbons zit de baard niet in de keel, maar de keel in de baard.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Billy F Gibbons
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5116-billy-f-gibbons-08-07-2023.html
Organisatie: Gracia Live
One Zillion Decibels is een stonerband uit Aalst. Het plan was om dit jaar ongeveer elke maand een demo/single uit te brengen. Dat lukte van januari tot maart, “Rain” kwam wat later dit jaar. Een beetje zoals in het echte leven. Maar ook zoals in het echte leven brengt deze “Rain” hoop, al was het maar voor het verschroeide gazon. One Zillion Decibels is dan weer meer van het verschroeide oorhaar. Ze maken op “Rain” hun bandnaam waar met een dikke wall of sound.
De intro klinkt een beetje rafelig, maar daarna volgen een lekker drumritme en aangename lead-vocalen. De Oooh-oooh-koortjes zijn misschien niet zo klassiek voor stoner, maar hier werkt het perfect. Productioneel vallen er nog wel wat punten na de komma te winnen, maar op zich is er weinig mis met deze single. Puik werk. Als One Zillion Decibels er nog meer van dit kaliber uit de mouw kan schudden, is dit een band om in de gaten te houden.
https://onezilliondecibels.bandcamp.com/track/rain
Briqueville - Vier ruiters van de Apocalyps
Briqueville - Great gigs in the Park - We hebben de band al een handvol keer live gezien, en het is en blijft een confrontatie met de donkere kant van jezelf. Een optreden van B R I Q U E V I L L E leest dan ook als een spannend verhaal, vol verrassende wendingen, eindigend op een climax, die je compleet van de sokken blaast. Je blijft verweesd achter met de demonen die je strak in de ogen kijken. Dit zijn ‘De vier ruiters van de Apocalyps’!
Takh (****) bestaat uit muzikanten die al heel wat watertjes hebben doorzwommen; met twee drums en soms meerstemmige zang, zorgt Takh voor een totaalbeleving. De band dompelt je onder in een sombere, weemoedige sfeer. De bedwelmende riffs en de gevarieerde, verbluffende drum salvo's vormen een rode draad. Materiaal voor de donkere ziel. Ook de emotioneel beladen zang doet ons huiveren. In de donkere scene wist deze band zich alvast al te profileren.
B R I Q U E V I L L E - ze stonden al eens geprogrammeerd in de Casino, Sint-Niklaas, zie ons verslag in 2021, https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/83857-briqueville-de-ultieme-hoogmis-voor-duistere-zielen.html
Deze keer stond B R I Q U E V I L L E (*****) in een goed volgelopen 'Casino Park', waar ze bij het vallen van de duisternis zorgden voor apocalyptische taferelen. De band maakt er naar goede gewoonte geen woorden aan vuil. Een uur lang donkere putjes open gooien, vol verrassende wendingen; het klinkt oorverdovend, dreigend als ingetogen, bedwelmend, hypnotiserend, met subtiele emotievolle vocals. We worden letterlijk meegezogen in een donkere wereld. Een totaalbeleven van een comfortabel duister welbehagen en angstgevoel.
In tegenstelling tot vorige passages maakt B R I Q U E V I L L E, buiten de verbluffende spots met kleurenpracht, niet echt gebruik van extra visuele effecten. Die mag je zelf invullen. Het bijzondere is dat de beeldvorming en de fantasie telkens verschilt van persoon tot persoon. Eens binnen in die aparte huiveringwekkende en sprookjesachtige wereld van B R I Q U E V I L L E zijn er unieke kantjes om de band te leren ontdekken.
B R I Q U E V I L L E eindigt hun set met een oorverdovende climax, waarbij de instrumentatie en de vocals tot het oneindige worden open getrokken. De sound boort door de ziel heen. Je wordt buiten de realiteit gedropt om dan op zinderende wijze terug in de dagdagelijkse wereld terecht te komen. Wat een confrontatie.
Geen bis, maar dat zijn we naderhand gewoon van dit combo. Wel een indrukwekkende, fantastische magische trip.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Briqueville
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5055-briqueville-30-06-2023.html
Takh
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5056-takh-30-06-2023.html
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ikv Great Gigs in The Park)
Thierry Maillard is een muzikant van vele markten thuis; hij bewees het al door verschillende projecten heen. 'Moog Project' is terug een bijzonder project en tot de verbeelding sprekend.
‘Moog Project’ is een eerbetoon aan de muziek van de jaren zeventig en tachtig, een periode waarin synthesizers en analoge keyboards een voorname plaats innamen. Hij zorgt voor een kleurrijke sound , overgoten van een laag jazz en improvisatie.
Thierry Maillard bindt verschillende stijlen en brengt het verleden naar het nu . Hier wordt Supertramp aangepakt. “It's Raining Again” is een mooi voorbeeld, in het elektronisch vernuft dat doet terugdenken aan grootheden uit de jaren '70, zorgt hij voor improvisatie en experiment.
Ook in de daarop volgende songs horen we het, o.m. met het prachtige “Towards the Moon” gaan we naar het heelal, en verlaten we Moeder Aarde. Recht 'into space'.
Prachtig hoe Thierry Maillard dat allemaal omzet in een klankenspectrum. “Free as an eagle” speelt in op de vrijheid jezelf te zijn.
Een filmische sound, fantasieprikkelend op een bedwelmende, bevreemdende wijze of die gewoon lekker op de dansspieren inwerkt. “Moog to the Moon” is een mooie afsluiter,
Het is een gevarieerd, kleurrijk, boeiend plaatje dus, een trip naar vele werelden, binnen de jazztronica, veelzijdig, briljant, aangrijpend, intens en verblindend. Kortom, monumentaal meesterwerk!
Setlist: It's Raining Again (4:40) Breakfast in America (4:38) Cannonball (5:00) Kristelle (4:43) Towards the Moon (7:21) Free as an Eagle (4:32) Dreamer (4:04) The Logical Song (4:20) All the Things You Are (3:52) Private Joke (4:31) Good Bye Stranger (5:36) Le Bagne (6:25) Do Not Disturb (3:38) Take the Way Long Home (3:34) Moog to the Moon (3:49)
Jazz/Elektronica
Moog Project
Thierry Maillard
Gilla Band - Ronkende rokende machine
Gilla Band, de Ierse band die onlangs hun nieuwste album ‘Most Normal’ (2022) uitbracht, transformeert zichzelf tot een geduchte noise-punkband. Hoewel de plaat al enige tijd uit is, zijn ze nu pas begonnen aan hun Europese tournee. Met hun passage in de Orangerie veranderden ze de zaal in een verzengende metaalfabriek.
Precies om 21:00 uur, zonder enige vertraging, zette Gilla Band de toon met hun rauwe en meeslepende energie tijdens het nummer "Lawman". De sonische mix van vervormingen, noise en industriële vibes bracht herinneringen terug aan het meer obscure werk van Sonic Youth. De intensiteit bereikte nieuwe hoogtes met "Fucking Butter," een van de beste tracks van hun debuutalbum ‘Holding Hands with Jamie’ (2015). De dreigende riff, direct herkenbaar voor fans, ontwikkelde zich geleidelijk tot een pulserende mars, strak ondersteund door een salvo van drums. Opmerkelijk genoeg deed de zang (of eerder het geprevel) van frontman Dara Kiely denken aan die van Fountaines D.C. De funky outro, begeleid door een baslijn gespeeld met een bottleneck, voegde een kenmerkend element toe aan het optreden en liet het publiek verlangen naar meer.
Een eerste hoogtepunt van de avond was "De Bom Bom," een melodieus klankbommetje dat lang in je hoofd blijft hangen. De aanstekelijke hooks en meeslepende melodieën namen het publiek mee op een reis en toonden de band's vermogen om zowel in de studio als op het podium gedenkwaardige momenten te creëren. Ook de duistere en gruizige intro's van "The Weirds" en "Bin Liner Fashion" maakten indruk. Gilla Band schakelde moeiteloos tussen huiveringwekkende pieptonen en melodieuzere passages, waarbij ze hun beheersing over hun instrumenten tentoonspreidden.
"Bin Liner Fashion," een absolute favoriet van het album "Most Normal," zette de zaal in vuur en vlam toen het publiek enthousiast begon mee te zingen, en creëerde een elektrische sfeer die het optreden tot leven bracht. Hoewel "The Cha Cha Cha," een kort en krachtig nummer, voor een groot contrast zorgde en de overgang naar het volgende nummer soms wat abrupt was, wist "Post Ryan" en vooral "Backwash" een deel van het publiek weer aan het moshen te krijgen.
Terwijl de avond ten einde liep, liet Gilla Band het publiek verlangen naar meer met hun krachtige uitvoering van "Eight Fivers," een nummer dat als een passende afsluiter diende. De drummer liet een bombardement van beats los dat door de zaal weerklonk en er was geen twijfel over hun kunnen. Gilla toonde hun veelzijdigheid en bracht met intensiteit en precisie de nummers ten gehore, en liet een blijvende indruk achter op iedereen die aanwezig was.
Hoewel het contrast tussen de noisy songs en de momenten van stilte soms aanzienlijk was, bewees Gilla Band toch hun vermogen om met nieuw materiaal de kracht van het album naar het podium te brengen. Met hun rauwe energie, onberispelijke muzikaliteit en een geluid dat zich niet in een hokje laat plaatsen, hebben ze bewezen een kracht te zijn om rekening mee te houden in de donkere noisy punkscene.
Of je nu een fan bent van hun album of gewoon op zoek bent naar een doorklievende live-ervaring, een volgend optreden van Gilla Band mag je zeker niet missen.
Setlist: Lawman - Fucking butter - Laggard - Second One - De Bom Bom - Almost Soon - The Weirds - Bin Liner Fashion - The Last Riddler - The Cha Cha Cha - Post Ryan - Backwash - Why They Hide Their Bodies Under My Garage? (Blawan cover) - Prefab Castle - Eight Fivers
Neem gerust een kijkje naar de pics @Ludovic Vandenweghe
Gilla Band
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4899-gilla-band-29-05-2023.html?catid=category
Model/Actriz
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4900-model-actriz-29-05-2023.html?Itemid=0
Organisatie: Botanique, Brussel
De foto van het artwork is een beetje flou. Zoals herinneringen aan zomerliefdes dat vaak ook zijn. Je herinnert je nog flarden van zilte zomerzoenen en lichamen in strakke zwemkledij op strandhanddoeken en naarmate de herinnering vager wordt, vul je steeds meer aan met fantasie en veronderstellingen. Maar na de vakantieliefjes er blijven soms ook vragen: Waar ben je nu? Ben je gelukkig? Heb je die hond nog waarvan je mij die puppy-foto toonde? Hoeveel harten heb je gebroken sinds het mijne? Zou je nog weten wie ik ben? Het zijn vragen die vast voor altijd onbeantwoord zullen blijven. En het zijn de vragen van “Dónde Estás”, de nieuwe single van Kyrill.
Kyrill is een indiepop-artiest die pendelt tussen Brussel en Parijs. Opgegroeid op de Canarische Eilanden met Nederlands-Russische ouders heeft hij zich altijd een kameleon tussen verschillende werelden gevoeld. “Dónde Estás” is zijn vijfde release en zijn eerste Spaanstalige track (na nummers in het Engels en het Frans).
Net als het hier eerder besproken “Rayo” van Dry Martina klinkt dit nummer 200% zonnig, maar hier rustend op een laidback retro-jazz-groove. En met een diepe, mijmerende melancholie. Vooral die melancholie is muzikaal mooi ingekleurd, met trompetten van dik velours, licht walsende mellotrons, een zuinige surfrock-gitaar en een vintage Hofner-bas. Om de lyrics helemaal te kunnen volgen moet je Spaans al wat verder gaan dan vakantie-Spaans, maar Kyrill brengt dit onderwerp alvast op een authentieke en waarachtige manier, met vooral veel eerbied voor de inmiddels onbekende andere, ondanks de kras op de ziel.
“Dónde Estás” is een perfect huwelijk tussen lyrics en sound. Herinneringen aan vakantieliefdes zijn er voor iedereen, van tieners tot bejaarden, en voor elk van die generaties klinkt deze single hetzelfde: lichte blijdschap voor de leuke herinneringen, lichte pijn voor het gebroken hart.
https://obsessions.ffm.to/donde_estas
Robbie Williams XXV - One man show en stand-up comedy
Openen doen we perfect getimed met een helemaal nieuwe electro-groep van en rond Robbie Williams, Tim Metcalfe en Flynn Francis, Lufthaus. Het is eens iets anders zelf in het voorprogramma staan van … jezelf, echter kwam Robbie daar niet op het podium bij Tim en Flynn maar werd gewerkt met opgenomen beelden op 6 schermen in de vorm van kubussen. Het is echt de moeite, onverwacht, modern, tijdloos en helemaal in de sferen van Berlijn. Het is een aanrader en wie weet zien we dit niet enkel in Ibiza maar deze zomer ook op Tomorrowland.
Na een goed half uur opwarmen zijn we met een tot de nok gevuld Sportpaleis klaar voor de meester-enterainer zelf, Robbie Williams. Hij laat ons met een naaktbeeld van zichzelf in de vorm van De Denker van Rodin wachten tot 21u30, maar niemand heeft daar problemen mee.
En dan plots gaan de lichten uit en … Elvis Presley aan : 'Little less conversation and a little more action' had hij liever zelf geschreven en daar worden we klaargestoomd voor ‘the one and only’.
‘Hey Wow Yeah Yeah’ flikkert op alle schermen en dan het onvermijdelijke ‘Let Me Entertain You’ om er dan direct volledig in te vliegen.
We zijn vertrokken voor een sprookje vol verhalen afgewisseld met de ene hit na de andere. En ja die heeft hij, zelfs meer dan Elton John, Madonna en Michael Jackson, en dat voor een man die als jongen uit een boysband is gegooid.
We vieren dus een hele avond lang een carrière van 25 jaar en zoals in enkele van zijn boeken over zijn leven, houdt hij geen blad voor de mond en vertelt ons voluit over zijn rehabs, verslavingen en op het einde bedankt hij ons, want door ons, zijn fans, is hij er nog.
Hij komt op in gouden blinckywincky-pak en zegt : ”I’m Robbie Williams, this is my band, this my ass” … Er komen nog 6 danseressen bij die precies uit de Moulin Rouge komen.
En dan zegt hij nog "Let me explain what entertainment is”, en dat kan hij inderdaad. Van “Land of 1000 Dances” een cover van Chris Kenner, over “Mansoon” en “Strong” komen we al aan bij “Come Undone”.
Met “Do What You Like” en “Could It Be Magic” van Take That, vertelt hij hele verhalen over hoe hij ooit begon bij Take That en uiteindelijk uit de groep is gegooid. Dit laatste kwam onder andere omdat hij een uitstap naar Glastonbury deed en daar de mannen van Oasis tegen kwam. Vandaar de volgende cover “Don’t look Back In Anger”. Met “The Flood” rondt hij het luik Take That af en begint met het 2de deel van de avond.
Praten met iedereen doet hij graag en hij vraagt zich ook af wat er is met de mensen in Antwerpen, alle mannen hebben geen haar, ‘is iedereen in Antwerpen kaal?’ vraagt hij zich af. Verder haalt hij het voetbal aan 'wat is er in godsnaam met België gebeurd op het WK 2022? Dit was jullie kans om te winnen’’, jaja we weten dat. 'Antwerp are you with me’, het publiek heeft hij mee en het geniet van “The Love Of My Life”, “Eternity”, “Old Before I Die”, “Candy”, “Feel” en “Kids”. Nog een laatste keer knallen doen we met “Rock DJ”.
Zijn vrouw en 4 kinderen liggen hem nauw aan het hart. Hij laat ons weten dat hij al 23 jaar sober is, en bedankt ons uitvoerig voor de warme respons.
Wij kunnen nog even op adem komen alvorens hij start met de ‘encores’ en dit zijn ‘No Regrets’ en‘She’s The One’, die hij zingt voor 'Mariana from Hungary’, die hij uit het publiek heeft gekozen …
Afsluiten doen we met het nummer “Angels” waarover ik las dat hij bij dit nummer soms nadenkt over wie Big Brother moet verlaten en helemaal andere dingen.
En als we denken dat we alle hits gehoord hebben dan laat hij zijn band vertrekken en brengt hij a capella nog eens kort “Strong”, “Come Undone”, “Old Before I Die”, “Candy”, “Feel” en een laatste keer “Angels”.
We beleefden ‘de tijd van ons leven’ en dus hoorden we als afsluiter “I’ve Had The Time Of My Life” van Bill Medley en Jennifer Warnes. Robbie is toch een klassebak! Schitterend concert.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Robbie Williams
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4583-robbie-williams-26-01-2023.html?Itemid=0
Lufthaus
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4584-lufthaus-26-01-2023.html?Itemid=0
Organisatie: Live Nation
Karen Willems ‘Terre Sol Four ‘- Een divers, kleurrijk palet
Op een sombere en koude zondagnamiddag zakten we af naar het gezellige café in De Casino om ons op te warmen aan die gloed van saxofoon klanken, in combinatie met percussie en drums, van de virtuoze herself Karen Willems, die ons met haar uiteenlopende projecten steeds opnieuw weet te verrassen. Deze keer met 'Terre Sol Four' .
We citeren: '' Met Terre Sol Four, laat Willems een breed en avontuurlijk geluid horen: open, spannend, afwisselend subtiel en krachtig. De liveshow krijgt een solo-luik, met de focus op een zuivere exploratie, om daarna in kwartet met saxofonisten Vincent Brijs, Marc De Maeseneer en John Snauwaert te spelen. Samen verkennen ze het terrein tussen knoestige jazz en potige rock" "
Het werd een uur lang genieten van wat de natuur te bieden heeft, vanuit het oogpunt van iemand die niet alleen kijkt met het oog, maar vooral ook met het hart …", schreven we over het optreden van dit kwartet via live streaming in de Handelsbeurs, Gent (ism Sound of Ghent) - Het verslag kun je hier nog eens nalezen.
Voor een ruim publiek legt dit gezelschap de lat nog wat hoger, er is de wisselwerking tussen de muzikanten op het podium en de aanwezigen, een extraatje dus.
We genoten met volle teugen van dit divers, kleurrijk palet dat Karen Willems Terre Sol Four ons aanbood.
Binnen het solo luik laat Karen haar inspiratie de vrije loop, en toont ze hoe kleurrijk en veelzijdig ze is. Er is zelfs een soort fietsband gemonteerd op een instrument waarmee Karen haar percussie kunsten ten volle toont; bovendien gooit ze haar bijzonder heldere stem in de strijd, die ons een krop in de keel bezorgt. Of er komen vreemd aanvoelende en wondermooie geluiden bovendrijven, die je soms hoort in de natuur en de fantasie prikkelt.
Karen Willems neemt je meer naar haar wereld, waar je zelf kunt invullen wat je daarbij hoort en voelt. De hypnotiserende, bedwelmende klankentapijtjes moet je dus vooral gewillig ondergaan, om het echt te begrijpen.
Het contrast met het tweede luik is groot … maar ook weer niet. Die veelzijdigheid en buiten de lijntjes kleuren is haar houvast als ze plaats neemt achter haar drumstel en haar kunsten toont als drumster.
Ook als vocaliste doet ze het goed. Haar kristalheldere stem maakt het plaatje zelfs helemaal compleet. De warme saxofoon klanken zorgen dan voor een lekker wegdromende, groovy sound.
Het valt ons trouwens op hoe Karen zich telkens laat omringen door muzikanten die haar zin in diversiteit aanvullen. Die heeft ze ook nu weer gevonden met Vincent Brijs, Marc De Maseneer en John Snauwaert. DebBariton sax en sopraan-tenor sax klanken gaan alle kanten uit en dwarrelen op onze hoofden neer als zeepbelletjes die in zoveel kleuren openspatten.
Een uiterst genietbare, kleurrijke sound dus. De drie saxofoon tenoren vullen dan ook die brede drums en percussie klanken van Karen zodanig perfect aan, dat er een uur lang magie in de lucht hangt. Adembenemend mooi!
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: Jazzlab ism De Casino, Sint-Niklaas
White Hills - Gitaar in spaarmodus
Ik was ongewoon vroeg vertrokken omdat ik een ware volkstoeloop vreesde, volkomen onterecht overigens, maar zo was ik toch net op tijd om de eerste band, die een half uur eerder dan gepland begon, te zien. S.G.A.T.V. staat voor Sick Guitars And Terror Vision en is op cassette het éénmansproject van Severin Beerli uit het Zwitserse Frauenfeld. Tot mijn niet geringe verbazing ontwaarde ik een vrolijke bende van maar liefst zes man op het podium. Ook mijn vrees voor een pot saaie synthpunk was ongegrond. Met twee gitaristen in de rangen en een eerder beperkt gebruik van synths brachten ze iets wat ze zelf UFO-punk noemen. Het was in ieder geval feestelijke punk met een zanger die zijn teksten prononceerde alsof hij door een megafoon moest roepen. Vrolijk werd ik er wel van maar lang zal het toch niet bijblijven.
Het bijna 20 jaar actieve White Hills uit New York City kende hun moment de gloire in 2010 toen Jim Jarmusch hen uitnodigde op ‘All Tomorrow’s Parties’ in New York dat hij toen cureerde. Het duo blijkt ook bijzonder productief en heeft intussen een onontwarbaar kluwen aan platen uitgebracht waarvan er zo'n zes bij het toch wel gerenommeerde Thrill Jockey verschenen.
Ik zag ze in 2013 nog schitteren in De Kreun maar hun aanhang bleek in The Pit's serieus te zijn afgekalfd. De opkomst was ontstellend laag maar dat lieten de twee niet aan hun hart komen. Er leek op het eerste zicht niet veel veranderd. Dave W. in bloemetjeshemd en Ego Sensation nog steeds in een pakje waarmee ze had kunnen poseren op de hoes van ‘Sgt Pepper's Lonely Hearts Club Band’. Alleen had die laatste haar bas ingeruild voor staande drums maar dat maakte de spektakelwaarde er niet minder om. Geen extra drummer dus en zo moesten ze het met zijn tweeën rooien wat aanvankelijk probleemloos lukte.
White Hills nam een feilloze start met het denderende "The instrumental head", openingsnummer van hun laatste dubbel-lp ‘The Revenge of Heads On Fire’, dat voorzien is van een Stooges drive en weidse Hawkwind gitaren. Het leek een avond vol hypnotiserende spacerock te worden maar tijdens het derde nummer liet Dave W. die stuwende drive los en koos hij voor iets wat meer op artrock leek. Een keuze die ik respecteer maar jammer genoeg kwam het daarna nooit meer echt goed. En dat had vooral te maken met de gitaar van Dave W. of het mankeren ervan. Waar ik hem negen jaar geleden nog een adembenemende gitarist vond, leek zijn gitaar nu wel in spaarmodus te staan. Veel gitaarwerk was net als de bas vooraf opgenomen zodat hij zich niet in het zweet hoefde te werken en zich kon beperken tot enkele effectvolle uithalen. Erger nog, soms was er nauwelijks een gitaar te horen waardoor de focus, veel meer dan vroeger, op zijn zang kwam te liggen terwijl hij waarschijnlijk op de laatste rij stond toen de zangtalenten werden uitgedeeld.
Bij het laatste nummer, het tenenkrullende "Honesty", gaf hij zijn gitaar aan Ego Sensation, die er een resem creepy geluiden uit kneep, en begon hijzelf wat richtingloos door de microfoon te schreeuwen. Een vals slotakkoord van een teleurstellende set met enkele hoge pieken maar helaas ook diepe dalen. Benieuwd of Jim Jarmusch nog steeds fan is.
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
Villagers - Conchúr en Conor benaderen de perfectie
Jasper Vanassche
Om klokslag 20u begint support act Conchúr White aan een half uurtje intieme muziek. De Noord-Ier bracht tijdens de lockdown van 2020 voor het eerst solomateriaal uit. Na de EP ‘Bikine Crops’ volgde recent ook ‘Dreamers’; hopelijk is dit een voorbode voor meer. Want Conchúr – spreek uit als Conner – overtuigt als voorprogramma. Net als zijn leermeester Conor J. O'Brien levert hij zorgvuldig uitgesponnen nummers vol clevere, satirische teksten. Voeg daar een uiterst breekbare stem bij en u weet waarom ik zo vol lof ben over deze jonge knaap.
Zijn moeder blijft hem maar vragen om foto’s te sturen van zijn toer, en hij wil maar al te graag een foto van hem in het wondermooie NTGent, maar hij heeft zelf geen goeie. Ondergetekende kan helaas geen hulp bieden met zijn derderangsgsm… Dan maar focussen op de muziek. Een geslaagde cover van de ‘True Detective’ soundtrack en het aanstekelijke “Vocation Vacation” vormen een knap slotakkoord. De zaal is alvast opgewarmd voor het hoofdgerecht.
Dat is Villagers, de indiefolk-band uit Malahide (Ierland) die tegenwoordig als duo rondtoert en hun hits in een ietwat rustiger jasje stopt. Openen doen ze met “Twenty-Seven Strangers”, het mooiste en meest relatable verhaal over een busrit ooit. “The bus was late”, het klinkt maar al te bekend in de oren van pendelaars, gelukkig was iedereen vanavond op tijd om dit topconcert van begin tot eind mee te pikken. Helaas is dit het enige nummer vanop debuutplaat ‘Becoming A Jackal’ dat we te horen krijgen.
Toch zal ook de rest van de set smaken. “Hot Scary Summer” en “Courage” nemen ons terug mee in de tijd naar 2015, het jaar waarin ‘Darling Arithmetic’ gereleased werd. Ook de tweede worp ‘{Awayland}’ – uit 2013 – komt kort aan bod met het hitje “Nothing Arrived”. “I guess I was busy”, prevelt de engelenstem van frontman Conor J. O'Brien – spreek ook uit als Conner. Deze muziek werkt net tegenovergesteld: onthaastend, dromerig, bijna magisch. Conor is de spilfiguur, maar ook de toetsenist verdient een eervolle vermelding.
Op “Soul Serene” brengt die plots een sax naar boven en breit hij een jazzy einde aan de song. Conor antwoordt gevat door zijn trompet vast te nemen, een stukje improvisatie dat het publiek duidelijk kan appreciëren. Erna volgt een naadloze overgang naar “Momentarily”, een sterk nummer vanop de laatste plaat ‘Fever Dreams’. Die werd internationaal nogal lauwtjes onthaald, maar live komen de liedjes veel beter tot hun recht. Bij “Everything I Am Is Yours” krijg ik plots het gevoel dat ik het album nu pas echt ‘snap’.
Ook “Song In Seven” is heel leuk, een jazzy nummer over de warme Noordzee. De scherpe teksten komen ook terug op “Occupy Your Mind”, en afsluiten doen de heren met het uptempo “Trick Of The Light”. Bij de bisnummers komt Conor helemaal onder stoom. Hij draagt “Dawning On Me” op aan de andere Conchúr en heeft ook een boodschap voor het publiek: “Als je de lyrics kent, zing ze liever niet mee… Ik heb dit al geprobeerd, het werkt niet!”.
Met het nieuwe, kalmere “So Simpatico” zorgt Villagers zelf voor een stijlbreuk na de zorgvuldige opbouw richting de meer levendigere nummers. “The First Day” is dan wel weer een waardige afsluiter.
Een sterke performance dus, bij momenten zelfs briljant te noemen en de perfectie nabij. Villagers levert keer op keer maatwerk af, ik kijk alvast uit naar hun volgende doortocht in ons land.
Organisatie: Democrazy, Gent (ism NTG, Gent)
Nederlands 
Français 
