Er zijn zo van die dagen dat alles fout loopt, en dat slechts weinig dingen het tij kunnen doen keren. Wel, als het je nogmaals overkomt, dan kun je maar beter de nieuwe plaat van Eddie Vedder bij de hand hebben…
Het is niet zijn eerste solowerk (zie o.m. muzikale bijdrage aan de film Dead Man Walking en I am Sam), maar veruit zijn meest beklijvende.
Into the wild is samengesteld uit 11 no nonsense nummers, waarvan 2 covers “Hard Sun” en “Society”. Deze intimistische en ontroerende plaat is zó goed opgebouwd dat ze nooit verveelt. Het is een groeiplaat en zonder de film (in regie van, jawel, Sean Penn) te hebben gezien, geeft de plaat het gevoel dat ook de film de moeite waard is. Op dit vlak doorstaat de plaat moeiteloos klassiekers als ‘Paris, Texas’ van Ry Cooder.
Opnieuw sterk werk van Vedder dus, die het klaarblijkelijk ook zonder zijn sublieme begeleidingsband (Pearl Jam) kan. Slechts begeleid door veelal akoestische gitaar, weet Vedder zich met zijn stem doorlopend te beroeren. Sterker nog, neem alle begeleiding weg, en nog zullen de nummers wellicht overeind blijven. (society – zijn stem draagt als een symfonisch orkest).
Folkwerk dus, al laat Vedder zich een aantal keer ook bijstaan door een goed geoliede groep, met traditionele instrumenten (gitaarbanjo), zoals in “The Wolf”, ”The end of te road” en vooral in “Far behind”.
Bewijs van het feit dat Vedder niet veel nodig heeft om iets magistraals te maken, bewijst hij in “Rise”. Less is more, en dat blijkt opnieuw te kloppen. Deze plaat is echter niet te kloppen! Aanschaffen die boel! CD van de week? Nee, van het jaar!
Tico Verde is de nieuwste ontdekking uit Nederland. De band mocht in hun thuisland openen voor artiesten zoals Keith Caputo, The Sheer, Silverchair en Venice. ‘Where We Are’ is volgens de website van de band reeds hun derde EP. Wij houden het toch liever bij de term CD-single. Want met slechts 3 songs is het bijgevolg ook erg moeilijk om een globaal oordeel te vormen. De band is reeds zes jaar actief, waaronder twee jaar in de huidige bezetting. Hun muzikale invloeden rijken van Novastar, John Mayer tot singer-songwriter Damien Rice. Het best kan je hun geluid als melodische pop/rock omschrijven. De stem van zanger Lars Kroos is weinig glamourreus maar wel eerlijk en oprecht en vooral stemvast. Het zijn vooral de drie leuke en bovenal sterke composities die dit schijfje zo aantrekkelijk maken. In eigen land kreeg de band lovende kritieken en ook tijdens de liveshows was de stemming nadien uiterst positief. Momenteel probeert de band ook buiten Nederland voet aan wal te zetten, terwijl het ook nog werkt aan nieuw materiaal. Met een eerste volwaardig album zal ik pas een oordeel kunnen villen over deze band maar ‘Where We Are’ klinkt alvast veelbelovend voor de toekomst.
Toen Venice in mei van dit jaar doorheen Nederland trok voor enkele liveshows had het geen nieuw album op zak om mee uit te pakken. Dan maar de ‘Garage Demos’ van stal halen moet men gedacht hebben want ‘Part 3’ werd toen erg gretig gepromoot. Vergis U niet bij het horen van de titel ‘Garage Demos’, want het gaat hier zeker niet om een minderwaardig product. De ‘Garage Demos Part 1 & 2’ werden beiden gereleased in 1995 maar bleven na de vele livehows erg gegeerd.
Onder impuls van Venice webmaster Matt Levitz dook men in het archief en vond men genoeg materiaal voor een nieuwe ‘Garage Demo’. Dat dit echter geen nieuw Venice album is al vlug duidelijk als men de goedkope verpakking in handen krijgt. Over de inhoud (15 songs!) zijn te uitéénlopend (naar Venice normen wel te verstaan) om van een consistent geheel te kunnen spreken. Sommige songs dateren uit de midden jaren negentig, anderen zijn slechts enkele jaren oud. ‘Other Stuff’ is een mix van ‘Slow’ en ‘Fast stuff’. Dit resulteert in een zeer afwisselende collectie songs waarin Venice in verschillende stijlen te horen is. Sommige songs zijn echte pareltjes en het is dan ook zeer te betreuren dat ze nooit op een album terecht kwamen. Deze collectie maakt dit nu ruimschoots goed. De fans zullen er heel blij mee zijn want elke nieuwe song van de Lennons is er voor hen één om te koesteren.
Vier jonge gasten uit Magdeburg braken in geen mum van tijd door te Europa en slaagden erin vier TMF Awards binnen te halen: beste nieuwe artiest, beste album ‘Scream' (de Engelstalige versie van ‘Schrei’ uit’05), beste videoclip (“Monsoon”) en beste pop. De tweeling Bill en Tom Kaulitz (zanger en gitarist), Gustav Schäfer (drums) en bassist Georg Listing zijn het ideale muzikale product geworden voor elke ‘rockmindende’ tiener.
Het Duitse viertal is eigenlijk al zo’n zes jaar bezig en werd in een al lang uitverkocht Vorst stormachtig en oorverdovend toegejuicht door duizenden meisjes; het was soms beangstigend om hen te horen gillen, roepen en schreeuwen, alsof de zaal op instorten stond. Dranghekkens beneden verhinderden dat de jongeren zich zouden verpletteren als de vier jongens vooraan op het podium kwamen. En dit was geleden van een paar ‘90’s Boys bands als Take That.
Tokio Hotel zijn de nieuwe ‘hipcultuur’: een jonge blonde drummer met kort haar, een ruigere bassist, een gitarist met dreadlocks en een zanger als knuffelbeertje. En hun Tokio Hotel trad deze avond op, droom werd werkelijkheid: Bill, een jonge ‘Boy George’, met geschminkte oogleden en wapperende ‘ge-gel-de’ haren zien zingen en dansen, en hopen op een mate van oogcontact.
Ze brachten ruim anderhalf uur een afwisselende, uiterst verzorgde en volledig afgewerkte (lees afgelikte) set, waarin alles, wat je maar kon bedenken, aan bod kwam: muzikaal stevig, gebald tot ballad, in de bis een akoestische set die hun ‘Ubersende der welt’ moet promoten, er was de wervelende show, act en dans, en er waren op schermen clips te zien.
Tokio Hotel was een volwassen megaband en speelde overtuigend een pak songs van 'Zimmer 483' en 'Scream' in het Duits, met af en toe een mondje Engels: "Uebers Ende der Welt", “Scream”, “Don’t jump”, “Sacred”, “Ready, set, go” en “Monsoon”. Bill had het qua stem soms moeilijk de sound te kunnen overtreffen, maar was een podiumbeest die z’n fans opzweepte en af en toe een woordje Frans en Nederlands sprak. Elke song werd woord per woord meegezongen; Het Duits bleek plots de tweede taal voor de duizenden jongeren.
Tokio Hotel is ‘hip‘en ‘hot’, een Mega Mindy spel; we ondergingen dat zij de band van het jaar zijn geworden. Een ‘traum’ voor het jonge viertal als voor de tienduizend jonge fans…!
Organisatie: Live Nation
The Young Gods besloten het Riffs’n’Bips (mix van electro en rock) festival te Mons.
Het Zwitsere trio The Young Gods, onder zanger Franz Treichler, zijn al ruim twintig jaar bezig. Samen met The Swans en Einstürzende Neubauten gaven ze de elektronica een bepalende push onder de stijl van ‘industrial’.
Hun combinatie van elektronica sounds, en –dwarrels en de dosis voorgeprogrammeerde gitaarexperimenten (en –noise), opgezweept door een begeesterende percussie, en ondersteund door de Frans/Engelse galmende, declamerende schreeuw/zegzang van Treichler, blijft een uniek gegeven. Af en toe integreerden ze ambient en technotrance. Trouwens, The Young Gods gaven twee jaar terug een fijn overzicht van hun muzikale carrière en bewezen dat ze totaal nog niet waren uitgeblust.
Met hun donkere dreigende, broeierige sound, slaagden ze er nog steeds in zich te kunnen meten tegenover de huidige sliert industrial/waverock/gothic bands. Witte spotlights (inclusief een spot op het microstatief!) en stroboscoop gaven kleur; Onlangs verscheen de nieuwe cd ‘Super ready/Fragmente’, waaruit live gretig werd geplukt: op “El magnifico” kwamen de drums op het voorplan, “C’est quoi c’est ça” leidde de middernachtmis in, “Un point, c’est tout” leek de soundtrack voor een nieuwe ‘The excorcist’ en met ‘Every where’ en ‘I’m the drug’ toonden ze aan hoe inventief en scherp ze kunnen klinken. “Kissing the sun” en “Envoyé” waren alvast twee niet te missen klassiekers, die op een sterke respons konden rekenen. Spijtig genoeg waren ze gelimiteerd qua tijd, wat hen beperkte nog meer muzikaal afwisselend materiaal voor te stellen.
Organisatie: Riffs’n’Bips festival, Mons (in het kader van het Riffs'n'Bips festival)
Voor de eerste keer maakte ik kennis met het Riffs’n’Bips festival, al aan de vierde editie toe, een happening met een mix van electro en rock, in de Lotto Expo te Mons. In vroegere edities kwamen al Vive la Fête, BRMC, Millionaire, Black Strobe en Magnus langs. Een aangename en fijne ontdekking bij onze Franstalige vrienden!
Als start kon ik van het beloftevolle viertal The dIplomat, die naar Brussel zijn uitgeweken, nog enkele nummers meepikken: snedige gitaarrock’n’roll, een venijnige melodie en gretig spelplezier. Hun pas verschenen debuut lijkt me op die manier meer dan de moeite waard…
Piano Club uit Luik, gegroeid uit leden van Hollywood Porn Stars en Malibu Stacy, is één van de Waalse exponenten die in Vlaanderen van wal kunnen steken met hun grillige en subtiele gitaarpoprock, een vleugje ‘80’s synthi wave en elektronicableeps; het viertal was voor deze happening speciaal in het wit gekleed en speelden enkele aardige nummers als “Love machine”, “Walkin’ bigfoot”, “Girl on tv” en “Shine”. Net als bij The dIplomat is het uitkijken naar hun debuut.
Het Franse Punish Yourself (met een opmerkelijke corpulente gitariste!) was totaal andere koek: ze spelen een crossover van industrial, punkmetal en ‘digital’ hardcore (elektronische mitrailleursalvo’s/technopunk) ergens tussen Ministry, het oude NIN, Marilyn Manson en Atari Teenage Riot. Een apocalyptische, bloedstollende sound van een in fluor gebodypainted viertal. In een moordend tempo haalden ze ‘sex, death en destroy’ undergroundverhalen aan, vorm gegeven door zwart/wit projecties, een decor van skeletten, afgehakte hoofden, en bandages van vrouwenlichamen. Enkele gitaarrock’n’roll licks op z’n Poison Ivy’s (van The Cramps) en een dubbele percussie zorgden voor variatie. Op het eind kwam J-L Demeyer van Front 242 nog een nummer meezingen; de groep kon rekenen op een sterke respons en had een pak die-hard fans mee…Punish Yourself is de wildcard voor een nieuwe soundtrack van een David Lynch film…
De menigte kon zomaar moeiteloos overstappen van de oorverdovende sound van Punish Yourself naar de electrokitschpop van Daan, die ferm werd gesmaakt. Hij en z’n band waren alvast mooi uitgedost in kostuums. Op z’n eigen unieke manier en houding is Daan een festivalbeest. Het was een niet te missen optreden, voor wie hem nog niet aan het werk zag. Hij bouwde z’n set zorgvuldig op: “The player” en “Victory” bouwden een finale reeks naar “Sweet designer drugs”, een intieme “1969” (op piano), “Promis U” en de dance klassieker “Housewife”, die de ganse zaal tot dansen bracht.
Het Zwitsere trio The Young Gods, onder zanger Franz Treichler, zijn al ruim twintig jaar bezig. Samen met The Swans en Einstürzende Neubauten gaven ze de elektronica een bepalende push onder de stijl van ‘industrial’.
Hun combinatie van elektronica sounds, en –dwarrels en de dosis voorgeprogrammeerde gitaarexperimenten (en –noise), opgezweept door een begeesterende percussie, en ondersteund door de Frans/Engelse galmende, declamerende schreeuw/zegzang van Treichler, blijft een uniek gegeven. Af en toe integreerden ze ambient en technotrance. Trouwens, The Young Gods gaven twee jaar terug een fijn overzicht van hun muzikale carrière en bewezen dat ze totaal nog niet waren uitgeblust.
Met hun donkere dreigende, broeierige sound, slaagden ze er nog steeds in zich te kunnen meten tegenover de huidige sliert industrial/waverock/gothic bands. Witte spotlights (inclusief een spot op het microstatief!) en stroboscoop gaven kleur; Onlangs verscheen de nieuwe cd ‘Super ready/Fragmente’, waaruit live gretig werd geplukt: op “El magnifico” kwamen de drums op het voorplan, “C’est quoi c’est ça” leidde de middernachtmis in, “Un point, c’est tout” leek de soundtrack voor een nieuwe ‘The excorcist’ en met ‘Every where’ en ‘I’m the drug’ toonden ze aan hoe inventief en scherp ze kunnen klinken. “Kissing the sun” en “Envoyé” waren alvast twee niet te missen klassiekers, die op een sterke respons konden rekenen. Spijtig genoeg waren ze gelimiteerd qua tijd, wat hen beperkte nog meer muzikaal afwisselend materiaal voor te stellen.
Na deze optredens kwam de klemtoon op enkele DJ sets: Agoria feat. Peter Murphy (van Bauhaus), IamX en Cosy Mozzy: een pak nieuwe geïnteresseerden daagden op, wat me deed terugdenken aan de DJ sets op het Dourfestival.
Het Franse Agoria uit Lion hield met hun aanstekelijke, bruisende en groovende technoclubtrance gedurende een klein uur het dansende publiek in z’n greep; een vleugje psychedelica en electro waren een welgekomen verfrissing, naast de grauwe, donkere vocals van Peter Murphy in twee songs.
IamX en Cosy Mozzy besloten op overtuigende wijze de vierde editie van electro en rock event die op ruim 3000 belangstellenden kon rekenen.
Organisatie: Riffs’n’Bips, Mons
Het Radar Festival is een jaarlijks initiatief van Le Grand Mix Tourcoing, gedurende drie avonden, waarbij per avond een drie à vier bands worden voorgesteld. Op en rond het podium hangen enkele schermen. Tussen de bands kon je rustig verpozen in ‘The village’ voor een drankje, een theetje en een hapje; er was randanimatie in enkele caravans, die in een halve cirkel waren opgesteld. Trouwens, Le Grand Mix is momenteel tien jaar bezig…
We kozen voor het thema van Dag 2: Peace & Love & Flower Power; vier bands traden aan: This Is The Kit, Tender Forever, The Do en I’m From Barcelona
This Is The Kit is een Britse singer/songschrijfster, die intieme, breekbare pop met een folky, bluesy ondertoon speelde, gedragen door haar overtuigende, pakkende vocals; ergens tussen Michelle Shocked, Suzanne Vega en Joni Mitchell. Haar bloemetjesjurk bekrachtigde het gegeven van Peace & Love & Flower Power. Door ziekte van haar violist, was ze genoodzaakt alleen op te treden; innemende songs op elektrische of akoestische gitaar en op banjo.
De meest opmerkelijke solo artieste was de Française Tender Forever, die een langdurige stage in de VS er op zitten had; haar avontuur en ervaring zette ze om in een opmerkelijk livesetje op elektronica en gitaar. De multi-instrumentaliste startte schuchter, maar palmde gaandeweg het publiek in met haar bricollage van (neurotische ) elektronica soundscapes, gitaargetokkel, handgeklap en stemexperiment. Er was zelfs een vleugje freefolk door allerhande geluidjes. Ze animeerde het publiek ongelofelijk. Op het scherm waren soms twee artiesten geprojecteerd, die samen met haar speelden, dansten of zongen. Op het einde maquilleerde ze haar gezicht en trakteerde het publiek op een ‘Tender hardcore’ afsluiter. Een duik in het publiek maakte dat ze letterlijk op handen werd gedragen!
The Do, een Frans drietal, haalde hun muzikale roots uit Scandinavië: er kleefde een Finse vlag op hun instrumentarium, surplus de ‘lookalike’ van de zangeres. Ze creëerden een warm melancholisch, dromerig en sfeervol poprockgeluid, ergens tussen The Cardigans, Mum, Blonde Redhead en de rits integere vrouwelijke singer/songwriters, die door de synthi, belletjes en tierlantijntjes rond het drumstel, en de hoge, hemelse en ijle zang zeggingskracht kregen.
En tenslotte trad een Scandinavische band aan, uit Zweden I’m From Barcelona, die door hun feestmuziek de naam van het festival alle eer aandeden. Ze zorgden voor een Flaming Lips sfeertje door de talrijke ballonnen, confetti en snippers; “We’re From Barcelona” werd een instant (one hit?) klassieker, wat een heuse succesvolle tournee op de been bracht. Net als bij The Polyphonic Spree was er sprake van een band van 14 man op het podium, die speelden, dansten en zongen, de ene wat meer geflipt dan de andere…Een zondagsmis kon niet beter worden geanimeerd. Na de Pavarotti/Freddie Mercury’s bombastische “Barcelona” opener, vatte het feestgedruis aan: de groepsleden sprongen als gekken in het rond en er was meteen een dansende massa op “Treehouse”. De zanger dook meteen het publiek in. Het was ons duidelijk: het geflipt allegaartje I’m From Barcelona trakteerde ons op een klein uurtje party time. De nummers logen er niet om: “Rec & Play”, een praktisch onherkenbare “Like a prayer” van Madonna, “Chicken pox” en “We’re From Barcelona”. Een hoogstaand tempo van feestvieren die snel voorbij was. “Jenny” en “Barcelona loves you” wakkerde in de bis een polonaise aan, waarbij iedereen op het podium werd uitgenodigd om te jumpen op een hard/breakcore remix van hun hit.
I’m From Barcelona is een prettig gestoord collectief die het publiek in goede stemming bracht en een fijn weekendje inzette…en ze waren geslaagd in hun opdracht!
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
De Scandinavische band, uit Zweden I’m From Barcelona, besloot het Radar festival te Tourcoing; door hun feestmuziek deden ze de naam van het festival alle eer aan. Ze zorgden voor een Flaming Lips sfeertje door de talrijke ballonnen, confetti en snippers; “We’re From Barcelona” werd een instant (one hit?) klassieker, wat een heuse succesvolle tournee op de been bracht. Net als bij The Polyphonic Spree was er sprake van een band van 14 man op het podium, die speelden, dansten en zongen, de ene wat meer geflipt dan de andere…Een zondagsmis kon niet beter worden geanimeerd. Na de Pavarotti/Freddie Mercury’s bombastische “Barcelona” opener, vatte het feestgedruis aan: de groepsleden sprongen als gekken in het rond en er was meteen een dansende massa op “Treehouse”. De zanger dook meteen het publiek in. Het was ons duidelijk: het geflipt allegaartje I’m From Barcelona trakteerde ons op een klein uurtje party time. De nummers logen er niet om: “Rec & Play”, een praktisch onherkenbare “Like a prayer” van Madonna, “Chicken pox” en “We’re From Barcelona”. Een hoogstaand tempo van feestvieren die snel voorbij was. “Jenny” en “Barcelona loves you” wakkerde in de bis een polonaise aan, waarbij iedereen op het podium werd uitgenodigd om te jumpen op een hard/breakcore remix van hun hit.
I’m From Barcelona is een prettig gestoord collectief die het publiek in goede stemming bracht en een fijn weekendje inzette…en ze waren geslaagd in hun opdracht!
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing (in het kader van het Radar Festival)
St.Vincent, of singer/songwriter Annie Clark uit Chicago, maakte deel uit van de begeleidingsband van Polyphonic Spree en Sufjan Stevens en nam de tijd te werken aan haar eigen project St. Vincent.
De hemels sferische songs op haar debuut ‘Marry me’ hebben een jazzy ondertoon en klinken zowel lieflijk, teder als overstuurd en verbeten. Het zijn knap in elkaar gestoken songs, die eenvoudig en subtiel kunnen klinken (“The apocalypse song”, “Landmines”, “What me worry” en de titelsong) of die een dosis avontuur bevatten door de onverwachtse wendingen, zoals “Now now”, “Jesus saves, I spend”, “Your lips are red” en “Paris is burning”. “Human racing” is een puik nummer in een trippop kleedje en met “All my stars are aligned”, met koor, heeft zij de ideale nachtsong klaar.
De dame treedt in de voetsporen van Feist, My Brightest Diamond, Regina Spektor, Joan As Police Woman en Cocorosie; Kate Bush klinkt zelfs door. De dame verbaast met haar dromerige indie freefolk. En wat nog meer respect afdwingt, ze heeft op haar debuut elk instrument zelf gespeeld: gitaar, basgitaar, cello, viool en toetsen.
Uit het hoge noorden komt mijn nieuwste ontdekking Passionworks. Deze Finnen zijn aan hun tweede album toe. ‘Blue Play’ is de opvolger van het debuut ‘Passion Play’ uit 2003. Dit viertal (de band heeft blijkbaar nog geen vaste drummer) mag best gezien worden. Vooral de blonde zangeres Harriet Hägglund is een lust voor het oog maar gelukkig kan deze dame ook bijzonder aardig zingen.
Passionworks brengt geïnspireerde gitaargerichte pop/rock met een bombastisch Gothic synthesizersausje er overheen. Het radiovriendelijke karakter van de songs maakt dat alles lichtverteerbaar blijft. De band vergelijkt zich maar al te graag met bands zoals The Rasmus, HIM, Within Temptation of Evanescence. Maar eigenlijk doet het zichzelf te weinig eer aan, want Passionworks zet best wel een eigen geluid neer. De meeste songs worden beter als je ze enkele malen hoort. Al kan er op vlak van ‘songwriting’ best nog wat bijgeschaafd worden. Wat meer variatie in de songs was leuk geweest. Nu lijken sommige up-tempo songs wat op elkaar. Betere songs zoals “Falling” (de eerste single die de top haalde in de Finse Charts), ” Flying”(de tweede single), de ballade “Angels Crossing” en het door U2-gitaren gedreven “Sad” doen het albumniveau duidelijk stijgen.
Deze band heeft dus zeker voldoende potentieel om internationaal door te breken; al is de concurrentie ook in dit genre vrij moordend. ‘Blue Play’ is echter een zeer aangename, eerste kennismaking met Passionworks.
Het Antwerpse Maskesachine, drie dames (Barbara, Eva en Liesbet) en ene gast (Dajo), spelen zich al een paar jaar in de kijker met hun charmante, speelse, bruisende en frisse folkpop en hun duivelse engelenzang. ‘Folkhop a la capella’ omschrijven ze het zelf, waarbij ze op een uiterst gewaagd pad stappen voorbij Laïs en Värttina. Maskesmachine bewandelt zelfs de psychedelica/freefolk stijl van CocoRosie en Animal Collective. Een dosis avontuur. Om dan nog niet te spreken van hun teksten of …flarden teksten, waarbij zinnen, woorden, neologismen en klankassociaties aan elkaar worden verweven.
Muzikale gekte en een gevatte, absurde en onnozele tekstinhoud zorgen ervoor dat de opvolger van de EP ‘Plaktang’ (productie Tom Pintens) de full cd ‘Ge kun et’ (productie Pascal Deweze, met hulp van Mauro!) een intrigerende, boeiende plaat is geworden met onverwachtse wendingen, donkere synths en bleeps, bevreemdende percussie, en een al of niet verloren gespeelde noot van gitaargetokkel, harp, piano of blazer. Luister maar eens naar de opener “Yes nog 6”, “T-shirt” of “Maskesmachine”; ze halen een worldsound aan op “Attack atab”, er is de swing op “Ons danske” en “Sorry, dan moogde nog is” of ze komen vervaarlijk in de buurt van CocoRosie met “Dancing deer”, “Lalala” en het lieflijke, sprookjesachtige “Nooit de moed opgeven”. “Nostalgie” en “The sky is blue and I love you” zijn de meeste poppy songs van de cd.
Prettig gestoord bandje, die weet met wat ze bezig zijn…
Jon Spencer heeft voor onbepaalde tijd zijn Blues Explosion op non actief gezet om zich met enkele interessante nevenstapjes bezig te houden. Vorig jaar kwam daar de bruisende cd ‘The man who lives for love’ uit onder de naam Spencer Dickinson, nu komt hij aanzetten met de al even boeiende tweede cd van Heavy Trash, het bandje die hij in 2005 opgestart heeft met Matt Verta-Ray van Speedball Baby (ze werkten eerder ook al samen op ‘The Black Godfather’ van Andre Williams). Verder worden ze onder andere begeleid door The Sadies, een country trash groepje met hart en ziel op de juiste plaats.
“Zullen we nog een keertje een ‘Elviske’ doen” moet Jon Spencer gedacht hebben bij het inzetten van deze vette klomp rock’n’roll en hij schudt meteen de geschifte Elvis-pastiche “Pure gold” uit zijn mouw. Een opener van formaat en men gaat op dat elan door. Spencer swingt zijn eigen ballen er af in “Kissy baby”, zet een overstuurde Johnny Cash neer in “That ain’t right”, blaast de speakers er door in de garage punker “I want oblivion” en toont zich een volleerde crooner in de plakker “Crying tramp”. En het stopt niet, “Way out” bruist als The Cramps in hun hoogdagen, “They were kings” is een geweldig voortdenderende rock’n’roll sneltrein, “Crazy pritty baby” is een hete lap opgefokte gekheid en afsluiter ”You can’t win” is een heerlijke talking blues.
Dit is, mocht u het nog niet begrepen hebben, een meer dan fantastisch en knotsgek plaatje waar een mens maar niet genoeg kan van krijgen. Als Spencer dergelijke geniale zotte dingen blijft doen, hoeft hij van ons zelfs niet eens meer de Blues Explosion terug bijeen te roepen.
Leslie Feist uit Canada was de voormalige huisgenote van Peaches; ze tapt muzikaal uit een totaal ander vaatje. In 2004 debuteerde zij met ‘Let it die’, wat een staalkaart betekende van haar getalenteerd singer/songwriterschap. In de VS werd zij succesvol onthaald, in Europa kreeg zij lovende recensies, doch een doorbraak bleef uit.
Op de vervolgplaat ‘The Reminder’ horen we mooie, intieme en breekbare songs, vooral bepaald door akoestische gitaar, piano, elektronica soundscapes, een softe percussie en haar gevoelige stem. Een beetje Joan As Police Woman. Af en toe komt ze aandraven met een koortje zoals op de opener “So sorry”, of met blazers op “1234” of klinkt ze iets forser en krachtiger: “My moon my man” en “Past in present”; “Sealion” is een clapping/ a capella song. Op het eind klinkt de sobere aanpak door: “Brandy Alexander”, “Intuition”, “Honey honey” en “How my heart behaves”, waar ze vocaal wordt ondersteund door Eirik Glambek Boe van Kings Of Convenience.
‘The Reminder’ is een duidelijk groeiplaatje die per luisterbeurt ons bij het nekvel grijpt. Loon naar werk?
The Fall: Voer voor oude punkers.
The Fall, tijdsgenoten van Joy Division is een punkrockband uit Manchester, waarvan de persoonlijke vriend van Nick Cave Mark.E Smith de onbetwiste leider is. De groep bestaat sinds 1976 in wisselende bezetting en heeft inmiddels tientallen albums uitgebracht.
Ze gebruiken nog steeds het oeroude concept: niet kunnen spelen, dus maximaal twee akkoorden per nummer – er staat zelfs eentje op met één akkoord -, lofi-sound en een zanger die eerder declameert dan zingt. Hij meet zich ook hier een pseudo-intellectueel cachet aan door teksten en woorden te debiteren waarvan wij niet eens meer wisten dat ze nog bestonden. Dit alles vervaagt in een achtergrond van een strak en repetitief rockgeluid.
Van The Fall zijn ongeveer een 80 ongeveer dezelfde albums uitgebracht (met uitzondering van electronica-invloeden tijdens de ‘Madchester scene’).
Met ‘Reformation post TLC’ is dat ook niet anders. Eigenlijk hoor je een dertien tal varianten op het alom gekende Roadrunner van Jonathan Richman & The Modern Lovers, een song die iedere punker nog altijd benijdt omdat er slechts twee akkoorden zijn en de song inhoudsloos is, doch een grote openbaring meent te zijn van wat de juiste punkattitude is.
Mijn verlangen is groot om deze knarren eens live aan het werk te zien, maar ook op dat vlak geniet de immer wispelturige Smith een slechte reputatie. Misschien word deze prille vijftiger wat milder,alhoewel dit niet te horen is op Reformation.
Reformation Post TLC
Over! Over! / Reformation! / Fall Sound / White Line Fever / Insult Song / My Door Is Never / Coach And Horses / The Usher / The Wright Stuff / Scenario / Das Boat / The Bad Stuff / Systematic Abuse / Outro.
De Canadese muzikale familie Timmins, Cowboy Junkies, klinkt op ‘At the end of paths taken’ terug wat weerbarstiger, zoals op de platen ‘Open’ (’01) en ‘One soul now’ (’04), zonder in te boeten van hun sfeervolle, dromerige en broeierige aanpak. Traditiegetrouw stond gitarist Michael in voor de teksten en worden de songs gedragen door de ‘kippenvel’stem van Margo.
The Cowboy Junkies verrassen natuurlijk niet echt meer zoals in de beginjaren ’90, maar ze staan nog steeds garant voor boeiende americana/countrypop. De strijkersarrangementen, de piano en zelfs het vleugje triphop geven kleur aan het subtiele geluid.
‘At the end of paths taken’ is het muzikaal bilan van deze veertigers van adolescent tot volwassene, en van ouder tot kind: “Brand new world” zet de toon, vervolgens klinken ze liefdevol op “Still lost”, “Spiral down”, “Someday soon”, “It doesn’t really matter anyway”, en “My only garantee”, die de cd besluit. “Cutting board lost” en “Mountain” zijn de uptempo nummers van de plaat.
’At the end of paths taken’ is al de twaalfde cd van deze Canadezen, wat nog steeds respect oproept.
De AB was voor de gelegenheid voorzien van extra zitplaatsen voor de liefhebbers van de sfeervolle tonen van dit zeskoppige Brits gezelschap. The Cinematic Orchestra creëert met name een breed muzikaal landschap waarin het mooi wegdromen is. Hun sound is een aangename smeltkroes van een beetje lounge, een flinke scheut jazz en een vleugje avant garde. Wij hoorden flarden Massive Attack, Zappa (in de periode van The Grand Wazoo), Gotan Project (zonder tango), Explosions in the sky (atmosferische gitaarklanken), David Sylvian, Craig Armstrong en Lamb. Dit maar om enig idee te vormen waar we het warme geluid van deze knappe muzikanten dienen te situeren.
The Cinematic Orchestra wist meermaals avontuurlijke uitstapjes in de muziek te verwerken via freejazz-achtige experimenten van de saxofonist en de freewheelende drumpartijen die de drummer schijnbaar vrij makkelijk uit zijn losse pols roffelde, en dit met een nochtans vrij bescheiden drumstelletje. De songs uit de overigens sublieme laatste cd ‘Ma Fleur’ kwamen iets minder aan bod, maar dat heeft dan ook veel te maken met de vele gastmuzikanten en vocalisten die erop meespelen en uiteraard die avond er niet bij waren. Geen nood, hier stond immers genoeg talent op het podium om voor een uiterst sfeervol en hoogstaand concert te zorgen. De ganse set was een mooie afwisseling van virtuoze instrumentale klanktapijten en ingetogen zweverige songs voorzien van de prachtige zangpartijen van een goed uit de kluiten gewassen negerin. Zo kregen we ondermeer een hemelsmooi gezongen “Familiar ground”. De totaalsound ademde een filmisch en atmosferisch karakter en dreef de set langzaam naar een climax toe. Naar het einde toe kwam steeds meer de groove erin met een trio schitterende songs uit hun ‘Everyday’ album.
Na een prachtig “Man with the movie camera” kwam de band terug voor sublieme vertolkingen van “All that you give” en een stomend en steeds heter wordend “Evolution”. Omdat het publiek toen al laaiend enthousiast was, moesten en zouden ze nog eens terugkomen, ook al waren de lichten in de zaal al aangefloept. Daarop volgde nog een gedreven instrumentaal “Flite” maar toen was het gedaan.
Met deze set zorgde The Cinematic Orchestra uiteindelijk toch nog voor een zwoele zomer, en ook al duurde die maar anderhalf uurtje, we hebben er volop van genoten.
Info: www.audijazz.be
Organisatie: Jazztronaut ism AB
Het Britse drietal The Police ontstond in de hoogdagen van de punk, maakte de kinderjaren mee van de new wave en gaf een verfrissende rockwind door een rauw gepolijste, uitgebalanceerde sound, die aanstekelijke refreintjes en reggaedeuntjes kende. Gordon Sumner (Sting) (zang/bas), Andy Summers (gitaar) en Stewart Copeland (drums) lieten ons al maanden halsreikend uitkijken naar dit concert toen ze hun reünietour aankondigden na ruim twintig jaar stilte.
Hooggespannen verwachtingen dus op het podium - dat voor deze gelegenheid omgebouwd werd tot een half amfitheater - die live door de drie heren onvoldoende kon worden ingelost; ze ontpopten zich als een sterke singleband, het handvol andere nummers verdwenen in de immense zaal van het Sportpaleis, er was Stings beperkte stemkwaliteit die avond (het tweede concert de dag nadien werd om die reden uitgesteld!), er was het routineuze spel, vonken bleven uit, en op de koop toe was het na anderhalf uur close/ finito!
…En toch beleefde ik een fijne avond en was ik blij deze ‘80’s band, die je grijs draaide in je jeugdjaren, aan het werk te hebben gezien: ‘Must have seen once in your lifetime’, hoe het ook klonk!
Maw The Police speelde een concert met gemengde gevoelens, na die ellenlange stilte. Het was ietwat zoeken naar de magie, de ziel en het spelplezier. Het ontbrak aan pit en dynamiek. Het was vooral Stewart Copeland die de show stal en zich onderscheidde op z’n drums en bijkomende percussie.
In het eerste deel van het concert werd een grootse song afgewisseld met een mindere. “Message in a bottle”, “Walking on the moon” en “Don’t stand so close to me” tegenover “Voices inside my head”, “Hole in my life” en “Truth hits everybody”. Enkele solipartijen gaven kleur.
In het tweede deel van de set kwamen instant klassiekers aan bod: “Every little thing she does is magic”, “De do do do, De da da da” , “Invisible sun” en “Can’t stand losing you”, maar het waren vooral de songs van de afsluitende plaat ‘Synchronicity’ (’83) (“Synchronicity II”, “Wrapped around your finger”, “Walking in your footsteps”, “King of pain” en “Every breathe you take”), die intrigeerden door hun sfeervolle benadering, de donker dreigende, broeierige spanning (diepe bas, fijn gitaarspel) en het staaltje percussie van Copeland.
We misten in het ganse pakket liefdessongs “Roxanne” aan wie in de jaren ’80 misschien wel zoveel nummers waren gericht, en net die song werd veilig opgeborgen. Het neuriën verzachte de pijn naar de thuishaven van de goede doch onderkoelde set.
Support act was Fiction Plane, van zanger/bassist Joe Sumner (nota bene zoon van …) die net als de heren van The Police met drie waren. Qua stem was er in de sfeervolle songs een treffende gelijkenis. Melodieuze poprock met een handvol goede nummers, een paar interessante intieme songs en de frisse single “Two sisters”.
Organisatie: Live Nation
Tom McRae, de singer-dark-song-writer, die wegtraant en kickt op koude wind, grijze regen, druilerige kerstdagen en ander onmiskenbaar getreur, was weer eens in België voor wat hij een hometown gig noemde. Is hij echt zo of houdt hij een pose hoog? Wij twijfelen, hij ook, want hij noemde zichzelf maandag in de Vooruit (Gent) de Prince of Darkness with bubbles.
Toen refereerde hij allermakkelijkst naar zijn ‘hitje’ “The Boy With the Bubblegun”, terwijl hij de zeepballonnen letterlijk rondom zich zag geblazen worden, ze neerhaalde met zijn gitaar of – ojeetje dat zal hij graag lezen ‘ze symbolisch’ – wegblies. Dan zaten we trouwens al diep in zijn concert, bij zijn derde bisnummer om precies te zijn.
En hij voelde zich zo klein (wat had je verwacht van Tommeke?) naast de ballons, stars and flames-show van de Flaming Lips die hij op Cactus voorafging. Cactus, Brugge, deze zomer. Omschreven we hem toen niet als de troubadour voor suïcidale pubermeisjes die liever in de regen kou en pneumonie vat dan een serieus lief te zoeken? Ja ! Maar een zomerige festivalweide – hoe onweids het Minnepark zelfs is – vergeleken met een bijna volgelopen Gentse Vooruit, er is een ‘duister(nis)’ verschil. McRae was goed, op die donderblauwe maandag op 8 oktober. Natuursteengoed zelfs.
Hij werd gedragen ook, door een horde puberale (jawel maar dat suïcidale zagen we er beslist niet in) meisjes die tot tweemaal toe zijn lyrics met gaarnte en volle borstjes overnamen: “Dose” en “Bloodless” dat hij compleet zonder versterkers en begeleid door een accordeon en cello microloos inzette. ‘An interesting experiment’, betitelde hij het vooraf. En voor herhaling vatbaar, want kippenvelmoment. Met zo’n ‘diehard’ publiek geen echte uitdaging natuurlijk.
Maar er waren er meer zulke. Zijn opener – traditioneel hij alleen – bijvoorbeeld: “Alphabet Hurricane”. Of zijn eerste encore: “Vampire Hearts”, volledig en breekbaar a capella. Stiltesnijdend, want je hoorde zelfs geen aansteker (jaja, in de Vooruit geldt blijkbaar geen rookverbod). En cellist Oli Kraus kraste er de heimwee af en toe diep in.
Melancholicus McRae diepte uit zijn vier cd’s, liet niet enkel zijn nieuwste, winterkoude ‘King of Cards’ album de revue passeren. Intiem, warm zelfs als je er het haardvuur bij fantaseert of je kersvers lief bij hebt, maar intriest als je net je madam met een andere zag aanzetten. Moods for all seasons? Toch net niet, voor de award voor lentewarmte zal hij zelfs nooit genomineerd worden.
Al blijft zijn humor (het half onderbreken van het duet met Carine Williams bijvoorbeeld of zijn reality complex dat de overhand neemt op de fantasy, of zijn gedroomde rockstar gehalte met naked girls, cocktails en swimming pool) onafbrekelijk zijn tristesse tegenwerpen.
Het was maandag en kil, maar het regende niet en het was geen lonely Christmas. En toch was het een geslaagde performance. Het zullen de bubbels geweest zijn die de Prince of Darkness even in het tegenlicht zetten. Proost!
Play list: Alphabet hurricane, For the Restless, Border song, A&B Song, Suitcase, Dose, Still lost, One Mississippi, Set The Story Straight, Streetlight, You Cut Her Hair, Walking 2 Hawaii, On & on, Silent Boulevard, Vampire hearts, Bloodless, Boy With the Bubblegum.
Organisatie: Live Nation
Petitie Lintfabriek, Kontich: Lintfabriek sluit na 25 jaar
LINTFABRIEK HAS TO CLOSE AFTER 25 YEARS !!
support live underground music and
SUPPORT THE LINTFABRIEK through the link below
SIGN THIS PETITION
http://www.petitiononline.com/Kontich7/petition.html
De legendarische Frank Zappa hadden wij al twee keer in België meegemaakt, waarbij we van zijn laatste doortocht in Gent vooral onthouden hebben dat zijn eigenlijk schitterende concert jammerlijk genoeg bijna volledig wegzonk in de verschrikkelijke akoestiek van het Gentse Kuipke.
We waren nu dan ook geen klein beetje benieuwd hoe Dweezil Zappa het voor mekaar zou krijgen om het indrukwekkende repertoire van vader in te studeren en op een geloofwaardige manier voor een publiek te brengen. Want uiteraard bestond dat publiek helemaal uit Zappa-freaks, muziekliefhebbers pur sang , veertigers en vijftigers met een kritisch oor en een voorliefde voor, zeg maar, de betere muziek. Iedereen had zowat zijn eigen ingebeeld lijstje favoriete Zappa songs die men maar al te graag wou horen en enkele overenthousiaste fans konden het dan ook niet nalaten om luidkeels hun voorkeur uit te roepen, waarop Dweezil gevat antwoordde “You treat us like we’re a fucking jukebox”. Gelijk had ie, want hij had zelf voor een interessante en boeiende greep gekozen uit dat omvangrijke oeuvre van vader. De ware Zappa fan kwam hier ruimschoots aan zijn trekken en werd op zijn wenken bediend door Dweezil en zijn 7 kompanen, stuk voor stuk klassemuzikanten, want net als zijn veeleisende vader laat Dweezil zich alleen maar door de allerbeste omringen. Wie met een Zappa het podium opstapt zal maar best geen prutser zijn.
Al van bij het begin, met een perfect uitgevoerd “Peaches and regalia”, wisten we dat het goed zat. Hier waren klasbakken aan het werk die het geniale werk van de grootmeester uitvoerden met liefde, feeling, technisch vernuft en tonnen respect. Dweezil Zappa is een al even begenadigd gitarist als zijn vader en als bandleider kon hij het zich permitteren om uitvoerig te soleren. Lange soli als in “Willie the pimp” en “Cosmic debris” waren de perfecte gitaarpartijen die we van een Zappa willen horen, virtuoos en knap. Dweezil mag dan misschien niet echt gezegend zijn met de humor en spitsvondigheid van zijn vader, de muzikale genialiteit is hem wel meegegeven. Zich bewust zijnde van zijn vocale beperkingen liet hij zijn gitaar meer spreken dan zijn stem, voor de rest was er een fantastische band en voor de sublieme songs had vader lang geleden al gezorgd. Via projectie op groot scherm mocht papa zelfs meespelen- en zingen op “Cosmik Debris”, een perfect samenspel tussen Frank Zappa rechtstreeks vanuit het hiernamaals en een schitterende band hier en nu op het podium. Bij het laatste nummer, een wervelend “Muffin man” werd de truc op het scherm nog eens overgedaan met een weergaloze solo van the man himself, perfect aansluitend op de band die de briljante song op een explosieve manier aanhief.
Zappa was echter niet de enige ster van de avond. Laten we ouwe getrouwe Ray White niet vergeten en dan vooral zijn fenomenale stem. Ray deed klassiekers als “San Ber’dino”, “City of tiny lights”, “Joe’s garage”, “Dorine” en “Carolina hardcore ecstacy” klinken zoals Frank het zelf zou gewild hebben, niet minder dan fantastisch dus.
De magistrale muzikanten, waaronder een uitmuntende saxofoniste, maakten van “Eat that question” een instrumentaal hoogtepunt van de avond, hier kwam de jazzfreak in Zappa terug naar boven. Ook de compleet maffe sixties periode werd niet overgelaten met “Son of suzy creamcheese” en “Brown Shoes don’t make it”, waarin de geniale gekte van The Mothers of Invention herleefde.
Eén minputje maar, het te lange intermezzo waarbij ieder bandlid zijn eigen solo moment kreeg. Beetje overbodig, want toen wisten we al lang dat hier prachtige muzikanten op het podium stonden, ieder zijn solo om dit te bewijzen hoefde niet echt.
Liefst twee en een half uur hield Zappa ons in de ban, het was geen minuut te veel. Integendeel, van ons mocht het nog de hele nacht duren.
Tijdens de set vertelde Dweezil dat hij en zijn band nog heel wat huiswerk te doen hadden met het instuderen van nog pakken Zappa songs en dat zij hiervoor de komende jaren nog wel enkele keren naar België zouden terugkomen. Snel aan het werk, zouden wij zo zeggen, en de volgende keer zijn we zeker terug van de partij, want wij kunnen u hier zo nog een veertigtal prachtsongs opsommen die we maar al te graag in een concertzaal zouden willen meemaken.
Dit concert was absoluut de naam Zappa waardig en deze keer kregen we wel een perfecte akoestiek dankzij de Koningin Elisabethzaal, wat onze kater van zoveel jaren geleden een beetje verzacht.
Beste mensen, Zappa leeft !
Organisatie: Live Nation
Met het concert van Dream Theater van twee jaar terug nog levendig in ons geheugen trokken we naar de fonkelnieuwe Lotto Arena voor een nieuwe ontmoeting met de New-Yorkse Prog-Rock iconen. Nadat we ons doorheen de verkeerschaos hadden geploeterd, kwamen we aan in de zusterzaal van het Antwerpse Sportpaleis. De locatie was een uitstekende keuze want vrijwel overal in de nieuwe arena had men een goed (net al te ver) beeld op het podiumgebeuren.
In het verleden zagen we Dream Theater meestal binnen het concept: ‘An Evening With Dream Theater’. Toen boden de heren een avondvullende rockshow van meer dan drie uur.
Deze keer pakten ze het iets anders aan en koos men om in een traditionele formule met een supportact op tour te gaan.
Symphony X mocht iets na 20.00u openen. Van deze Amerikaanse symfonische power-metal band zijn we nooit echt grote fans geweest. Symphony X tapt nochtans uit hetzelfde Dream Theater vat maar doet dit veel minder overtuigend en met veel minder klasse. De band is sinds 1993 actief en maakte een zevental studioalbums. Hun laatste wapenfeit ‘Paradise Lost’ uit 2007 is een vrij donkere conceptplaat, maar ook de titeltrack van dit nieuwe album konden de heren live niet echt degelijk brengen. Als supportact kreeg de band dan ook weinig krediet en moest het hun ganse set afwerken in het donker. Zanger Russell Allen was ook jammer genoeg niet erg goed bij stem. Russell Allen kennen wij vooral van de samenwerking (en de twee schitterende Allen –Lande albums) met Jorn Lande waarin zijn stemgeluid toch veel beter tot zijn recht komt.
Symphony X probeerde wel en tot mijn verwondering kreeg men toch nog de zaal in beweging. Opmerkelijkste momenten waren helaas geen muzikale. Russell Allen probeerde tevergeefs ons nationaal gevoel aan te wakkeren: “The Germans they know how to rock, The French, man they rock,…..”They told me you guys rock”,…enz…
Of hoe hij wat goedkoop de madame van ernaast vloerde, door het publiek aan te manen luider te schreeuwen zodat men “Gwen Fuckin’ Stefani” kon overstemmen. (Gwen Stefani speelde immers diezelfde avond in het Sportpaleis).
Nee, dit Symphony X optreden zal vooral bijblijven als een zeer vlakke, oninteressante vertoning.
Een tape met Dream Theater melodieën gebracht door een strijkerensemble maakte het wachten boeiender. Ondertussen werd het podium klaargemaakt en mochten enkele attributen uit het ‘Systematic Chaos’ concept het podium versieren. De straatlamp, het verkeerslicht, het verbodsbord met Dream Theater logo en enkele reusachtige mieren zorgden voor de theatrale noot. Toen het verkeerslicht rond 21.15u op groen sprong kregen we een kort introductiefilmpje te zien waarin een kort overzichtje van de carrière te zien was.
Onder het bombastische “Also Sprach Zarathustra” van Richard Strauss kwamen de bandleden één voor één het podium op. De single “Constant Motion” zette de zaal meteen in vuur en vlam. Wat een perfect geluid en wat een contrast met het geluid dat Symphony X produceerde. Na de hevige opener sloot “Panic Attack” uit ‘Octavarium’ hier naadloos bij aan. James La Brie, tegenwoordig de trotse bezitter van een snor, klonk opnieuw erg stemvast. La Brie had in het verleden wel eens moeite om de hoogste noten uit zijn strot te halen. Vandaag zingt de man beter dan ooit! “Scarred” uit ‘Awake’ werd ook fenomenaal sterk gebracht maar is niet een van mijn Dream Theater songfavorieten. Dat is “Surrounded” zeker wel! Volgens mij is dit nog steeds de allerbeste Dream Theater song.
“Surrounded (extended ’07 versie)” werd dan ook het hoogtepunt van de avond, mede door de talrijke improvisaties. Deze supersong werd voorzien van een supermelodieuze monstergitaarsolo van virtuoos John Petrucci. Flarden “Comfortably Numb” (Pink Floyd) en stukken van Marillion’s “Sugar Mice” zorgden voor een fenomenale, bloedmooie live versie van deze semi-ballade uit ‘Images And Words’. Ook het gitaar-keyboardduel tussen Petrucci en Jordan Rudess (op zijn gitaarsynthesizer) was buitengewoon spannend.
Daarna keerde men terug naar ‘Systematic Chaos’ om met “The Dark Eternal Night” hard terug te slaan. Op de videoschermen was Dream Theater tijdens deze song te zien in een grappige, entertainende cartoon als de ‘North America Dream Squad’. Een volgend hoogtepunt was “Misunderstood” uit ‘Six Degrees Of Inner Turbulence’. In het begin van de song leek het even mis te gaan (door een wat brommende gitaarsound) maar even later ontpopte deze song zich tot een episch toppunt.
Tot slot kregen we met “In The Presence Of Enemies – Part 1” en “In The Presence Of Enemies – Part 2” de grote finale waar iedereen op gehoopt had. Dit werkstuk wordt op het nieuwe album in twee delen verdeeld (in het begin en aan het einde van het album). Live werden beide delen dus na elkaar gebracht en dat zorgde voor een wervelende apotheose waarin elk Dream Theater lid zijn virtuositeit nogmaals in de verf kon zetten.
Waauw, wat een sterk optreden! Alsof dat nog niet genoeg was verbaasde de band ons andermaal door een ijzersterke medley te brengen als enige encore. De zogenaamde ‘Schmedley Wilcox’ putte uit stukken van “Trial Of Tears”, “Finally Free”, ”Learnin To Live”, “In The Name Of God” en “Octavarium”. Schitterend aan elkaar gesponnen en zeer doeltreffend als afsluiter. Toch wil je deze songs liever integraal horen, maar met een totale concertduur van twee uur mogen we heel erg tevreden zijn. Een super setlist, een band een bloedvorm….kortom een avondje progrock van het allerhoogste niveau.
Setlist: *Intro: 2007 - An Ant Odyssey / Also Sprach Zarathustra *Constant Motion *Panic Attack *Scarred *Surrounded (Extented ’07) *The Dark Eternal Night *Home / The Dance Of Eternity / One Last Time *Misunderstood *In The Presence Of Enemies Part 1 *In The Presence Of Enemies Part 2
*Schmedley Wilcox:
-Trial Of Tears – It’s Raining
-Finally Free
-Learning To Live
-In The Name Of God
-Octavarium / Razor’s Edge
Foto's: http://www.pixagogo.be/3703244144
Organisatie: Live Nation
4AM Program is een jong Deins/Zultse band die elkaar vonden na zes jaar in diverse hardcore/punks te hebben gespeeld. Het vijftal heeft op die manier al een stuk muzikale ervaring opgedaan om binnen deze scene een eigen identiteit te ontwikkelen: ze spelen een combinatie van snedige, dynamische en frisse gestroomlijnde gitaarpoprock en emocore, waarin hun muzikaal verleden niet veraf is: een melodieuze sound en catchy gitaarriffs onder diverse tempowisselingen, bepaald door een emotievolle zang en schreeuwvocals, wat hen nauw doet refereren aan het Nederlands/Scandinavische The Spirit That Guides Us. Vier songs zijn terug te vinden op de EP. Na “Painful scars” en “Match in her”, wordt feller van leer getrokken op “Passing by” en “Find out way”, zonder in te boeten aan avontuur!
Info www.4amprogram.be
Waar is de tijd dat we nog meebrulden met de stadionklassieker: "You Give Love A Bad Name". Na het horen van 'Lost Highway' vraagt een mens zich af of dit wel nog dezelfde band is. Bon Jovi ontdekte na het succes van de single "Who Said You Can't Go Home" (uit het vorige album 'Have A Nice Day') een nieuwe potentiële markt: de Countryscène. Die single werd in eigen land immers een immense hit, was een nummer één in de Country Charts en als klap op de vuurpijl kreeg de band er ook nog eens een Grammy Award voor. Het is dan ook vrij logisch dat de band dit nieuwe album maakte in Nashville stijl. Zo werd o.a. Dann Huff (Keith Urban's rechterhand!) aangetrokken als producer. Gelukkig doen ze dit zonder de moderne rocksound van 'Crush' volledig te verloochenen. Toch staat hun hedendaagse sound in schril contrast met de grootse stadionrock albums die de band in de beginjaren maakte. Opener "Lost Highway" is echter nog een meebruller in de stijl van "Have A Nice Day". "Make A Memory" is dan weer een erg sterke harmonierijke ballade. Verder staat dit plaatje vol leuke, vrij radiovriendelijke popsongs. Op "We Got It Going On" krijgt de band hulp van Big & Rich (een hip Nashville duo), terwijl de Countrykraan volledig wordt opengedraaid tijdens afsluiter en meezinger van formaat "I Love This Town" en dankzij de hulp van Countryicoon Leann Rimes op "Till We Ain't Strangers Anymore". Wat mij betreft is deze laatste song de beste van het album, al zou je zo'n song eerder verwachten op een soloplaat van Jon Bon Jovi. Voor Bon Jovi was het succes in het hardrockwereldje wat tanende waardoor men terecht besloot om nieuwe paden te bewandelen. Wat mij betreft is dit nieuwe pad allesbehalve een 'Lost Highway'.
‘Somewhere Else’ is reeds het veertiende studioalbum van deze Britse band en het tiende uit het Hogarth tijdperk. Zoals steeds werd ook dit album opgenomen in hun eigen Racket Club studio. Handig en blijkbaar ook zeer bevrijdend. Want de band komt na het meesterwerk ‘Marbles’ aanzetten met totaal andere plaat. Waarschijnlijk was het veel simpeler geweest om ‘Marbles 2’ te maken. Een uitgebreide promocampagne (zoals bij de release van ‘Marbles’) bleef ook al uit, waardoor dit album op een eerder courante wijze bij de platenboer terecht kwam.
‘Somewhere Else’ is echter geen slechte plaat geworden al valt het album in vergelijking met het meesterwerk ‘Marbles’ wat licht uit. Het progressieve karakter uit de sound is quasi volledig verdwenen. Daartegenover staat een vernieuwend geluid dat modern, fris en romantisch klinkt. Complexe progressieve songstructuren hebben plaats gemaakt voor rustige, opbouwende, dromerige popsongs. Slechts 10 songs staan op dit album. Slechts enkele songs zijn pareltjes.
Meesterlijk is het opzwepende titelnummer (dat erg doet denken aan “Afraid Of Sunlight”), alsook het simpele “A Voice From The Past”. Deze laatste song moet het hebben van zijn repetitief karakter en van het schitterende solowerk van Steve Rothery. Overigens wordt er vrij geremd gesoleerd. Alles staat ten dienste van de song, waarbij de stem van Steve Hogarth (wat een stembereik heeft die man toch!) steeds centraal staat. “Faith” is een mooie afsluiter à la “Made Again”.
Kortom ‘Somewhere Else’ is een mooie doch onopvallende relaxte popplaat geworden. Wel is het een beetje gek dat in het cd-boekje reeds promotie gemaakt wordt voor een volgend, vijftiende album……alsof deze ‘Somewhere Else’ niet de moeite waard zou zijn om te ontdekken.
Voor een vette moderne thrash-plaat kan je zeker terecht bij het van de Verenigde Staten afkomstige Hurtlocker. De in 2000 opgerichte band is met ‘Embrace The Fall’ toe aan zijn tweede langspeler. De band zelf beweert dat ze scherper staan dan ooit en zijn ervan overtuigd dat hun werk inslaat als een bom.
Dit klinkt misschien erg zelfverzekerd, maar van zodra de plaat door mijn boksen knalde, wist ik dat ze er alle reden toe hebben. “I Am Napalm” pleegt namelijk meteen een aanslag op alles wat niet metal-resistent is. Dat er zeer stevige thrash geserveerd wordt kan al deels verwacht worden door de titel te bekijken.
Toch beperkt de band zich niet tot pure thrash, maar verwerken ze geregeld elementen uit andere genres. Hiervan zijn de blast beats en het diepe gegrom binnen de nummers enkele voorbeelden. Maar ik meen ook hier en daar wat Nu-Metal invloeden te herkennen. Laat ik hier meteen toevoegen dat dit niet noodzakelijk negatief is. “Outside Are The Dogs” bijvoorbeeld is een stevig en beukend nummer, waarbij ik aan het oudere werk van Slipknot moest denken. Hoewel ik niet zo’n fan ben van laatstgenoemde band, weet Hurtlocker de invloeden goed in het nummer te verwerken.
Door het algemeen hoge niveau van het album is het moeilijk er een hoogtepunt uit te halen. ‘Embrace The Fall’ beukt van bij het begin tot het einde, zonder ook maar één rustpunt in te lassen. Alles is bijzonder strak ingespeeld en voorzien van een uitstekende productie. De genadeloze agressie die op dit album te horen is, geeft de indruk dat de teksten die op ons los gelaten worden klinken alsof ze uit het hart van Grant Belcher gerukt werden.
Wie met heel wat opgekropte agressie zit, mag ‘Embrace The Fall’ blindelings aanschaffen. Na het horen van dit album is de kans groot dat deze agressie op een gezonde manier geuit werd! Dat deze heren reeds op de planken stonden met bands als Obituary, King Diamond, Agnostic Front, Anthrax, … is niet meer dan terecht. Hou ze in de gaten!
Betreft: ‘Anonymous’ Tomahawk
Experimentele rock?
Mijn Kl….!
Beste Mike Patton,
Ik schrijf u om u te zeggen dat ik al jarenlang een grote fan van u ben. Met Faith No More heeft u acht prachtige schijven op mij losgelaten. Begin jaren 90 zag ik jullie een paar keer spelen en dat waren de beste concerten die ik ooit gezien heb. En wees maar gerust, ik heb er al héél veel gezien.
Uw uitstapjes met Mr Bungle en Fantomas waren ronduit fantastisch.
In 2001 slaagde u er alweer in mij uit mijn lood te slaan met Tomahawk.
Maar wat u nu doet met ‘Anonymous’, uw derde Tomahawk, tart elke verbeelding. Jawel, beste Mike, u bent Oosters geïnspireerd, u houdt van leuke en stevige beats, maar dit oeverloos arty-farty gezever en gelul kan ik met moeite nog een flauw afkooksel noemen van The Jim Keltner en Charlie Watts Projekt.
Beste Mike Patton, mag ik u beleefd, doch vriendelijk vragen om ons niet meer lastig te vallen met zo’n geklungel wanneer u nog eens met een enorm gebrek aan inspiratie zit om een deftige song op papier te zetten? Het enig voordeel van ‘Anonymous’ is dat je ermee kan ‘stoefen’ aan de toog en zo de ‘kenner’ uithangen.
Inmiddels teken ik met de meest vriendelijke groeten,
Lode Van Assche, een fan die het echt goed meent met U.
Dit is alweer de zesde cd van Stereophonics. Doch het zijn vooral de eerste twee die ons zijn bijgebleven wegens een geslaagde combinatie van melodie, sterke songs en een rauwe sound. Vanaf het derde album begonnen sporen van bloedarmoede op te treden. Op hun albums stonden nog wel een aantal boeiende songs, maar deze waren alsmaar moeilijker te vinden tussen het overwicht van slappe en stroperige ballads, slijmballen van songs die zodanig op onze zenuwen werkten dat we spontaan de neiging kregen om onze Stereophonics platen bij het grof huisvuil te zetten. Het slechte nieuws : dit soort songs staat hier weer op. Het goede nieuws : ze zijn in de minderheid. Finaal hebben we er maar drie geteld, de ongelukkige singlekeuze “It means nothing” (te plat en te goedkoop) en de melige draken “Daisy lane” en “Stone”. Volgens de bijgeleverde bio zou “Daisy lane” een Nick Cave-achtig nummer zijn, maar geloof daar vooral niks van.
Tot zover de missers. Verder kunnen we u met plezier vertellen dat Stereophonics een stevige en gebalde rockplaat afgeleverd hebben. Het begint veelbelovend met een vlijmscherp “Soldiers make good targets”, een gemene rocksong die zowaar enkele Nirvana trekjes vertoont. Uiteindelijk blijkt dit wel de beste track van het album te zijn, maar ons hoort u niet klagen want de rest is ook bijzonder te pruimen, zoals een potig “Bank holiday monday” en een hevig rockend “I could lose ya”. Het prima “Ladyluck” is zo’n typische Stereophonics” song, een geslaagd huwelijk van melodie en stampende rock, net als “Drowning” en “My friends” waar de rauwe stem van Kelly Jones meermaals voor vonken zorgt. Jones zingt meer dan hij zaagt, en dat is op de vorige drie platen wel eens anders geweest. In “My friends” en “Crush” duikt zelfs een vleugje Oasis op, de betere momenten van Oasis weliswaar.
Deze ‘Pull the pin’ is dus wel degelijk het resultaat van een geslaagde reanimatie van de Stereophonics maar is vooralsnog geen ‘Performance and cocktails’, hun beste tot hiertoe. Dit nieuw album mag wel gerekend worden tot het betere werk van deze Welshmen. Hiermee vegen ze toch een beetje de zonden van hun vorige werk weg.
Balans : 10 jaar bezig en een drie op zes. Dat kan nog net, maar bij de volgende is het alweer erop of eronder. Bij ons hebben ze alvast terug aan krediet gewonnen, gezien ‘Pull the pin’ ruimschoots onze verwachtingen overschrijdt.
Mika is een 23 jarige Libanese/Britse popartiest. Elke song op z’n debuut kan wel een grootse single zijn! De man bezit alvast de kunst om speelse, aanstekelijke en vrolijke popsongs te schrijven, ergens tussen George Michael, Scissor Sisters, Queen, Elton John, Bee Gees en Abba, door het vleugje ‘kitschdisco’ en z’n hoge emotievolle stem.
’Life In Cartoon Motion’ lijkt de soundtrack wel van tekenfilms als ‘The lion king’ of van ‘Wizard of Oz’ en ‘The sound of music’. Huppelende, frisse pop in z’n meest pure vorm!
Mika doet een gooi naar het sterrenstatus en slaagt erin. “Grace Kelly”, “Lollipop”, “Love today” en “Relax, take it easy”, zijn door hun groove de ideale ‘daystarters’. Alle zorgen opzij!
“Any other world” is door cello de kerstsong bij uitstek, op “Stuck in the middle” en de bonus “Ring ring” overheerst een subtiel pianospel en “Happy ending” doet orkestraal aan.
’Life in Cartoon Motion’ van Mika kan één van de meest verkochte platen van het jaar zijn. Of hoe eenvoudige popsongs je een ‘feelgood’ gevoel bezorgen!
Het Britse Kula Shaker is heropgericht in de originele line up sinds ‘Peasants, Pigs & Astronauts’ ruim zes jaar terug. De solocarrière van zanger/componist Crispian Mills wilde maar niet vlotten, en nav elkaar wat ruimte te geven, groeiden de muzikale ideeën naar een reünie. Fijn zo, want de plaat ‘Strangefolk’ van het kwartet klinkt best aardig. Behouden blijft hun retrorock , doorspekt met symfo en psychedelica; de Oosterse/Indiase (Sanskriet) invloeden zijn ferm verminderd, wat de mystieke sfeer van hun sound op het achterplan bracht.
Resultaat zijn sfeervolle, broeierige en frisse songs, die door instrumenten als Hammond, mellotron, harmonica en farfisa kleur krijgen.
Er is alvast voldoende afwisseling te horen op ‘Strangefolk’: retro met “Second sight”, “Die for love” en “Great dictator of the free world”, intenser klinken ze op “Fool that I am”, “Hurricane season” en “6ft down blues”, sfeervoller en intiemer op “Shadowlands”, “Ol’Jack Tar” en op “Persephone” (dat zelfs een vleugje freefolk bevat), de Doors psychedelica overheerst op “Dr Kitt” en tenslotte horen we Indiase elementen op de opener “Out on the highway” en “Song of Love/Narvana”.
Kula Shaker nestelt zich met ‘Strangefolk’ op een mooi plekje binnen de Britse scene. Who knows ‘revivalen’ andere bands als Cornershop nu wel op die manier…
25 jaar geleden werden de deuren van de Vooruit feestelijk heropend. Een driedaags openingsweekend lokte toen een massa nieuwsgierige artiesten en feestvierders.
Op 22 september werd Kunstencentrum De Vooruit 25 jaar uitbundig gevierd met een groots feest van rockmuziek, theater en mediakunst, performance en dans. Een feest met een nostalgische blik op het verleden, een staalkaart van het heden én een open blik op de toekomst. Een feest met grote en kleine namen, met internationale artiesten en kunstenaars van eigen bodem die in en met Vooruit zijn grootgebracht of er voor het eerst voet aan wal zetten. Feestgedruis ook, waarvoor diverse artiesten samenwerkingen aangingen en specials maakten rond De Vooruit.
Om middernacht gaf De Vooruit aan de Bagattenstraat een vuurwerkspektakel door de Franse vuurwerkmakers Cie Ephémère op de rockelektronica van het Ijslandse Apparat Organ Quartet. Het was koppen lopen om dit schitterend spektakel te zien. Hoed af voor 25 jaar Vooruit – Een spetterend feest!
Er was tussen 20 en 24u in het grote concertgebouw heel wat tegelijk te beleven. Ik legde de klemtoon op de ‘korte’ optredens die in het Concertgebouw en in de Balzaal waren. De blokken bigband/theater in de Theaterzaal waren in een mum van tijd volgelopen, bijgevolg konden we deze niet bijwonen.
Een overzicht
Soapstarter mocht op zomerse wijze het feest openen in het Concertgebouw. Een aanstekelijk, groovende en rockende sound, met een vleugje funk, country en elektronica; ze speelden op relaxte wijze een handvol songs van hun debuut ‘Naked Wheelz’. Vooral naar het eind gaven ze een onverwachtse techneut wending!
Bent van Looy zorgde voor het eerste intermezzo van een tiental minuten. Hij zorgde voor kippenvelmomenten door z’n intense pianospel en pakkende stem. Hij bracht voldoende variatie aan, en hij dompelde ons onder in een ‘50’s clubsfeertje. Enkel de sigarettenrook ontbrak nog …
The Bony King Of Nowhere is een beloftevol jong Gents bandje. Ze kaapten al enkele prijzen weg en intrigeerden met hun melancholisch, breekbare en intieme pop. De gitaarslides, de keyboards, de piano en de overwaaiende vocals refereerden aan Low, Cowboy Junkies en Bonnie Prince Billy.
The Ex feat Getatchew Mekuria en Friends was het hoogtepunt van de avond. Het Nederlandse anarcho collectief The Ex onderscheidde zich deze maal met de 71 jarige Ethiopische saxofonist Mekuria. Ze hielden je ruim een uur in de ban met hun filmisch sfeervolle, warme, broeierige en groovende avantgarde jazzypoprock, repetitief opbouwend en inwerkend op de dansspieren. Een puike liveset, die het feest in de Vooruit onderstreepte.
Snel nog een paar songs meepikken van het optreden van Jerboa, de Vlaamse DJ Shadow, die met z’n band een geheel van donker dreigende trippop, zwoele beats en scratches speelde. Johannes Verschaeve van The Van Jets besloot de set met de doorbraaksingle “Number one”.
Luc De Vos verving Kowlier als tweede intermezzo. Als jonge gast hielp hij 25 jaar geleden mee aan de bouw om een centje bij te verdienen. Hij mocht de “sjappe” mee gieten…een eer om nu net op deze befaamde vloer een intieme setje te spelen. Na “Schaduw in de schemering” geraakte De Vos even de tekst kwijt op “Zomer van de liefde”, maar werd geholpen door enkele vrouwelijke fans. Toch altijd fijn om deze volksfiguur op zo’n relaxte wijze aan het werk te zien.
Baba Zula feat Fred Firth introduceerde z’n bezwerende trancegerichte worldsound en traditionele Turkse muziek. Feeststemming in de Balzaal door de opzwepende sound van elektronica, percussie, gitaarsoli en een zwierende buikdanseres.
Tenslotte The Violent Husbands onder de broers Jason en Benjamin Dousselaere en Dijf Sanders. Z stelden hun titelloos debuut voor en speelden hun spanning en stress weg door de songs humoristisch aan elkaar te praten. Ze overtuigden met hun (akoestische) gitaren, elektronica, blazersectie en backing vocalisten; we hoorden een aardige en broeierige lofi rammelende americana/countrypop set. Muzikaal vakmanschap van De Belgische Timbuk 3, die de ideale soundtrack leverden van een spaghetti western; een paar songs zongen ze in het Nederlands. Terecht dat ze al een hoge prijs wegkaapten in het Oost-Vlaams rockconcours.
Om middernacht was het dan tijd voor het vuurwerkspektakel en de party met de Poplife DJ’s tot in de vroege morgen…
Organisatie: Vooruit, Gent
Nederlands 
Français 
